Home Blog Pagina 21

NHL Play-Offs 2026: Sabres kleineren Bruins, Avs al klaar met Kings, Tampa brengt stand gelijk en Anaheim op matchpoint

Hans Mulder
-
0
NHL Play-Offs 2026: Sabres kleineren Bruins, Avs al klaar met Kings, Tampa brengt stand gelijk en Anaheim op matchpoint

Gisteren plaatste Carolina Hurricanes zich als eerste voor de tweede ronde en Colorado Avalanche kon in LA hetzelfde doen. Dan moest er wel “even” gewonnen worden van de Kings. Voor Edmonton, Tampa Bay en Boston lagen de kaarten heel anders. Voor hen was winst noodzakelijk om niet nu al met de rug tegen de muur te staan.

Door Dennis Bakker en Hans Mulder

EASTERN CONFERENCE

Eerste ronde (Best-O-7)

GAME 4: BOSTON BRUINS – BUFFALO SABRES

Met een dag meer rust dan normaal tijdens een serie in de play-offs begonnen de teams aan Game 4. Met name voor Boston een hele belangrijke Game 4, want zij keken immers tegen een achterstand in de best-of-7 aan. Dan zou je verwachten dat de B’s op scherp stonden, maar niets bleek minder waar. Al heel rap was het Peyton Krebs die een slordigheid in de Bruins-defensie afstrafte voor de 0-1. Van fouten leer je, maar dat is aan deze B’s blijkbaar niet besteed. De wedstrijd was net zeven minuten oud toen Josh Doan al de tweede namens Buffalo achter Swayman schoot.

Diezelfde Jeremy Swayman zag de tegenstander in golven op zich afkomen. Zijn teamgenoten gaven de ene na de andere puck weg en in de persoon van Zach Benson profiteerde Buffalo maar wat graag. Er stonden nog geen tien minuten op de klok of het was al 0-3. Voor de familie en vrienden van Alex Lyon was het een saaie eerste periode. Hun favoriet kwam nauwelijks in het stuk voor, want alles speelde zich af voor de neus van Swayman. Na een kwartier moest die voor de vierde keer vissen. Dit keer op een inzet van Bowen Byram. De Bruins keken al na twintig minuten tegen een 0-4 achterstand aan en dit was niet een geflatteerd.

KANSLOZE MISSIE

Een harde hit van Nikita Zadorov, twee schoten op de paal van de Bruins, maar vooral slecht nieuws over Viktor Arvidsson. Dat was een beetje het verhaal van de tweede periode. Arvidsson raakte in de eerste al geblesseerd en zou niet terugkeren. De Zweedse aanvaller kon zo geen bijdrage leveren aan wat een miraculeuze comeback van Boston moest worden. Aangezien ze niet wisten te scoren in die tweede twintig minuten moest het voor hen gebeuren in de laatste periode. Buffalo op hun beurt leek het wel prima te vinden. Zij maakten weinig aanstalten richting Swayman en wekten de indruk meer dan tevreden te zijn met deze tussenstand.

Die tevredenheid nam in de derde periode alleen maar toe. Boston leek uitgeraasd en de Sabres hadden nog wel zin in een paar goals. Beck Malenstyn staat daar niet direct bekend om, maar hij was het wel die de vijfde tegen de touwen werkte. Na de 0-6 van Alex Tuch kwam er een einde aan de werkdag van Jeremy Swayman. Hem viel weinig te verwijten, maar Joonas Korpisalo mocht het laatste deel van de wedstrijd voor zijn rekening nemen. Diep in de slotfase zag de goalie zijn team zowaar nog scoren. Sean Kuraly verpestte de shutout van Lyon en redde nog iets van eer voor Boston: 1-6.

UP NEXT

Woensdag (01.30 uur Nederlandse tijd) kunnen de Sabres voor eigen publiek deze serie al beslissen. Boston daarentegen zal er veel aan gelegen zijn om zich in elk geval te revancheren voor de wanprestatie van zondag. Er lukte heel weinig bij de Bruins met als gevolg die totale vernedering. Om het seizoen te redden, moet Marco Sturm zijn team weer aan de praat krijgen. De Bruins moeten doen wat ze ook in Game 2 al deden, namelijk winnen in Buffalo. Echter lijken de Sabres van Game 4 wel heel erg op dat team dat vanaf december de NHL domineerde…

Tussenstand in de serie: Buffalo leidt met 3-1

GAME 4: MONTREAL CANADIENS – TAMPA BAY LIGHTNING

Tampa Bay Lightning tegen Montreal Canadiens was na drie wedstrijden al langzaam uitgegroeid tot de beste serie van de eerste ronde. Afgelopen nacht stond Game 4 op het programma en lieten beide ploegen ook in het vierde treffen er geen gras over groeien.

Desondanks was de openingsfase (voor beide begrippen) mak te noemen. In de eerste periode vielen er een handvol kansen te noteren en kwamen de zenuwen welhaast door het beeldscherm heen. Nadat het begin van de tweede periode op een soortgelijke manier verliep, braken de Canadiens uiteindelijk de ban. Blue-liner Zachary Bolduc was – op aangeven van Kaiden Guhle — het eindstation van een rommelige, maar verdiende openingstreffer. Het oorverdovende gejuich van het thuispubliek kreeg nog meer vorm na een eerste play-off treffer van doelpuntenmachine Cole Caufield, die op de powerplay Vasilevskiy verschalkte.

Van oorverdovend werd het niet veel later muisstil in het Bell Centre, nadat Max Crozier met een spijkerharde hit Juraj Slafkovsky tegen het ijs werkte. De first overall pick van 2022 ging linea recta richting catacomben, maar kon in de derde periode wel weer terugkeren. De hit bleek echter een kanteling van het momentum. Jake Guentzel schoot met nog een minuut in de tweede de aansluitingstreffer op de borden en in de laatste seconden van het tweede bedrijf kwamen de Bolts haast langszij.

In het derde bedrijf namen de bezoekers (ondanks een gebrek aan schoten) het initiatief definitief over. Canadiens-vijand nummer één Brandon Hagel schoot op de powerplay de Lightning vrij snel op gelijke hoogte en na een succesvolle 5 v 3 penalty-kill van de Habs bepaalde Hagel – fortuinlijk — met nog vijf minuten op de klok de eindstand op 3-2 in het voordeel van de bezoekers.

