Het NFL-seizoen komt er langzaam aan en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge draftees en de nieuwe stand van zaken op de depth chart: alles komt aan bod. In deel 4 het team dat na een dramatisch 2025 helemaal opnieuw is begonnen: de Las Vegas Raiders.
Eigenlijk had 2025 al het jaar van de reset moeten worden. Om dat te verwezenlijken hadden de Raiders de ervaren Pete Carroll aangesteld. Dat bleek een miscast. Carroll slaagde er niet in om de matige selectie naar een hoger niveau te tillen en de Raiders wonnen amper drie wedstrijden. Dat record leverde Las Vegas een laatste plaats in de AFC West op. Maar nog veel belangrijker, de #1 overall pick in de Draft. Toch nog een lichtpuntje in een voor het overige erg somber seizoen.
Eigenaar Mark Davis bleef niet bij de pakken zitten en besloot om meteen in te grijpen. Hij wilde de rebuild niet in de handen leggen van Pete Carroll en besloot daarom om schoon schip te maken. Carroll en quasi zijn gehele staff mochten beschikken. GM John Spytek bleef wel zitten en hij kreeg de taak om ditmaal een jonge, getalenteerde hoofdcoach aan te stellen. De keuze van Spytek viel op Klint Kubiak, de man die als Offensive Coordinator van de Seattle Seahawks Super Bowl LX won. Al op 9 februari, amper een dag na de Super Bowl, tekende Kubiak zijn allereerste contract als hoofdcoach in de NFL. De reset kon beginnen.
FREE AGENCY
Het tussenseizoen van de Raiders stond volledig in het teken van het ondersteunen van het nieuwste gezicht van de franchise, quarterback Fernando Mendoza. Dat hij als nummer 1 zou gekozen worden in de Draft, was ongeveer het slechtst bewaarde geheim in de gehele NFL. De portemonnee werd opengetrokken voor een nieuw ankerpunt in de offensive line. De Raiders maakten van Tyler Linderbaum de best betaalde center in de geschiedenis van de NFL met een driejarig contract ter waarde van 81 miljoen dollar. Daarnaast kwam er ook een nieuwe offensive line coach, Rick Dennison, die de volledige lijn beter moet maken. Geno Smith mocht andere oorden opzoeken, waarna Las Vegas ervaren rot Kirk Cousins een contract aanbood als mentor van Mendoza. Jalen Nailor trok naar Las Vegas op zoek naar een grotere, belangrijkere rol als wide receiver.
Ook defensief tastten de Raiders diep in de geldbuidel. Pass rusher Kwity Paye (Colts), linebackers Quay Walker (Packers) en Nakobe Dean (Eagles) en cornerback Taron Johnson (Bills) dragen dit seizoen het zilver en zwart. Al die nieuwe namen moesten mee het vertrek van superster Maxx Crosby opvangen, maar de vijfvoudig Pro Bowler zag een trade naar de Baltimore Ravens op het laatste nippertje in het water vallen, nadat de Ravens twijfels kregen over zijn fysieke paraatheid. Crosby blijft dus op post in Sin City, wat de verdediging -althans op papier- een nog grotere boost moet geven.
NFL DRAFT
Geen mens die de Draft van dichtbij of veraf volgde, was verbaasd toen de Raiders met de #1 overall pick Fernando Mendoza kozen uit Indiana. Mendoza was zonder twijfel de beste quarterback in de Draft en had al een pak adelbrieven klaarliggen toen de Raiders hem uitkozen als nieuwe face of the franchise. Met de Indiana Hoosiers ging hij 16-0 in 2015, won hij de National Championship en werd hij in die wedstrijd verkozen tot Offensive MVP. Daarnaast won hij ook de Davey O’Brien award voor beste college quarterback én de Heisman Trophy. Voor de Raiders front office was het duidelijk: deze jongen zal hen naar het beloofd land leiden.
Van de volgende vier picks gingen er drie naar verdedigers. Treydan Stukes beantwoordde een grote nood op safety in de tweede ronde. De 24-jarige Stukes kan op meerdere posities in de secondary uit de voeten en zal vrijwel zeker meteen op veel speeltijd kunnen rekenen. Keyron Crawford uit Auburn zorgt voor keuzemogelijkheden in de pass rush en met Tennessee cornerback Jermod McCoy haalden de Raiders misschien wel de steal van de Draft binnen. McCoy werd gezien als een eerste ronde-waardig talent, maar dankzij een gescheurde ACL in 2025 tuimelde hij helemaal naar de vierde ronde. Als hij zijn niveau van 2024 kan halen in Las Vegas, zullen de Raiders in de wolken zijn. Tussendoor kozen de Raiders in de derde ronde ook nog offensive lineman Trey Zuhn III. Zuhn kan op meerdere posities langs de offensive line spelen, maar zal bij de Raiders vooral op guard voor diepte zorgen.
OFFENSE
De Raiders hadden een abominabele offense in 2025. Met gemiddeld 14,2 punten per wedstrijd waren ze de allerslechtste leerling van de klas. Voor de front office was de primaire boosdoener hiervoor de O-line. Daar werd dan ook stevig in geïnvesteerd met de komst van center Tyler Linderbaum. Door de komst van Linderbaum zal Jackson Powers-Johnson nu op right guard gaan spelen. Kolton Miller, 1ste ronde keuze in 2018, speelde maar vier games in 2025, maar is nu opnieuw klaar om zijn plek op left tackle in te nemen. Een solide offensive line zal de rest van de offense beter tot zijn recht laten komen, is de gedachtegang. Vooral voor running back Ashton Jeanty moet het voor een break-out seizoen zorgen. De #6 draftkeuze van 2025 toonde bij vlagen zijn talent, maar werd al te vaak opgegeten omdat de linie voor hem te snel ineenstortte.
Ook voor de quarterbacks zal een betere o-line voor meer tijd en rust zorgen. In eerste instantie verwachten we Kirk Cousins nog als startende quarterback. Men wil niet te snel gaan met Mendoza en hem nog niet sneller dan nodig voor de leeuwen gooien, met het risico hem meteen op te branden. Cousins brengt 14 jaar NFL-ervaring mee naar Las Vegas en is de ideale mentor en overgangsquarterback voor Mendoza. De wapens waarop Cousins, en later Mendoza, een beroep kan doen, ogen weliswaar niet indrukwekkend. Jalen Nailor, Jack Bech, Tre Tucker en Dont’e Thornton mogen onder elkaar gaan uitmaken wie de WR1 wordt, al zal de primaire receiver zonder enige twijfel tight end Brock Bowers zijn. Bowers haalde in 2025 voor de tweede keer in evenveel seizoenen de Pro Bowl, maar zag zijn campagne wel ingekort door een knieblessure. Nu wil hij opnieuw aanknopen met zijn niveau van zijn rookieseizoen.
DEFENSE
De defensie kreeg een flinke face-lift in het afgelopen tussenseizoen. Niet alleen de namen zijn anders, ook het spelschema veranderde. NIeuwe defensive coordinator Rob Leonard kiest voor een 3-4 base defense in plaats van 4-3. Drie van de vier linebackers in het nieuwe systeem zijn voor veel geld binnengehaald in het tussenseizoen. Dat moet de burger in Las Vegas moed geven. De vierde man, Maxx Crosby, beef tegen alle verwachtingen bij het team. De D-line zal zich moeten aanpassen aan het nieuwe systeem. Er zal meer verwacht worden van Adam Butler op nose tackle. Hij kan wel vertrouwen halen uit het feit dat er toppers als Quay Walker en Nakobe Dean achter hem staan voor mocht het misgaan.
De secondary is op het eerste zicht grotendeels hetzelfde gebleven. Eric Stokes, één van de lichtpuntjes in de defensie vorig seizoen, tekende een contractverlenging en blijft nog drie jaar langer in Vegas. Darien Porter gaat op zoek naar bevestiging nadat hij in zijn rookieseizoen al potentieel vertoonde. Nieuw in de secondary is Taron Johnson die als slot corner of nickelback zal fungeren. Johnson was bij vlagen geweldig in zijn zeven seizoenen bij de Bills, maar in 2025 ging zijn niveau, mede door een blessure, toch wat achteruit. Bij Las Vegas wil hij zijn carrière nieuw leven inblazen. Het wordt interessant om zien hoe snel de rookies zich in het team kunnen spelen. CB Jermod McCoy en safety Treydan Stukes hebben beiden het talent om starters te zijn. De vraag is dan alleen wanneer dat effectief gebeurt. Één ding staat vast: op papier is de defensie van de Raiders erop vooruitgegaan. Maar kunnen ze dat ook laten zien op het veld?
CONCLUSIE
Uit alle transacties blijkt dat de Raiders volop geloven in hun nieuwe gezicht van de franchise, Fernando Mendoza. De o-line is versterkt, er is een mentor-QB voor hem gehaald in Kirk Cousins en de defensie kreeg een flinke face-lift. Enkel het wapenarsenaal ontbreekt nog om nu al voor de prijzen te kunnne spelen. Het wordt hoe dan ook een overgangsjaar voor de Raiders. Een winning record, laat staan de play-offs, worden nog niet verwacht. Zowel de rookie head coach als de rookie QB krijgen dus de tijd om zich te settelen. Desalniettemin is er al wat talent aanwezig om tenminste beter te doen dan de vorige twee seizoenen. De chips liggen op tafel in Las Vegas. Is er kans op winst?
Voorspelling:5-12
Lees hier alle artikelen in de NFL 32-in-32 reeks voor het aankomende seizoen!
Het NFL-seizoen komt er langzaam aan en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge draftees en de nieuwe stand van zaken op de depth chart: alles komt aan bod. In deel 3 het team dat veel coaches ontsloeg, spelers liet gaan en daarmee veel draftkapitaal verzamelde: de New York Jets.
Dit seizoen markeert 10 jaar sinds het laatste jaar met een winning record. Saillant detail is dat in dat jaar (2015) Geno Smith zijn basisplaats verloor aan Ryan Fitzpatrick. In 2026 keert Geno Smith terug waar het voor hem allemaal begon in de NFL. Na enkele succesvolle jaren als vervanger van Russell Wilson bij Seattle was zijn jaar bij de Raiders teleurstellend. Er waren echter aanwijzingen dat zijn Seahawksvorm nog aanwezig is.
Daar zal men in New York op hopen, vooral Aaron Glenn. Immers, een wederom teleurstellend jaar zal de head coach waarschijnlijk zijn baan kosten. De drie first round picks in de NFL Draft van 2027, die zeer diep wordt geacht, moeten landen bij competente en inspirerende coaches. Naast al het draftkapitaal zijn er wel hoopgevende aanwinsten via trades, free agency en de draft. De vraag is of er in 2026 wel succes is in de oneindige rebuild van Gotham City Football.
FREE AGENCY
De New York Jets waren actief in free agency, maar voordat dit geweld losbarstte, zocht men driftig naar trade partners. Dit begon al tijdens het vorige seizoen. Blockbusters waren de trades waarmee ze Ahmad ‘Sauce’ Gardner en Quinnen Williams zagen vertrekken. Voor Gardner ontving New York twee 1st round picks (2026, 2027) en wide receiver Adonai Mitchell van de Colts. Williams ging naar de Cowboys en dat leverde een 1st (2027) en 2nd (2026) round pick op, plus DT Mazi Smith. In het huidige seizoen waren er trades voor Geno Smith (LV) en Minkah Fitzpatrick (MIA).
In free agency investeerden de Jets voornamelijk in de defense. Defensive end Joseph Ossai (CIN) tekende voor drie jaar, linebacker Demario Davis (NO) voor twee jaar en DL David Onyemata (ATL) en DE Kingsley Enagbare (GB) ieder voor één jaar. Safety Dane Belton (NYG) en cornerback Nahshon Wright (CHI) hebben ook voor een jaar getekend, maar kregen kleinere contracten. Daarmee werd de defense flink versterkt met meerdere veteranen.
De meest in het oog springende speler die vertrok is guard Alijah Vera-Tucker. Hij speelt in 2026 voor de New England Patriots. Met John Simpson vertrok een andere guard. Hij tekende bij de Baltimore Ravens. In LB Quincy Williams (CLE) en DE Micheal Clemons (IND) verloren de Jets twee verdedigers. Overigens zal Tyrod Taylor komend seizoen ook niet terugkeren in New York. Hij gaat zijn geluk beproeven bij de Green Bay Packers.
NFL DRAFT
Met de tweede pick in de 2026 NFL Draft kozen de Jets niet voor de extreem getalenteerde en veelzijdige Arvell Reese. Die lieten ze voor hun stadsgenoten met de vijfde keuze. Gang Green ging voor de meest gelauwerde pass rusher van de draft: David Baily (Edge, Texas Tech). Hij heeft de snelheid en explosiviteit die de front-seven van de Jets vorig seizoen miste. Dat maakt hem een dreiging voor iedere quarterback.
New York koos nog twee keer in de eerste ronde. Met de #16 haalden ze tight end Kenyon Sadiq (Oregon) binnen. Geen noodzakelijke versterking, maar wel de snelste TE uit de combine sinds 2003, die ook nog eens lang en sterk is. Zijn enige makke is het consistent vangen, zelfs van ogenschijnlijk makkelijke passes. Desalniettemin is hij een welkome toevoeging aan de, in 2025 dikwijls slaapwandelende, offense. Op #30 was WR Omar Cooper Jr. (Indiana) het slotakkoord van de Jets in de eerste ronde. Ze wilden hem zo graag dat ze omhoog traden. Zijn route running kan wat verbetering gebruiken, maar als hij eenmaal de bal heeft, is hij op zijn gevaarlijkst. Samen met Sadiq biedt hij Garrett Wilson wat ademruimte als, tot dusver, enig geschikt target in de offense.
Na drie keuzes in de eerste ronde mochten de Jets nog vijf keer een briefje indienen bij Roger Goodell. In de tweede ronde kozen ze D’Angelo Ponds (CB, Indiana). Een cornerback die vergeleken wordt met zijn nieuwe head coach, Aaron Glenn. Dat carrièrepad zou een gouden greep betekenen voor zowel Ponds als de Jets. Hij kan in ieder geval rustig beginnen aan zijn tijd in de NFL, want de positie is goed bezet.
In de vierde ronde kozen de Jets twee keer. Eerst DT Darrell Jackson Jr. (Florida State), een imposante speler die voldoende ontwikkeling moet laten zien om onderdeel te worden van de rotatie. Daarna verrasten ze met de keuze voor QB Cade Klubnik (Clemson), van wie verwacht werd dat hij in de latere rondes van het bord zou komen. Een stereotype QB3 wiens plafond waarschijnlijk QB2 is. Tenslotte waren de laatste twee picks guard Anez Cooper (Miami) en safety VJ Payne (Kansas State). Cooper geldt als een project en Payne zou direct impact kunnen hebben op special teams.
OFFENSE
In 2025 deelde iedere unit mee in de malaise, dus ook de offense. Tanner Engstrand kreeg bij de Jets zijn eerst OC-positie en daar haalde hij vrij weinig uit. Justin Fields kwam, maar een wonder voltrok zich niet. Tyrod Taylor nam over in Week 11, maar die raakte in Week 14 geblesseerd en werd vervangen door rookie Brady Cook. Cook speelde nog minder verdienstelijk dan Fields. Eind januari verloor Engstrand zijn baan en werd bekend dat Frank Reich terugkeert naar de NFL. De laatste keer dat we hem in de NFL zagen, was in 2023 toen hij werd ontslagen als Panthers head coach met een 1-10 record. Hij zal nu het meeste uit de terugkeer van Geno Smith moeten halen.
Smith brengt ervaring en volwassenheid. Daarmee kan hij de stabiliteit brengen die rookies als Cooper en Sadiq nodig hebben. Zij kunnen alleen al zorgen voor meer aanvallende dynamiek door de aandacht, samen met Adonai Mitchell, enigszins weg te houden van WR1 Garrett Wilson. Sadiq is een tight end die alles beheerst: Routes, coverage afbreken, blocken en hij heeft een sterke acceleratie, ook na de catch. Desalniettemin zal Wilson het echte verschil moeten maken.
De O-line biedt in ieder geval voldoende perspectief voor Smith en zijn targets. Olu Fashanu en Armand Membou hebben zich bewezen als tackle. Tegelijkertijd speelt Joe Tippmann stukken beter als guard dan als center. De enige echte verandering is guard Dylan Parham (LV) voor Simpson. Consistentie op de o-line is ook belangrijk voor de backs. Breece Hall werd met drie jaar verlengd en heeft ook in 2026 Braelon Allen en Isaiah Davis achter zich.
Consistentie vinden de Jets dus vooral in hun O-line en het backfield. De rest is grotendeels nieuw. Dat betekent dat vooruitgang voornamelijk afhangt van of en hoe de groep klikt. Hoe dan ook lijkt dit op een geschikte groep om volgend jaar een rookie quarterback in te verwelkomen.
DEFENSE
Sinds 1993 was er geen enkel team zo slecht in het forceren van turnovers. Daar zal het, statistisch nagenoeg onmogelijke, aantal van nul intercepties aan bijdragen. Desondanks zegt dit veel over de staat van de Jets defense in 2025. In trades en free agency lag de focus daarom sterk op de defense, met een meer gebalanceerde benadering in de draft. Tijdens het seizoen vertrokken Gardner en Williams, terwijl ze het offseason begonnen met trades voor T’Vondre Sweat en Fitzpatrick. Het aantrekken van Ossai, Davis, Onyemata en Enagbare in free agency liet vervolgens de intentie van de New York Jets zien. Meer ervaring en meer kwaliteit.
De andere intentie is dat Aaron Glenn de defensive playcalling overneemt na het ontslag van DC Steve Wilks. Glenn gaf daarbij aan dat “To me, play-calling is my superpower”. Enige bescheidenheid is hem niet vreemd. Met rookie Bailey en Will McDonald op de vleugels zal hij in ieder geval quarterbacks het leven zuur kunnen maken. De vraag blijft echter of de run gestopt kan worden. Onder andere daarvoor is de 37-jarige Davis aangetrokken, maar hij zal voornamelijk de rol spelen van (in)formele leider van een defense die in 2025 vaak verloren over het veld doolde.
In de secondary vervult Fitzpatrick een vergelijkbare rol, voornamelijk richting rookie CB Ponds. De man die overkwam van Miami kan in ieder geval helpen met intercepties, aangezien hij 21 picks op zijn naam heeft staan.
Op papier zal de defense voornamelijk uit nieuwe namen bestaan ten opzichte van 2025. Daarom geldt hier, wellicht nog meer dan voor de offense, dat prestaties afhangen van hoe de unit samen groeit.
CONCLUSIE
Het wordt wederom een lang, maar waarschijnlijk ook een iets beter, jaar voor de Jets. Ook in 2026 gaan de vruchten van de eeuwig durende rebuild niet geplukt worden. Geno Smith heeft niet de toekomst en offense en defense moeten nog fundamenteel op elkaar ingespeeld raken. Het wordt moeilijk om de twee gewenste doelen beide te behalen: Een coaching staff en resultaten die perspectief bieden, plus een gunstige pick voor de volgende quarterback van de toekomst. Glenn en zijn coaching staff bewandelen dit seizoen een dunne lijn.
Voorspelling: 5-12
Lees hier alle artikelen in de NFL 32-in-32 reeks voor het aankomende seizoen!
Deze week loopt de trade deadline bijna als een rode draad door de MLB Watch. Hoewel onze landgenoten er niet direct bij betrokken waren, lieten hun werkgevers zich wel gelden. Zo kreeg Xander Bogaerts er een paar welkome versterkingen bij en zag Kenley Jansen juist sterkhouders verkassen. Op het veld liet Ceddanne Rafaela weer van zich horen. Over het hoe, wat en waar lees je natuurlijk alles in deze MLB Watch!
ALBIES EN BRAVES BENUTTEN THUISVOORDEEL
Vorig weekend stond voor veel teams al in het teken van de trade deadline op maandag. Toch moest er ook nog gewoon gespeeld worden en in het geval van Ozzie Albies en de Atlanta Braves gebeurde dit tegen divisierivaal Washington Nationals. Die Nationals hadden de wildcards nog niet helemaal uit het hoofd gezet. Gezien de slagkracht van dit roster ook niet zo vreemd, want de Nats behoren dit jaar tot de meest productieve teams in Major League Baseball. Dit werd de Braves vorige week donderdag ook al snel duidelijk. Na een vlucht en korte nachtrust vanuit New York keek Atlanta thuis al rap tegen een 0-3 achterstand aan in de eerste van vier wedstrijden.
De van een blessure herstelde Ronald Acuna Jr. zette de thuisploeg op het bord, maar het was Ozzie Albies die met een 2-run RBI-single in de zesde inning voor de meeste schade zorgde. Achteraf bleek de tweedehonkman daar, met zijn enige hit in deze wedstrijd, de basis voor de 5-4 zege te leggen. Onze landgenoot was 2-for-4 met een run in de tweede ontmoeting. Atlanta had de laatste tijd patent op 1-run games, maar maakte het nu minder spannend. De thuisploeg trok deze met 6-2 naar zich toe. Met 8-3 ging ook het derde duel naar de Braves. Met 1-for-4 en een gestolen honk, zijn honderdste in zijn MLB-loopbaan, droeg ook Albies weer zijn steentje bij.
