Home Blog Pagina 9

NHL 32-in-32 | Toronto Maple Leafs: Met McKenna op jacht naar eerherstel

Dennis Bakker
-
0
NHL 32-in-32 | Toronto Maple Leafs: Met McKenna op jacht naar eerherstel

Op dinsdag 29 september (23:00 uur Nederlandse tijd) schieten Carolina Hurricanes en Florida Panthers het seizoen 2026 – 2027 in gang. Het aftellen is begonnen en bij SportAmerika doen we dat traditioneel met onze voorbeschouwingen. De komende 32 dagen nemen we elke dag een team onder de loep in onze 32-in-32 serie. We eindigen op 29 september met titelhouder Carolina Hurricanes en vandaag de franchise die krap tien jaar geleden groots op de cover van The Hockey News stond met een aankondiging van het winnen van de Stanley Cup, maar sindsdien alleen maar rumoer en interne brandjes kent: Toronto Maple Leafs.

Tijdens het seizoen lag het hoofd van Craig Berube al een paar keer op het hakblok. Toenmalig GM Brad Treliving weigerde echter in te grijpen en hield vast aan de door hem aangestelde head coach. Treliving is inmiddels ingeruild voor John Chayka en de nieuwe technische man had veel minder moeite om het mes te laten vallen. Midden mei viel het doek voor de 60-jarige Canadees. Verrassend was dit zeker niet, want niet alleen de Leafs hadden een hopeloos seizoen achter de rug, maar het gebrek aan chemie tussen Berube en zijn sterren werd bijna met de week duidelijker.

Auston Matthews en William Nylander hadden het niet naar de zin onder Berube. Hoewel de Zweed met 30 goals en 79 punten nog niet eens zo heel slecht presteerde, bleef AM34 ver achter bij zijn gebruikelijke productie. In 60 wedstrijden kwam de Amerikaan tot 27 goals en 53 punten. Vrij karig voor een speler van zijn kaliber. Echter moeten we in het geval van Matthews ook niet vergeten dat hij sinds zijn onbekende, slepende blessure in 2024 nooit meer helemaal de oude is geweest.

JIM HILLER KEERT TERUG

De volgende stap in het proces was het aanstellen van een nieuwe head coach: Jim Hiller. Er passeerden behoorlijk wat namen de revue bij een mogelijke aanstelling in Toronto, maar het Front Office kwam uiteindelijk uit bij de man die tussen 2015 en 2019 ook al onder contract stond in Canada.

Hoewel niet iedereen met mega veel enthousiasme de aanstelling van Hiller toejuicht, neemt de head coach wel genoeg ervaring mee in de bagage. Tot aan maart van dit jaar stond de Canadees aan het roer bij LA Kings, waar hij in drie seizoenen een 93-58-24 record bij elkaar verzamelde. In de periodes daarvoor spendeerde Hiller tijd bij Detroit Red Wings en New York Islanders.

Voor GM John Chayka betekende het Toronto-DNA dat Hiller toch wel bezit een van de redenen om de head coach naar de Scotiabank Arena te halen. Bovendien werd Hiller (grotendeels) op handen gedragen door de spelers in LA en kon hij in de begindagen van Auston Matthews carrière een gevoelige snaar bij de Amerikaanse superster van de Leafs raken.

GAVIN MCKENNA IN TOWN

Toronto Maple Leafs vangt het seizoen 2026 – 2027 met een behoorlijk andere aanvallende depth chart aan dan men de voorbije jaren gewend was. De zogeheten “Core Four” is met het vertrek van Mitch Marner naar Vegas Golden Knights vorig seizoen al naar het rijk der fabelen verwezen, maar Auston Matthews heeft sinds zijn blessure en bijbehorende behandeling in München zijn oude vorm niet teruggevonden en komt vadertje tijd bij John Tavares ook om de hoek kijken.

Auston Matthews blijft natuurlijk de allergrootste meneer in Toronto en is (mits fit) een van de absolute A-sterren in de NHL. Desondanks is zijn begin van het seizoen wezenlijk anders dan voorgaande jaren en zal er na kwakkelende 24 maanden een serieuze stap gezet moeten worden. Naast hem normaal gesproken William Nylander, die als één van de weinige Leafs wel grote delen van het seizoen op afspraak was en in 65 wedstrijden tot 79 punten (30 goals, 49 assists) kwam.

Toch zal het vooral draaien om de komst van Gavin McKenna. De first overall pick van 2026 is nog slechts achttien lentes jong, maar de Leafs hebben geen oren naar voorzichtig in de luwte brengen van hun nieuwe superster. Het voorbije seizoen kwam de Canadees tot 51 punten bij Penn State University (NCAA) en schoot op het WJC veertien punten in zeven wedstrijden bij elkaar.

Wat McKenna vooral interessant maakt, is dat hij niet hetzelfde type is als Matthews. Waar Matthews vanuit het midden van het ijs met zijn schot en fysiek vermogen verdedigingen kapot kan spelen, is McKenna vooral een creatieve speler die ruimte ziet voordat die er daadwerkelijk is. Dat maakt hem een interessante aanvulling op de bestaande core. In de huidige projecties wordt hij op de tweede lijn naast Tavares en Nylander geplaatst, maar Toronto kan met verschillende combinaties experimenteren.

MEER DIEPTE OP DE BOTTOM SIX

Dat laatste is misschien wel de belangrijkste verandering. Toronto hoeft niet meer alle offensieve verantwoordelijkheid bij Matthews te leggen. McKenna kan die druk gedeeltelijk overnemen. En dat is precies wat de Leafs nodig hebben. De komst van Jack Roslovic geeft die aanval bovendien meer snelheid en diepte. Roslovic is geen speler die je als nieuwe superster moet zien, maar hij kan wel op verschillende posities in de top six worden ingezet. Zijn snelheid maakt hem bovendien interessant naast Matthews en Knies, terwijl hij met zijn ervaring ook een tweede of derde lijn kan dragen.

Daarachter heeft Toronto met Nick Paul, Teddy Blueger en Colton Sissons bewust gekozen voor een ander type forward. Geen van de drie spelers hoeft twintig doelpunten te maken, maar is hun belangrijkste taak de bottom six moeilijker te bespelen maken en zullen zij Matias Maccelli en Nick Robertson moeten doen vergeten. Paul brengt lengte en veelzijdigheid, terwijl Blueger en Sissons ervaring hebben als centre en defensief betrouwbaar zijn. Brandon Duhaime is voor hetzelfde doel gehaald. De 29-jarige winger maakte vorig seizoen bij Washington Capitals slechts negen punten, maar registreerde wel minstens 146 hits en speelt met een fysieke intensiteit die Toronto de afgelopen seizoenen geregeld miste.

KAN ALLEEN MAAR BETER ACHTEROP

Het positieve geluid over de aanvallende depth chart wordt door de blauwe lijn moeiteloos uit elkaar gehaald. Zowel de blue-line als de situatie tussen de palen gaf het Front Office genoeg kopzorgen. Zoals hierboven vermeldt kregen de Leafs in totaal gemiddeld 3.60 doelpunten per wedstrijd tegen en werden de defensieve problemen ook grotendeels door blessures bepaald. (Op papier) een van de dragende krachten in de persoon van Chris Tanev miste maar liefst 71 wedstrijden het voorbije seizoen.

Morgan Rielly is en blijft natuurlijk de defensieve leider van de blauwe lijn. De 32-jarige Canadees kreeg zeker het voorbije seizoen — in afwezigheid van Tanev — behoorlijk wat voor zijn kiezen en kwam dit zijn spel allesbehalve ten goede. Uiteraard wordt er van Rielly niet verwacht dat hij plotsklap in de Norris Trophy rankings zal verschijnen, maar met onder meer de toevoeging van Darren Raddysh valt er zeker een pak druk van zijn schouders af.

Raddysh komt over vanuit Tampa Bay (kreeg ook en passant 8 x $8.5 miljoen onder de neus geschoven) en noteerde vorig seizoen maar liefst 70 punten (22 goals, 48 assists) en geeft de Leafs in aanvallend opzicht genoeg variatie. Raddysh was een belangrijke schakel in het powerplay systeem van Jon Cooper vorig seizoen en men verwacht dat Hiller de Canadees ook op de powerplay van de Leafs gaat benutten.

De under the radar joker bij de Leafs dit offseason is misschien nog wel de toevoegin van Emil Andrae. De 24-jarige Zweed was de belangrijkste chip vanuit Philadelphia Flyers in de Joseph Woll – Simon Benoit trade en is zeker op de transitie een onderschatte waarde. Het geeft Jim Hiller qua defensieve upside genoeg positieve vibes, zeker ook met Oliver Ekman-Larsson en Jake McCabe nog op de depth chart.

SERGEI BOBROVSKY KIEST VOOR TORONTO

Als je een paar maanden geleden had gezegd dat Sergei Bobrovsky in het seizoen 2026 – 2027 het shirt van Toronto Maple Leafs zou aandoen, had iedere neutrale ijshockeyfan je allicht voor gek verklaard. Toch is juist dat hetgeen er exact gaat gebeuren eind deze maand.

Op papier is de move van de Leafs heel makkelijk uit te leggen. De goalie cijfers van Toronto waren het voorbije seizoen waardeloos (op zijn zachtst gezegd) en het Front Office schakelde in een eerder stadium al door Woll naar Philadelphia te verschepen (in ruil voor onder meer Samuel Ersson), maar de toevoeging van Bobrovsky geeft de goalie situatie een hele andere dimensie.

Lang was Bobrovsky met name onderwerp van gesprek in de NHL door zijn contractwaarde van $10 miljoen dollar, maar heeft de Rus de voorbije jaren de situatie 180 graden omgedraaid. In het shirt van de Panthers kreeg de goalie de wind in de zeilen en wonnen de Floridianen back-to-back Stanley Cups. Desondanks zijn er ook sceptici die met name de leeftijd van de Rus in twijfel trekken en dit vanuit het Front Office vooral (hoe gek het ook moge klinken) voor de bühne is gedaan. Extra bijzonder maakt het, dat de Florida-tandem van een aantal jaren geleden (Anthony Stolarz) weer in ere is hersteld.

VOORUITBLIK

De Toronto Maple Leafs beginnen aan het nieuwe seizoen met misschien wel meer vraagtekens dan ooit, maar tegelijkertijd ook met voldoende ingrediënten om het rampseizoen van 2025-2026 snel naar de achtergrond te verdrijven. John Chayka heeft in zijn eerste maanden als GM duidelijk gemaakt dat hij niet van halve maatregelen houdt. Met Jim Hiller als nieuwe head coach, een flink vernieuwde forward depth chart, een geherstructureerde blue-line en Sergei Bobrovsky tussen de palen is er in ieder geval weinig over van het roster dat vorig seizoen zo door het ijs zakte.

De grote vraag blijft echter of al die losse puzzelstukjes daadwerkelijk in elkaar vallen. Auston Matthews moet opnieuw de absolute superster worden die Toronto de voorbije jaren gewend was, terwijl William Nylander zijn uitstekende 2025-2026 een vervolg zal moeten geven. En dan is er natuurlijk Gavin McKenna. De achttienjarige Canadees kan zomaar de wildcard van dit team worden. Als hij zich direct aanpast aan het NHL-niveau en Toronto daadwerkelijk een extra offensieve dimensie geeft, verandert dat de mogelijkheden van Hiller aanzienlijk.

Achterin blijft vooral de gezondheid van Chris Tanev een belangrijk vraagteken, terwijl de Leafs hopen dat Darren Raddysh zijn verrassende breakout in Tampa Bay kan doortrekken. En dan is er Bobrovsky, die op 37-jarige leeftijd een antwoord zal moeten geven op de vraag of hij nog één keer een team kan dragen.

Kortom: Toronto heeft misschien niet de meest uitgebalanceerde selectie van de NHL, maar wel één met een enorm plafond. Als de sterren fit blijven en de nieuwe gezichten hun rol pakken, is een terugkeer naar de top van de Atlantic Division absoluut geen utopie. Als dat niet gebeurt, kan 2026-2027 opnieuw een lang en rumoerig seizoen worden in Toronto.

Cover photo: Bruce Bennett

NHL 32-in-32 | Calgary Flames: Op zoek naar nieuwe identiteit

Dennis Bakker
-
0
NHL 32-in-32 | Calgary Flames: Op zoek naar nieuwe identiteit

Op dinsdag 29 september (23:00 uur Nederlandse tijd) schieten Carolina Hurricanes en Florida Panthers het seizoen 2026 – 2027 in gang. Het aftellen is begonnen en bij SportAmerika doen we dat traditioneel met onze voorbeschouwingen. De komende 32 dagen nemen we elke dag een team onder de loep in onze 32-in-32 serie. We eindigen op 29 september met titelhouder Carolina Hurricanes en vandaag de franchise die na jaren van aanklampen en aanmodderen nu toch echt een streep door de ambities heeft gezet en opnieuw is begonnen: Calgary Flames.

Voor Calgary Flames verliep het afgelopen seizoen ongeveer zoals vooraf verwacht mocht worden. Na de verrassend sterke campagne van 2024-25 — waarin Calgary op een haar na de laatste playoff-plek in de Western Conference miste — volgde in 2025-26 de welhaast onvermijdelijke terugval. De roodhemden uit Alberta eindigden als zevende in de Pacific Division en zetten gedurende het seizoen de ingrijpende renovatie van het roster vervolgens krachtig voort.

Dat is onderaan de streep toch opvallend. Calgary blonk in het verleden niet bepaald uit in tear-down beleid en was kampioen in het uitstellen van een rebuild. De franchise sprak liever over een retool of, zoals de Flames het zelf ooit gekscherend noemden, een rebiggle. Maar de tegenvallende start van vorig seizoen maakte (eindelijk) duidelijk dat er iets moest veranderen. GM Craig Conroy hakte uiteindelijk de knoop door en nam in de tweede seizoenshelft afscheid van drie belangrijke krachten: Rasmus Andersson, MacKenzie Weegar en Nazem Kadri.

De grootste problemen lagen gedurende het seizoen voorin. Calgary scoorde slechts 212 keer en was daarmee de minst productieve ploeg van de gehele NHL. Dat de Flames aanvallend weinig voorstelden blijkt misschien nog wel het meest uit de individuele cijfers. Matt Coronato eindigde “bovenaan” de franchiselijsten met slechts 45 punten.

DE JEUGD HEEFT DE TOEKOMST

Toch draait het verhaal van de Flames (eindelijk) niet meer alleen om de resultaten. Het belangrijkste aspect van het seizoen was misschien wel de sprongen die de prospects hebben gemaakt in hun ontwikkeling. Zayne Parekh en Matvei Gridin, de twee first-round picks van Calgary uit 2024, kwamen allebei ongeveer de helft van het seizoen in actie en deden qua spel minimaal wat er van hen werd verwacht. Daarbovenop kregen verschillende andere jonge spelers de kans om zich te bewijzen. Sam Honzek (tot aan zijn blessure), Hunter Brzustewicz, Yan Kuznetsov en Tyson Gross maakten bij vlagen allemaal indruk en hebben een meer dan reële kans om vast onderdeel van het roster te worden.

