Home Blog Pagina 8

NHL 32-in-32 | San Jose Sharks: Aan de hand van Celebrini klaar voor de volgende stap

Hans Mulder
-
0
NHL 32-in-32 | San Jose Sharks: Aan de hand van Celebrini klaar voor de volgende stap

Op dinsdag 29 september (23:00 uur Nederlandse tijd) schieten Carolina Hurricanes en Florida Panthers het seizoen 2026 – 2027 in gang. Het aftellen is begonnen en bij SportAmerika doen we dat traditioneel met onze voorbeschouwingen. De komende 32 dagen nemen we elke dag een team onder de loep in onze 32-in-32 serie. We eindigen op 29 september met titelhouder Carolina Hurricanes. Vandaag is het de beurt aan een franchise met een mooie toekomst in het verschiet: San Jose Sharks.

TERUGBLIK OP HET SEIZOEN 2025-2026

Waren we eerder niet gewend om de Florida Panthers al zo vroeg in onze serie tegen te komen, met wat gevoel voor overdrijving kunnen we precies het tegenovergestelde zeggen van de San Jose Sharks. Tot vervelens toe wezen we de afgelopen jaren naar de toekomst. Ja, de Sharks zijn heel slecht nu, maar berg je maar over een paar jaar. Op social media kondigde de franchise het zelf al aan met hun #FutureIsTeal. Afgelopen seizoen begonnen we daar vraagtekens bij te zetten. Met Macklin Celebrini als fenomenale gangmaker drukte de jonge ploeg van Ryan Warsofsky de neus al aan het venster. Tot de laatste week van ’t seizoen maakten de Baby Sharks nog kans op het postseason, maar een 3-game losing streak begin april sloot het boek voor San Jose. Was alleen de toekomst Teal, of het heden ook al?

Even was er teleurstelling over het missen van ’t toetje, maar al snel maakte dit plaats voor trots. Na jaren in de krochten van de NHL deed deze franchise er weer toe. Natuurlijk vooral door Celebrini, maar laten we toch ook Will Smith, Igor Chernyshov, Collin Graf en Michael Misa niet vergeten. Of WK-ganger Sam Dickinson die gaandeweg het seizoen steeds meer zijn draai vond in de NHL. San Jose miste dus op een paar haartjes na de play-offs, maar we sluiten niet uit dat dit de laatste keer is in vele jaren. De toekomst heet Teal te zijn, maar die toekomst is al een behoorlijk grote stip aan de horizon geworden. Zeker nu deze club ook nog een vrijwel perfecte draft achter de rug heeft.

LOTTERY LUCK

Zonder geluk vaart niemand wel. En geluk had general manager Mike Grier in mei toen de balletjes tijdens de Draft Lottery zijn Sharks de second-overall bezorgden. Na Celebrini in 2024 en Michael Misa in 2025 voegde Grier in Ivar Stenberg opnieuw een toptalent aan zijn verzameling toe. Daar bleef het overigens niet bij. Vlak voor die draft nam Grier afscheid van publiekslieveling William Eklund. In ruil voor de ninth-overall pick werd Eky naar Ottawa gestuurd om zich daar bij z’n maatje Fabian Zetterlund te voegen. Met die draft pick vulden de Sharks een belangrijk gat in hun organisatie. De talentvolle blueliner Keaton Verhoeff was de volgende in de rij met talenten die kon aansluiten.

Nadat ze in Ryan Lin nóg een zeer talentvolle verdediger konden oppikken in de eerste ronde was iedereen het er wel over eens dat Mike Grier en de Sharks meer dan uitstekende zaken hadden gedaan. Echter waren dit allemaal keuzes voor de toekomst. Op 1 juli, bij de start van free agency, liet de general manager blijken dat hij ook niet voorbijgaat aan het heden. Nadat eerder Michael Kesselring al was overgekomen van de Sabres sloeg Grier in juli toe met het vastleggen van routiniers Jacob Trouba en Mason Marchment. Twee spelers die het klappen van de zweep kennen en waar nodig als mentor kunnen fungeren voor het jonge grut.

BEDRIJVIGE ZOMER

Was Grier daarmee klaar deze zomer? Bepaald niet. In ruil voor onder meer Shakir Mukhamadullin namen de Sharks Darnell Nurse – en zijn grote salaris van ruim $ 9 miljoen AAV – over van divisierivaal Edmonton. Over dat salaris was nogal wat te doen. Het is inderdaad zo dat Grier deze zomer smeet met dollars in het salarishuis. Dat hij daarmee de lange termijn in gevaar brengt, durven wij tegen te spreken. Nog altijd staan vertrokken spelers als Erik Karlsson, Tomas Hertl, Martin Jones en vooral Logan Couture ($ 8 miljoen) op de loonlijst. De komende twee jaar komt al dit geld vrij en in combinatie met een stijgende salary cap zouden de berekeningen van Grier ook voor de lange termijn moeten kloppen.

Daar zal het nieuwe, langverwachte contract voor Macklin Celebrini ook geen verandering in brengen. In juli zette de captain van Team Canada tijdens het afgelopen WK zijn krabbel onder een nieuw contract, dat loopt vanaf 2027-2028. Deze nieuwe verbintenis zou van Celebrini de bestbetaalde speler in de NHL maken. Echter dachten de Avalanche en Cale Makar daar anders over, want nog voor het contract van Celebrini startte, was Makar met zijn $ 20.4 miljoen AAV hem al voorbij gestoken. Het zal Celebrini een zorg zijn. Hij wil onderdeel zijn van een bijzondere groep spelers en dat is precies wat ze in San Jose aan het bouwen zijn. Will Smith zal zijn maatje meer dan waarschijnlijk vergezellen op de eerste aanvalslijn. Daar kunnen we ook zomaar Ivar Stenberg al tegenkomen. De second-overall van de draft rook in de Zweedse SHL al aan het grote werk, maakte indruk tijdens het WK en het zal niemand verbazen als hij in één moeite doorschuift naar een eerste lijn in de NHL. Zo goed is Stenberg.

SURPLUS AAN AANVALLEND TALENT

Volgens in de NHL zullen met veel belangstelling naar een paar andere Sharks-talenten kijken. Michael Misa had het aanvankelijk lastig in zijn eerste seizoen. Naarmate hij meer vlieguren in de benen kreeg, begon Misa ook steeds meer tekenen van een bijzonder talent te vertonen. In de minors speelde hij bij Saginaw Spirit samen met Igor Chernyshov, die toevallig ook bij de Sharks zijn teamgenoot is. De jonge Rus kende wat fysiek ongemak vorig seizoen, maar mits in goeden doen, spatte het talent er bij Chernyshov ook vanaf. Met zijn 23 jaar kunnen we Collin Graf ook nog wel een talent noemen. De undrafted winger is de haarlemmerolie van dit roster. Graf vindt zijn weg op de eerste lijn, kan moeiteloos een rol vervullen in de bottom six en heeft zich ontwikkeld tot een geweldige speler op de PK. Niet voor niets waren de fans ontzettend in hun nopjes toen bekend werd dat Graf en de Sharks nog zeker drie jaar met elkaar doorgaan.

Tyler Toffoli was een paar jaar geleden één van de eerste steentjes in de rebuild. De inmiddels 34-jarige veteraan maakte als leermeester de donkere dagen mee, maar zal tevreden zien hoe zijn leerlingen van weleer meer en meer het heft in handen nemen. In de top six zullen we Toffoli waarschijnlijk niet meer zien, maar op de derde lijn kan de goalgetter nog altijd van grote waarde zijn. Die waarde bewees ook Alexander Wennberg de laatste jaren al. De bijna 32-jarige Zweedse center lijkt uitstekend op zijn plek in San Jose. Wennberg scoort zijn goals, geeft zijn assists, doet defensief voortreffelijk zijn werk en probeert op vrijwel alle manier een voorbeeld voor de jonkies te zijn. Ook hier weer, niet voor niets kreeg Wennberg een nieuw contract ter waarde van $ 6 miljoen AAV.

CIRKEL ROND

Met de komst van Kiefer Sherwood vlak voor de trade deadline liet Grier al een beetje achter zijn kaarten kijken. De GM was wel een beetje klaar met die hele rebuild en met de trade voor Sherwood gaf hij aan dat het échte bouwen nu kon beginnen. Sherwood brengt naast snelheid en scorend vermogen ook een gezonde portie gif en fanatisme mee. Iets wat ook in het standaardpakket van Mason Marchment is opgenomen. De aanvaller was vroeger letterlijk kind aan huis bij de Sharks toen zijn vader daar speelde. Bryan Marchment was na diens actieve loopbaan tot zijn overlijden in 2022 werkzaam als scout in San Jose en voor Mason voelt het nu  dat de cirkel rond is. Hij zal ook gaan spelen met rugnummer 27. Het nummer van zijn vader.

Dalen we nog wat verder af op de offensieve ladder, dan zien we nog namen als Adam Gaudette, Barclay Goodrow, Zack Ostapchuk en Ty Dellandrea. Spelers die in een recent verleden nog in aanmerking kwamen voor een top six, maar nu blij mogen zijn als ze überhaupt in de line-up staan. Toch moet de rol van elk van hen niet onderschat worden. Hoewel Goodrow in de herfst van zijn loopbaan zit, is hij zo’n speler die erg belangrijk in de kleedkamer is. Voor zowel Gaudette als Ostachuk geldt dat ze uitstekende bodyguards van de artiesten zijn en voormalig first-rounder Dellandrea hoopt vooral eens fit te blijven en dan volledig tot bloei te komen.

DEFENSIE OP DE SCHOP

Jarenlang was de blauwe lijn een enorm pijnpunt in San Jose. De komst van de ervaren Nurse en Trouba moet die pijn al wat verzachten. Kesselring is wat jonger, maar liet met name bij Arizona en Utah al mooie dingen zien. Bij de Sabres werd de verdediger achtervolgd door blessures vorig seizoen en verdween hij op het tweede of zelfs derde plan. De 26-jarige Kesselring hoopt in Teal zijn carriere weer van de grond te krijgen. Hij zou op het eerste gezicht een interessante optie voor het tweede of derde defensive pair moeten zijn.

Tot nu toe alleen maar nieuwe gezichten op de blue line. Toch gooiden de Sharks die linie niet volledig op de schop, want Dmitry Orlov zal met zijn ervaring nog altijd een belangrijke rol spelen. Getuige zijn -28 plus/minus rating hield het defensief vorig seizoen niet over voor de 35-jarige Rus. Aanvallend legde Orlov met 37 punten dan weer z’n beste seizoen in tijden op het ijs. Daar moeten we dan wel bij aantekenen dat Orlov vaak acte de présence gaf op de powerplay. Iets wat we komend seizoen veel minder verwachten. Dat laatste heeft dan weer te maken met de ontwikkeling van zijn jongere collega’s Sam Dickinson, Luca Cagnoni en eventueel Eric Pohlkamp. De strijd om het zesde en laatste plekje op die blauwe lijn zal waarschijnlijk gaan tussen die laatste twee. Cagnoni is de creatieve van de twee, terwijl de fysiek sterkere Pohlkamp over een daverend schot beschikt.  

CRUCIAAL JAAR VOOR ASKY

Linie voor linie wordt het bij de Sharks telkens een tandje minder in deze voorbeschouwing. De aanval is enorm getalenteerd, de verdediging is beter maar (nog) niet top en onder de lat zijn er ook vraagtekens. Dat begint al bij de beoogde starter. Yaroslav Askarov beschikt onmiskenbaar over veel talent, maar de jonge Rus is tot nu toe niet op enige regelmaat in zijn prestaties te betrappen. Voor hem komt er nu een enorm belangrijk seizoen aan. Zijn huidige contract loopt volgende zomer af en “Asky” krijgt dan de status van RFA. De Sharks houden dus de controle over hem, maar diezelfde Sharks hebben in de organisatie ook al een ander keeperstalent klaar staan in de persoon van Joshua Ravensbergen. Kort door de bocht moet Askarov nu dus bewijzen dat hij op de lange termijn een plek op dit roster waard is.

San Jose had vorig seizoen het “geluk” dat backup Alex Nedeljkovic prima presteerde. In 2020-2021 liet de nu 30-jarige Amerikaan bij de Hurricanes al iets van zijn klasse zien door als derde te eindigen in de Calder Trophy voor beste rookie. Zo goed (.932 sv%) als toen werd het daarna niet meer, maar in de loop der jaren is Nedeljkovic een stabiele factor onder de lat geworden bij vrijwel elk team waar hij speelt. Om eventuele blessures op te vangen, legden de Sharks ook nog free agent Eric Comrie voor twee seizoenen vast. Comrie was de laatste jaren werkzaam in Winnipeg als backup voor Connor Hellebuyck en zal door de Sharks waarschijnlijk gestald worden bij de Barracuda in de American Hockey League.

VOORSPELLING

In 2018-2019 stonden de Sharks in de Western Conference Finals. Dat was ook de laatste keer dat ze ’t tot de play-offs schopten. Daarna volgden donkere jaren in de kelder van de NHL. Een broodnodige rebuild werd in gang gezet door Mike Grier in 2022 en langzaam, maar heel zeker nadert die rebuild nu het einde. Vorig seizoen flirtten de Sharks – eerder dan verwacht – al met het postseason. Na alle stappen die er deze zomer zijn gezet, moet die flirt nu leiden tot een echte kennismaking. En vanaf daar tot een langdurige relatie, want met al het aanwezige talent zouden de Sharks de komende jaren een vaste klant in de play-offs moeten zijn.

Ook al gezien de kracht – of het gebrek daaraan – van de eigen Pacific Division zal San Jose in staat moeten zijn om voor het eerst sinds 2019 de play-offs te halen. Als alles heel gunstig verloopt, moet een plekje bij de beste drie mogelijk zijn. Zo niet, dan is daar altijd nog de mogelijkheid op een wildcard. Hoe dan ook wordt dit opnieuw een hele interessante ploeg om te volgen. Krijgt Celebrini bijvoorbeeld meer hulp van een talent als Misa, hoe gaat de ontwikkeling van Stenberg en weet de nieuwe defensie zich enigszins staande te houden?