TEGENVALLEND
Voordat Atlanta begon aan het drieluik met de Miami Marlins voegden ze onder meer Lane Thomas toe om het outfield te versterken. Op de heuvel zijn Brent Suter en Tyler Mahle nieuwe gezichten, maar dat waren toch niet de namen waar de Braves-fans vooraf op mikten. Om mee te kunnen met het geweld van de Brewers en Dodgers schreeuwde dit roster om een sterke arm in de starting rotation, maar die arm wist Alex Anthopoulos niet te strikken. Het is dan ook niet verrassend dat de Amerikaanse media de Braves aanwijzen als één van de verliezers van deze trade deadline. Dit betekent echter niet dat Albies en consorten kansloos zijn voor de titel. Dit bewezen ze immers vijf jaar geleden toen ze – zonder enkele grote namen – de World Series wonnen.
MARLINS GESWEEPT
De – voor buitenstaanders – tegenvallende deadline lieten de Braves op het veld volgen door een goede prestatie tegen de Marlins. Het was afgelopen dinsdag Albies die Atlanta op het juiste spoor zette. Met een solo homerun, zijn negentiende van dit jaar, zette de infielder zijn team op het bord in de tweede inning. Voor Albies was dit de enige hit van de wedstrijd, maar Atlanta voegde nog wat runs aan ’t totaal toe. Voldoende om uiteindelijk met 4-2 te winnen. Met 0-for-3, een walk en een run had Albies ook zo zijn aandeel in de 4-1 zege op woensdag.
Voor het eerst sinds jaren maakte Albies donderdag zijn opwachting als pinch hitter. De tweedehonkman bereikte, zonder een hit te noteren, twee keer de honken maar scoorde niet. Dit deerde de Braves overigens niet, want die bliezen de Marlins met 11-3 van het veld voor hun achtste overwinning op rij. Met twee homeruns was Ronald Acuna Jr. één van de meest productieve spelers deze wedstrijd, maar bij zijn eerste kreeg hij wel wat hulp van ’t Marlins-outfield… Die derde winst op de Marlins betekende dat Atlanta na Milwaukee de tweede ploeg in Major League Baseball is met 70 overwinningen. In de eigen NL East hebben ze weer een gaat geslagen met de Phillies, die deze week weliswaar drie van hun vier wedstrijden wonnen van Washington maar wel een achterstand van 8.5 gewonnen wedstrijden op de Braves hebben. Philadelphia, dat viervoudig All-Star Luis Arraez overnam van de Giants en de bullpen versterkte met Brooks Raley en Caleb Kilian, heeft bij de start van dit weekend nog wel altijd één van de wildcards in handen.
BOGAERTS EN PADRES KRIJGEN HULP
San Diego Padres begon aan hun laatste serie voor de trade deadline met in het achterhoofd dat ze de laatste vier duels gewonnen hadden. Tel daar nog even bij dat concurrent Philadelphia Phillies een slechte periode doormaakte en je weet dat de Friars zichzelf weer een goede uitgangspositie richting de wildcards kunnen geven. Dit moest vorig weekend dan verder gestalte krijgen in eigen huis tegen divisierivaal San Francisco Giants. Met enig gevoel voor understatement zou je van die club kunnen zeggen dat ze wat meer van dit seizoen hadden verwacht. Alleen de Rockies en Mets doen het nog (net) iets slechter dan de Giants.
Desondanks waren het die Giants die deze reeks van vier wedstrijden goed begonnen. Xander Bogaerts tekende nog wel voor een RBI-single in de tweede inning, maar meer dan dat zat er voor de Padres niet in. San Francisco opende de serie met een 4-1 overwinning, maar werden op vrijdag 31 juli al snel weer op hun plek gezet. San Diego sloeg hard terug met een 7-0 winst. Bogaerts was 1-for-4 deze dag met een single in de zevende inning.
Met 2-for-4, een double en 2 runs had Xander Bogaerts een aardig aandeel in de 6-5 overwinning op zaterdag 1 augustus. Zijn eerste run scoorde hij, na een single, in de zesde inning en maakte er toen 5-3 van. Echter bleek deze buffer niet voldoende, want zijn tweede gescoorde run in de negende inning was nog veel belangrijker. Na een lange slagbeurt opende Bogaerts die inning met een double. Bij een 5-5 tussenstand en geen out zette hij zo de Giants onder druk. Die bezweken even later na een single van Jake Cronenworth. Vanaf het derde honk kon Xander Bogaerts zo de winnende 6-5 over de thuisplaat lopen. Met 0-for-2, twee walks en een run had de kortestop ook zo z’n aandeel in de 5-4 winst van zondag. San Diego won zo drie van de vier wedstrijden en deed goede zaken in de wildcard-race.
VERSTERKING VOOR STARTING ROTATION
Kort door de bocht zou je kunnen zeggen dat ze in San Diego de trade deadline hadden die ze zich in Atlanta wensten. Van de Giants kwam tweevoudig All-Star en voormalig Cy Young-winnaar Robbie Ray naar de Padres. Op het allerlaatste moment slaagden ze er ook nog in om Casey Mize op te pikken bij de Tigers. Met Ray en Mize in de gelederen krijgt de starting rotation in San Diego een flinke boost en geeft GM A.J. Preller zijn manager Craig Stammen het gereedschap in handen om te bouwen aan een postseason-run. Echter bleek deze week ook al rap dat versterking op papier niet direct betekent dat je ook op het veld sterker wordt…
We have acquired right-handed pitcher Casey Mize and infielder Gage Workman from the Detroit Tigers in exchange for left-handed pitchers Kash Mayfield and Jackson Wolf.
Met ’t oog op de wildcards speelden de Padres deze week een belangrijke serie. In Phoenix wachtte hen namelijk vier belangrijke wedstrijden tegen Arizona Diamondbacks. Die ploeg had voor aanvang een plek die ze in San Diego zo graag willen, een wildcard. Ondanks een 1-for-3 van Xander Bogaerts op maandag wisten de Friars het gat niet te dichten. Arizona opende met een 5-1 overwinning, maar zag tegelijkertijd hoe de tegenstander zich op het laatste moment versterkte met Casey Mize.
GEEN SCHADE
De voormalig Tiger stond nog niet op de heuvel bij de tweede ontmoeting. Deze werd door de Padres meer dan uitstekend begonnen dankzij 3 runs in de eerste inning. Met een RBI-single was Bogaerts één van de spelers die zo’n run produceerde. De Oranje-captain zou in de vijfde inning ook nog doorkomen met een double. Hoewel hij niet de volledige negen innings speelde, had hij dus wel een vinger in de pap richting de 9-4 zege. Bogaerts speelde ook woensdag geen complete wedstrijd. Casey Mize maakte hier z’n Padres-debuut, maar kon al in de vierde inning bij een 0-4 achterstand de heuvel verlaten. Met Bogaerts 0-for-2 en een walk kreeg Mize de 4-10 nederlaag op zijn conto.
Zonder dat ’t resultaat opleverde, werkte Xander Bogaerts donderdag in de series finale aan zijn slaggemiddelde. Dankzij z’n 2-for-3 en een walk maakte dat een klein sprongetje naar .227. Nog altijd veel te laag voor een speler van zijn kaliber, maar misschien dat deze wedstrijden in Arizona hem vertrouwen geven. San Diego won die laatste wedstrijd met 5-1 en houdt zo aansluiting in de strijd om de wildcards. De achterstand bedroeg na dit duel één gewonnen wedstrijd op de Diamondbacks, die nog altijd de derde en laatste wildcard in handen hadden.
JANSEN ZIET SKUBAL VERKASSEN
In Detroit draaide het vorige week maar om één man. De kans was levensgroot dat Tarik Skubal de Tigers ging verlaten, maar waar streek hij dan neer zo vlak voor de deadline? Het antwoord kwam al op zaterdag. En dat antwoord lag eigenlijk best voor de hand. De Los Angeles Dodgers besloten hun toch al niet geringe verzameling supersterren nog maar eens uit te breiden met de tweevoudig Cy Young-winnaar. Pitchers River Ryan en Brady Smith bewandelden, samen met de talentvolle outfielder Zyhir Hope, de omgekeerde route en zullen dus in Detroit op zoek gaan naar woonruimte. En vooral een kans om te spelen. Na de bekendmaking van de trade werden de back-to-back kampioen door de bookmakers direct gebombardeerd tot topfavoriet voor een three-peat.
De voormalig werkgever van de uitmuntende pitcher kende vorig weekend weinig problemen met de Athletics. Met 13-1 werd de eerste ontmoeting een prooi voor de Tigers en de derde en laatste ging met 11-0 naar Detroit. Tussendoor hadden ze wat meer moeite met één van de slechtste teams in de AL. Op zaterdag 1 augustus was het dusdanig spannend dat Kenley Jansen er zelfs aan te pas moest komen om de winst – en zijn dertiende save – veilig te stellen.
KENLEY BLIJFT TIGERS TROUW
Jansen startte de inning met een relatief veilige marge van 8-5. Echter brachten een tweehonkslag van Tyler Soderstrom en een wild pitch de closer al snel in de problemen. Carlos Cortes en Lawrence Butler werden vervolgens ’t slachtoffer van een Jansen op zoek naar eerherstel. Met Soderstrom nog altijd op het derde honk werden deze twee getrakteerd op een strikeout. Jeff McNeill legde een stootslag neer om in elk geval Soderstrom te laten scoren, maar daarna vond Jansen het genoeg. Na 20 pitches, 2 hits, 2 K’s en een run zette hij een streep onder dit duel: 8-6.
Benches cleared following the final out of Tigers vs A's after Kenley Jansen took exception to Jeff McNeil bunting in the ninth inning pic.twitter.com/hPIFwnIBs2
— (31- 51)(67-49) Anthony Ramirez (@Talkin2Tony) August 2, 2026
Na de trade deadline staat Kenley Jansen nog altijd op het roster van de Tigers. Voor sommigen kwam dat wel als een verrassing. Door Skubal en Mize van de hand te doen, laten de Tigers blijken vooral naar de toekomst te kijken. Net als bijvoorbeeld Spencer Torkelson of Gleyber Torres is Jansen in het bezit van een aflopend contract. Hoewel de club een optie heeft, was het ook niet vreemd geweest als Detroit Jansen had betrokken in een trade. Dit gebeurde echter niet, maar de closer kwam ook niet in actie in de serie in Seattle. Daar versloegen de Tigers de Mariners in twee van de drie wedstrijden en passeerden de M’s zo in de strijd om de wildcards. Een strijd die in de American League volledig open ligt.
KELLY TOONT WARE GEZICHT
Vorig weekend maakte Antwone Kelly voor de derde keer zijn opwachting in de majors. Na twee wat teleurstellende outings liet de Oranje-international op de laatste dag van juli zich van een andere kant zien. Tegen de Cincinnati Reds loste Kelly de doorgaans superieure Paul Skenes af bij een 4-5 achterstand na vier innings. Die achterstand zou in de drie innings die Kelly op de heuvel stond niet verder oplopen.
De Oranje-international stond 2 hits toe, gaf twee keer vier wijd weg, maar was ook drie keer succesvol met een strikeout. Van zijn 40 pitches deze innings deponeerde Kelly er 27 in de slagzone. Hoewel de Pirates uiteindelijk met 7-8 de bietenbrug op gingen, kon de reliever terugkijken op een goed optreden. Een optreden dat zijn ERA van 10.38 naar 6.14 haalde. Pittsburgh zou drie van de vier wedstrijden in Cincinnati verliezen. Een serieuze kans op de play-offs waren ze eerder al verloren, maar dat weerhield GM Ben Cherington er niet van om de bullpen flink aan te pakken.
Very nice work from Antwone Kelly, keeping the Pirates in this one with three scoreless frames. He may not be done, but he's allowed two hits and two BBs with three Ks.
The Pirates trail 5-4, headed to the top of the eighth. Old friends Caleb Ferguson and Ke'Bryan Hayes are in.
Voor de korte termijn is het waarschijnlijk voor Kelly geen goed nieuws dat bijvoorbeeld Luke Weaver gehaald werd van de Mets. Daarnaast deden de Pirates zaken met de Angels voor veteraan Kirby Yates en haalden ze Camilo Doval op bij de Yankees. De 28-jarige reliever uit de Dominicaanse Republiek stelde in de Bronx teleur, maar de Pirates zullen ongetwijfeld hopen dat ze de Doval van de Giants te zien krijgen. Daar schopte hij ’t zelfs tot de ASG in 2023. Deze toevoegingen betekenen waarschijnlijk minder innings voor Kelly, maar daar staat dan weer tegenover dat hij zich in de minors verder kan ontwikkelen. Dat er muziek in zijn pitches zit, werd tegen de Reds wel weer duidelijk.
WEER EEN HOMERUN VOOR PALACIOS
Tampa Bay Rays staat niet voor niets bovenaan in de AL East. Hun gemiddeld aantal runs per wedstrijd steekt niet zozeer boven het maaiveld uit, maar vanaf de heuvel doen de Rays mee in de bovenste regionen. Afgelopen zondag, een dag voor de trade deadline, werd die rotation nog weer een stukje sterker. Outfielder Aiden Smith, infielder Emilien Pitre en werper Gary Gill Hill werden opgegeven om de New York Mets te verleiden afstand te doen van Freddy Peralta. De 30-jarige tweevoudig All-Star is in Queens niet bezig aan zijn beste seizoen, maar bewees in dienst van de Brewers van zeer grote waarde te kunnen zijn. Op die vorm hopen ze in Tampa Bay ongetwijfeld ook en dan wordt de kans op een divisietitel weer een stukje groter.
RAYS BUIGEN VOOR SOX
Nog zonder Peralta namen de Rays het vorig weekend op tegen Chicago White Sox. Een clash tussen twee zeer aangename surprises zou je dit wel kunnen noemen. Het was ook een clash tussen twee koplopers in de American League. Op de laatste dag van juli lieten de White Sox in Tampa Bay zien dat die koppositie in de AL Central geen toeval is. Richie Palacios keerde terug van zijn blessure, speelde de gehele wedstrijd en was 0-for-4. Zijn teamgenoten verging het al niet veel beter met als gevolg een 1-6 nederlaag. Zonder Palacios trokken de Rays de tweede ontmoeting met 1-0 naar zich toe om vervolgens keihard met 1-9 onderuit te gaan in de series finale. Palacios kwam pas laat binnen de lijnen en was 0-for-1 in zijn enige at-bat.
Naast Peralta versterkten de Rays zich voor de deadline ook met de veelzijdige catcher Liam Hicks. De 27-jarige Canadees kende met 62 RBIs al een goed seizoen in Miami en hoopte dat verderop in Florida minimaal te evenaren. Hicks was er nog niet bij toen de Rays aan het begin van deze week in Colorado met 13-9 wonnen van de Rockies. Richie Palacios was daar wel van de partij en niet zo zuinig ook. Hij had al een single in de eerste inning toen Palacios in de negende inning, met Cedric Mullins op het derde honk, de bal een dreun gaf voor een 2-run homerun. Dit was voor Richie Palacios zijn vijfde homerun van ’t jaar en hij zette zichzelf daarmee op 32 RBIs.
AANWINST TOONT ZICH
Hicks was al wel op tijd voor de tweede wedstrijd van de Rays op Coors Field. Hoewel zijn eerste at-bat uitliep op een lichte teleurstelling was dit bij de tweede zeker niet het geval. Bij een 1-1 tussenstand, 2 nullen op het bord en 3 honken bezet gaf Liam Hicks zijn nieuwe teamgenoten een voorproefje voor wat ze kunnen verwachten. Een grandslam zette Tampa Bay op 1-5, maar uiteindelijk hadden ze nog extra innings nodig om met 9-7 te winnen. Richie Palacios was 0-for-2 met een walk en een run in de zes innings die hij speelde. De series finale van afgelopen woensdag was met 0-4 in het voordeel van de bezoekers een stuk minder spannend. Nu werd Palacios al na vijf innings naar de kant gehaald en was hij opnieuw 0-for-2.
Na dit bezoek aan Mile High City liep de voorsprong van Tampa Bay ten opzichte van de Yankees op naar 4.5 gewonnen wedstrijden. De concurrent uit de Bronx hield zich ook niet afzijdig tijdens de deadline. Hoewel de kritische fans waarschijnlijk ook hier op meer hoopten, moesten ze het doen met een uitstekende slagman. Infielder Luis Garcia Jr. verruilt het rood van de Nationals voor de pinstripes van de Yankees. Garcia Jr. had in zijn 104 wedstrijden dit seizoen al 76 runs binnengeslagen en zou alleen daarom al een goede aanvulling op het roster in NY moeten zijn. Naast Garcia verleidden de Yankees ook San Francisco tot het maken van een deal. Vanaf de westkust komt enkelvoudig All-Star Heliot Ramos over.
RAFAELA HEEFT HET OP ZIJN HEUPEN
Boston Red Sox maakt indruk de laatste weken. Na die geweldige 15-game winning streak zeggen we daarmee niets nieuws. Dat manager Chad Tracy z’n ploeg inmiddels aardig op de rit heeft, werd vorig weekend nog eens bevestigd. In Los Angeles deden de BoSox ’t namelijk meer dan uitstekend tegen de Dodgers. Het was tijdens deze serie dat de thuisploeg die deal sloot voor Skubal en heel misschien gaf het spel van Ceddanne Rafaela de thuisploeg wel het laatste zetje. Onze landgenoot was namelijk sensationeel daar in het zuiden van Californië!
Zijn strafexpeditie begon al op vrijdag 31 juli. Rafaela begon nog bescheiden met 2 singles in zijn eerste slagbeurten en een run in de derde inning. Daar had de miljoenenploeg – of moeten we inmiddels miljarden zeggen – uit LA nog wel een antwoord op. Op de tik die Ceddanne Rafaela uitdeelde in de zevende inning niet. Bij een 3-4 achterstand en Nick Sogard op de honken joeg Rafaela een 2-run homerun de tribunes in en legde zo de basis voor een uiteindelijke 9-4 overwinning.
Mochten er mensen zijn die dachten dat dit toeval of geluk was, dan moeten ze nu even opletten. Boston trok namelijk op zaterdag 1 augustus ook het tweede treffen naar zich toe. Nu niet met ruime cijfers, maar met een nipte 3-2. Twee van die runs werden, nu door twee solo homeruns, binnengeslagen door Rafaela. Zijn eerste dreun deelde hij uit in de eerste inning en in de derde inning, zijn volgende AB, raakte hij de toch doorgaans onverstoorbare Yoshinobu Yamamoto opnieuw keihard. In de achtste inning, bij een 2-2 tussenstand en nog altijd Yamamoto op de heuvel, sloeg Connor Wong de winnende run over de thuisplaat. Rafaela had de smaak van de homers nu duidelijk te pakken, want in de series finale was het opnieuw raak. Zijn vierde homerun van de serie en z’n vijftiende in totaal dit seizoen zette de Red Sox op dat moment naast de Dodgers. Boston versloeg de nog altijd Skubal-loze Dodgers uiteindelijk met 8-4.
BOSTON SLAAT SLAG OP MARKT
Het werd moeilijk, zo niet onmogelijk, om dat weekend in LA te evenaren. Laat staan te overtreffen. Rafaela schreef 14 at-bats bij, noteerde 7 hits en niet minder dan 4 daarvan gingen dus het stadion uit. Terug in het eigen Fenway Park hoopte de outfielder daar tegen de White Sox ook maar enigszins in de buurt te komen. Voordat we ons op die serie gaan richten, moeten we het eerst even over de trade deadline van de Red Sox hebben. General manager Craig Breslow zat namelijk bepaald niet stil richting die derde dag van augustus.
Het was nogal een schok die door Major League Baseball ging afgelopen maandag. Adley Rutschman, nog niet eens zo gek lang geleden gezien als één van de gezichten voor de toekomst van Baltimore Orioles, werd door de Red Sox overgenomen van diezelfde O’s. De drievoudig All-Star, winnaar van de Silver Slugger in 2023 en tweede in de verkiezing voor Rookie of the Year in 2022 (achter Mariners-ster Julio Rodriguez) heeft de laatste paar jaar moeite om fit te blijven. Dat blessureleed tast ook zijn prestaties aan slag aan, want die zijn bij Rutschman niet meer wat we van hem gewend waren. Baltimore vond drie grote talenten en catcher Carlos Narvaez een te goed bod om af te slaan en zwaaide Rutschman uit.
THE RED SOX HAVE LANDED ADLEY RUTSCHMAN 🚨
The former No. 1 overall pick and 3× All-Star catcher is headed to Boston.
— Baseball Performances (@MLBPerformances) August 3, 2026
Het is even afwachten hoe ’t nu met zijn fitheid gesteld is, dus besloot Boston ook Jake Rogers maar op te nemen in een deal. Over hem straks meer. Naast Rutschman en Rogers nam ook reliever Erik Miller het vliegtuig naar Beantown. De 28-jarige southpaw is bezig aan zijn derde jaar in de majors en komt over van de Giants in ruil voor infielder Marcelo Mayer. Dat laatste zou voor de Red Sox wel eens een pijnpuntje kunnen worden, want zo overdreven sterk is dat infield niet (meer) bezet. De club gaf deze deadline dus relatief veel op, maar kreeg er in potentie ook veel voor terug.
