Home Blog Pagina 219

NFL 32-in-32 | Buffalo Bills: Eindelijk eremetaal?

0

Het NFL-seizoen komt er langzaam aan en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge draftees en de nieuwe stand van zaken op de depth chart: alles komt aan bod. In deel 27 het team waar op het eerste oog alles goed staat voor een Super Bowl run: de Buffalo Bills.

Het waren 13 seconden in de AFC Divisional Round die de Buffalo Bills en haar fans in rouw dompelden. In één van de allerbeste wedstrijden ooit in de NFL dolven ze het onderspit tegen de Kansas City Chiefs. De teams wisselden ondenkbare comebacks af en uiteindelijk waren 13 seconden voldoende voor Patrick Mahomes en zijn offense om een verlenging af te dwingen. De Chiefs wonnen de coin toss en met twee uitgeputte defenses was dit beslissend. De winnaar van de toss zou de winnaar van de wedstrijd worden en zo geschiedde.

Buffalo restte niets anders dan het likken van wonden. Terug naar de tekentafel en hopen op een betere verdedigende performance in 2022. Daar schortte het immers aan in 2021 toen het er echt om ging. De afwezigheid van elite cornerback Tre’Davious White speelde daar een belangrijke rol, maar het kon niet de enige factor zijn. Dat nam de Bills front office ter harte en in het offseason werd grof geld betaald voor de diensten van Von Miller.

FREE AGENCY

Het grootste wapenfeit voor de Bills was dus het aantrekken van Miller. Hij moet de defense net dat extra zetje geven om ook tegen een aanvallend powerhouse als de Chiefs het aantal punten tegen zo laag mogelijk te houden. Verder werd free agency aangegrepen om de defensive en offensive line te versterken. Voor de O-line kwamen tackle David Quessenberry en guard Rodger Saffold over van de Titans. De D-line werd versterkt met defensive tackles Daquan Jones (Panthers) en Tim Settle (Commanders). Tevens moest er een oplossing gezocht worden voor de vertrokken back-up quarterback Mitchell Trubisky (Steelers). Die kwam in de vorm van Case Keenum in een trade met de Browns.

Trubisky was overigens niet de enige Bill die naar Pittsburgh vertrok. Cornerback Levi Wallace, die CB1 werd na de blessure van White, trok ook de deur achter zich dicht in Buffalo. Naast Wallace vertrokken er nog twee spelers die een rol hadden in de Bills defense. Harrison Philips (DT) ging naar de Vikings en Mario Addison (DE) vervolgt zijn carrière bij de Texans. Center Jon Feliciano volgde Brian Dabell en Joe Schoen naar de New York Giants.

NFL DRAFT

De Bills draft was vooral een verstandige draft met weinig in het oog springende keuzes. Met de eerste pick, nummer 23, kozen ze cornerback Kaiir Elam (Florida). Een logische keuze aangezien Tre White nog herstellende is van een gescheurde kruisband en Wallace tekende in Pittsburgh. De verwachting is, ook na training camp, dat Elam snel een plek als starter bemachtigt. In de tweede ronde moest vervolgens een goede vervanger komen voor de afgeketste J.D. McKissic deal. Die werd gevonden in James Cook (Georgia). De running back is het broertje van Dalvin Cook (Vikings) en geldt ook als een zeer geschikte pass catcher. Daarmee hebben de Bills een dimensie in hun offense die ze nog niet eerder hadden.

In de derde ronde viel de keuze op linebacker Terrel Bernard (Baylor). Geen spannende keuze, maar wel een keuze die zorgt voor de benodigde breedte van de groep linebackers. Ronde vier leverde vervolgens geen talent op, maar in ronde vijf was er nog een top receiver beschikbaar. Khalil Shakir (Boise State) had ook in de vierde ronde van het board gekund, maar was nog beschikbaar. Hij maakte indruk in training camp en vult een WR-groep aan waar Emmanuel Sanders en Cole Beasley vertrokken.

Ronde zes herbergde drie picks voor Buffalo. De eerste was punter Matt Araiza (San Diego State). Araiza raakte in opspraak door mogelijke betrokkenheid bij een verkrachting. Toen dit zich ontwikkelde tot een rechtszaak werd de getuigenverklaring inzichtelijk waarin het slachtoffer verklaarde dat Araiza onderdeel was van een brute groepsverkrachting. Daarop besloten de Bills hem te cutten. De overige twee keuzes in de zesde ronde vielen op Christian Benford (CB, Villanova) en Luke Tenuta (OT, Virginia Tech). In de zevende ronde mochten de Bills nog eenmaal kiezen en sloten hun draft af met Baylon Spector (LB, Clemson). Evenals Benford en Tenuta vooral een breedteversterking. Tenuta is, samen met Araiza, de enige rookie die geen onderdeel uitmaakt van het 53-man roster.

NFL 32-In-32 Buffalo Bills
Bo Schalbroeck/BoGraphix

OFFENSE

Josh Allen heeft zich ontwikkeld tot de beste quarterback uit de 2018 class. Sinds zijn debuut voor de Buffalo Bills is hij goed voor meer dan 14.000 passing yards, 2.300 rushing yards en 135 touchdowns. Tevens leidde hij zijn team driemaal naar de play-offs. Vorig seizoen was zijn optreden in de play-offs ongekend sterk met negen touchdown passes en een QB rating van 149,0. In 2022 is Case Keenum zijn back-up. Een quarterback die de Bills in staat stelt om ook zonder Allen mee te doen; voor even.

De meeste bepalende aanvallende spelers bleven in Buffalo. De grootste aderlating was dan ook het vertrek van offensive coordinator Brian Daboll. Hij tekende als head coach bij de New York Giants. Zijn vertrek betekende een promotie voor quarterbacks coach Ken Dorsey. De nieuwe OC mag zijn eigen stempel drukken, maar de stem van Josh Allen zal waarschijnlijk zwaarder wegen. Dat betekent een nieuwe dynamiek in Buffalo.

Qua wide receivers beschikt Josh Allen first and foremost over Stefon Diggs en Gabriel Davis. Diggs had het na een uitstekend 2020 lastig in 2021. Defenses werden op hem ingericht waardoor Sanders, Beasley en Davis een meer prominente rol speelden. Davis mag daar in 2022 op voortborduren en vindt Isaiah McKenzie en Jamison Crowder naast hem. McKenzie speelde goed richting het eind van het vorige seizoen en Crowder heeft zijn strepen als veteraan verdiend. De receivers worden verder aangevuld met tight end Dawson Knox. O.J. Howard spendeerde het preseason op het Bills roster, maar maakte geen deel uit van de definitieve selectie. Hij mag daarom op zoek naar een nieuw team.

Over de grond gaan de Bills zeer waarschijnlijk gebruik maken van Devin Singletary, Zack Moss én rookie Cook. Singletary heeft na een sterk einde van het 2021-seizoen de beste papieren om de positie van RB1 in te nemen. De verwachting is echter dat James Cook door zijn vaardigheden als pass catcher ook een grote rol krijgt. De O-line die hen ruimte, en Josh Allen bescherming, moet bieden, keert bijna in zijn volledigheid terug. Mitch Morse en Dion Dawkins vormen wederom de kern van de line. In free agency werd deze aangevuld met Quessenberry en Saffold.

DEFENSE

De defense van de Buffalo Bills is één van de beste in de NFL. In 2021 zakte de unit echter een paar keer door de ondergrens. De play-off deceptie tegen de Chiefs was daarin het absolute dieptepunt. Het was een signaal dat niet genegeerd kon worden en daarom kwam Von Miller naar Buffalo. Hij werd getekend voor zes jaar op een monstercontract ter waarde van 120 miljoen dollar. Met deze versterking stalen de Bills zonder enige gêne een pagina uit het Super Bowl draaiboek van de Rams. Miller geeft de front seven een uitzonderlijke impuls die ze net dat zetje kan geven om een beslissende play te maken.

De D-line maakte een serieuze make-over door. Grote namen in de unit uit voorgaande jaren, Jerry Hughes, Star Lotulelei en Mario Addison, mochten vertrekken. Voor hen in de plaats kwamen Tim Settle, DaQuan Jones, Shaq Lawson en Jordan Philips. De laatste twee heren speelden eerder al voor de Bills. Lawson was een first round draft pick en wil net als Philips op jacht naar eremetaal. Defensive tackles Jones en Ed Oliver vormen de inside met op de flanken Von Miller en Greg Rousseau.

De groep linebackers is ietwat dunbezet, maar kreeg in de draft de nodige versterking. Zowel Terrel Bernard (derde ronde) als Baylon Specter (zevende ronde) kregen een plekje op het roster. De twee grote namen zijn Matt Milano en Tremaine Edmunds, aangevuld door Tyrel Dodson. De verwachting is dat Edmunds, door de aanwezigheid van Miller, eindelijk in een wat meer dominante rol kan komen.

Tot slot is de secondary wederom één van de sterkste in de league. Tre’Davious White mist weliswaar de eerste vier duels, maar Dane Jackson was in 2021 ook een uitstekende stand-in. Jackson, en later White, wordt geflankeerd door rookie Kaiir Elam. Taron Johnson vervult wederom de rol van slot corner. Het safety-duo is al jarenlang een uitgemaakte zaak. Jordan Poyer en Micah Hyde waren één van de eerste bouwstenen van McDermott en spelen nog steeds op hoog niveau.

CONCLUSIE

De AFC was vorig jaar al sterk, maar is dit jaar alleen maar sterker geworden. Het is echter ook het jaar waarin de Buffalo Bills met het aantrekken van Miller een échte win now move maakten. Na vier play-off optredens in de afgelopen vijf jaar is het team gepokt en gemazeld. Pijnlijke nederlagen tegen de Chiefs in die play-offs hebben het team doen groeien.

De offense lijkt qua talent gelijk aan die van vorig jaar en de defense werd, voornamelijk door het aantrekken van Miller, alleen maar sterker. Dit moet het jaar zijn voor de Bills. Alles staat. Het blijft echter de NFL. Gelukkig is het financiële management van general manager Brandon Beane dan ook zodanig dat ze nog lang in een kansrijke positie blijven voor de Super Bowl.

Voorspelling: 12-5


FANZONE

In de SportAmerika NFL 32-in-32 reeks laten we — indien mogelijk — bij ieder team een fan aan het woord om hun licht op het aankomende seizoen te laten schijnen. Voor de Buffalo Bills: Mick Dreijer.

“Een Buffalo Bills fan is natuurlijk ieder jaar hoopvol. Dit was tijdens de jaren van de drought al het geval en dit jaar is geen uitzondering. In tegendeel zelfs, gezien de prestaties van afgelopen jaren. Tegenwoordig is het namelijk een feest om naar de Bills te mogen kijken.”

“Wel is er vorig jaar op ontzettend pijnlijke wijze van de Chiefs verloren in de Divisional game. Een teleurstellende prestatie van de defense zorgde ervoor dat de Super Bowl kansen in 13 seconden verspeeld werden. Maar, hier is aan gewerkt. Beginnend bij Von Miller, een geweldige signing die de DL echt een stap verder gaat brengen. Over de prestaties van de secondary ben ik wel lichtelijk nerveus. Dit hangt volledig af van het herstel van Tre’Davious White (en de vraag of hij op hetzelfde niveau terugkomt) en de ontwikkeling van rookie Kaiir Elam.

“Ook in de offense zijn er wat belangrijke spelers vertrokken, met name Cole Beasly en Emmanuel Sanders die toch voor veel productie zorgden. Gelukkig maken Gabe Davis en Dawson Knox nog steeds grote stappen als playmakers.”

“Als laatste is OC Brian Daboll naar New York gegaan. Naar mijn mening geen groot gemis — ondanks zijn rol in de ontwikkeling van onder andere Josh Allen — aangezien zijn playcalling er regelmatig voor zorgde dat cruciale punten bleven liggen. Ken Dorsey is een logische opvolger. Ik heb er alle vertrouwen in dat onder zijn leiding de offense niet minder zal presteren. Mijn voorspelling is daarom dat de Bills de Super Bowl winnen tegen de Bucs.”

“Go Bills! Viva los Bills!”

Voorspelling: 15-2


Lees hier alle artikelen in de NFL 32-in-32 reeks voor het aankomende seizoen!

Coverfoto: Rich Barnes/USA Today Sports

NFL 32-in-32 | Green Bay Packers: Wie vangt de ballen van Rodgers?

0

Het NFL-seizoen komt er langzaam aan en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge draftees en de nieuwe stand van zaken op de depth chart: alles komt aan bod. In deel 26 het team waar het nagenoeg alleen maar gaat over receivers: de Green Bay Packers.

Davante Adams: vertrokken naar de Raiders. Marquez Valdes-Scantling: vertrokken naar de Chiefs. Nathaniel Hackett (OC): vertrokken naar de Broncos. Na al deze moves was de verwachting dat de Packers flink zouden investeren in de receiver-positie, of tijdens free agency of tijdens de draft. Dit omdat het ongeveer de enige zwakke plek van het roster is in Green Bay. Aaron Rodgers bleek, na een rommelig seizoen, genoeg te hebben gezien om te blijven. Het was dan ook meteen de grootste overwinning van de Packers tijdens het afgelopen offseason.

FREE AGENCY

Rodgers besloot dus om te blijven en zelfs een meerjarig contract te tekenen in Green Bay. Rodgers kreeg 101,5 miljoen dollar gegarandeerd om aan te blijven. Ook spelers als Randall Cobb, Preston Smith, Robert Tonyan, Jaire Alexander, De’Vondre Campbell, Rasul Douglas, Allen Lazard, Yosuah Nijman en Jack Heflin bleven bij de Packers dankzij een nieuw contract.

Toch waren er, hoewel niet veel, ook wat versterkingen. IDL Jarran Reed kwam over van de Chiefs, WR Sammy Watkins kwam van de Ravens en punter Pat O’Donnell kwam van rivaal Chicago.

Er vertrokken echter ook veel spelers. EDGE Za’Darius Smith ging naar de Vikings en OT Billy Turner ging met Hackett mee naar de Broncos. Cornerback Kevin King en OLB Whitney Mercilus mochten op zoek naar een nieuwe werkgever en vonden die nog niet. Center/guard Lucas Patrick ging naar de Bears, punter Corey Bojorquez vertrok naar de Browns en LB Oren Burks besloot naar de 49ers te gaan. Equanimeous St. Brown vertrok evenals Patrick naar de Bears. De grootste aderlating was echter het vertrek van Valdes-Scantling. Hij moet bij de Chiefs enigszins het verlies van Tyreek Hill opvangen.