Tussenstand: Serie weer in evenwicht, 2-2

WESTERN CONFERENCE

Eerste ronde (Best-Of-7)

GAME 4: LA KINGS – COLORADO AVALANCHE

Met hier en daar wat geluk hadden de Colorado Avalanche de eerste drie wedstrijden gewonnen. Dat deden ze zonder zelf overdreven goed te spelen én zonder goals van Nathan MacKinnon. Bij winst in Game 4 waren de Avs dus verzekerd van een plek in de volgende ronde. En dat niet alleen. Zouden de LA Kings dit duel verliezen, dan kwam er ook abrupt een einde aan de carriere van Anze Kopitar. De Kings hadden dus voor eigen publiek nogal iets om voor te spelen, maar slaagden er in de openingsfase tot twee keer toe niet in een overtalsituatie uit te spelen.

Colorado Avalanche liet vervolgens zien hoe dat wél moest. Met pas zijn eerste van deze play-offs schoot MacKinnon de bezoekers op 0-1. Onverdiend was die voorsprong overigens niet. Colorado had het betere van het spel, maar vond tot dat moment telkens Anton Forsberg op hun pad. Nadat de vlam even in de pan sloeg in de slotminuten van de openingsperiode en de Avs daar een powerplay aan overhielden, moest de goalie nogmaals handelend optreden om het gat niet al vroeg groter te laten worden. Dit keer deed de PP van Colorado denken aan die tijdens het reguliere seizoen. Ook toen ging het vaak namelijk niet vanzelf.

EINDE VAN EEN TIJDPERK

Scott Wedgewood moest zijn team al vroeg in de tweede periode behoeden voor een achterstand. De Avalanche-goalie deed dit niet voor niets, want met een knappe actie was het Cale Makar die vervolgens met de beloning én de 0-2 kwam. Voor de Kings werd de volgende treffer nu cruciaal. Zij wisten dat een 0-3 achterstand voor een praktisch onmogelijke opdracht zorgde. Zo ver liet Joel Edmundson het dan ook niet komen. Laat in de tweede periode gaf de voormalig Blues-speler zijn Kings weer hoop.

Die hoop werd al vroeg in de derde door Nicolas Roy de grond ingeboord. De trade deadline-aanwinst zorgde met zijn tweede van deze serie voor 1-3 en de Avalanche lieten dit al vlot volgen door de vierde. Devon Toews was dit keer degene die de goal op zijn naam kreeg. Een goal die de wind uit de zeilen van de Kings haalde. LA probeerde alles uit de kast te halen om terug in deze wedstrijd te keren. Zo haalde D.J. Smith al vroeg zijn goalie van het ijs, maar het enige dat hij daarmee bereikte, was de 1-5 en de beslissing van Nathan MacKinnon. Diezelfde Smith liet in de slotminuten Kopitar op het ijs, zodat de fans in LA hun captain nog één keer konden toejuichen.

UP NEXT

De voorgaande vier seizoenen ging het voor de Kings telkens mis tegen Edmonton in de eerste ronde. Dit keer moesten ze diep buigen voor de Avalanche, al gebiedt de eerlijkheid ook te zeggen dat LA meer had verdiend. In LA hebben ze nu een hele zomer om na te denken over de toekomst. Daar zal, in elk geval als actieve speler, Anze Kopitar geen deel meer van uitmaken. De Sloveen speelde in Game 4 zijn laatste wedstrijd in de NHL en deed dit tegen een hele sterke opponent. In Denver zullen ze echter ook beseffen dat het in de volgende ronde, tegen Dallas of Minnesota, echt nog een tandje beter moet.

Eindstand in de serie: Colorado wint met 4-0

GAME 4: ANAHEIM DUCKS – EDMONTON OILERS

Edmonton Oilers en Anaheim Ducks stonden afgelopen nacht eveneens tegenover elkaar voor de vierde ontmoeting in de serie. De verliezend Stanley Cup finalist van 2024 en 2025 had in de drie eerdere ontmoetingen nog niet de juiste versnelling gevonden en ook afgelopen nacht zat er een flinke zak zand in de motor van de Canadezen.

Desondanks schoten de bezoekers uit de startblokken in Californië. Binnen de minuut kwam Edmonton via (andermaal) Kasperi Kapanen op voorsprong, die daarmee zijn vierde treffer van de play-offs noteerde. Het thuispubliek viel direct stil en het momentum lag bij de Oilers, die via Ryan Nugent-Hopkins (op de powerplay) de score binnen tien minuten verdubbelde.

In het tweede bedrijf kropen de Ducks langzaam uit haar schulp en na een aftastende beginfase kantelde de wedstrijd. Cutter Gauthier schoot na zeven minuten op de powerplay de aansluitingstreffer op de borden en tien minuten later herhaalde Mikael Granlund (eveneens op de powerplay) hetzelfde kunststukje. Powerplay was afgelopen nacht het toverwoord, daar de voorsprong van de Oilers eveneens in overtalsituatie tot stand kwam. Evan Bouchard schoot de eerste de beste kans van Edmonton achter Dan Vladar, maar kreeg het duel via Jeffrey Viel (verdiend) overtime.

De arbitrage stond de voorbije maanden in het reguliere seizoen veelvuldig ter discussie, maar de overtime winner van Ryan Poehling hield de gemoederen flink bezig. Krap drie minuten onderweg in 1OT ging de puck via een schaats five hole bij Tristan Jarry, die wel of niet de puck geheel over de lijn zag verdwijnen. Na lang beraad van de referees werd uiteindelijk bepaald dat het een geldige treffer was, maar officieel kon niet worden vastgesteld dat de puck volledig over de lijn is geweest.

Tussenstand in de serie: Anaheim Ducks leidt met 3-1

Cover photo: Jeff Antenore/Orange County Register

NHL Play-Offs 2026: Carolina rekent af met Ottawa, Minnesota en Pittsburgh slaan terug

Dennis Bakker
-
0
NHL Play-Offs 2026: Carolina rekent af met Ottawa, Minnesota en Pittsburgh slaan terug

Afgelopen nacht vielen er drie wedstrijden in de eerste ronde van de play-offs te noteren. De avond werd door Carolina en Ottawa in gang geschoten en leverde ook direct het eerste einde van een serie op. Minnesota trok vervolgens aan het langste eind tegen Dallas Stars en greep Pittsburgh Penguins haar laatste strohalm door Philadelphia aan de kant te zetten.