RED SOX LATEN WHITE SOX KANSLOOS
Tegen de White Sox leek Boston een statement te winnen maken afgelopen dinsdag. Met maar liefst 14-2 walsten de Red Sox over de hulpeloze bezoekers heen. Ceddanne Rafaela weigerde toe te geven aan het feit dat ’t na zijn serie tegen LA alleen maar minder kon worden. Nee, hij sloeg dit keer geen homerun, maar in de zesde inning was Rafaela wel weer goed voor een 2-run RBI-double. Hij was 1-for-3 met 2 runs, 2 RBIs en een HBP deze eerste dag na de trade deadline. Dat ook onze landgenoot maar gewoon een mens van vlees en bloed is, bewees Rafaela woensdag met zijn 0-for-3 en een walk. De Red Sox op hun beurt bewezen ook zonder runs of RBIs van Rafaela te kunnen winnen. Boston won, alweer hun zevende op rij en dit keer met 4-0.
Meer runs waren er donderdag in de series finale tussen deze teams. Boston verzekerde zich bij winst van wéér een sweep en schuurt het meer en meer aan tegen de Yankees op plek 2 in de AL East. Die winst, de achtste op rij, kwam er inderdaad. Zij het met de nodige pijn en moeite. Rafaela was 2-for-7 in een wedstrijd die pas in de dertiende inning beslist werd. Na de reguliere negen innings stond er 7-7 op het bord. Na de walk-off RBI-single van Caleb Durbin in de dertiende prijkte daar 12-11in het voordeel van de thuisploeg. Slechts 0.5 gewonnen wedstrijd scheidden de BoSox na dit drieluik van de Yankees in de divisie. Daarnaast lijkt een wildcard al een zekerheidje. En wie had dat gedacht ruim een maand geleden toen ze nog een negatief 37-48 record hadden…
CHAD TROMP FREE AGENT
Vorige week kon je op deze plek al lezen dat Chadwick Tromp aanvallend weinig bijdraagt bij de Baltimore Orioles. Met de “vaste” catchers in de lappenmand zagen ze in onze landgenoot een noodverband. Eentje die defensief goed mee kan komen, maar aanvallend te weinig laat zien. Dit was aanleiding voor de O’s om vorige week een deal te sluiten met Detroit. Catcher Jake Rogers, met zijn 31 jaar een leeftijdsgenoot van Tromp, werd opgepikt en nam de plek op het roster over van Tromp.
Die plek hield Rogers overigens niet lang. Hij hoefde zijn verhuisdozen niet eens uit te pakken, want nog voor de trade deadline verscheepten de O’s hem dus alweer naar Boston. Chad Tromp op zijn beurt verkoos de status van free agent boven een eventuele gang naar de minors.
RONDJE LANGS DE VELDEN
BEDRIJVIGE BLUE JAYS
In de bovenstaande Dutch Watch hebben we al de nodige trades besproken, maar er gebeurde voor het sluiten van de markt nog wel wat meer. Toronto Blue Jays is nog altijd de regerend kampioen in de American League, maar de play-offs zijn voor hen ver weg. Toch kunnen ze daar terugkijken op een productieve trade deadline. Startend werper Kevin Gausman werd van de hand gedaan en gaat bij de Cubs proberen prijzen te pakken. Ook van Jeff Hoffman en Daulton Varsho werd afscheid genomen. Zij blijven in de American League werkzaam bij respectievelijk Minnesota Twins en Houston Astros.
In die trade met de Astros ontvingen de Blue Jays een veelbelovende Spencer Arrighetti als wisselgeld. Het gaat nog met ups en downs, maar de werper heeft in zijn drie seizoenen MLB al wel laten zien dat hij talent heeft. Toronto deed ook zaken met de Angels en ook dit betrof een deal met het oog op de toekomstige starting rotation. José Soriano verruilt LA voor Toronto in ruil voor onder meer toptalent Arjun Nimmala, een first-round draft pick uit 2023. Zowel Soriano als Arrighetti staan de komende jaren nog onder contract bij de Jays.
That didn't take long. Jo Adell singles in his first at-bat with the Guardians. pic.twitter.com/cSaLSkUXET
Nu we het toch over de Angels hebben, die zwaaiden ook outfielder Jo Adell nog uit. De man die soms met spectaculaire defensieve acties op de proppen komt, maar ook aan slag zeker van waarde is ging in ruil voor catcher Jacob Cozart naar de Guardians. Daar in Cleveland kunnen ze wel wat aanvallende impulsen gebruiken. De ploeg mag dan meestrijden om de wildcards, maar aan slag stelt het allemaal niet zoveel voor.
CHICAGO ZIT OOK NIET STIL
Slechts drie keer in de lange historie van Major League Baseball stonden Chicago Cubs en Chicago White Sox in hetzelfde jaar in de play-offs. De kans is levensgroot dat daar straks een vierde keer aan toegevoegd kan worden. De Cubs doen het goed in de NL Central en hun aartsrivaal gaat zelfs aan de leiding in de AL Central. Dat beide teams zich zouden roeren op de markt richting de deadline lag dan ook voor de hand.
De White Sox stuurden Seranthony Dominguez, Nolan Jones en Boston Smith naar Seattle om drievoudig All-Star Luis Castillo over te nemen van de Mariners. Met Castillo krijgen de Sox een startend werper met ervaring in het postseason. Iets wat een beetje ontbreekt bij de rest van de rotation. Voor de bullpen keken ze naar de Mets waar de 36-jarige Huascar Brazoban werd opgepikt. Vanuit Colorado maakte outfielder Brenton Doyle de overstap naar het zuidelijke deel van Chicago.
CUBS HALEN ARMEN
De Cubs stutten hun starting rotation met Kevin Gausman en Clay Holmes. Beide werpers hebben ervaring in de play-offs, maar bij Holmes is het even afwachten hoe ’t met zijn fitheid staat. Voor de Mets stond hij voor ’t laatst op de heuvel halverwege de maand mei. Echter zullen ze bij de Cubs de revalidatie hebben bekeken, want in de minors maakte de dertiger al een paar keer zijn opwachting na z’n kuitblessure. Ook de Cubs gingen even shoppen bij de Angels, waar reliever Ryan Zeferjahn op de kop werd getikt.
Concurrent Milwaukee was in de markt voor Tarik Skubal, maar kwamen uit in St. Louis bij Dustin May. De starter debuteerde donderdag voor de Brewers en deed dit naar behoren. May stond zes innings op de heuvel en stond slechts 3 hits toe. Helaas voor hem zat daar wel een homerun tussen. Echter kreeg May aan het einde van de rit wel de winst achter zijn naam tegen de Pirates. Milwaukee won met 5-2 en heeft in de NL Central een voorsprong van 5.5 gewonnen wedstrijden op de Cubs. Overigens zagen de Cardinals outfielder Lars Nootbaar verkassen naar de D-Backs.
HUWELIJK FORST EN A’S LOOPT OP DE KLIPPEN
Na iets meer dan 25 jaar in de organisatie scheiden de wegen tussen de Athletics en David Forst. Aanvankelijk was Forst één van de vertrouwelingen van toenmalig GM Billy Bean, maar in 2015 kreeg hij zelf ’t stuur op technisch vlak in handen. Tussen 2018 en 2020 bereikten de – toen nog – Oakland A’s drie keer de play-offs. Vanaf 2021 ging het met die club rap bergafwaarts. Sterkhouders als Sean Murphy, Matt Olson, Matt Chapman, Chris Bassitt en Sean Manaea werden van de hand gedaan en capabele vervangers werden niet gevonden. In 2022 en 2023 verloor de franchise meer dan 100 wedstrijden, waarbij de 112 nederlagen in 2023 als dieptepunt in de boeken gaan.
The Athletics have parted ways with GM David Forst, with Assistant GM Dan Feinstein taking over on an interim basis for the rest of the season.
Forst joined the organization in 2000 and was promoted to General Manager in 2015. pic.twitter.com/QarljhSeVd
Dit seizoen begonnen de A’s, nog altijd hun wedstrijden spelend in Sacramento, verrassend goed. Ze voerden zelfs de AL West even aan en genoten de eerste maanden van een positief record. In juni werd de vrije val ingezet en winnen de Athletics nog maar heel sporadisch een wedstrijd. Vrijdag maakte het management bekend dat de club dus zonder Forst verdergaat. En zonder hem dus ook naar Vegas trekt. In 2028 moeten de A’s daar hun wedstrijden gaan spelen. Vanuit persoonlijk oogpunt is het de vraag of Forst erg baalt van dit ontslag. Zijn gezin heeft het erg naar de zin in de Bay Area en er waren geluiden dat hij een verhuizing naar Sin City niet zo zag zitten. Zijn assistent Dan Feinstein neemt de honneurs (tijdelijk) waar.
Het NFL-seizoen komt er langzaam aan en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge draftees en de nieuwe stand van zaken op de depth chart: alles komt aan bod. In deel 2 een team dat probeert met nieuw leiderschap uit het dal te komen waar zij zich al een tijdje bevinden: de Tennessee Titans.
Na in 2024 maar drie wedstrijden te hebben gewonnen was de hoop dat het tweede jaar van HC Brian Callahan meer zou brengen. Helaas bleek aan het einde van het 2025 seizoen dat de Titans alweer een regelrechte ramp waren. Callahan stond na zes wedstrijden al op de stoep en zijn vervanger, Mike McCoy, wist ook niet de benodigde push te brengen waar de fans zo naar snakten. Het record van de Titans was uiteindelijk 3-14, hetzelfde resultaat als het jaar daarvoor. Echter zijn de Titans niet zonder talent. DT Jeffery Simmons en QB Cam Ward zijn twee spelers waarmee de Titans willen bouwen. Alleen moesten zij daar nog de juiste leider voor vinden.
Uiteindelijk landden de Titans-eigenaren op voormalig Jets HC en 49ers DC Robert Saleh. Een geliefde coach door veel spelers die met een nieuwe attitude Tennessee komt opschudden. De hoop is dat Saleh snel een competitief team kan vormen waarmee de Titans weer kunnen meedoen om de play-offs. Met een goede NFL Draft en free agency periode kunnen de Titans worden gezien als een van de betere ‘worst-to-first’ kandidaten in de NFL. Brengt Saleh de Titans het succes dat hij in New York niet wist te behalen?
FREE AGENCY
De toevoeging van Saleh als HC bracht meteen een vracht aan nieuw talent binnen. Niet alleen door zijn connecties, maar ook door de nieuwe OC van de Titans: voormalig Giants HC Brian Daboll. Dit verklaart ook waarom voormalig Giants WR Wan’Dale Robinson het grootste contract van de Titans aangeboden kreeg. Verder brachten zij tight end Daniel Bellinger mee uit New York, die Chig Okonkwo moet vervangen nadat hij vertrok naar de Washington Commanders.
Verdedigend lijkt er een grote overhaul te zijn geweest om Jeffery Simmons de hulp te geven die hij verdient. John Franklin-Myers en Jermaine Johnson werden aangetrokken voor de front-end. Beide spelers kende Saleh al uit hun tijd samen bij de Jets. Franklin-Myers kreeg een grote driejarige deal, terwijl Johnson via een trade werd opgepikt. In deze trade werd NT T’Vondre Sweat naar de Jets gestuurd. Deze toevoegingen zorgen er meteen voor dat Saleh zijn scheme met de juiste spelers kan gaan inzetten. Voor de back-end lijken er twee nieuwe startende cornerbacks te zijn gekomen. Voormalige Saints-corner Alontae Taylor en Giants-corner Cordale Flott krijgen de taak om de coverage te verzorgen nadat L’Jarius Sneed niet wist te brengen waar Titans fans op hadden gehoopt. Veel nieuwe speeltjes voor Saleh, die snel zijn verdediging naar zijn hand wist te zetten.
Qua talent zijn de Titans niet veel verloren. Dit komt ook omdat zij vorig jaar überhaupt weinig talent hadden. Zoals eerder benoemd werd vertrok TE Chig Okonkwo naar de Commanders. Daarnaast ging Arden Key naar de Colts en L’Jarius Sneed terug naar de Chiefs.
NFL DRAFT
Ondanks dat de Titans maar drie wedstrijden wisten te winnen kozen zij als vierde in de draft. Met deze pick werd Ohio State WR Carnell Tate gekozen. Met Tate krijgt Cam Ward een wapen erbij die goed is in het creëren van separation. In deze offense is Tate ook een goede toevoeging aan grote ‘X’ receiver Elic Ayomanor en slot WR Wan’Dale Robinson. Daarnaast werd met pick #31 Auburn edge rusher Keldric Faulk gekozen om meteen bij te dragen aan de rotatie van de defensive line. Faulk was voor Auburn een TFL machine en zal proberen deze goede run stopping vaardigheden bij de Titans te laten zien. Met zijn grote frame van bijna 6’6 en 275 pounds heeft Saleh een speler die hij nog kan vormen naar wat hij wil.
In de tweede ronde werd Texas LB Anthony Hill Jr. gebracht om het midden van het veld te verdedigen. Een echte typische linebacker die houdt van contact maken met running backs. Verder is Indiana center Pat Coogan benoemenswaardig. Hij won vorige seizoen de National Championship met Fernando Mendoza en werd gezien als een goede center prospect. De Titans wisten hem laat op te pikken, in de zesde ronde. Met de zwakke offensive line zou hij met een goed training camp zomaar kunnen starten in Week 1.
OFFENSE
Menig fan weet nog goed hoe Brian Daboll een jonge Josh Allen naar de top bracht, en nu mag hij hetzelfde proberen met Cam Ward. De hoop in Tennessee is dat Daboll de boost is voor de offense die zij nodig hadden. Met de toevoeging van Tate en Robinson, aan een lineup met Calvin Ridley en Elic Ayomanor, heeft Ward minstens vier WR’s die kunnen bijdragen aan overwinningen. Daarnaast brengen running backs Tony Pollard en Tyjae Spears het evenwicht voor de offense.
De grootste vraag blijft de offensive line. LG Peter Skoronski is een zekerheid, maar dat is het ook wel. RT JC Latham is nog niet de zesde pick waard gebleken, LT Dan Moore Jr. laat geen goede indruk achter en verder starten er spelers die vervangbaar zijn.
DEFENSE
Door de toevoegingen op de defense dit jaar lijkt een eindklassering in de bovenste helft van de league mogelijk. Vorig seizoen eindigde de Titans defense op plaats 21 in de league, dus het team hoeft nog maar een klein stukje. Daarop is de defensive line vele malen beter geworden door verschillende impactvolle spelers aan te hebben getrokken. Ook zal de toevoeging van de cornerbacks veel effect kunnen hebben.
De grootste toevoeging is waarschijnlijk coach Saleh zelf. Hij krijgt het altijd voor elkaar om zijn verdediging functioneel, agressief en gedisciplineerd te krijgen. Zelfs in de jaren als Jets HC had hij het verdedigend voor elkaar gekregen.
CONCLUSIE
De Titans hebben in één jaar hun roster erg goed weten te verbeteren. Cam Ward heeft nu meer wapens, echter blijft de offensive line een vraagteken. Een offense die beter is dan vorig jaar lijkt bijna onmogelijk om niet te halen. De offense was vorig jaar 31ste in de league.
Daarnaast weet Saleh altijd het meeste te halen uit zijn defense, en met de toevoegingen die deze offseason zijn gemaakt lijkt dat ook te gaan gebeuren. Hierdoor haalt Saleh de druk van Ward af en geeft het Titans fans hoop voor een competent gerund team dit jaar. Is er een kans om de play-offs te halen? Natuurlijk, maar wellicht is het nog één jaar te vroeg. Behalve als Cam Ward zijn talent laat zien waardoor hij de #1 overall pick was, dan zou het zomaar eens heel snel kunnen gaan.
Het NFL-seizoen komt er langzaam aan en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge draftees en de nieuwe stand van zaken op de depth chart: alles komt aan bod.In deel 1: het team met de laagste verwachtingen: de Arizona Cardinals.
Tijd om te oogsten, hopen op Murray en Harrison Jr. en het dieptepunt bereikt. Dit waren de afgelopen drie jaren de titels van de 32-in-32 over de Arizona Cardinals. Het geeft aan wat voor puinhoop het al die jaren in Phoenix is. En het dieptepunt lijkt dus nog steeds niet bereikt. De club nam afscheid van Kyler Murray als quarterback en staat nu dus voor een nieuw begin. En hoewel er lichtpuntjes zijn en er her en der best wel wat talent op het roster staat zijn de verwachtingen belabberd.
De grote vraag is dan ook hoe gaan de rookies het doen? Kan een andere qb ervoor zorgen dat Marvin Harrison Jr. zijn potentie weet te benutten? Staat de quarterback van de toekomst op dit roster? Uiteindelijk zullen deze vragen veel belangrijker zijn dan of de Cardinals twee of drie wedstrijden weten te winnen. De Cardinals gaan dit in ieder geval doen met een nieuwe coach, want Mike LaFleur heeft het stokje overgenomen van Jonathan Gannon.
FREE AGENCY
Het is een druk offseason geweest in Phoenix en dat was natuurlijk wel nodig ook. De belangrijkste verandering is die op quarterback. Kyler Murray is weg uit de woestijn en heeft bij de Minnesota Vikings een nieuw onderkomen gevonden. Het lijkt erop dat Jacoby Brissett het vertrouwen gaat krijgen, maar met Gardner Minshew heeft de club wel een goede, ervaren back-up in huis gehaald. Eentje die weet hoe het is om te starten.
Maar ook op andere posities hebben de Cardinals nieuwe spelers gehaald. Het voordeel als je vorig jaar maar drie wedstrijden wist te winnen is wel dat dit dan ook bijna automatisch versterkingen zijn. Met Isaac Seumalo en Elijah Wilkinson heeft de club er in ieder geval versterkingen voor de offensive line bijgekregen. Dit moet sowieso helpen om wie dan ook de startende quarterback wordt te beschermen. Met Tyler Allgeier heeft de ploeg er een goede runningback bijgekregen, zodat de aanval direct een kwaliteitsinjectie heeft gekregen.
Qua spelers die zijn vertrokken zijn er buiten Murray op het oog geen schokkende veranderingen. Het zegt alleen veel dat het verlies van Calais Campbell de ploeg waarschijnlijk pijn gaat doen. Campbell is bij de start van het nieuwe seizoen 40 jaar oud, maar was een van de weinige verdedigers van de Cardinals die vorig seizoen veel speelde en een voldoende haalde.
NFL DRAFT
Het is duidelijk dat de Cardinals hun team op willen bouwen via de aanval. In free agency lag de aandacht bij de offense, en in de draft was dit niet anders. De eerste drie picks waren allemaal voor die kant van de bal, en zij zullen uit gaan maken hoe succesvol de draft voor Arizona gaat zijn.
Het kan hierbij beide kanten opvallen. Iedereen is heel enthousiast over Jeremiyah Love. De runningback werd door de Cardinals als derde in de draft gekozen. De grote vraag is of dat niet te vroeg is geweest en of de Cardinals die pick niet hadden kunnen gebruiken voor een pick met meer impact. De wapens zijn er nu in Phoenix, dat is duidelijk, maar er zijn nog veel gaten die ook gedicht moeten worden. Posities met meer invloed waar een hoge pick van cruciale waarde had kunnen zijn.
De twee andere hoge aanvallende picks waren voor een offensive lineman en voor quarterback Carson Beck. Beck had in 2023 een fantastisch college seizoen, maar heeft het niet echt door kunnen zetten. Waarschijnlijk gaan we hem dit jaar wel in actie zien. Want waarom zou je een jonge qb niet de kans geven als straks blijkt dat je zoals verwacht bijna elke wedstrijd gaat verliezen. Zo gaat het succes van deze drie picks bepalen hoe we over twee jaar terugkijken op deze op het oog cruciale draft voor de Cardinals.
OFFENSE
Marvin Harrison Jr., Trey McBride, Michael Wilson, Jeremiyah Love en Tyler Allgeier. Stuk voor stuk spelers met veel potentie. En allemaal maximaal 26 jaar oud. Als je hier naar kijkt dan ziet de toekomst er goed uit voor de ploeg uit Phoenix. Nu is het voor de aanval wel belangrijk dat ze ook achter een goede offensive line staan.
De Cardinals hebben ook hier flink geïnvesteerd in het offseason. Nu zullen aankopen Seumalo en Wilkinson niet ineens in de running zijn om de Pro Bowl te gaan halen, maar dat is ook helemaal niet nodig om een impact te hebben in Arizona. Als ze fit blijven zijn ze sowieso een versterking ten opzichte van vorig jaar. Met Mike LaFleur hebben de Cardinals een nieuwe, aanvallende, hoofdcoach. Het wordt interessant om te zien of hij in staat is zijn visie op deze ploeg over te brengen en of hij van de Cardinals in ieder geval een goedlopend aanvallend team kan maken.
DEFENSE
Er is waarschijnlijk niemand in de league met een lastigere baan als Nick Rallis. De defensive coordinator is een van de weinige coaches die mocht blijven en wat een uitdaging heeft hij voor zijn kiezen. De verdediging van de Cardinals was vorig seizoen al zo lek als een mandje, want in de laatste negen wedstrijden kreeg het zes keer 37 punten of meer tegen. En veel versterkingen zijn er niet bijgekomen in het offseason. Sterker nog, Campbell, misschien wel de tweede verdediger van het team, vertrok naar Baltimore.
De Cardinals hebben nog altijd Josh Sweat, de enige verdediger die vorig jaar een goed seizoen draaide. Daar zal het ook dit jaar van moeten komen. Daarnaast zullen er voormalige first round picks echt op moeten gaan staan om deze verdediging enigszins acceptabel te laten zijn. Walter Nolen III en Darius Robinson hebben bij vlagen hun potentie laten zien, maar nooit over langere tijd. Dit zal nu echt nodig zijn. Zeker in deze sterke divisie is een betere verdediging noodzakelijk om competitief te zijn. Het lijkt er echter op dat dit een langere termijnsproject gaat worden en dat we van de Cardinals niet te veel mogen verwachten.