NFL DRAFT

In de draft sloegen de Packers qua receivers vervolgens wel toe. Toch waren de twee picks in de eerste ronde voor de defense. Quay Walker en Devonta Wyatt komen van Georgia. Zij spelen meteen een grote rol in de Packers-defense als starter of rotatiespeler. In de tweede ronde werd vervolgens WR Christian Watson gedraft als potentiële WR1 voor de toekomst.

In ronde drie was het vervolgens multifunctionele OL Sean Rhyan die gedraft werd, waarna de Packers in de vierde ronde weer toesloegen. Op basis van training camp en preseason hype is Romeo Doubs nu al een schot in de roos. De vraag is of hij, samen met Watson, meteen het vertrouwen van Rodgers krijgt.

In de latere rondes werden multifunctionele OL Zach Tom, pass rusher Kingsley Enagbare, S/special teamer Tariq Carpenter, DT Jonathan Ford, OT Rasheed Walker en receiver Samori Toure gedraft. Ook Toure maakte tot nu toe indruk, terwijl vooral Enagbare en Walker enorm veel upside hebben.

NFL 32-in-32 2022 - Green Bay Packers
Bo Schalbroeck/BoGraphix

OFFENSE

De aanval staat ook komend seizoen weer onder leiding van Aaron Rodgers en Matt LaFleur. De head coach maakt ieder jaar weer een goede indruk, maar is er nog niet in geslaagd de Super Bowl te halen. Dat zal dit jaar dus zonder offensive coordinator Hackett moeten gebeuren. Hij ging naar de Broncos. Adam Stenavich, eerst een zeer succesvolle offensive line coach, mag het stokje van Hackett overnemen.

Hij krijgt een prima RB-duo, dat vorig jaar is ontstaan, tot zijn beschikking. Aaron Jones en AJ Dillon zullen dit jaar een nog belangrijke rol gaan spelen dan vorig jaar. Dat komt voornamelijk door het vertrek van Adams. Het gat dat hij achterlaat, moet worden opgevangen door Lazard, Doubs, Watson, Cobb, Tonyan, Josiah Deguara en Watkins. Dat is nogal veel gevraagd. Toch is er geen betere QB in de NFL te vinden die receivers gezamenlijk beter maakt dan Rodgers.

De offensive line in Green Bay is meestal solide, maar rondom David Bakhtiari en Elgton Jenkins zijn qua fitheid nog wat vraagtekens. Beide tackles zetten stappen, maar zijn nog niet 100% fit. Indien fit zijn zij de left en right tackle. Jon Runyan, Josh Myers en Royce Newman fungeren dan als guards en center. Daarachter hebben de Packers, zoals altijd, breedte genoeg om een eventuele blessure op te vangen.

DEFENSE

De kracht van dit team is echter de defense. Het is wellicht gek om te zeggen van een team dat Rodgers als QB heeft, maar de defense domineerde tijdens preseason. In scrimmages met de offense was de defense duidelijk de bovenliggende partij. Het is, waarschijnlijk, de beste defense die Rodgers ooit heeft gehad en zeker een top 10 defense in de NFL.

De DL wordt gevorm door Kenny Clark, Wyatt, Dean Lowry, Heflin, Tedarrell Slaton en Reed. De pass rushers zijn Preston Smith en Rashan Gary, met daarachter wat vraagtekens omtrent de back-ups. Op linebacker zullen, in een 3-4 systeem, Campbell en Walker (of Krys Barnes) starten met genoeg opties in de breedte.

De secondary is ook een sterke en vooral diepe unit. Alexander, Eric Stokes en Douglas zullen de drie voornaamste CB’s zijn, terwijl Adrian Amos en Darnell Savage een sterk duo op safety vormen. Over het algemeen kan gezegd worden dat defensive coördinator Joe Barry een ijzersterke defense tot zijn beschikking heeft. Op de breedte in de pass rush na, zijn er weinig echt zwakke plekken.

CONCLUSIE

De defense gaat sterk zijn. In ieder geval zeker sterk genoeg om Rodgers in de positie te brengen om wedstrijden te winnen. De OL wordt top 15 en het RB-duo is prominent aanwezig. De enige grote vraag is of de Packers gedurende het seizoen als geheel de QB van de opponent voldoende kunnen rushen/sacken en of er spelers opstaan op receiver. Komt er een duidelijke pikorde of is het elke week een andere receiver?

Het schema is de Packers niet per se gunstig gezind. Er wordt twee keer tegen de Lions en Bears gespeeld, terwijl ook de Jets, Commanders en Giants op het programma staan. Toch is het schema met twee keer de Vikings en verder een keer de Buccaneers, Patriots, Bills, Cowboys, Titans, Eagles, Rams en Dolphins alles behalve een walkover. De Vikings hebben hun defense de afgelopen zomer versterkt en er is een nieuwe coaching staff in Minnesota die erop uit zal zijn om de Packers uit te dagen om de divisie. Een playoff-plek moet er voor de Packers echter toch minimaal wel inzitten. Alhoewel niks anders dan een Super Bowl als een teleurstelling zal aanvoelen in Green Bay zolang Rodgers de QB is.

Voorspelling: 11-6


FANZONE

In de SportAmerika NFL 32-in-32 reeks laten we — indien mogelijk — bij ieder team een fan aan het woord om hun licht op het aankomende seizoen te laten schijnen. Voor de Green Bay Packers: Sicktus.

“Het Packers off- en preseason 2022 toonde veel gelijkenis met voorgaande jaren. Althans, de licht schizofrene stemming op de Packers Twittersphere, heen en weer springend tussen pure paniek en overdreven euforie, vierde weer hoogtij. Het is inmiddels bijna net zo’n traditie als het berijden van kinderfietsen tijdens trainingskamp. Het is wat mij betreft echter wel een traditie waar de internationale fanbase van dit prachtige team best wel een keer een tandje minder zou mogen doen. Of zoals AR12 een aantal jaar geleden zei: R-E-L-A-X…”

“Hoogtepunten (“hoogte”) waren het cutten van (back-up) back-up QB en publiekslieveling Kurt Benkert, de nieuwe vriendin van Aaron Rodgers (ook bijna een jaarlijks terugkerende traditie), rabiaat geroep over het missen van een thuiswedstrijd door de game in Londen (psst… da’s die extra negende thuiswedstrijd, dus er zijn er gewoon nog steeds 8, beste medefans), en een strijd tussen professionele film watchers en boxscore statbashers over of de O-line het zonder Bakhtiari zou redden (ja, maar liever niet onnodig lang), en of er nou wel of geen progressie te zien is bij Jordan Love (ja).”

“Daarnaast ging Davante Adams weg, dus de altijd al aanwezige WR-paniek onder Packers fans barstte weer eens uit als een IJslandse vulkaan. Doubs en Lazard zien er goed uit, Watkins is wat ouder, maar brengt als veteraan en former first round pick een hoop ervaring. Wat Cobb nog brengt buiten leadership is afwachten en Watson heeft nog een lange weg te gaan. Ideaal? Nee, maar de TE en RB rooms maken veel goed.”

“Met de voorzichtige terugkeer van (één van) de beste LT in de league hebben we denk ik ook meteen het belangrijkste te pakken. Bakhtiari werd de afgelopen twee postseasons flink gemist. Als hij op tijd zijn vorm hervindt, kunnen we mooie dingen verwachten; ook zonder Adams. Het RB duo 1A en 1A gaat vlammen, de D# gaat in het tweede jaar van Joe Barry hoge ogen gooien en met de playbook van MLF en Rodgers aan het roer zijn de Packers gewoon weer een contender.”

“En Special Teams dan? Over Special Teams praten wij Packers fans liever niet; teveel trauma’s. Laat ik het er op houden dat ST bij coach Bisaccia in goede handen is. Nu nog laten zien op de momenten dat het er toe doet!”

“Voorspelling: 13-4, NFC North Champs. En daarna? Who knows. Go Pack Go!”

Voorspelling: 13-4


Lees hier alle artikelen in de NFL 32-in-32 reeks voor het aankomende seizoen!

Coverfoto: Jeff Hanisch/USA Today Sports

NFL 32-in-32 | Tennessee Titans: Terugkeer van de koning?

2

Het NFL-seizoen komt er langzaam aan en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge draftees en de nieuwe stand van zaken op de depth chart: alles komt aan bod. In deel 25 het team dat voor het derde seizoen op rij de AFC South wil winnen: de Tennessee Titans.

De Tennessee Titans zijn al enkele jaren een baken van stabiliteit. Zonder al te veel uitschieters haalt het team uit Nashville nu al zes seizoenen op rij een positief record. Vooral de laatste drie seizoenen waren succesvol. Ze behaalden een trip naar de AFC Championship Game in 2019 en de afgelopen twee seizoenen slechts vijf nederlagen per seizoen. Vorig seizoen haalden de Titans zelfs de nummer 1 seed in de AFC. Head coach Mike Vrabel wil geen regressie zien en mikt op een derde AFC South-titel op rij. Dat zou een unicum zijn in de geschiedenis van de Titans.

FREE AGENCY

Het offseason stond in het teken van de wide receiver-positie in Tennessee. De Titans stuurden een zesde ronde keuze naar de LA Rams in ruil voor Robert Woods. Dat leek in eerste instantie een move om een bovengemiddelde tweede keuze te hebben naast A.J. Brown. Tot de NFL Draft aanbrak. De Titans verrasten vriend en vijand door A.J. Brown — die kennelijk geen uitzicht had op een verbeterd contract — te ruilen voor de eerste en de derde ronde pick van de Philadelphia Eagles. Plots was Robert Woods de WR1 in Nashville.

Voorts was het een eerder geruisloze free agency van de Titans. Tight end Austin Hooper tekende een contract voor één seizoen en offensive lineman Jamarco Jones kwam over van de Seattle Seahawks. Enkele dagen geleden werd nog een ruiloperatie voltooid, opnieuw met de Eagles. De Titans hadden een zesde ronde pick (voor 2024) over voor safety Ugo Amadi. Hij moet voor diepte zorgen op de safety-positie.

NFL DRAFT

De draft van de Titans werd in eerste instantie gekenmerkt door de trade van A.J. Brown naar de Eagles. Ze kregen er de achttiende pick voor in de plaats en die werd — hoe kan het ook anders — besteed aan een wide receiver. Het oog van Mike Vrabel viel op Treylon Burks uit Arkansas. Burks heeft een gelijkaardige lichaamsbouw als A.J. Brown en dus werd hij al snel tot Browns directe vervanger uitgeroepen. Hij heeft alleszins een speelstijl die perfect past bij coach Vrabel. Hij gaat graag in duel en haalt veel yards after the catch.

In de tweede ronde kozen de Titans voor cornerback Roger McCreary van Auburn. McCreary verdiende zijn strepen in de SEC en kan meteen strijden om een basisplek in de secondary. De derde ronde bracht de Titans twee nieuwe spelers. Met Nicholas Petit-Frere uit Ohio State werd een veelzijdige, getalenteerde offensive tackle met een wondermooie naam gekozen. De 86e pick ging naar quarterback Malik Willis van Liberty. Willis is een mobiele quarterback die volgens vele analisten al in de eerste ronde zou geselecteerd worden. Dat de Titans hem konden oppikken in de derde ronde is een grote meevaller, want Willis zou dit seizoen zomaar reeds de huidige signal caller Ryan Tannehill onder druk kunnen zetten.

NFL 32-In-32 Tennessee Titans
Bo Schalbroeck/BoGraphix

OFFENSE

De offense van de Titans zal dit seizoen eens te meer staan of vallen met de prestaties van Derrick Henry. King Henry brak zijn voet vorig seizoen in Week 8 en miste de rest van het reguliere seizoen. De Titans haalden nog wel de top seed in de AFC, maar de offensieve productie viel in afwezigheid van Henry terug. Hij maakte nog een onverhoopte terugkeer in de Divisional Round tegen de Bengals, maar was duidelijk niet 100% fit en kon het verlies van zijn team niet verijdelen. Dit seizoen rekenen de Titans opnieuw op een topfitte Henry die de rest van de troepen op sleeptouw neemt.

Ryan Tannehill zag er tegen de Bengals in de play-offs niet geweldig uit. De 34-jarige quarterback leek een stap teruggezet te hebben in 2021, waarin hij 14 intercepties gooide en vier keer de bal uit zijn handen zag glippen. De voormalige Comeback Player of the Year zal dit seizoen uit een ander vaatje moeten tappen, wil hij zijn plek niet al vroegtijdig verliezen aan rookie Malik Willis.

Tannehill zal het alleszins met een aantal nieuwe wapens moeten doen, na het vertrek van A.J. Brown en Julio Jones. Robert Woods is de nieuwe leider van de wide receivergroep. Hoe goed keert hij echter terug na een zware knieblessure vorig jaar? Naast Woods zal Tannehill de bal vooral richting rookie Treylon Burks en Nick Westbrook-Ikhine gooien. Ten slotte is er ook nog de nieuwe tight end Austin Hooper om de bal bij kwijt te kunnen. Met dit grondig herschikte receiverkorps — en een O-line die allesbehalve uitblinkt in pass protection — lijkt het hoe dan ook aannemelijk dat de focus van de aanval meer dan ooit op Derrick Henry zal liggen.

DEFENSE

Defensief was 2021 een goed jaar voor de Titans. Zeker de run-defense was top, met het op één na minste toegegeven rushing yards van de NFL. Dat resulteerde in drie Pro Bowlselecties in de verdediging van Tennessee. Defensive tackle Jeffery Simmons, linebacker Harold Landry en safety Kevin Byard kregen allemaal een uitnodiging in de bus. Bovendien haalde Simmons het Second-Team All-Pro en Byard zelfs het First-Team All-Pro. Weinig reden om de defensie radicaal om te gooien, moeten ze bij de Titans gedacht hebben. Op de vertrokken Rashaan Evans en Janoris “Jackrabbit” Jenkins na, ziet de verdediging er hetzelfde uit als vorig seizoen.