Cover photo: Ezra Shaw

NFL 32-in-32 | LA Rams: Avengers van de gridiron

Toon Aerts
-
0
NFL 32-in-32 | LA Rams: Avengers van de gridiron

Het NFL-seizoen komt er langzaam aan en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge draftees en de nieuwe stand van zaken op de depth chart: alles komt aan bod. In deel 29 het team dat dit seizoen schijnbaar enkel supersterren opstelt: de Los Angeles Rams.

De LA Rams kenden een prima 2025. 12 zeges, tweede in de NFC West en twee zeges in de play-offs. Toch bleef head coach Sean McVay met een onvoldaan gevoel achter. In de NFC title game verloren de Rams nipt van de Seattle Seahawks, die nadien ook nog de Super Bowl zouden winnen. Dat hadden ook de Rams kunnen zijn, moet McVay gedacht hebben. Dit seizoen telt maar één ding: even goed doen als in 2021. Dat wil zeggen, de Super Bowl bereiken, die net als in 2021 in het eigen SoFi Stadium wordt georganiseerd. De Rams zijn in ieder geval de grote favorieten om die Super Bowl te halen. Één blik op het roster verraadt dat die favorietenstatus volkomen terecht is.

FREE AGENCY

Zou het toeval zijn dat het team dat vlakbij Hollywood gevestigd is blockbuster-deal na blockbuster-deal realiseerde dit offseason? Het begon met een trade voor cornerback Trent McDuffie van de Chiefs. De Rams hadden een first, third, sixth en seventh round pick over voor de voormalige All-Pro. Wat later tekende ook McDuffie’s cornerback-maatje Jaylen Watson. Hierdoor namen de Rams afscheid van cornerbacks Cobie Durant en Ahkello Witherspoon. Daar bleef het echter niet bij. Op 1 juni gingen de Rams all-in met een trade voor regerend NFL DPOY Myles Garrett. De eigenaar van het sack record ging naar LA in ruil voor een eerste ronde pick, een tweede ronde pick, een derde ronde pick én groot talent Jared Verse. Verse won in 2024 nog de Rookie of the Year-trofee, maar GM Les Snead was bereid die hoge prijs te betalen voor één van de beste spelers in de NFL.

Maar hiermee was de kous nog steeds niet af in de City of Angels. Steeds vaker klonken geruchten dat Aaron Donald uit pensioen zou terugkeren. De 35-jarige Donald die na het seizoen 2023 zijn cleats aan de wilgen had gehangen, vond dat hij opnieuw voldoende in de tank had om zijn terugkeer te maken. Op 30 augustus was het dan zover. De Rams kondigden de grote terugkeer aan van Aaron Donald, misschien wel de beste verdediger die de NFL ooit zag. En zo was de laatste der infinity stones toegevoegd aan de handschoen toegevoegd. Een waar superheldenteam (of super-villain-team, afhankelijk aan wie je ’t vraagt) was samengebracht in Inglewood, California.

NFL DRAFT

De Rams zorgden voor een stevige verrassing tijdens de NFL Draft. Ze gebruikten hun eerste ronde pick om de mogelijke opvolger van hun 38-jarige QB1 te selecteren. Ty Simpson, die vier seizoenen uitkwam voor de Alabama Crimson Tide, was enkel in 2025 de starter, maar leidde zijn team wel naar een 11-4 record en de College Football play-offs. Simpson zal minstens een jaar rustig kunnen leren van Matthew Stafford en zelfs back-up Stetson Bennett, die op dit moment nog voor Simpson staat op de depth chart.

In de tweede ronde kozen de Rams tight end Max Klare uit Ohio State. Een logische keuze voor een team dat meer dan wie ook in de NFL meerdere tight ends tegelijk opstelt. Ook de volgende twee keuzes waren voor de offense. In de derde ronde werd offensive tackle Keagen Trost uit Missouri gekozen. Hij begint het seizoen echter op injured reserve. In de zesde ronde kwam wide receiver CJ Daniels de rangen versterken. Daniels is een relatief “oude” rookie van 24 jaar die maar liefst zes jaar in het College circuit meedraaide. In de zevende ronde kozen de Rams dan toch nog een verdediger. Defensive tackle Tim Keenan uit Alabama. Keenan haalde echter niet het finale roster, noch het practice squad.

32-in-32 Rams Depth Chart

OFFENSE

De Rams offense zal er in 2026 grotendeels hetzelfde uitzien als in 2025. Toch was er één niet onbelangrijke wijziging dit offseason. Offensive Coordinator Mike LaFleur verliet na drie seizoenen LA en trok naar de Arizona Cardinals om er hoofdcoach te worden. Zijn zitje werd overgenomen door Nate Scheelhaase, die al sinds 2024 actief is in de coaching staff van de Rams. Filosofisch zal er dus niets veranderen. De best scorende aanval van 2025 loopt nog steeds via regerend MVP Matthew Stafford. Ondanks zijn 38 lentes speelde Stafford vorig seizoen misschien wel zijn beste seizoen ooit. Bij de Rams rekenen ze erop dat hij dat met quasi dezelfde cast nogmaals kan herhalen. Stafford zelf zal ook een en ander willen bewijzen. Zijn mogelijke opvolger is al in het gebouw. Iets wat bij quarterbacks zelden op veel bijval kan rekenen.

Één van de sleutels tot succes was het veelvuldig uitrollen van 12- en 13-personnel packages, waarbij twee of zelfs drie tight ends tegelijk op het veld stonden. De Rams hebben daarom niet minder dan vijf tight ends op hun finale roster staan, inclusief rookie Max Klare. Ook de running game zal er grotendeels hetzelfde uitzien in 2026. Kyren Williams en Blake Corum zullen opnieuw het werk verdelen. Williams zorgt voor de snelheid en explosiviteit, terwijl Corum de tank is die tussen de tackles oorlog moet maken. En ook bij de receivers vinden we geen nieuwe namen. Davante Adams, die vorig seizoen de NFL leidde in receiving touchdowns, wil dat kunstje in 2026 nog eens overdoen. Puka Nacua, de leider in receptions vorig jaar, geldt nog steeds als één van de allerbeste receivers in de NFL.

Nacua bezorgt de Rams echter meer en meer kopzorgen. De All-Pro raakte verwikkeld in meerdere schandalen. Eerst was er het antisemitisch gebaar dat hij -al dan niet onwetend- in december maakte op een livestream van internetpersoonlijkheid Adin Ross. Daar kwam in het offseason een rechtzaak bij, aangespannen door een vrouw die zou gebeten zijn door Nacua tijdens Oudejaaravond. Volgens Sean McVay is Nacua nog geen “afleiding”, al kan hij zich geen misstappen meer veroorloven, wil hij straks de bestbetaalde wide receiver in de NFL worden.

DEFENSE

Op papier hebben de Rams misschien wel de beste defense allertijden bijeengebracht. De zwakke plek van vorig seizoen, de cornerback-positie, werd sterk geupgraded met de komst van Trent McDuffie en Jaylen Watson. Zowel McDuffie als Watson spelen de positie op een intense en fysieke manier, wat zowel in coverage als in de run defense voor een boost moet zorgen. Zeker tegen outside-zone runs, de Achilleshiel van de Rams-defense in 2025, zouden de twee ex-Chiefs een prima schild moeten kunnen vormen. Safety Kam Curl, die een game-winning interceptie ving in de play-off-zege tegen de Bears, kreeg dit offseason een nieuw driejarig contract, een duidelijk teken van vertrouwen.

De pass rush was afgelopen seizoen wat minder potent dan gewoonlijk in LA. Dat zou in 2026 helemaal opgelost moeten zijn. Met Myles Garrett en Aaron Donald aan boord breekt het angstzweet nu al uit bij alle QBs die het tegen de Rams op zullen nemen komend seizoen. Garrett brak vorig seizoen het record voor aantal sacks in één seizoen, 23. Het leverde hem zijn derde NFL DPOY-trofee op. Donald, zelf een drievoudig DPOY, verzamelde al 117 sacks in zijn carrière. Het enige vraagteken dat bij Donald geplaatst kan worden, is rond zijn wedstrijdfitheid. Hij speelde zijn laatste wedstrijd op 14 januari 2024. Voeg bij deze twee supersterren nog Byron Young, Kobie Turner en Braden Fiske en de pass rush oogt monsterlijk. Ze kunnen namelijk niet allemaal dubbel gedekt worden.

Inside linebacker Nate Landman voerde in zijn eerste seizoen bij de Rams meteen het team aan in aantal tackles. Omar Speights, die als undrafted free agent het Rams-roster haalde in 2024, eiste in 2025 een basisplaats op, maar viel tegen in de play-offs. Hij vormt misschien wel de enige (relatief) zwakke plek in deze Rams-defensie.

CONCLUSIE

Dit roster vertoont quasi geen zwakke plekken. Als we er dan toch twee moeten benoemen, dan kiezen we voor het gebrek aan breedte op wide receiver en de inside linebackers. Mocht Puka Nacua alsnog in gerechtelijke problemen komen, dan verliest Matthew Stafford zijn gevaarlijkste wapen. Fitheid zal natuurlijk een belangrijke factor worden. Zeker bij dit ervaren roster. Aaron Donald speelde al meer dan twee jaar geen wedstrijd meer. Matthew Stafford is 38 jaar oud. Davante Adams is 33 jaar oud, Myles Garrett is er 30. Een blessure loert in de NFL helaas altijd om de hoek. Mochten de Rams echter blessurevrij blijven, dan lijken deze Avengers virtueel onoverwinnelijk.

Voorspelling: 15-2

Lees hier alle artikelen in de NFL 32-in-32 reeks voor het aankomende seizoen!

Coverfoto: Rob Carr/Getty Images

NFL 32-in-32 | Houston Texans: Is Stroud goed genoeg?

Timothy Donsen
-
0
NFL 32-in-32 | Houston Texans: Is Stroud goed genoeg?

Het NFL-seizoen komt er langzaam aan en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge draftees en de nieuwe stand van zaken op de depth chart: alles komt aan bod. In deel 28: het team dat het liefst alleen defense zou willen spelen omdat de offense er niks van bakt: de Houston Texans.

De Texans waren om één reden een van de meest beangstigende teams om te spelen: hun defense. Daarentegen was de offense dan weer niet angstaanjagend. Het grote contrast tussen de twee kanten van de bal zorgde ervoor dat de Texans vrij hard crashte in de play-offs. Wat een geweldig seizoen kon worden viel uit elkaar door een ontzettend slechte wedstrijd van quarterback C.J. Stroud. Voor aankomend seizoen lijkt het nu of nooit te worden voor Stroud. Met een nieuw contract in zijn vizier willen hij en de Texans zo goed mogelijk spel zien zodat het contract wat hij kan verdienen het ook waard is. De vraag blijft alleen hoe graag de Texans hem willen betalen, want deze verdediging niets laten bereiken zou ontzettend zonde zijn.

FREE AGENCY

In dit offseason hebben de Texans niet bepaald stilgezeten. Diep in training camp werden er nog toevoegingen gemaakt aan het roster. Voor een team wat al veel talent heeft, laat dit een ‘never be comfortable’ mentaliteit zien. Altijd kan er iets beter. Een goed voorbeeld hiervan was de grootste signing. Eagles S Reed Blankenship kreeg een driejarig contract voor 24 miljoen. De coverage van de Texans was vorig seizoen uitstekend, maar een kans om zelfs nog beter te worden is het altijd waard. Daarnaast lag deze offseason de prioriteit bij de offensive line. Al jaren hebben de Texans problemen met het spel van verschillende O-Linemen en blessures helpen ook niet mee. RT Braden Smith werd gehaald van divisionele tegenstander Colts en G Wyatt Teller werd uit Cleveland opgehaald.

Ook waren de Texans actief op de trade market. RB David Montgomery werd naar Houston na jaren lang te hebben gespeeld voor de Lions. Montgomery krijgt hiermee de kans om een echte RB1 te zijn, nadat hij met Jahmyr Gibbs altijd zijn touches moest delen. Ook werd Patriots WR Kayshon Boutte aangetrokken. Door wat ongelukkig blessureleed aan veelbelovende WR Jayden Higgins moesten de Texans een gat opvullen. Boutte past hiermee precies in wat de Texans zoeken en krijgt de kans om zich te laten zien voor een nieuw contract.

NFL DRAFT

De Texans maakte acht selecties in de 2026 NFL Draft. De reactie op alle picks was verschillend. Analisten waren erg tevreden met sommige keuzes, maar ook weer teleurgesteld met anderen. Om te beginnen in de eerste ronde. Met pick #26 werd Georgia Tech G Keylan Rutledge gekozen. Rutledge kende met Georgia Tech een erg goed seizoen waardoor hij zich in de kijker speelde. Naast dat de Texans echt hulp nog hadden op deze positie was hij het zeker waard. Een win-win voor de Texans.

Op dag twee werden er twee spelers gekozen. Als eerste Ohio State DT Kayden McDonald. Deze ‘lovable giant’ combineert een geweldig karakter met een groot lichaam gemaakt voor vernietiging. Bij Ohio State was hij de run defense in zijn eentje en zal de Texans hier alleen maar beter in maken. De tweede selectie van dag twee was meer verrassend. Michigan TE Marlin Klein werd veel eerder gekozen dan werd gedacht. Door de apart ’tight end run’ in deze draft waren er een aantal teams die eerder een TE kozen dan voorheen verwacht werd. Met Klein hebben de Texans een speler binnen die de aanval meer divers maakt.

OFFENSE

De Texans hangt, net zoals alle NFL offenses, af van één ding: de quarterback. C.J. Stroud wist vorig seizoen weer niet het niveau aan te tikken van zijn eerste jaar. Hiermee beperkte hij het plafond van dit Texans team, tot frustratie van de fans. De aanpak van de Texans om dit op te lossen was erg slim. Met het aantrekken van Montgomery en het versterken van de O-line hoeft Stroud niet alles te dragen. De Texans yards per run attempt was in 2025 erg slecht. Met 3.9 yards stonden zij 29ste. Hoogstwaarschijnlijk door de volatiliteit van de running backs. Montgomery is een krachtige runner die dit gemiddelde kan stabiliseren. Hij zal niet per se veel big runs hebben, maar veel negatieve ook niet. Daarmee biedt Montgomery de Texans offense, en Stroud, ondersteuning. De Texans hebben genoeg wapens voor door de lucht. Deze zullen zelfs nog beter zijn als de run game eindelijk wordt verbeterd.