EASTERN CONFERENCE

GAME 4: CAROLINA HURRICANES – OTTAWA SENATORS

Afgelopen nacht stonden er potentieel reeds twee series op de rol om beslist te worden. De opener van de avond stond op naam van Carolina Hurricanes en Ottawa Senators, waarbij de ploeg uit Raleigh reeds op matchpoint stond. Zonder de aanwezigheid van Jake Sanderson legde de Metropolitan-winnaar ook gisteravond de pijnlijke punten van de Canadezen bloot.

In de eerste periode vielen er geen treffers te noteren, maar maakten beide ploegen er wel een intensief feestje van. Zowel Ottawa als Carolina bracht een felle forecheck het ijs op, wat zeker de snelheid van het spel ten goede kwam. Met een aantal behoorlijke speldenprikken op het doel van Frederik Andersen lag het momentum bij de thuisploeg, maar ontbrak telkens het laatste zetje.

Het duel ontbrandde in het tweede bedrijf ook op het scorebord. Taylor Hall opende het bal na vijf minuten, door five hole Linus Ullmark te passeren. De zo bekritiseerde powerplay van de Senators sorteerde niet lang na de openingstreffer dan eindelijk effect via Drake Batherson. Gescoord werd er in de tweede twintig niet meer, maar was er nog wel rumoer omtrent een waanzinnige (doch faire) hit op Alexander Nikishin die ook direct de catacomben moest opzoeken.

De beslissing kwam er uiteindelijk in de derde periode, waar Logan Stankoven halverwege de periode zijn vierde treffer van deze play-offs noteerde en een empty-netter van Sebastian Aho het duel met nog drie minuten op de klok in het slot gooide. Dylan Cozens gaf de Canadezen nog een laatste sprankje hoop, maar de tweede empty-netter van Aho bracht Carolina als eerste ploeg dit seizoen in de tweede ronde van het postseason.

Eindstand: Carolina Hurricanes wint de serie met 4-0

GAME 4: PITTSBURGH PENGUINS – PHILADELPHIA FLYERS

Na de overwinning van Carolina Hurricanes kon ook Philadelphia Flyers zich afgelopen nacht plaatsen voor de tweede ronde van de play-offs. In eigen huis hield het in grote delen van de wedstrijd de Penguins onder de duim, maar sleepten de bezoekers uiteindelijk toch de overwinning uit het vuur.

Het duel liep in de eerste twintig minuten nog niet over van spektakel. De Flyers hielden voor eigen publiek het gaspedaal nog wat omhoog en een ongelukkige high-sticking penalty voor Denver Barkey resulteerde in de eerste play-off treffer van Sidney Crosby en was aan de andere kant van het ijs Arturs Silovs — die voor het eerst deze serie de voorkeur kreeg boven Stuart Skinner — op afspraak.

Krap een minuut in de tweede periode was het collega Dan Vladar die in de fout ging bij een situatie achter het doel. De goalie was in de eerste drie ontmoetingen met de Penguins van onschatbare waarde voor de Flyers, maar gaf ditmaal de puck op een presenteerblaadje aan Rickard Rakell die de score moeiteloos verdubbelde. Na een fraaie actie van Trevor Zegras in de aanvallende zone was het rookie Denver Barkey die de spanning weer in de wedstrijd bracht.

Grote mannen staan op op de grote momenten, zo ook ‘Sid the Kid’. In een 4 v 4 situatie toonde de Canadese legende al zijn spelinzicht en kwaliteiten door de puck vakkundig in de aanvallende zone te houden, deze vervolgens naar Kris Letang te ‘kicken’ die met een kanonskogel Vladar voor de derde keer passeerde. Het slotoffensief van Philadelphia sorteerde vrij snel effect via Travis Konecny, maar gooide Connor Dewar met een minuut op de klok de wedstrijd in het slot, 2-4.

Tussenstand: Philadelphia Flyers leidt de serie met 3-1

WESTERN CONFERENCE

GAME 4: DALLAS STARS – MINNESOTA WILD

Tussen al het Eastern Conference geweld was het afgelopen nacht ook tijd voor Game 4 tussen Central Division juggernauts Dallas Stars en Minnesota Wild. Beide ploegen maakten er tot op heden een heerlijk feestje van en stelde ook de vierde ontmoeting tussen beide ploegen allesbehalve teleur.

In de eerste periode golfde het spel heerlijk op en neer en vielen er aan beide kanten van het ijs kansen te noteren. Jason Robertson opende na vijf minuten op de powerplay de score, nadat Ryan Hartman voor een interference penalty op Jake Oettinger twee minuten op de strafbank plaatsnam. Minnesota drukte door en kreeg na een kwartier via Brock Faber loon na werken.

Dallas nam in de tweede twintig duidelijk het initiatief, wat ook zeker in de schotenverhouding (17:5) terug was te zien. Toch kwamen de Wild op 2-1 via Matt Boldy, ware het niet dat er door de treffer een dikke streep ging nadat bepaald werd dat Joel Eriksson Ek Miro Heiskanen tegen goalie Jake Oettinger aan duwde. Diezelfde Miro Heiskanen stond een minuut later wel aan de basis voor de daadwerkelijke 2-1, ditmaal voor Dallas Stars.

De laatste periode was het duidelijk Minnesota wat de klok sloeg, op jacht naar de gelijkmaker. Met nog vijf minuten te spelen kreeg de thuisploeg ook wat het (met name in de laatste twintig) verdiende, nadat Marcus Foligno met een fraaie tip-in de stand weer in evenwicht bracht. In overtime klom het thuispubliek in extase op de banken na een “treffer” van Matt Boldy, maar ook door deze ging een streep na een schoppende beweging. Toch werd Boldy uiteindelijk het goudhaantje, door in de laatste seconden van de eerste overtime met een tip-in de serie weer in evenwicht te brengen.

Tussenstand: Serie weer in evenwicht, 2-2

Cover photo: Sean Kilpatrick / The Canadian Press via AP

MLB Watch: Kenley Jansen schrijft historie, Albies en Braves lekker bezig en nog veel meer.