In de front seven vormen de hierboven benoemde Jeffery Simmons en Harold Landry de hoekstenen. Voorts zitten er met linebacker David Long Jr. en nose tackle Teair Tart ook nog twee zelfopgeleide spelers die vast de dienst uitmaken. In de secondary hebben de Titans met safety Kevin Byard een echte topper in huis, terwijl op cornerback de first round pick van vorig seizoen, Caleb Farley, bewezen heeft dat hij die hoge keuze waard is. Kortom, de Titans hebben in de defensie andermaal voor stabiliteit gekozen.

CONCLUSIE

Er wordt weinig gezegd en geschreven over de Tennessee Titans. Men zou bijna vergeten dat dit team vorig seizoen het beste record had in de zware AFC. Dat zal Mike Vrabel en co ongetwijfeld prikkelen. De Titans willen opnieuw de twijfelaars overtuigen en laten zien dat ze nog steeds tot het kransje topteams in de AFC behoren. Defensief zijn er weinig vraagtekens, maar offensief zijn die er des te meer. Kan Tannehill de regressie omkeren? Kan A.J. Brown adequaat vervangen worden? Haalt Derrick Henry opnieuw zijn oude niveau na zijn blessure? Het lijkt weinig waarschijnlijk dat het antwoord op al die vragen ja zal zijn. Daarom zullen de Titans een kleine terugval kennen.

Voorspelling: 10-7


FANZONE

In de SportAmerika NFL 32-in-32 reeks laten we — indien mogelijk — bij ieder team een fan aan het woord om hun licht op het aankomende seizoen te laten schijnen. Voor de Tennessee Titans: Wout.

“Het jaar 2022 is er één van veel verandering voor de two-tone blue. De trade van AJ Brown liet bij velen een nare nasmaak achter en is, met het draften van Treylon Burks in de eerste ronde, summier opgevangen. De rookie receiver van Arkansas zal meteen grote schoenen te vullen hebben.”

“Na het miraculeus bereiken van de #1-seed in de AFC vorig jaar, met een recordaantal blessures, zullen de fans in Nashville wederom overwinningen verwachten van het team. De offense is op papier minder sterk, met een matige O-line en tight ends. De receiver room zal afhankelijk zijn van goede prestaties van Robert Woods en rookies Burks en Philips. Op running back zien we de terugkeer van Derrick Henry die, met 28 jaar en een gigantisch aantal carries, voor het eerst in zijn carrière een zware blessure te verduren kreeg. Een goed seizoen van King Henry en een bounce-back jaar van Ryan Tannehill, welke de hete adem van indrukwekkende rookie Malik Willis ongetwijfeld zal gaan voelen, zijn de sleutels tot een goede offense.”

“In de defensie ziet het er rooskleuriger uit voor Tennessee. Vorig jaar staken de nieuwe, jonge namen van Tennessee met Jeffery Simmons, David Long, Kristian Fulton en Amani Hooker hun neus aan het venster, geflankeerd door sterke spelers als Harold Landy en All-Pro Kevin Byard. Willen de Titans dit seizoen écht naam maken, zal de defense op top-5 niveau moeten acteren. Daarbij zijn mijn ogen vooral gericht op Jeffery Simmons. Voorspelde ik vorig jaar zijn break-out jaar correct, dit jaar moet hij zich vestigen tussen de defensieve supersterren van de NFL.”

“Mochten cruciale blessures weg blijven en de defense een stapje vooruit zetten, voorspel ik een 11-6 record en een divisie winst in de AFC South.”

Voorspelling: 11-6


Lees hier alle artikelen in de NFL 32-in-32 reeks voor het aankomende seizoen!

Coverfoto: Mark Humphrey/AP Photo

NFL 32-in-32 | Dallas Cowboys: Een moeilijk offseason

0

Het NFL-seizoen komt er langzaam aan en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge draftees en de nieuwe stand van zaken op de depth chart: alles komt aan bod. In deel 24 het team dat dit offseason vooral verloor: de Dallas Cowboys.

Met een record van 12-5 denderden de Dallas Cowboys vorig seizoen het postseason in. Daarin werd eerst divisierivaal Philadelphia met 51-26 over de knie gelegd. Een ronde later was het echter al afgelopen door een 23-17 nederlaag tegen de 49ers. Dat duel ging vooral de boeken in als het duel waarin Mike McCarthy, bij een 23-7 achterstand in het derde kwart, besloot te punten op 4th&2 en waarin hij Dak Prescott met 14 seconden op de klok voor een koddige spike liet gaan. Het lijkt het laatste seizoen te worden van McCarthy. Zijn contract loopt af en Sean Payton, die een goede relatie heeft met Cowboys-eigenaar Jerry Jones, staat klaar om het over te nemen. Voor Dallas moeten vooral de verdienstelijke coordinators, Dan Quinn en Kellen Moore, de scepter zwaaien als ze dit seizoen weer hoge ogen willen gooien.

FREE AGENCY

Het grootste verlies voor de Cowboys kwam niet in free agency, maar was een slechte trade met de Browns. Amari Cooper vertrok voor een pick in de vijfde ronde naar Cleveland. Wat leverde Dallas dat op? Met de 155e pick kozen ze tackle Matt Waletzko (North Dakota). De kans is levensgroot dat Waletzko niet vijfmaal de Pro Bowl haalt en daarmee is dit, in ieder geval voor dit jaar, de slechtste trade in de NFL.

Ondanks dit grote verlies met een zeer slechte compensatie was er in free agency toch nog een geval dat deze impact benaderde. De contractonderhandelingen met Randy Gregory, die het beste seizoen van zijn carrière speelde, liepen spaak en de linebacker koos eieren voor zijn geld. Hij tekende bij de Broncos en de Cowboys vulden het gat op met Anthony Barr, die overkwam van de Vikings.

Verder vertrokken ook wide receiver Cedrick Wilson (Miami) en tackle La’el Collins (Cincinnati) in free agency. Collins zal extra gemist worden nu Tyron Smith in ieder geval tot december is uitgeschakeld met een afgescheurde hamstring. Het vertrek van Wilson, en daarmee ook Cooper, werd opgevangen door James Washington aan te trekken van de Steelers. De hoop is daarom vooral gevestigd op Jalen Tolbert, een rookie uit de derde ronde, om Cooper te doen vergeten.

NFL DRAFT

De eerste pick voor de Dallas Cowboys was de 24e overall. Daarmee kozen ze voor het eerst sinds 2013 een offensive lineman. Tyler Smith (Tulsa) heeft talent en zal zich zeer waarschijnlijk ontwikkelen tot starter, maar 2022 is daarvoor waarschijnlijk te vroeg. Tenzij hij in het preseason in staat is om Connor McGovern uit de startopstelling te spelen. Misschien biedt de blessure van Tyron Smith hem een extra opening.

In de tweede ronde maakten de Cowboys een keuze die ietwat voelt als een noodgreep. Na het vertrek van Randy Gregory had de pass rush wat extra talent nodig. Defensive end Sam Williams (Ole Miss) voldoet aan die behoefte, maar kende in college wel wat off-field issues. Zo werd hij beschuldigd van seksueel geweld en was er een incident met een mes. Het is het tweede jaar op rij dat Dallas in de tweede ronde een speler met off-field issues koos. Vorig jaar was het cornerback Kelvin Joseph, die nog een NFL-straf boven het hoofd hangt vanuit de personal conduct policy van de league.

Naast een benodigde kracht in de pass rush was er, met het vertrek van Cooper en Wilson, ook een gat in de groep receivers. James Washington is een bruikbare veteraan, maar Jalen Tolbert (South Alabama) brengt tweede ronde talent met een derde ronde pick. Vervolgens werd in de vierde ronde weer een receiver gedraft, maar dit keer was het een tight end. Aangezien Blake Jarwin vertrok en Dalton Schultz op de franchise tag speelt, is Jake Ferguson (Wisoncin) een welkome aanwinst.

In de vijfde ronde hadden de Cowboys vervolgens vier picks. De eerste was de Browns-compensatie voor het verlies van Cooper: Matt Waletzko; Een toevoeging voor de breedte. De overige drie picks in de vijfde ronde waren voor de verdediging. DaRon Bland (CB, Fresno State), Damone Clark (LB, LSU) en John Ridgeway (DT, Arkansas) zijn versterkingen voor de breedte of, in het geval van Clark door een medische ingreep, volgend jaar. Ter compensatie voor Clark kozen de Dallas Cowboys Devin Harper (LB, Oklahoma State) met hun laatste pick.

NFL 32-in-32 2022 - Dallas Cowboys
Bo Schalbroeck/BoGraphix

OFFENSE

De grootste verliezen waren dit jaar aanvallend. Tackle Collins en wide receivers Cooper en Wilson laten een flink gat achter. De blessure van tackle Tyron Smith maakt dit gat alleen maar groter. Ter vervanging werd good old James Washington bij de Steelers weggeplukt en kozen ze Smith en Tolbert in de draft. Op het eerste oog lijkt dat geen upgrade voor Dak Prescott.

De quarterback begon 2021 sterk, maar na een kuitblessure in overtime tegen de Patriots in week 6 hervond hij zijn vorm niet. Over de eerste zes wedstrijden behaalde hij een passer rating van gemiddeld 115,0. De rest van het seizoen daalde zijn gemiddelde naar 98,1. Als één van de best betaalde quarterbacks in de league moeten zijn prestaties consistenter. Aangezien de O-line in een rebuild zit, kan dat in 2022 nog wel eens lastig worden.

Qua running backs klopt Tony Pollard op de deur. Hij had in 2021 169 keer de bal, behaalde 1.056 yards en scoorde twee touchdowns. Zijn gemiddelde van 5,5 yards per carry gold als tweede in de league. De werkelijkheid is echter dat Ezekiel Elliott boven hem staat in de pikorde, ondanks verminderde prestaties over de laatste twee seizoenen. Elliott heeft in die periode een gemiddelde van 62,1 yards per wedstrijd en 4,1 yards per carry. Door de grote hoeveelheid gegarandeerd salaris in zijn contract neemt Dallas echter nog geen afscheid van hem.

De groep receivers heeft met het vertrek van Cooper en Wilson een deuk opgelopen. CeeDee Lamb gaat, zonder serieuze bliksemafleider, een lastig seizoen tegemoet. Zijn directe collega’s zijn straks namelijk Michael Gallup, die nog hersteld van een gescheurde kruisband, Washington en rookie Tolbert. Tight end Dalton Schultz zal echter wel een grote rol spelen in het komende seizoen.

DEFENSE

Voor de Cowboys defense was 2021 het jaar van de ommekeer. Het jaar ervoor hadden ze namelijk het slechtste jaar in de franchisegeschiedenis, maar DC Dan Quinn greep goed in. Dallas eindigde als zevende in het aantal toegestane punten en leidde de NFL in het aantal keren dat ze de tegenstander de bal ontfutselden (34 keer). Het leverde Quinn de titel ‘NFL Assistant Coach of the Year’ op.

De grote naam op de D-line blijft DeMarcus Lawrence. De defensive end speelde vorig seizoen echter slechts zeven wedstrijden door een gebroken voet. In 2022 heeft Dallas niet de luxe om zonder hem hoge ogen te gooien qua defense. Ze verloren Randy Gregory immers in free agency en Dante Fowler is geen adequate compensatie voor dat verlies. Fowler gaat de concurrentiestrijd aan met rookie Williams en Dorrance Armstrong, die bijtekende in Dallas. Armstrong lijkt daar vooralsnog de strijd te winnen. De verwachting is dat Neville Gallimore en Osa Odighizuwa de verantwoordelijkheden van startende DT op zich nemen.

De zogenaamde front seven wordt verder ingevuld door linebackers Micah Parsons, Leighton Vander Esch en Anthony Barr. Parsons was vorig seizoen de Defensive Rookie of the Year en was erg dichtbij Defensive Player of the Year; Een dijk van een rookie-seizoen. De voornaamste cornerbacks zijn Trevon Diggs en Anthony Brown met Jourdan Lewis in de slot. Diggs had de meeste intercepties in 2021, maar heeft desondanks weinig controle over zijn directe tegenstander. Dat moet beter om te gelden als een complete cornerback. De safetypositie wordt ingevuld door Jayron Kearse en Donovan Wilson met voormalig first round pick Malik Hooker op het vinkentouw.

CONCLUSIE

De Dallas Cowboys zijn in 2022 niet beter geworden dan dat ze in 2021 waren. Vooral het verlies van Amari Cooper en Randy Gregory zal zijn uitwerking hebben. Daar komt nog eens bij dat de O-line onder constructie is en tackle Tyron Smith zeker uitgeschakeld is tot december. In een divisie met de Commanders, Giants en Eagles maakt dat de laatste jaren niet zoveel uit. Ware het echter niet dat de Eagles zich dit offseason serieus hebben versterkt en alleen maar een reuzensprong nodig hebben van Hurts om een serieuze dreiging te zijn voor de gehele NFC. Mike McCarthy heeft er in 2022 een hele kluif aan om 2021 alleen al te benaderen. Het zal de Cowboys helpen als vooral DC Dan Quinn en OC Kellen Moore aan de touwtjes trekken.

Voorspelling: 10-7


Lees hier alle artikelen in de NFL 32-in-32 reeks voor het aankomende seizoen!

Coverfoto: Kevin Jairaj/USA Today Sports

Dutch Watch: Jansen levert, zorgen om Bogaerts en Schoop

0

De spoeling wordt dun in onze Dutch Watch. Andrelton Simmons en Didi Gregorius zijn nog altijd zonder club en Ozzie Albies is nog altijd niet terug bij de Braves. Waar de tweedehonkman op de weg terug is, daar belandden deze week ook Xander Bogaerts en Jonathan Schoop in de ziekenboeg. Gelukkig viel er deze week ook nog genoeg te genieten en dat lees je natuurlijk terug in deze Dutch Watch.

SEIZOENSSTATS: 437 AB, .300/.372/.442, .813 OPS, 67 R, 50 RBI, 32 2B, 10 HR, 7 SB, 127 OPS+

Het is niet het seizoen geworden van Xander Bogaerts en de Boston Red Sox. Vorig weekend stuitten de BoSox op een team dat juist wél bezig is aan een goede jaargang. Een meer dan verrassend goede jaargang zelfs. De Baltimore Orioles begonnen als de bekende lelijke eend aan dit seizoen, maar neigen inmiddels naar die al even bekende mooie zwaan. Mooi was zeker ook het decor van Muncy Bank Ballpark, waar de laatste wedstrijd van dit drieluik werd gespeeld. Na deze serie keerden de Red Sox terug naar Fenway Park voor een belangrijke serie tegen de Blue Jays.