De Flames bevinden zich daarmee duidelijk in een overgangsfase. De grote uitverkoop van ervaren krachten heeft de weg vrijgemaakt voor een jonger roster, maar daar hoort onvermijdelijk geduld bij. Calgary zal waarschijnlijk niet van de ene op de andere dag weer een contender zijn. Voor de Flames draait 2026-27 dan ook minder om winnen op de korte termijn en vooral om ontdekken welke jonge prospects daadwerkelijk de nieuwe corner stones in het rode Alberta kunnen worden.

HEEL VEEL NET NIET

Het is een behoorlijk pijnlijke constatering, maar de aanvallende depth chart van Calgary bevat (op papier) een heleboel net-nietjes. Om maar direct met de deur in huis te vallen: Ook Jonathan Huberdeau begint langzaamaan een net-niet verhaal te worden bij de Flames.

De Canadees kwam een aantal seizoenen geleden samen met onder meer MacKenzie Weegar over vanuit Florida Panthers in de welbekende Huberdeau-Tkachuk blockbuster, maar heeft na zijn wonderseizoen 2021 – 2022 (115 punten) geen moment meer echt indruk kunnen maken. Het voorbije seizoen kreeg de forward bovendien te kampen met flink fysiek ongemak en moest hij januari jongstleden zelfs noodgedwongen onder het mes om aan een blessure aan de heup geholpen te worden. Zijn onderliggende statistieken waren tot aan moment van afhaken nog prima verzorgd, maar met her en der een uitspatting in vijf jaar Calgary is het (mits weer volledig fit) voor de fans te hopen dat Huberdeau zijn $10.5 miljoen dollar eindelijk eens waard zal zijn.

Met het vertrek van Blake Coleman naar Minnesota Wild is het aanvallende roster van de Flames sowieso in vraagtekens omhuld. Captain Mikael Backlund is nagenoeg de enige zekerheid van het pak. De inmiddels 37-jarige Zweed speelt al zijn gehele NHL-carrière in het rood van Calgary en maakt zich op voor zijn negentiende seizoen in Alberta en zal als ideale stroman voor het jonge grut kunnen fungeren.

JONKIES DAN MAAR?

Ryan Strome en Yegor Sharangovich zijn leuke spelers voor op de bottom-six, maar aanvallend zullen de ogen vooral gericht zijn op Matvei Gridin, Matt Coronato en Morgan Frost. Coronato en Frost eindigden op plek één en twee in de franchise rankings het voorbije seizoen, maar begint Frost aan het laatste jaar van zijn huidige contract en heeft de forward voldoende upside om de Free Agency markt te testen volgend jaar zomer. Ditzelfde geldt overigens voor Maxim Tsyplakov, die samen met Simon Nemec overkwam vanuit New Jersey Devils.

Qua Farm System leunen de Flames tot nog toe wat heviger op de blauwe lijn, maar met de aanwezigheid van onder meer Cole Reschny (C), Jack Hextall (C), Theo Stockselius (C) en Chase Harrington (LW) hebben de Flames ook in aanvallend opzicht genoeg in de melk te brokkelen. Van bovengenoemde namen wordt het meest van Reschny verwacht, die in de Entry Draft van 2025 als achttiende overall werd gedraft. Desondanks mist Calgary in aanvallend opzicht nog wel een nieuwe face of the franchise.

GEEN ONAARDIGE BLUE-LINE

We haalden het net al even kort aan, maar Calgary heeft sinds Brad Treliving de Flames-deur achter zich dicht trok in 2023 hevig in de defensieve kant van het Farm System geïnvesteerd, overigens niet zonder succes. De meest recente defensieve parel (Carson Carels, red.) verkiest nu nog de NCAA boven een directe sprong naar de NHL, maar kijk er niet gek van op als de Canadees eind maart alsnog minuten maakt.

Het voorbije seizoen vertoonde Zayne Parekh al in bijna de helft van het reguliere seizoen zijn meer dan behoorlijke kunsten en voegden de Flames daar in het offseason nog Simon Nemec aan toe. De second overall pick van 2022 kwam bij New Jersey niet tot zijn recht en hoopt nu bij de Flames een nieuwe, verse start te maken. Dat het vertrouwen in de blue-liner groot is onderstreept zijn kersverse contract (6 x $7.25 miljoen dollar), die de Slowaak op 6 juli jongstleden ondertekende. Kijk er overigens niet gek van op als Parekh samen met Nemec geregeld op het ijs verschijnt. Hoewel beide blue-liners rechtshandig zijn, zijn het bovengemiddelde toevoegingen aan de powerplay lijnen (nog buiten het feit dat Parekh het voorbije seizoen links van Zach Whitecloud werd geposteerd).

Aan de linkerkant van de blue-line is het top-to-bottom ook niet verkeerd. Kevin Bahl speelde de voorbije twee seizoenen behoorlijke minuten en heeft met zijn defensieve spel het voordeel dat hij voor zowel Parekh, Nemec als Whitecloud een perfecte sparringpartner is. Jake Middleton was het belangrijkste wisselgeld in de Blake Coleman (en Olli Maatta) trade vanuit Minnesota en geeft Flames head coach Ryan Huska prima diepte op de linkerkant van de blauwe lijn. Yan Kuznetsov maakt de linkerkant compleet en liet in zijn eerste echte NHL-seizoen zien dat het een meer dan bruikbare speler kan worden voor de Flames.

GOALIE TANDEM VAN DE TOEKOMST

Between the pipes heeft Calgary in de nabije toekomst ook geen reden tot zorg. Dustin Wolf dient geen uitleg (meer) en heeft zichzelf twee jaar geleden al zo goed als onsterfelijk gemaakt bij de roodhemden uit Alberta en was het voorbije seizoen weliswaar minder, maar nog altijd meer dan behoorlijk. Devin Cooley was daarentegen de “Canadese” versie van Brandon Bussi (Carolina Hurricanes).

Nadat Cooley in het seizoen 2023 – 2024 een blauwe maandag bij San Jose Sharks tot zes wedstrijden in de NHL kwam, won de Amerikaanse goalie in het preseason de strijd om de back-up positie van Ivan Prosvetov en was vanaf zijn eerste wedstrijd vertrokken. Een 10-10-6 record en een .909 sv% klinken niet direct spectaculair allicht, maar in de GSAx (goals saved above expected, red.) categorie eindigde de Amerikaan in de top tien van de gehele NHL. Niet onterecht leverde het Cooley een tweejarige verlenging (2 x $1.35 miljoen) van zijn contract op. Toch zal de gemiddelde ijshockeyvolger hem vooral kennen van zijn wedstrijdvoorbereiding middels een VR-bril.

VOORUITBLIK

Verwacht in 2026-27 (hoe spijtig ook) geen wonderen in Calgary. De Flames hebben de afgelopen twaalf maanden nadrukkelijk gekozen voor de lange termijn en dus zal ook het komende seizoen vooral in het teken staan van ontwikkeling.

Met Matvei Gridin, Matt Coronato en Morgan Frost beschikt Calgary over interessant materiaal, terwijl Zayne Parekh en Simon Nemec de blue-line een interessant gezicht geven. Tel daar Dustin Wolf tussen de palen bij op en de Flames hebben op meerdere lijnen een fundament om op voort te bouwen. Het grote vraagteken blijft echter de aanval. Calgary scoorde vorig seizoen amper en heeft op dit moment simpelweg te weinig bewezen offensieve kwaliteit om zich zomaar tussen de betere ploegen van de Pacific Division te nestelen.

Bovendien wordt het een historisch jaar in Alberta. De Flames beginnen aan hun allerlaatste seizoen in de iconische Scotiabank Saddledome. De laatste reguliere thuiswedstrijd staat gepland voor 10 april tegen Vancouver Canucks. Daarna verhuist Calgary naar het nieuwe Scotia Place, dat in het najaar van 2027 de deuren moet openen.

Een nieuw stadion, een nieuwe generatie en hopelijk langzaam maar zeker ook een nieuw gezicht van de franchise. De Flames zijn er nog niet. Maar eindelijk lijkt Calgary (na al die jaren) wel écht ergens naartoe te werken.

Cover photo: Sergei Belski / Imagn Images

NHL 32-in-32 | New York Rangers: Goede navigatie gezocht

Hans Mulder
-
0
NHL 32-in-32 | New York Rangers: Goede navigatie gezocht

Op dinsdag 29 september (23:00 uur Nederlandse tijd) schieten Carolina Hurricanes en Florida Panthers het seizoen 2026 – 2027 in gang. Het aftellen is begonnen en bij SportAmerika doen we dat traditioneel met onze voorbeschouwingen. De komende 32 dagen nemen we elke dag een team onder de loep in onze 32-in-32 serie. We eindigen op 29 september met titelhouder Carolina Hurricanes. Vandaag is het de beurt aan de hekkensluiter in de Metropolitan van vorig seizoen, maar ook de club die een paar jaar terug nog de Presidents’ Trophy won: New York Rangers.

TERUGBLIK OP HET SEIZOEN 2025-2026

Vonden ze in Madison Square Garden het seizoen 2024-2025 er één om snel te vergeten, dan wisten ze nog niet wat hen te wachten stond in 2025-2026. Met een nieuwe coach, een andere captain op Opening Night en frisse moed begonnen de Blueshirts aan hun jacht op eerherstel. Dit moest dan gebeuren onder head coach Mike Sullivan, die was vertrokken uit Pittsburgh. De man die de Penguins tien jaar geleden naar twee Cups leidde, kon in 2025-2026 niet meer beschikken over wat gevestigde namen. Blueliner K’Andre Miller vertrok naar Carolina en aanvaller Chris Kreider besloot zich bij voormalig Rangers-captain Jacob Trouba in Anaheim te voegen.

Eenmaal op het ijs bleek die gifbeker van 2024-2025 toch een stuk dieper dan ze in New York dachten. Het is niet dat de Rangers niet wonnen. Dat gebeurde wel eens. Af en toe. Maar dat deden ze aanvankelijk vooral in uitwedstrijden. De eigen ijsvloer in Madison Square Garden leek, uitgerekend in het jaar waarin ze het honderdjarig jubileum vierden, vervloekt. In de eerste drie thuiswedstrijden van ’t seizoen bleven de Rangers qua doelpuntenproductie zelfs steken op de hatelijke nul. Pas in de vierde, onder toeziend oog van een deel van onze NHL-redactie, was het Artemi Panarin die de eigen fans eindelijk liet juichen. Van de eerste tien wedstrijden wonnen de Rangers er uiteindelijk slechts drie. Veel beter werd het daarna nauwelijks. Alle goede bedoelingen die GM Chris Drury en coach Sullivan hadden, konden ze al vrij snel overboord kieperen.

De toekomst gaan ze tegemoet zonder Artemi Panarin. De Rus was de volgende in de rij sterren die vertrok en pakte vlak voor de deadline het vliegtuig naar LA. Zo bleef er nog maar weinig over van die ploeg die in 2024 de Presidents’ Trophy won. Dat die opmerkelijke ontmanteling nog niet klaar was, wisten de betrokkenen ook wel. Drury leek een paar jaar geleden goud in handen te hebben, maar zag zijn team vorig seizoen kansloos onderaan eindigen in de Metropolitan Division.

OFFSEASON

Die ontmanteling waar we het al even over hadden, ging deze zomer door met de trade van Vincent Trocheck naar Utah. Onder meer Sean Durzi kwam in de trade als wisselgeld naar de Rangers. Daarmee was Drury nog niet klaar wat betreft de blauwe lijn, want ook Marcus Pettersson werd vanuit Vancouver naar New York gelokt. Voor hem werd een voorwaardelijke first-round pick in 2030 opgegeven. Drury gooide ook nog een hengeltje uit richting Boston. Joonas Korpisalo zal de gestopte Jonathan Quick moeten doen vergeten als backup van Igor Shesterkin. Los van die trade, die de Bruins Kalle Vaisanen en een draft pick opleverde, ging William Borgen van New York richting Beantown. In ruil voor deze verdediger ontving Borgen een second-round pick voor volgend jaar een een voorwaardelijke third-round pick in 2028.

In onze NHL Power Play Podcast hebben we al regelmatig aangegeven dat we niet precies weten welke richting Drury met zijn Rangers kiest. Van het succesvolle team van twee jaar geleden is bijna niets over, maar wat daar voor in de plaats is gekomen, is niet per se beter. Of jonger. Ook slaagde Drury er vooralsnog niet in om veel en hoge draft picks binnen te harken. Sterker nog, het belangrijkste wapenfeit van de Rangers deze zomer kóstte de club zelfs de twee first-round picks.

NIEUWE GOALGETTER

Met bijvoorbeeld Kreider, Panarin en Trocheck vertrok er nogal wat aanvallend geweld uit The Big Apple. Drury hoopt dit te compenseren met het aantrekken van Pavel Dorofeyev. Ze gaven daarvoor onder meer twee first-round draft picks op, waarvan die in 2028 onder bepaalde voorwaarden. Met respectievelijk 35 en 37 goals in de laatste twee seizoenen is het niet raar dat je een speler als Dorofeyev ophaalt. Dat je in ruil voor de 25-jarige Rus twee first-rounders opgeeft terwijl je aan de andere kant goede, ervaren krachten laat gaan, doet de wenkbrauwen toch wat fronsen. Het is dan ook niet helemaal duidelijk geworden welke kant Chris Drury op wil met deze New York Rangers. De huidige groep lijkt niet sterk genoeg om serieus mee te doen om de knikkers en als je de blik op de toekomst richt, is het heel onlogisch dat je hoge draft picks laat gaan.

We noemden Pavel Dorofeyev al even. Een 25-jarige Rus die pas in 2024-2025 zijn definitieve doorbraak beleefde in de NHL. Bij de Golden Knights bewees hij een echte goalgetter te zijn. Op een roster met veel sterren was Dorofeyev vorig seizoen zelfs de man met de meeste goals. Misschien moeten we hier even wat langer bij stilstaan. Niemand twijfelt aan de doelgerichtheid van deze Pavel Dorofeyev. Echter had hij bij de verliezend Stanley Cup-finalist van vorig seizoen een hoop sublieme passers die hem in staat stelden te scoren. Zijn nieuwe werkgever beschikt niet over zo’n arsenaal aan geweldige aanvallers, waardoor we ons wel een beetje afvragen of het zo verstandig was om Dorofeyev direct een zevenjarig contract ter waarde van $ 11 miljoen per jaar voor te schotelen.

MENTOR MIKA

Naast Dorofeyev weet ook Mika Zibanejad de ogen op zich gericht. De 33-jarige centre uit Zweden is niet meer weg te denken uit deze line-up en toont zowel aan de aanvallende als defensieve kant zijn waarde. Zibanejad is één van de weinige aanvallers op dit roster in het bezit van een doorlopend contract. Dit loopt nog tot de zomer van 2030. Drury zal in Zibanejad een onderdeel van de fundering voor de nieuwe Rangers zien. Geen gekke gedachte, want de Zweed mist nauwelijks wedstrijden en kan als prima mentor voor de jongere garde fungeren. Alexis Lafreniere is één van die jongens die van Zibanejad kan leren. Hoewel de aanvaller en voormalig first-overall in het bezit is van een langlopende verbintenis duikt zijn naam net iets te vaak op in geruchten. De nog altijd pas 24-jarige winger is nog niet de topper die ze voor ogen hadden in New York en voor Lafreniere begint de tijd te dringen om zich daadwerkelijk waar te maken.