Hans Mulder
-
0
MLB Watch: Kenley Jansen schrijft historie, Albies en Braves lekker bezig en nog veel meer.

Na een weekje er tussenuit te zijn geweest, is de MLB Watch terug bij SportAm. We blikken terug op de laatste 14 dagen in Major League Baseball. Natuurlijk met extra aandacht voor de Oranje-internationals en Kenley Jansen dan weer in het bijzonder. In ons Rondje komen we onder meer de dolende Mets tegen en is een rookie bij de White Sox lekker bezig.

DUTCH WATCH

WHAT A DIFFERENCE A YEAR MAKES…

Een seizoen kun je niet winnen in de eerste maand, maar je kunt ’t wel verliezen. Vraag dat maar aan Ozzie Albies en de Atlanta Braves na hun beroerde begin in 2025. De Braves verloren al hun eerste zeven wedstrijden en liepen vanaf daar al achter de feiten aan. Hoe anders verliep de eerste maand voor de Braves nu. Ze wonnen acht van de eerste dertien duels en gaven dit tussen 10 en 12 april een vervolg door thuis de serie tegen Cleveland te winnen. Ozzie Albies was 5-for-12 in dat drieluik met RBIs in zowel de eerste als derde ontmoeting. Die wedstrijden stonden ook wel enigszins symbool voor het huidige Atlanta. Veel runs scoren (11-5 en 13-1 winst) en weinig runs incasseren.

Tegen divisierivaal Miami Marlins was het een stuk spannender tussen 13 en 15 april. Niet zozeer de eerste wedstrijd van de drie. Die ging met 10-4 naar de bezoekende Fish en Albies zag daar met 0-for-3 en een walk een 5-game hitting streak eindigen. De infielder pakte daarna echter de draad weer op. Hij was 2-for-7 in de volgende twee duels met een double in de tweede wedstrijd en een solo homerun – zijn derde van het seizoen – in de derde wedstrijd. Met respectievelijk 6-5 en 6-3 gingen die naar de Braves.

Atlanta bleef daarna in de eigen divisie, maar dan wel on the road. Op bezoek bij de ploeterende Philadelphia Phillies begonnen de Braves vorig weekend magistraal met een 9-0 overwinning. Met 0-for-5 was Albies een beetje een dissonant in dit verhaal, maar met 2-for-4, een double en een run maakte de tweedehonkman dit goed in de tweede ontmoeting. Met 3-1 was deze een stuk spannender, zoals ook de series finale redelijk close was. Albies kwam hier door met een RBI-single in de zesde inning en had daarmee een aandeel in de 4-2 overwinning. Een lekkere sweep voor de Braves, die daarmee in de stand al afstand namen van de Phillies.

OZZIE HEEFT ‘T OP DE HEUPEN

Inmiddels hadden de Braves er vijf op rij gewonnen en in de NL East al een aardig gaatje geslagen. Toch was het ook niet allemaal hosanna in Atlanta. Zo moest closer Raisel Iglesias deze week de gang naar de Injured List maken vanwege een schouderblessure. Robert Suarez zal de honneurs zolang even overnemen. Dat was maandag in Washington nog niet nodig. Atlanta won voor de zesde keer op rij door de Nationals met 9-4 te verslaan. Met 1-for-4, een run en een RBI liet Ozzie Albies zich ook weer niet onbetuigd.

De Nationals bewezen dinsdag dat Atlanta wel degelijk te verslaan is. Met 4-11 gingen Albies en de zijnen hard onderuit. Een schoonheidsfoutje, zo bleek later in de serie. Zowel de derde als vierde wedstrijd ging namelijk naar de bezoekers. Met respectievelijk 8-6 en 7-2. Met 4-for-8 werkte Albies aardig aan zijn slaggemiddelde, maar in die laatste wedstrijd was hij ook nog eens goed voor 4 RBIs. Dankzij een solo homerun, een wild pitch en een 2-run RBI-single hielp hij debutant JR Ritchie aan diens eerste overwinning in de majors. De 22-jarige starter zag zijn eerste pitch vertrekken voor een homerun, maar maakte dit daarna ruimschoots goed met 7 sterke innings en 7 K’s.

BOGAERTS EN PADRES HOUDEN GELIJKE TRED MET LA

De San Diego Padres en Xander Bogaerts in het bijzonder hadden zich een betere seizoenstart gewenst. Met slechts 2 overwinningen in de eerste 7 wedstrijden hield het allemaal niet over wat de Friars lieten zien, maar er was tijd genoeg om dat schip vlot te trekken. Zonder zich daar op dat moment van bewust te zijn, was het Bogaerts zelf die de opmars in gang zette. Op 9 april ramde hij, met alle honken bezet, in de twaalfde inning een grandslam de tribunes in tegen de Colorado Rockies. Dat was op dat moment zijn tweede homerun van dit seizoen, maar een oh zo belangrijke. Niet alleen leverde het de Padres een 7-3 overwinning op, maar ’t leidde ook tot een zeer aangename winning streak.

Toegegeven, we maken het misschien ietsje mooier dan het is. Op het moment van die grandslam hadden de Padres al vier van de laatste vijf gewonnen, maar na die klap van Bogaerts pakten ze de bezem om de Rockies te sweepen. In die serie van drie zou Xander Bogaerts alleen in de laatste ontmoeting nog tot een hit komen. Ongetwijfeld had hij ’t graag beter gedaan, maar aan de andere kant had Bogaerts al genoeg schade aangericht.

In de volgende serie van die homestand, tegen de Seattle Mariners, liet de infielder zijn knuppel opnieuw spreken. Daar begon hij al in de eerste wedstrijd mee door in de derde inning een 2-run RBI-single te slaan. Dit deed hij in de achtste inning nog eens dunnetjes over door middels een RBI-single de eindstand op 4-1 te bepalen. De Padres hadden er inmiddels vijf op rij gewonnen, maar bij de zesde leek ’t mis te gaan. Na vijf innings had Seattle een 6-0 voorsprong, maar toen was daar die 2-run homerun van Xander Bogaerts. De captain van Oranje blies daarmee de Friars nieuw leven in met als gevolg een hele knappe 7-6 overwinning.

