Op dinsdag 29 september (23:00 uur Nederlandse tijd) schieten Carolina Hurricanes en Florida Panthers het seizoen 2026 – 2027 in gang. Het aftellen is begonnen en bij SportAmerika doen we dat traditioneel met onze voorbeschouwingen. De komende 32 dagen nemen we elke dag een team onder de loep in onze 32-in-32 serie. We eindigen op 29 september met titelhouder Carolina Hurricanes en vandaag openen we het bal met de franchise die na een geweldige divisietitel in 2024 louter de gang naar beneden heeft ingezet: Vancouver Canucks.
VANCOUVER KIEST VOOR VERTROUWDE GEZICHTEN IN FRONT OFFICE
Vancouver Canucks heeft na het ontslag van Patrik Allvin als General Manager en het aangekondige terugstappen van President of Hockey Operations Jim Rutherford een (voor de fans) bekende weg ingeslagen. Ryan Johnson (GM Abbotsford Canucks en tevens oud speler) maakt intern promotie naar de hoofdmacht en tegelijkertijd krijgen Henrik en Daniel Sedin behoorlijk wat meer zeggenschap over het reilen en zeilen in British Columbia.
Het nieuwe trio aan het roer is een logisch vervolg op het erbarmelijk verlopen seizoen 2025 – 2026. Onder leiding van nieuwbakken head coach Adam Foote — die de naar Philadelphia Flyers vertrokken Rick Tocchet — moest doen vergeten zat enig hoop op play-offs er eigenlijk vanaf de eerste speelronde niet in. De opborrelende spanningen binnen de burelen van de Rogers Arena bereikte uiteindelijk midden december een climax, toen face of the franchise Quinn Hughes in een blockbuster trade naar Minnesota Wild verkaste.
Hoewel de Canucks onder meer top prospects Zeev Buium, Liam Ohgren en Marco Rossi mochten verwelkomen, was de toon voor het restant van het seizoen (toen al) gezet. Het turbulente seizoen werd zoals bekend als allerlaatste in de NHL afgesloten en verloor de franchise (hoe passend ook bijna) de Draft Lottery en mocht het 28 juni jongstleden als third overall haar pick bekendmaken. De pick die uiteindelijk Caleb Malhotra — inderdaad de zoon van — opleverde.
Desalniettemin zal het voor met name de fans een “zegen” zijn dat er eindelijk wat Front Office reuring is in Vancouver. Niet voor het eerst waren buiten de resultaten ook het roster management en langetermijnplanning onderwerp van gesprek in de media en hinkt de franchise al een aantal seizoenen op het welbekende kruispunt tussen win-now en rebuilden.
KOERSWIJZIGING MET VERTROUWDE GEZICHTEN
Het is gevoelsmatig altijd even schakelen als er intern binnen een franchise met namen wordt geschoven. Desondanks zullen de fans erg content zijn met het nieuwe Front Office-trio. Met Henrik en Daniel Sedin hebben de Canadezen niet alleen een beleidsmatig sterk duo aangesteld, maar logischerwijs ook twee absolute franchise-iconen.
De broers Sedin speelden in totaal zeventien seizoenen in het shirt van de Canucks en stonden als centrale middelpunt aan de basis van het winnen van de President’s Trophy en het behalen van de Stanley Cup Final — die uiteindelijk over zeven wedstrijden werd verloren van Boston Bruins –. Na hun pensioen bleven de Scandinaviërs actief binnen de franchise en namen ze een groot gedeelte van het Player Development Program voor hun rekening. Wat bovenal in het voordeel van de Zweedse broers spreekt is het feit de afgelopen acht jaren hebben bewezen de Sedins vooral bij stabiliteit en weloverwogen beslissingen gedijen. Laat dat nou net iets zijn waar de Canucks zo naarstig naar op zoek zijn.
Komen we automatisch bij hun nieuwe partner in crime Ryan Johnson. De voormalig forward is op spelersgebied eveneens geen onbekende in British Columbia, daar de Canadees tussen 2008 en 2010 twee seizoenen onder contract stond bij de blauw-groenhemden.