We durven het wel aan dat captain J.T. Miller zich iets anders had voorgesteld van zijn rentree bij de Rangers. De club die hem in 2011 als vijftiende overall drafte, haalde Miller een paar jaar geleden terug toen bleek dat de veteraan moeilijk overweg kon met zijn toenmalige Canucks-teamgenoot Elias Pettersson. Of er een causaal verband bestaat, is lastig te zeggen maar feit is wel dat sinds Miller terug is in New York het ook daar niet meer rustig is geweest. Met -30 had de Rangers-captain vorig seizoen zelfs met afstand de slechtste plus/minus rating van alle spelers op dit roster. Dat de 33-jarige Miller waarschijnlijk met revanchegevoelens aan het nieuwe seizoen begint, lijkt dan ook een understatement.

TOEKOMST?

Het woord “toekomst” is al een paar keer gevallen in deze preview, maar wie komen daar dan voor in aanmerking? Nou, bij de 21-jarige Gabe Perrault lijkt die toekomst van de Rangers wel in goede handen. De Amerikaanse winger was in het US National Development Team een ware doelpuntenmachine en hield bij Boston College niet op met scoren. In een team met onder meer Sharks-aanvaller Will Smith, Ducks-belofte Cutter Gauthier en Capitals-toptalent Ryan Leonard kwam Perreault tot 60 punten in 36 wedstrijden een paar jaar geleden. Vorig seizoen was hij voor het eerst een soort van vaste waarde bij de Rangers met 49 wedstrijden. Perreault kwam toen tot 12 goals en 27 punten. Dat waren er 11 minder dan generatiegenoot Will Cuylle. Deze 24-jarige winger noteerde nu al twee jaar op rij 20 goals in een seizoen. Zowel speler als club hopen dat Cuylle nu de volgende stap in zijn carriere gaat zetten. De Rangers hebben een trefzekere Cuylle ook zeker wel nodig.

Van de bottom six worden we namelijk niet per se heel enthousiast. Oliver Bjorkstrand en Joe Veleno tekenden deze zomer voor één seizoen. Het klinkt wat oneerbiedig om hen als tussenpaus neer te zetten, maar daar heeft het wel alle schijn van. Beide spelers kunnen zich met een goede eerste seizoenshelft in de kijker spelen bij contenders. Zo kunnen zij de Rangers aan de nodige picks helpen richting trade deadline. Als dat tenminste de bedoeling is. Jongelingen als Noah Laba, Tye Kartye en bijvoorbeeld Jaroslav Chmelar zijn stuk voor stuk RFA na dit seizoen. Ongetwijfeld zullen zij zich willen bewijzen. Taylor Raddysh zag zijn broer Darren een vet contract in Toronto tekenen. De 27-jarige aanvaller zal dat zelf ook wel zien zitten. Raddysh zal er dan ook alles aangelegen zijn om te herhalen wat hij in 2022-2023 in Chicago deed: veel scoren. Dat jaar kwam hij tot 20 treffers.

GESTUTTE DEFENSIE

Op de blauwe lijn is er het een en ander veranderd. Toch moeten we de kanttekening maken dat wij (en velen met ons) meer wijzigingen hadden verwacht. Braden Schneider en Adam Fox dragen op het moment van schrijven nog altijd het mooie blauw. Twee namen die veelvuldig de revue passeerden als het over mogelijke trades ging, maar beiden blijven de traditieclub dus trouw. Voorlopig. Met name het blijven van drievoudig All-Star en Norris Trophy-winnaar Fox zal voor opluchting zorgen. De 28-jarige blueliner uit de staat New York behoort al jaren tot de elite in zijn vakgebied en na alles wat er is gebeurd bij de Rangers zou zijn vertrek nog zuurder zijn voor de fans.

Op de blauwe lijn zijn de Rangers er niet slechter op geworden. Sean Durzi toonde zich bij de Kings, Coyotes en Mammoth een zeer capabele blueliner. De laatste seizoenen heeft ‘ie echter moeite om uit de lappenmand te blijven. De 27-jarige Canadees was onderdeel van de trade die Trocheck naar Salt Lake City bracht. Marcus Pettersson is eveneens een nieuw gezicht voor de Rangers-fans. De 30-jarige Zweed kwam over van de Canucks in ruil voor een first-round pick in 2030. Of Pettersson deze prijs waard is, zal moeten blijken. Veel goals hoeven ze in New York niet van hem te verwachten, maar aan de defensieve kant staat Pettersson wel zijn mannetje.

STERKE PUNT

Bij die goals moeten we misschien even een slag om de arm houden. Vladislav Gavrikov stond ook niet bekend om zijn scorend vermogen, maar zijn eerste jaar in New York leverde de Rus vorig seizoen 14 treffers op. Met een totaal van 35 punten kreeg Gavrikov de bevestiging dat zijn keuze voor de Rangers een goede was. Met deze vijf reeds genoemde blueliners slaan de Blueshirts zeker geen modderfiguur. Waarschijnlijk zal de 25-jarige Matthew Robertson het reguliere zestal completeren. De voormalig second-rounder werkte vorig seizoen zijn eerste volledige jaar in de NHL af en deed dit alleszins acceptabel.

We begonnen deze preview met een wat weifelende aanval. Daarna volgde er al een positiever verhaal over de blueline, maar de echte kracht van deze Rangers staat toch echt (weer) onder de lat. Igor Shesterkin legde in 2022 al beslag op de Vezina Trophy voor beste goalie en eindigde daarna steevast in de top 10. Met een .912 save percentage en 2.50 Goals Against Average was de 30-jarige Rus vorig seizoen één van de zeldzame lichtpuntjes bij de Rangers. Als backup hadden Shesterkin en de Blueshirts destijds de nu gestopte Jonathan Quick. Joonas Korpisalo moet die vacature in gaan vullen. Bij deze Finse sluitpost past het woord wisselvallig. Misschien is het een geluk voor de 32-jarige Korpisalo dat hij in New York niet de last van starter heeft. Die rol is zonder twijfel voor Shesterkin en de Fin moet af en toe opdraven om de lasten wat te verlichten.

VOORSPELLING

Tussen de regels door heb je in deze preview waarschijnlijk al gemerkt dat we geen grote wonderen van deze Rangers verwachten. Vorig seizoen was het verschil met de play-offs een slordige 22 punten. Dat was dus nog mét spelers als Trocheck en Panarin in de gelederen. Defensief is deze groep zonder meer beter dan vorig jaar, maar aanvallend blijven er twijfels. Met een goede Shesterkin én een Korpisalo in topvorm is het mogelijk dat deze Rangers tegen de wildcards aan schuren.

Kijken we naar de Eastern Conference als geheel, dan moeten we reëel zijn en concluderen dat er normaal gesproken wel acht teams beter zijn dan dit New York. Misschien nog wel belangrijker dan de resultaten op het ijs zijn de prestaties van het front office. We hebben Drury nog niet op een duidelijke visie kunnen betrappen. Met veel contracten die aflopen, kan de GM richting de trade deadline een goede slag slaan met het oog op de toekomst. De club zal dan wel eerst die stip aan de horizon goed moeten definiëren en niet meer de beste spelers voor – bij wijze van spreken – een appel en een ei van de hand doen.

Cover photo: Nick Turchiaro/Imagn Images

NFL 32-in-32 | Jacksonville Jaguars: Geniaal of gestoord?

Timothy Donsen
-
0
NFL 32-in-32 | Jacksonville Jaguars: Geniaal of gestoord?

Het NFL-seizoen komt er langzaam aan en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge draftees en de nieuwe stand van zaken op de depth chart: alles komt aan bod. In deel 24: het team dat probeert de lijn van vorig jaar door te zetten: de Jacksonville Jaguars.

De geschiedenis van de Jaguars gaat niet over rozen. Naast een paar uitschieters hebben de Jaguars vaker verloren dan gewonnen. De verwachting van 2025 was een stuk lager dan het uiteindelijke resultaat. Met een knappe record van 13-4 wonnen de Jags de AFC South maar daar bleef het bij. Na een geweldig regular season ging het in de play-offs mis.

In de eerste wedstrijd werd tegen de Bills verloren nadat quarterback Trevor Lawrence geen game-winning drive kon bewerkstelligen. Een geweldig eerste seizoen voor het nieuwe regime van HC Liam Coen en GM James Gladstone. Nu gaat de focus naar 2026. Het doel is vrij simpel: maak het team beter. Echter kijkende naar hoe het offseason is verlopen, is de vraag of dat wel is gelukt. Wat zal 2026 brengen voor de Jaguars?

FREE AGENCY

De free agency periode van de Jaguars was niet heel extravagant. Het grootste contract wat werd uitgegeven aan iemand buiten het gebouw was een tweejarige deal voor 10 miljoen aan Commanders RB Chris Rodriguez Jr. Voor nu zal hij niet eens een startende speler zijn, met Bhayshul Tuten voor hem. Daarnaast kreeg goede depth piece Dennis Gardeck een tweejarig contract voor 6,5 miljoen. De linebacker biedt als starter de kans voor een mooie value signing. Ook werd via een trade Falcons DT Ruke Orhorhoro aangetrokken. De Jags stuurden DT Maason Smith naar Atlanta. Een zeldzame player-for-player trade.

Ook werden er een aantal spelers verlengd. Nog laat in vorig seizoen tekende LT Cole Van Lanen bij. Met een driejarig contract voor 51 miljoen zal hij de blindside van Lawrence mogen beschermen. Daarna kreeg voormalig #1 overall pick Travon Walker een grote extension. Voor 110 miljoen verspreid over vier jaar mag hij quarterbacks blijven terroriseren voor de Jaguars. Als laatste werd een belangrijk wapen van TLaw verlengd. TE Brenton Strange tekende een driejarig contract voor 36 miljoen. Meerdere analisten zagen dit contract als een goede deal voor de Jaguars. Strange is vrij underrated in de NFL Community, maar laat regelmatig een topniveau zien.

NFL DRAFT

Door velen wordt de Jaguars draft class gezien als de slechtste van alle teams. Zelfs zonder first round pick wisten de Jaguars tien spelers te selecteren, maar keer op keer was het reach na reach. Qua waarde tegenover de consensus waren de Jaguars 29ste, en zonder first rounder om mee te pronken lijkt deze class op papier een ramp. Gelukkig wordt ons favoriete spelletje op gras gespeeld, en kan het altijd anders zijn. De eerste geselecteerde speler was Texas A&M TE Nate Boerkircher. Een tight end die voor hele specifieke doeleinden is gekozen: 12 en 13 personnel kunnen spelen. Het probleem met deze keuze zo vroeg maken is dat een pick op dag twee meer moet kunnen dan een specifieke rol vervullen.

In de derde ronde werden dezelfde fouten gemaakt, ook al zat er toch een steal tussen. Een tweede Texas A&M speler werd gekozen, in DT Albert Regis. Een geweldige run stuffer, maar zeer gelimiteerd in de pass rush. Over zijn carrière in college wist Regis nooit iets te produceren qua pass rush. Zoals eerder benoemt, weer een rol speler. De tweede pick in de derde ronde was wel uitstekende value. Oregon G Emmanuel Pregnon werd met pick #88 gekozen. Hij werd gezien als een mogelijke first rounder door zijn dominante power en goede techniek. Een gelukje voor de Jags. Dag twee werd afgesloten met Maryland CB Jalen Huskey. Het lijkt erop dat de Jaguars hem eerder als Safety gaan gebruiken. Momenteel is hij de derde free safety, wat al genoeg zegt. Op dag drie is vooral depth gevonden, niemand benoemenswaardig op dit moment.

OFFENSE

Elk jaar blijft de vraag bij de Jaguars: welke versie van Trevor Lawrence ga je krijgen? In 2025 was TLaw goed bezig met meer dan 4000 passing yards, 29 touchdowns en 12 intercepties. De hoop is dat hij in 2026 zelfs nog beter kan spelen. De Jags offense heeft genoeg wapens, met Parker Washington, Jakobi Meyers, Brian Thomas Jr. en Brenton Strange. Een kwartet waar veel teams jaloers op zouden zijn.

Er zijn meer vragen rondom de run game. RB1 Travis Etienne is vertrokken naar New Orleans en nu zal Bhayshul Tuten de hofleverancier over de grond moeten zijn. Met maar 83 carries vorig seizoen zal zijn workload enorm anders worden. Gelukkig zal Chris Rodriguez Jr. de lading helpen verlichten. De hoop is dat continuïteit met HC Liam Coen en OC Grant Udinski het talent wat de Jaguars heeft zal doen stijgen naar nog hogere hoogtes.

DEFENSE

De Jaguars defense was één van de grootste verrassingen vorig jaar. Met het derde hoogste turnover margin (+13) gaf de defensie regelmatig de bal terug in de handen van de aanval. Onder leiding van DC Anthony Campanile verbeterde de Jags defensie van 31ste in 2024 naar 11de in 2025. Een mega sprong. De grote reden hiervoor was de run defense. Met een gemiddelde van 85.6 yards opgegeven per wedstrijd stonden zij stijf bovenaan. Het dichtstbij waren de Broncos met 91.1 yards.

Alleen waren de sacks teleurstellend. Met maar 32 sacks stonden zij 27ste in de league. Enigszins verbazend aangezien Travon Walker en Josh Hines-Allen een uitstekend edge rusher duo zijn. Voor 2026 is het duidelijk wat het doel is: meer sacks. Als zij die kunnen vinden plus de run defense zo goed kunnen houden is er mogelijk een top vijf defensie te vinden in Jacksonville dit jaar.

CONCLUSIE

De grootste vraag voor de Jaguars blijft: is het team geniaal of gestoord geweest dit offseason, en hoe groot zal dat effect hebben op dit seizoen? Wanneer teams denken dat zij de rest van de NFL te slim af zijn, loopt dat vaak niet goed af. De Jaguars zijn dit pad ingeslagen en zullen dus ook vast zitten aan hun beslissingen. Een aantal van de gedrafte spelers zijn hoogstwaarschijnlijk goede rolspelers, maar brengen niet meer dan dat. Hierdoor hangt het seizoen meer en meer af van de sterspelers die de Jags al hebben. Dit maakt de ‘margin for error’ heel klein. HC Liam Coen liet goede dingen zien in zijn eerste jaar, maar het record van 2025 was enigszins geflatteerd. In jaar twee kan hij gaan bewijzen of de verwachtte terugval niet van toepassing voor zijn team is. Dit maakt het ook dat de Jags zo maar vijf of twaalf wedstrijden kunnen winnen, wat te onstabiel is voor een echte contender.

Voorspelling: 9-8

Lees hier alle artikelen in de NFL 32-in-32 reeks voor het aankomende seizoen!