STERKE REEKS

Bogaerts moest daarna een paar wedstrijden wachten alvorens zijn knuppel opnieuw de geest kreeg. Nadat San Diego een perfecte homestand had afgeleverd door Seattle met 5-2 te kloppen, liepen ze tegen de Angels weer eens tegen een nederlaag (0-8) aan. Met 2-for-6 en een RBI pakte Bogaerts in de twee volgende duels de draad weer op. Hetzelfde gold voor de Padres, want met respectievelijk 4-1 en 2-1 trokken ze deze serie naar zich toe.

Met negen overwinningen in de laatste tien wedstrijden spraken de Padres inmiddels een aardig woordje mee in de NL West. Deze week konden ze het nog mooier maken als ze “gewoon” hun werk deden in Colorado. Deels lukte dit ook wel. Van de drie potjes moesten ze er één aan de Rockies laten. Het scheelde echter niet veel of de Rockies wonnen naast de tweede wedstrijd ook de derde. Er moest daar onder meer een homerun een een RBI-single van Xander Bogaerts aan te pas komen om een achterstand op het laatste moment om te buigen in een 10-8 overwinning. Bogaerts had er overigens toch zin in deze week. Met 5-for-11 vijzelde hij z’n batting average aardig op.

KENLEY JANSEN ETALEERT ZIJN ELITE-KLASSE

Voor Kenley Jansen waren het hele bijzondere weken. We kunnen op deze plek al zijn saves van de laatste 14 dagen wel belichten, maar we pikken er één in het bijzonder uit. Of eigenlijk twee. Bij onze laatste MLB Watch stond Kenley Jansen op een totaal van 477 saves in zijn loopbaan. Dat was er op dat moment eentje minder dan Hall of Famer en zevenvoudig All-Star Lee Smith, die in 18 seizoenen MLB tot 478 saves kwam tussen 1980 en 1997.

Zijn tweede save van deze jaargang zou voor Jansen dus een bijzondere worden. Hij kwam daarmee op gelijke hoogte met Smith, die al jaren derde staat op de all-time lijst van Major League Baseball wat betreft aantal save. Die tweede save kwam op 10 april en Kenley Jansen deed dit tegen de Miami Marlin. Dat dit ook nog in een thuiswedstrijd van de Detroit Tigers gebeurde, maakt het voor de closer wel extra mooi. Echter wilde de international er zelf niet al te veel aandacht aan besteden. Veel belangrijker dan zijn 12 pitches en één strikeout was de winst voor Detroit.

GEDULD BELOOND

Het werd voor de closer daarna dus een kwestie van wachten. Dat duurde een paar dagen, want zijn Tigers hadden dankzij ruime overwinningen op de Marlins hun closer pas op 14 april weer nodig. Ook dat was nog geen uitgemaakte zaak. De beroerd gestarte Royals hadden tot de achtste inning een 1-0 voorsprong, maar deze werd door een wild pitch en een RBI-double van Dillon Dingler omgebogen tot een voorsprong voor de Tigers. En dus kans voor Jansen om geschiedenis te schrijven.

Waren het de zenuwen? Of was het gewoon de kwaliteit van Lane Thomas? Hoe dan ook, de outfielder kwam door met een single en zette vervolgens met een gestolen honk Jansen vol onder druk. Onze landgenoot heeft echter wel voor hetere vuren gestaan. Zelfs de gang van Thomas naar het derde honk na een productieve out van Salvador Perez bracht Jansen niet van zijn stuk. Vinnie Pasquantino moest er vervolgens na 3 pitches ook aan geloven, waardoor Starling Marte de laatste hoop van Kansas werd.

HISTORISCHE SAVE TE PAKKEN!

De 37-jarige outfielder maakte het zijn generatiegenoot niet gemakkelijk, maar na 6 pitches sloeg Marte de bal hoog de lucht in voor een fly ball. En een eenvoudige derde en laatste out in deze inning en wedstrijd. Save 479 in de carriere van de closer was daarmee een feit en tevens de derde plek op die all-time lijst met saves. Een fenomenale prestatie van Kenley Jansen, die alleen de ongenaakbare Mariano Rivera (652 saves) en Trevor Hoffman (601) voor zich moet dulden. Al zal dat ongenaakbare nog moeten blijken. Beide superclosers gingen door tot in hun veertigste, dus heeft de pas 38-jarige Jansen nog tijd om hen te bedreigen.

Al de dag na die legendarische save tegen de Royals was het tijd voor nummer 480. Weer waren de Royals de tegenstander, weer gaf Jansen één hit op bij een 2-1 voorsprong, maar opnieuw stelde de closer de winst veilig. Dit deed hij ook op 18 april op bezoek bij zijn oude club Boston Red Sox. Dit keer gaven de Tigers hem een wat ruimere marge, maar Jansen had dat niet nodig, Na slechts 14 pitches maakte hij een einde aan de wedstrijd en wonnen de Tigers voor de zevende keer in acht wedstrijden. Na een stroeve start (4 uit 13) hebben ze de schwung inmiddels te pakken.

PALACIOS EN RAYS ACHTERVOLGEN YANKEES

In een AL East waarin de New York Yankees duidelijk de dienst uitmaken, zitten Richie Palacios en zijn Tampa Bay Rays nog enigszins op de bagagedrager. De outfielder, zelf afkomstig uit New York maar dus met Nederlandse roots, is helaas lang niet altijd zeker van een plekje in de line-up van de Rays maar probeert dit zo goed en zo kwaad als het gaat af te dwingen. Dit gaat de ene keer beter dan de andere keer. Tussen 14 en 16 april werkten de Rays een drieluik af tegen de Chicago White Sox. Voor zowel de club als Palacios ging dit alleraardigst. Tampa Bay won elk van de drie duels en Palacios was in twee wedstrijd goed voor 3 hits in 5 at-bats. Ook tekende hij in de series finale voor een belangrijke RBI namens de Rays.

In de volgende serie, tegen de Pittsburgh Pirates, mocht Palacios drie keer starten. Slechts één keer maakte de veelzijdige tweedehonkman de wedstrijd ook daadwerkelijk af. Hij was in deze serie 2-for-7 aan slag met een double en een run in de derde wedstrijd. Dat was een dag na de enorme marathonpartij over 13 innings, die met 8-7 gewonnen werd door de Tampa Bay Rays. Helaas voor die club was het ook de enige overwinning in Steel City. Desondanks konden de Rays met 4 overwinningen in 6 wedstrijden best tevreden terugkijken op deze road trip. Hetzelfde gold in zekere zin ook voor Richie Palacios. Hij begon die trip met een .211 batting average en keerde met een .290 slaggemiddelde weer terug naar Florida.