Na zijn actieve carrière voegde Johnson zich in 2013 bij de Canucks eveneens in het Player Development Program als adviseur en werkte zich het voorbije decennium gestaag op binnen de franchise, waar hij onder meer diverse rollen binnen Hockey Operations en bij AHL-affiliate Abbotsford Canucks vervulde. Meest recent staat zijn winnende Calder Cup campagne bij Abbotsford in het collectieve geheugen gegrift. Met de Sedins verantwoordelijk voor de Hockey Operations en Johsnon voor het dagdagelijkse reilen en zeilen als GM kiest Vancouver dus bewust voor stabiliteit en interne gezichten boven het aannemen van externe newbees.
TERUGGRIJPEN OP DE USUAL SUSPECTS
Waar moet je beginnen bij een ploeg die vorig seizoen niet vooraan heeft gestaan op aanvallend gebied? Laten we voorop stellen dat de Canucks met de aanstelling van head coach Manny Malhotra in ieder geval een persoon aantreffen die graag de aanval kiest, een hoge forecheck eist en veel energie in een wedstrijd legt — voor de voetbalfans: Malhotra scoort hoog op de Jurgen Klopp radar —. Zoomen we in op de aanvallende depth chart kom je niet onder de usual suspects uit.
Vooral Marco Rossi krijgt daarbij veel aandacht. De Oostenrijkse centre is inmiddels 24 jaar en bevindt zich niet meer in de fase waarin hij het stempel prospect draagt. Als belangrijkste chip in de Quinn Hughes blockbuster heeft Vancouver hoge verwachtingen van Rossi en zal de forward voor het eerst een heel seizoen het blauw-groen aantrekken. In de huidige chart staat Rossi op de tweede centre positie achter (logischerwijs?) Elias Pettersson.
Voor de neutrale fan zal het wat verrassend zijn, maar de Zweed leidde vorig seizoen “gewoon” de franchise in aantal punten (51 in 74 duels). Hoewel de voorbije weken behoorlijk wat trade geruchten de ether op werden geslingerd — zo zou onder meer LA Kings meer dan gemiddelde interesse hebben —, hangt zijn huidige prijskaartje van $11.6 miljoen én het feit de franchise niet perse van de Zweed af moet als een blok aan het been.
Toch is en blijft de druk op de schouders van de centre — zeker nu ook na het vertrek van Hughes afgelopen december — immens. Als Pettersson echter terugkeert op zijn oude niveau, verandert dat meteen de mogelijkheden van de ploeg. Een betere Pettersson geeft Rossi meer ruimte, maakt de powerplay gevaarlijker en zorgt ervoor dat spelers als Jonathan Lekkerimäki en Liam Öhgren — eveneens chip in de Hughes-blockbuster — niet direct als belangrijkste offensieve wapens hoeven te functioneren.
ERVARING EN FYSIEK OP DE BOTTOM-SIX
Daarachter heeft Vancouver deze zomer bewust wat meer fysieke aanwezigheid en ervaring toegevoegd. Paul Cotter is daarvan een goed voorbeeld. Zijn negen goals en vijftien punten in 79 wedstrijden voor New Jersey Devils springen niet direct in het oog, maar dat is ook niet waarom hij is gehaald. Cotter moet snelheid, energie en fysieke kracht toevoegen aan een bottom-six die vorig seizoen te weinig impact had. Als hij daarnaast zijn offensieve potentieel verder weet te benutten en richting de vijftien à twintig doelpunten kan groeien, heeft Vancouver een nuttige speler gevonden die in verschillende wedstrijdsituaties van waarde kan zijn.
Brendan Gallagher heeft vervolgens weer een heel andere functie. De 34-jarige winger kwam over van Montreal Canadiens en is op basis van zijn recente prestaties geen speler die de aanval van Vancouver naar een hoger niveau tilt. Zijn waarde zit in de ervaring die hij meebrengt. Gallagher heeft veertien NHL-seizoenen achter de rug en voor een jonge ploeg als de Canucks kan dat belangrijk zijn.
De toekomst van de franchise is echter grotendeels afgelopen zomer binnengehaald met het draften van Caleb Malhotra. De Canadees en zoon van head coach Manny was na wingers Gavin McKenna en Ivar Stenberg de beste centre van de 2026 Class en kan in de huidige staat van de Canucks rustig rijpen en op termijn gebracht worden. Hoewel de forward het stempel ‘zoontje van’ een tijd met zich mee zal dragen, hebben de Canucks aan Malhotra Junior een regelrechte juggernaut aan haar Farm System toegevoegd.