Coverfoto: Micah Darnell/Chris Kim/Jacksonville Jaguars

NHL 32-in-32 | Chicago Blackhawks: Stap voor stap omhoog op de rebuildladder

Dennis Bakker
-
1
NHL 32-in-32 | Chicago Blackhawks: Stap voor stap omhoog op de rebuildladder

Op dinsdag 29 september (23:00 uur Nederlandse tijd) schieten Carolina Hurricanes en Florida Panthers het seizoen 2026 – 2027 in gang. Het aftellen is begonnen en bij SportAmerika doen we dat traditioneel met onze voorbeschouwingen. De komende 32 dagen nemen we elke dag een team onder de loep in onze 32-in-32 serie. We eindigen op 29 september met titelhouder Carolina Hurricanes en vandaag de franchise die na een aantal grijze jaren eindelijk weer eens een stap in de goede richting zou willen zetten: Chicago Blackhawks.

Het seizoen 2025-26 van de Chicago Blackhawks was er één van voorzichtige vooruitgang (hoewel dit voor de criticasters wat lastig te billijken is). Met een 29-39-14 record eindigde Chicago met 72 punten weliswaar onderaan de Central Division en werden de play-offs niet gehaald. Toch was het seizoen niet simpelweg een herhaling van de teleurstellende jaren ervoor. De Blackhawks pakten elf punten meer dan in het voorgaande seizoen en lieten — zeker voor de jaarwisseling — zien dat de ploeg langzaam in een nieuwe fase van de rebuild terechtkomt.

De belangrijkste ontwikkeling bij Chicago zat hem vooral in het feit de ploeg zich regelmatig kon en mocht meten met de huidige juggernauts in de NHL, had de ploeg periodes waarin ze overtuigend speelden maar slaagden er onderaan de streep onvoldoende in om dat niveau vast te houden. In lijn met de wisselvallige prestaties was het op de blauwe lijn eveneens nog geen rozengeur en maneschijn. Met 275 tegentreffers en een uiteindelijk diff van -62 waren goede aanvallende fases niet voldoende om defensieve fouten te compenseren. Voor een ploeg die de stap naar de play-offs wil maken, zal juist daar de grootste vooruitgang moeten worden geboekt.

KYLE DAVIDSON TEKENT MEERJARIGE VERLENGING

Deels ook met het seizoen 2025 – 2026 in het achterhoofd kreeg de contractverlenging van GM Kyle Davidson extra betekenis. Chicago maakte op 15 april bekend dat Davidson een meerjarige contractverlenging onder zijn neus geschoven had gekregen. Bij zijn aanstelling in oktober 2021 was eigenaar Danny Wirtz nog duidelijk in de te varen koers: Eerst de prospect pool opnieuw opbouwen om vervolgens gestaag te gaan oogsten en toe te groeien naar contender.

Daarmee is de verlenging eigenlijk meer dan een beloning voor het werk dat Davidson tot nu toe heeft verricht. Het is een expliciete keuze om de volgende fase van de rebuild onder dezelfde leiding in te gaan. Sinds zijn aantreden heeft Davidson sterk ingezet op draft waarde, prospects en ontwikkeling. De organisatie heeft in de tussentijd een nieuwe core en en passant één van de diepste Farm Systems in de gehele NHL. Davidson krijgt nu de ruimte en het vertrouwen om het fundament dat hij heeft gelegd verder uit te bouwen.

De verlenging heeft desondanks ook een andere kant van de medaille. Juist doordat Chicago Davidson langer aan boord houdt verschuift de verantwoordelijkheid. De organisatie zegt feitelijk dat zij gelooft dat hij niet alleen de juiste man is om talent te verzamelen, maar ook om daar uiteindelijk een winnaar van te maken. Dat betekent dat de lat vanaf nu omhoog moet.

SEIZOENOPENER ZONDER BEDARD

Eén van de grootste uitdagingen in de eerste speelronde voor head coach Jeff Blashill zal het ontbreken van Connor Bedard zijn. De Canadese superster liep tijdens de voorbereiding een vervelende schouderblessure op, ging begin juli direct onder het mes en zal tot mid november uit de roulatie zijn. De 21-jarige centre zal daarmee nog wat langer moeten wachten om 2025 – 2026 een vervolg te geven. Ondanks dertien gemiste wedstrijden noteerde Bedard 75 punten in 69 wedstrijden en doorkruiste hij voor het eerst de grens van dertig treffers.

Het leverde de Canadees een behoorlijke pay raise op. In de aankomende vijf seizoenen schrijft de cornerstone $15 miljoen dollar per seizoen bij. Wat de ontwikkeling van Bedard wat extra glans gaf was het feit de Canadees meer en meer zijn stempel kon drukken op de powerplay. Tot aan zijn blessure waren de Blackhawks top tien powerplays in de NHL en was het gehele aanvallende plan van de roodhemden uitstekend verzorgd.

Frank Nazar krijgt daardoor naar alle waarschijnlijkheid een prominentere rol in de top-six. De 22-jarige forward heeft voldoende NHL-kilometers in de benen om het stempel ‘prospect’ af te doen, maar staat sinds zijn debuut grotendeels in de schaduw van Bedard. Aan vertrouwen vanuit het Front Office ligt het in ieder geval niet, daar de Amerikaan vorig jaar augustus een zevenjarige deal ($6.6 miljoen AAV) ondertekende en dit per dit seizoen op de cap hit erbij komt. Anton Frondell is zo niet nog interessanter. De Zweed werd in 2025 als derde overall gedraft en maakte vorig seizoen al zijn NHL-debuut en kwam in twaalf wedstrijden tot reeds negen punten. Frondell beschikt over een combinatie van fysiek en spelinzicht en in afwezigheid van Bedard zal hij meer verantwoordelijkheid krijgen en dat kan precies de stap zijn die hij nodig heeft.

KHL-SENSATIE STRIJKT NEER IN WINDY CITY

Om het aanvallend af te toppen zoomen we nog even in op de toevoeging van Roman Kantserov vanuit de KHL. De Russische winger werd in de 2023 Entry Draft in de tweede ronde opgepikt, maar ontwikkelde zich bij Metallurg Magnitogorsk de voorbije drie seizoenen razendsnel. Het voorbije seizoen spande de kroon met 64 punten (36 goals, 28 assists) in 63 wedstrijden de kroon en lijkt hij (op papier) klaar voor een sensationele vuurdoop in de NHL. De Rus beschikt over alles wat een winger tegenwoordig dient te bezitten: Snelheid, een uitstekend schot en een bovengemiddeld spelinzicht.

Daartegenover staan onder meer de vertrekken van Ilya Mikheyev (Tampa Bay Lightning) en Andre Burakovsky (Ottawa Senators), waarbij met name de eerste node gemist zal worden. De man uit Omsk was het voorbije seizoen goed voor 36 punten in 77 wedstrijden en is vooral op de penalty-kill een groot gemis. Op de bottom-six verleidde GM Kyle Davidson onder meer Cole Smith tot een naar Chicago en kreeg het Jordan Greenway “cadeau” in de Bowen Byram trade met Buffalo Sabres.

RETURN OF THE KANE

En dan is daar nog de terugkeer van Patrick Kane op de plek waar het voor hem allemaal begon. En daar waar hij bovendien drie Stanley Cups won! Eind juli maakte Chicago bekend dat “hun” Kaner terugkeert in Windy City. De inmiddels 37-jarige winger tekent voor twee seizoenen en krijgt per seizoen $ 8 miljoen bijgeschreven op zijn bankrekening. Daarmee lijkt voor Kane nu dan echt de cirkel rond te zijn. Aan het einde van dit contract is de Amerikaan 39 jaar en ligt een volgend contract niet voor de hand.

Zijn eerste zestien seizoenen droeg Kane het rode shirt en bezorgde hij in 2010 hoogstpersoonlijk de eerste Stanley Cup in 49 jaar tijd. Op het moment dat duidelijk werd dat de Blackhawks wat magere jaren tegemoet gingen, trok de aanvaller achtereenvolgens naar de Rangers en Red Wings en liet vorig seizoen bij Detroit zien dat hij nog steeds offensieve waarde heeft met 57 punten in 67 wedstrijden. Zijn rol bij de Blackhawks zal de komende twee jaar anders zijn dan tijdens zijn eerste periode. Hij hoeft niet langer de franchise te dragen en kan met zijn passing en spelinzicht jonge spelers beter maken.

Een uiteindelijke combinatie van Bedard en Kane heeft natuurlijk ook iets symbolisch: de speler die de Blackhawks naar drie Stanley Cups leidde, keert terug om de volgende generatie te helpen. Daarachter heeft Chicago met Tyler Bertuzzi, Teuvo Teräväinen en Ryan Donato voldoende ervaren NHL-spelers om de aanval meer diepte te blijven geven.

BOWEN BYRAM DE NIEUWE ACE OP DE BLUE-LINE

Aan de andere kant van het ijs noteren de Blackhawks de belangrijkste verandering: Bowen Byram. De fourth overall van 2019 kwam — enigszins onverwacht — over van Buffalo Sabres en zwaaide Chicago onder meer de fourth overall pick van 2026 (hoe symbolisch) en Louis Crevier uit. Koud geland op O’Hare kreeg de Amerikaan direct een vorstelijk contract onder neus geschoven (6 x $12.5 miljoen dollar), wat zeker in de media tot behoorlijk wat vraagtekens leidde — ook bij ondergetekende —. Smeer je de AAV uit over de komende zes jaar en leg je het naast de cap space ophogingen, wordt het %- technisch allemaal een stuk rooskleuriger.

Naast Byram krijgt Alex Vlasic een belangrijke(re) rol. De 24-jarige verdediger heeft zich ontwikkeld tot een betrouwbare NHL-speler en kan met zijn defensieve stabiliteit een goede aanvulling op Byram vormen. Waar Byram meer vrijheid zal krijgen om met de puck het spel te maken (zoals geregeld het voorbije seizoen in Buffalo), kan Vlasic zich richten op het verdedigende werk — daarbij wel noterend dat beide spelers lefties zijn en niet op dezelfde lijn belanden —. Achter hen wordt het echter pas echt interessant, want daar staan twee jonge blue-liners klaar die op termijn een belangrijk onderdeel van de core moeten worden.

Artyom Levshunov werd in 2024 als second overall gedraft, maar zijn eerste NHL[eriode verliep nog niet helemaal zoals Chicago had gehoopt. Sam Rinzel is een andere jonge blue-liner die nadrukkelijk in beeld komt. Hij beschikt over mobiliteit en puckvaardigheid en kan zich de komende jaren ontwikkelen tot een belangrijke speler. Als beide spelers een duidelijke stap zetten, heeft Chicago met Byram, Vlasic, Levshunov en Rinzel ineens een groep verdedigers die zowel op korte als op lange termijn interessant is. Ian Cole (1 x $4 miljoen) zal op zijn beurt voor de broodnodige ervaring zorgen.

STATUS QUO BETWEEN THE PIPES

Onder de lat lijkt Chicago Blackhawks voor 2026-27 vooral te kiezen voor continuïteit, met Spencer Knight als duidelijke nummer één. De Amerikaan heeft inmiddels zijn plek in Chicago gevonden en krijgt de kans om zich verder te ontwikkelen tot de betrouwbare starter die de club in hem ziet. Knight is nog jong genoeg om stappen te zetten, maar tegelijkertijd is het aan hem om meer stabiliteit te brengen in een ploeg die defensief nog altijd in opbouw is. Zijn ontwikkeling zal daarmee een belangrijke graadmeter worden voor hoe ver de Blackhawks dit seizoen kunnen komen.

Achter Knight ligt de situatie een stuk interessanter. Arvid Söderblom heeft inmiddels de nodige NHL-ervaring, maar zijn positie voelt minder vanzelfsprekend dan een jaar geleden. Vooral de wisselvalligheid van zijn prestaties maakt hem kwetsbaar. Drew Commesso staat ondertussen nadrukkelijk te trappelen. De jonge goalie liet vorig seizoen al zien dat hij het niveau aankan en beschikt bovendien over een profiel dat goed past bij de toekomstplannen van Chicago. Het is dan ook niet ondenkbaar dat de concurrentiestrijd tijdens het seizoen steeds meer richting Commesso zal verschuiven.

VOORUITBLIK

De Blackhawks lijken het seizoen 2026-27 in te gaan met een ploeg die langzaam maar zeker de vrijblijvendheid van een rebuild achter zich laat. Het fundament is gelegd, Kyle Davidson heeft het vertrouwen gekregen om de volgende fase vorm te geven en met de terugkeer van Patrick Kane en de komst van Bowen Byram zijn ook duidelijke keuzes gemaakt om de jonge core te ondersteunen. Tegelijkertijd blijft Chicago afhankelijk van de ontwikkeling van diezelfde jonge spelers. Connor Bedard zal na zijn blessure zo snel mogelijk zijn stempel opnieuw willen drukken, terwijl spelers als Frank Nazar, Anton Frondell, Artyom Levshunov en Sam Rinzel voor een belangrijk deel het gezicht van de toekomst bepalen.

De grote vraag is dan ook niet langer óf Chicago vooruitgaat, maar hoe snel die vooruitgang zich in resultaten laat vertalen. De ploeg liet vorig seizoen al zien mee te kunnen met sterkere tegenstanders, maar zakte te vaak terug zodra de intensiteit toenam. Met versterkingen op de blue line, meer ervaring in de aanval en een duidelijkere hiërarchie onder de lat moet de volgende stap worden gezet. De play-offs lijken nog geen vanzelfsprekendheid, maar voor Chicago voelt 2026-27 wel als het moment waarop voorzichtig bouwen langzaam mag plaatsmaken voor voorzichtig schurken tegen enig vorm van wildcards aan.

Cover photo: Winslow Townson-USA TODAY Sports

NFL 32-in-32 | Philadelphia Eagles: Beter zonder A.J. Brown?

Chris Van Dijk
-
0
NFL 32-in-32 | Philadelphia Eagles: Beter zonder A.J. Brown?

Het NFL-seizoen komt er langzaam aan en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge draftees en de nieuwe stand van zaken op de depth chart: alles komt aan bod. In deel 23 het team dat door het laten gaan van een topspeler probeert weer terug naar de Super Bowl te gaan: de Philadelphia Eagles.

Het verdedigen van de titel verliep in Philadelphia niet helemaal zoals de fans hadden gehoopt. Vanaf ongeveer de eerste week waren er frustraties over de playcalling van de nieuwe OC Kevin Patullo. En de loyaliteit van hoofdcoach Nick Sirianni voor Patullo. Het leidde wekelijks tot vragen over het spel van de Eagles en de frustratie van de spelers, vooral A.J. Brown, was duidelijk te merken.

De NFC East werd nog wel gewonnen, maar dat kwam ook omdat de rest van de divisie niet heel goed was. Met elf zeges was het geen enorm slecht seizoen, maar na een nederlaag tegen de 49ers in de eerste ronde van de play-offs overheerste vooral het gevoel dat er een jaar met een topdefensie was verkwanseld. Een gevoel wat misschien nog wel werd versterkt toen Sirianni na deze wedstrijd met het lang gehoopte nieuws kwam, namelijk dat Patullo ontslagen was.