CONCLUSIE
Er zijn heel veel vraagtekens rond de Cardinals. Aanvallend staan er best wapens en op runningback zijn de Cardinals heel sterk, met ook nog bijvoorbeeld James Conner, Trey Benson en Bam Knight op het roster. Maar een runningback is zo goed als zijn offensive line, dus dat belooft dan weer minder goed. De Cardinals hebben hier wel in geïnvesteerd, dus misschien kunnen ze ons verrassen.
Toch lijkt dat allemaal vooral kijken naar hoe het glas halfvol is. Want de verdediging is waarschijnlijk de minste van de hele league. En dan moet je aanvallend wel heel goed zijn om resultaat te kunnen boeken. De verwachtingen van de Cardinals zijn dan ook laag. Ook omdat het wedstrijdschema niet echt lekker is. Zes van de eerste negen wedstrijden zijn uit en met een sterke divisie staan er veel lastige wedstrijden op het programma.
In alle zeventien wedstrijden zijn de Cardinals op dit moment de underdog. Zelfs thuis tegen de Jets. Het hoogst haalbare lijkt dan ook te zijn een jaar als het jaar dat Kyler Murray geblesseerd aan het seizoen begon. Drie kwart wedstrijd lekker meedoen en dan uiteindelijk met een punt of tien verschil verliezen. De Cardinals zullen onderweg nog wel een ploeg of twee verrassen, maar veel meer zal het niet zijn. Als deze ploeg vijf wedstrijden wint, dan verdient Mike LaFleur de titel coach van het jaar.
Voorspelling: 2-15, en dan zijn we nog positief.
Lees hier alle 32-in-32 previews voor het nieuwe NFL-seizoen.
In deze MLB Watch blikken we terug op de introductie van bondscoach Andruw Jones in de Hall of Fame. De kans is aanwezig dat Jones daar op termijn gezelschap krijgt van Kenley Jansen. De closer zag deze week van dichtbij hoe een Team Kingdom-teamgenoot hem naar de kroon probeerde te steken. Daarnaast blijven de Red Sox prima presteren al hadden ze daar deze week wel een primeur van Ceddanne Rafaela voor nodig!
DUTCH WATCH
ALBIES LACHT, ALBIES HUILT (EEN BEETJE)…
Het ging allemaal niet vanzelf tegen de San Diego Padres, maar de Braves wisten in Atlanta tegen die tegenstander wel drie van de vier wedstrijden te winnen. Na die lange serie wachtte de Braves een drieluik in Baltimore tegen de Orioles. Een ploeg die ook aardig aan de weg timmerde de laatste weken en dus niet onderschat mocht worden. Voor de Braves – en Ozzie Albies in het bijzonder – werd dit een bijzondere serie. Ze kwamen daar namelijk voormalig Brave Chad Tromp tegen, die eerder dit seizoen tekende voor de O’s en nu vanuit de minors was opgeroepen om de problemen achter de plaat op te lossen.
Ozzie Albies made a brutal error and then an awesome play on the next batter. Orioles tied the game pic.twitter.com/tcrjxvLz0u
Daar in het beroemde Camden Yards in Baltimore trokken de Braves de lijn door die ze al hadden ingezet tegen San Diego. Op vrijdag 24 juli openden ze namelijk met een overwinning. Een hele zwaarbevochten overwinning… Bij een 0-2 achterstand was het Albies die de Braves na een single en een run op het bord zette. Vervolgens ging het tot de extra innings gelijk op, maar was het daar Matt Olson die met een 3-run homerun de weg plaveide naar een 7-6 overwinning. Op zaterdag was het de beurt aan Albies om een homerun te slaan. Met zijn zeventiende van dit seizoen zette de tweedehonkman zijn Braves in de achtste inning naast de Orioles. Helaas voor Atlanta was het nu echter de thuisploeg die met een walk-off RBI-single ’t duel met 3-2 naar zich toetrok.
In de series finale was er opnieuw een hoofdrol weggelegd voor Albies. Zijn defensieve fout zorgde er in de negende inning namelijk voor dat Baltimore langszij kon komen. Het paste wel een beetje in ’t wedstrijdbeeld van Albies, die met 0-for-6 aan slag ook niet overtuigde. In de elfde inning liet Austin Riley zijn ploeggenoot opgelucht ademhalen door de winnende run binnen te slaan: 3-2.
ALBIES BEËINDIGD STREAK THORNTON
Albies voelde dat hij wat goed te maken had na die fout. Dit goedmakertje kwam op maandag tegen de New York Mets. Of eigenlijk twee goedmakertjes. Al in de eerste inning maakte hij met een RBI-single een einde aan de lange reeks zonder runs tegen van Mets-pitcher Zac Thornton. De 24-jarige leftie had ruim twee wedstrijden en 18 innings in totaal geen run hoeven te incasseren tot die single van onze landgenoot. In de vierde inning bewees Albies dat het geen toeval was. Met een 2-run homerun deed hij Thornton opnieuw pijn, maar de 24-jarige pitcher lachte ’t laatst. En dus het best. De thuisploeg haalde met 14-3 verwoestend uit tegen de Braves, die twee dagen moesten wachten tot hun revanche.
Slecht weer in New York zorgde ervoor dat de twee rivalen uit de NL East op woensdag een doubleheader afwerkten. In beide wedstrijden waren de hits duur en de runs zo mogelijk nog duurder. Albies was 1-for-7 met een walk verdeeld over die twee duels. Atlanta moest de eerste ontmoeting met 3-2 aan de Mets laten, maar voorkwam dankzij een wederom voortreffelijke Chris Sale een sweep door de tweede met 1-0 te winnen. Ondanks deze verloren serie deden de Braves wel goede zaken in de stand. Philadelphia slaagde er niet in een wedstrijd te winnen van de Marlins, waardoor de voorsprong van Atlanta weer 6.5 gewonnen wedstrijden werd. Miami rekende in die serie op eigen beurt af met een ellenlange reeks nederlagen.
BOGAERTS EINDELIJK WEER BELANGRIJK
San Diego Padres hervatte de competitie na de All-Star Game in Kansas City. Vervolgens ging het door naar Atlanta, maar daar stond nog niet de laatste halte van deze road trip. Deze stond namelijk in Florida, waar de Padres vorig weekend een bezoek brachten aan de Miami Marlins. Dat bezoek kon eigenlijk niet op een beter moment komen. Miami had een heerlijke serie van zes overwinningen achter de rug, maar toen San Diego stapte loanDepot Park binnen op ’t moment dat de Marlins er negen op rij hadden verloren.
Xander Bogaerts stond weer als achtste in de batting order in de eerste ontmoeting. De kortestop bereikte twee keer middels vier wijd de honken, scoorde een run en noteerde zijn veertiende gestolen honk van dit jaar. Tot een hit kwam Bogaerts niet, maar dit werd wel gecompenseerd door zijn teamgenoten. De Padres openden die serie met een 4-2 overwinning en dienden de Marlins zo de tiende nederlaag op rij toe. Op zaterdag 25 juli volgde de elfde ook al. Bogaerts was 1-for-4 met een single in de zevende inning deze dag. De grootste schade werd echter aangericht door Ty France, die 3 RBIs voor zijn rekening nam in dit met 7-2 gewonnen duel.
De series finale moest Bogaerts aan zich voorbij laten gaan. Zo zag de Oranje-captain vanuit de dug-out dat de thuisploeg een voorsprong nam, maar dat de Padres er na een productieve achtste inning alsnog met de winst vandoor gingen. Daarmee leden de Marlins hun twaalfde nederlaag op rij. Voor de franchise die in 1993 het levenslicht zag, is dit een noviteit. Al een paar keer verloren ze er elf op rij, maar niet eerder in de clubgeschiedenis gingen twaalf wedstrijden op rij verloren.
BOGEY ENDS THE GAME!
Er leek maar geen einde te komen aan de road trip, maar afgelopen dinsdag stonden de Padres toch eindelijk weer binnen de lijnen van het vertrouwde Petco Park. Er deed zich direct een mooie kans voor, want de komende twee dagen trof San Diego het matige Colorado Rockies. Toch hadden de Friars dinsdag nog hun handen meer dan vol aan deze tegenstander, beschikkend over het slechtste record in de National League. Xander Bogaerts had in dat duel al een single en een run in de vierde inning. Zijn belangrijkste wapenfeit volgde echter, met drie honken bezet en geen enkele uit, in de negende. Bogaerts sloeg de bal hoog ’t buitenveld in. Niet genoeg voor een hit, maar wel voldoende voor de winnende RBI en dus de walk-off winst voor San Diego: 8-7.
Voor even was Bogaerts dus de held in San Diego. Helaas kreeg die heldenstatus woensdag geen vervolg in de tweede wedstrijd. De kortestop was 0-for-3 aan slag, maar won wel weer met zijn Padres. Nu met 3-1. De ploeg speelt dit weekend een serie van vier tegen divisierivaal San Francisco Giants. San Diego begint daar met een record van 55 overwinningen en 53 nederlagen aan. Daarmee staan ze achter de oppermachtige Dodgers en concurrent Arizona derde in de NL West.
TWAALFDE SAVE VOOR JANSEN
Met de trade deadline op 3 augustus in het achterhoofd brak er een belangrijke periode aan voor de Detroit Tigers van Kenley Jansen. Belangrijk omdat na woensdag 22 juli, die serie tegen de Cubs, nog altijd niet precies duidelijk was welke kant ’t met deze Tigers opgaat dit seizoen. Een winning record is uit zicht, maar in de race om de wildcards lijkt een bescheiden winning streak al genoeg om weer aan te haken. Dat het heel snel kan gaan, bewijst een oude werkgever van Kenley Jansen. Niemand gaf een tijdje geleden nog een cent voor de kansen van Boston en na die lange winning streak staan de Red Sox er weer helemaal tussen.
Die winstreeks moest vanaf vorig weekend in de steigers worden gezet tegen Kansas City Royals. Een divisierivaal van de Tigers en eentje die op respectabele afstand van de rest onderaan de AL Central stond. Met de nodige pijn en moeite verdween de eerste ontmoeting alvast in de broekzak van Detroit. Zonder de inzet van Jansen wonnen de Tigers op donderdag 23 juli met 4-3. Die inzet was een dag later wel hard nodig. Dat duel werd gedomineerd door de pitchers nadat Detroit al in de eerste inning een voorsprong had genomen. Die voorsprong stond in de negende nog steeds op het bord, maar was met 2-1 wel erg nipt.
Kenley Jansen kon zich dus geen enkel foutje permitteren. Waar de closer in zijn drie voorgaande optredens telkens minimaal één keer vier wijd weggaf, daar was Jansen nu messcherp. Hij had 2 pitches nodig om van Jac Caglianone de eerste nul te maken. Vinnie Pasquantino kreeg vervolgens een srtikeout om z’n oren en Nick Loftin werd al razendsnel de derde nul. Voor dit alles had Kenley Jansen slechts 8 pitches nodig. Het was zijn twaalfde save van dit seizoen en nummer 488 in zijn loopbaan. Jansen had daarnaast ook weinig energie verspild waardoor hij eventueel nog vaker aan de bak kon dat weekend. Helaas voor de Tigers kwam dat er niet van. De overige twee duels werden namelijk gewonnen door de Royals, waardoor Detroit weinig opschoot in de standen.
ZWANENZANG SKUBAL?
Na deze toch wel teleurstellend verlopen serie tegen Kansas City volgde een drietal wedstrijden tegen Baltimore. Jansen zou daarin alleen de laatste wedstrijd in actie komen, maar het was de tweede waarin de Tigers een stukje geschiedenis schreven. Nadat de Orioles dit drieluik openden met een 8-5 overwinning, bliezen de Tigers hen in de tweede volledig van het veld. Detroit scoorde runs in elke inning en hield daarbij ook nog eens de tegenstander van het scorebord. We moeten helemaal terug naar 1935 om een team te vinden, de Pirates destijds, die dit kunstje ook wisten te flikken. Met 14-0 kwam er na negen innings een einde aan de lijdensweg van de O’s.
Een stuk spannender was het woensdag in de series finale. Bij een tussenstand van 7-7 was de opdracht voor Kenley Jansen in de negende inning helder. Deze tegenstander van scoren houden. Afgezien van een vier wijd voor Taylor Ward kwam Jansen geen moment in de problemen. Hij had 18 pitches nodig voor zijn drie nullen, maar zal laten even flink hebben zitten balen. Baltimore trok in de twaalfde inning namelijk de winst naar zich toe: 9-10.
Wie ook behoorlijk baalde – en terecht – was Tarik Skubal. De ace van de Tigers maakte, met de trade deadline in zicht, waarschijnlijk zijn laatste start voor de franchise. Skubal was zes innings vrijwel foutloos, maar werd in de zevende toch geraakt. Met een 7-1 voorsprong nam hij in de zevende inning afscheid van het publiek. Niet wetende dat zijn team die voorsprong nog zou verprutsen, waardoor dit afscheid – waarin hij ook nog eens zijn duizendste strikeout noteerde – extra pijn deed.
WEEK MET UPS EN DOWNS VOOR PALACIOS
Na acht uitwedstrijden op rij was het lekker om weer voor eigen publiek te spelen. Dit deden de Tampa Bay Rays vorige week vrijdag tegen de Cleveland Guardians. Daarmee troffen Richie Palacios en consorten een tegenstander die meedraait in de top van de AL Central, maar in tegenstelling tot de Rays nog wel een club voor zich moet dulden. In dit geval de Chicago White Sox. Tampa Bay begon aan die serie van drie wedstrijden in de wetenschap dat het nog altijd een voorsprong had op de Yankees in de AL East. En we verklappen het maar vast, die voorsprong zou niet kleiner worden vorig weekend.
Een plek in de starting line-up was Richie Palacios niet gegeven in de eerste wedstrijd. Pas laat verving hij Ryan Vilade op het tweede honk, maar z’n aanwezigheid ging bepaald niet onopgemerkt voorbij. Zijn eerste AB eindigde door een strikeout in tranen, maar in de achtste inning, met twee man op de honken, haalde Palacios uit voor zijn vierde homerun van ’t jaar. Tampa Bay had op dat moment al een 8-1 voorsprong, maar dat Palacios deze naar 11-1 tilde voelde vooral voor de infielder wel heel erg lekker. In de resterende innings kwam Cleveland weliswaar nog terug tot 11-3, maar bedreigen konden ze die overwinning van de Rays geen moment. Hiermee werd Tampa Bay ’t eerste team in de AL dat 60 overwinningen boekte dit seizoen.
Op nummer 61 hoefden ze niet lang te wachten. Deze kwam namelijk vorige week zaterdag al tot stand. Palacios mocht nu wel starten, was 0-for-3 met een walk en een run in ’t duel dat met 3-0 naar de Rays ging. Tampa Bay maakte zondag de sweep compleet door opnieuw de tegenstander van scoren te houden. Dat ’t geen toeval is dat de Guardians onderaan bungelen wat betreft het gemiddeld aantal runs per wedstrijd werd in Florida maar weer eens pijnlijk duidelijk. Van Palacios hadden ze echter weinig te duchten. Hij was 0-for-2 in de wedstrijd die werd beslist met één run. Deze werd gescoord in de vijfde inning: 1-0.
BLESSURE
Na zes overwinningen in de laatste zeven wedstrijden werd de eerste ontmoeting met Texas Rangers toch een domper. Voor Richie Palacios zelfs eentje met een dubbele betekenis. Niet alleen verloren de Rays dat duel met 1-4, maar Palacios raakte ook nog eens geblesseerd. Die blessure hield hem in de tweede wedstrijd – met 3-0 door Tampa Bay gewonnen – aan de kant. Hetzelfde gebeurde donderdag in de met 3-2 gewonnen wedstrijd. Door de twee achtereenvolgende nederlagen van de Yankees tegen de nog altijd verrassende White Sox geniet Tampa Bay nu van een voorsprong van 3.5 gewonnen wedstrijden in de AL East.
PRIMEUR VOOR CEDDANNE
Het kon vorige week niet op voor de Boston Red Sox. Ze evenaarden het franchiserecord met 15 opeenvolgende zeges, maar juist op het moment dat er echt geschiedenis geschreven kon worden, lag Baltimore in de weg. Vorig weekend konden Ceddanne Rafaela en de overige Red Sox tegen Toronto een volgende winstreeks in gang zetten. Diezelfde Blue Jays zijn de dupe van die opmars van Boston. Nu is het namelijk de regerend kampioen van de American League die onderaan staat in de divisie. Een plek die Boston tot het begin van deze maand voor hen heeft warm gehouden.
Met een solo homerun opende Anthony Seigler het bal in deze serie namens Boston. Diezelfde Seigler stond in de derde inning opnieuw op de honken toen Ceddanne Rafaela zijn knuppel achter de bal zette. Met z’n tiende homerun van deze jaargang zette de outfielder zijn Red Sox op een 3-0 voorsprong. Hoewel de Blue Jays daarna nog wel tegenstribbelden, trok de thuisploeg aan het langste eind. Met een 6-4 winst begon het weekend uitstekend voor Boston. Dit kreeg op zaterdag 25 juli bepaald geen goed vervolg. Rafaela was 0-for-4 in die wedstrijd, waarin de Red Sox in totaal tot slechts 1 hit kwamen. Toronto zette er daar 15 tegenover en zes keer passeerde een Blue Jay de thuisplaat: 0-6.
De series finale op 26 juli werd dan weer een prooi voor de ploeg in vorm. Met een RBI-single naar het rechtsveld liet Rafaela teamgenoot Andrew Monasterio de score openen. Vanaf dat moment keken de Red Sox ook niet meer om. Vrij eenvoudig wonnen ze uiteindelijk deze wedstrijd en deze serie: 6-1. Dankzij deze resultaten én die van Cleveland in Tampa Bay schoven de Red Sox dat weekend een plekje op in de wildcard-race. Met het passeren van de Guardians hoefden de BoSox alleen de Yankees nog voor zich te dulden en bouwden ze een kleine buffer op.
FIRST. CAREER. SLAM.
Rafaela en de Red Sox gingen deze week van hun iconische Fenway Park naar het iets minder iconische Sutter Health Park. Daar waar de A’s voorlopig even hun wedstrijden spelen tot ze definitief landen in Las Vegas. Toch kwam het Ceddanne Rafaela wel goed uit dat ze in zo’n relatief klein park speelden. De Red Sox-outfielder baande zich maandag in de zesde inning een weg naar het slagperk, waar hij startte met alle honken bezet. Hij nam de derde pitch die hij kreeg van reliever José Suarez diep voor zijn allereerste grandslam in z’n loopbaan. Een homerun die er in veel stadions niet uit zou zijn gegaan, maar hier dus wel. Een homerun ook die de bezoekers deze maandag de winst op de Athletics bezorgde. Het waren de enige runs van Boston deze dag, maar genoeg voor de 4-2 zege.
Met 3-4 ging de tweede wedstrijd naar de thuisploeg. Een wedstrijd waarin Rafaela 1-for-4 was, met 2 K’s. Dat laatste verging hem in de series finale op woensdag nog slechter. Drie strikeouts kreeg Rafaela om z’n oren, maar daar stonden ook 2 hits, een double én een zwaarbevochten 4-2 overwinning na tien innings tegenover. Na wéér een gewonnen serie verstevigden de Red Sox hun positie in de wildcard-race nog wat meer. Voor aanvang van dit weekend had Boston een voorsprong van 2 gewonnen wedstrijden op teams als Minnesota en Houston, die op dat moment net buiten de boot vielen.
OPMERKELIJKE ROL VOOR CHAD TROMP
In mei mocht Chadwick Tromp aantreden voor de Atlanta Braves toen daar wat catchers in de lappenmand zaten. Vervolgens stroomde begin juni die ziekenboeg wat leeg en trok Chad Tromp zijn conclusies. In plaats van de gang naar de minors besloot hij ’t als Free Agent te proberen en niet zonder succes. Baltimore Orioles pikten ‘m op, maar zijn rol werd daar hetzelfde als in Atlanta. Tromp zou bij de Orioles geen eerste of tweede keus worden, maar in geval van nood worden opgeroepen. Die nood kwam er eind juni al heel even, maar pas vorige week hadden ze ‘m echt nodig daar in Baltimore. In twee wedstrijden tegen de Red Sox kon Chad Tromp echter geen potten breken.
Vorige week vrijdag vond Tromp zich opeens terug achter de thuisplaat tégen Atlanta. De situatie was niet nieuw voor hem, want vorig jaar legde hij immers hetzelfde traject af. Beginnen bij de Braves om vervolgens in Baltimore uit te komen. De catcher van het Koninkrijksteam zag op 24 juli dus een hoop bekende gezichten. Heel even, met een single in vijfde inning, hoopte Tromp zijn oude maatjes even pijn te doen. Hij haalde ook nog even het derde honk, maar verder dan dat kwam hij Tromp niet. Hij was 1-for-3 in dit duel dat Atlanta pas in extra innings zou winnen.