De kille cijfers gaven één hit en een run in 3 AB’s aan voor Xander Bogaerts. Tot zover niets bijzonders. De kortestop liep ook nog tegen 2 K’s aan. Ook dit is op zich niet zo vreemd. Dat dit alles binnen vier innings gebeurt, is dat wel. De Red Sox en Orioles vergaten de defensie en maakten er vrijdag een waar slugfest van in Camden Yards. Bogaerts was in de derde inning, zijn tweede at-bat, doorgekomen met een single, die even later tot de 3-3 zou leiden. Baltimore pakte daarna door en kwam met 6-4 voor.

BIJZONDERE HOMERUN

De vierde inning gaf het verhaal van Bogaerts en de Red Sox goed weer. Onze landgenoot kon zich niet vinden in de strikeout en maakte dit in woord en gebaar duidelijk. Alex Cora viel zijn kortestop bij en het resultaat was dat beide heren konden vertrekken. Mogelijk wilden de manager en zijn sterspeler hun team prikkelen, maar die boodschap kwam dan niet goed over. Baltimore won dit duel met maar liefst 15-10. Een dag later was het stukken minder attractief, maar daar had Boston maling aan. Ondanks de 0-for-5 van Bogaerts wonnen de Red Sox dit keer met 4-3.

In het kader van de MLB Little League Classic streken de teams voor de series finale neer in Williamsport, Pennsylvania. De sterren van morgen konden zich in het kleine stadion vergapen aan de grootheden uit het heden. Xander Bogaerts was 0-for-3 in zijn eerste slagbeurten, maar zijn laatste at-bat maakte veel goed. Hij liet de Little Leaguers op de tribune genieten van zijn tiende homerun van ’t seizoen, maar een nederlaag kon de kortestop niet voorkomen. In een productieve achtste inning legde Baltimore de basis voor de 5-3 overwinning.

De Red Sox vlogen daarna huiswaarts voor een serie tegen de Toronto Blue Jays, maar deze begon voor Bogaerts ronduit slecht. Fysiek ongemak is de infielder helaas niet vreemd. Afgelopen dinsdag, tijdens de eerste ontmoeting, kreeg Xander Bogaerts last van zijn rug. Na zes innings zat zijn wedstrijd er al op. De kortestop was drie keer aan slag gekomen en was 0-for-2 met een walk in de eerste inning. Door een dramatisch verlopen derde inning was de wedstrijd op dat moment al gespeeld. Toronto scoorde maar liefst 8 runs in die inning en zou met 9-3 zegevieren.

SNELLE RENTREE

Gelukkig voor Bogaerts en de BoSox verdween de infielder maar kortstondig uit de line-up. Donderdag keerde hij terug voor de series finale met als doel een sweep te voorkomen. Met 2-for-4 en een walk viel Bogaerts niet veel te verwijten. Zijn single in de tweede inning leidde tot de eerste run namens Boston. Met een double, zijn 32e van dit seizoen, in de negende inning voerde Xander Bogaerts bij een 5-5 stand de druk flink op.

Met alle honken bezet sloeg Enrique Hernandez de bal echter in een dubbelspel. Toronto strafte dit af door in de tiende inning te scoren en zo de Red Sox op een 6-5 nederlaag te trakteren. Heel even dook het slaggemiddelde van Xander Bogaerts onder de .300, maar dankzij z’n 2-for-4 donderdag heeft hij dit weer rechtgezet.

SEIZOENSSTATS: 47.1 IP, 5-0 (29 SV), 3.04 ERA, 1.014 WHIP, 2.74 FIP, 17 R, 16 ER, 15 BB, 64 K, 138 ERA+

De Atlanta Braves hebben het aardig op de heupen de laatste maanden. Na een ronduit stroeve start heeft de regerend wereldkampioen zelfs zicht op de vijfde divisietitel in successie. Een eerste stap zetten ze vorige week al door drie van de vier wedstrijden tegen de NY Mets te winnen. Afgelopen weekend stond een herhaling van de World Series op het menu in Atlanta. De al even indrukwekkende Houston Astros brachten een bezoek aan Truist Park. Na dit drieluik openden Kenley Jansen en de zijnen een road trip in Pittsburgh. Stuk voor stuk belangrijke potjes en dus een voorname rol voor onze landgenoot.

Kenley Jansen had vorige week donderdag de laatste wedstrijd tegen de Mets over de streep getrokken, maar mocht een dag later alweer aan de bak. Met een 6-2 voorsprong kon hij geen aanspraak maken op een save, maar Braves-manager Brian Snitker wilde geen risico nemen. Zeker niet omdat Alex Bregman één van de slagmensen voor de Astros was. De derdehonkman opende de negende inning met een double en zette daarmee toch iets van druk op Kenley Jansen.

De closer liet zich niet van de wijs brengen en had 3 pitches nodig om Kyle Tucker met een popfly weg te zetten. Trey Mancini maakte er nog wel een lange at-bat van, maar moest na drie strikes buigen voor Jansen. Jeremy Pena was de laatste hoop voor de verliezend finalist van vorig seizoen, maar ook de 24-jarige kortestop was niet opgewassen tegen het geweld dat van de heuvel kwam. Jansen had 4 pitches nodig om Pena met drie slag weg te zetten. Hij had in totaal 15 pitches nodig bij dit optreden. Jansen hielp zijn ERA naar 3.11 en dat is het laagste sinds 20 juni. Een save levert ’t niet op, maar de overwinning maakt veel goed.

KOPGROEP

Het zou zijn enige outing tijdens deze serie blijken te zijn. Atlanta won zaterdag na extra innings met 3-2, maar moest de laatste van drie wedstrijden met 5-4 aan de Astros laten. Ook tegen de Pittsburgh Pirates kwam Kenley Jansen één keer in actie. In de eerste wedstrijd hadden zijn Braves het lastig met de Buccos en de closer moest in de negende inning een 2-1 voorsprong verdedigen. Jansen wenste het niet onnodig spannend te maken en was met onder andere 2 strikeouts ouderwets op dreef.

Bryan Reynolds was in het verleden wel eens een luis in de pels van de Braves gebleken, maar werd door Kenley Jansen na 5 pitches met drie slag weggezet. Ben Gamel kreeg zijn knuppel nog wel tegen de bal, maar werd desondanks de tweede nul. Michael Chavis moest de wedstrijd namens Pittsburgh zien te rekken, maar ook de infielder uit Atlanta had deze avond geen schijn van kans tegen Jansen. Slechts 11 pitches had hij nodig om zijn 29e save binnen te hengelen. Met dat aantal nestelde Kenley Jansen zich op dat moment in de kopgroep wat betreft aantal saves. Zijn ERA daalde naar .304 en dat is het laagste sinds 20 juni (.303).

Met respectievelijk 6-1 en 14-2 wonnen de Braves ook de twee volgende wedstrijden in Steel City. Manager Brian Snitker deed daarbij geen beroep op onze landgenoot, maar die kan dit weekend tegen de St. Louis Cardinals waarschijnlijk zijn borst wel nat maken. Dankzij de sweep in Pittsburgh en de twee nederlagen van de Mets tegen de Yankees zijn de Braves hun rivaal in de NL East tot op 1.5 wedstrijd genaderd.

SEIZOENSSTATS: 444 AB, .243/.341/.392, .733 OPS, 68 R, 47 RBI, 26 2B, 12 HR, 5 SB, 114 OPS+

De divisietitel hebben ze in San Diego al wel uit het hoofd gezet, maar een wildcard ligt normaal gesproken voor het oprapen. Jurickson Profar en consorten moeten wel gas blijven geven en zeker series als die tegen de Washington Nationals eenvoudig winnen. Na die vier duels tegen de bottom dweller in de NL East volgde een serie tegen de sterke Cleveland Guardians. Onze landgenoot hoopte tijdens deze home stand de draad weer op te pikken, want de tweede helft van augustus verliep nog niet naar wens voor de outfielder.

Als pinchhitter mocht Profar vorige week donderdag slechts één keer opdraven in de eerste wedstrijd tegen Washington. Een succes werd dit niet. San Diego keek tegen een 3-1 achterstand aan, had twee honken bezet in de gelijkmakende negende inning, maar Profar sloeg de bal in een dubbelspel. Game over. Een dag later mocht de outfielder weer starten, maar verging het de Padres niet veel beter. Opnieuw bleken de Nationals te sterk, dit keer met 6-3. Jurickson Profar was 0-for-4 met een walk in de vijfde inning. Dankzij een double van Manny Machado resulteerde dit nog wel in een run.

Profar was al drie wedstrijden zonder hit en ook zaterdag 20 augustus lukte het hem niet de bal voldoende te raken. Het lukte hem wel in de vierde inning een walk af te dwingen, maar hij kon niet voorkomen dat door zijn 0-for-4 het slaggemiddelde daalde naar .241. Voor de outfielder het laagste average sinds 29 juli. Door de 2-1 overwinning van zijn ploeg kon Profar echter wel met een goed gevoel van het veld stappen.

Zondag wisten de Padres dit een goed vervolg te geven en ook de knuppel van Profar liet weer eens van zich horen. Dankzij singles in de eerste en zesde inning kwam er een einde aan zijn streak. De international was 2-for-2 met een walk in de vierde en zat zijn slaggemiddelde stijgen naar .245. Een tweede 2-1 zege op rij maakte de avond compleet.  

NIET OVERTUIGEND

Met twee overwinningen op de Cleveland Guardians konden de Padres deze home stand nog met een goed gevoel afsluiten. Ze hadden ongetwijfeld verwacht meer te halen uit die serie tegen de Nationals, dus moest het tegen ‘t hoger aangeslagen Cleveland maar gebeuren. Kansen kregen de Padres ook wel, maar de effectiviteit liet te wensen over.

Na een HBP in zijn eerste AB bereikte Profar in de derde inning dankzij een single de honken. In de zevende inning kwam daar nog een walk bij, maar in geen van de gevallen kregen zijn teamgenoten Profar over de thuisplaat. Onze landgenoot (1-for-3) was meer regel dan uitzondering en de 1-3 nederlaag was dan ook een logisch gevolg.

Woensdag sloten deze teams dit tweeluik af en dit keer kwam de thuisploeg er niet aan te pas. Jurickson Profar was 0-for-3 met 2 K’s en ook zijn teamgenoten stelden teleur. Mede dankzij een ijzersterke vierde inning (5 runs) stapte Cleveland met een 7-5 zege als winnaar van het veld. In de strijd om de wildcards deed het de Padres geen pijn. Milwaukee werd door de Dodgers van het veld geblazen, waardoor de Brewers nog altijd een achterstand van 1.5 wedstrijd hebben.

SEIZOENSSTATS:  425 AB, .202/.235/.318, .553 OPS, 40 R, 34 RBI, 20 2B, 9 HR, 5 SB, 59 OPS+

 Met twee overwinningen in vier wedstrijden tegen de Cleveland Guardians hadden de Detroit Tigers over goede resultaten vorige week niets te klagen. Met onder meer een double en zijn negende homerun kon ook Jonathan Schoop best tevreden terugkijken op het bezoek aan Progressive Field. Afgelopen weekend hoopten Schoop en de Tigers de lijn door te trekken tegen de LA Angels. Zijn team was content, maar voor de Oranje-international liep dit deel van de home stand uit op een sportief drama. De tweedehonkman raakte geblesseerd.

Angels-starter Patrick Sandoval had vrijdag 19 augustus uitgekozen om eens boven zichzelf uit te stijgen. De pitcher tekende voor zijn eerste complete game en maakte daar ook nog eens een shutout van. Slechts 4 hits fabriceerden de Tigers. Daarvan kwam er niet één op naam van Jonathan Schoop, die 0-for-3 was. Een solo homerun van Jared Walsh maakte het verschil in dit duel, dat met 1-0 door de LA Angels gewonnen werd.

ONFORTUINLIJK

In de wedstrijd van zaterdag was Jonathan Schoop verantwoordelijk voor de eerste run van de Tigers in deze serie. Met Harold Castro op het tweede honk kwam de infielder door met zijn twintigste double van het seizoen. Castro verkleinde de achterstand naar 1-2 en na een single van Tucker Barnhart wilde Schoop zelf de 2-2 scoren.

Op de thuisplaat ging het echter mis voor onze landgenoot, die in een uiterste poging te scoren door zijn enkel ging. Voor Schoop betekende dit einde wedstrijd en Kody Clemens kwam hem vervangen. Detroit won het duel met 4-3 en zou, mede dankzij een RBI van Clemens, ook de series finale winnen: 4-0.

Deze week werd Jonathan Schoop op de 10-day injured list geplaatst door zijn club. De infielder wordt geplaagd door een enkelblessure en de kans is groot dat hij een paar weken uit de roulatie is. Een vervelend moment voor Schoop, die met .202/.235/.318 bepaald niet bezig is aan een geweldig seizoen. Zijn contract in Detroit loopt echter nog een jaar door, dus daar hoeft de tweedehonkman zich geen zorgen over te maken.

SportAmerika en de KNBSB zijn een mediapartnership aangegaan. Als onderdeel daarvan deelt Honkbalsoftbal.nl wekelijks de SportAmerika Pro Update en zullen we in de toekomst nog meer content tussen onze sites delen. Voor al het laatste nieuws over Major League Baseball kijk je op www.sportamerika.nl. De mooiste highlights van de Kingdom sterren zie je vanaf dit seizoen op www.honkbalsoftbal.tv.

Cover art: Bo Schalbroeck (BoGraphix)

NFL 32-in-32 | Pittsburgh Steelers: Het tijdperk na Big Ben

0

Het NFL-seizoen komt er langzaam aan en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge draftees en de nieuwe stand van zaken op de depth chart: alles komt aan bod. In deel 23 het team dat voor het eerst in jaren een nieuwe quarterback gaat krijgen, maar nog niet weet wie dit is: Pittsburgh Steelers.