FILIP HRONEK EN ZIJN MAATJES
Uiteraard kunnen we hier andermaal inzoomen op het vertrek van Quinn Hughes, maar dat hebben we inmiddels nu legio keren gedaan. Desondanks zal het nu met een nieuw, vers seizoen even schakelen zijn voor het zestal achterop. Wie neemt nu definitief de honneurs waar en wie fungeert er als dirigent op de blauwe lijn?
Zeev Buium is daarin een van de namen die daarbij in het oog spring. De jonge Amerikaan kwam samen met Rossi en Ohgren (vanuit Minnesota) naar Vancouver en krijgt naar alle waarschijnlijkheid een prominente rol naast Filip Hronek. Buium beschikt over de mobiliteit en puckvaardigheid die de Canucks nodig hebben en vanuit de eigen zone het spel versnellen en offensief een bijdrage leveren.
Achter dat duo komt Tom Willander steeds nadrukkelijker in beeld. De Zweedse verdediger geldt al langer als één van de belangrijkste prospects binnen de organisatie en lijkt klaar voor een grotere NHL-rol. Zijn ontwikkeling is misschien wel net zo belangrijk als die van Buium. Als beide spelers een grote stap zetten, heeft Vancouver plotsklap twee jonge blue-liners die op termijn een groot deel van de blauwe lijn kunnen dragen.
ERVAREN ROTTEN ERBIJ
Willander krijgt daarbij waarschijnlijk ondersteuning van Jamie Oleksiak. De 33-jarige blue-liner komt over van Seattle Kraken en zal zijn primaire taak vooral het brengen van stabiliteit zijn. Oleksiak is groot, fysiek en ervaren en kan daardoor een deel van het zware defensieve werk op zich nemen terwijl Willander zich verder ontwikkelt. Hetzelfde geldt voor Luke Schenn, die voor één seizoen tekent en daarmee opnieuw terugkeert bij de Canucks. De 36-jarige Canadees heeft inmiddels meer dan 1100 NHL-wedstrijden en twee Stanley Cups achter zijn naam staan. Zijn rol zal waarschijnlijk beperkt zijn, maar in een ploeg met jonge blue-liners kan iemand als Schenn juist enorm waardevol zijn.
En dan hebben we between the pipes nog de blessure-variant van een enfant terrible: Thatcher Demko. De goalie is (mits fit) één van de beste goalies in de League, maar kwakkelt de voorbije seizoenen te vaak met fysiek ongemak om echt van meerwaarde te zijn voor de franchise. In januari van dit jaar ging de goalie onder het mes voor een reparatie van de heup en was de toenmalige verwachting dat Training Camp haalbaar moest zijn. De laatste dagen sijpelen langzaamaan geruchten naar buiten dat dit niet aan de orde is en de Canucks het nieuwe seizoen zonder Demko aanvangen. De druk van ‘1A-goalie’ komt dus op de schouders van Kevin Lankinen en zijn de fans daarnaast vooral nieuwsgierig naar de kunsten van Nikita Tolopilo.
VOORUITBLIK
Op papier treft het nieuwe Front Office trio geen desastreus roster aan, want na het vertrek van Hughes herbergen de Canucks nog altijd behoorlijk wat talent. De core met onder meer Elias Pettersson, Brock Boeser, Filip Hronek, Marco Rossi en Zeev Buium vormt een mooie basis om niet perse tot aan de bodem tear down te hoeven gaan, maar ontbreekt het vooral aan echt goede diepte om de reset in een stroomversnelling te laten gaan. Desondanks kun je er niet omheen dat de Canucks komend seizoen een serieuze kans maken om andermaal behoorlijke odds in de Draft Lottery te vergaren.
Onder de fans in British Columbia leeft er in ieder geval Wel weer wat optimisme na het vertrek van Jim Rutherford en Patrik Allvin. De tijd van krampachtig proberen aan te haken en relevant te blijven eiste de voorbije 24 maanden behoorlijk zijn tol, maar viert het realisme eindelijk eens hoogtij aan de westkust van Canada. Iets wat de franchise — hoe spijtig ook — op dit moment goed doet. Bezem erdoor en bouwen!
Cover photo: Ethan Cairns / The Canadian Press