Voor Chad Tromp was ’t ook zijn enige hit in deze serie. In beide overige wedstrijden stond hij ook in de starting line-up en in totaal kreeg de catcher 9 AB’s dat weekend. Met dus slechts 1 hit tot gevolg. Een dag na die verloren serie tegen Atlanta werd duidelijk dat Baltimore het voorlopig nog wel even zonder Adley Rutschman en Samuel Basallo moet stellen. Rutschman ligt er met een polsblessure uit en Basallo heeft last van zijn schouder. Samen waren deze catchers dit seizoen al goed voor 93 RBIs. Alleen voormalig Mets-speler Pete Alonso doet het op dat gebied beter dan het tandem achter de thuisplaat, waardoor eens te meer duidelijk is dat Tromp grote schoenen heeft om te vullen.
ANDERE HOEK
Dit lukte Chad Tromp in de serie tegen Baltimore maar matig. Of eigenlijk lukte het hem helemaal niet. De catcher startte in twee van de drie ontmoetingen en maakte in de tweede als invaller zijn opwachting. Aan slag was Tromp 0-for-7 in de serie, maar noodgedwongen bekeek Tromp het in deze wedstrijd ook eens vanuit een andere hoek. Het komt wel vaker voor dat een manager bij een grote achterstand zijn pitchers aan de kant houdt en een “normale” speler laten werpen. Op dinsdag 28 juli, in de achtste inning bij een 0-12 achterstand, was het de beurt aan Chad Tromp. Voor het eerst in zijn MLB-loopbaan moest hij als pitcher richting heuvel.
Logischerwijs stelden zijn pitches niet al te veel voor tegen een in potentie goede slagploeg. Toch leek Tromp, na vier wijd voor Colt Keith, goed uit de inning te komen nadat zijn defensie een dubbelspel draaide. Vijf pitches en thee hits later stond het echter 0-14. Zach McKinstry kwam door met een double en Eduardo Valencia raakte een zachte pitch van Tromp dusdanig goed dat deze in de tribunes bij het linksveld verdween. Daarmee was ook de eindstand bereikt in deze wedstrijd. De enige in dit drieluik die door Detroit werd gewonnen, dus in feite was het Tromp die met zijn O’s als laatste lachte. Baltimore heeft ondanks een losing record nog wel altijd zicht op een wildcard. De achterstand van de Orioles was bij het ingaan van dit weekend slechts 2.5 gewonnen wedstrijden op Cleveland.
RONDJE LANGS DE VELDEN
ANDRUW JONES NU ECHT ELITE
Vijftien jaar na Bert Blyleven is Nederland weer een MLB-Hall of Famer rijker. Aan het begin van dit jaar wist Andruw Jones al dat hem die eer te beurt viel. Afgelopen weekend werd de voormalig outfielder van onder andere Atlanta Braves, New York Yankees en LA Dodgers definitief opgenomen in het elite-clubje in Cooperstown. De huidige bondscoach van Team Kingdom of The Netherlands is daar vereeuwigd op een plaquette en kreeg zelf een ring. Andruw Jones is de eerste Hall of Famer afkomstig van Curacao.
Onze landgenoot is na Fred McGriff, Chipper Jones en werpers John Smoltz, Tom Glavine en Greg Maddux de zesde speler van het Braves-team uit de negentiger jaren die is opgenomen in de Hall of Fame. Atlanta domineerde – onder leiding van Hall of Fame-manager Bobby Cox – dat decennium met tal van divisietitels, verloren World Series en één gewonnen World Series in 1995. Een jaar na die hoofdprijs maakte Andruw Jones zijn opwachting in de Fall Classic tegen de Yankees. Als 19-jarig broekie maakte de outfielder indruk door in Game 1 al 2 homeruns en 5 RBIs te slaan. Helaas voor Jones en de Braves ging die serie uiteindelijk naar de Yankees. Jones zou een stortvloed aan individuele prijzen binnenharken tijdens zijn loopbaan, maar uiteindelijk nooit de World Series winnen.
Naast Jones vonden afgelopen weekend ook collega-outfielder Carlos Beltran en infielder Jeff Kent hun weg naar Cooperstown.
MISIOROWSKI SCHERPT RECORD AAN, MCCULLERS KAN GAAN
Vorige week kwamen we op deze plek ook de Milwaukee Brewers al tegen. Reden daarvoor was de komst van Lance McCullers Jr. die de fysiek wankele rotation moest zien te stutten. Twee optreden, 4.2 IP, 3 hits, 5 walks en 5 runs later kreeg McCullers Jr. van de Brewers alweer te horen dat op zijn aanwezigheid geen prijs meer wordt gesteld.
In datzelfde verhaal vorige week viel te lezen dat ze zich in Milwaukee af en toe zorgen maken over Jacob Misiorowski. De nog altijd pas 24-jarige startend werper baart sinds zijn debuut in Major League Baseball vorig jaar al opzien met zijn snoeiharde pitches, die niet zelden boven de 100 mph zitten. Misiorowski heeft inmiddels als twee All-Star Games in zijn bagage en bleek vorig weekend voor Colorado Rockies niet te raken. Misiorowski zette zondag een franchiserecord door de eerste zeven slagmensen van Colorado weg te zetten met een strikeout.
Daar hield hij niet op, want 12 van de eerste 13 kregen een K om de oren. Daarnaast zaten 66 van zijn pitches boven de 100 mph en knalde hij er met 104.7 eentje op topsnelheid uit. Misiorowski stond vijf innings op de heuvel en stond 1 hit (een solo homerun) toe. Aan de hand van hun vlammenwerper koersten de Brewers die dag af op een klinkende 11-2 overwinning. Daarmee verstevigde de ploeg van voormalig Oranje-coach Pat Murphy de koppositie in de NL Central.
DUUR RITJE VOOR BADER
Harrison Bader hoeft nog niet op een houtje te bijten, maar de 32-jarige outfielder krijgt van werkgever San Francisco Giants voorlopig even geen salaris. Bader tekende een tweejarig contract in de Bay Area dat hem jaarlijks ruim $ 10 miljoen oplevert. Naar een deel daarvan kan Bader dus fluiten. Hij kampte al met een voetblessure en dit werd erger nadat hij vorig weekend een ongelukje kreeg met zijn scooter. De club had hem dit contractueel verboden. De Giants hebben hun outfielder nu geschorst vanwege dit voorval en hoeven hem pas weer te betalen als Bader fit en wel op het veld staat.
TWINS ROEREN ZICH AL
Er komen drukke dagen aan voor de general managers in MLB met de trade deadline op maandag 3 augustus. In Minnesota proberen ze die drukte al een beetje voor te zijn. De Twins hengelden wat armen binnen in de hoop daarmee de kansen op de play-offs te vergroten. Zo nam Minnesota de 32-jarige reliever A.J. Minter – winnaar van de World Series in 2021 met de Braves – over van de Mets. Daarnaast stuurden de Twins de 18-jarige outfielder Jhomnardo Reyes naar Baltimore in ruil voor startend werper Dean Kremer.
Kremer moet voor diepte in de rotation zorgen, waarbij ze in Minnesota ongetwijfeld hopen dat hij beter presteert dan in zijn laatste optredens voor de O’s. Hij kreeg maar liefst 14 runs tegen in z’n laatste twee starts. Minnesota Twins is één van de vele clubs in de American League die nog kans maakt op de play-offs. Al dan niet middels een wildcard. Ze begonnen dit weekend op de tweede plek in de AL Central. Op gelijke hoogte met de Guardians en achter de verrassende White Sox.
De All-Star Game, met vertegenwoordigers uit het Koninkrijksteam, ligt achter ons en werd een prooi voor de American League. We komen daar nog even kort op terug in deze MLB Watch, maar we richten ons toch voornamelijk op de prestaties en resultaten van de internationals. In ons wekelijkse Rondje Langs de Velden komen we onder meer een triple play tegen en een team dat afrekent met een wel heel bijzondere reeks.
DUTCH WATCH
ALBIES HELPT ZIJN BRAVES VOORBIJ BOGAERTS
Vorige week speelde Ozzie Albies zijn vierde All-Star Game. Nadat hij eerder in 2018, 2021 en 2023 van de partij was, mocht Albies in Philadelphia namens de National League twee keer de gang naar het slagperk maken. Onze landgenoot kreeg de eer dat hij in de starting line-up stond, maar helaas liepen de AB’s in de tweede en vijfde inning op niets uit. Na die vijfde inning kwam Giants-tweedehonkman Luis Arraez hem aflossen. Echter had de American League op dat moment hun grootste slag al geslagen. Met 3 runs in de eerste inning legden zij al de basis voor een uiteindelijk 4-0 overwinning en een eerste shutout in de Midsummer Classic sinds 2013.
Een paar dagen na die ASG mocht Albies alweer aan de bak voor de Atlanta Braves. De koploper in de NL East luidde het officieuze begin van de tweede seizoenshelft in met een drieluik tegen Texas Rangers. Net als de Braves gaan de Rangers aan de leiding in hun divisie, maar dat klinkt indrukwekkender dan het in werkelijkheid is. Texas was in die AL West op het moment van de break namelijk de enige met een winning record in die divisie. Dat winnende deel van dat record kwam echter al rap in gevaar. Zo hervatten de Braves hun seizoen met een keer dan klinkende 15-1 overwinning. Albies was 2-for-4 dit duel met een RBI-single in de tweede inning en een run in de zevende. Met onder meer een homerun en 5 RBIs was mede-All-Star Drake Baldwin deze avond de grote man bij Atlanta.
Betekende deze stortvloed aan runs dat de Braves het weer op de rit hadden? Ja en nee. Atlanta scoorde er ook zaterdag, mede dankzij een sac fly en RBI van Albies, weer lustig op los. Dit keer waren hun 6 runs echter niet voldoende, want Texas zette er 7 tegenover. Net als in de tweede wedstrijd bleef Ozzie Albies ook in de series finale verstoken van een hit. Dat deerde de ploeg niet, want opnieuw was Baldwin de gevierde man. De jonge catcher tekende voor maar liefst 10 hits in 14 AB’s in deze serie en sloeg in die laatste ontmoeting ook nog eens twee keer de bal het park uit. Met 8-5 werd dit drieluik zo een prooi voor de thuisspelende Braves.
OZZIE BEPALEND
Met 17 wedstrijden in de eerste 17 dagen na de ASG was dat het begin van een drukke periode voor Atlanta. Die periode kreeg een vervolg deze week met een serie van vier duels met San Diego. Een Oranje onderonsje tussen Albies en Bogaerts dus. Met 2-for-4 en vooral een belangrijke solo homerun in de zesde inning was het Ozzie Albies die ’t beste aan die serie begon. Zijn homerun droeg er in belangrijke mate aan bij dat de Braves startten met 3-2 zege. Best wel een zeldzaamheid, want juist van deze Padres wisten ze bijna niet te winnen de laatste jaren.
Dat Atlanta de tweede wedstrijd verloor kwam dan ook niet echt als een verrassing. Ozzie Albies was 0-for-5 in dit duel dat met 8-3 naar de bezoekers ging. Woensdag was het dan weer de beurt aan Atlanta. Met een RBI-single en een run was Albies één van de Braves die hun team in de achtste inning met 6 runs naar een relatief eenvoudige overwinning leken te slaan. De 7-1 voorsprong van Atlanta was echter maar net genoeg om de Padres, die 5 runs scoorden in hun negende inning, van zich af te houden.
De series finale op donderdag schoot alle kanten op. San Diego nam een vroege 0-3 voorsprong, maar onder meer dankzij de tweede solo homerun van Albies in deze serie sloeg Atlanta terug. Uiteindelijk waren het ook de Braves die met 6-5 aan het langste eind trokken. Atlanta sloot daarmee de homestand af met 5 overwinningen en 2 nederlagen. Daarmee doen ze goede zaken in de NL East, want door wat nederlagen van Philadelphia in Los Angeles tegen de Dodgers hebben de Braves weer een voorsprong van 4.5 gewonnen wedstrijden.
BOGAERTS EN PADRES BLIJVEN KWAKKELEN
Geen vijfde All-Star Game voor Xander Bogaerts dit seizoen. Wel meer dan genoeg stof om over na te denken. Net als in zijn voorgaande twee seizoenen bij de San Diego Padres blijven de prestaties van de kortestop ook nu ver achter bij wat hij deed in Boston. Even een voorbeeldje, in tien seizoenen bij de Red Sox noteerde hij gemiddeld een .292 batting average. Nu in zijn drie jaar bij San Diego komt dat uit op .263. Dit seizoen moet hij ’t zelfs doen met een Bogaerts onwaardig .223 slaggemiddelde. Vanuit het oogpunt van de Padres is het dan ook te begrijpen dat zijn naam rondzingt in de trade-geruchten richting de deadline op 3 augustus.
De Padres begonnen aan de tweede seizoenshelft met een serie in Kansas City. Daar dacht Xander Bogaerts z’n team op vrijdag 17 juli zijn team wat ademruimte te geven door in de tiende inning met een RBI-single de Padres op 6-3 te zetten. Helaas voor Bogaerts en de Padres bleek die RBI-single uiteindelijk niets waard. De Royals pakten uit in de gelijkmakende helft van de tiende inning en scoorden de 4 runs die hen de 7-6 zege brachten. Blijkbaar dreunde deze nederlaag op zaterdag nog na. Bogaerts was 0-for-3 met een walk in een duel dat vrij kansloos door de Padres verloren werd. Kansas trok namelijk met 6-1 aan het langste eind.
The Padres could trade Mason Miller as a way to get out of Xander Bogaerts contract, per @sdutKevinAcee
“One question being kicked around at Petco Park is whether moving Miller as part of a package that includes Bogaerts is a proposition too beneficial to pass up. It is… pic.twitter.com/7lZ66JJ79S
Kansloos was ook het juiste woord voor de series finale. Maar dit keer met de Padres aan de goede kant van de score. Een hele hoge score, mogen we wel zeggen. Ty France was goed voor 2 homeruns, waaronder een grandslam. Jackson Merrill was eveneens goed voor 2 homers en Fernando Tatis Jr. klapperde er één over de muren in het outfield. Met 1-for-4, een double en een run kwam Bogaerts er wat dat betreft wat bekaaid af. Echter zullen ze bij de Padres vooral kijken naar die uitmuntende 19-2 overwinning, die de burger ongetwijfeld moed zal geven.
PERSOONLIJK DIEPTEPUNT
Dat dit geen goed vervolg kreeg in Atlanta, dat weten we inmiddels. Voor Bogaerts werd die serie in Atlanta evenmin een succes. Nadat hij de week begon met een 0-for-4 in die met 2-3 verloren wedstrijd belandde de korstestop in de tweede ontmoeting op plek 8 in de batting order. Voor onze landgenoot betekende dit de laagste positie in meer dan tien jaar. Met 1-for-4, een double en een run gaf hij dan ook de reactie waar manager Craig Stammen waarschijnlijk op hoopte. Xander Bogaerts schoof dan ook weer een plekje op voor de derde wedstrijd. Met 1-for-2, 2 walks, een run en een gestolen honk probeerde hij de Braves het leven zuur te maken. Die wonnen echter wel met 7-6.
In de met 5-6 verloren vierde en laatste wedstrijd van die lange serie was Xander Bogaerts 0-for-4. Die nederlagen in Atlanta én een goede reeks van Arizona Diamondbacks hebben tot gevolg dat San Diego dit weekend begint als de nummer 3 in de NL West. De Padres hebben een achterstand van 4 gewonnen wedstrijden op diezelfde Diamondbacks, die ook nog eens in het bezit van de laatste wildcard in de NL zijn. Met de trade deadline in zicht hebben ze op de kantoren in San Diego dus wel iets om over na te denken.
TIGERS GOOIEN DE HANDDOEK NOG NIET
Soms komt een korte pauze in het schema als geroepen. Een andere keer komt dit juist vreselijk ongelegen. Dat laatste leek een beetje het geval bij de Detroit Tigers. Juist op het moment dat ze er zo lekker in zaten, moesten Kenley Jansen en consorten noodgedwongen een pauze inlassen. Jansen begon aan die break met 11 saves. Daardoor moeten hij en z’n Tigers in de tweede seizoenshelft nog flink aan de bak om de closer ook maar in de buurt te brengen van de 29 saves die hij vorig jaar noteerde. Dat deed hij destijds in het tenue van de LA Angels. En laat dat nou net de opponent zijn tegen wie Detroit op 17 juli de competitie hervatte.
Dat deden de Tigers met een 2-1 overwinning in LA, maar zonder een save voor Jansen. Startend werper Keider Montero nam in deze wedstrijd de laatste 3.1 innings voor zijn rekening en loodste de bezoekers zo naar winst. In de tweede ontmoeting was de inbreng van Jansen evenmin nodig. Met 7-0 ging deze betrekkelijk eenvoudig naar de Tigers, waardoor die op zondag 19 juli een sweep veilig konden stellen. Door een 2-3 nederlaag bleef die sweep uit, maar maakte Jansen wel zijn opwachting in de achtste inning.
Hij opende die inning met vier wijd aan het adres van Tyler Heineman, maar herstelde zich met twee strikeouts. Hij had uiteindelijk 19 pitches nodig voor zijn 3 nullen en kon een dag later alweer aan de bak. Vanuit LA vlogen de Tigers naar Chicago om het op te nemen tegen de Cubs. Bij een 5-5 stand na acht innings kreeg Kenley Jansen daar de opdracht om de Cubs van scoren te houden in de negende. Een opdracht die bepaald niet eenvoudig bleek.
DRUKKE DAGEN VOOR JANSEN
Jansen moest hier flink vechten voor zijn geld en dat begon al na de double van Dansby Swanson. Zijn voormalig ploeggenoot bij de Braves schoof op naar het derde honk met nog altijd slechts één uit. Na een opzettelijke vier wijd en een niet opzettelijke vier wijd liepen de honken vol voor Chicago. Alex Bregman kreeg de kans om zijn Cubs aan de winst te helpen, maar in plaats daarvan kreeg de voormalig Astro een strikeout aan zijn broek. Al deze moeite bleef niet zonder beloning voor Jansen. Zijn teamgenoten namen afstand in de tiende inning en hielpen hun closer aan z’n tweede winst van dit seizoen: 8-6.
With the game on the line, Kenley Jansen battles back from 3-0 to strike out Alex Bregman! pic.twitter.com/d8McgxX7hH
Na twee dagen met respectievelijk 19 en 28 pitches kon Jansen op dinsdag 21 juli even bijtanken. Hij zag zijn Tigers die dag met ruime cijfers (2-11) verliezen op Wrigley Field. Het waren echter de bezoekers die deze serie naar zich toe trokken. Op woensdag 22 juli moest Jansen voor de derde keer in vier dagen aan de bak. Zijn team had in de negende innning een 5-1 voorsprong genomen, waardoor een save niet in ’t verschiet lag. Dit deerde Kenley Jansen niet, want ondanks vier wijd voor Ian Happ manoeuvreerde hij moeiteloos door de negende inning.
Ondanks deze resultaten blijven de Tigers vierde in hun AL Central. De ploeg heeft echter ook maar een achterstand van 4 gewonnen wedstrijden op Boston, dat bij het ingaan van dit weekend de verrassende bezitter van de laatste wildcard was.
RAYS HUILEN, RAYS LACHEN
Met een voorsprong van 3 gewonnen wedstrijden op New York Yankees begonnen Richie Palacios en de Tampa Bay Rays aan de break. Een meer dan prima uitgangspositie voor de club, maar ook eentje die geen enkele garantie biedt. Daarover straks al snel meer. Of Palacios zichzelf als vaste waarde zag in die eerste seizoenshelft valt te betwijfelen. Echter was de tweedehonkman, die ook als outfielder uit de voeten kan, wel degelijk van veel waarde. Op de momenten dat manager Kevin Cash hem nodig had (en heeft) staat Richie Palacios klaar. Niet alleen aanvallend, maar vooral defensief liet hij vaak mooie dingen zien.
Daarvoor moest hij in de eerste serie na de ASG even geduld hebben. Tampa Bay opende in Boston, waar de Red Sox inmiddels bezig zijn aan een opmars die zijn gelijke niet kent. Boston won de laatste negen wedstrijden voor de korte pauze en hervatte het seizoen op vrijdag 17 juli met een sweep in de doubleheader tegen divisierivaal Tampa Bay. Vanuit de dug-out zag Palacios zijn ploeggenoten met 10-0 en 5-3 het onderspit delven op Fenway Park.
In de derde ontmoeting van deze serie van vier mocht Palacios zijn opwachting maken. Met 1-for-3, een double, een walk en een run probeerde hij naam voor zichzelf te maken en zijn plekje in de line-up terug te verdienen. Genoeg voor de winst was dit allerminst. Het was een close game, maar wel weer één die de kant van Boston opviel. Met 7-6 wonnen de Red Sox inmiddels voor de twaalfde keer op rij. Slaagden de Rays er dan in een sweep te voorkomen nu deze serie al verloren was? Nee, ook dat zat er zondag niet in. Met 6-1 wonnen de Red Sox voor de dertiende keer op rij en moest Palacios het doen met 1 hit en een walk in zijn drie officiële slagbeurten.
RAYS KLOPPEN JAYS
Ondanks die beroerde serie hadden de Rays nog wel altijd de koppositie in de AL East in handen. Echter was het gat met de Yankees nog maar 1.5 gewonnen wedstrijden toen Tampa Bay in Toronto begon aan een serie van vier tegen de Blue Jays. Waar deze tegenstander vorig seizoen nog de World Series haalde, daar bungelen de Blue Jays nu onderaan in de divisie. Aan Tampa Bay de taak om hen daar te houden en dan helpt een 7-1 overwinning in de eerste wedstrijd je aardig op weg. Deze winst kwam als geroepen voor de Rays, maar met 0-for-4 droeg Palacios aanvallend weinig bij.