DEFENSE

Over de Texans defense is eigenlijk niet veel aan te merken. Op papier waren zij waarschijnlijk de beste defense in de league vorig jaar en het lijkt erop dat ze dit seizoen dat niveau voort kunnen zetten. Er is geen statistiek te vinden waar de 2025 Texans defense gemiddeld of slecht in was, werkelijk alles van goed of uitstekend. Dit allemaal is te danken aan HC DeMeco Ryans die samen met DC Matt Burke de verdediging door simpelweg goede executie tot dit niveau heeft gekregen. De kern van 2025 is er nog, met pass rushers Will Anderson Jr. en Danielle Hunter voor de front-end en corners Derek Stingley Jr., Kamari Lassiter en Jalen Pitre voor de back-end. Met de toevoegingen van spelers zoals Reed Blankenship en Kayden McDonald zal deze defense ook niet slechter worden, dus wees voorbereid op veel big plays van deze Texans defense.

CONCLUSIE

De grootste factor voor dit team blijft: Is de offense capabel genoeg voor de play-offs. Zoals vorig seizoen liet zien zijn de Texans verdedigend een van de beste teams in de NFL. De verdediging droeg vorig jaar ook het team dus dit jaar zouden zij dat ook best kunnen doen. Alleen is het makkelijker als C.J. Stroud terugkeert naar zijn rookie vorm. Als de Texans het aanvallend op de rit krijgen zouden zij gezien mogen worden als een van de grootste contenders in de AFC. Echter zijn er nog genoeg vragen rond Stroud en de offense, en lijkt het probleem niet makkelijk opgelost te worden.

Voorspelling: 11-6

Lees hier alle 32-in-32 previews voor het nieuwe NFL-seizoen!

Coverfoto: Jordan McKendrick/Houston Texans

NHL 32-in-32 | Florida Panthers: levensgevaarlijke jager wil de Cup terug

Hans Mulder
-
0
NHL 32-in-32 | Florida Panthers: levensgevaarlijke jager wil de Cup terug

Op dinsdag 29 september (23:00 uur Nederlandse tijd) schieten Carolina Hurricanes en Florida Panthers het seizoen 2026 – 2027 in gang. Het aftellen is begonnen en bij SportAmerika doen we dat traditioneel met onze voorbeschouwingen. De komende 32 dagen nemen we elke dag een team onder de loep in onze 32-in-32 serie. We eindigen op 29 september met titelhouder Carolina Hurricanes. Zij namen de titel over van een team dat zint op wraak: Florida Panthers.

TERUGBLIK OP HET SEIZOEN 2025-2026

Het is even wennen om zo vroeg in onze serie voorbeschouwingen de Florida Panthers al tegen te komen. De kampioen van 2024 én 2025 bleef in 2026 ver verwijderd van de play-offs. Eén blik op de statistieken van dit team leert al genoeg. Coach Paul Maurice kon geen enkele speler 82 keer opstellen vorig seizoen. Misschien wel de beste speler van allemaal, Aleksander Barkov, speelde zelfs helemaal niet. Pas tijdens het afgelopen WK zagen we de Fin weer eens op het ijs. Barkov gebruikte dat, door Finland gewonnen, toernooi om weer wat ritme op te doen richting het nieuwe seizoen. Barkov werd ontzettend gemist bij de back-to-back kampioen. Was hij de enige afwezige geweest, dan hadden ze het misschien nog wel op kunnen vangen.

Matthew Tkachuk speelde pas in januari zijn eerste minuten, Sam Reinhart miste bijna 20 wedstrijden, Brad Marchand zelfs 30, Seth Jones idem dito en zo kunnen we nog wel even doorgaan. Die vele, lange, zware seizoenen achter elkaar hakten er dus behoorlijk in bij de Cats. Aanvallend was het vorig seizoen middelmaat. Defensief, toch lang het sterke punt, bungelden de Panthers ergens onderaan de lijst met statistieken. Slechts vier teams kregen bijvoorbeeld meer goals om de oren dan de trotse titelhouder.

Dit alles, in combinatie natuurlijk met de blessures, was grotendeels het gevolg van de slopende seizoenen waarin de Panthers óf de Cup-finale verloren of tot twee keer toe wonnen. Het teleurstellende seizoen bewees zowel aan deze franchise als aan alle andere dat je niet ongestraft jaar in jaar uit met je krachten kunt smijten in de NHL. En voor de volgers werd het ook al snel duidelijk dat er in Sunrise snode plannen lagen om een herhaling van 2025-2026 te voorkomen.

ÉÉN TKACHUK WAS NIET GENOEG

In Raleigh hingen ze nog in de lampen van het feest na het behalen van de Stanley Cup toen Bill Zito en de Florida Panthers een bommetje dropten in de NHL. Hoewel Brady Tkachuk zijn uiterste best deed om alle geruchten tegen te spreken, was het overduidelijk dat de Amerikaan in Canadese dienst ontevreden was in Ottawa. Verschillende clubs werden gelinkt aan de jongste van de twee broertjes, maar eigenlijk wist iedereen wel dat er maar één bestemming mogelijk was. Toen de Panthers op een mooie, zonnige zondagmiddag opeens Mackie Samoskevich van de hand deden, hadden we allemaal kunnen weten hoe laat het was. Slechts luttele uren na die trade van hun voormalig first-round draft pick gaven Florida en Ottawa een klap op de grootste blockbuster deze zomer. Brady Tkachuk werd teamgenoot van broer Matthew bij de Florida Panthers. Daar had Panthers-GM Bill Zito drie (toekomstige) first-round picks voor over. En een second-round pick.

Het was al geen feest om het tegen een Sam Bennett én een Brad Marchand én een Matthew Tkachuk op te nemen. Daar komt nu ook nog een Brady Tkachuk bij. In Ottawa was hij captain en volgens velen – met name Brady zelf – de beste man op het ijs. Zijn nieuwe werkgever herbergt veel meer grote namen. En grote namen die, net als hij, niet vies zijn van een beukje hier of een snerende opmerking daar. Echter vond Zito het nog niet voldoende, want ook Garnet Hathaway werd nog aan dit gezelschap toegevoegd. Een 34-jarige aanvaller die niet zelden is terug te vinden in de top 10 van spelers met de meeste hits in een seizoen. Scoren doet de winger niet vaak, maar in Florida kan hij dat wel aan anderen overlaten.

HARD TO PLAY AGAINST…

Vaak bezigt een coach of general manager de gevleugelde term “hard to play against” als je ze vraagt na de gewenste identiteit van hun team. Zonder enige twijfel past dit etiket perfect op de Florida Panthers van 2026-2027. En de jaren daarna. Dit roster heeft alles in zich om het de tegenstander ontzettend moeilijk te maken. Tot nu toe legden we de nadruk op de “vervelende” eigenschappen. Dan doen we de technische kwaliteiten van deze Panthers toch echt tekort. Natuurlijk is Brady Tkachuk meer dan een vervelende horzel op het ijs. De bijna 27-jarige winger kan natuurlijk ook prima met een stick overweg. Net als zijn broer, die wij net iets hoger aanslaan. Sam Bennett kan je het bloed onder de nagels vandaan halen, maar is ook gewoon een begenadigde doelpuntenmaker. Iets wat we ook over Brad Marchand kunnen zeggen, die helaas voor de veteraan en zijn club nog niet helemaal fit is na een operatie deze zomer.

Voor deze preview bekijken we van elke ploeg de zogenaamde depth chart. Wat zijn de mogelijke lijncombinaties van in dit geval de Panthers. Eerlijk is eerlijk, als je die combinaties ziet, dan zinkt de moed je wel een beetje in de schoenen. Een eerste lijn met goalgetter Carter Verhaeghe, de geweldige Barkov en harde werker Sam Reinhart is prima. Laat je dit volgen door een lijn met de broertjes Tkachuk en Anton Lundell dan heb je over de top six helemaal niks te klagen. Kun je als coach Paul Maurice een derde lijn met Marchand, Eetu Luostarinen en Bennett op het ijs zetten, dan weet je dat je vrijwel elke tegenstander daarmee pijn doet. Letterlijk en figuurlijk. Sluit je af met jongens als Sam Lafferty, Lars Eller en Hathaway, dan moeten we voorzichtig concluderen dat deze aanval weinig zwakke plekken kent. Het enige wat mogelijk een klein beetje in de weg kan zitten, is de leeftijd van de kern van dit roster.

OUDE BEKENDE TERUG

Kijken we naar de blauwe lijn, dan gaat het op dezelfde voet verder. Vlak voor ’t begin van free agency gingen de rechten van voormalig Ducks-captain Radko Gudas naar de Panthers in ruil voor de rechten van A.J. Greer. Gudas, die afgelopen jaar natuurlijk in opspraak kwam na zijn overtreding op Auston Matthews, had al een verleden in Florida en heeft daar nu ook een toekomst. Gudas tekende, als 36-jarige, namelijk een nieuw contract voor zes jaar en een jaarsalaris van $ 1.5 miljoen. De kans is klein dat Gudas die volledige looptijd ook daadwerkelijk afmaakt. Door het salaris te spreiden kan Bill Zito die Average Anual Value laag houden om zo in het heden meer ruimte te creëren in het salarishuis. Dat dit over een paar jaar voor problemen kan gaan zorgen, zien ze tegen die tijd wel. Net als bijvoorbeeld in Vegas is alles in Florida gericht op het nu winnen. De toekomst is een zorg voor later.

Op die blauwe lijn komen we verder voornamelijk dezelfde namen tegen als vorig seizoen. Mits die namen fit waren natuurlijk. Seth Jones is opgebloeid in de zon na een moeizame fase in The Windy City bij de Blackhawks. Gustav Forsling is een heerlijk feel good-verhaal nu hij het zo goed doet nadat de Panthers hem van waivers plukten nadat zijn carriere in Carolina niet op gang kwam en Aaron Ekblad is als voormalig first-overall natuurlijk nog altijd een kind van de club. Zijn productie is de laatste jaren weliswaar wat achteruit gegaan, maar Ekblad is nog altijd een bijzonder waardevolle kracht. Paul Maurice zal ongetwijfeld hetzelfde zeggen over Niko Mikkola, Dmitry Kulikov en Uvis Balinskis.

Deze namen maken samen een betrouwbare defensie. Coach Paul Maurice zal toch ook moeten toegeven dat het jeugdig elan hier ver te zoeken is. Elk genoemd lid van de blauwe lijn is de 30 inmiddels gepasseerd. Of dit handig is in een league die steeds sneller en jonger wordt, zal de toekomst uitwijzen. Een groot verschil met voorgaande jaren is namelijk ook dat de blueliners niet meer kunnen vertrouwen op een redding van Sergei Bobrovski mocht het onverhoopt mis gaan.

VERDER ZONDER BOB…

Sinds het seizoen 2019-2020 verdedigde tweevoudig Vezina-winnaar Sergei Bobrovsky het doel in Sunrise. Daar werd de Rus met een jaarsalaris van $ 10 miljoen geweldig goed voor betaald. Dat loon leek aanvankelijk als een molensteen om zijn nek te hangen. Pas vanaf 2021 stond de Bob op die we leerden kennen in Columbus. De goalie was een belangrijke schakel in het succes van de Panthers en hun Stanley Cups, maar vorig seizoen zakte Bobrovsky volledig door de hoeven. Speler en club kwamen er niet uit over een nieuw contract. Ook al omdat een save percentage van .877 de onderhandelingen van het kamp Bobrovsky niet hielpen. Hij tekende in Toronto en zag zijn voormalig werkgever een generatiegenoot strikken. Jacob Markstrom werd in ruil voor onder meer Evan Rodrigues en Jesper Boqvist overgenomen van de Devils.

Hoewel Zito het niet direct zal toegeven, was dit ook wel een beetje een geldkwestie. Veel ruimte in het salarishuis om een écht grote goalie binnen te halen, was er simpelweg niet (meer). Markstrom moest een paar jaar geleden het antwoord op het keepersprobleem in New Jersey worden. Helaas lijkt de 36-jarige Zweed echt wel over zijn top. Zijn .883 save percentage vorig seizoen was bijvoorbeeld maar een fractie beter dan dat van Bobrovsky. Als backup werd ook een voormalig Devil gehaald. Met zijn 26 jaar is de rek er bij Akira Schmid normaal gesproken nog niet uit. De Zwitser wist in zijn NHL-loopbaan echter tot nu toe nog niet te overtuigen. We kunnen er dan ook niet omheen, dat de Panthers in deze linie wel wat aan kwaliteit hebben ingeleverd.

VOORSPELLING

Op papier ziet het er voortreffelijk uit bij de Panthers en als we van een afstand de karakters van deze groep in kunnen schatten, zijn ze ook zeker op jacht naar eerherstel. Die revanchegevoelens in combinatie met alle kwaliteiten die dit roster verder herbergt, maakt van dit Florida Panthers een levensgevaarlijke ploeg. Zelf zullen ze zonder enige twijfel heel hoog inzetten en gaan voor de derde Cup in vier jaar. Aanvallend zijn ze, mits alles heel blijft, daar zeker goed genoeg voor. Bill Zito heeft op dat vlak uitstekend zijn werk gedaan, maar wel maken we weer die kanttekening dat het allemaal wat aan de oude kant is.