DALENDE LIJN…

Dat gemiddelde ging in de thuiswedstrijden tegen Cincinnati Reds deze week weer gestaag omlaag. Palacios was nog 1-for-4 in de met 1-6 verloren eerste wedstrijd, maar wist in de volgende duels niet tot een hit te komen. Hij startte dinsdag nog in de met 6-12 verloren tweede ontmoeting. Met 0-for-2, een run en twee keer vier wijd deed de infielder nog wat hij kon om die nederlaag te voorkomen. Een dag later mocht Palacios alleen in de late innings opdraven en was hij 0-for-1 in zijn enige slagbeurt. Die wedstrijd werd overigens wel met 6-1 door de Rays gewonnen. Zij hebben een achterstand van 2.5 gewonnen wedstrijden op de dominante Yankees, die donderdag voor de zesde keer op rij wonnen en Boston met een sweep nog verder het toch al diepe moeras intrapten.

NOG STEEDS ZAND IN DE MOTOR VAN BOSOX

We verlieten je twee weken geleden bij onze laatste MLB Watch in de hoop dat Ceddanne Rafaela en de Boston Red Sox na twee overwinningen op Milwaukee de weg omhoog hadden gevonden. Eerlijk is eerlijk, daar had het in de serie daarna ook alle schijn van. In St. Louis, op bezoek bij de Cardinals, wonnen de BoSox twee van de drie wedstrijden. Alleen de eerste ontmoeting, waarin Ceddanne Rafaela zijn eerste tweehonkslag van dit seizoen sloeg, ging met 3-2 naar de thuisspelende Cardinals.

Met 7-1 en 9-3 lieten de uitslagen in de volgende duels aan duidelijkheid niets te wensen over. Toch was het Rafaela die in die met 7-1 gewonnen wedstrijd pas laat de aanzet gaf tot een bijzonder productieve inning. In de negende inning zette hij zijn team met een RBI-single op 3-1 en vervolgens liep Boston dus definitief weg van de Cardinals. De rappe outfielder moest daarna heel lang wachten tot zijn volgende RBIs. Dat terwijl zijn Red Sox die zo goed kon gebruiken in Minnesota en Detroit.

Op bezoek bij de Twins leed Boston twee nederlagen en won het één keer. Rafaela kwam in de middelste van de drie duels niet in actie en was aan slag 2-for-7 met 2 runs in de met 9-5 gewonnen series finale. Terug op het vertrouwde veld van Fenway Park ging het ook tegen de Detroit Tigers niet vanzelf. Wederom gingen de twee van de vier wedstrijden in deze serie verloren. Na een late 1-0 overwinning in de eerste ontmoeting gingen de volgende twee verloren. Rafaela kwam in beide duels één keer door met een double, maar zijn teamgenoten wisten dit niet om te zetten in runs.

MEER SLECHT NIEUWS

Rafaela besloot daarom in de series finale afgelopen maandag het heft maar in eigen hand te nemen. Als pinch hitter in de zevende inning zette hij zijn Red Sox eigenhandig op een 5-3 voorsprong dankzij een 2-run RBI-single naar het rechtsveld. Op de dag van de Boston Marathon lieten de Red Sox hun stad weer eens juichen door de Tigers met 8-6 te kloppen. De serie daarna zullen ze echter in Beantown rap willen vergeten. De New York Yankees pakten de bezem voor een sweep bij de aartsrivaal en waren met respectievelijk 0-4, 1-4 en 2-4 te sterk. In 11 at-bats wist Rafaela slechts één hit te produceren.

Hoewel de BoSox afgelopen maandag dus het duel met Detroit wonnen, was er ook een verlies. Startend werper Sonny Gray, toch met de nodige verwachtingen richting Fenway gekomen, moest al vroeg van de heuvel. Zijn hamstring speelde hem parten en de club besloot hem op de IL te plaatsen. Het is niet de eerste keer dat die spier de werper plaagt. Ook in 2022 en 2024 kampte Gray al met hamstringklachten.

RONDJE LANGS DE VELDEN

METS WETEN EINDELIJK WEER WAT WINNEN IS

De New York Mets hadden hun seizoenstart heel anders voorgesteld. Zo hoopten ze bijvoorbeeld mee te doen om de titel in de NL East. Iets wat nu, na één maand in het reguliere seizoen, al vrijwel onmogelijk lijkt. Afgelopen woensdag boekten de Mets namelijk voor het eerst sinds lange tijd weer eens een overwinning. Bij de rentree van Juan Soto werden de Minnesota Twins met 3-2 verslagen. Dat was voor deze trotse franchise de eerste zege sinds 7 april. Daarna volgden louter nederlagen. Veel nederlagen.

Het franchiserecord uit 1962 (17 verliespartijen op rij) werd niet verbroken, maar trots zullen ze er zeker niet op zijn dat er 12 op rij verloren gingen. En dat terwijl ze daarvoor met 7 overwinningen uit 11 wedstrijden nog best aardig begonnen. Door die lange losing streak zijn de Mets logischerwijs achterop geraakt in de NL East. De achterstand op Atlanta, dat nog altijd geen serie verloren heeft, is al opgelopen tot meer dan 8 gewonnen wedstrijden. Geen enkel team in de historie van MLB heeft de play-offs gehaald in een seizoen waarin ze een 12 game losing streak noteerden. Slechts drie haalden ’t postseason na slechts 8 van de eerste 24 wedstrijden te hebben  gewonnen.

De winst van woensdag kan bijna niet los worden gezien van de terugkeer van Juan Soto. Vijftien wedstrijden moesten ze ’t zonder hun superster doen en in die wedstrijden kwam New York niet verder dan een totaal van 40 runs. Helaas voor de Mets viel in diezelfde wedstrijd tegen de Twins een andere sterkhouder uit. Francisco Lindor viel uit met een kuitblessure en lijkt enige tijd uit de roulatie te zijn.