Aan het einde van het vorige seizoen zwaaide ‘Big’ Ben Roethlisberger af als quarterback van de Steelers. Pittsburgh had op de valreep de playoffs gehaald, waar ze kansloos verloren van de Kansas City Chiefs. Het was ook wel duidelijk dat Roethlisberger al ver over zijn piek heen was. Zijn spel was af en toe pijnlijk om naar te kijken. Ondanks dat zijn afscheid beter was voor alle partijen, betreden de Steelers onbekend territorium nu ze voor het eerst sinds 2004 een andere quarterback hebben.

De Steelers kunnen wel steunen op een stabiele organisatie. Mike Tomlin is al sinds 2007 de head coach en heeft met de Steelers nog nooit een losing season gehad. Tomlin trekt ook dit jaar aan de touwtjes. Samen met de ijzersterke defensie kunnen de Steelers nog altijd een rol van betekenis spelen in de verder zeer sterke AFC North.

FREE AGENCY

Eén van de manieren waarop men in Pittsburgh de positie van quarterback heeft geprobeerd te vullen is via free agency. Mitchell Trubisky kwam over van de Buffalo Bills, waar hij de backup was van Josh Allen. Andere belangrijke versterkingen waren voor de zwakke offensive line. Guard James Daniels kwam over van Jacksonville en center Mason Cole maakte de overstap van de Vikings naar Pittsburgh. De toch al sterke defensie werd nog verder versterkt met het aantrekken van Myles Jack. Jack kwam ook over van de Jaguars. Defensive tackle Larry Ogunjobi kwam over van de Cincinnati Bengals.

Het belangrijkste verlies dat de Steelers leden in free agency kwam in de vorm van JuJu Smith-Schuster. De wide receiver maakte de overstap naar de Kansas City Chiefs. JuJu had vorig jaar last van blessures, maar laat nu in preseason bij de Chiefs zien dat hij een meer dan aardige receiver is. Tenminste, als hij de ballen van Patrick Mahomes krijgt in plaats van Roethlisberger.

NFL DRAFT

Het grootste vraagstuk voor de Steelers in de draft was de positie van quarterback. Er moest worden gezocht naar een opvolger van Big Ben, maar de quarterback class van 2022 was er niet eentje met uitzonderlijke talenten. Dit leidde ertoe dat de Steelers nog keuze hadden uit alle beschikbare QB’s toen zij als 20e mochten kiezen. Met deze pick kozen ze Kenny Pickett, die in Pittsburgh kon blijven. Van Pickett werd gezegd dat hij het meest pro-ready was van alle beschikbare quarterbacks. Het is wel afwachten hoe hoog het plafond van Pickett blijkt te liggen.

Met hun tweede pick kozen de Steelers George Pickens, de wide receiver van nationaal kampioen Georgia. Pickens is opgevallen in zijn eerste weken in Pittsburgh en lijkt vooralsnog op een steal. Het is natuurlijk afwachten hoe hij het gaat doen in de NFL.

De derde en vierde pick van Pittsburgh werden besteed aan DE DeMarvin Leal en wide receiver Calvin Austin III. De vijfde pick was een opvallende, omdat tight end Connor Heyward werd geselecteerd. Connor is het broertje van Cameron Heyward, die sinds jaar en dag bij de Steelers speelt.

De laatste twee picks kwamen in de zevende ronde en werden besteed aan linebacker Mark Robinson en quarterback Chris Oladokun.

NFL 32-in-32 2022 - Pittsburgh Steelers
Bo Schalbroeck/BoGraphix

OFFENSE

Het is nog niet duidelijk wie de startende quarterback gaat worden in de Steelers aanval. Het gaat tussen Kenny Pickett en Mitch Trubisky. De laatste lijkt op dit moment op pole position te liggen, maar het is nog geen uitgemaakte zaak. Pickett is absoluut de man voor de toekomst in Pittsburgh, maar de race voor 2022 ligt nog open. Mason Rudolph lijkt gewoon weer genoegen te moeten nemen met een plek als backup.

Najee Harris, de first round pick van vorig jaar, voldeed aan alle verwachtingen in zijn rookie jaar. Harris speelde 1.200 yards bij elkaar achter een offensive line die van lage kwaliteit was. Dat mag met recht een topprestatie worden genoemd. De enige speler die vorig jaar meer carries had dan Harris was Jonathan Taylor. Een dergelijke workload lijkt ook dit jaar in het verschiet te liggen voor Harris.

De wapens die Pickett of Trubisky voor zich hebben, zijn meer dan redelijk. Diontae Johnson verlengde zijn contract in Pittsburgh en ook Chase Claypool gaat veel snaps spelen. Beide zijn goede receivers, die vorig jaar pech hadden met Roethlisberger die niet meer in staat was tot diepe ballen. Voeg George Pickens hier aan toe en je hebt een wide receiver room die tot meer in staat moet zijn dan vorig jaar. Dat JuJu Smith-Schuster weg is, hoeft dus geen ramp te zijn. Naast de wide receivers hebben de Steelers in Pat Freiermuth één van de betere jonge tight ends in de league. Freiermuth ving in zijn rookie jaar een uitstekende zeven touchdowns bij elkaar.

De offensive line is nog altijd niet fantastisch, maar met de toevoeging van James Daniels en Mason Cole moet deze tot meer in staat zijn dan vorig jaar. Wat hierbij ook helpt, is dat de quarterback die plaats gaat nemen achter deze OL hoe dan ook mobieler is dan Roethlisberger.

DEFENSE

De Steelers hebben een aantal uitzonderlijk getalenteerde spelers in de defensie. Desondanks eindigden ze het afgelopen jaar als laatste in toegestane rushing yards per game (146,1). Dat zal dit jaar absoluut beter moeten. Daar tegenover staat het feit dat de Steelers al vijf jaar op rij de meeste sacks noteren in de NFL.

De Steelers hebben natuurlijk T.J. Watt. Hij kreeg vorig jaar de Defensive Player of the Year trofee, nadat hij het seizoensrecord sacks wist te evenaren. Watt is een uitzonderlijke speler en er is geen enkele reden om te denken dat hij dit jaar minder is. Cameron Heyward is de aanvoerder van de defensive line. Larry Ogunjobi was vorig jaar een goede speler in de verdediging van de Bengals en zal een versterking zijn voor de Steelers.

Linebacker Myles Jack was een zeldzaam lichtpuntje in de defensie van de Jaguars vorig jaar, dus ook hij zal een toevoeging blijken in Pittsburgh. Naast hem staat Devin Bush. Voor Bush wordt het een heel belangrijk jaar. Hij moet nu namelijk echt gaan laten zien dat hij de first round pick in 2019 waard is.

Minkah Fitzpatrick, één van de beste safeties in de league, verlengde zijn contract en is één van de best betaalde spelers op zijn positie geworden. Fitzpatrick is van levensbelang in de secondary van de Steelers. Terrell Edmunds vult hem aan op de andere safety plek. Over de cornerbacks bestaat onzekerheid, nu Joe Haden weg is. Hij is vervangen door Levi Wallace, die in principe geldt als een degelijke cornerback. Tegenover hem staat Cameron Sutton.

CONCLUSIE

De Steelers gaan een onzeker jaar tegemoet. Veel zal afhangen van de keuze voor quarterback en hoe deze keuze uitpakt. De Steelers hebben in Tomlin een uitstekende head coach en stabiliteit is het credo in Pittsburgh. De defensie zal beter moeten zijn tegen de run game, maar daar hoeven verder geen grote zorgen over te zijn.

Het grootste probleem voor de Steelers is de divisie waarin zij zich bevinden. De Browns moeten Deshaun Watson voor het grootste gedeelte van het seizoen missen, maar hebben verder een uitstekend team. De Ravens en de Bengals zijn, mits blessurevrij, in principe betere teams dan de Steelers. Vorig jaar pakten de de Steelers ternauwernood een plek in de playoffs, maar dat lijkt dit jaar erg lastig te worden.

Voorspelling: 8-9


Lees hier alle artikelen in de NFL 32-in-32 reeks voor het aankomende seizoen!

Coverfoto: Keith Srakocic/AP

NFL 32-in-32 | Philadelphia Eagles: Hoe ver kan Hurts komen?

0

Het NFL-seizoen komt er langzaam aan en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge draftees en de nieuwe stand van zaken op de depth chart: alles komt aan bod. In deel 22 de grote winnaar van het offseason: de Philadelphia Eagles.

Halverwege het afgelopen seizoen waren de fans in Philly het wel met elkaar eens: Hoofdcoach Nick Sirianni was een teleurstelling, quarterback Jalen Hurts ontwikkelde zich niet en het werd tijd voor een grote schoonmaak. Tot de Eagles ineens zes van de volgende acht wedstrijden wonnen en de play-offs haalden. Weliswaar werd er kansloos verloren van de Bucs, maar de Eagles telden ineens weer mee.

Een trend die de ploeg in het offseason heeft doorgezet. Met misschien wel het beste voorjaar van alle ploegen in de NFL staat er ineens een team dat verder naar boven kan kijken. Een team dat misschien wel de divisie kan winnen. Of nog meer?

FREE AGENCY

In free agency was Haason Reddick de grote vis die de Philadelphia Eagles binnenhaalden. De ploeg had vorig jaar slechts 29 sacks, het een-na-laagste aantal in de league. Er moest dus versterking komen en Reddick levert dat. Hij staat met 23,5 sacks vijfde in sacks over de afgelopen twee jaar. Verdedigend is de komst van Reddick een belangrijke upgrade en hij kan daarmee wel eens het missende puzzelstukje zijn.

In de rest van free agency hebben de Eagles zich vooral gericht op het behouden van belangrijke spelers, zoals bijvoorbeeld running back Boston Scott. De Eagles richten zich aanvallend voor een belangrijk deel op de running game, dus het blijven van Scott is cruciaal. Aan nieuwe spelers werd verder nog Zach Pascal binnengehaald. De Eagles wilden graag prominentere wide receivers aantrekken in free agency, maar niemand leek naar Philly te willen komen om te zien hoe Hurts, Miles Sanders of Boston Scott er met de bal vandoor gaat. Pascal moet ervoor zorgen dat Hurts wat meer mogelijkheden heeft als er toch gegooid moet worden.

NFL DRAFT

De echte hoofdprijs voor de Philadelphia Eagles kwam pas op de dag van de draft. Want als je als club moeite hebt om de juiste receiver te draften (hallo, Jalen Reagor) dan kun je er beter voor een traden. Dat deden de Eagles. Ze stuurden hun eerste ronde pick en een extra derde ronde pick naar Tennessee in ruil voor A.J. Brown. De pas 25-jarige receiver moet het nieuwe wapen van Hurts worden en zorgt er ineens voor dat de Eagles een complete aanval hebben.

De trade voor Brown was niet de enige home run in de draft. Voor zover dat natuurlijk te zeggen is zonder dat de spelers een wedstrijd hebben gespeeld. Met Jordan Davis in de eerste ronde komt er echter jong bloed bij op de D-line, terwijl dat met Cameron Jurgens in de aanval gebeurt. Verder zijn de verwachtingen in Philadelphia hooggespannen voor Nakobe Dean. De linebacker van Georgia werd gezien als speler voor in de eerste ronde, maar viel door blessures terug tot in de derde ronde. Als hij fit is en zijn potentie kan halen, is hij een absolute steal.

NFL 32-in-32 2022 - Philadelphia Eagles
Bo Schalbroeck/BoGraphix

OFFENSE

De offensive line staat er, met A.J. Brown is er een WR1, er is diepte op receiver en Philadelphia heeft een triple threat in de run game. Eigenlijk staat er in Philadelphia het complete plaatje, maar wel met een enorm vraagteken. Hoe goed is Jalen Hurts? Kan hij de quarterback zijn van een play-offteam? Zijn cijfers waren niet slecht, maar de passes mogen wel wat zuiverder dan de 61 procent van het afgelopen jaar. Het moet helpen dat Brown er is, want de kans is klein dat hij ballen uit zijn handen laat vallen zoals Reagor regelmatig deed.

De Philadelphia Eagles hebben er in ieder geval alles aan gedaan om Hurts te helpen alles uit zijn talenten te halen. Lukt het nu niet, dan kan het zomaar zo zijn dat de Eagles na dit seizoen ergens anders gaan kijken. Dat is namelijk misschien nog wel het meest indrukwekkende aan de transformatie van de Eagles van dit jaar. De ploeg is veel sterker dan vorig jaar en ze hebben voor volgend jaar twee first round picks te besteden. Aan nog meer diepte, of aan een nieuwe quarterback als dat echt nodig zou zijn.

DEFENSE

De verdediging had vorig jaar vooral moeite tegen de pass. Geen onbelangrijk aspect in de NFL. Weinig sacks en veel touchdowns tegen maakt het lastig om ver te komen in de play-offs. De Eagles lijken hier zeker stappen te hebben gemaakt. De komst van Reddick is een belangrijke zet geweest, terwijl Kyzir White een onopvallende move kan worden. Hij had afgelopen jaar zijn beste jaar als Charger en tekende voor 3 miljoen dollar in Philly.

In de backfield had Darius Slay een beter jaar dan 2020, maar met drie intercepties was hij ver verwijderd van zijn persoonlijk record van acht. Met een betere pass rush en daardoor slechtere passes van de quarterbacks van de tegenstander zou Slay weer richting zijn oude vorm moeten kunnen komen. De secondary is één van de weinig vraagtekens bij de Eagles en het is afwachten hoe deze unit het komend jaar gaat doen.

CONCLUSIE

De Eagles hebben een fantastisch offseason achter de rug. Ze hebben geen belangrijke spelers verloren en zowel in de draft, free agency en via een trade zijn spelers gehaald die er direct staan en echt gaten in het team opvullen. Als de ploeg de lijn van afgelopen jaar kan doortrekken, is er veel mogelijk in Philadelphia. Vooral het verbeterde optreden van de defensie is dan wel nodig.

Valt alles in elkaar en kan Hurts dat volgende stapje zetten dan zijn de Eagles de favoriet in de NFC East en moet het minimaal een play-offwedstrijd weten te winnen. Of meer. Zelfs met de onervaren Hurts als quarterback. Als je een Super Bowl met Nick Foles kunt winnen, zou alles mogelijk moeten zijn.