FREE AGENCY

In de media draaide free agency voor de Eagles maar om een naam: die van Brown. Vanaf het begin leek wel duidelijk dat Howie Roseman van plan was de sterspeler van de hand te doen. Het werd mede door de scharrel van New England-hoofdcoach Mike Vrabel al snel duidelijk dat Brown na 1 juni naar de Pats zou worden gestuurd.

Naast Brown was het vooral de verdediging waar de Eagles in het offseason in moest leveren. Nakobe Dean koos voor de Raiders, terwijl Reed Blankenship een contract tekende bij de Texans. De belangrijkste aanwinsten waren dan ook spelers die de vertrekkers (voor een deel) moeten vervangen. Riq Woolen komt over van de kampioen uit Seattle en Jonathan Greenard van de Vikings. Verder investeerde Roseman vooral in de breedte, ervaren spelers die hun rol zouden moeten kennen binnen de ploeg.

NFL DRAFT

Roseman trok tijdens de eerste dag van de draft weer alle aandacht naar zich toe. Hij stuurde de 23e pick met wat extra picks naar rivaal Dallas om drie plaatsen omhoog te gaan. Hierdoor kon de ploeg wide receiver Mikai Lemon kiezen. Tot verrassing van iedereen, waaronder de Steelers, want die waren als 21e aan de beurt en hadden Lemon al aan de lijn om te vertellen dat hij hun keuze zou zijn. Lemon moet het gat van A.J. Brown proberen te vullen.

Daar waar free agency draaide om het aanvullen van de verdediging, lag in de draft juist de aandacht op de aanval. In de tweede ronde viel de keuze op Eli Stowers, de tight end. Stowers maakte indruk op de combine en kan naast Dallas Goedert rustig worden gebracht. De overige keuzes lijken vooral spelers voor de breedte van de selectie te zijn, waarbij Philly de luxe heeft dat jonge spelers aan de NFL kunnen wennen en zich langzaam in de rotatie kunnen spelen.

OFFENSE

Op de veelbesproken Brown na is zo goed als de hele aanval die anderhalf jaar geleden de Super Bowl won nog aanwezig in Philadelphia. Het zorgt ervoor dat nieuwe OC Sean Mannion de misschien wel minst gewilde baan in de NFL heeft. Want het publiek in de City of Brotherly Love is kritisch en is niet bang om het ongenoegen te laten horen.

De eerste tekenen vanuit het trainingskamp zijn positief, maar dat zegt natuurlijk helemaal niets. Wel is duidelijk dat Mannion, die de afgelopen twee jaar in Green Bay werkte, veel meer inzet op beweging voor de snap. Het moet de voorspelbaarheid van de aanval beperken. Juist dit was de grootste frustratie in de play-calling van afgelopen seizoen. Lukt het Mannion om het maximale uit quarterback Jalen Hurts te halen? Een qb die heeft bewezen goed genoeg te zijn om de Super Bowl te winnen.

Of de ploeg het hoge niveau kan halen wat nodig is om weer een echte titelkandidaat te zijn, dat is de vraag. DeVonta Smith is nu voor het eerst echt de WR1. Kan hij die extra druk en aandacht van de tegenstander aan? Of staat Lemon er direct en hebben de Eagles opnieuw een tweekoppig monster. De offensive line is intact gebleven, maar kan de nieuwe tactiek helpen om Saquon Barkley weer aan de gang te krijgen. Of was het succesjaar een eenmalige opleving van dit team? Vragen waar we komend seizoen antwoord op gaan krijgen.

DEFENSE

Aan de verdediging lag het vorig jaar niet. Ondanks wat geruchten dat Vic Fangio misschien met pensioen zou gaan staat de beroemde DC ook dit jaar weer aan het roer van de defensie. Het vertrek van Blankenship en Dean doet echter wel pijn in Philadelphia, waarbij hun directe vervangers vooral van het roster van vorig jaar lijken te komen.

Jihaad Campbell was vorig jaar een rookie en zal nu een nieuwe stap moeten maken als vervanger van Dean. De verwachting is dat Cooper DeJean meer als safety zal gaan spelen. De afgelopen twee jaar waren Blankenship en DeJean samen de Exciting Whites, nu is DeJean dus de directe vervanger van zijn maatje.

Roseman heeft daarnaast ook geprobeerd zijn verdediging te verbeteren. Het grote probleem in de verdediging was de tweede cornerback naast Quinyon Mitchell. Adoree’ Jackson was vaak de zwakke schakel en met Riq Woolen is er nu een upgrade in huis gehaald. Wel eentje die in Seattle heeft laten zien een gebruiksaanwijzing te hebben, maar uiteindelijk halen de Eagles er een Super Bowl-winnaar bij. Met ook nog Greenard, A.J. Epenesa en Arnold Ebiketie is er nog steeds voldoende diepte op het roster. En laat het dan maar aan Fangio over om hier het maximale uit te halen.

CONCLUSIE

Het is lastig om de Eagles te voorspellen. Op papier is het plafond nog steeds hoog en doet de selectie weinig onder voor de powerhouses in de NFC. Maar we hebben vorig seizoen kunnen zien dat dit geen garanties geven voor succes. De grote wildcard in Mannion. De OC heeft weinig ervaring in het leiden van een aanval, terwijl iedereen in Philly verwacht dat de aanval er dit jaar vanaf dag een zal staan.

Daarnaast moeten de Eagles het verlies van Brown opvangen, al lijkt dat niet de grootste opgave. Zeker gezien het feit dat de receiver normaal gesproken genoeg tijd had om boeken te lezen aan de zijlijn en juist klaagde dat hij te weinig werd gebruikt. Dus dat is een voordeel voor rookie Lemon die hem moet doen vergeten. Verdedigend lijken de Eagles er wel weer te zullen staan. Daarvoor is de individuele kwaliteit te groot en staan er te veel All Pro’s op het veld.

Voordeel voor de Eagles is dat ze, op basis van de records van vorig seizoen, het op 23e zwaarste programma in de league hebben. En dat een groot deel van de concurrentie in de divisie nog aan het opbouwen is of ook vol vraagtekens zit. De Eagles lijken dan ook de favoriet om de divisie voor het derde jaar op rij te winnen en een geduchte tegenstander te zijn in de play-offs. Maar of er meer in zit? Dat is de grote vraag.

Voorspelling: 12-5

Lees hier alle artikelen in de NFL 32-in-32 reeks voor het aankomende seizoen!

Coverfoto: Kathryn Riley/NFL

NHL 32-in-32 | Vancouver Canucks: Fris elan in British Columbia

Dennis Bakker
-
0
NHL 32-in-32 | Vancouver Canucks: Fris elan in British Columbia

Op dinsdag 29 september (23:00 uur Nederlandse tijd) schieten Carolina Hurricanes en Florida Panthers het seizoen 2026 – 2027 in gang. Het aftellen is begonnen en bij SportAmerika doen we dat traditioneel met onze voorbeschouwingen. De komende 32 dagen nemen we elke dag een team onder de loep in onze 32-in-32 serie. We eindigen op 29 september met titelhouder Carolina Hurricanes en vandaag openen we het bal met de franchise die na een geweldige divisietitel in 2024 louter de gang naar beneden heeft ingezet: Vancouver Canucks.

VANCOUVER KIEST VOOR VERTROUWDE GEZICHTEN IN FRONT OFFICE

Vancouver Canucks heeft na het ontslag van Patrik Allvin als General Manager en het aangekondige terugstappen van President of Hockey Operations Jim Rutherford een (voor de fans) bekende weg ingeslagen. Ryan Johnson (GM Abbotsford Canucks en tevens oud speler) maakt intern promotie naar de hoofdmacht en tegelijkertijd krijgen Henrik en Daniel Sedin behoorlijk wat meer zeggenschap over het reilen en zeilen in British Columbia.

Het nieuwe trio aan het roer is een logisch vervolg op het erbarmelijk verlopen seizoen 2025 – 2026. Onder leiding van nieuwbakken head coach Adam Foote — die de naar Philadelphia Flyers vertrokken Rick Tocchet — moest doen vergeten zat enig hoop op play-offs er eigenlijk vanaf de eerste speelronde niet in. De opborrelende spanningen binnen de burelen van de Rogers Arena bereikte uiteindelijk midden december een climax, toen face of the franchise Quinn Hughes in een blockbuster trade naar Minnesota Wild verkaste.

Hoewel de Canucks onder meer top prospects Zeev Buium, Liam Ohgren en Marco Rossi mochten verwelkomen, was de toon voor het restant van het seizoen (toen al) gezet. Het turbulente seizoen werd zoals bekend als allerlaatste in de NHL afgesloten en verloor de franchise (hoe passend ook bijna) de Draft Lottery en mocht het 28 juni jongstleden als third overall haar pick bekendmaken. De pick die uiteindelijk Caleb Malhotra — inderdaad de zoon van — opleverde.

Desalniettemin zal het voor met name de fans een “zegen” zijn dat er eindelijk wat Front Office reuring is in Vancouver. Niet voor het eerst waren buiten de resultaten ook het roster management en langetermijnplanning onderwerp van gesprek in de media en hinkt de franchise al een aantal seizoenen op het welbekende kruispunt tussen win-now en rebuilden. 

KOERSWIJZIGING MET VERTROUWDE GEZICHTEN

Het is gevoelsmatig altijd even schakelen als er intern binnen een franchise met namen wordt geschoven. Desondanks zullen de fans erg content zijn met het nieuwe Front Office-trio. Met Henrik en Daniel Sedin hebben de Canadezen niet alleen een beleidsmatig sterk duo aangesteld, maar logischerwijs ook twee absolute franchise-iconen.

De broers Sedin speelden in totaal zeventien seizoenen in het shirt van de Canucks en stonden als centrale middelpunt aan de basis van het winnen van de President’s Trophy en het behalen van de Stanley Cup Final — die uiteindelijk over zeven wedstrijden werd verloren van Boston Bruins –. Na hun pensioen bleven de Scandinaviërs actief binnen de franchise en namen ze een groot gedeelte van het Player Development Program voor hun rekening. Wat bovenal in het voordeel van de Zweedse broers spreekt is het feit de afgelopen acht jaren hebben bewezen de Sedins vooral bij stabiliteit en weloverwogen beslissingen gedijen. Laat dat nou net iets zijn waar de Canucks zo naarstig naar op zoek zijn.

Komen we automatisch bij hun nieuwe partner in crime Ryan Johnson. De voormalig forward is op spelersgebied eveneens geen onbekende in British Columbia, daar de Canadees tussen 2008 en 2010 twee seizoenen onder contract stond bij de blauw-groenhemden. 

Na zijn actieve carrière voegde Johnson zich in 2013 bij de Canucks eveneens in het Player Development Program als adviseur en werkte zich het voorbije decennium gestaag op binnen de franchise, waar hij onder meer diverse rollen binnen Hockey Operations en bij AHL-affiliate Abbotsford Canucks vervulde. Meest recent staat zijn winnende Calder Cup campagne bij Abbotsford in het collectieve geheugen gegrift. Met de Sedins verantwoordelijk voor de Hockey Operations en Johsnon voor het dagdagelijkse reilen en zeilen als GM kiest Vancouver dus bewust voor stabiliteit en interne gezichten boven het aannemen van externe newbees. 

TERUGGRIJPEN OP DE USUAL SUSPECTS

Waar moet je beginnen bij een ploeg die vorig seizoen niet vooraan heeft gestaan op aanvallend gebied? Laten we voorop stellen dat de Canucks met de aanstelling van head coach Manny Malhotra in ieder geval een persoon aantreffen die graag de aanval kiest, een hoge forecheck eist en veel energie in een wedstrijd legt — voor de voetbalfans: Malhotra scoort hoog op de Jurgen Klopp radar —. Zoomen we in op de aanvallende depth chart kom je niet onder de usual suspects uit.

Vooral Marco Rossi krijgt daarbij veel aandacht. De Oostenrijkse centre is inmiddels 24 jaar en bevindt zich niet meer in de fase waarin hij het stempel prospect draagt. Als belangrijkste chip in de Quinn Hughes blockbuster heeft Vancouver hoge verwachtingen van Rossi en zal de forward voor het eerst een heel seizoen het blauw-groen aantrekken. In de huidige chart staat Rossi op de tweede centre positie achter (logischerwijs?) Elias Pettersson.

Voor de neutrale fan zal het wat verrassend zijn, maar de Zweed leidde vorig seizoen “gewoon” de franchise in aantal punten (51 in 74 duels). Hoewel de voorbije weken behoorlijk wat trade geruchten de ether op werden geslingerd — zo zou onder meer LA Kings meer dan gemiddelde interesse hebben —, hangt zijn huidige prijskaartje van $11.6 miljoen én het feit de franchise niet perse van de Zweed af moet als een blok aan het been.

Toch is en blijft de druk op de schouders van de centre — zeker nu ook na het vertrek van Hughes afgelopen december — immens. Als Pettersson echter terugkeert op zijn oude niveau, verandert dat meteen de mogelijkheden van de ploeg. Een betere Pettersson geeft Rossi meer ruimte, maakt de powerplay gevaarlijker en zorgt ervoor dat spelers als Jonathan Lekkerimäki en Liam Öhgren — eveneens chip in de Hughes-blockbuster — niet direct als belangrijkste offensieve wapens hoeven te functioneren.

ERVARING EN FYSIEK OP DE BOTTOM-SIX

Daarachter heeft Vancouver deze zomer bewust wat meer fysieke aanwezigheid en ervaring toegevoegd. Paul Cotter is daarvan een goed voorbeeld. Zijn negen goals en vijftien punten in 79 wedstrijden voor New Jersey Devils springen niet direct in het oog, maar dat is ook niet waarom hij is gehaald. Cotter moet snelheid, energie en fysieke kracht toevoegen aan een bottom-six die vorig seizoen te weinig impact had. Als hij daarnaast zijn offensieve potentieel verder weet te benutten en richting de vijftien à twintig doelpunten kan groeien, heeft Vancouver een nuttige speler gevonden die in verschillende wedstrijdsituaties van waarde kan zijn.

Brendan Gallagher heeft vervolgens weer een heel andere functie. De 34-jarige winger kwam over van Montreal Canadiens en is op basis van zijn recente prestaties geen speler die de aanval van Vancouver naar een hoger niveau tilt. Zijn waarde zit in de ervaring die hij meebrengt. Gallagher heeft veertien NHL-seizoenen achter de rug en voor een jonge ploeg als de Canucks kan dat belangrijk zijn.

De toekomst van de franchise is echter grotendeels afgelopen zomer binnengehaald met het draften van Caleb Malhotra. De Canadees en zoon van head coach Manny was na wingers Gavin McKenna en Ivar Stenberg de beste centre van de 2026 Class en kan in de huidige staat van de Canucks rustig rijpen en op termijn gebracht worden. Hoewel de forward het stempel ‘zoontje van’ een tijd met zich mee zal dragen, hebben de Canucks aan Malhotra Junior een regelrechte juggernaut aan haar Farm System toegevoegd.