Als je die vorige alinea leest, dan voel je een hele dikke “maar” in de lucht hangen. Defensief lijkt het allemaal wel stabiel, maar die blauwe lijn valt of staat toch ook wel een beetje met een goede goalie. En laten we daar nou zwaar onze twijfels bij hebben. Bij Markstrom lijkt ’t beste er wel af en bij Schmid is er de twijfel of dat beste op de langere termijn wel goed genoeg is. Tenzij ze weer geplaagd worden door vele blessures vullen we met potlood deze Panthers alvast in voor de play-offs. Daar zal een rondje of twee winnen waarschijnlijk ook nog wel lukken, maar ergens heb je toch ook goalies nodig die wedstrijden voor je winnen wanneer het niet lukt. Of de Panthers over zo’n sluitpost beschikken, valt te bezien.

Cover photo: Joe Cavaretta

MLB Watch: Nieuwe eigenaar voor Angels, wisselende prestaties landgenoten en succes voor Curacao!

Hans Mulder
-
0
MLB Watch: Nieuwe eigenaar voor Angels, wisselende prestaties landgenoten en succes voor Curacao!

Met de finish in zicht gaat het allemaal wat moeizamer bij onze landgenoten. Ozzie Albies en zijn Braves voelen de hete adem van de Phillies, Bogaerts en de Padres moeten zelfs vrezen voor hun wildcard en Ceddanne Rafaela kreeg met Boston een veelbesproken pak slaag in New York. Beter nieuws was er voor de Angels-fans. De geplaagde franchise krijgt een nieuwe eigenaar en die zit aardig in de slappe was…

DUTCH WATCH

OPMERKELIJKE WEEK VOOR ALBIES EN BRAVES

Een week van uitersten, zo konden we ‘m van Ozzie Albies en Atlanta Braves wel samenvatten. Nadat ze eerste drie uit drie pakten tegen hoogvlieger LA Dodgers na de koploper in de NL East het vorig weekend in eigen huis op tegen laagvlieger Colorado Rockies. Zaak was dus om de concentratie niet te laten verslappen. Zeker niet omdat concurrent Philadelphia Phillies datzelfde weekend in LA Angels eveneens één van de mindere goden trof en de voorsprong van de Braves in de NL East nog altijd maar 5 gewonnen wedstrijden was. Die raad nam Atlanta vorige week vrijdag blijkbaar ter harte. Al vroeg stond er een 4-0 voorsprong op het bord, die uiteindelijk leidde tot een 6-4 overwinning.

CLOSE GAMES

Albies begon aan die wedstrijd met een 5-game hitting streak op zak. Het duurde tot de zesde inning voor hij wist dat die reeks in elk geval nog een dag langer stand hield. Die inning kwam hij namelijk door met zijn enige hit in 5 at-bats. Op zaterdag 29 augustus verscheen onze landgenoot twee keer op de honken in de tweede ontmoeting. Helaas voor zijn hitting streak gebeurde dit na vier wijd en een geraakt werper. Wat officiële AB’s betreft, was Albies dan ook 0-for-2. Colorado liet in dit duel wat kans liggen, waardoor Atlanta met een 2-1 overwinning goed weg kwam. Iets soortgelijks kunnen we zeggen over de series finale. Wederom waren de runs duur en wederom trok Atlanta nipt aan het langste eind. Albies moest zich tevreden stellen met één single in vier at-bats, maar mocht wel juichen toen Matt Olson de thuisploeg in extra innings naar de 3-2 zege sloeg.

De Braves hadden er nu zeven op rij gewonnen, maar in de stand schoten ze er weinig mee op. Philadelphia bleef ook maar winnen en gaf dus geen centimeter prijs. Die winstreeks eindigde afgelopen maandag tegen de Giants. San Francisco kwam voor één inhaalwedstrijd naar Truist Park en klopte de Braves met 3-7. Albies was 1-for-4 in dat duel. Direct daarna sprong hij met zijn teamgenoten in het vliegtuig naar Washington voor een serie van twee tegen de Nationals. Die begon dinsdag met een 5-9 nederlaag, maar Albies klapperde er in de tweede inning wel zijn 21e homerun uit. Tevens zijn allereerste als aangewezen slagman en zijn eerste sinds 11 augustus. Toen tegen de Mets.

HISTORIE VOOR RONNIE

Met het oog op de serie van vier wedstrijden in Philadelphia dit weekend konden de Braves wel een opsteker gebruiken. Die kwam er woensdag in de vorm van een klinkende 9-0 overwinning. Defensief liep het op rolletjes, Albies was 1-for-4 met een run en Ronald Acuna Jr. lijkt weer de oude te worden. In potentie is Acuna één van de beste spelers in de majors, maar die topvorm wist hij nog niet te benaderen. Tot woensdag. Tegen de Nats was Acuna Jr. 3-for-5 met onder meer een 3-run homerun. Dit was zijn 200e in Major League Baseball en gecombineerd met zijn 200 gestolen honken is de Venezolaan van Atlanta de speler die daar de minste wedstrijden voor nodig had. Met 929 duels stond dit record op Alfonso Soriano, maar Ronald Acuna tikte dit aan in zijn 904e MLB-wedstrijd.

Atlanta begint dit weekend met een voorsprong van 4 gewonnen wedstrijden op de Phillies aan die oh zo belangrijke serie in Philadelphia. In theorie kunnen de Phillies langszij komen in de divisie, maar dan moet de thuisploeg al hun vier wedstrijden winnen. Hoewel beide teams stevig op koers liggen voor de play-offs is de plaatsing wel degelijk van belang. Met een divisietitel tref je bijvoorbeeld de laagst geplaatste van de wildcard-teams.

BOGAERTS KAN HET NOG

Tussen 6 augustus en 16 augustus won San Diego Padres acht van hun tien wedstrijden. Daarmee leken ze een aardig fundament te leggen voor wat uiteindelijk moest leiden tot een wildcard. Niets is echter minder waar. Tot nu toe dan. Aangezien concurrenten als de Phillies en Diamondbacks ook maar blijven winnen, kunnen Xander Bogaerts en zijn Friars zich geen misstappen veroorloven. Vorige week deed het al pijn dat ze twee van de drie duels aan de Pirates moesten laten en als je daarna ook nog naar Florida moet voor een drieluik tegen de Tampa Bay Rays, dan weet je dat het er niet eenvoudiger op wordt.

Met slechts 1 hit in 9 AB’s tegen Pittsburgh had Bogaerts niet de beste serie achter de rug. Tegen de Rays opende hij vorige week vrijdag met 1-for-4 aan slag en een run in de vijfde inning. Helaas voor San Diego konden ze daar onmogelijk blij mee zijn. De Rays hadden er op dat moment al 6 op het bord staan en freewheelden min of meer naar een 9-4 overwinning. Bogaerts kwam in de tweede wedstrijd slechts één keer aan slag. In een spannend duel viel hij pas laat in, maar kreeg hij in z’n enige slagbeurt drie slag om de oren. Hoewel de Padres dus wel wat beter voor de dag kwamen, ging de winst met 7-6 opnieuw naar de thuisploeg.

BETERENDE HAND

Die rust leek Bogaerts goed te doen. Zondag in de series finale opende hij namelijk de score in de vierde inning met een 2-run RBI-single. Het waren zijn eerste RBIs in zes wedstrijden. Het mag een understatement heten dat Bogaerts daar ook wel aan toe was. Ondanks de productie van onze landgenoot stonden de Padres aan het einde van de rit wel weer met lege handen. Closer Mason Miller verloor een 3-1 voorsprong in de negende inning en zag de Rays in de elfde deze wedstrijd naar zich toetrekken met 5-4.

Op bezoek bij de Reds in Cincinnati was het maandag direct weer raak voor Bogaerts. Met een 2-run RBI-double had de Oranje-captain zijn aandeel in de 5-0 overwinning daar. Was voor Bogaerts daarmee het lek dan eindelijk boven? Nou, hij is in elk geval aan de beterende hand zo lijkt het. Op de eerste dag van september dwong hij twee keer vier wijd en een gestolen honk af, maar bleef hij nog zonder hit. Met 2 runs in de achtste inning deed de hekkensluiter in de NL Central de opponent uit San Diego behoorlijk bij. De Reds wonnen namelijk met 4-3 en trokken woensdag ook deze serie van drie wedstrijden naar zich toe. Met 2-for-3 en een walk was Xander Bogaerts in die series finale een lastige out voor de Reds, maar met 7-3 waren zij het die ’t laatst lachten.

OUTSIDE LOOKING IN

Door deze magere resultaten tijdens deze road trip beginnen de Padres aan dit weekend op een positie die geen recht geeft op de play-offs. Nu is de achterstand op de Diamondbacks met een 0.5 gewonnen wedstrijd wel te overzien, maar met de Yankees als tegenstander in San Diego zal het geen sinecure worden om die aansluiting ook daadwerkelijk te houden. In dat licht bezien zullen zowel de Padres en Diamondbacks nu al naar het laatste weekend van dit seizoen kijken. Vanaf vrijdag 25 september staan er in San Diego namelijk drie duels op het programma tussen deze rivalen.

JANSEN SCHUDT WISSELVALLIGHEID NIET AF

Het was in meerdere opzichten een bijzondere serie vorig weekend in Detroit. Niet alleen zag Kenley Jansen zijn oude maatjes van de Dodgers nog eens terug, maar het draaide er natuurlijk vooral om de terugkeer van Tarik Skubal. De startend werper verliet onlangs de club voor wie hij in de majors debuteerde voor LA en had toen waarschijnlijk het laatste weekend van augustus al een kleurtje in zijn agenda gegeven. Op vrijdag 28 augustus stond een geëmotioneerde Skubal inderdaad voor het eerst tegenover de Tigers. De tweevoudig winnaar van de Cy Young kreeg dan weliswaar de winst niet op zijn naam, maar met 4 hits, 1 run en 6 IP kon Skubal meer dan tevreden zijn. Dat zijn Dodgers dankzij een RBI-single van Freddie Freeman in de achtste inning de openingswedstrijd van deze serie ook nog wonnen, maakte de avond voor Skubal wel compleet: 2-1.

Kenley Jansen was na zijn vertrek bij de Dodgers in 2022 zijn oude liefde natuurlijk al vaker tegengekomen. Twaalf jaar speelde de closer voor die club, dus voelde het ongetwijfeld speciaal toen hij in de tweede ontmoeting bij een 1-1 stand in de negende inning richting de heuvel ging. Hij loste reliever Andrew Sears af, die al 2.2 innings voor zijn rekening had genomen. In die negende stonden er ook al twee nullen op het bord, met alleen het eerste honk bezet. Slechts vier pitches had Jansen nodig om Teoscar Hernandez weg te zetten en zijn team met een gelijke stand naar de gelijkmakende negende te loodsen. Daar had Dodgers-reliever Jack Dreyer de grootst mogelijke moeite om de Tigers te temmen. Met één out en drie honken bezet, was het Kevin McGonigle die de trekker overhaalde, de winnende run over de thuisplaat sloeg en Jansen zo zijn vierde winst van het jaar bezorgde.

TROOST

Na die winst volgden voor de Tigers drie kansloze nederlagen. Eéntje (1-6) tegen LA en vervolgens twee tegen Minnesota Twins. In de Twin Cities gingen de Tigers maandag met 11-1 onderuit. Een dag later scoorden ze één run meer, maar was de schade met 15-2 nog veel groter. Het was dan ook begrijpelijk dat Tigers-manager A.J. Hinch woensdag zijn closer al vrij snel aan het werk zette. Detroit had een 5-3 voorsprong in de achtste inning, maar bij één out waren ook alle honken bezet. Kenley Jansen kon zich dus geen fouten permitteren. Onze landgenoot had echter moeite om de slagzone te vinden en gaf Victor Caratini vier wijd. Daarmee liep Kody Clemens de 4-5 over de thuisplaat.

Royce Lewis maakte het Jansen eveneens erg lastig met een lange at-bat. De achtste pitch ging het infield uit voor een RBI-single en daarmee de 5-5. Daarmee verloor Jansen zijn kans op een save en waren de Tigers hun voorsprong kwijt. Hinch liet zijn closer nog heel even staan, maar Jansen maakte de inning niet af. Het was dus niet ’t beste optreden van de international, maar een troost was wel dat zijn Tigers in de twaalfde inning hun losing streak beëindigden. De bezoekers scoorden 5 runs in die inning en daar hadden de Twins niet meer van terug: 6-11.

PALACIOS KRIJGT BAT AAN DE PRAAT

In de National League is het nauwelijks nog nieuws als een team de 80 overwinningen aantikt, maar hoe anders is dat in de American League. Dankzij hun overwinning op de Tigers van woensdag 26 augustus kon Tampa Bay Rays die barrière afgelopen weekend als eerste slechten. Tegen de Padres gebeurde dit al bij de eerste poging. Die 9-4 overwinning bekeek Richie Palacios overigens vanuit de dug-out, want de veelzijdige infielder kreeg van manager Kevin Cash geen speeltijd. Dat veranderde in de twee volgende wedstrijden. Palacios bleef in beide duels – opnieuw – zonder hit, maar was desondanks erg belangrijk voor de Rays.

EINDELIJK EEN HIT!

Bij een 3-6 achterstand in de tweede ontmoeting dwong Richie Palacios in de zevende inning vier wijd af. Hij leek daarmee de aanzet te geven tot een bijzonder productieve inning, want even later hadden de Rays alle honken in handen zonder één out op de borden. Yandy Diaz wist wel raad met dit buitenkansje en sloeg met een 3-run RBI-single alle honken in één klap leeg. In deze zelfde inning nam Tampa Bay later nog een 7-6 voorsprong, die ze ook niet meer uit handen gaven. In de series finale van zondag deed Palacios precies dat waarvoor hij in de elfde inning werd ingebracht. Als automatische loper vanaf het tweede honk zette hij zijn team op het scorebord naast de Padres. Vrijwel direct daarna was een RBI-single van Jorge Mateo voldoende om Kenny Piper vanaf het derde honk de wedstrijd te laten beslissen: 5-4.