ANGELS MOETEN AFSCHEID NEMEN VAN CLUBICOON

De honkbalwereld werd vorige week opgeschrikt door het overlijden van Garrett Anderson. De drievoudig All-Star en winnaar van de World Series met de toenmalige Anaheim Angels overleed aan een hartaanval en mocht slechts 53 jaar oud worden. Anderson speelde 15 seizoenen voor de Halos en groeide uit tot een waar clubicoon. De voormalig linksvelder heeft tal van franchiserecords op zijn naam. Zo speelde hij de meeste wedstrijden voor de club (2013), sloeg Anderson de meeste runs binnen (1292) en heeft hij de meeste grandslams (8).

Het was Garrett Anderson niet gegeven zijn actieve carriere af te sluiten bij de club die hem lief was. In 2009 en 2010 speelde hij nog voor respectievelijk de Braves en Dodgers om vervolgens terug te keren naar de Angels om daar als analist voor de tv aan de slag te gaan. De club herdacht hun icoon vorige week vrijdag met een minuut stilte voor aanvang van het duel met de Padres. Daarnaast zullen de Angels Anderson de rest van deze jaargang eren met een embleem op het shirt.

DODGERS MOETEN DIAZ LANG MISSEN

Na vier prima optredens in zijn eerste vijf wedstrijden voor de LA Dodgers gingen op 10 april al wat alarmbellen voorzichtig rinkelen. Die dag gaf Edwin Diaz tegen de Texas Rangers 4 hits op en stond hij 3 verdiende punten toe. Zijn volgende outing was pas negen dagen later. Kon het tegen de Rangers nog afgedaan worden als een beroerd optreden, nu werd duidelijk dat er iets mis was met de Dodgers-closer. Eén walk, 3 hits, 3 verdiende punten en geen enkele out was het resultaat van 13 pitches op bezoek bij de Colorado Rockies.

Na afloop gaf Diaz in gesprek met de staf aan dat er iets niet goed voelde in zijn elleboog. Afgelopen maandag kwam het hoge woord er al uit dat er een operatie nodig was om loszittende botstukjes te verwijderen uit de rechterelleboog. Dat betekent nog niet het einde van het seizoen voor de 32-jarige closer uit Puerto Rico, maar volgens de Dodgers is hij wel tot de tweede seizoenshelft uitgeschakeld. Daarmee kent Edwin Diaz een wat valse start van zijn carriere in LA. Na zeven jaar New York Mets zocht hij zijn heil ergens anders en tekende voor drie seizoenen en $ 69 miljoen voor het sterrenensemble aan de westkust. Daar zal hij voorlopig dus nog even op 4 saves blijven staan.

OHTANI ZIET STREAK SPAAK LOPEN

Het franchiserecord van Duke Snider blijft onaangetast. En ook het stokoude MLB-record van Ted Williams uit 1949 werd uiteindelijk niet bedreigd door Shohei Ohtani. De Japanse wereldster van de LA Dodgers bereikte in 53  opeenvolgende wedstrijden de honken en zette daarmee een reeks neer die Shawn Green evenaarde. In 2000 zette ook Green een dergelijke streak neer. Zowel Ohtani als Green moeten nog altijd hun meerdere erkennen in Duke Snider, die in 1954 een serie van 58 wedstrijden neerzette. Destijds speelden de Dodgers overigens nog in Brooklyn.

Deze week kwam er tegen de San Francisco Giants een einde aan die knappe streak. Ohtani ontsnapte dinsdag nog door in de zevende inning door te komen met een infield-single. Woensdag was er echter geen ontsnappen aan. Ohtani was 0-for-4 in het slagperk, maar was zeker niet de enige van zijn team die geen potten brak aan slag. De Dodgers bogen met 0-3 voor de Giants. Dat gebeurde nadat ze dinsdag al met 1-3 de bietenbrug op gingen. Door deze twee verliespartijen én de goede prestaties van de Padres gingen beide teams na woensdag samen aan kop in hun NL West.

VALSE START ASTROS

Net als in NY en Philly hadden ze ook in Houston op een betere eerste maand gerekend. De World Series-winnaar van 2017 en 2022 won vijf van de eerste zeven wedstrijden dit jaar, maar liep toen tegen een road trip aan die ze heel snel willen vergeten. Van de tien uitwedstrijden die ze speelden op die reis langs de Athletics, Rockies en Mariners wonnen de Astros er slechts één. Dat is op zich niet zo’n probleem als je daarna een goede homestand aflevert. Helaas voor de Astros gingen er daarvan echter ook vier van de zes verloren, waardoor ze onderaan de AL West kwamen te bungelen.

Hoewel teams of managers niet snel naar excuses zoeken, zijn die er in Houston wel degelijk. De ploeg van manager Joe Espada wordt vooralsnog achtervolgd door een pechduiveltje. Startend werper Cristian Xavier ligt er voorlopig uit en dat geldt eveneens voor kortestop Jeremy Pena, outfielder Joey Loperfido, Jake Meyers en Taylor Trammell en infielder Nick Allen. Niet allemaal spelers waar de Astros omheen zijn gebouwd, maar het komt de diepte niet ten goede. Met dus de nodige gevolgen van dien.

Hoewel zo’n reeks van 4 overwinningen in 17 wedstrijden verre van ideaal is, is er voor de Astros in de divisie niet eens zoveel aan de hand. Voor aanvang van de wedstrijden van dit weekend was de achterstand op de koplopers (Texas Rangers en de Athletics) slechts 3.5 gewonnen wedstrijden.

MURAKAMI EVENAART FRANCHISERECORD

Het gaat (weer) niet goed met de Chicago White Sox, maar desondanks valt er wel degelijk iets te vieren daar in The Windy City. In onze eerste MLB Watch van het seizoen kwam de naam van Munetaka Murakami al voorbij. De Japanse rookie baarde opzien in de eerste week door in elk van z’n eerste drie wedstrijden een homerun te slaan. De 26-jarige eerstehonkman haalde daarmee de krantenkoppen, maar was nog niet klaar in zijn eerste maand in de majors.