FILIP HRONEK EN ZIJN MAATJES

Uiteraard kunnen we hier andermaal inzoomen op het vertrek van Quinn Hughes, maar dat hebben we inmiddels nu legio keren gedaan. Desondanks zal het nu met een nieuw, vers seizoen even schakelen zijn voor het zestal achterop. Wie neemt nu definitief de honneurs waar en wie fungeert er als dirigent op de blauwe lijn?

Zeev Buium is daarin een van de namen die daarbij in het oog spring. De jonge Amerikaan kwam samen met Rossi en Ohgren (vanuit Minnesota) naar Vancouver en krijgt naar alle waarschijnlijkheid een prominente rol naast Filip Hronek. Buium beschikt over de mobiliteit en puckvaardigheid die de Canucks nodig hebben en vanuit de eigen zone het spel versnellen en offensief een bijdrage leveren.

Achter dat duo komt Tom Willander steeds nadrukkelijker in beeld. De Zweedse verdediger geldt al langer als één van de belangrijkste prospects binnen de organisatie en lijkt klaar voor een grotere NHL-rol. Zijn ontwikkeling is misschien wel net zo belangrijk als die van Buium. Als beide spelers een grote stap zetten, heeft Vancouver plotsklap twee jonge blue-liners die op termijn een groot deel van de blauwe lijn kunnen dragen.

ERVAREN ROTTEN ERBIJ

Willander krijgt daarbij waarschijnlijk ondersteuning van Jamie Oleksiak. De 33-jarige blue-liner komt over van Seattle Kraken en zal zijn primaire taak vooral het brengen van stabiliteit zijn. Oleksiak is groot, fysiek en ervaren en kan daardoor een deel van het zware defensieve werk op zich nemen terwijl Willander zich verder ontwikkelt. Hetzelfde geldt voor Luke Schenn, die voor één seizoen tekent en daarmee opnieuw terugkeert bij de Canucks. De 36-jarige Canadees heeft inmiddels meer dan 1100 NHL-wedstrijden en twee Stanley Cups achter zijn naam staan. Zijn rol zal waarschijnlijk beperkt zijn, maar in een ploeg met jonge blue-liners kan iemand als Schenn juist enorm waardevol zijn.

En dan hebben we between the pipes nog de blessure-variant van een enfant terrible: Thatcher Demko. De goalie is (mits fit) één van de beste goalies in de League, maar kwakkelt de voorbije seizoenen te vaak met fysiek ongemak om echt van meerwaarde te zijn voor de franchise. In januari van dit jaar ging de goalie onder het mes voor een reparatie van de heup en was de toenmalige verwachting dat Training Camp haalbaar moest zijn. De laatste dagen sijpelen langzaamaan geruchten naar buiten dat dit niet aan de orde is en de Canucks het nieuwe seizoen zonder Demko aanvangen. De druk van ‘1A-goalie’ komt dus op de schouders van Kevin Lankinen en zijn de fans daarnaast vooral nieuwsgierig naar de kunsten van Nikita Tolopilo.

VOORUITBLIK

Op papier treft het nieuwe Front Office trio geen desastreus roster aan, want na het vertrek van Hughes herbergen de Canucks nog altijd behoorlijk wat talent. De core met onder meer Elias Pettersson, Brock Boeser, Filip Hronek, Marco Rossi en Zeev Buium vormt een mooie basis om niet perse tot aan de bodem tear down te hoeven gaan, maar ontbreekt het vooral aan echt goede diepte om de reset in een stroomversnelling te laten gaan. Desondanks kun je er niet omheen dat de Canucks komend seizoen een serieuze kans maken om andermaal behoorlijke odds in de Draft Lottery te vergaren.

Onder de fans in British Columbia leeft er in ieder geval Wel weer wat optimisme na het vertrek van Jim Rutherford en Patrik Allvin. De tijd van krampachtig proberen aan te haken en relevant te blijven eiste de voorbije 24 maanden behoorlijk zijn tol, maar viert het realisme eindelijk eens hoogtij aan de westkust van Canada. Iets wat de franchise — hoe spijtig ook — op dit moment goed doet. Bezem erdoor en bouwen!

Cover photo: Ethan Cairns / The Canadian Press

MLB Watch: Bijzondere week voor Albies, Astros ontdoen zich van GM

Hans Mulder
-
0
MLB Watch: Bijzondere week voor Albies, Astros ontdoen zich van GM

Ozzie Albies en zijn Atlanta Braves hebben een bijzondere week achter de rug. Onze landgenoot had de eer om vorig weekend te acteren in de MLB Little League Classic. En kon vervolgens in één moeite door naar een serie tegen de titelverdediger. Kenley Jansen ziet de postseason-kansen van de Tigers slinken, terwijl Cal Raleigh in Seattle weer voor even de oude was. Daarnaast namen Dana Brown en de Astros afscheid van elkaar deze week.

DUTCH WATCH

ALBIES EN BRAVES SWEEPEN TITELHOUDER

Het gaat allemaal niet meer vanzelf bij Ozzie Albies en zijn Atlanta Braves. Na een flitsende seizoenstart – en haperingen bij de concurrenten – leek een divisietitel een formaliteit. Inmiddels gaat het winnen van wedstrijden voor Atlanta een stuk lastiger en zijn het de Phillies die de wind in de zeilen hebben. In Philadelphia zullen ze vorig weekend ook met heel veel interesse hebben gekeken naar Milwaukee, waar de Braves op bezoek moesten bij de Brewers. Daar begon het voor de bezoekers ontzettend moeizaam. Albies was in de eerste ontmoeting 0-for-3 met een walk, maar het waren vooral de pitchers die uitblonken. Toekomstig Hall of Famer Chris Sale was uitstekend voor Atlanta, maar de veteraan moest buigen voor het 24-jarige aanstormende supertalent Jacob Misiorowski. De runs waren duur vorige week vrijdag, maar dankzij hun 2-1 winst maalden de Brewers daar niet om.

Dankzij die overwinning waren de Brewers als eerste in Major League Baseball bij de 80 overwinningen. Nummer 81 liet niet lang op zich wachten. Die kwam al in de tweede ontmoeting met de Braves. Albies was met 2-for-4 aan slag nog best aardig bezig. Echter kon de tweedehonkman een 1-4 nederlaag niet voorkomen. De derde en laatste wedstrijd van deze serie werd niet in Milwaukee, maar in Williamsport in Pennsylvania afgewerkt. Sinds 2017 staat daar jaarlijks de MLB Little League Classic op het programma. Een traditie die door Major League Baseball is opgepakt en gespeeld wordt ten tijde van de Little League World Series. Het draait daar om de toekomst van de sport, alleen was voor de Braves het heden net iets belangrijker. Door de winstreeks van Philadelphia zagen zij de Phillies net rasse schreden naderen. De 4-2 overwinning, met Albies opnieuw goed voor 2 hits in 4 at-bats, kwam de Braves dan ook ontzettend goed uit. Voor beide clubs was het de eerste keer dat hun deze eer in Williamsport te beurt viel.

ALBIES PIJNIGT DODGERS

Twee dagen na die mooie traditie keerden de Braves terug in het vertrouwde decor van Truist Park. Dinsdag, in de eerste ontmoeting met de Dodgers, eiste Ozzie Albies direct de hoofdrol op. Met een sac fly in de eerste inning, maar vooral een RBI-single in de achtste was Albies verantwoordelijk voor 2 van de 4 Braves-runs. Atlanta won met 4-3 en maakte zo een einde aan de 6-game winning streak van LA. Met zijn late RBI zette Albies op zijn beurt een winning streak van Atlanta in gang. De Braves, die het de laatste tijd toch vaak lastig hadden, wonnen drie van hun drie wedstrijden tegen LA. Woensdag deden ze dit door de Dodgers met 6-5 te kloppen. Albies was 1-for-4 met een walk en een run. Donderdag in de series finale stonden met Chris Sale en Dodgers-ace Yoshinobu Yamamoto twee grootheden op de heuvel. De Japanner moest buigen voor de veteraan nadat zijn eerste pitch door Drake Baldwin werd weggeslagen voor een homerun. Achteraf de beslissende klap in dit heerlijke pitcher’s duel, waarin Chris Sale negen innings lang voortreffelijk was voor de Braves.

WISSELEND SUCCES VOOR BOGAERTS EN PADRES

In april leek San Diego Padres in alles de contender die velen er nog steeds in zien. De club won 18 van de 25 wedstrijden die maand en genoot zelfs even van de koppositie in de NL West. Vervolgens vielen de wielen enigszins van de bus in mei, juni en in mindere mate juli. De Dodgers verdwenen aan de horizon in de divisie en zelfs een wildcard kwam in gevaar. Net op tijd hebben de Padres het ritme weer te pakken. In augustus presteert de ploeg van Xander Bogaerts namelijk subliem. Helaas heeft onze landgenoot net iets te vaak moeite om in dat niveau mee te gaan. Zo ook vorig weekend in het drieluik tegen Minnesota Twins. Waar San Diego met een prima 6-2 overwinning aan de homestand begon, daar bleef Bogaerts met 0-for-4 en 2 K’s met lege handen achter.

Met 1-for-4 en een single toonde Bogaerts al verbetering in het tweede treffen. Met elk 2 RBIs namen Jake Cronenworth en Jackson Merrill hun Padres aan de hand op weg naar een 7-5 overwinning. Deze serie hadden de Padres nu al gewonnen, maar met het oog op de wildcards zou een sweep wel erg lekker zijn. Die sweep kwam er ook op zondag 23 augustus. Bogaerts liet zijn knuppel weer eens spreken en sloeg in de zevende inning middels een RBI-double ploeggenoot Austin Hays binnen voor wat op dat moment een 7-1 voorsprong was. Een inning eerder had diezelfde Bogaerts zelf al de thuisplaat gepasseerd. Nadat hij vier wijd wist af te dwingen was een 2-rin RBI-single van Fernando Tatis meer dan genoeg om de Oranje-captain te laten scoren.

PIRATES TE STERK

De volgende drie thuiswedstrijden waren tegen een team uit de NL Central. Voor de Padres lagen er kansen tegen de Pirates, maar waar de ploeg van Bogaerts er tegen Minnesota vrolijk op los scoorde, daar ging het nu een stuk moeizamer. De eerste ontmoeting werd afgelopen maandag een ware slijtageslag over twaalf innings. Bogaerts was 0-for-3 met 2 walks en een gestolen honk, maar stond wel met lege handen wat resultaat betreft. Pittsburgh won nipt met 3-2. Dat 5 runs in dit drieluik nog aan de hoge kant was, bleek in de twee volgende duels. Met 1-for-3 noteerde Xander Bogaerts één van de slechts drie Padres-hits. Pittsburgh deed het met 6 hits iets beter en had aan één run genoeg om te winnen: 0-1. In de series finale bleef Bogaerts door een 0-for-3 van de honken, maar wisten de Padres dankzij een 3-0 overwinning wel een sweep te voorkomen.

PLAY-OFFS RAKEN UIT ZICH VOOR TIGERS

Dankzij acht overwinningen in de eerste elf wedstrijden van deze maand vonden de Detroit Tigers zichzelf helemaal terug in de race om de felbegeerde wildcards. Vanaf vrijdag 14 augustus kwam de spreekwoordelijke klad er echter in bij de ploeg van closer Kenley Jansen. Van de volgende zes duels werd er nog maar één gewonnen. Vorig weekend kregen de Tigers een uitgelezen kans om die negatieve spiraal te doorbreken. Ze moesten naar het Kauffman Stadium van de Kansas City Royals. Een tegenstander in het bezit van één van de slechtste records in Major League Baseball.

Dat dit ontzettend weinig zegt in de hedendaagse American League bleek wel tijdens die serie van drie wedstrijden. De thuisploeg maakte korte metten met de bezoekende Tigers en trakteerde Detroit op een sweep die wel heel erg ongelegen kwam. Misschien overbodig om te melden dat er voor Jansen geen rol was weggelegd in Kansas City, maar veel belangrijker was dat de Tigers zakten naar de vierde plaats in de divisie en ook flink averij opliepen in de race om die wildcards.

REVANCHE VOOR JANSEN

De volgende opdracht was voor Detroit evenmin eenvoudig. In eigen huis ontvingen de Tigers namelijk de koploper van de AL East. Dat ze die koppositie niet voor niets hebben, bewezen de Tampa Bay Rays maandag al in de eerste wedstrijd. Met 1-4 ging die naar de bezoekers en had Detroit een 6-game losing streak te pakken. Aan die reeks kwam dinsdag gelukkig een einde. En niet onbelangrijk, Kenley Jansen had hier ook een aandeel in. Na zijn weggegeven voorsprong op 19 augustus tegen de Pirates moest Jansen bijna een week wachten op zijn revanche. Die kwam er op 25 augustus.

De Tigers-closer greep zijn kans op z’n zeventiende save met beide handen aan. Jansen had in totaal 16 pitches nodig voor zijn drie nullen, maar kwam eigenlijk geen moment in gevaar. Jonny DeLuca sloeg de bal omhoog voor een flyout, Cedric Mullins kon gaan zitten na drie slag en Richie Palacios, eveneens een Oranje-international dus, werd de laatste nul op weg naar de 4-1 overwinning. Helaas voor Jansen en de Tigers ging de winst in deze serie naar de bezoekers. Tampa Bay legde met 0-3 beslag op de series finale en zorgde er zo voor dat de achterstand van de Tigers in de wildcard-race opliep naar 5.5 gewonnen wedstrijden op Cleveland.

ANTWONE KELLY TOONT POTENTIE

Tot nu toe kwamen we in deze Dutch Watch telkens spelers tegen die op koers liggen voor het postseason. Of in elk geval nog kans maken op dat postseason. Dat geldt niet voor de Pittsburgh Pirates van Antwone Kelly. Tenzij er iets heel raars gebeurt, zijn de Pirates aan het einde van de volgende maand klaar met dit seizoen. Mogelijk dat Kelly dit al te zijn wat betreft de majors. De jonge werper trok na zijn goede optreden tegen de Reds eind juli weer naar Indianapolis om daar Triple-A te spelen. De oproep vorige week om zich toch weer bij de hoofdmacht te melden, kwam dan ook wel een beetje onverwachts. Vorig weekend ging de bijna 23-jarige werper uit Oranjestad mee naar Los Angeles om het daar met de Pirates op te nemen tegen de Dodgers.

Drie weken na zijn laatste outing voor de Pirates mocht Kelly vorige week zaterdag aan de bak tegen de titelhouder. Pittsburgh had de eerste van drie wedstrijden dat weekend met 4-5 aan de Dodgers moeten laten en in de tweede had ’t sterrenensemble opnieuw een kleine voorsprong. In de achtste inning was het aan Kelly om die 3-4 achterstand niet verder op te laten lopen. De jonge international opende sterk met een strikeout voor Teoscar Hernandez, maar zag Alek Thomas op de honken komen na een fout van zijn defensie. Antwone Kelly liet zich daardoor niet van de wijs brengen en bleef prima gooien. Ben Rortvedt werd de tweede nul en met superster Shohei Ohtani was Kelly na 4 pitches klaar. De Japanner sloeg de bal naar het eerste honk, waar dit keer de verdediging hun werk wel goed deed. Helaas voor Antwone Kelly wist de slagploeg de achterstand niet goed te maken en ging ook dit duel nipt naar LA.