In de met 12-2 gewonnen tweede ontmoeting bleef Palacios aan de kant. Hij stond wel weer in de starting line-up in de overige twee duels, maar veel potten kon hij daarin niet breken. Zo werd Richie Palacios in de met 4-2 gewonnen derde wedstrijd na zes innings vervangen. Helaas voor Tampa Bay wisten ze die vierde niet winnend af te sluiten. Met 3-1 ging dat duel naar de Blue Jays en bleef Palacios in deze gehele serie zonder hit. Met 0-for-9 in Toronto viel zijn slaggemiddelde dan ook terug van .240 naar .230.
ALL-STAR RAFAELA SCHRIJFT HISTORIE
Ceddanne Rafaela is bezig aan zijn vierde seizoen in de league. Aan zijn derde hield de getalenteerde outfielder al een Gold Glove over en nu vond men het tijd om Rafaela uit te nodigen voor de All-Star Game. Daar in Philadelphia mocht hij op het roster de geblesseerde Aaron Judge vervangen. In de wedstrijd zelf verving Rafaela een andere grootheid. Mike Trout startte voor de American League in het outfield, maar vanaf de vierde inning behoorde die plek toe aan onze landgenoot. Helaas lukte het niet om tot een hit te komen in zijn eerste ASG, maar winnen deed Rafaela dus wel met de American League.
RED SOX KUNNEN NIET MEER VERLIEZEN
Aan dat winnen was Rafaela behoorlijk gewend geraakt de laatste tijd. Met de Red Sox won hij de laatste negen wedstrijden voor de break en thuis tegen de Tampa Bay Rays trokken ze die lijn door. Op vrijdag 17 juli speelden de teams een doubleheader, die voor de koploper in de AL East behoorlijk rampzalig verliep. Boston blies hen in de eerste wedstrijd met maar liefst 10-0 van het veld. In de zesde inning brachten de Red Sox hen de meeste schade toe. Onder meer dankzij een RBI-double en een run van Rafaela tilde de thuisploeg de stand daar van 3-0 naar 9-0. Met opnieuw een double en een run werd ook het tweede deel van die doubleheader redelijk succesvol voor Ceddanne Rafaela. Dit keer sloeg hij al toe in de eerste inning. Een inning waarin Boston al de basis legde voor een 5-3 overwinning.
Ceddanne Rafaela with his first homer of the 2nd half!
De teller stond inmiddels op elf opeenvolgende overwinningen. Zaterdag konden de Red Sox daar nummer 12 aan toevoegen. De thuisploeg keek echter in de zevende inning nog tegen een achterstand aan, maar toen besloot Rafaela door te komen met een RBI-double. Daarmee verkleinde hij de achterstand naar 5-6. Met de outfielder nog altijd op het tweede honk was ’t Wilyer Abreu die met zijn tweede homerun van de dag een 7-6 zege veiligstelde. Zondag zou ook de series finale in de tas van Boston verdwijnen. Rafaela was 2-for-4 met een run in die laatste wedstrijd waarin het scoreverloop een stuk minder spannend was. Boston was met 6-1 te sterk en boekte zo de dertiende overwinning op rij. Ceddanne Rafaela had inmiddels in 13 van de 14 wedstrijden in juli minimaal één hit geslagen.
EVENARING
Zo brak er voor de Red Sox aan het begin van deze week een even belangrijke als spannende serie aan. Thuis tegen de Baltimore Orioles konden de BoSox namelijk geschiedenis schrijven. Tachtig jaar geleden, in 1946, wonnen de Red Sox een 15 wedstrijden op rij. Zo’n prestatie was daarna nooit meer geleverd, maar deze week konden Ceddanne Rafaela en de zijnen dat franchiserecord uit de boeken slaan. Het enige was ze daarvoor hoefden te doen, is al de drie wedstrijden van Baltimore winnen…
Dit was gemakkelijker gezegd dan gedaan. Net als Boston had ook Baltimore de smaak te pakken en hun laatste zeven wedstrijden gewonnen. Het waren echter de Red Sox die afgelopen maandag hun streak konden vervolgen. Mede dankzij een RBI-single van Rafaela in de zevende inning was de thuisploeg te sterk voor de O’s. Met 6-5 was het allemaal erg nipt, maar wel genoeg. Dit betekende de veertiende overwinning op rij. Op de vijftiende moesten ze in Beantown even wachten. Het weer gooide dinsdag roet in het eten, waardoor een doubleheader op woensdag noodzakelijk was.
In het eerste deel liet Rafaela zien dat die verkiezing voor de All-Star Game geen toeval was. Met 2-for-4 en 2 runs had de outfielder een belangrijk aandeel in de 6-3 overwinning. En dus de evenaring van het franchiserecord. In de vierde inning zorgde Rafaela eigenhandig voor de zesde run namens Boston. Bij een 5-2 voorsprong nam hij zijn tweede pitch die AB diep voor een solo homerun. Zijn negende van dit seizoen. De Red Sox konden niet lang stilstaan bij deze voortreffelijke prestatie, want een paar uur later konden ze dat franchiserecord zelfs al breken.
PLAY-OFFS IN ZICHT!
Helaas bleek dat voor deze versie van de Boston Red Sox een brug te ver. Baltimore diende de divisierivaal de eerste nederlaag sinds 1 juli toe, waardoor deze genoegen moest nemen met de evenaring van ’t 80 jaar oude record. Rafaela was 0-for-4 in die wedstrijd, die door de Orioles met 5-1 werd gewonnen. Een domper voor de Red Sox, maar aan de andere kant bracht deze gigantische winning streak hen wel helemaal terug in de race om de wildcards. Sterker nog, na die serie tegen Baltimore bezette Boston de derde plek in zowel de divisie als de wildcard-race. Iets wat een paar weken geleden volstrekt ondenkbaar leek.
RONDJE LANGS DE VELDEN
MCCULLERS VERRUILT ASTROS VOOR BREWERS
Vanaf 2015 verdedigde Lance McCullers Jr. onafgebroken de kleuren van de Houston Astros. Nou ja, onafgebroken. Tussendoor was de enkelvoudig All-Star en winnaar van twee World Series een paar keer zwaar geblesseerd. Desondanks was hij al die jaren een belangrijke kracht in de rotatie van Houston en had hij wat betreft een trade de touwtjes in handen. Zo moest de club McCullers Jr. toestemming vragen hem te betrekken in een trade. De werper gaf groen licht toen ’t de Milwaukee Brewers betrof. Samen met LHP Colton Gordon en wat geld vertrok de 32-jarige McCullers Jr. naar Milwaukee. De talentvolle Jadyn Fielder, inderdaad zoon van Prince fielder, bewandelt de omgekeerde route.
Lance McCullers Jr, wearing 50 now, made his debut for the Brewers today in relief.
He threw 2 perfect innings in the 6th and 7th then allowed 2 runs in the 8th.
In Milwaukee werden Brandon Woodruff (60-day IL) en Matt Arnold (15-day IL) rond de break op de Injured List geplaatst. Woodruff kampt met een schouderblessure, terwijl Arnold last heeft van zijn onderarm. Daarnaast bestaan er wat twijfels over de fitheid van de jonge Jacob Misiorowski. Een extra arm in deze rotation was dus geen overbodige luxe voor een ploeg die het ver wil schoppen dit seizoen. Echter moeten we hier wel aan toevoegen dat McCullers Jr. in 2021 voor het laatst meer dan 20 wedstrijden in een seizoen speelde. Ook hij kampt vaak met schouderklachten, had die beruchte Tommy John-ingreep in 2019 en miste veel tijd vanwege blessures aan zijn onderarm.
Afgelopen maandag maakte McCullers Jr. als reliever zijn debuut voor de Brewers. Tegen de New York Mets stond hij, nadat hij ruim twee maanden uit de roulatie was, drie innings op de heuvel. Daarin kreeg hij 2 hits en 2 runs tegen, maar wees hij ook vier slagmensen terug met een strikeout. De Brewers wonnen dat duel uiteindelijk met 8-3 en verstevigden hun koppositie in de NL Central.
CHASE BURNS CASHT IN CINCY
Paul Skenes deed het, Chris Sale deed het, Tim Lincecum en Jose Fernandez deden het in ’t verleden ook. Binnen twee jaar na hun draft richting de All-Star Game. Chase Burns kan ook aan dat rijtje worden toegevoegd. De 23-jarige startend werper van de Cincinnati Reds kwam als tweede uit de draft van 2024 en maakte vorige week zijn opwachting op ’t jaarlijkse feestje van Major League Baseball. Daar bleef het echter niet bij voor de in Napels geboren werper.
Chase Burns makes his 1st start since signing the largest extension ever by a pre-arbitration SP.
Burns NL SP ranks this season: 2.54 ERA (3rd) .205 BAA (5th) 10.34 K/9 (6th) 1.11 WHIP (t-8th)
Een paar dagen na die All-Star Game maakten de Reds bekend dat zij met Burns een contractverlenging overeengekomen waren voor zeven seizoenen. Aan het einde van dat contract, dat loopt tot 2033, heeft de werper in totaal $ 105 miljoen verdiend. Hoewel dit een lekker bedrag is voor Burns, is het bij lange na nog niet ’t grootste contract in de historie van de Reds. Dat ging in 2012 naar Joey Votto toen deze zijn contract ter waarde van $ 225 miljoen over tien seizoenen tekende.
ANGELS MAKEN EINDE AAN BIZARRE STREAK
Eigenlijk hoefden fans van de LA Angels de negende inning niet eens meer af te wachten als hun favorieten die startten met een achterstand. Die zo geplaagde franchise, waar onder meer de GM al kon vertrekken dit seizoen, wist al 106 wedstrijden lang geen achterstand om te buigen in de negende inning. Als dit al zo vaak gebeurt, weet je ook dat ’t moment dichterbij komt waarop het kwartje wél eens de goede kant op valt. Dat moment kwam deze week.
THE ANGELS FINALLY DID IT 🔥
⚾Snapped a 106-game losing streak when trailing entering the 9th inning ⚾ Improve to 1-48 this season when trailing after 8 innings pic.twitter.com/ucw3ktoY8r
LA Angels haalden voor ’t laatst in 2014 de play-offs en het moet wel heel raar lopen wil aan die reeks een einde komen. Daarom moeten ze ’t in het rode deel van Los Angeles doen met kleine succesjes. Zoals deze week tegen de Cardinals. St. Louis begon met een 2-1 voorsprong aan de negende inning en gezien de reputatie van de Angels stond dat bijna gelijk aan een overwinning. Tot Vaughn Grissom, met twee honken bezet, opeens doorkwam met een RBI-double naar het rechtsveld.
Cardinals-pitcher Riley O’Brien gaf vervolgens Josh Lowe opzettelijk vier wijd, waardoor alle honken bezet waren met één out op het bord. Die beslissing brak hem in de volgende AB op. Jo Adell werd geraakt door een pitch, waardoor pinch runner Jose Siri de winnende run over de thuisplaat kon lopen. En die vreselijk lange streak beëindigde.
PRIMEUR VOOR MARLINS LICHTPUNTJE IN BEROERDE FASE
Met een voortreffelijk record van 20 overwinningen en 6 nederlagen in juni dacht Miami Marlins aan te pikken bij Atlanta en Philadelphia in de NL East. Helaas verloopt de maand juli voor de Fish een stuk minder voorspoedig. Ze hadden er al zeven op rij verloren toen ze afgelopen dinsdag aantraden tegen Houston Astros. Ook die zou met 3-5 verloren gaan, maar Miami zorgde wel voor een prachtige primeur dit seizoen.
In de achtste inning, bij toen al een 3-5 achterstand, draaide de Marlins-defensie de eerste triple play van dit seizoen. Yordan Alvarez en Isaac Paredes stonden namens Houston al op de honken toen Jose Altuve de bal niet uit het infield kreeg. Leo Jimenez zorgde voor de eerste out en bezorgde de bal razendsnel bij Xavier Edwards voor de tweede nul. Vanaf daar ging het naar Kyle Stowers die net op tijd was om van Altuve de derde nul te maken. Dit alles in een tijdsbestek van zo’n 5 seconden. Daarmee waren de Marlins de eerste met een triple play sinds de Angels dit tegen de Dodgers deden op 12 augustus vorig jaar.
In verband met onder meer de All-Star Game komt deze MLB Watch een paar dagen later dan de gebruikelijke zaterdag. We nemen hier de laatste series richting die pauze mee en hebben onder andere aandacht voor twee All-Stars uit het Koninkrijk, het pensioen van Justin Verlander, een red hot Richie Palacios en wat historische optredens.
DUTCH WATCH
VIERDE ASG VOOR OZZIE
Ozzie Albies maakt zich op voor zijn vierde All-Star Game. De tweedehonkman van Atlanta Braves viel deze eer eerder al in 2018, 2021 en 2023 te beurt. Albies heeft deze uitverkiezing voornamelijk te danken aan een uitstekende seizoenstart en een maand juni waarin hij zo’n beetje als enige van zijn team nog wat runs over de thuisplaat kreeg. Voordat onze landgenoot richting Philadelphia mocht voor de Midsummer Classic wachtten hem en de Braves eerst nog drie series tegen respectievelijk New York Mets, Pittsburgh Pirates en St. Louis Cardinals. Op papier stuk voor stuk series die de Braves eigenlijk moesten winnen…maar helaas voor Atlanta worden wedstrijden in de majors niet op papier gespeeld.
Op vrijdag 3 juli openden de Braves hun serie tegen de Mets met een 5-3 overwinning. Een zeer welkome overwinning, want Atlanta had immers acht van de laatste tien wedstrijden verloren. Albies liet zich deze vrijdag in de derde inning, bij een 2-2 stand, gelden met een solo homerun – zijn veertiende van het jaar – naar ’t rechtsveld. Een dag later was hij opnieuw goed voor een hit en een run. Dat was in een wedstrijd waarin de slagkracht van de Braves eindelijk weer eens naar voren kwam. Atlanta walste met 14-3 over de hulpeloze Mets heen en hoopte ’t aanvallende lek boven te hebben.
MOEIZAAM
Die hoop bleek, zoals wel vaker, uitgestelde teleurstelling. In de derde van vier wedstrijden scoorde Atlanta 9 runs. Daarvan kwamen er 6 in de negende inning over de thuisplaat, maar nog was het niet genoeg. Ozzie Albies was 1-for-5 met een double en een run. Hij kon echter niet voorkomen dat de bezoekers er met een 9-10 zege vandoor gingen. Met 2 doubles en een run in 6 AB’s liet Albies ook in de series finale zijn knuppel spreken. Zijn Braves dachten dit duel al binnen te hebben toen ze closer Raisel Iglesias met een 3-2 voorsprong aan het werk zetten. Zelden laat Iglesias een kans op een save glippen, maar dit duel was de bekende uitzondering op die regel. De Mets raakten hem hard en trokken uiteindelijk met 6-7 dit duel over de streep.
Ozzie Albies was just selected to his 4th All-Star game ⭐️⭐️⭐️⭐️
Met de nare smaak van die verloren doubleheader nog in de mond zetten de Braves koers naar Pittsburgh. Daar troffen ze in de eerste wedstrijd van dat drieluik starter Paul Skenes. De Pirates-ster stond 6 innings op de heuvel, kreeg 8 hits te verwerken, maar stapte wel als winnaar van ’t veld. Albies noteerde één van die hits en sloeg in de derde inning Mauricio Dubon over de thuisplaat. Die RBI bleek achteraf niet meer dan een doekje voor het bloeden. Atlanta ging er keihard met 12-4 af en verloor voor de derde keer op rij. Vorige week woensdag verlengde Albies zijn hitting streak naar zes wedstrijden. Hij was 1-for-4 in Pittsburgh, waar de Braves niet alleen een einde maakten aan hun losing streak, maar ook nog eens de tegenstander van scoren hielden: 3-0.
ALS KOPLOPER DE BREAK IN
De series finale tussen deze twee rivalen uit de National League bleef lang spannend. Albies kwam in de derde inning door met zijn twintigste tweehonkslag van ’t jaar en zijn 51e RBI. Echter was het Mike Yastrzemski die met een grandslam in de negende voor de definitieve beslissing zorgde. Die 7-game hitting streak van Albies was mooi, maar de 10-5 overwinning én de gewonnen serie was voor Atlanta nog vele malen belangrijker. Zij hielden daarmee namelijk concurrent Philadelphia op afstand.
Ozzie Albies RBI double off the wall!🏃♂️🔥 #BravesCountry
Die voorsprong op de Phillies was eind mei 10.5 gewonnen wedstrijden. Anderhalve maand later zijn er daar nog maar 2 van over. De Phillies hebben ’t op de heupen en de Braves juist niet. Dit werd eens te meer duidelijk in St. Louis, waar de Cardinals twee dagen lang de eerder zo gevreesde slagploeg van Atlanta aan banden legde. Ozzie Albies was 0-for-7 in die eerste twee (verloren) wedstrijden waarin de Braves telkens maar 1 run scoorde. Het gevolg van dit gebrek aan slagkracht was een 1-2 nederlaag op vrijdag en een 1-4 verlies op zaterdag.
Met wat hulp van de Cardinals-verdediging wonnen de Braves de series finale van afgelopen zondag. Met 1-for-5, een walk, een double en een hele belangrijke, winnende run in de negende inning sloot Albies de eerste seizoenshelft af. Atlanta won met 4-3 en gaat als koploper in de NL East de All-Star break in. Een pauze die ze daar in Georgia wel kunnen gebruiken, want na een paar voortreffelijke eerste maanden was het vooral in juni behelpen wat resultaten betreft.
WERK AAN DE WINKEL VOOR BOGAERTS
Xander Bogaerts was jarenlang bijna een vaste gast op het zomerse feestje van Major League Baseball. Echter moeten we voor zijn laatste All-Star Game terug naar 2022. Het laatste jaar van de Oranje-captain in het shirt van de Boston Red Sox. Voor een vet salaris tekende Bogey daarna bij de San Diego Padres, maar helaas voor speler en club lijkt zijn topvorm achtergebleven in Beantown. In dienst van de Padres heeft Bogaerts maar zelden het niveau gehaald dat hij in Boston zo vaak etaleerde. En helaas wist hij ook de afgelopen anderhalve week met die “traditie” niet te breken.
Voor San Diego begon de sprint richting de All-Star Game in Los Angeles. Nu is een bezoek aan de Dodgers nooit een aantrekkelijk vooruitzicht, maar zeker niet als je de laatste vijf wedstrijden verloren hebt. Zoals het geval was bij de Padres. Zij scoorden op donderdag 2 juli weliswaar 7 runs tegen de aartsrivaal, maar de thuisploeg zette er daar 12 tegenover. Bogaerts was 1-for-4 met een double en een run in dit duel. De tweede ontmoeting werd eveneens een prooi voor LA. Xander Bogaerts kwam in de zesde inning door met een RBI-double, die Jackson Merrill de 0-3 liet scoren. Een inning later verdween die voorsprong in één klap. Letterlijk. Een grandslam van Teoscar Hernandez draaide het duel volledig om en schonk LA de 4-3 overwinning.
WINST ZONDER BOGEY…
Zeven op rij hadden de Padres er nu verloren, maar nog altijd was die gifbeker niet leeg. Dat bleek op de Amerikaanse nationale feestdag. Op 4 juli kwam Bogaerts in de tweede inning nog door met een single en kreeg hij vier wijd in de zevende. Het mocht voor San Diego niet baten, want met 3-0 ging ook deze wedstrijd naar LA. Xander Bogaerts was nu bezig aan een hele bescheiden 3-game hitting streak. Die streak eindigde op zondag 5 juli. Uitgerekend in de wedstrijd die door San Diego met 5-2 gewonnen werd. Na acht nederlagen op rij mochten de Padres eindelijk een klein feestje vieren en behielden ze de tweede plek in de divisie. Wat natuurlijk ook veel zegt over de resultaten van concurrent Arizona Diamondbacks…
Diezelfde Diamondbacks waren de tegenstander in de volgende serie. Zonder Bogaerts moesten de Padres het eerste van vier duels met 0-8 aan het bezoekende Arizona laten. Voor Bogaerts zelf begon de serie dus een dag later. Hij opende met 0-for-3 en een walk niet overdreven goed, maar zijn team boekte een belangrijke overwinning: 4-1. Op 8 juli bezorgden de Friars hun fans opnieuw een mooie dag. Voor eigen publiek kwam Bogaerts in de vijfde inning door met een belangrijke 2-run RBI-single. De kortestop tilde daarmee de voorsprong van 2-1 naar 4-1. Daarmee had Bogaerts een belangrijk aandeel in wat uiteindelijk een 10-4 overwinning werd.
WONDEN LIKKEN TIJDENS PAUZE
Met een overwinning in de series finale zou San Diego deze serie van vier naar zich toetrekken. Helaas voor Bogaerts en consorten kwam die winst er niet. Met 0-for-4, 3 strikeouts en een 1-3 nederlaag werd het zelfs een duel om snel te vergeten. Deels was dit ook het geval bij de volgende wedstrijd. De laatste serie voor de ASG werkten de Padres af in eigen huis tegen Toronto Blue Jays. Een serie die op vrijdag 10 juli fijn begon voor Bogaerts, maar niet voor de Padres.