Was na deze gewonnen serie tegen de Padres de concentratie even wat minder toen de Mets naar Florida kwamen? In elk geval ging de eerste wedstrijd van die serie afgelopen maandag met 2-3 naar de bezoekers uit New York. Na zeven wedstrijden en 21 at-bats zonder hit kwam Palacios wel eindelijk weer eens door met een single. Tampa Bay was dinsdag wel bij de pinken en legde – zonder Palacios – met 6-2 beslag op de tweede wedstrijd. De series finale ging dan weer met 4-10 naar de bezoekende Mets. Met zijn zesde homerun van deze jaargang en zijn eerste sinds 3 augustus was Palacios middens een 2-run homer verantwoordelijk voor de helft van de productie. Die klap in de vierde inning verkleinde de achterstand even naar 4-6, maar New York bleek nog niet klaar. De Mets hielpen zo stadgenoot Yankees een handje in de AL East. Met een achterstand van 3 gewonnen wedstrijden op de Rays kwamen die stapje voor stapje dichter bij de Rays.

RAFAELA ONDER VERGROOTGLAS IN NY

Vorig weekend was het weer tijd voor de mooiste rivalry in Major League Baseball. In New York stonden de Bronx Bombers van de Yankees tegenover het gehate Boston Red Sox van Ceddanne Rafaela. Eind juni stonden deze rivalen voor het laatst tegenover elkaar. Wie toen had gezegd dat twee maanden later Boston de Yankees kon passeren in de stand van de AL East was waarschijnlijk opgesloten. Rafaela en de Red Sox stonden op dat moment nog kansloos laatste in de divisie en prepareren voor 2027 leek een stuk belangrijker dan voorbereiden op de play-offs. Dat de Red Sox daarna aan een fenomenale opmars begonnen, is bij de volgers wel bekend. Die opmars was zo indrukwekkend, dat ze vorig weekend bij een sweep in New York zelfs de tweede plek van de Yankees overnamen. Helaas voor Rafaela en de zijnen weigerden de pinstripes aan dat succesverhaal mee te werken.

TO CATCH…OR NOT TO CATCH…

De eerste wedstrijd van deze serie van vier mondde uit in een waar pitcher’s duel. Patrick Sandoval en zijn relievers van de BoSox waren goed. Cam Schlittler en de Yankees-relievers net iets beter. Rafaela kreeg het nog voor elkaar om tot 2 hits in 4 at-bats te komen, maar dat was een zeldzaamheid in een wedstrijd waarin de teams in totaal tot slechts 8 hits kwamen. Een solo homerun van Paul Goldschmidt in de derde inning maakte het verschil in het voordeel van de thuisploeg: 1-0. In het eerste deel van de doubleheader op zaterdag had Boston het opnieuw goed voor elkaar vanaf de heuvel. Achter de uitstekende starter Jake Bennett hielden de Red Sox de rivaal van het scorebord. Rafaela noteerde op het laatste moment zijn enige single van de wedstrijd en bepaalde met die RBI-single de eindstand op 0-6.

Het tweede deel verliep voor de bezoekers een stuk minder succesvol. Rafaela was 0-for-4 in het slagperk en kon net als de overige Red Sox geen vuist maken tegen de oppermachtige Yankees: 9-2. In de vierde en laatste wedstrijd speelde Rafaela één van de hoofdrollen. Bij een 0-0 stand in de vijfde inning leek onze rappe landgenoot een knappe catch te maken. De arbitrage, ook na het zien van de beelden, oordeelde echter anders. Zij waren van mening dat de bal de grond raakte. Dit was er mede de oorzaak van dat het in die inning volledig misging voor de bezoekers. De Yankees scoorden 5 runs na die call en zouden uiteindelijk met een hele duidelijke 16-1 van het veld stappen. Dit was voor Boston de grootste nederlaag van het seizoen, maar vooral over de manier waarop deze tot stand kwam, werd nog wel even gesproken…  

DEBUNTANT STRAALT

Rafaela en de BoSox schudden deze teleurstelling snel van zich af. Op zondag kregen ze dat pak slaag en op maandag kwamen ze terug van een achterstand tegen Seattle om uiteindelijk met 9-8 te winnen. Ceddanne Rafaela was belangrijk met een 2-run RBI-single in de vijfde inning, maar vooral zijn sac fly in de negende. Die betekende namelijk een gelijke stand, waardoor Boston de kans kreeg om in de tiende inning dit duel naar zich toe te trekken. Een succesje dat de Red Sox wel konden gebruiken, maar diezelfde Red Sox moesten ook toezien hoe dinsdag een debutant van de Mariners de show stal. De 21-jarige Lazaro Montes had al een walk en een RBI-single achter zijn naam, maar de Cubaanse aangewezen slagman was nog niet klaar. Zijn solo homerun in de vijfde inning gaf Seattle een 9-1 voorsprong op weg naar een 9-6 overwinning en was voor de jonge debutant een prachtige kers op de taart.

In die wedstrijd bleef Rafaela zonder hit. Daar bracht hij woensdag in de derde en laatste wedstrijd verandering in door een single in de eerste inning. Het lukte Boston echter niet om die wedstrijd en dus deze serie winnend af te sluiten. Met 3-8 ging Seattle er met de winst vandoor. Na deze moeizame week lijkt Boston zich te kunnen richting op de ALWCS. De kans is levensgroot dat ze daarin een tegenstander uit de eigen divisie treffen, want de voorsprong op Cleveland – momenteel in het bezit van de derde wildcard – bedraagt een veilige 5.5 gewonnen wedstrijden.

RONDJE LANGS DE VELDEN

CURACAO WINT LLWS

Juriënsly De Windt, Shardijon De Lanoi of Jaymiëll Martina zijn namen die nu nog niet bekend zijn. Even een tip, sla ze voor de zekerheid toch maar even in je geheugen op! Deze drie, samen met hun teamgenoten, bezorgden Curacao vorig weekend namelijk voor de tweede keer in de historie de winst in de Little League World Series. Vorige week hadden we het al even over dit evenement, dat vanaf 1947 elk jaar in Williamsport gehouden wordt. Hier zijn overwegend spelers tussen de 10 jaar en 12 jaar oud van de partij en dit jaar bleek Curacao over de beste selectie te beschikken.

Op weg naar hun titel rekende Curacao onder meer af met een vertegenwoordiging uit Latijns-Amerika, een team uit Azië-Pacific en een vertegenwoordigend team van Japan. In de finale nam Curacao het op tegen een team van de Amerikaanse staat Nevada. Dat nam nog wel een 2-0 voorsprong, maar werd vervolgens mede door 3 RBIs van De Lanoi en 2 RBIs van Martina volledig met 11-2 weggeslagen. Met deze titel treden de jongens in de voetsporen van spelers als Jurickson Profar en Jonathan Schoop. Die behoorden tot de groep die in 2004 de eerste titel voor Curacao won.

ANDERE EIGENAAR VOOR ANGELS

Mike Trout en de LA Angels krijgen een nieuwe eigenaar. Sinds 2003 was deze franchise in handen van Arte Moreno. Voor het lieve sommetje van $ 184 miljoen nam hij de club, die toen net de eerste en enige World Series gewonnen had, over. Onder leiding van Moreno trokken de Anaheim Angels, zoals de club toen nog door het leven ging, aardig de knip om tussen 2004 en 2009 vijf keer de AL West te winnen. De Angels investeerden veel geld om grote namen naar Anaheim te krijgen en die grote namen trokken dan weer publiek naar het stadion. Ook op dat vlak had men weinig te klagen.

Echter is de club in het laatste decennium ver teruggevallen. In de laatste zestien jaar haalden ze maar één keer het postseason. Mede daardoor zocht Shohei Ohtani het een deurtje verder en wacht Mike Trout nog op zijn grote kans in de play-offs. Onder de nieuwe eigenaar hoopt Trout ongetwijfeld op meer succes. Al gaan de jaren voor de 35-jarige outfielder wel tellen. Die nieuwe eigenaar heeft overigens wel een verleden met successen. Stan Kroenke, naamgever van Kroenke Sports and Entertainment (KSE) beschikt namelijk over een volle portfolio aan sportclubs.

GARANTIE VOOR SUCCES?

Kroenke nam voor $ 4 miljard de LA Angels over en daarmee passeert deze franchise de Padres, die onlangs voor $ 3.9 miljard van de hand werden gedaan. Daarmee zijn de Angels de duurste franchise in Major League Baseball. Kroenke zal met dit speeltje ongetwijfeld mikken op de successen die hij in 2022 met Colorado Avalanche (Stanley Cup) vierde. Of wat recenter met Arsenal, toen The Gunners de Engelse Premier League wonnen. Daarnaast is Stan Kroenke ook nog eigenaar van de Colorado Rapids in de MLS, Denver Nuggets in de NBA en NFL-franchise LA Rams. En passant verdringt hij ook Mets-eigenaar Steven Cohen nog even van de eerste plaats als rijkste eigenaar in Major League Baseball. De nieuwe eigenaar van de Angels heeft een geschat vermogen van zo’n $ 24.3 miljard, terwijl Cohen het moet stellen met zo’n $ 23 miljard.

RUTSCHMAN KENT GEEN GENADE

Een pikant affiche dit weekend in Baltimore. Daar brengen de Boston Red Sox een bezoek aan de Orioles en in dit geval betekent het de terugkeer van Adley Rutschman op Camden Yards. De catcher vertrok vlak voor het verstrijken van de trade deadline naar Bean Town, maar kon daar nog niet enorm imponeren. Hij had een paar goede en productieve wedstrijden tegen de Diamondbacks, werkte met 3-for-4 aan zijn slaggemiddelde tegen de Yankees vorige week, maar zijn slaggemiddelde duikelde van .251 naar .233 sinds zijn komst naar de Red Sox.

Met de kennis van nu kunnen we stellen dat Rutschman het beste bewaarde voor Baltimore. Hij werd met gejuich ontvangen door zijn oude fans. Of deze na afloop nog zo blij waren hem te zien, valt te betwijfelen. Met homeruns in de eerste en de zesde inning liet Rutschman de spierballen even rollen voor zijn nieuwe werkgever. Als aangewezen slagman was de voormalig Orioles-catcher daarmee verantwoordelijk voor 2 van de 6 runs in deze door Boston met 6-5 gewonnen wedstrijd.

Cover photo: Meg McLaughlin/The San Diego Union-Tribune

NHL 32-in-32 | Winnipeg Jets: Seizoen vol vraagtekens

Dennis Bakker
-
0
NHL 32-in-32 | Winnipeg Jets: Seizoen vol vraagtekens

Op dinsdag 29 september (23:00 uur Nederlandse tijd) schieten Carolina Hurricanes en Florida Panthers het seizoen 2026 – 2027 in gang. Het aftellen is begonnen en bij SportAmerika doen we dat traditioneel met onze voorbeschouwingen. De komende 32 dagen nemen we elke dag een team onder de loep in onze 32-in-32 serie. We eindigen op 29 september met titelhouder Carolina Hurricanes en vandaag de franchise die na een wonderseizoen 2024 – 2025 het voorbije behoorlijk pas op de plaats heeft moeten maken en ook nog eens een gezicht van de franchise gaat kwijtraken: Winnipeg Jets.

Het seizoen 2025 – 2026 van Winnipeg Jets was in het kort samengevat een opeenstapeling van teleurstellingen en frustraties. Na een geweldige campagne in 2024 – 2025 waar er met 116 punten niet alleen een eerste divisietitel (als nieuwe Jets) gewonnen werd, maar er bovendien ook nog op de Presidents Trophy beslag werd gelegd trokken de Jets vol verwachtingen ten strijde.

Met een grotendeels intacte core én het aantrekken van de hometown hero Jonathan Toews lag niets een gevecht om de divisietitel in de weg. Helaas voor Winnipeg verliep vanaf speelronde één vrijwel niets zoals van te voren gepland met een abominabele 0-7-4 reeks tussen 15 december en 8 januari als “stralende middelpunt”. Natuurlijk kunnen we de blessures op het roster niet negeren met zowel Adam Lowry, Cole Perfetti, Dylan Samberg en Connor Hellebuyck allen geregeld langs de kant.

Zoomen we in op de statistieken van het roster ontkom je niet aan het feit dat de zo aanwezige diepte in ‘24 – ‘25 totaal niet meer thuis gaf in het voorbije seizoen. Winnipeg eindigde in haar recordseizoen op een totaal van 275 treffers, maar zag dat aantal naar 229 kelderen. Ook defensief hield het op sommige momenten totaal niet over, zeker in vergelijking met de twee voorgaande seizoenen.

POSITIEVE PUNTEN IN EEN GRAUW SEIZOEN

Uiteraard was niet alles bar en boos in Manitoba. Mark Scheifele was ouderwets op de brommer en beleefde het beste seizoen uit zijn carrière met 103 punten (36 goals, 67 assists). Hij werd daarmee bovendien de eerste Jets-speler — in de nieuwe Winnipeg Jets vorm —, die de grens van 100-punten doorkruiste. In het kielzog van Scheifele waren ook Kyle Connor en Gabriel Vilardi met respectievelijk 92 en 69 punten prima bij de pinken.

In de laatste weken van het seizoen leek het schier onmogelijke haast nog te gebeuren. Met een waanzinnige eindsprint maakten de Jets een achterstand van elf punten in de wildcard race goed en bedroeg het gat op een bepaald moment nog maar één punt. Uiteindelijk kwamen de blauwhemden in de laatste kilometer net tekort en werd een 6-2 nederlaag tegen Vegas Golden Knights de definitieve nekslag. Het betekende bovendien dat de Jets voor het eerst sinds 2021 – 2022 zich niet voor het postseason plaatsen.

KLEINE STATUS QUO OP DE FRONT

GM Kevin Cheveldayoff had genoeg reden tot nadenken na het missen van de play-offs. Desondanks blijft het op de aanvallende linies allemaal redelijk intact bij de Jets. Winnipeg heeft haar (aanvallende) core andermaal bij elkaar gehouden en heeft met her en der wat wisselingen van de wacht ook bepaald geen kwaliteit ingeleverd.

Op de eerste lijn heeft head coach Scott Arniel ook komend seizoen (op moment van schrijven) de beschikking over het top trio Connor – Scheifele – Vilardi. De drie sterkhouders waren het voorbije seizoen één van de meest productieve lijnen van de gehele NHL en noteerden een totaal van 47 treffers 5 v 5 (beste productie in de NHL).