MINORS

Ondanks zijn sterke optreden kreeg Kelly na afloop te horen dat hij zich opnieuw bij de Triple-A club kon melden. Hij kan echter wel terugkijken op zijn eerste wedstrijd in de majors waarin hij geen hit toestond. En Kelly kreeg dit voor elkaar tegen bepaald niet de minste tegenstander. Die tegenstander zwaaide de Pirates overigens wel uit met een sweep. De series finale op zondag was een stuk minder spannend dan de eerste twee duels en ging met 4-0 naar de koploper in de NL West.

DIPJE VOOR RICHIE PALACIOS

Ondanks die 9-game winning streak tussen 3 augustus en 12 augustus was Tampa Bay Rays nog niet verlost van naaste belager New York Yankees. Allesbehalve zelfs. De Rays verloren daarna vaker dan hen lief was en zagen de mannen in pinstripes naderen aangezien die wél hun wedstrijden wonnen. Nadat ze hun homestand vorige week afsloten met 2 overwinningen en 5 nederlagen stapten Richie Palacios en kompanen waar in het vliegtuig. De bestemming was Baltimore, waar ze zich wilden revancheren voor de drie geleden nederlagen in het weekend van 14 augustus. Met 4 hits viel dat weekend voor Palacios nog helemaal niet zo slecht uit. Hij startte dan ook met het nodige vertrouwen aan die road trip in Camden Yards.

Met dit in het achterhoofd was het ook best opmerkelijk dat Palacios buiten de line-up werd gelaten in de eerste wedstrijd. Dat duel werd met 5-3 gewonnen door de Orioles. Tampa Bay leed de zesde nederlaag in acht wedstrijden en op zaterdag 22 augustus bleek wel dat daarmee de gifbeker nog niet leeg was. Dit keer met Richie Palacios in de ploeg ging namelijk ook de tweede ontmoeting naar Baltimore. De O’s hadden er extra innings voor nodig, maar wonnen wel: 3-2. De Yankees waren de Rays nu tot op 3 gewonnen wedstrijden genaderd, dus werd het wel weer eens tijd voor een overwinning van Tampa Bay. Die kwam er afgelopen zondag. De bezoekers hadden aan één productieve inning met 3 runs genoeg om een sweep te voorkomen: 3-1.

KNUPPEL ZWIJGT

In die wedstrijd bleef Palacios opnieuw zonder hit. Voor de tweedehonkman was dat deze maand een zeldzaamheid, want dat zijn slaggemiddelde in augustus van .225 naar .243 ging, geeft wel aan dat de veelzijdige infielder goed bezig was. Helaas lukte het Palacios niet om die negatieve spiraal in Detroit te doorbreken. Twee keer vond de tweedehonkman zichzelf terug in de starting line-up en hij kreeg 7 officiële at-bats achter zijn naam. Wederom zweeg de knuppel van Richie Palacios, al legde hij in de tweede inning nog wel een stootslag neer die DeLuca wat later hielp om te scoren. Tampa Bay won twee van de drie wedstrijden in Detroit, maar omdat de Yankees zeven van hun laatste negen wedstrijden wonnen, naderden zij de Rays na deze serie tot op 3.5 gewonnen wedstrijden.

RAFAELA REUZENDODER

Het is een rare maand augustus voor de Boston Red Sox geworden. Die maand begon met die gigantische winstreeks van 15 wedstrijden gevolgd door een lange losing streak van 5 potjes. Na die goede serie leken de BoSox zelfs nog even aanspraak te kunnen maken op de divisietitel, maar die hoop vervloog ook weer snel. Deze weken stonden er voor Boston de nodige interleague-wedstrijden op het menu. Die reeks begon met series tegen Pittsburgh en Arizona en kreeg vorig weekend een vervolg met drie thuiswedstrijden tegen San Francisco Giants. Voor de Red Sox een ideale tegenstander, want de Giants zijn één van die teams die door hun hele matige 2026 snakken naar het einde van ’t seizoen. En voor Ceddanne Rafaela bleek het een prima opponent om even aan het slaggemiddelde te werken.

De rappe outfielder had het prima naar zijn zin tegen de Giants. Hij opende vorige week vrijdag de serie met een 2-for-5 aan slag en een 6-4 overwinning. Onze landgenoot liet dit volgen door een 1-for-3 aan slag en twee keer vier wijd in de wedstrijd van zaterdag 22 augustus. Weer was het spannend, maar opnieuw trokken de Red Sox aan het langste eind: 3-2. Ceddanne Rafaela bewaarde het beste voor het laatst. In de derde inning kwam hij door met een RBI-single die Jahmai Jones de achterstand liet verkleinen tot 2-3. Een inning later was het opnieuw raak voor Rafaela. Met opnieuw een RBI-single stelde hij Mickey Gasper in staat de vijfde run namens Boston over de thuisplaat te lopen en daarmee voor een 5-3 voorsprong te zorgen. De thuisploeg won uiteindelijk met 5-4 in een wedstrijd waarin Rafaela 3-for-4 met 2 RBIs en een gestolen honk was. Zijn slaggemiddelde vijzelde de international in dit weekend op van .284 naar .289.

RED SOX ZAKELIJK IN MIAMI

Met 6 hits in 12 at-bats had Ceddanne Rafaela dus niets te klagen tegen de Giants. Zaak was om die vorm nog even vast te houden in Miami tegen de Marlins. Met in het achterhoofd dat daarna vier duels met de Yankees volgden, moesten Rafaela en de Red Sox ervoor waken de wedstrijden in Miami als tussendoortje te zien. Dit lukte hen afgelopen maandag heel aardig. Hoewel beide teams de nodige honklopers achterlieten en weinig effectief waren, sleepten de Red Sox dit duel in Miami uit het vuur. Met 1-for-5 metselde Rafaela vrolijk verder aan zijn hitting streak, die na deze met 4-2 gewonnen wedstrijd een bescheiden vier duels aantikte.

Dinsdag kwam Rafaela opnieuw door met één hit in vijf at-bats. Die single kwam in de achtste inning bij een 2-2 stand. Uiteindelijk had Boston elf innings nodig om de Marlins op de knieën te krijgen. Een grandslam van Jarren Duran in die elfde inning maakte uiteindelijk het verschil in dit interleague-treffen: 7-3. Boston had nu zeven van de laatste acht wedstrijden gewonnen en de laatste vijf op rij. Die winstreeks eindigde op woensdag 26 augustus. Net als de hitting streak van Rafaela. De outfielder was 0-for-4 in de wedstrijd die met 4-0 naar Miami ging. Zo trok Boston naar New York met in het achterhoofd dat ze een veilige marge hadden in de wildcard-race en mogelijk zelfs de tweede plaats van de Yankees in de divisie kunnen bedreigen. Dan moeten de Red Sox dit weekend wel al hun vier wedstrijden in The Bronx winnend afsluiten.

RONDJE LANGS DE VELDEN

ASTROS EN GM DANA BROWN UIT ELKAAR

Dana Brown en Houston Astros besloten maandag per direct een punt achter de samenwerking te zetten. Brown was sinds 2023 general manager van de Astros en had bij zijn presentatie destijds grootse plannen met deze franchise. Helaas voor de club en de GM kwam van die plannen weinig terecht. Zo lukte het Brown niet om sterkhouders Alex Bregman en Kyle Tucker langer te binden en was hij er vorig jaar verantwoordelijk voor dat Houston voor het eerst sinds 2016 de play-offs miste. Ook lukte het Brown niet om het contract met kortestop Jeremy Pena te verlengen.

Zonder enige ervaring als general manager werd Brown binnengehaald bij de Astros. Hij was daarvoor onder meer werkzaam geweest als scout bij Atlanta Braves en kreeg in Houston de opdracht om het roster klaar te stomen voor de toekomst. De voorlopige conclusie is dat dit niet is gelukt. Aanwinst Tatsuya Imai valt vies tegen, Cristian Javier tekende in 2023 voor vijf seizoenen maar viel al snel weg door een Tommy John-operatie en ook rond de afgelopen trade deadline kon Brown de twijfels niet wegnemen. Afgelopen zondag verloren de Astros, na een 6-0 voorsprong, van de Athletics. Daarmee sloten ze een homestand tegen drie mindere goden af met een 3-6 record. Dat Houston ondanks een matig record nog altijd in aanmerking komt voor de plat-offs heeft er dan ook vooral mee te maken dat de concurrentie ook teleurstelt.

Voormalig assistenten Charles Cook, Gavin Dickey en Connor Huff zullen samen met adviseur Jeff Bagwell en eigenaar Jim Crane de werkzaamheden oppakken tot er een nieuwe GM gevonden is.

CAL RALEIGH SLAAT WINSTREEKS PHILLIES AAN GORT

Negen wedstrijden op rij had Philadelphia Phillies gewonnen. De ploeg was daardoor koploper Atlanta Braves tot op 3 gewonnen wedstrijden genaderd in de NL East. Zondag ontsnapten de Phillies al door, met al twee nullen op het bord, in de negende inning een 0-4 achterstand om te buigen tot een 6-4 overwinning tegen de Cardinals. Een dag later in Seattle waren de Phillies minder gelukkig. Weliswaar kwamen ze in de eerste inning nog op voorsprong, maar vervolgens liep Philadelphia tegen een paar enorme dreunen van Cal Raleigh aan.

De Mariners-catcher is dit seizoen geen schim van de slagman die vorig jaar 60 homeruns sloeg. Sterker nog, hij stond voor aanvang van het duel van maandag op slechts 14 stuks. Tegen de Phillies deed Raleigh echter iets wat hem in 2025 niet is gelukt. De catcher sloeg drie ballen het park uit voor in totaal 4 RBIs. Daarmee is Cal Raleigh pas de eerste Mariner die in één wedstrijd drie homeruns slaat in het huidige stadion van de Mariners. Victor Martinez van Cleveland was tot maandag de enige die dit presteerde sinds T-Mobile Park opende in 1999.

Raleigh is ook pas de tweede catcher in de historie van Seattle Mariners met drie homeruns in één wedstrijd. Dan Wilson was sinds 1996 de enige, maar de huidige manager van de Mariners moet nu dus Raleigh naast zich dulden.

Cover photo: Gene J. Puskar/AP Photo

NFL 32-in-32 | LA Chargers: Herbert zoekt play-off-zege

Toon Aerts
-
0
NFL 32-in-32 | LA Chargers: Herbert zoekt play-off-zege

Het NFL-seizoen komt er langzaam aan en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge draftees en de nieuwe stand van zaken op de depth chart: alles komt aan bod. In deel 22: het team dat eindelijk het volledige potentieel van Justin Herbert hoopt te benutten: de Los Angeles Chargers.

In Los Angeles breekt jaar drie van het Jim Harbaugh-tijdperk aan. De eerste twee jaren waren succesvol. Twee keer konden de Chargers elf games winnen en twee keer werden de play-offs gehaald. Maar daar ging het telkens mis. Voor Justin Herbert komt er maar geen einde aan de play-off-droogte. In zes seizoenen in de NFL kon de gunslinger nog geen enkele play-off-wedstrijd winnen. Daar moet in 2026 eindelijk verandering in komen. Er werd in het tussenseizoen in ieder geval alles aan gedaan om het volledige potentieel van Herbert tot uiting te laten komen. Met een Super Bowl die straks plaatsvindt in het eigen SoFi Stadium, zou er geen beter jaar zijn om dat voor mekaar te krijgen.

FREE AGENCY

De eerste grote verandering kwam er in de coaching staff. Jim Harbaugh nam afscheid van zijn beide coördinatoren afgelopen winter. Greg Roman werd de laan uitgestuurd, terwijl Jesse Minter de nieuwe head coach werd van de Baltimore Ravens. Chris O’Leary werd de nieuwe defensive coordinator. O’Leary is een protégé van Jesse Minter en komt voor de tweede keer in zijn carrière bij de Chargers werken. In 2024 was hij al de safeties coach, onder toenmalig DC Jesse Minter nota bene. De nieuwe offensive coordinator is een nog grotere naam. Mike McDaniel, tot vorig seizoen nog head coach van de Miami Dolphins, brengt zijn creativiteit en innovatie mee naar LA.

Om hun face of the franchise nog beter tot zijn recht te laten komen, moesten de Chargers eveneens wat doen aan hun offensive line. De grootste investering ging naar nieuwe center Tyler Biadasz. De voormalige Cowboy en Commander tekende een driejarig contract ter waarde van 30 miljoen dollar. Ook guard Cole Strange, ooit nog een eerste ronde keuze van de Patriots, werd aangetrokken. Mike McDaniel zal verder ook keuze genoeg hebben op de tight end-positie. Zowel Charlie Kolar als David Njoku tekenden een contract bij de Chargers. Tot slot ging er ook aandacht naar het backfield. Keaton Mitchell vervangt de naar de Giants vertrokken Najee Harris. En full back Alec Ingold volgde zijn voormalige head coach van Miami naar Los Angeles.

Aan vertrekkende zijde was het eerder stil bij de Chargers. Odafe Oweh was de grootste naam die vertrok. Hij tekende een vierjarig contract bij de Washington Commanders ter waarde van 100 miljoen dollar. Het vertrek dat voor Chargers fans het meeste pijn zal gedaan hebben, is dat van veteraan Keenan Allen. Na een kort intermezzo van een jaar bij de Bears in 2024 leek Allen zijn carrière te zullen gaan beëindigen bij het team van z’n hart. Maar er bleek geen plek meer op het roster en dus trok Allen naar de Indianapolis Colts.

NFL DRAFT

De O-line kreeg al nieuw bloed via free agency, maar tijdens de Draft deden de Chargers daar nog een serieus schepje bovenop. Maar liefst vier offensive linemen werden gekozen. In de tweede ronde kozen de Chargers center Jake Slaughter uit Florida. In de vierde ronde viel het oog van GM Joe Hortiz op tackle Travis Burke uit Memphis. En in de zesde ronde tot slot gebruikten de Chargers hun twee picks voor twee guards. Logan Taylor uit Boston College en Alex Harkey uit Oregon. Hiermee hopen de Chargers hun o-line van voldoende breedte te hebben voorzien.

Met al die offensive linemen die werden gekozen, zou je haast vergeten dat de Chargers ook nog andere spelers kozen. Zo gingen Hortiz en co in de eerste ronde voor een verdediger. Linebacker Akheem Mesidor uit Miami moet de vertrokken Odafe Oweh doen vergeten en voor vuurkracht in de pass rush zorgen. In de vierde ronde kozen de Chargers naast een offensive tackle voor nog een andere aanvaller. Wide Receiver Brenen Thompson uit Mississippi State zorgt met zijn snelheid voor een deep threat in de passing game. Hij liep een 4,26 40-yard dash en zal met die snelheid menig defense danig uitrekken.