Met Merrill op het eerste honk kwam Bogaerts al in de eerste inning door met een homerun. Zijn eerste sinds 30 mei. Die 2-run homerun bleek niet genoeg voor een goed resultaat, want Toronto trok met 3-5 aan het langste eind. Bogaerts hield het bij 9 homers in de eerste seizoenshelft. In de tweede ontmoeting tegen de Blue Jays dwong de kortestop weliswaar drie keer vier wijd af, maar bleef hij zonder hit. Dat duel werd overigens wel met 8-7 door de Padres gewonnen, zoals zij ook de series finale op zondag met 5-4 naar zich toetrokken. Bogaerts was hier, nadat hij de achtste inning opende met een single, verantwoordelijk voor het gelijkmakende punt. Dit gebeurde na een RBI-single van Manny Machado.
Niet voor het eerst de laatste jaren begon San Diego met de nodige verwachtingen aan dit seizoen. Aanvankelijk ging het ook best aardig, maar nu de Dodgers hun juiste versnelling gevonden hebben en de Padres juist weer met beide benen op de grond staan, is het verschil tussen de twee rivalen groot. Maar liefst 12.5 gewonnen wedstrijden scheiden de twee teams uit Californië, die Arizona tussen zich in moeten dulden. Zowel de Diamondbacks als Padres moeten ook nog even aan de bak om aanspraak te maken op een wildcard.
TIGERS HAKEN AAN
Ook Kenley Jansen was in het verleden een vaste klant tijdens de All-Star Game. De nu 38-jarige closer van de Detroit Tigers is bezig aan zijn zeventiende seizoen in de majors. In die 17 seizoenen werd hij vier keer uitgenodigd waarbij hij tussen 2016 en 2018 zelfs drie keer op rij namens de Dodgers aanwezig was. Zijn laatste opwachting tijdens de Midsummer Classic maakte Jansen drie jaar geleden. Toen namens de Red Sox. Dit seizoen kende Jansen met name in april en mei All-Star-waardige periodes, maar wisselt hij dominante optredens toch ook net iets te vaak af met wisselvallige. Al viel van dat laatste in aanloop naar deze korte break weinig te bespeuren.
Wat de Tigers betreft, verlieten we je met die knappe sweep in New York op de Yankees. Met de kennis van nu kunnen we stellen dat daar de opmars van Detroit begon. Na dat gewonnen drieluik verloren ze weliswaar de eerste wedstrijd in Texas tegen de Rangers, maar werd de draad weer rap opgepakt. De 3-0 winst van zaterdag 4 juli zag Jansen nog aan zich voorbijgaan, maar in de series finale op 5 juli was hij uitermate effectief. Bij een 6-3 voorsprong in de negende kreeg hij de kans op zijn tiende save en die kans greep Jansen met beide handen aan. Acht pitches had hij slechts nodig om drie batters weg te zetten en de Tigers aan hun veertigste overwinning te helpen.
JANSEN DRAAGT BIJ AAN GOEDE REEKS
Vier dagen moest Jansen wachten op zijn volgende kans. Die kwam er op donderdag 9 juli tegen de Athletics in de derde en laatste wedstrijd van die serie. De voorgaande twee duels werden al vrij eenvoudig door Detroit gewonnen en dus lag er een kans op de volgende sweep. En een elfde save. Deze keer moest Kenley Jansen wat harder werken voor zijn geld. Zo had hij alleen voor Shea Langeliers al 7 pitches nodig. De Athletics-catcher werd door Jansen met vier wijd op de honken gezet, maar afgestraft werd ’t niet. Jonah Heim ging zitten na een strikeout, maar Jacob Wilson dreigde het met een single nog even spannend te maken. Echter kwam de 4-1 voorsprong niet in gevaar. Voor Lawrence Butler en Tyler Soderstrom had Jansen in totaal 3 pitches nodig en was zijn elfde save een feit.
Detroit had nu vijf wedstrijden op rij gewonnen, maar bezette in de AL Central nog altijd de vierde plaats. Zij kregen de laatste serie voor de ASG een ander team in vorm op bezoek. Philadelphia had de smaak na het ontslag van manager Rob Thomson aardig te pakken, maar moest afgelopen vrijdag diep buigen voor Detroit: 10-2. Een dag later maakte Jansen zijn laatste opwachting van de eerste seizoenshelft. Hij deed dit bij een 2-4 achterstand en kwam ondanks een single van Bryson Stott geen moment in de problemen. Kenley Jansen hield de Phillies van scoren, maar zag ook dat de slagploeg geen vuist kon maken. Na de 2-4 nederlaag op zaterdag was dit laatste opnieuw het geval op zondag. Philadelphia won opnieuw en dit keer met 0-5.
ANTWONE KELLY DOET MEER ERVARING OP
Exact een maand na zijn debuut op 12 juni mocht Antwone Kelly op 12 juli opnieuw aan de bak. De jonge werper van de Pittsburgh Pirates mocht in de laatste wedstrijd voor de break zijn opwachting maken en kon dit doen met een flinke buffer. Zijn Pittsburgh Pirates stuurden hun fans met een fijn gevoel de break in en hadden na zes innings al een 14-2 voorsprong op de Milwaukee Brewers. Dit leek Pirates -manager Don Kelly een uitstekend moment om zijn naamgenoot wat ervaring op te laten doen.
Antwone Kelly kreeg het echter niet cadeau van de Brewers. Sal Frelick begroette de jonge international met een at-bat die maar liefst 9 pitches duurde. Voor Frelick tevergeefs, want z’n flyball werd gepakt door de Pirates-defensie. Antwone Kelly had uiteindelijk 15 pitches nodig om uit die zevende inning te komen, maar kreeg het in de achtste zwaar te verduren. Een 2-run homerun van Brice Turang en een RBI-double van Garrett Mitchell deden het ERA van de 22-jarige reliever geen goed. Zijn manager liet hem ondanks deze tegenslagen – en 35 benodigde pitches – staan om de inning af te maken. Wat betreft het resultaat was dit ook geen probleem. Pittsburgh won “gewoon” met 14-5.
Antwone Kelly has pitched out of the Bullpen his last two outings.
De in Oranjestad geboren Antwone Kelly heeft dus zijn vuurdoop in de majors gehad. Hij stond inmiddels 4.1 innings op de heuvel en had 83 pitches nodig. Kelly moest 6 hits, 2 homeruns en 5 verdiende punten toestaan in zijn twee optredens. Zijn Pirates zijn overigens in het bezit van een winning record. De ploeg won 50 van de 97 wedstrijden tot nu toe en heeft een achterstand van 2 gewonnen wedstrijden op de wildcard-plekken.
RICHIE PALACIOS LAAT ZICH ZIEN BIJ RAYS
Richie Palacios zag vijf medespelers uitgenodigd worden voor de ASG in Philadelphia. Daarmee is Tampa Bay Rays uitstekend vertegenwoordigd. Iets wat ook niet vreemd is als je naar hun prestaties kijkt. Richting de break regeren de Rays hun AL East met harde hand en beschikken ze over het beste record in de American League. Echter dreigde die regeerperiode nog wel in gevaar te komen in de laatste anderhalve week voor de korte pauze. Vorige week troffen de Rays concurrent New York Yankees in een serie over vier wedstrijden en bij een negatieve sweep kon het zomaar zijn dat New York weer de leiding nam. Voordat Palacios en de Rays daar aan mochten denken, stond er eerst nog een lastig drieluik in Houston op het menu.
BELANGRIJKE SERIE
Dat drieluik openden de Rays, zonder Palacios, met een 3-1 overwinning. Dit betekende voor de koploper in de AL East de negende overwinning op rij. En in de divisiestand een voorsprong van vier gewonnen wedstrijden op de Yankees. Op zaterdag 4 juli stond Richie Palacios als tweedehonkman gewoon weer in de line-up. Met een 2-run homerun, zijn tweede van het jaar, in de tweede inning bewees de international dat hij ook in die line-up hoorde. Bij een 1-2 achterstand ging – met Victor Mesa Jr. aan boord – de bal het park uit. Het was met afstand de belangrijkste van zijn 2 hits deze dag, maar het was Houston dat op het allerlaatste moment deze wedstrijd met 10-8 won en zo de winstreeks van de Rays beëindigde.
Richie Palacios sloot deze road trip af met een 0-for-2 én een 0-2 nederlaag. Helaas voor de Rays begon ook die serie van vier tegen New York met een verliespartij. Met een RBI-single in de vijfde inning tekende Palacios voor de enige run namens Tampa Bay in dit met 1-5 verloren duel. Ook in de volgende ontmoeting toonde de infielder zich productief. In de zes innings die hij speelde, was Palacios 2-for-2 aan slag met als belangrijkste wapenfeit een RBI-double in de vierde inning. Hij bracht zijn team daarmee naast de Yankees en legde achteraf de basis voor de 6-4 overwinning. Afgezien van één at-bat in de series finale was dit ook het laatste wat we van Palacios zagen deze serie. De vier wedstrijden werden eerlijk onder de twee rivalen in de divisie verdeeld en met 4-for-7, 2 RBIs, 2 runs en een double kon Palacios best tevreden zijn. Al had hij ongetwijfeld meer willen spelen.
IN EEN FLOW
Voor de Rays was het natuurlijk veel belangrijker dat ze door die twee overwinningen in die vier wedstrijden de Yankees op afstand hielden. Het was nu zaak om dat goede gevoel nog even vast te houden in de serie tegen Seattle Mariners. Een serie die vrijdag voor Palacios uitstekend begon. Niet alleen mocht hij de gehele wedstrijd blijven staan, maar in de vierde inning timmerde hij ook nog even zijn derde homerun weg. Tussen zijn eerste en tweede zat zo’n drie maanden. Tussen z’n tweede en derde homerun slechts drie dagen. Palacios droeg daarmee bij aan de 7-2 overwinning op Seattle.
Die overwinning kreeg afgelopen zaterdag een vervolg toen Tampa Bay – met Palacios opnieuw de gehele wedstrijd in de line-up – met 6-1 won. De tweedehonkman bleef dit keer verstoken van een hit in zijn vier at-bats waardoor zijn slaggemiddelde zakte van .245 naar .240. Ondanks de koppositie in de divisie en een verrassend goede eerste seizoenshelft gingen de Rays toch met een nare smaak de break in. Tampa Bay verloor zondag de series finale tegen Seattle met 2-8 en zag Palacios opnieuw zonder hit blijven. De Oranje-international was 0-for-2 met 2 walks maar wist deze niet te verzilveren.
Concurrent New York Yankees begint juist met een goed gevoel aan de korte onderbreking. Zij wonnen hun laatste vier duels op rij en brachten de achterstand in de AL East terug tot 3 gewonnen wedstrijden. In de wildcard-race gaan de Bronx Bombers dan weer ruimschoots aan kop.
RAFAELA MAAKT DEBUUT IN ASG
Een Gold Glove won Ceddanne Rafaela vorig jaar al. Als we het heel gechargeerd zeggen, zouden we onze landgenoot dit jaar een soort van vlag op een modderschuit kunnen noemen in Boston. Aanvallend is het nog lang niet altijd even constant wat de outfielder laat zien, maar met de regelmaat van de klok etaleert Rafaela opnieuw zijn defensieve klasse. Dat hij, als vervanger van Aaron Judge, naar Philadelphia mag voor de ASG komt hem dan ook meer dan toe. Het is de eerste keer in zijn nog prille loopbaan dat Rafaela die eer krijgt en als zijn ontwikkeling doorzet, zal het zeker niet de laatste keer zijn. Die verkiezing komt ook op een moment dat zowel speler als club het behoorlijk op de heupen hebben.
RED HOT RAFAELA…EN RED SOX
Kijken we naar de statistieken van Rafaela. En dan met name die aan de offensieve kant, dan zien we deze vanaf het begin van ’t seizoen stapsgewijs omhoog gaan. In april en maart overlegde hij een .263 slaggemiddelde en bijvoorbeeld 10 RBIs. Vervolgens ging het naar .286 in mei en .288 in juni. Daar deed hij in juli nog een schepje bovenop. Dat begon al met die 2 hits in die ruim verloren wedstrijd tegen de Nationals in Washington op 1 juli, maar voor de Oranje-international bleek dit de start van een meer dan uitstekende reeks. Zo begon Rafaela op 3 juli de road trip tegen de Angels met 2 hits in 5 AB’s én een fijne 5-2 overwinning.
Met 1-for-5, een RBI-double in de achtste inning en een run liet Rafaela zijn knuppel ook spreken in de tweede ontmoeting. Hij was het namelijk die de eindstand op 8-1 in het voordeel van Boston bepaalde. De Red Sox sloten hun bezoek aan de Angels af met een sweep. Ceddanne Rafaela noteerde 1-for-5 met een run en een gestolen honk in die series finale en trok zo met ’t nodige vertrouwen naar Chicago voor een drieluik tegen de verrassend sterk presterende White Sox.
Die White Sox hadden hun handen meer dan vol aan onze landgenoot. Al in de tweede inning maakte Rafaela met een 2-run homerun het verschil. Zijn achtste homerun van het seizoen veranderde de voorsprong van 1-0 naar 3-0. Een verschil dat de White Sox te machtig bleek. Wéér was er winst voor Boston en die 8-1 zege betekende alweer de vierde op rij. Dit werd op woensdag 8 juli nog mooier toen de Red Sox hun bijna-naamgenoten opnieuw versloegen. Met 2-for-5 en een RBI-double in de derde inning droeg Rafaela opnieuw bij aan een duidelijke overwinning: 5-0.
RED SOX BLIJVEN MAAR WINNEN!
Zijn hitting streak van zes wedstrijden liep er één voor op de winning streak van Boston. Helaas voor Rafaela stokte zijn persoonlijke reeks vorige week donderdag door een 0-for-4 in Chicago. Boston wilde van geen wijken weten en bewees ook te kunnen winnen zonder hits van hun outfielder. Met 2-1 versloegen ze de White Sox en tekenden de Red Sox voor hun tweede sweep op vreemd terrein op rij. De volgende serie, de laatste voor de ASG, speelde zich opnieuw af op vreemd terrein. Boston Red Sox bracht een bezoek aan New York, waar nu eens niet de Yankees, maar de Mets op hen stonden te wachten.
Met 1-for-3, een walk en een run pakte Rafaela daar zijn draad weer op. En de Red Sox? Die gingen gewoon verder met waar ze mee bezig waren: winnen. Met 6-2 wonnen ze afgelopen vrijdag de eerste wedstrijd tegen de Mets en een dag later werden die met 4-0 aan de zegekar gebonden. Ceddanne Rafaela was 1-for-5 met een double in dat duel. Zijn belangrijkste moment moest toen nog komen. Zondag dreigde namelijk die winning streak spaak te lopen toen de Mets met een 2-0 voorsprong aan de negende inning begonnen. Rafaela bewaarde zijn enige hit tot die inning en zou even later voor aansluiting zorgen. Dat gaf Boston het zetje dat ze nodig hadden, want in de tiende inning stelden de BoSox hun negende overwinning op rij veilig. Het is ook voor het eerst sinds ’77 dat de Red Sox negen uitwedstrijden op rij wonnen.
Dankzij die lange winstreeks heeft de traditieclub nu een record van 36 overwinningen en 31 nederlagen onder manager Chad Tracy. Boston is geklommen naar de derde plaats in de AL East, maar heeft nog wel altijd een achterstand van 10 gewonnen wedstrijden op divisieleider Tampa Bay. Echter is de achterstand op de wildcard-plekken te verwaarlozen: 0.5 gewonnen wedstrijd ten opzichte van de Twins en Mariners.
RONDJE LANGS DE VELDEN
JUSTIN VERLANDER KONDIGT AFSCHEID AAN
Met zijn 43 jaar is Justin Verlander de oudste, nog actieve speler in Major League Baseball. De legendarische werper won drie keer de Cy Young, twee keer de World Series, was heel lang geleden al eens Rookie of the Year, won twee keer de ERA-titel en verzamelde nog legio andere individuele prijzen. Die Justin Verlander kondigde vorige week aan dat hij na dit seizoen met pensioen gaat. En kan dus meer tijd doorbrengen met wederhelft Kate Upton.
Momenteel is Verlander bezig aan zijn 21e seizoen in de majors. Al kwam hij door blessureleed nog maar één keer in actie voor de Detroit Tigers. Desondanks werd ’t fenomeen middels de zogenaamde “Legend Pick” uitgenodigd voor de All-Star Game deze week. Daarmee bereikt hij op dat gebied de dubbele cijfers, want dit betreft zijn tiende uitnodiging. Verlander mag, al is hij nog niet gestopt, ook met recht een legende genoemd worden. Naast de al genoemde prijzen is hij ook nog één van slechts zes pitchers in de historie van Major League Baseball met 3 no-hitters en heeft hij all-time de meeste strikeouts in de play-offs (244).
RYAN O’HEARN IN ILLUSTER RIJTJE
Bij Ozzie Albies kwamen we de wedstrijd al even tegen. Vorige week dinsdag bliezen de Pirates tegenstander Atlanta Braves met 12-4 van het veld. Wat we daar niet vermeldden, was dat 10 van die 12 runs door dezelfde speler binnen werden geslagen. De 32-jarige Ryan O’Hearn loopt al wel een tijdje mee in de majors, maar nog nooit in die negen seizoenen was hij zo productief als deze dinsdag. Sterker nog, in de gehele geschiedenis gingen slechts 16 spelers hem voor die óók minimaal 10 RBIs noteerden in één wedstrijd.
Tegen de Braves speelde O’Hearn met recht de wedstrijd van zijn leven. Hij had slechts zes innings nodig voor zijn historische prestatie, waarmee hij een franchiserecord neerzette. Hij klapperde er op deze historische avond al in de eerste inning een grandslam uit en liet deze in de derde volgen door een 3-run homerun. Dit kunstje herhaalde hij nog eens in de zesde inning, waarna hij – meer dan terecht – een staande ovatie ontving van de fans.
Sinds 1900, het begin van ‘t zogenaamde modern era, wisten slechts 17 spelers een wedstrijd met minimaal 10 RBIs te noteren. In 2024 was Shohei Ohtani de laatste toen hij vrijwel in zijn eentje de Miami Marlins aan gort sloeg. De 12-4 overwinning van Pittsburgh op Atlanta betekende voor Pirates-starter Paul Skenes overigens ook een soort van mijlpaal. De ace wist negen duels op rij niet te winnen, maar dankzij O’Hearn rekende Skenes met die reeks af.
SO NICE, HE DID IT TWICE…
We blijven nog even in de hoek van de geschiedenisboeken, want Jake McCarthy vond daar ook nog een hoofdstuk voor zichzelf. Mogelijk dat die naam nog een belletje laat rinkelen. Een paar weken geleden stond de 28-jarige outfielder van Colorado Rockies namelijk ook al centraal in onze MLB Watch. Destijds vanwege een inside-the-park homerun. Waarom dan dit keer? Nou, opnieuw vanwege een inside-the-park homerun. Net als drie weken geleden tegen de Pirates deed hij dit opnieuw als leadoff-hitter van de Rockies.
Een inside-the-park komt al niet zo gek vaak voor. Als leadoff al evenmin en om het dan ook nog twee keer in één seizoen te doen, is helemaal een zeldzaamheid. Slechts één keer eerder gebeurde dit. Bijna honderd jaar geleden, toen Edd Roush het als 36-jarige centerfielder deed namens de toenmalige New York Giants. Roush werd later opgenomen in de Hall of Fame. Die gang naar Cooperstown lijkt voor Jake McCarthy nog ver weg, maar wie weet schrijft de Rockies-outfielder nog wel meer mooie verhalen in zijn geschiedenisboek.
Een MLB Watch waarin voor onze landgenoten niet veel te vieren valt. Uitzonderingen zijn er natuurlijk altijd en dit keer moeten we daarvoor naar Tampa Bay, waar Richie Palacios en de Rays de koppositie weer te pakken hebben. Veel minder vergaat het Xander Bogaerts en de Padres deze week. Op het iconische Wrigley Field van de Chicago Cubs kregen zij een historische dreun. In ons wekelijkse rondje hebben we een reliever die vrijdagavond geschiedenis schreef.
DUTCH WATCH
ALBIES EN BRAVES ZIEN VOORSPRONG SLINKEN
Het kon allemaal niet op voor de Atlanta Braves. Na dat moeizame 2025 waren ze daar wel toe aan wat goede resultaten. Weinig mensen hadden echter verwacht dat die onder Walt Weiss aanvankelijk zó goed zouden zijn. Ozzie Albies en de zijnen gingen bijna op cruise control door de eerste maanden van het seizoen en niets leek een volgende divisietitel in de weg te staan. Tot de kalender juni aanwees. Opeens bleek dit roster menselijk, gingen er series verloren en werden er veel minder runs gescoord. Enig pluspuntje in dit alles was, dat het aantal runs tegen nagenoeg gelijk bleef met voorgaande maanden.
Vorig weekend in San Francisco hadden de Braves wat recht te zetten. Zij hadden zojuist drie wedstrijden verloren in San Diego en daarvoor al één tegen Milwaukee. Hoewel de knuppels tegen de Giants opnieuw niet ouderwets brulden, werd die eerste ontmoeting wel gewonnen. Met dank aan Albies. Eerst kwam hij in de derde inning, bij een 1-1 stand, door met een RBI-single. Vervolgens zorgde de tweedehonkman in de vijfde voor wat lucht. Een sacrifice fly bleek voldoende om Mauricio Dubon de 3-1 te laten scoren. Een stand die ook na de volledige negen innings op het bord bleef staan.