De linie daarachter wordt het echter een stuk interessanter voor de Jets. Centraal in het middelpunt op de tweede lijn is Cole Perfetti, die het seizoen met een behoorlijk bak aan vertrouwen aanvangt. Het Front Office deelde een vijfjarig contract uit aan de 24-jarige winger, die hem tot 2031 aan boord houdt (5 x $6 miljoen) en vorig seizoen 32 punten in 68 wedstrijden produceerde. Adam Lowry en Alex Iafallo fungeren andermaal als sparringpartners van de jonge Canadees, of gaan we al de nieuwe Jets-parel aan het werk zien?

Viggo Björck werd krap twee maanden geleden door Winnipeg als achtste overall gedraft en lijkt in de huidige situatie al de stap naar de NHL te maken. De Zweed was samen met Ivar Stenberg één van de absolute revelaties in de SHL en noteerde in 42 wedstrijden bij Djurgardens IF vijftien punten. De echte klapper werd overigens tijdens het voorbije WK gemaakt, waar de pijlsnelle Björck in acht wedstrijden zes punten noteerde.

BOTTOM-SIX HUSSELT EEN BEETJE

Ook op de bottom-six hebben de Jets genoeg materiaal om een gooi te doen naar de play-offs aankomend seizoen. Brad Lambert (22) en Isak Rosen (23) springen daarmee direct in het oog als jonge honden. Beide wingers hebben in de huidige depth chart genoeg kansen om weer een stap te maken, waarbij Lambert het voorbije seizoen ook grotendeels zijn wedstrijden in de AHL afwerkte. Rosen kwam op zijn beurt over vanuit Buffalo tijdens de Trade Deadline en was samen met Lambert in de AHL niet te stoppen. Noah Gregor kwam overigens nog over van Florida Panthers, maar heeft met een two-way contract niet direct aanspraak op een top-six / derde lijn.

Daartegenover staan natuurlijk ook spelers die de deuren in Manitoba achter zich dicht trekken. Meest in het oog springende is het definitieve afscheid van Jonathan Toews van ‘zijn’ Winnipeg en de NHL. Na een legendarische carrière bij Chicago Blackhawks en lang blessureleed kon de veteraan uiteindelijk niet (ondanks dat hij alle 82 wedstrijden afwerkte) brengen wat hij er misschien zelfs nog het meest van had verwacht. Gustav Nyquist trok op zijn beurt als UFA de markt op en heeft tot op heden geen nieuwe franchise gevonden.

MARIO FERRARO VERSTERKT BLAUWE LIJN

Waar er aanvallend onderaan de streep niet zo denderend veel veranderd is, heeft het Front Office op de blauwe lijn wel spijkers met koppen geslagen en het zestal een stuk sneller en wendbaarder gemaakt.

Oud en vertrouwd posteert men Dylan DeMelo en Josh Morrissey op de top-lijn. Morrissey is al sinds jaar en dag de onbetwiste nummer één bij de Jets en hoewel het seizoen 2025 – 2026 met 55 punten in 77 wedstrijden niet tot het allersterkste uit zijn carrière gerekend kan worden, zal head coach Scott Arniel ook komend seizoen flink op de Canadees bouwen. DeMelo is daarbij zijn vaste kompaan, die met name op defensief vlak uitblinkt.

Ook op de defensieve tweede lijn wordt het interessant. Dylan Samberg heeft zich tot een onmisbare schakel voor Arniel ontwikkeld en het ligt in de lijn der verwachting dat hij met zijn fysieke en defensieve spel een ‘vaste plek’ op de tweede lijn krijgt toebedeeld. Naast hem komt er een tweestrijd tussen bekend gezicht Neal Pionk en kersverse aanwinst Mario Ferraro.

De 27-jarige Canadees tekende op 1 juli een driejarig contract (3 x $4 miljoen) en spendeerde de laatste zes seizoenen bij San Jose Sharks en noteerde het voorbije seizoen 23 punten in 82 wedstrijden. Ferraro staat bekend om zijn veelzijdige spel en heeft prima schaatskwaliteiten, is mobiel en kan als spelmaker ook redelijk uit de voeten. Het aantrekken van Ferraro volgt logischerwijs op de vertrekken van Logan Stanley en Luke Schenn, die tijdens de Trade Deadline naar Buffalo Sabres verkasten.

CONNOR HELLEBUYCK DIENT TRADE VERZOEK IN

Laten we maar direct met de deur in huis vallen. Connor Hellebuyck lijkt bezig aan zijn laatste weken als Winnipeg Jets goalie. Voor meer dan tien jaar is de Amerikaan de absolute A-ster tussen de palen geweest in Manitoba en won in zijn carrière reeds driemaal de Vezina Trophy en als klap op de vuurpijl de Hart Memorial Trophy in 2025.

De speculaties waren al geruime tijd aan de gang en was er op een haar na een akkoord met Buffalo Sabres (rondom de Entry Draft), maar kwam de goalie eind augustus zelf met een statement naar buiten. Interessant aan de situatie is het feit de Amerikaan nog een vijfjarig contract ($8.5 miljoen AAV) en daarbij een full no-trade clausule onder de pet heeft.

Hoewel er (op moment van schrijven) nog geen “witte rook” is omtrent de persoon Hellebuyck, heeft het Front Office de voorbije maanden niet stil gezeten. Stuart Skinner komt over vanuit Pittsburgh en tekende op 1 juli een tweejarig contract (2 x $3.75 miljoen) en Cheveldayoff lijkt daarbij al in een eerder stadium een stok achter de goalie-deur geplaatst te hebben en Skinner daarbij als nieuwe 1A binnengehaald. Als back-up is en blijft Eric Comrie de man, maar kijk er niet gek van op als er een goalie in een Hellebuyck-trade richting Winnipeg komt.

VOORUITBLIK

Winnipeg Jets begint aan het seizoen 2026 – 2027 met misschien wel meer vraagtekens dan de organisatie lief is. Op papier is er namelijk nog altijd genoeg kwaliteit aanwezig om mee te doen om een playoff-plek. Scheifele en Connor vormen een bewezen offensief duo, Morrissey blijft één van de betere puck-moving blue-liners in de NHL en met Perfetti, Vilardi, Lambert en Rosén ligt er bovendien voldoende potentie om de forward group nieuw elan te geven.

De olifant in de kamer luistert naar de naam Connor Hellebuyck. Zolang de drievoudig Vezina Trophy-winnaar tussen de palen staat, mogen de Jets zich tot de betere teams in de Central Division rekenen. Vertrekt hij echter daadwerkelijk, dan verandert het perspectief in één klap. Stuart Skinner is een interessante nieuwe 1A, maar verwachten dat hij zonder meer het niveau van Hellebuyck overneemt, zou erg optimistisch zijn. De komende weken kunnen daarmee bepalend worden voor de richting waarin deze franchise zich beweegt.

En precies daar ligt de crux voor Kevin Cheveldayoff. Winnipeg hoeft niet per se te rebuilden, maar moet wel voorkomen dat het blijft hangen in de NHL-middenmoot. De 2025–26-campagne liet zien dat een sterke core alleen niet voldoende is. De Jets scoorden te weinig, verdedigden bij vlagen ondermaats en kwamen uiteindelijk net tekort voor het postseason. De Jets staan daarmee op een kruispunt: óf opnieuw een serieuze contender worden, óf langzaam afscheid nemen van het tijdperk waarin Hellebuyck, Scheifele en Connor de franchise droegen. Eén ding lijkt zeker: in Winnipeg zal men dit seizoen niet nog een keer genoegen willen nemen met net niet.

Cover photo: Colby Spence

NFL 32-in-32 | Buffalo Bills: Nieuw leiderschap

Luuk Dokter
-
0
NFL 32-in-32 | Buffalo Bills: Nieuw leiderschap

Het NFL-seizoen komt er langzaam aan en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge draftees en de nieuwe stand van zaken op de depth chart: alles komt aan bod. In deel 27 het team dat nog steeds geen Super Bowl bereikte met Josh Allen: de Buffalo Bills.

Er waait een nieuwe wind in Buffalo. Of tenminste, een beetje. Sean McDermott beëindigde met Tyrod Taylor de play-off drought en maakte van Buffalo een jaarlijkse kanshebber op de Super Bowl. In de play-offs lukte het echter steeds niet. Toen Josh Allen als een gebroken man in de kleedkamer zat na de onfortuinlijke nederlaag tegen de Broncos, wist eigenaar Terry Pegula voldoende. Er moest iets veranderen. Vooral als het zelfs niet lukt in een jaar waarin zowel de Kansas City Chiefs als de Baltimore Ravens de play-offs niet eens haalden. McDermott kreeg zijn congé en niet veel later werd zijn offensive coordinator, Joe Brady, aangesteld als de jongste head coach in de NFL. Een dergelijk grote verandering leidt altijd tot impact. De vraag is vooral welke impact, vooral omdat Brady niet écht een nieuwe wind is.

Mist Buffalo voor het eerst in jaren de play-offs? Drukken ze eindelijk door tot aan het duel om de Lombarditrofee? Of wordt het wederom net niet?

FREE AGENCY

McDermott moest het veld ruimen, maar zijn jarenlange partner in crime, general manager Brandon Beane, bleef zitten. Sterker nog, hij kreeg promotie die President of Football Operations toevoegde aan zijn titel. Beane verdedigde op vurige wijze de samenstelling van de Bills wide receivergroep, terwijl die zowel objectief als subjectief ondermaats is voor een quarterback van het kaliber Allen. Voordat free agency begon, werd daar desondanks aandacht aan besteed. D.J. Moore kwam samen met een fifth round pick over van de Chicago Bears in ruil voor een pick uit de tweede ronde in 2026.

In free agency ging de voornaamste focus naar de defense. De cornerbacks waren niet sterk in 2025 en de run defense gaf al helemaal niet thuis. CB Dee Alford kwam daarom over van de Falcons en edge rusher Bradley Chubb van de Dolphins. De safetypositie kreeg vervolgens een impuls aan ervaring door het vastleggen van C.J. Gardner-Johnson. Minder enerverend was het aantrekken van QB2 Kyle Allen. Hij brengt voldoende om degelijk in te stappen als die andere Allen even niet kan. Echter, evenals in het geval van ieder andere back-up, biedt hij geen serieus vangnet. De waarde zit hem vooral in de relatie die hij heeft met Allen en de wijze waarop hij een goed klankbord vormt.

De grootste aderlating in free agency was het vertrek van guard David Edwards. Hij tekende een flink contract bij de New Orleans Saints. Gelukkig is de O-line van de Bills zodanig breed dat ze zelfs nog in staat waren om voor de roster cuts Sedrick van Pran-Granger te traden met de Colts. Naast Edwards, vertrok op offense ook QB Mitch Trubisky. Hij voegde zich bij de Tennessee Titans als back-up van Cam Ward. Fullback Reggie Gilliam tekende bij divisierivaal New England en cornerback Cam Lewis zocht zijn heil bij de Bears.

Overigens zijn er ook een boel veteranen op defense die nog geen nieuwe werkgever vonden: ED Joey Bosa, DL Daquan Jones, DL Larry Ogunjobi, LB Matt Milano, CB Tre’Davious White en DL Jordan Philips.

NFL DRAFT

In de 2026 draft hadden de Buffalo Bills 10 picks. Daarvan is alleen seventh round pick Toriano Pride Jr. (CB, Missouri) niet meer aanwezig in Upstate New York. Hij vond onderdak bij de Cleveland Browns. Zane Durant (Penn State) die werd gekozen in de vijfde ronde ging naar IR.

De overige acht spelers maakten een goede indruk. Soms als project voor de toekomst, soms voor de breedte en soms zelfs als starter. De eerste pick van de Bills was linebacker T.J. Parker (Clemson). Hij biedt extra breedte in de groep edge rushers en kan zich relatief in de luwte opwerken tot vaste waarde. Dat geldt ook voor de tweede Bills pick in de tweede ronde: Cornerback Davison Igbinosun (Ohio State). De rookie krijgt speeltijd, maar komt in de pikorde achter Maxwell Hairston, Christian Benford en Dee Alford.

In de vierde ronde koos Buffalo twee aanvallende spelers voor de breedte. Jude Bowry (OT, Boston College) en Skyler Bell (WR, UConn) speelden een goede voorbereiding. Van beide spelers mag impact verwacht worden in 2026, maar ze hebben ook voldoende tijd en ruimte om naar het NFL-niveau toe te werken. Degene die dat proces heeft overgeslagen is de derde pick in de vierde ronde: Kaleb Elarms-Orr (LB, TCU). Zijn voorbereiding was zo goed dat de verwachting is dat hij direct start.

Dat geldt niet per se voor Jalon Kilgore (DB, South Carolina). Hij kan als safety en nickel uit de voeten, maar op beide posities werd ook in free agency versterking aangetrokken. Wederom versterking in de breedte en een speler die zich tot een toekomstige starter kan ontwikkelen. Tot slot werd met de laatste twee picks één directe starter binnengehaald: Punter Tommy Doman (Florida) won in de voorbereiding van veteraan Mitch Wishnowsky. Guard Ar’maj Reed-Adams (G, Texas A&M) is vooral een project voor de toekomst.

OFFENSE

Offensive coordinator Joe Brady werd gepromoveerd tot head coach en stelde Pete Carmichael aan als zijn nieuwe OC. Verder keert ook de voornaamste factor voor succes in Buffalo terug: Quarterback Josh Allen. Ook de offensive line bleef grotendeels intact, evenals de groep running backs. Qua wide receivers werden D.J. Moore en rookie Bell toegevoegd als targets naast Keon Coleman, Khalil Shakir en Joshua Palmer. Op tight end zijn de Buffalo Bills vier man sterk: Dalton Kincaid, Dawson Knox, Jackson Hawes en Keleki Latu. Laatstgenoemde speelde een zodanig veelbelovende voorbereiding dat het de Bills noopte tot het schrappen van een plek voor een fullback. En dat is voor het eerst in jaren.