2026 32-in-32 Chargers Depth Chart

OFFENSE

De offense is jonger dan ooit en onder nieuwe OC Mike McDaniel zou de offense van de Chargers ook creatiever dan ooit moeten worden. Wapens en speelgoed zijn er in ieder geval voldoende aanwezig voor Justin Herbert. Slot receiver Ladd McConkey wil opnieuw aanknopen met zijn spelniveau van 2024. Het vertrek van Keenan Allen zal daarbij zeker helpen. McConkey wordt wellicht opnieuw het nummer één target van Herbert. Quentin Johnston schudde vorig jaar zijn reputatie van draft bust van zich af en wil in 2026 verder gaan op dat elan. Tre Harris toonde als rookie vorig jaar dat hij uitstekend kan blocken voor de rungame én dat hij gemaakt is voor contested catches.

Op tight end ontpopte Oronde Gadsden zich als rookie tot betrouwbare ballenvanger. De tweedejaars zal dit seizoen steun krijgen van nieuwe tight ends David Njoku en Charlie Kolar. Het backfield behoort eveneens toe aan een tweedejaars. Omarion Hampton mag laten zien dat hij zijn eerste ronde pick in 2025 waard was. Hij toonde al bij vlagen zijn talent in 2025, maar kampte met blessures en speelde maar negen keer mee. Keaton Mitchell zorgt voor duizelingwekkende snelheid vanuit het backfield en ook de beste rusher van de Chargers van vorig seizoen, Kimani Vidal, keert terug.

Het absolute pijnpunt van de Chargers in 2025 was hun offensive line. Zowel Rashawn Slater als Joe Alt zagen hun seizoen al snel in rook opgaan en zonder hen was de o-line een plak kaas vol gaten. Gelukkig voor Justin Herbert is het beste tackle-duo van de NFL opnieuw fit. De binnenkant van de o-line werd in free agency stevig vertimmerd. Toch hadden de Bolts alweer een flinke dosis pech. Tijdens training camp liep nieuwbakken center Tyler Biadasz een significante blessure aan zijn knieligamenten op, waardoor hij het volledige seizoen zal missen. Rookie Jake Slaughter zal daardoor het seizoen starten als center. De guard-posities gaan eveneens naar twee nieuwkomers, Cole Strange en Kayode Awosika, vorig seizoen nog actief bij de Lions.

DEFENSE

Jesse Minter oogste veel lof in de NFL voor het knappe werk dat hij had laten zien als DC van de Chargers de afgelopen jaren. In de winter trok hij naar Baltimore om daar de nieuwe hoofdcoach te worden en dus moest Harbaugh op zoek naar een vervanger. Hij kwam uit bij een adept van Minter, Chris O’Leary. Aan de defensieve filosofie zal er dus weinig veranderen. En ook de namen die het zullen moeten uitvoeren, zijn grotendeels dezelfde als in 2025. In de interior defensive line kwam Dalvin Tomlinson erbij, maar voor de rest zien we enkel terugkeerders bij de verwachte starters. Tomlinson krijgt Teair Tart en sophomore Jamaree Caldwell naast zich. Achter en naast hen zorgen Pro Bowler Tuli Tuipulotu en voormalig Defensive Player of the Year Khalil Mack voor de pass rush. Mack haalt nog steeds een erg hoog niveau, maar hij is intussen 35. Rookie Akheem Mesidor zal voor de nodige ademruimte zorgen. Linebacker Denzel Perryman, intussen ook al 33 jaar oud, is nog altijd een topper in de run defense.

De secondary is een combinatie van jeugd en ervaring. Cornerbacks Tarheeb Still en Cam Hart zorgen voor de jeugd. Zij gaan beiden hun derde seizoen in. Derwin James zorgt dan weer voor bakken ervaring. De vijfvoudige Pro Bowler en zesvoudige All-Pro begint straks aan zijn negende seizoen bij de Bolts en brengt veelzijdigheid, talent en leiderschap. James kan zowel op de line of scrimmage als dieper op het veld zijn stempel drukken in coverage. Elijah Molden en de ervaren Tony Jefferson zullen wellicht het safety-duo vormen dit seizoen. Al zal met name Jefferson de hete adem van rookie Genesis Smith in zijn nek voelen.

CONCLUSIE

Op papier ziet dit Chargers-roster er erg sterk uit. Zeker wanneer iedereen fit blijft, is het halen van de play-offs niet alleen realistisch, maar gewoon een must. De Chargers mogen opnieuw dromen van 11 zeges, of zelfs meer. Zeker nu Mike McDaniel de staff heeft vervoegd, lijkt de sky the limit voor de offense. Maar geraken de Bolts wel (relatief) blessurevrij doorheen het seizoen? Al in training camp viel met Tyler Biadasz een eerste belangrijke pion weg. Als hij de enige blijkt te zijn, dan kunnen de Chargers ver komen. Als straks nog meer pionnen vallen, dan bereiden de fans zich best voor op een nieuwe teleurstelling.

Voorspelling: 12-5

Lees hier alle 32-in-32 previews voor het nieuwe NFL-seizoen.

Coverfoto: Darwin Walker/The Sporting Tribune

NFL 32-in-32 | Pittsburgh Steelers: Na 19 jaar zonder Tomlin

Luuk Dokter
-
0
NFL 32-in-32 | Pittsburgh Steelers: Na 19 jaar zonder Tomlin

Het NFL-seizoen komt er langzaam aan en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge draftees en de nieuwe stand van zaken op de depth chart: alles komt aan bod. In deel 21 het team dat na 19 jaar een nieuwe coach heeft: de Pittsburgh Steelers.

In januari liet Mike Tomlin weten dat hij na 19 seizoenen vertrekt bij de Pittsburgh Steelers. Een schok voor spelers en fans. Tomlin had ieder seizoen een winning record, bracht zijn teams naar meerdere Super Bowls en won er eentje. De laatste jaren kwam de klad er echter in. De kansloze 30-6 nederlaag tegen de Houston Texans in de 2025 play-offs was de zevende op rij in de eerste ronde. En dat ondanks het feit dat de Steelers de AFC North wonnen. Weliswaar dankzij een slecht seizoen van alle divisiegenoten, maar toch. Het vertrek van Tomlin opende de deur voor tussenpaus Mike McCarthy. Voor hem is het een weerzien met Aaron Rodgers, voor wie dit het laatste jaar in de NFL wordt. McCarthy zal zich daarom vooral richten op de ontwikkeling van rookie quarterback Drew Allar. En wellicht kan hij de reeks van Tomlin doorzetten.

FREE AGENCY

Voor de draft en voordat free agency echt losbarstte, maakten de Pittsburgh Steelers een trade met de Colts. Wide receiver Michael Pittman Jr. kwam over voor twee 2026 picks (zesde en zevende ronde). Overigens kwam tijdens het vorige seizoen safety Kyle Dugger over van de Patriots met een pick uit de zevende ronde voor een pick uit de zesde (beide 2026). Behalve enkele trades tijdens de draft, maakten de Steelers er verder geen.

Het grootste nieuws, zoals vaker de afgelopen jaren, ging om de keuze van Aaron Rodgers. De gevallen elite quarterback maakte uiteindelijk toch bekend zijn carrière bij de Steelers af te ronden. Hij tekende voor 22,5 miljoen dollar, waarvan alleen het halve miljoen niet gegarandeerd is. De andere aanvallende uitgave werd running back Rico Dowdle. Hij kwam over van de Panthers als vervanger van Kenneth Gainwell, die naar Tampa vertrok. Overige grote uitgaven gingen allemaal om het versterken van de, toch al goed bezette, defense. CB Jamel Dean (TB), DL Sebastian Joseph (TEN) en S Jaquan Brisker (CHI) dragen komend seizoen het zwart en geel van de Steelers.

De grootste impact in free agency was het vertrek van veteran guard Isaac Seumalo naar de Cardinals. Mike McCarthy zal daarom schuiven in zijn O-line en hopen op rookies die er snel staan. Naast Gainwell vertrokken verder ook CB James Pierre (MIN), TE Connor Heyward (LV), S Miles Killebrew (TB) en WR Calvin Austin (NYG). Dugger, die vorig seizoen overkwam in een trade, keert niet terug en tekende bij de Bengals.

NFL DRAFT

Als iets het afgelopen seizoen van de Pittsburgh Steelers kenmerkt, is het wel wisselvalligheid. Heel november gooide Rodgers geen pass verder dan 31 yards, maar in december tegen de Ravens gooide hij er vier. De Pittsburgh defense speelde vaak drie fantastische kwarten, om vervolgens in de vierde volledig in te storten. Het leidde tot een 10-7 record die nooit echt op zijn plaats was. Vandaar de flinke oorwassing in de play-offs tegen de Texans.

Qua defense zijn de juiste spelers wel aanwezig, maar de voorspelbaarheid brak hen op. De offense drijft op veteranen, maar heeft wel voldoende talent. Het probleem door de hele selectie heen is leeftijd. De Steelers waren het enige team in de afgelopen vijf jaar waarin ze de top-drie oudste defense en offense hebben. Vorig seizoen was het derde op rij waarin hun defense in de top-vijf van oudste units stond.

De draft bood uitkomst, want Mike McCarthy mocht na afloop 10 rookies verwelkomen. Dat begon in de eerste ronde met offensive tackle Max Iheanachor (Arizona State). Hij heeft nog niet al te veel ervaring op zijn positie, maar de potentie is enorm. Dat vereist veel begeleiding vanuit coaches. De staat van de O-line kan desondanks openingen bieden voor Iheanachor om al vroeg in actie te komen. In de tweede ronde werd wide receiver Germie Bernard (Alabama) gekozen. Hij moet naast DK Metcalf en Pittman zorgen voor breedte op de WR-positie.

Vervolgens werd in de derde ronde wellicht het toekomstige gezicht van de franchise binnengehaald. Quarterback Drew Allar (Penn State) mag onder de vleugels van McCarthy en Rodgers toewerken naar zijn grote kans. De keuze voor Allar is vooral een teken van vertrouwen in het vermogen van McCarthy om quarterbacks te ontwikkelen. Na de mogelijke franchise QB werd gekozen voor een CB, Daylen Everette (Georgia). Een behoorlijk fysieke corner die zowel als slot als op de vleugels kan spelen.

De volgende drie picks waren weer aanvallende versterkingen. OT Gennings Dunker (Iowa), teamgenoot WR Kaden Wetjen (Iowa) en FB Riley Nowakowski verjongen de offense verder. Al deze spelers worden op het uiteindelijke roster verwacht. Ieder van hen biedt dezelfde karakteristiek: Veelzijdigheid op hun posities. Na twee keuzes ter ondersteuning van de defense — DT Gabriel Rubio (Notre Dame) en S Robert Spears-Jennings (Oklahoma) — werd afgesloten met een running back. Eli Heidenreich komt over van Navy. Wederom drie spelers die breed inzetbaar zijn.

Pittsburgh Steelers 32-in-32 2026

OFFENSE

Als er iets genoemd moet worden over deze offense, is het wel de HC-QB-reünie. In 2011 wonnen Mike McCarthy en Aaron Rodgers het duel om de Super Bowl, nota bene van de Pittsburgh Steelers. Rodgers speelt niet meer op dat niveau, verre van. Het was vorig seizoen echter niet zo slecht als de twee deprimerende jaren bij de New York Jets. Rodgers deed voldoende om de Steelers naar divisiewinst te leiden. Tegen de Texans werden in de eerste play-offronde de aanvallende tekortkomingen echter pijnlijk duidelijk.

Desondanks komen de hoofdrolspelers grotendeels terug in Pittsburgh. Met één grote toevoeging in de groep wide receivers: Michael Pittman Jr. Geen uiterst vermakelijke speler, maar altijd productief. Sinds zijn debuut in de NFL speelde hij constant degelijk, ondanks veelvuldige veranderingen in zijn nabije omgeving. Hij speelde in ieder geval nooit samen met een speler als DK Metcalf, één van de weinige receivers die fysiek zijn meerdere is. De samenwerking kan beide spelers potentieel goed doen. Overigens is groot ook een thema als je naar de tight ends kijkt. Zowel Darnell Washington als Pat Freiermuth zijn groot en bieden Rodgers welkome opties als zijn receivers buiten bereik raken.

Het vertrek van Kenneth Gainwell, die een sterk seizoen speelde, kan impact hebben. Pittsburgh handelde echter snel door Rico Dowdle, een andere, meer fysieke back, binnen te halen. Hij vormt een duo met Jaylen Warren die zijn tweede jaar als starter ingaat. De heren running backs zullen opereren van achter een O-line die grotendeels hetzelfde blijft qua namen. In 2026 zal de line echter wel meer leunen op rookie-aanwinsten als Iheanachor en Dunker.

DEFENSE

De defense van de Pittsburgh Steelers stelde onverwacht teleur in het afgelopen seizoen. De basis voor die teleurstelling ligt waarschijnlijk in de voorspelbaarheid. Verdedigend was men vooral slecht tegen de pass (29e) en overall was het de 26e defense in de league. Het turnoversaldo van 12 verbloemde dit nog enigszins, maar 2026 moet beter. Die beterschap moet vooral gevonden worden bij beter spel van de sleutelspelers. Dat begint natuurlijk bij T.J. Watt. De sterspeler miste drie duels door een ingeklapte long en was verantwoordelijk voor slechts zeven sacks in het hele seizoen. Het was de eerste keer dat hij er minder dan 10 had in een seizoen waarin hij tenminste 10 duels speelde. Mocht hij zijn kracht niet hervinden, dan hebben de Steelers een serieus probleem.

Niettemin is er voldoende kwaliteit rondom Watt. Alex Highsmith en Nick Herbig lieten meer sacks dan hem noteren, dus quarterbacks zijn nooit buiten gevaar. De breedte op de D-line is tevens in orde met het aantrekken van Joseph-Day in een groep die geleid wordt door Cameron Heyward. Achter de D-line keren linebackers Patrick Queen en Payton Wilson terug. Jamel Dean en Jaquan Brisker zijn nieuw en versterken de secondary achter hen. Dat is nodig na een seizoen waarin die unit geplaagd werd door blessures en grillige prestaties. Enfant terrible Jalen Ramsey keert ook terug en gaf al aan “hernieuwde energie” te hebben gevonden.

CONCLUSIE

Mike McCarthy is een redelijke optie voor de periode na Tomlin. Hij weet hoe je solide teams bouwt en snapt wat een quarterback nodig heeft. Zowel rookies als veteranen. Kijkend naar het roster is er echter weinig reden om een beter jaar te verwachten dan het vorige. Nieuwe coaches kunnen altijd zorgen voor nieuwe impulsen, maar om 2025 te evenaren, moet wederom erg veel de goede kant op vallen. De ogen zullen vooral gericht zijn op de ontwikkeling van Drew Allar achter de schermen. Voor nu lijkt hij in ieder geval de strijd om QB3 te winnen van Will Howard.

Voorspelling: 9-8

Lees hier alle artikelen in de NFL 32-in-32 reeks voor het aankomende seizoen!

Coverfoto: Kylee Surike/Pennlive

1...8910...802Pagina 9 van 802

SportAmerika.nl bestaat al sinds 1 december 2010. Vanaf dat moment is deze site dé Nederlandstalige plek voor Amerikaanse sporten.

©SportAmerika 2021 | Developed by CSSdsign

Laatste nieuws

MeNU