Hadden de Braves hier het lek mee boven. Of was dit simpelweg even een opleving? Helaas moeten we concluderen dat ’t laatste het geval was. Albies was in de twee volgende ontmoetingen 0-for-8 aan slag en zijn teamgenoten verging het weinig beter. De Giants trokken met 5-0 de tweede ontmoeting naar zich toe. Een duel waarin Atlanta als geheel tot slechts 1 hit kwam. Dat ging zondag in de series finale wel ietsje beter, maar met 2-3 verdween ook die in de winstkolom van de thuisspelende Giants.
OZZIE TO THE RESCUE
Atlanta had nu vijf van hun laatste zes series verloren. Tegen St. Louis Cardinals hoopten ze op de ommekeer, want de Philadelphia Phillies hijgden de Braves ondertussen al behoorlijk in de nek. Wat op 22 mei nog een voorsprong van 10.5 gewonnen wedstrijden was in de divisie was al teruggelopen tot een bijna te verwaarlozen 2.5 gewonnen wedstrijden. Helaas voor Albies en de Braves klaarde de lucht ook tegen de Cardinals niet op. Onze landgenoot was afgelopen dinsdag nog belangrijk met 2 RBIs, maar kreeg te weinig hulp van zijn teamgenoten. Atlanta ging met 3-5 de bietenbrug op.
Ozzie Albies was ook belangrijk in de tweede ontmoeting. Wat heet! Eerst was er die RBI-double die Atlanta naast de Cardinals zette in de eerste inning. Vervolgens zette de tweedehonkman zijn ploeg op een 2-1 voorsprong dankzij z’n dertiende homerun van dit jaar. Deze keer kreeg Albies wél de gewenste ondersteuning en liepen de Braves uit naar een 5-1 overwinning. Was nu dan eindelijk het lek boven? Nou, donderdag in de series finale tegen St.Louis scoorden de Braves opnieuw 5 runs. Helaas voor Albies, die 0-for-4 met een walk en een run was, deden de Cardinals het met 11 runs veel beter. Gelukkig voor de Braves wisten de Phillies hun serie van de Pirates niet te winnen, waardoor Atlanta nog altijd een voorsprong in de divisie heeft.
BOGAERTS EN PADRES IN ZWAAR WEER
Wat voor de Braves geldt, geldt in zekere zin ook voor San Diego Padres. De ploeg van Xander Bogaerts had een voortreffelijke maand april achter de rug, waarin het 18 van de 25 wedstrijden won. Daardoor mochten ze zelfs dromen van een divisietitel. Dachten ze. LA Dodgers zag het niet zitten om onttroond te worden en de Padres konden die goede prestaties niet volhouden. Die goede prestaties waren er in de vorige editie wel. Toen wonnen de Padres drie keer van de Braves en dat was een welkome opsteker met een drieluik tegen de Dodgers in zicht.
DODGERS WÉÉR TE STERK
Die serie tegen de rivaal kon bijna niet beter beginnen. Xander Bogaerts was weliswaar 0-for-3 maar scoorde wel een run nadat hij met vier wijd op de honken was gezet. Die run kwam er in de achtste inning bij een 3-1 voorsprong. Sung-Mun Song kwam door met een 2-run RBI-single en verschafte daarmee de Padres wat lucht. Achteraf bleek die niet nodig te zijn, want San Diego klopte LA met grote cijfers: 7-1. In de tweede wedstrijd bleef Bogaerts opnieuw zonder hit. Zijn 0-for-3 was tekenend voor de ploeg deze zaterdag, want met 3-15 gingen de Padres er nu keihard af.
Met 2-for-4 en een RBI-single in de zesde inning toonde Bogaerts in de series finale aan dat hij nog wel degelijk van waarde was aan slag. Een dergelijk optreden kon de Oranje-aanvoerder ook wel gebruiken. Hij sloot mei af met een .204 slaggemiddelde en in juni verging het hem nauwelijks beter. Dit keer bleek die RBI overigens niet genoeg voor een goed resultaat. De Dodgers trokken met 4-2 deze laatste wedstrijd naar zich toe en bouwden de voorsprong op deze concurrent in de NL West zo uit naar 10 gewonnen wedstrijden.
De Padres wachtte nu een drieluik tegen een ploeg waar geen pijl op te trekken valt. Chicago Cubs wisselt hele goede momenten dit seizoen namelijk net zo gemakkelijk af met hele slechte momenten. De Cubs hebben al twee 10-game winning streaks in de bagage, maar ook een reeks waarin ze er tien op rij verloren. Getuige de zes overwinningen in de laatste zeven wedstrijden zaten de Cubs nu weer in hun sterke fase. En dat zouden de Padres weten ook.
CUBS SCHRIJVEN HISTORIE TEGEN PADRES
Met 2-for-3, een RBI-double en een walk begon Xander Bogaerts goed in Wrigley Field. Helaas voor de Friars liepen ze aan tegen een Seya Suzuki die met 2 RBIs aan de basis stond van de 3-2 overwinning voor de thuisploeg. Een overwinning die pas in de tiende inning tot stand kwam. Zo spannend werd het dinsdag niet. Bogaerts noteerde een single in de achtste inning en scoorde nog een rug, maar met 9-7 legden de Cubs ook beslag op deze wedstrijd.
Het woord spanning viel al even. Over die series finale kunnen we heel veel zeggen, maar spannend was die bepaald niet. Dansby Swanson sloeg 3 homeruns in dit duel, de reeds gememoreerde Seya Suzuki timmerde zijn honderdste in de majors weg in deze wedstrijd en de Cubs voegden ten koste van Bogaerts en de Padres een hoofdstuk aan hun geschiedenisboeken toe. Xander Bogaerts was 0-for-2 met een walk in een wedstrijd die voor hem zeven innings duurde. Het laatste deel van deze treurmars werd hem door manager Craig Stammen bespaard.
Chicago gaf de hulpeloze Padres deze woensdag met maar liefst 23-3 klop. Het was voor het eerst in bijna 50 jaar dat de Cubs zoveel runs scoorden in een thuiswedstrijd. De laatste keer was in mei 1977. Ook toen tegen de Padres. Vorige week hadden we het al even over Swanson, die toen met 15 RBIs behoorlijk tekeerging tegen de Mets. Van die 23 runs tegen de Padres werden er ook 8 binnengeslagen door de Cubs-kortestop. Swanson is daarmee de eerste speler sinds Joe DeMaggio in 1939 die minimaal 26 RBIs noteert in een reeks van tien wedstrijden. Wat de Padres betreft, zij leden hun vijfde nederlaag op rij en zagen de achterstand op de Dodgers oplopen naar 12 gewonnen wedstrijden. En na die oorwassing in Chicago zijn uitgerekend diezelfde Dodgers de volgende tegenstander…
JANSEN KAN NIET IMPONEREN
In de MLB Watch van vorige week kon Kenley Jansen eindelijk weer wat saves begroetten. Zijn teller kwam daarmee op 9 te staan voor het seizoen en 485 in zijn loopbaan. Vorig weekend lagen er kansen op die tiende save van het seizoen. Zijn Detroit Tigers ontvingen aan het einde van hun hele lange homestand Houston Astros. Een tegenstander die vooralsnog niet als een razende tekeergaat dit seizoen, maar als vanouds altijd gevaarlijk is. Dat bleek vorige week donderdag al direct in de eerste van vier wedstrijden.
Bij een 0-1 achterstand was het aan Kenley Jansen om in de negende inning deze Astros binnen schootsafstand te houden. De closer kwam echter al direct in de problemen toen Jeremy Pena doorkwam met een single en een gestolen honk. Vanaf het derde honk kon diezelfde Pena even later de tweede run namens Houston scoren. Hoewel Jansen daarna nog een single van Christian Walker te verwerken kreeg, bleef de schade verder beperkt. Jansen had 15 pitches nodig in dit met 1-2 verloren duel en zag zijn ERA een tikje oplopen. Van 4.00 naar 4.26.
TIK VOOR JANSEN EN TIGERS
De tweede ontmoeting ging met 8-0 naar de Tigers, die de derde dan weer met 6-8 aan de Astros moesten laten. Om deze serie van vier eerlijk te verdelen, was winst in de laatste wedstrijd dus noodzakelijk. Die overwinning was ook mogelijk. Detroit had na zeven innings een 3-2 voorsprong, maar zag Houston langszij komen. Jansen moest in de tiende inning datzelfde Houston van scoren houden, maar kwam razendsnel in de problemen. Yordan Alvarez kreeg vier wijd en na een RBI-single van Isaac Paredes kon Jeremy Pena vanaf twee scoren.
Nog altijd was er daarmee niet al te veel aan de hand. Helaas voor Detroit lukte het Jansen maar niet die eerste nul te noteren. Sterker nog, een 3-run homerun van Christian Walker leek dit duel zelfs vroegtijdig te beslissen. Het bleek achteraf ook de beslissing in deze wedstrijd. Jansen kreeg de “loss” achter zijn naam en zag z’n ERA verder omhoogschieten naar 5.31.
Kenley Jansen kreeg van zijn team een paar dagen de tijd om bij te komen van die tikken. Detroit speelde de volgende wedstrijden tegen de Yankees, won drie keer en won ook drie keer dusdanig ruim dat er geen closer aan te pas hoefde te komen. Die toch wel verrassende sweep tegen de Yankees hielp de Tigers in de stand overigens weinig verder. Nog altijd staan zij vierde in de AL Central met een achterstand van 8 gewonnen wedstrijden op koplopers Chicago White Sox en Cleveland Guardians.
RAYS PROFITEREN VAN SLECHTE REEKS YANKEES
De Tampa Bay Rays probeerden het beste te maken van hun lange homestand. Tussen 19 en 28 juni speelden Richie Palacios en z’n ploeggenoten maar liefst tien wedstrijden op rij thuis. Met nog altijd AL East-koploper New York Yankees in het vizier was dit een uitgelezen kans om diezelfde Yankees wat onder druk te zetten. Of het met elkaar te maken heeft, is niet geheel duidelijk maar de mannen in pinstripes begonnen inderdaad wat bibbers te vertonen in deze fase van het seizoen. In de Bronx begonnen ze wedstrijd na wedstrijd te verliezen, terwijl de Rays juist de ene na de andere wedstrijd wonnen.
Vorige week meldden we al dat de laatste twee duels met Kansas City door Tampa gewonnen werden. Tegen de Arizona Diamondbacks werd die reeks doorgetrokken. De Rays begonnen die serie met een 6-1 winst en boekten zo hun derde zege op rij. Helaas had Palacios het ontzettend lastig aan slag in dit drieluik. Hij opende vorige week vrijdag met 0-for-4 in het slagperk. En dat bleek geen incident. Palacios vervolgde het weekend met een 0-for-2 en een walk op zaterdag in een wedstrijd die opnieuw naar de Rays ging. Dankzij die 4-2 overwinning kwamen ze naast de Yankees in de divisie. Waarbij we moeten aantekenen dat de concurrent deze zaterdag voor de zesde keer in acht wedstrijden verloren.
PALACIOS KAN HET NOG
In Tampa Bay pakten ze de bezem er zondag bij. Met 5-1 verdween namelijk ook de series finale in de winstkolom van de Rays, maar Palacios had hier slechts een klein aandeel in. Hij kwam pas laat in de wedstrijd als pinch hitter binnen de lijnen, maar kon opnieuw niet overtuigen (0-for-1). Vreemd was het dan ook niet dat de international aan de kant bleef in de eerste wedstrijd tegen de Royals. Zonder Palacios zetten de Rays hun zegereeks gewoon door. Met een overduidelijke 10-4 overwinning openden zij die road trip en zetten ze de Yankees op achterstand. Het lukte die Yankees namelijk maar niet om weer eens als winnaar van het veld te stappen.
Palacios keerde op de eerste dag van de nieuwe maand terug in de line-up, maar die wijziging op de kalender bracht nog weinig succes. Hij was 0-for-4 waar zijn team met 4-0 won. Donderdag wonnen de Rays ook hun achtste wedstrijd op rij. En zette Palacios zichzelf ook eindelijk weer eens op het scoreformulier. Bij een 1-1 stand in de tweede inning kwam de tweedehonkman door met een RBI-single. Kortestop Taylor Walls kon de run scoren in wat achteraf een belangrijke inning bleek. Tampa Bay scoorde daar 3 van hun 5 runs en legde de basis voor de 5-2 winst. Zij wonnen voor de achtste keer op rij, terwijl New York de zevende in successie verloor. Met een voorsprong van 4 gewonnen wedstrijden op de Yankees begint Tampa Bay aan dit weekend.
RAFAELA EN BOSOX PAKKEN BEZEM TEGEN NY
Waar de Phillies na het ontslag van Rob Thomson inmiddels keihard op de deur kloppen bij NL East-koploper Atlanta Braves, daar blijft het in Boston behelpen. Onder Chad Tracy gaat het nauwelijks beter dan onder de ontslagen Alex Cora. Nog altijd bungelen de Red Sox onderaan in de eigen AL East en nog altijd is die wenselijke .500-grens ver weg. Heel ver weg. Nadat ze vorige week hun serie in Colorado van de Rockies verloren, begonnen de BoSox waarschijnlijk ook met niet al te veel vertrouwen aan hun vier thuiswedstrijden tegen aartsrivaal New York Yankees.
Voor Ceddanne Rafaela eindigde die road trip met 3 hits in dat laatste duel. De razendsnelle outfielder liet ook vorige week donderdag tegen de Yankees zijn knuppel spreken. Hij was 1-for-4 met een run in de vijfde inning. Een run die op dat moment een gelijke stand betekende. Met een productieve out mocht Rafaela in de achtste inning ook nog een RBI bijschrijven en zo de eindstand op 6-3 in het voordeel van Boston bepalen. Die overwinning bleek bepaald niet de laatste van dat lange weekend. Met 6-1 werd ook de tweede ontmoeting gewonnen, met 0-for-4 zweeg dit keer de knuppel van Ceddanne Rafaela.
Met 2-for-4 en een run in de derde wedstrijd herpakte de Oranje-international zich weer snel. Eén van zijn hits, een single, kwam in de derde inning. Willson Contreras hielp met een 2-run RBI-double zijn outfielder over de thuisplaat en legde daar de basis voor de uiteindelijke 4-1 zege. Konden ze zich in Bosten daarna opmaken voor de 4-game series sweep? Zeker wel! Rafaela was aan slag weliswaar 0-for-4 in die series finale, maar de 5-4 overwinning na tien innings vergoedde alles!
NATS HALEN UIT
Afgelopen maandag bonden de BoSox met 6-3 ook Washington Nationals aan de zegekar. Met 2-for-4 en een run in de eerste inning droeg Rafaela ook nu weer zijn steentje bij. Zijn run betekende op dat moment de gelijkmaker, maar er zat dus nog veel meer moois in het vat voor Boston. Na die vijfde overwinning op rij kwam er echter zand in de motor. Waar de Red Sox een week lang hun wedstrijden – uitzonderingen daargelaten – relatief makkelijk wonnen, daar liepen ze dinsdag tegen een flinke nederlaag aan. Met 0-for-4 stond Rafaela wel een beetje symbool voor ’t gebrek aan slagkracht van zijn team. Boston noteerde slechts 4 hits en werd met 1-8 volledig weggeblazen.
Met 2-for-4, een walk, een double en een run kon Ceddanne Rafaela met enige tevredenheid terugkijken op de series finale tegen Washington. Kijkt hij verder dan zijn individuele prestaties, dan schieten de tranen waarschijnlijk in zijn ogen. Voor de tweede dag op rij kregen de Red Sox voor eigen publiek een pak slaag. Met 2-10 wonnen de Nationals ook dit duel en gaven ze hun tegenstander stof tot nadenken richting de lange road trip die de Red Sox te wachten staat.
RONDJE LANGS DE VELDEN
AROLDIS CHAPMAN STOOT WILHELM VAN DE TROON
Hoyt Wilhelm was meer dan 50 jaar de reliever met de meeste strikeouts in Major League Baseball. De in 2002 overleden Wilhelm speelde door tot zijn 49e en maakte onder meer furore bij de White Sox, Orioles en Dodgers. Tijdens die lange, indrukwekkende loopbaan noteerde de Hall of Famer en achtvoudig All-Star 1363 strikeouts. Een aantal dat 54 jaar bleef staan aan de top van MLB. Tot vrijdagavond 3 juli ene Aroldis Chapman dat stokoude record uit de boeken smeet.
Aroldis Chapman records career strikeout No. 1,364!
De inmiddels 38-jarige Cubaan is bezig aan zijn tweede seizoen in Boston. Al jaren behoort Chapman tot de elite van het closers-gilde. In dat rijtje met aantal saves (384) behoort hij inmiddels tot de top 10. Sinds vrijdag heeft Chapman echter zijn eigen record te pakken. Tegen de LA Angels vinkte de ervaren Cubaan niet alleen zijn zeventiende save van dit seizoen af, maar kreeg de drie slag voor Denzer Guzman ook nog een beladen – en vooral historische – betekenis. Het was de 1364e K in de al even imposante loopbaan van Chapman en daarmee laat hij Hoyt Wilhelm achter zich.
Het NBA Offseason is tot nu toe het offseason van de grote trades. Na de trades van Giannis Antetokoumpo en Julius Randle bleef het daar zeker niet bij. Miles Brides, Lamelo Ball en Ja Morant werden getrade. Als klap op de vuurpijl ook Kawhi Leonard via een trade werd weggestuurd. Een overzicht.
LEONARD NAAR RAPTORS, BALL, BRIDGES EN MORANT OOK GETRADE
Kawhi Leonard is door Los Angeles Clippers getrade met nog een seizoen contract naar Toronto Raptorrs. Hiermee keert hij terug in Toronto. Hij wil volgens geruchten ook met pensioen gaan op de plek waar hij een ring won. In ruil voor Lenoard sturen – om qua contractsalaris uit te komen – Brandon Ingram en Gradey Dick naar Los Angeles samen met twee first round picks, een pick swap en twee second round picks.
BREAKING: The Los Angeles Clippers are nearing deal sending Kawhi Leonard to the Toronto Raptors for Brandon Ingram, Gradey Dick, 2 first-round picks, 1 pick swap and 2 second-rounders, sources tell ESPN. A return to Canada for the Raptors champion and two-time Finals MVP. pic.twitter.com/VovqGw5qS6
Ja Morant is op zijn beurt na veel geruchten nu echter geen speler van Memphis Grizzlies meer. Hij is naar Portland Trail Blazers getrade in ruil voor Jerami Grant en Kris Murray. Hiermee heeft Morant een nieuwe plek waar hij zich hopelijk weer wat meer kan richten op basketbal. Grizzlies zouden ook nog voor Isaiah Stewart naar Memphis halen in een trade met Detroit Pistons in ruil voor drie second round picks.
BREAKING: The Memphis Grizzlies are trading two-time NBA All-Star Ja Morant to the Portland Trail Blazers for Jerami Grant and Kris Murray, sources tell ESPN. pic.twitter.com/FJOTzGe5Tr
Dan LaMelo Ball, die van Charlotte Hornets samen met shooter Josh Green naar Minnesota Timberwolves werd gestuurd om daar samen te spelen met Anthony Edwards en Rudy Gobert. In ruil voor hun krijgen Charlotte Hornets naast Naz Reid ook een first round pick, drie first round pick swaps en drie second round picks.
BREAKING: The Charlotte Hornets are trading star guard LaMelo Ball and Josh Green to the Minnesota Timberwolves for Naz Reid, a 2033 unprotected first-round pick, three first-round pick swaps (2028, 2029, 2030) and three second-round picks (2029, 2032, 2033), sources tell ESPN. pic.twitter.com/lkhXBWHCrA
Dan was er nog Miles Bridges. hij werd door Hornets ook weggetrade naar Phoenix Suns in zijn geval samen met een second round en first round pick. In ruil daarvoor krijgt Charlotte naast Grayson Allen ook Roye O’Neale en een second round pick.
BREAKING: The Charlotte Hornets are trading Miles Bridges, a 2029 first-round pick and a 2027 second-round pick to the Phoenix Suns for Grayson Allen, Royce O'Neale and a 2033 first-round pick, sources tell ESPN. pic.twitter.com/vjcR7AdwSD
EERSTE FREE AGENCY DEALS EEN FEIT, LEBRON JAMES WEG BIJ LAKERS
Dan zijn er ook al wat deals in Free Agency geweest, waarin vooral de schutters tot nu toe in trek zijn. Zo ging Tim Hardaway Jr naar Miami Heat en Keon Ellis naar Brooklyn Nets. Daarnaast was er Luke Kennard naar Phoenix Suns, Dean Wade naar Philadelphia 76ers en Bogdan Bogdanovic naar Houston Rockets.
BREAKING: LeBron James will continue his NBA career for the 2026-27 season and has informed the Los Angeles Lakers that the franchise can move on without him because he will play elsewhere, Klutch Sports CEO Rich Paul tells ESPN. pic.twitter.com/zzVk6xUVF1
Toch was het grootste nieuws dat LeBron James niet terug gaat keren naar Los Angeles en zal gaan kiezen uit waarschijnlijk Golden State Warriors, Miami Heat en Cleveland Cavaliers. Bij Warriors en Cavaliers lijkt hij de grootste kans te hebben op een ring, terwijl hij in Miami en Cleveland natuurlijk al een rijke historie heeft. De tijd zal het leren.
We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze site zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van deze site, gaan we er vanuit dat je ermee instemt.