Aanvallend was het vorig seizoen wederom erg goed. Ondanks dat de wide receivers voor het tweede jaar op rij onvoldoende waren. Josh Allen gooide tien intercepties en kreeg 40 sacks te verwerken. Die kwamen grotendeels doordat hij te lang moest wachten tot er iemand vrijkwam. De komst van Moore en rookie Bell moeten die zwakte dempen. De vraag is echter of het voldoende is. Immers, naast hun komst moet Khalil Shakir zijn vorm hervinden, moet Joshua Palmer een heel seizoen fit blijven en moet Keon Coleman eindelijk zijn belofte waarmaken.

Dat zijn flinke voorwaardes en dat komt omdat de spoeling simpelweg erg dun is. Daarom is de verwachting dat er in 2026 wederom stevig op de tight ends geleund wordt.

DEFENSE

De Buffalo Bills defense was niet goed in 2025. Tegenstanders renden er lustig op los en qua passing was er niet al te veel te vrezen van de secondary. Jim Leonhard werd aangenomen als nieuwe DC en in de draft ging ook dit jaar veel kapitaal naar de defense. Aanvullend versterkte Buffalo de unit in free agency met Alford, Chubb en Gardner-Johnson.

De grootste verandering ten opzichte van voorgaande jaren vind je terug in de front seven; de D-line en linebackers. Waar de D-line bestond uit vier man, gaat die nu naar drie. Een transitie van een 4-3 naar een 3-4, dus. Dat zorgt direct voor wat onzekerheid aangezien rookies uit het verleden werden aangetrokken voor een 4-3 defense. Het betekent ook dat linebackers Michael Hoecht en Greg Rousseau niet meer met één hand op de grond spelen. Zij gaan spelen als staande linebackers met af en toe diepere dekkingsverantwoordelijkheden. Hetzelfde geldt voor nieuwe aanwinsten Chubb en rookie Parker.

Op de D-line miste Ed Oliver het grootste deel van vorig seizoen, maar hij wordt zonder blijvende schade terug verwacht. Deone Walker wordt na een sterk rookieseizoen de nose tackle met T.J. Sanders aan de andere kant naast hem. De secondary blijft een onzeker onderdeel van deze defense. Christian Benford is één van de beste cornerbacks in de league, maar achter hem spelen vooral vraagtekens. Aan de andere kant van het veld speelt Maxwell Hairston, de eerst gekozen rookie van vorig seizoen. Hij was in zijn eerste jaar niet vaak fit. Hairston heeft in principe alleen rookie Igbinosun achter hem en dat maakt het wankelig. Dee Alford speelt, na een goed jaar bij de Falcons, in eerste instantie waarschijnlijk als nickel.

Op safety versterkte Gardner-Johnson de defense. Hij neemt plaats naast Cole Bishop. De jonge safety gaat zijn derde seizoen in en de hoop is dat hij in 2026 een grote sprong voorwaarts maakt.

CONCLUSIE

Zolang Josh Allen op zijn buitenaardse niveau blijft opereren met een uiterst effectieve James Cook naast hem, zijn de Buffalo Bills altijd kanshebbers voor de Super Bowl. De komst van een nieuwe head coach en nieuwe coordinators, plus een fundamentele transitie in de defense, maakt 2026 echter ook een onzeker jaar voor Buffalo. De verwachting is dat de Patriots niet evenaren wat ze vorig seizoen deden en dat maakt een divisietitel voor de Bills waarschijnlijk. Kunnen ze dit jaar eindelijk doorstoten naar de ultieme prijs? Het splinternieuwe Highmark Stadium is er klaar voor. De vraag is vooral of op het veld alle puzzelstukjes op de juiste plek vallen.

Voorspelling: 12-5

Lees hier alle artikelen in de NFL 32-in-32 reeks voor het aankomende seizoen!

Coverfoto: Gene J. Puskar/AP Photo

NFL 32-in-32 | Komen de San Francisco 49ers hun blessures te boven?

Arnold van der Werff
-
0
NFL 32-in-32 | Komen de San Francisco 49ers hun blessures te boven?

Het NFL-seizoen komt er langzaam aan en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge draftees en de nieuwe stand van zaken op de depth chart: alles komt aan bod. In deel 26 het team dat na opnieuw een verloren seizoen vol blessures gaat proberen fit te blijven; de San Francisco 49ers.

Waar het vorig seizoen ook wederom ging over blessures in het team, hadden de Niners een prima seizoen. Met een 12-5 record en een overwinning op de Eagles in de play-offs, presteerden ze naar verwachting. Uiteindelijk bleken de latere Super Bowl Champs, Seattle Seahawks, drie maten te groot in de Divisional Round. Iets wat ze dit jaar zullen willen verbeteren.

FREE AGENCY

Als voornaamste toevoegingen kwamen Deebo Samuel en Dre Greenlaw het team weer versterken. Deze oude bekenden moeten voor wat meer diepte in het roster zorgen, zodat eventuele blessures kunnen worden opgevangen. In het geval van Deebo al direct, want Ricky Pearsall was na twee trainingen al klaar voor de rest van het jaar. Door dit gemis op wide receiver is zijn terugkeer geen overbodige luxe. Tel daarbij het vertrek van Jauan Jennings naar de Vikings op en de bizarre situatie van Brandon Aiyuk, die zijn laatste minuten zeker heeft gehad in San Francisco.

George Kittle keert terug van een blessure, waarbij iedereen blij is dat hij nog een Niner is. Ook Christian Kirk is gehaald om de receivers room een beetje te voorzien van een nieuw smaakje. Hij is echter sowieso de eerste vier wedstrijden nog niet fit om te spelen. Back-up Mac Jones werd als back-up behouden.

NFL DRAFT

In de draft had het toevoegen van offensief talent in eerste instantie een net zo grote prioriteit als in de verdediging. Uiteindelijk traden ze terug naar pick #33, waar ze De’Zhaun Stribling namen. Deze wide receiver lijkt in profiel de ideale diepte man in de Kyle Shanahan offense. Hij zal wel voor zijn catches moeten strijden met Evans die natuurlijk de absolute #1 WR van de Niners is. Naast hem lijken 4th en 5th round picks Carver Willis (OT van Washington) en Jaden Dugger (LB van Louisiana) ook meteen te starten in de offense.

In de latere rondes voegden de 49ers ook nog wat defensieve talenten naast Kaelon Black als running back, die normaal gesproken niet veel in het spel zal voorkomen als CMC fit blijft.

OFFENSE

Het is vooral de vraag hoe fit iedereen komende seizoen zal zijn en vooral zal blijven. Evans, CMC, Stribling en Kittle zijn allemaal geblesseerd of ervaren klachten in de voorbereiding op het seizoen. Kittle komt natuurlijk terug van een blessure en de verwachting is dat hij bij week 1 wel klaar is om te starten. Vooral bij CMC en Evans, die natuurlijk al wat ouder zijn, is het de vraag hoe ze herstellen van hun lichamelijke klachten. Af en aan hebben ze trainingen gemist vanwege stijfheid en meerdere kleine blessures. Dit betekent dat de gehele voorbereiding niet optimaal is verlopen, waardoor we moeten afwachten waar de Niners staan.

Met Deebo kan er een belangrijk wapen weer ingezet worden, al is het de vraag hoe snel hij meteen weer terug in het systeem past. Bovendien is hij niet meer de Deebo die zijn exit forceerde enkele jaren terug. Demarcus Robinson lijkt wel wat beter in vorm en wellicht komt dat ook door gewenning aan de manier van spelen van Shanahan, maar hij zal vaker wat moeten laten zien met al deze blessures. Zeker als blijkt dat Stribling toch wat langer aan de zijlijn staat dan nu gedacht.

DEFENSE

Zoals hierboven besproken ligt er een opnieuw enorme opgave voor de defensie van de 49ers. Met het vertrek van Robert Saleh naar de Titans, is nu Raheem Morris de nieuwe defensive coordinator. Waar de ene ervaren kracht dus weggaat, komt er een andere voor terug. Vorig jaar heeft Saleh echt één unit gemaakt van de defense, die zelfs met alle blessures nog prima presteerde. Morris zal ook een ‘bounce back’ seizoen willen, na zijn matige prestaties in Atlanta om zo wellicht ergens head coach te gaan worden. Nick Bosa zou in ieder geval meteen weer fit aan het seizoen kunnen beginnen en met Dre Greenlaw weer terug op het oude nest, is het vooral de hoop dat hij met Fred Warner als sterkhouders fit kan blijven.

CONCLUSIE

Het speelschema voor dit seizoen is redelijk gunstig, maar met de terugkeer van Aaron Donald bij de Rams en het sterke team van de Superbowl winnaars in Seattle heb je sowieso zes heftige wedstrijden. Het is de vraag welke 49ers we dit seizoen gaan zien in de overige wedstrijden om zo in de playoffs te raken.

Al met al zijn er op papier wel ingrediënten aanwezig om mee te strijden voor de winst van deze divisie, maar dit lijkt meer een utopie in de praktijk.Als alles op zijn plaats valt, kan het seizoen zomaar mooi afgesloten worden met een diepe run in de play-offs.

Voorspelling: 12 – 5

Lees hier alle artikelen in de NFL 32-in-32 reeks voor het aankomende seizoen!

NHL 32-in-32 | Seattle Kraken: Middelmaat blijft regeren

Hans Mulder
-
1
NHL 32-in-32 | Seattle Kraken: Middelmaat blijft regeren

Op dinsdag 29 september (23:00 uur Nederlandse tijd) schieten Carolina Hurricanes en Florida Panthers het seizoen 2026 – 2027 in gang. Het aftellen is begonnen en bij SportAmerika doen we dat traditioneel met onze voorbeschouwingen. De komende 32 dagen nemen we elke dag een team onder de loep in onze 32-in-32 serie. We eindigen op 29 september met titelhouder Carolina Hurricanes. Vandaag behandelen we de jongste franchise, die helaas al een paar jaar stilstaat in de ontwikkeling: Seattle Kraken.

TERUGBLIK 2025-2026

Seattle Kraken was in 2025-2026 alweer toe aan de derde head coach in drie jaar. En de derde sinds deze franchise in 2021-2022 het levenslicht zag. Dan Bylsma bleek niet het antwoord op de vragen te zijn, dus moest de voormalig Penguins-coach plaatsmaken voor Lane Lambert. Een opmerkelijke keuze van het front office, want Lambert maakte bij diens vorige werkgever New York Islanders toch geen verpletterende indruk. De coach en zijn Kraken konden een goede seizoenstart dus wel gebruiken. Met 8 punten uit de eerste vijf wedstrijden hadden ze daar ook niets over te klagen. Seattle scoorde weliswaar niet veel, maar kreeg ook weinig goals tegen. Aan dat eerste hielden ze vrijwel het gehele seizoen vast. Helaas voor de Kraken-fanbase aan ’t tweede deel niet.

Voor aanvang van het seizoen werd de lat best hoog gelegd. Net als in het tweede seizoen moesten opnieuw de play-offs gehaald worden, maar eind november 2025 werd langzaam maar zeker duidelijk dat die doelstelling een lastig verhaal werd. Seattle verloor op een gegeven moment tien van de elf wedstrijden en bleef daarna winning streaks afwisselen met net te lange losing streaks. Het seizoen werd afgesloten met de zesde plaats in de Pacific Division. Zij misten de play-offs uiteindelijk op 11 punten, maar wat deze club vooral miste, was een duidelijk gezicht. Na vijf seizoenen in de NHL is het de Kraken nog niet gelukt om een goed beleid uit te stippelen. Niet voor de korte termijn en helaas ook nog niet voor de lange termijn.

OFFSEASON

Eerlijk is eerlijk, manager Jason Botterill heeft niet de gemakkelijkste klus in de league. Of ze het in Seattle nou willen of niet, maar nog altijd wordt er een vergelijking getrokken met de slechts vier jaar oudere Vegas Golden Knights. Waar de Knights al in hun eerste seizoen bijna de jackpot wonnen, daar vertoont de groeicurve van Seattle Kraken minder spectaculaire pieken. Of dalen. Het is bij lange na niet zo goed als wat er in Vegas gebeurt. Echter is ’t ook lang niet zo slecht als wat nieuwe franchises in de jaren negentig bijvoorbeeld moesten doormaken. Dat laatste is misschien nog wel een groter “probleem”. Het voorkomt dat de Kraken na Matty Beniers in 2021 of Shane Wright in 2022 nog tot hoge draft picks komen. En zeker die tweede is nog niet geworden wat er van werd verwacht.

De naam van Wright werd deze zomer vaak genoemd als speler die mocht verkassen. Na zijn 44 punten in 2024-2025 hoopten ze in Seattle dat Wright klaar was voor de volgende stap in zijn loopbaan. In plaats daarvan moest de voormalig fourth-overall zich tevreden stellen met 27 punten. Voor beide partijen is het misschien wel beter als ze uit elkaar gaan, maar Seattle zal het (voormalig?) toptalent niet voor een appel en een ei laten gaan. Het al dan niet vertrekken van Wright was één van de verhaallijnen in Seattle de afgelopen maanden. Een andere gebeurde vlak voor de draft. Het grote verhaal was toen de gang van Brady Tkachuk naar Florida, maar die trade was een stuk lastiger geworden als de Kraken een paar uur eerder Mackie Samoskevich niet hadden overgenomen van de Cats.

EEN VOORZETJE

Het management tastte best diep in de buidel om de 23-jarige winger naar Seattle te halen. Samoskevich had bij de Panthers natuurlijk te maken met ontzettend veel concurrentie, dus was een vertrek voor hem waarschijnlijk het beste voor z’n carriere. Dat Seattle hem graag wilde, bleek wel uit de first-round en second-round pick (2027) die ze opgaven voor Samoskevich. In de NCAA en AHL bewees de Amerikaanse winger bij vlagen zijn neusje voor de goal. In Florida kreeg hij daar lang niet altijd de kans toe. De moordende concurrentie stond meer speeltijd in de weg. We zijn dan ook heel benieuwd wat deze aanvaller kan als hij een groter aandeel in de wedstrijd krijgt.