Voorspelling: 12-5


FANZONE

In de SportAmerika NFL 32-in-32 reeks laten we — indien mogelijk — bij ieder team een fan aan het woord om hun licht op het aankomende seizoen te laten schijnen. Voor de Philadelphia Eagles: Thomas Klink.

“Ook als fan blijft het moeilijk om de Eagles te plaatsen. Toch kan ik mij niet aan de indruk onttrekken dat we een uitstekend roster op de been hebben gebracht. Op posities die vorig jaar uitgesproken zwak waren, zijn er bewezen spelers bijgekomen. Ook de draft was goed, met als kers op de taart natuurlijk het aantrekken van AJ Brown.”

“Voor Hurts zijn er nu geen excuses meer. Ik denk dat hij het in zich heeft. Toen hij net begon te spelen bij Alabama vond ik hem niks, maar binnen de kortste keren bewees hij mijn ongelijk. Toen Tua Tagovailoa vervolgens zijn baantje afpakte, dacht ik: “Daar hoor je nooit meer wat van”. Weer had ik ongelijk.”

“Nu twijfel ik of hij de skills heeft om het te maken in de NFL, maar iets zegt me dat hij me wéér ongelijk gaat geven. Het is een deksels mannetje, er zit een goede kop op en hij werkt hard. Zijn benen gaan ervoor zorgen dat hij altijd plays kan maken. Ik denk dat het wel goed zit.”

“Al met al kan ik niet anders dan de verwachting uitspreken dat de Eagles de play-offs gaan halen en daarin best ver komen. Binnen de divisie zullen de Cowboys het ze heel moeilijk maken, maar verder zie ik de Eagles veel winnen. Spannend wordt het zeker!”

Voorspelling: 11-6


Lees hier alle artikelen in de NFL 32-in-32 reeks voor het aankomende seizoen!

Coverfoto: Brynn Anderson/AP

Alles wat je moet weten over het CFB-seizoen 2022-23

0

Het is weer zover: American Football is terug. Terwijl de echte NFL-wedstrijden nog even op zich laten wachten, begint komend weekend in college de competitie al wel weer. Er is tussen de draft en de start van het nieuwe seizoen veel gebeurd. Tijd om het allemaal eens op een rijtje te zetten. Wie zijn de favorieten, wat zijn de beste spelers, hoe zit het met de conferences en de aanpassingen daarvan en wie zijn de grootste talenten richting de 2023 NFL Draft?

CONFERENCE REALIGNMENTS

Tussen de National Championship Game en het begin van het nieuwe seizoen is er veel gebeurd rondom de conferences. Veel universiteiten veranderen vanaf volgend seizoen of later van conference. Voor komend seizoen blijft alles echter nog hetzelfde.

De SEC, nu al de sterkste conference in college football, gaat vanaf het seizoen 2026 nog een stuk sterker worden. Texas en Oklahoma gaan hun contract met de BIG 12 tot eind 2025 uitdienen, maar zullen daarna na de SEC gaan om concurrenten van Florida, Georgia, Alabama en Texas A&M te worden. Deze move zal dus nog drie seizoenen op zich laten wachten.

De BIG 12 reageerde op deze transfer door de grote universiteiten van de wat kleinere conferences binnen te halen. Terwijl Oklahoma en Texas dus na 2025 vertrekken, zullen BYU, UCF, Cincinnati en Houston vanaf volgend seizoen de BIG 12 komen versterken. Het zijn vier van de beste en meest succesvolle universiteiten buiten de power five conferences. Komend seizoen dus nog niet, maar vanaf 2023 zullen ook zij onderdeel zijn van de BIG 12. Dit betekent dat de BIG 12 voorlopig in 2023-24 en 2024-25 uit veertien teams zal bestaan, waarna vervolgens Oklahoma en Texas af zullen vallen.

Ook de BIG Ten heeft zich afgelopen zomer versterkt. USC en UCLA, de twee grootste en succesvolste universiteiten naast Oregon in de PAC-12, verhuizen in 2024 naar de BIG Ten om te concurreren met Ohio State, Michigan, Wisconsin en Penn State. Ook deze overgang laat nog twee seizoenen op zich wachten.

De American Athletic Conference zag hun sterkste universiteiten, UCF, Cincinnati en Houston, dus vertrekken en besloot ook te gaan shoppen. Dit in een poging de aansluiting naar de power five conferences te vinden. Charlotte, FAU, North Texas, Rice, UAB en UTEP gaan vanaf 2023 de conference versterken. Zij moeten het gat dat UCF, Cincinnati en Houston achterlaten vanaf volgend seizoen dus gaan opvullen. Kortom:

SEC: Oklahoma, Texas (vanaf 2025)

BIG 12: BYU, UCF, Cincinnati en Houston (vanaf 2023)

BIG Ten: USC, UCLA (vanaf 2024)

AAC: Charlotte, FAU, North Texas, Rice, UAB en UTEP (vanaf 2023)

ACC en PAC-12: geen aanwinsten (Notre Dame zou naar ACC kunnen)

REGELWIJZIGINGEN

De allerbelangrijkste regelwijziging gaat om het faken van blessures en slides. De universiteiten moeten nu een verslag indienen bij de nationale coördinator van de officials als ze iets zien wat hun niet bevalt. Die feedback zal worden doorgegeven aan de conference. De conference zal dan de bijbehorende straf opleggen. Ook komt er de ‘Kenny Pickett rule’, die ervoor moet zorgen dat fake slides niet meer toegestaan zijn. Iedere speler die een fake slide inzet, zal op die plek als down gezien worden. Dit om onnodige hits (en dus blessures) te voorkomen.

Ook mogen universiteiten in de tweede helft van een wedstrijd een targeting call aanvechten, terwijl een defensive holding nu elke keer een automatische first down is. Eerst was dit een 10-yard penalty, maar niet meer dan dat.

COACHING CHANGES

De eerste naam waar je aan denkt als het gaat om college football coaches die van universiteit zijn gewisseld, is Lincoln Riley. Hij vertrok bij Oklahoma en tekende een contract als head coach bij de USC Trojans. Dit had meteen effect op de recruiting en, vooral, de transfer portal. Hier later meer over.

Toch waren er nog veel meer veranderingen. Mario Cristobal ging van Oregon naar Miami als head coach, Brian Kelly ging van Notre Dame (waar hij erg succesvol was) naar LSU en Brent Venables vetrok als defensive coordinator bij de Clemson Tigers om Riley op te volgen bij Oklahoma. Marcus Freeman (DC van Cincinnati) werd de opvolger van Kelly bij Notre Dame en Dan Lanning (DC bij Oregon) neemt het stokje bij Oregon over van de vertrekkende Cristobal. Tot slot Billy Napier, die de head coach was van Louisiana, ging naar Florida om daar head coach te worden.

TRANSFER PORTAL

De transfer portal heeft er ook dit seizoen weer voor gezorgd dat veel grote namen van universiteit zijn veranderd. Vooral qua QB’s is er veel beweging geweest. Caleb Williams ging met Lincoln Riley mee naar USC, Quinn Ewers vertrok bij Ohio State en gaat naar Texas om daar starter te zijn en Jaxton Dart vertrok juist bij USC (vanwege de komst van Williams) naar Ole Miss om Matt Corral (NFL) te vervangen. De grootste vis, Spencer Rattler, ging echter naar South Carolina. Zijn vervanger bij Oklahoma: Dillon Gabriel van UCF.

Verder gingen ook Kedon Slovis (van USC naar Pittsburgh als vervanger van Kenny Pickett), Jayden Daniels (van Arizona State naar LSU), Adrian Martinez (van Nebraska naar Kansas State), JT Daniels (van Georgia naar West Virginia), Bo Nix (van Auburn naar Oregon) en Michael Penix Jr (van Indiana naar Washington) naar een andere universiteit. En dan hebben we zeker nog niet iedereen genoemd.

Qua RB’s zijn Jahmyr Gibbs (naar Alabama), Zach Evans (naar Ole Miss), Travis Dye (naar USC) en Noah Cain (naar LSU) de belangrijkste namen die van college zijn veranderd. Qua receivers zijn Jordan Addison (naar USC), Mario Williams (naar USC), Jermaine Burton (naar Alabama), Jadon Haselwood (naar Arkansas), Jahleel Billingsley (TE naar Texas), en Taj Harris (naar Rutgers) de grootste namen die van universiteit wisselen in 2022.

Verdedigend gezien zijn Ochaun Mathis (EDGE naar Nebraska), Mekhi Wingo (DL naar LSU), Drew Sanders (LB naar Arkansas), Eli Ricks (CB naar Alabama), Jarrick Bernard (CB naar LSU) en Brandon Joseph (S naar Notre Dame) de voornaamste namen. Het was aan die kant van de bal echter verre van zo spectaculair als bij de offense.

2023 NFL DRAFT

Richting de 2023 NFL Draft zijn er, net zoals voorafgaand aan het seizoen richting de 2022 NFL Draft, weer veel QB’s die op papier franchise QB’s in de NFL kunnen worden. Bryce Young (Alabama), C.J. Stroud (Ohio State), Anthony Richardson (Florida) en Tanner McKee (Stanford) worden als first rounders gezien voorafgaand aan het seizoen. Ook Will Levis (Kentucky) en Tyler Van Dyke (Miami) worden veel genoemd. Ook op TE (Michael Mayer van Notre Dame en Arik Gilbert van Georgia) en RB (Bijan Robinson van Texas, Tank Bigsby van Auburn en Jahmyr Gibbs van Alabama) zijn er wat potentiële picks aan het einde van de eerste ronde.

Toch is ook dit seizoen receiver het sterkst bezet. Jaxon Smith-Njigba (Ohio State), Kayshon Boutte (LSU), Jordan Addison (USC), Quinten Johnson (TCU) en Josh Downs (North Carolina) zijn de beste receivers richting de 2023 NFL Draft. Paris Johnson (Ohio State), Peter Skoronski (Northwestern) zijn verder voorlopig de beste tackles. Verder is het momenteel qua offensive lineman nog geen weergaloze draft class.

Positie rankings: 1: WR | 2: QB | 3: OT | 4: TE | 5: IOL/C | 6: OT

DEFENSE

Verdedigend gezien lijkt het echter ook in 2023 weer een sterke draft class te worden. Qua DL zijn Jalen Carter (Georgia) en Bryan Breese (Clemson) twee kanshebbers voor de #1 pick, en is er ook nog Jaquelin Roy (LSU). Qua pass rushers is Will Anderson (Alabama) de grote favoriet voor de #1 pick, met ook nog Myles Murphy (Clemson), Nolan Smith (Georgia), Isaiah Foskey (Notre Dame), Andre Carter (Army) en BJ Ojulari (LSU) als first round picks. Op linebacker zijn Noah Sewell (Oregon), Trenton Simpson (Clemson) en Henry To’oTo’o (Alabama) de beste spelers.

De secondary is met Kelee Ringo (CB, Georgia), Eli Ricks (CB, Alabama), Cam Smith (CB, South Carolina), Garrett Williams (Syracuse), Joe Porter Jr (CB, Penn State), Brandon Joseph (S, Notre Dame), Malachi Moore (S, Alabama), Jordan Battle (S, Alabama), Brian Branch (Alabama), Jalen Catalon (S, Arkansas) en Antonio Johnson (S, Texas A&M) fantastisch gevuld met talent. Kortom: de defense lijkt net zoals in 2022 de bovenhand te hebben qua first round talent.

Positie rankings: 1: EDGE | 2: QB | 3: DL | 4: S | 5: LB |

DE FAVORIETEN

Kijkend naar de zes sterkste conferences voor komend seizoen lijkt de SEC ook dit jaar weer de sterkste conference. In de SEC East zullen teams het lastig vinden om Georgia van de troon te stoten. Tennessee, Kentucky en Florida lijken ook dit seizoen de voornaamste kandidaten om een poging te wagen. In de SEC West geldt eigenlijk hetzelfde voor Alabama. Toch heeft Alabama met Texas A&M en Arkansas wel twee serieuze concurrenten.

SEC East: 1: Georgia, 2: Tennessee, 3: Kentucky, 4: Florida, 5: South Carolina, 6: Missouri, 7: Vanderbilt

SEC West: 1: Alabama, 2: Texas A&M, 3: Arkansas, 4: Ole Miss, 5: LSU, 6: Auburn, 7: Mississippi State

Daarachter zijn de BIG Ten en BIG 12 het sterkst. In de BIG Ten, die ook twee divisies heeft, zijn Ohio State en Michigan de favorieten. Beide teams zitten in de BIG Ten East met onder meer Michigan State, Penn State en Maryland als uitdagers. In de BIG Ten West is het allemaal minder duidelijk en kwalitatief aantrekkelijk. Wisconsin, Iowa, Purdue en Minnesota zijn daar de favorieten.

BIG Ten East: 1: Ohio State, 2: Michigan, 3: Michigan State, 4: Penn State, 5: Maryland, 6: Indiana, 7: Rutgers

BIG Ten West: 1: Purdue, 2: Wisconsin, 3: Minnesota, 4: Iowa, 5: Nebraska, 6: Illinois, 7: Northwestern

De BIG 12 heeft met Baylor, Oklahoma, Texas en Kansas State vier sterke universiteiten dit jaar. Kansas State mag gezien worden als een dark horse in de conference. Daarachter zitten ook nog Oklahoma State, Iowa State en West Virginia als mogelijke bowl-teams.

1: Baylor, 2: Oklahoma, 3: Texas, 4: Kansas State, 5: Oklahoma State, 6: Iowa State, 7: West Virginia, 8: TCU, 9: Texas Tech, 10: Kansas

De ACC en PAC-12 moeten vervolgens qua kwaliteit toekijken hoe de rest voor de vier playoff-plekken gaan strijden. In de ACC mogen Clemson en Miami als favorieten worden gezien in de Atlantic en Coastal divisie. Zij zullen vanuit de ACC ook meteen de grootste kanshebbers zijn voor de playoffs. In de divisie van Clemson zullen NC State, Wake Forest en Boston College de voornaamste uitdagers zijn, terwijl in de divisie van Miami vooral Pittsburgh een uitdager is. De rest van die divisie is niet per se erg sterk.

ACC Atlantic: 1: Clemson, 2: NC State, 3: Boston College, 4: Florida State, 5: Wake Forest, 6: Louisville, 7: Syracuse

ACC Coastal: 1: Miami, 2: Pittsburgh, 3: North Carolina, 4: Virginia, 5: Virginia Tech, 6: Georgia Tech, 7: Duke

In de PAC-12 zijn de divisies sinds dit seizoen verleden tijd. De conference pakt het nu op dezelfde manier aan als de BIG 12. Oregon, Utah, USC en UCLA zouden de favorieten moeten zijn. Let ook op Oregon State, Arizona en Stanford als mogelijke verrassingen als alles goed valt.

PAC-12: 1: Oregon, 2: Utah, 3: USC, 4: UCLA, 5: Oregon State, 6: Washington, 7: Washington State, 8: Stanford, 9: Arizona, 10: California, 11: Arizona State, 12: Colorado

Foto: AP Photo/Vasha Hunt

NFL 32-in-32 | Arizona Cardinals: Een cruciaal jaar

0

Het NFL-seizoen komt er langzaam aan en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge draftees en de nieuwe stand van zaken op de depth chart: alles komt aan bod. In deel 21 het team waar het de afgelopen zomer vooral draaide om de verplichte studie-uren: de Arizona Cardinals.

De Cardinals behaalden afgelopen jaar voor het eerst sinds 2015 weer eens een winnend seizoen en een plekje in de play-offs. Dat betekent flink wat krediet voor coach Kliff Kingsbury en quarterback Kyler Murray. Zou je denken. Toch werkt het in de woestijn van Phoenix duidelijk wat anders. Voor het tweede jaar op rij vielen de Cards in het tweede deel van het seizoen namelijk ver weg. De ploeg won namelijk de eerste zeven wedstrijden en verloor er vervolgens zeven van de laatste elf. Inclusief een kansloze nederlaag in de play-offs tegen de Rams.

Door de goede start van het afgelopen jaar zijn de verwachtingen hoog in Phoenix. Quarterback Kyler Murray kreeg een nieuw megacontract, maar wel een met een speciale clausule. De spelverdeler moet vier uur per week thuis aan videomateriaal bestuderen. In de tussentijd mag hij geen spelletjes spelen of iets anders doen. Dat stond letterlijk in een uitgelekt addendum van het contract. Iedereen viel over Murray heen, waarna de Cardinals de bijlage toch hebben verscheurd. Het kwaad lijkt echter al geschied. Er spreekt geen vertrouwen uit in Murray. Hoe neemt hij dat komend seizoen mee?

FREE AGENCY

De belangrijkste aanwinst in het offseason kwam niet als free agent naar Phoenix, maar via een trade. De Arizona Cardinals sloten een deal met de Ravens, waarbij Baltimore wide receiver Marquise Brown naar Phoenix stuurde in ruil voor een first round pick. Een belangrijke zet voor de Cardinals. Niet alleen omdat Hollywood Brown een college vriend van Murray is, maar ook omdat hij een belangrijke aanwinst in de aanval kan zijn. Christian Kirk vertrok vanuit Phoenix naar Jacksonville, maar Brown is een duidelijke upgrade ten opzichte van Kirk.

Voor de rest was het offseason van de Cardinals niet echt spectaculair. De nadruk lag vooral op het bij elkaar houden van de ploeg van vorig seizoen. Van de nieuwe aanwinsten is alleen guard Will Hernandez de waarschijnlijke starter. De overige versterkingen zijn er vooral voor de breedte. Daar staat tegenover dat er wel een aantal belangrijke spelers zijn vertrokken, namelijk linebackers Chris Jones en Jordan Hicks en running back Chase Edmonds.

NFL DRAFT

De reacties op de draft van de Arizona Cardinals waren wisselend. General Manager Steve Keim leek niet echt voor een duidelijke richting te kiezen. De draft was een duidelijke mix van spelers voor de korte termijn en voor de toekomst. Deze strategie bleek het beste uit de keuze voor Trey McBride in de tweede ronde. Tight end was met Zack Ertz niet direct een positie waar de nood het grootst was, die lag duidelijk in de verdediging. Toch koos Keim ervoor om naar eigen zeggen een nieuwe jonge playmaker aan het roster toe te voegen. “We moeten de juiste dingen niet alleen voor vandaag doen, maar ook voor morgen en de toekomst”, was zijn uitleg.

De verdediging kreeg versterking met twee keuzes voor defensive line, maar linebackers Jones en Hicks werden in de draft niet echt vervangen. De verwachting is namelijk niet dat Jesse Luketa, de linebacker van Penn State die in de zevende ronde werd gekozen, direct veel speeltijd krijgt. De vraag die boven de ploeg blijft hangen, is hierdoor in hoeverre de ploeg echt sterker is geworden in de afgelopen maanden.

NFL 32-in-32 2022 - Arizona Cardinals
Bo Schalbroeck/BoGraphix

OFFENSE

Op papier is de aanval van de Arizona Cardinals sterk genoeg om met iedereen mee te doen in de NFC. Bij DeAndre Hopkins was vorig jaar echter al te zien dat hij wat ouder wordt, want hij begon meer last van blessures te krijgen. Daar komt nog bij dat Hopkins de eerste zes wedstrijden geschorst is. Met Hollywood Brown, A.J. Green en Rondale Moore heeft de ploeg wel de potentie om het verlies van Hopkins de eerste zes wedstrijden te overkomen. Als Murray namelijk in de problemen komt, kan hij altijd nog de bal naar Ertz gooien. In de elf wedstrijden na zijn trade zette hij namelijk een franchise record aan vangballen neer.

Met het draften van McBride laat Arizona zien het komende jaar meer over de grond te willen brengen. De vraag is of James Conner dat kan doen. In vijf jaar in de NFL heeft hij nog nooit voor meer dan 1.000 yards gerend (afgelopen jaar 752). Wel werd als backup Darrel Williams aangetrokken van de Chiefs, die was daar ook goed voor 558 yards. Misschien dat hij in een aanval waar hij vaker de bal krijgt echt door kan breken.

DEFENSE

De grote vraag is of de Cardinals de passing game van de tegenstander af kunnen stoppen. Het was al niet het sterkste punt van de ploeg, en nu verliezen ze ook nog Chandler Jones. J.J. Watt werd vorig jaar gehaald als star rusher, maar hij kwam door blessures maar tot zeven wedstrijden, waarin hij goed was voor één sack. Gezien de blessuregevoeligheid van Watt, slechts in twee van de laatste zes jaar speelde hij meer dan acht wedstrijden, is het lastig om op hem te rekenen.

In de draft lijken de Cardinals hier al een beetje op ingespeeld te hebben door twee mogelijke vervangers aan te trekken. Het is altijd afwachten hoe zij het in de NFL gaan doen en of ze er ineens staan. Dat het voor rookies lastig is, hebben de Cardinals met Zaven Collins wel gezien. Hij werd vorig jaar in de eerste ronde gekozen, maar verloor de concurrentiestrijd van Hicks. Nu Hicks naar de Vikings is vertrokken, krijgt Collins een nieuwe kans. Voor de kansen van de Cardinals is het cruciaal dat hij deze nu wel pakt.

CONCLUSIE

Zijn de Arizona Cardinals de ploeg van de eerste of de tweede helft van vorig jaar? Murray begon het jaar als MVP-favoriet, maar zakte ver weg. Volgens Kingsbury vooral door blessures van hemzelf en Hopkins, maar of dat zo is, moet blijken. Het gesteggel rond het contract spreekt niet van vertrouwen in de jonge quarterback.

Desondanks moeten de Cardinals weer mee gaan doen om de play-offs. De start van het seizoen is dan wel cruciaal, met wedstrijden tegen de Chiefs, Raiders (uit) en Rams. Verliezen ze de eerste drie wedstrijden dan gaat de stoel van Kingsbury heel warm worden. Komen ze er goed doorheen en overleven ze de periode zonder Hopkins, dan is er veel mogelijk in Phoenix.

Voorspelling: 10-7


Lees hier alle artikelen in de NFL 32-in-32 reeks voor het aankomende seizoen!

Coverfoto: Michael Reaves/Getty Images

That Year In Baseball 2003: A wild ride

0

De Miami Marlins wonnen de World Series voor het eerst in 1997. Ze zouden dat kunstje herhalen in 2003 en dat terwijl de ploeg eigenlijk wilde gaan rebuilden. Het was één van de vele bijzondere momenten van het honkbalseizoen 2003, een jaar dat je gerust een wild ride kan noemen.

WAT GING VOORAF?

Het seizoen 2002 was onder andere het jaar van de Oakland Athletics. Zij eindigden bovenaan in de American League West met een record van 103-59. Wat het jaar nog specialer maakte voor de A’s, was de reeks van twintig wedstrijden die de ploeg op rij won; een streak die nog niet eerder in de 103-jarige Major League-geschiedenis was voorgekomen. In 2011 kwam de verfilming van het boek Moneyball uit, waarin de streak terugkomt, met Brad Pitt in de hoofdrol als Billy Beane en de memorabele homerun van Scott Hatteberg als toetje.

Toch waren het niet de Oakland Athletics of de New York Yankees (103-58) die de American League vertegenwoordigden in de World Series, maar de (toen geheten) Anaheim Angels. Door de Yankees (3-1) en de Minnesota Twins (4-1) te verslaan in de playoffs speelden zij in de Fall Classic tegen de San Francisco Giants. In een bloedstollende serie, die alle zeven wedstrijden nodig had om tot een winnaar te komen, kwamen de Angels als winnaars uit de strijd.

De winst betekende de eerste (en nog steeds enige) World Series-overwinning voor de Angels. Troy Glaus werd uitgeroepen als World Series MVP, terwijl Barry Bonds (NL) en Miguel Tejada (AL) er met de MVP’s van het reguliere seizoen vandoor gingen. De Cy Young Award in de National League ging naar Randy Johnson en Barry Zito won de Award in de American League.

OFFSEASON

Het offseason van 2003 kende een grote strijd tussen twee aartsrivalen. Zowel de New York Yankees als de Boston Red Sox zaten achter de handtekening van rechtshandige werper Jose Contreras aan. De Cubaan ontsnapte in oktober 2002 van het eiland, tijdens een trip met het nationale elftal naar Saltillo, Mexico voor de Americas Series. Niet veel later, op 26 december, wonnen de Bronx Bombers de race van de BoSox en tekende Contreras een deal voor vier jaar en $32 miljoen.

De Cubaanse werper was echter niet de enige toevoeging aan het roster van de Yankees. Wederom zocht de franchise buiten de Amerikaanse markt; ook de Japanse slugger Hideki Matsui tekende een contract. Godzilla, zoals zijn bijnaam luidde, zette zijn krabbel onder een contract van drie jaar en $21 miljoen. Verder tekende Jeff Kent bij de Houston Astros (2 jaar, $19,9 miljoen), Jim Thome bij de Philadelphia Phillies (6 jaar, $85 miljoen) en vertrok Tom Glavine naar de New York Mets (4 jaar, $42,5 miljoen). Ook verloren de Texas Rangers Ivan Rodriguez aan de Florida Marlins (1 jaar, $10 miljoen).

Jose Contreras and Hideki Matsui tekenden in het offseason van 2002/2003 bij de Yankees. (Foto: AP)
NL EAST: MACHTIGE BRAVES

Richting het nieuwe seizoen werden de Atlanta Braves wederom de sterkste geacht in de National League East. Er was dan wel afscheid genomen van Tom Glavine, maar Greg Maddux was nog altijd aanwezig. Hij werd in 2003 bijgestaan door Mike Hampton, Russ Ortiz, Shane Reynolds en rookie Horacio Ramirez. De Braves hadden een record van 101 overwinningen en 61 verliespartijen. Hiermee had de franchise het beste record in de National League. O

p offensief gebied was 2003 het beste jaar ooit in de geschiedenis van de club. Dit kwam mede door de 235 homeruns die de club noteerde. Catcher Javy Lopez (43 HR), rechtsvelder Gary Sheffield (39 HR) en midvelder Andruw Jones (36 HR) droegen hun steentje meer dan bij. Sheffield eindigde aan het einde van het seizoen in de top vijf voor de National League MVP.

De Florida Marlins eindigden 10.0 wedstrijden achter de Braves in de divisie, maar bereikten ondanks dat toch de playoffs. Het team won 91 wedstrijden en verloor 71 keer, maar tot ver in het seizoen leek het er niet op alsof er playoffs in het verschiet lagen. Jeff Torborg werd na een start van 16-22 ontslagen en vervangen door de 72-jarige Jack McKeon. Daarbij maakte Miguel Cabrera ook zijn debuut voor de franchise in 2003. Dat alles ging vooraf aan een magische World Series-overwinning.

NL CENTRAL: CUBS PAKKEN CONTROLE

In de National League Central wonnen de Chicago Cubs, voor de eerste keer sinds de aanpassing van de divisies, de titel. Het was tevens hun eerste divisietitel sinds 1989, toen de club nog in de NL East speelde. Onder hun gloednieuwe manager Dusty Baker eindigde de club 1.0 wedstrijd voor de Astros en 3.0 wedstrijden voor de Cardinals. Hiermee was de NL Central veruit de spannendste divisie in Major League Baseball.

Vooral Cubs-pitchers Mark Prior en Kerry Wood kregen veel lof. Prior won 18 wedstrijden en verloor er zes. Hij gooide 211.1 innings en 245 strikeouts. Wood gooide 211.0 innings en had daarbij een record van 14-11. Hij leidde de Cubs in strikeouts met 266 en werd mede daardoor verkozen tot de All-Star Game.

BEGIN VAN HET EINDE VOOR SOSA

Grote ster bij de Chicago Cubs op offensief gebied was nog altijd de toen 34-jarige Sammy Sosa. 2003 was echter het begin van het einde voor de Dominicaan. Hij voerde voor het eerst sinds 1997 in geen enkele statistiek de league aan, scoorde minder dan honderd runs en sloeg minder dan 45 homeruns. Daarbij raakte hij ook voor het eerst sinds 1996 geblesseerd en werd hij voor zeven wedstrijden geschorst voor het gebruiken van een illegale knuppel. In een wedstrijd met de Tampa Bay Rays brak zijn knuppel en deze bleek bewerkt te zijn.