In feite hebben we met Samoskevich het belangrijkste wapenfeit van de Kraken deze zomer al benoemd. Met afstand het belangrijkste zelfs. Er gebeurde, ook op en na 1 juli, namelijk bar weinig in het noordwesten van de VS. Centre Curtis Douglas werd als free agent vastgelegd, maar de man die vorig seizoen voor de Canucks en Lightning speelde, zal deze franchise niet aan zijn hand nemen richting play-offs. Wie dat wél moet gaan doen, is de grote vraag die boven de markt in Seattle hangt…

Matty Beniers was de second-overall tijdens de draft in 2021 en de allereerste pick in de historie van deze club. Daarnaast is hij de laatste twee seizoenen al één van de alternate-captains achter de ervaren rot Jordan Eberle. Deze twee voerden vorig seizoen de topscorerslijst in Seattle aan. Eberle met 55 punten gevolgd door Beniers met 50 punten. Die aantallen zeggen zo’n beetje alles wat er gezegd kan worden over het seizoen van de Kraken. Aanvallend kwam het team statistisch gezien niet eens in de buurt van de middelmaat. Alleen Chicago creëerde bijvoorbeeld minder scoringskansen en wat zogenaamde High Danger Chances betreft stonden de Kraken zelfs troosteloos onderaan.

HOOP DOET LEVEN!

Een deel van de oorzaak lag hem daar in de blessure van Jared McCann. In voorgaande jaren was de voormalig aanvaller van de Penguins telkens goed voor zeker 60 of zelfs 70 punten. McCann raakte na die goede seizoenstart helaas geblesseerd en keerde pas eind november terug. Met hem straks terug in de line-up zal het aanvallend automatisch al wat beter gaan. Er zal ook ongetwijfeld gekeken worden naar Kaapo Kakko. De Fin werd in 2019 een grote toekomst voorspeld toen hij als tweede gekozen werd in de draft. Bij zowel de Rangers als de Kraken heeft hij die belofte nog niet ingelost. Kakko is inmiddels 25 jaar en het wordt nu wel eens tijd dat hij laat zien waarom ze in New York zeven jaar geleden zo’n hoge pet van hem op hadden.

Kakko gaat dit seizoen mogelijk een aanvalslijn vormen met Chandler Stephenson en Bobby McMann. Die laatste lijkt zo’n typische laatbloeier in de NHL. De nu 30-jarige McMann beleefde vorig seizoen zijn grote doorbraak met 29 goals. Het grootste deel scoorde hij voor de Leafs, die hem uiteindelijk in een trade naar Seattle betrokken waar hij er nog eens 10 scoorde in 18 wedstrijden. De samenwerking beviel beide partijen dusdanig goed dat McMann deze zomer een nieuw contract voor zes seizoenen en een gemiddeld jaarsalaris van $ 5.75 miljoen ondertekende. Met deze sterke winger en de altijd hard werkende Stephenson naast zich krijgt Kakko mogelijk de kans om wat meer zijn technische klasse te etaleren.

Samoskevich, Wright en Frederic Gaudreau staan met potlood ingevuld op de derde aanvalslijn. Op papier ziet dat er best goed uit, maar het al dan niet aanblijven van Wright zorgt toch ook voor twijfels. In die bottom six willen we toch ook even je aandacht vragen voor Berkly Catton. Vorig seizoen debuteerde de 20-jarige Canadees op het hoogste niveau, maar wij denken dat hij dit seizoen veel meer in zijn mars gaat hebben dan de 7 goals en 10 assists die hij vorig seizoen afleverde. Hij heeft recent nog seizoenen met 54 en 37 goals achter de rug, dus waarom zou hij in de NHL de weg naar het net niet vaker vinden? Daar mikten ze twee jaar geleden bij de Kraken al op. Toen visten ze Berkly Catton al als achtste op in de draft. Ryan Winterton is nog zo’n jonge belofte. De bijna 23-jarige centre was ook op vrijwel elk niveau trefzeker, maar wacht net als Catton op zijn doorbraak in de NHL.

STABIEL

Defensief is het best stabiel wat Seattle Kraken op het ijs kan zetten. Aan de andere kant wordt dit voor de blauwe lijn én de organisatie ook een heel belangrijk seizoen. Vince Dunn is vanaf het allereerste moment één van de dragende krachten in die defensie. Zijn doelpuntenaantal haalt de laatste jaren steevast de dubbele cijfers en na Brandon Montour was Dunn vorig seizoen de veldspeler met gemiddeld de meeste speelminuten per wedstrijd. Je voelt die “maar” al bijna aankomen en hier komt deze dan ook. Het contract van de 29-jarige Canadees loopt na dit seizoen af. Dit biedt voor zowel de speler als club kansen op een mooie trade. Dunn zal dan wel even zijn no-trade clausule moeten wegwuiven, maar ook voor hem kan zich zomaar een mooie kans aandienen richting de trade deadline. Het management zal hopen op een goed halfjaar van Dunn zodat hij meer en meer waard wordt richting die deadline.

Hoewel we altijd een slag om de arm moeten houden in deze wereld, durven we wel met enige zekerheid te stellen dat Brandon Montour (2031), Adam Larsson en Ryan Lindgren (allebei 2029) voorlopig nog wel op de blauwe lijn in Seattle terug te vinden zijn. Van dit drietal is Montour de meest productieve, Larsson met zijn 33 jaar het meest ervaren en overlegt Lindgren doorgaans de beste defensieve cijfers. Josh Mahura en Ryker Evans zullen naar verwachting het derde defensieve duo vormen. Mahura heeft van deze twee de meeste ervaring, maar de franchise zal mogelijk van voormalig second-round pick Ryker Evans hogere verwachtingen hebben. Vorig seizoen bewees Evans zich vooral als een speler die niet bang is om zich voor een vijandelijke schot te gooien.

BEPROEFD RECEPT

Tussen de palen grijpt GM Botterill terug op een beproefd recept. En waarom ook niet? Het gezamenlijke save percentage van de Kraken-goalies schuurde vorig seizoen met .894 aan tegen de top 10 in de league. Dit was voornamelijk te danken aan Philipp Grubauer (.909) en Joey Daccord (.896). Grubauer is met zijn 34 jaar de oudste en meest ervaren van de twee. Ook hier zullen ze op kantoor stiekem hopen op een waanzinnig goed jaar van de Duitser. Het contract van Grubauer loopt af volgende zomer en dus is ook hij in potentie een interessante optie richting de trade deadline voor contenders die goede goalies zoeken.

In oktober 2024 tekende Joey Daccord een contract dat hem nog tot medio 2030 in Seattle houdt. De 30-jarige goalie had toen net zijn beste seizoen achter de rug, waarin hij een .916 sv% en 2.46 GAA liet optekenen. Dat hij ’t in zich heeft, heeft Daccord dus al bewezen. Nu is het aan hem om te laten zien dat dit geen incident was.

VOORSPELLING

We verwachten niet dat de Kraken voor de tweede keer in hun bestaan de play-offs gaan halen. In de eigen Pacific Division lijken Vegas en Edmonton er een stukje bovenuit te steken. Daarnaast hopen de drie teams uit Californië deze twee rivalen naar de kroon te steken. Anaheim en San Jose zijn teams in opkomst en lijken op papier beter dan Seattle. De Kings lijken de boot enigszins gemist te hebben, maar normaal gesproken zal ook LA zich melden in de strijd om de tickets voor het toetje.

Nu komt echter het punt waar ze in Seattle al langer tegenaan lopen. Op korte termijn mogen we geen grootse prestaties van dit roster verwachten, maar alles op de schop gooien en onderaan de ladder beginnen, lijkt ook geen optie. Deze zomer weigerde Stars-aanvaller Jason Robertson een vet contract bij de Kraken. Waarschijnlijk ziet ook de aanvaller wel dat hier nog weinig eer te behalen valt. Enerzijds is dit het management aan te rekenen. De club liet zich zand in de ogen strooien toen zij in 2023 de tweede ronde van de play-offs haalden en daarna niet echt doorpakten. Anderzijds is het ook pech dat je uitgerekend in de covid-jaren je hoge draft picks hebt. Intensief scouten zat er toen niet in terwijl de Kraken juist in die jaren de basis voor later succes konden (moesten?) leggen.

Cover photo: Steph Chambers

NFL 32-in-32 | Chicago Bears: Nu doorpakken

Marc Dorenbos
-
0
NFL 32-in-32 | Chicago Bears: Nu doorpakken

Het NFL-seizoen komt er langzaam aan en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge draftees en de nieuwe stand van zaken op de depth chart: alles komt aan bod. In deel 25: het team dat nieuwe stappen wil zetten na een sterk seizoen: Chicago Bears.

Het heeft een paar jaar geduurd, maar de Chicago Bears hebben weer een serieus football team. In het debuutjaar van head coach Ben Johnson werd de NFC North voor het eerst sinds 2018 gewonnen en de divisional round in de playoffs gehaald. De overwinning op de Green Bay Packers in de playoffs was de eerste playoff overwinning sinds 2010. Johnson werd coach of the year en quarterback Caleb Williams liet goede dingen zien. Voldoende om op voort te bouwen dus.

FREE AGENCY

De Bears verloren een aantal belangrijke spelers dit offseason. Wide receiver D.J. Moore werd naar de Buffalo Bills getrade. Linebacker Tremaine Edmunds ging naar de Giants en safety Kevin Byard vertrok naar New England. Opvallend was Drew Dalman die met pensioen ging. De center tekende afgelopen seizoen nog een dik contract in Chicago, maar zit dat dus niet uit. Als vervanger van Dalman haalden de Bears Garrett Bradbury op bij de Vikings. Linebacker Devin Bush kwam van de Cleveland Browns en safety Cam Lewis van de Buffalo Bills.

Het grootste contract ging naar safety Coby Bryant, die overkwam van Super Bowl winnaar Seattle. Bryant moet alleen geopereerd worden aan zijn knie waardoor hij vier tot zes maanden mist van dit seizoen. Het overgrote deel dus. De Bears bonden right tackle Darnell Wright voor vier extra jaar aan zich. Zijn contract is een dikke 116 miljoen dollar waard.

NFL DRAFT

De safety positie werd niet alleen in free agency versterkt. In de eerste ronde van de draft kozen de Bears Oregon safety Dillon Thieneman. Zeker met het ontbreken van Bryant zal Thieneman zich direct moeten laten gelden in de secondary van de Bears.

De net aangetrokken center Bradbury is ook alweer 31 jaar, dus in de tweede ronde kozen de Bears voor Iowa center Logan Jones. Stanford tight end Sam Roush, gekozen in de derde ronde, zal een beperkte rol achter Colsten Loveland en Cole Kmet spelen. LSU receiver Zavion Thomas mag zich laten zien als kick returner.

OFFENSE

Het lijkt er op dat de Bears in Caleb Williams eindelijk een franchise quarterback te pakken hebben. Er viel afgelopen seizoen nog voldoende aan te merken op de (toen nog) tweedejaars quarterback, maar er was ook veel moois te zien. De clutch plays die Williams soms uit zijn mouwen schudde, bijvoorbeeld tegen de Packers in overtime of tegen de Rams in de divisional round, zullen velen zijn bijgebleven. Nu is het zaak om consistenter te worden. Met name zijn nauwkeurigheid kan omhoog.

De belangrijkste receivers zijn Rome Odunze en Luther Burden. Odunze had afgelopen seizoen met blessureleed te maken en zal uit zijn op revanche. Burden kende een aardig rookieseizoen en wil daar op voortborduren. Tight end Loveland leidde de Bears in zijn rookieseizoen in receiving yards. Hij lijkt de first round pick vooralsnog waard te zijn.

Op running back hebben de Bears in D’Andre Swift en Kyle Monangai een aardige two-man punch te pakken. Swift rushte afgelopen seizoen voor meer dan 1000 yards, Monangai voor meer dan 750. De met Dalman en Joe Thuney versterkte offensive line bleek afgelopen seizoen een van de pijlers onder het succes. Bradbury zal zich een degelijke vervanger van Dalman moeten tonen. De tackles Wright en Braxton Jones zijn stabiel. Thuney acteert al jaren op een all-pro niveau.

DEFENSE

Bij de pass rush van de Bears zit ruimte voor verbetering. Veteraan Montez Sweat wist meer dan 10 sacks te behalen in 2 van zijn 3 seizoen in Chicago. Dat zullen ze graag opnieuw zien. Dayo Odeyingbo kende blessureleed en zal uit zijn op revanche. Shemar Turner, de second round pick van afgelopen seizoen, is terug van een kruisbandblessure en zal ook iets te bewijzen hebben. In het midde zijn Gervon Dexter en Grady Jarrett de defensive tackles.

Met Bush is er snelheid in de linebacker room bijgekomen. Zijn kompaan is T.J. Edwards. De secondary is de sterkte van deze defense. Jaylon Johnson heeft all-pro’s op zijn naam staan als cornerback en ook Tyrique Stevenson is een sterke speler. Zoals gezegd zal Thieneman zich direct moeten laten zien op safety, samen met Cam Lewis. De nickelback is Kyler Gordon. Defensive coordinator is Dennis Allen. Allen werd twee seizoenen geleden ontslagen als de head coach van de New Orleans Saints.

CONCLUSIE

De Bears willen repeaten als NFC North champs. De voornaamste concurrent daarin zijn de Green Bay Packers. De Packers stortten afgelopen jaar door blessures helemaal in, waarna de Bears de divisie pakten. Als zij fit blijven, kan het dit jaar tot de laatste speeldag spannend blijven.

Het is voor het succes van de Bears van belang dat Williams wederom nieuwe stappen weet te zetten en zich kan vestigen als een van de beste quarterbacks in de NFL. Lukt dat, kunnen er nog hele mooie dingen gebeuren in the windy city.

Lees hier alle 32-in-32 previews voor het nieuwe NFL-seizoen.

Coverfoto: Michael Reaves/Getty Images

1...789...802Pagina 8 van 802

SportAmerika.nl bestaat al sinds 1 december 2010. Vanaf dat moment is deze site dé Nederlandstalige plek voor Amerikaanse sporten.

©SportAmerika 2021 | Developed by CSSdsign

Laatste nieuws

MeNU