NL WEST: DE SAN FRANCISCO BARRY BONDSES

Voor de San Francisco Giants was geen enkele ploeg in de National League West partij. Met 15.5 wedstrijden voorsprong op nummer twee Los Angeles Dodgers was er geen vuiltje aan de lucht voor de Bay Area Bombers. Wie anders dan Barry Bonds was de grote man bij de Giants. In 2003 sloeg hij 45 homeruns, met een slashline van .341/.529/.749 en een OPS van 1.278. Tevens stal de toen 38-jarige Bonds, in een wedstrijd tegen de Los Angeles Dodgers, zijn 500e honk. Hiermee werd hij de eerste speler in de geschiedenis van de sport die 500 homeruns en 500 gestolen honken op zijn naam bracht

Op pitchinggebied presteerde Jason Schmidt in 2003 uitzonderlijk. Hij leidde de Majors in shutouts (3) en WHIP (0.953) en de National League in Win-Loss% (.773), ERA (2.34), en ERA+ (180). Dit alles leverde Schmidt een tweede plaats op in de Cy Young Award en een verkiezing tot de All-Star Game.

AL EAST: YANKEES VS RED SOX, DEEL ZOVEEL

De New York Yankees waren tijdens het offseason al in de clinch geraakt met hun oude rivaal de Boston Red Sox, maar tijdens het seizoen bleken de Carmines ook de enige die de Bombers konden volgen. Onder manager Joe Torre hielden de Yankees het gat met Boston tot het einde op 6.0 wedstrijden. De Yankees wonnen uiteindelijk 101 wedstrijden en verloren er 61.

Nieuwe aanwinst Hideki Matsui aardde goed in zijn eerste seizoen in de majors. Hij sloeg uiteindelijk 16 homeruns, 42 doubles, 106 RBI’s en had een .287 slaggemiddelde. Ook werd hij verkozen tot de All-Star Game. Godzilla voegde hiermee wederom een offensieve kracht toe aan een al vrij complete Yankees lineup. Vooral de eerste vier namen van de slagvolgorde bleken een probleem voor veel tegenstanders. Jorge Posada, Jason Giambi, Alfonso Soriano en Derek Jeter waren bij elkaar goed voor 623 hits, 119 homeruns, 351 RBI en 303 walks.

NUMMER 4000 VOOR CLEMENS

De startende rotatie van de Yankees was ook niet om over te klagen: Mike Mussina, David Wells, Roger Clemens, Andy Pettitte en Jeff Weaver. Clemens kreeg het zelfs voor elkaar om zich in 2003 bij een exclusief gezelschap te voegen. Hij gooide op 13 juni 2003 tegen de St. Louis Cardinals 6.2 innings en verzamelde daarbij niet alleen zijn 300e overwinning, maar ook zijn 4000e strikeout. Na Nolan Ryan (5714 K’s) en Steve Carlton (4136 K’s) was Clemens pas de derde werper die dat plateau bereikte.

AL CENTRAL: TWINS PAKKEN DIVISIE

In de American League Central ging de strijd om de bovenste plaats het gehele seizoen tussen de Minnesota Twins en Chicago White Sox. De Twins versloegen ten slotte de White Sox en eindigden na 162 wedstrijden met 4.0 wedstrijden voorsprong bovenaan. Dit bleek echter over het gehele seizoen niet een vanzelfsprekende uitslag. Na een stroeve start begon de ploeg van manager Ron Gardenhire mei met een record van 12-14. De maanden die volgden tot aan de Trade Deadline bleken zeer wisselvallig en dus zochten de Twins naar nieuw elan.

Op 16 juli vond de franchise dat nieuwe elan in linksvelder Shannon Stewart. In een deal met de Toronto Blue Jays kwam de 29-jarige outfielder naar de Twins en maakte rechtsvelder Bobby Kielty andersom de oversteek. Met een record van 71 winstpartijen en 65 verloren wedstrijden was er genoeg werk aan de winkel in de laatste maand van het seizoen. Aan de hand van Stewart was september de maand waarin de Twins schitterden. Er werd 19 keer gewonnen (met een streak van 11) en slechts zeven keer verloren. De divisietitel ging naar Minnesota; de Yankees stonden op het programma in de playoffs.

Oh, 2003 was ook het jaar dat de Detroit Tigers 119 wedstrijden verloren en een record evenaarden, maar daar zullen we het niet over hebben.

Shannon Stewart liet in 2003 de puzzelstukjes in elkaar vallen bij de Twins. (Foto: Brian Peterson)
AL WEST: OAKLAND TEGEN DE REST

De American League West werd in 2003 gewonnen door de Oakland Athletics. Vooral in thuiswedstrijden waren de A’s vrijwel onverslaanbaar; 57-24, terwijl het uit-record van de ploeg 39-42 was. Drie Athletics kregen in 2003 AL MVP-stemmen. Miguel Tejada eindigde op de 11e plaats, Keith Foulke op de 15e en Eric Chavez op de 17e plek. Ze eindigden wel allemaal op eerbiedige afstand van MVP-winnaar Alex Rodriguez van de Texas Rangers.

Rodriguez was ongenaakbaar in 2003 en ondanks dat de Rangers stijf onderaan eindigden in de divisie, voerde hij MLB aan in homeruns. Daarnaast was de toen 27-jarige kortestop ook de nummer één in runs (124) en slugging (.600).

De American League West was dan ook hofleverancier van het All-Star Game roster van 2003. 14 van de 34 geselecteerde spelers speelden in de AL West. De Seattle Mariners leverden de meeste spelers met vijf: Ichiro Suzuki, Edgar Martinez, Bret Boone, Shigetoshi Hasegawa en Jamie Moyer. Vier Athletics (Ramon Hernandez, Keith Foulke, Mark Mulder en Barry Zito), drie Angels (Garret Anderson, Troy Glaus en Brendan Donnelly) en twee Texas Rangers (Alex Rodriguez en Hank Blalock) completeerden het AL West-veld.

MONEYBALL

In 2003, nog voor de Athletics feestvierden na de gewonnen divisietitel, verscheen het boek ‘Moneyball’. Journalist Michael Lewis beschreef hierin de bijzondere manier van handelen van de Oakland Athletics. General Manager Billy Beane keek namelijk op een andere manier naar honkbal dan clubs tot dan toe deden. Met een grotere focus op de analytische kant van het honkballen probeerde hij ‘de teams met het grote geld’ aan te vallen. Dit alles met succes, want in 2002 was het verschil tussen de salarispot van de A’s ($44 miljoen) en de Yankees ($125 miljoen) gigantisch, maar toch reikten de Athletics tot de playoffs.

Het boek dat Lewis schreef over zijn jaar in het front office van de A’s maakte veel los in de honkbalwereld. Tot op de dag van vandaag zijn de verschillen in wat teams te besteden hebben enorm, maar jaren van het handelen volgens het Moneyball-principe hebben genoeg interessante playoffs opgeleverd voor de ‘armere’ teams.

Op 17 juni verscheen het boek Moneyball van Michael Lewis wat zich focuste op de manier van handelen van de Oakland A’s. (Foto: Peter Foley/Bloomberg News)
FANTASTISCHE GAGNE

De Oakland Athletics kregen veel aandacht in 2003, toch was er ook iemand die de gemoederen bezighield in Los Angeles. Eric Gagne won in 2003 als closer de National League Cy Young Award. De Canadees was het gehele seizoen onklopbaar en tekende voor 55 saves. Hij was hiermee leider van MLB, maar kwam ook gelijk met John Smoltz voor meeste saves in een seizoen. Het magische getal 55 betekende voor hem ook dat hij de enige closer was die meer dan 50 saves in meerdere seizoenen had gegooid en dat hij de snelste closer ooit was die meer dan 100 saves achter zijn naam had.

Met ‘Welcome to the Jungle’ van Guns N’ Roses knallend uit de speakers van Dodger Stadium maakte bijna geen enkele tegenstander kans. Dit bleek ook uit de bizarre statistieken die Gagne optekende in 2003: 1.20 ERA, 137 K’s, 0.692 WHIP en 337 ERA+ in 82.1 IP. Tevens lag zijn strikeoutperentage in 2003 op 55%. Dit alles leidde tot een contractverlenging waarin zijn salaris bijna vertienvoudigd werd en hij van $550.000 in 2003 naar $5 miljoen in 2004 ging.

DIVISIONAL SERIES

In de American League Divisional Series namen de New York Yankees het op tegen de Minnesota Twins en de Boston Red Sox tegen de Oakland Athletics. De als eerste geplaatste Yankees verloren alleen de eerste wedstrijd van de Twins en zouden daarna de drie daaropvolgende wedstrijden gemakkelijk winnen. Hiermee boekten de Bronx Bombers wederom hun ticket naar de ALCS, maar de vraag was of zij daarin weer hun aartsrivalen de Red Sox zouden tegenkomen.

Het werd een bloedstollende series tussen de BoSox en de A’s. Er was zelfs een beslissende vijfde wedstrijd nodig om te bepalen wie er tegen de Yankees mocht spelen. De Red Sox wonnen uiteindelijk met 3-4 en konden zich gaan opmaken voor een klassieke ALCS tegen de Yankees.

De National League Divisional Series stonden bol van verrassingen. De San Francisco Giants verloren verrassend met 3-1 van de Florida Marlins en de als eerste geplaatste Atlanta Braves verloren in vijf wedstrijden van de Chicago Cubs. Het was de eerste keer voor de Cubs sinds 1989 dat de NLCS gehaald werden.

AMERICAN LEAGUE CHAMPIONSHIP SERIES

Aan spektakel geen gebrek in de American League Championship series tussen de tweede oude rivalen. De Red Sox wonnen wedstrijd één in Yankee Stadium met 5-2 en de Yankees zouden een dag later de stand weer gelijk trekken door met 6-2 te winnen. Hiermee vertrokken beide ploegen naar Boston voor een zeer belangrijke wedstrijd drie. In deze wedstrijd vond misschien wel de meest bekende vechtpartij uit de geschiedenis van de sport plaats.

Nadat Pedro Martinez Karim Garcia met een pitch raakte, liepen de emoties op. Yankees-starter Roger Clemens gooide vervolgens een pitch over het hoofd van Manny Ramirez en de bom ontplofte. Coach Don Zimmer liep tijdens het gesteggel op Pedro Martinez af en deze gooide de 72-jarige Zimmer op de grond. Het werd één van de meest iconische beelden van het jaar 2003 en staat synoniem voor de rivaliteit tussen beide teams.

De wedstrijd werd uiteindelijk gewonnen door de Yankees en dus was er werk aan de winkel voor de BoSox. Deze dwongen op hun beurt een alles beslissende wedstrijd zeven af in Yankee Stadium. In die wedstrijd zeven waren er elf innings nodig, maar toen sloeg Aaron Boone de dromen van de Red Sox fans aan duigen. Een walkoff-homerun bracht de Yankees terug naar de World Series.

NATIONAL LEAGUE CHAMPIONSHIP SERIES

Er gebeurde genoeg in de ALDS, maar over de National League Championship Series valt ook een boek te schrijven. Door de hogere plaatsing van de Cubs werden wedstrijd één en twee op Wrigley Field gespeeld. Beide teams stapten één keer winnend het veld af.

De tweede wedstrijd, waarin de Cubs-aanval explodeerde, leek de club vleugels te hebben gegeven, want in Pro Player Stadium in Miami werd twee keer achter elkaar gewonnen. Wedstrijd drie ging met 5-4 in extra innings gewonnen en wedstrijd vier gaven de Cubs de Marlins met 8-3 het nakijken. Met het terugverplaatsen van de series terug naar Chicago, na de vierde wedstrijd, leek de eerste Fall Classic sinds 1945 wel heel dichtbij te komen voor de Cubs. Niets bleek minder waar, want de Marlins zouden wedstrijd vijf op hun naam geven en in wedstrijd zes zou een iconisch postseason moment plaatsvinden.

HET STEVE BARTMAN-INCIDENT

Met een 3-0 voorsprong in de zesde inning leek er geen vuiltje aan de lucht voor de Cubs, zeker aangezien ace Mark Prior nog altijd op de heuvel stond. Met één man op de honken en één uit sloeg Luis Castillo een bal richting het linksveld. Alles duidde erop dat Moises Alou de bal kon vangen en de tweede nul op het scorebord kon zetten, Cubs-fan Steve Bartman ving de bal door over de railing te leunen en daardoor kreeg Castillo een nieuwe kans. Ditmaal kreeg hij een vrije loop en daarna zouden de Marlins acht keer scoren.

De klap die de Cubs in wedstrijd zes hadden ontvangen, bleek de knockout. In wedstrijd zeven gingen de Marlins er met de series-overwinning vandoor. Kerry Wood kreeg in de eerste inning al drie runs tegen. De Marlins zouden daarna in innings vijf, zes en zeven nogmaals scoren. Closer Ugueth Urbina zette nog één speler van de Cubs op de honken met, maar bleef verder foutloos.

De Marlins wonnen met 9-6 en vertrokken voor de tweede keer sinds het ontstaan van de club in 1997 naar de World Series. In Chicago was men furieus en gaf men Steve Bartman de schuld van het verlies. Hij was genoodzaakt jaren in de anonimiteit te leven en wees alle verzoeken tot interviews af. Het eerste teken van leven gaf hij pas weer in 2016 via een statement. Na de gewonnen World Series van de Cubs ontving hij een World Series-ring.

DE VERRASSING VAN DE MARLINS

De Fall Classic van 2003 zou dus gaan tussen de Florida Marlins en New York Yankees. Het was de zesde keer in acht jaar tijd dat de Bronx Bombers de World Series hadden gehaald. Toch lukte het, net als in 2001, niet om te winnen.

De Marlins verrasten de Yankees door Game 1 in Yankee Stadium te winnen. Wedstrijd twee en drie vielen ten prooi aan de Yankees, maar daarna zouden de Marlins niet meer verliezen. Drie keer op rij versloegen zij de favoriet (4-3, 6-4, 2-0), waardoor op 25 oktober de Marlins voor de tweede keer in de geschiedenis de Commissioner’s Trophy omhoog hielden. Startende werper Josh Beckett werd uitgeroepen tot World Series MVP, mede door zijn 16.1 gegooide innings. Beckett had een 1.10 ERA, met negentien keer drie slag. Daarmee kwam er een einde aan het honkbaljaar 2003: een wild ride, die voor vele fans lang in het geheugen is blijven hangen.

Coverfoto: Al Bello/Getty Images