Afgelopen week toonde Murakami dat ’t namelijk nog een tandje beter kon. De Japanner sloeg in vijf achtereenvolgende wedstrijden een homerun en evenaarde daarmee een franchiserecord van deze traditierijke club. Daarnaast evenaarde hij ’t record van een andere Japanse grootheid. Ook Shohei Ohtani wist namelijk eens in vijf duels op rij de bal weg te slaan voor een homerun. Donderdag eindigde de mooie reeks van Murakami. Tegen de Diamondbacks wonnen de White sox wel, maar hadden daarvoor geen longball van de Japanner nodig. Het MLB-record van acht wedstrijd op rij met een homerun blijft daardoor nog even staan.

Dit record is in het bezit van Ken Griffey Jr., Don Mattingly en Dale Long. Zij maakten elk 8 wedstrijden op rij fans blij met een homerun-bal. Griffey Jr. is daarvan de meest recente. Hij deed dit in 1993.

BREWERS TREFFEN TWEE DAGEN OP RIJ CY YOUNG-WINNAARS

Het is nog bijna nooit voorgekomen dat een team twee dagen op rij een winnaar van de Cy Young treft. Om precies te zijn, is dit twee keer voorgekomen. En twee keer was infielder David Hamilton hier bij betrokken. Vorig jaar met de Red Sox trof hij Tarik Skubal en Chris Sale op back-to-back dagen. Deze week was het opnieuw raak voor Hamilton. Inmiddels spelend bij de Milwaukee Brewers trof hij donderdag Skubal en de Tigers om het vervolgens op vrijdag op te nemen tegen Paul Skenes en diens Pittsburgh Pirates.

Erg succesvol verliepen die ontmoetingen niet voor de verrassende hekkensluiter in de NL Central. Tegen Skubal en de Tigers wisten de Brewers de bal nog wel te raken. Milwaukee scoorde 4 runs op 7 hits voordat Skubal van de heuvel verdween. Een walk-off homerun van Spencer Torkelson bezorgde de Tigers overigens de winst in de negende inning. Tegen Skenes had de Brew Crew het nog een stuk lastiger. Pittsburgh versloeg Milwaukee met 6-0 en zag hun ace een meesterwerk afleveren. Zes innings lag gaf Skenes geen hit weg. Pas in de zevende inning was het Jake Bauers die een no-hitter voorkwam. Dit was achteraf ook de enige hit van de Brewers, die bar weinig te vertellen hadden tegen een oppermachtige Skenes en zijn Pirates.

Pittsburgh moet met hun 15-11 record nog twee teams voor laten gaan in hun divisie. Cincinnati won 17 van de 26 duels. Zij delen de koppositie met de red hot Chicago Cubs, die ook 17 van de 26 wedstrijden wonnen en waarvan de laatste tien op rij.

Cover photo: Rick Osentoski / Imagn Images

NHL Play-Offs 2026: Montreal wint titanenstrijd, Utah en Anaheim pakken voorsprong in serie

Dennis Bakker
-
0
NHL Play-Offs 2026: Montreal wint titanenstrijd, Utah en Anaheim pakken voorsprong in serie

Afgelopen nacht stonden er drie duels op het programma in de eerste ronde van de play-offs. In Montreal kreeg het Bell Centre voor de derde keer in de serie tussen de Canadiens en de Lightning een overtime voorgeschoteld. De eerste play-off wedstrijd in Salt Lake City leverde geen spektakel, maar wel verrassing op en vlogen de Ducks over het ijs met als lijdend voorwerp Edmonton Oilers.

EASTERN CONFERENCE

GAME 3: TAMPA BAY LIGHTNING – MONTREAL CANADIENS

De divisiestrijd tussen Tampa Bay Lightning en Montreal Canadiens is kwalitatief één van de beste in de huidige NHL Play-Offs. Afgelopen nacht schoot de serie voor het eerst in het Bell Centre in Montreal in gang en stelden zowel het publiek als beide ploegen allesbehalve teleur.

Gesteund door het bomvolle thuispubliek schoten de Canadiens uit de startblokken. Het intrappen van het gaspedaal sorteerde ook binnen enkele minuten effect, nadat Alexandre Texier Andrey Vasilevskiy het nakijken gaf. Lang konden de Habs niet van de voorsprong genieten, daar Brayden Point zijn eerste play-off treffer op de powerplay noteerde en daarmee vrij vlot de stand weer in evenwicht trok.

Het momentum kantelde wat richting Tampa Bay en aan het begin van de tweede periode kreeg het loon na werken. Brandon Hagel schoot unassisted met een geweldige wrister de puck langs de verbouwereerde Jakub Dobes — die overigens ook vannacht weer en fuego was –. Het verhitte onderonsje tussen Dobes en Erik Cernak na de treffer resulteerde overigens in een unsportsmanlike conduct voor beiden. Montreal nam het initiatief weer in de wedstrijd en zag met nog vijf minuten in de tweede Kirby Dach de 2-2 binnenknallen.

In het restant van de reguliere speeltijd was het waanzinnig spannend, “verprutste” Montreal maar liefst drie 1 v 1 kansen maar kreeg het in overtime loon na werken. Huidig Calder Trophy houder Lane Hutson kreeg na geweldig voorbereidend werk van Alexandre Texier de puck en gaf door en langs een wirwar van sticks en benen Vasilevskiy vrij vlot het nakijken.

Tussenstand: Montreal Canadiens leidt de serie met 2-1

WESTERN CONFERENCE

GAME 3: VEGAS GOLDEN KNIGHTS – UTAH MAMMOTH

Afgelopen nacht werd er lichtelijk geschiedenis geschreven in Salt Lake City. Voor het eerst in haar nog jonge rebranding van Arizona naar Utah mochten de Mammoth-fans zich opmaken voor play-off ijshockey. Met een gelijke stand in de serie waren de Mammoth (op papier) in het thuisvoordeel, iets wat een oorverdovend publiek én de riffs van Metallica louter onderstreepten.

Ondanks het feit onder de indruk leken van de atmosfeer in Salt Lake City, was daar in de eerste tien minuten van de wedstrijd nog allesbehalve sprake van. De Stanley Cup winnaar van 2023 had de touwtjes stevig in handen en met een imponerende forecheck en snelle spel stond er halverwege de eerste periode een schotenverhouding van 10:1 op de scoreborden.

Nadat de storm uit Nevada iets was gaan liggen, kwam de thuisploeg zowaar op voorsprong. Een wat ongelukkige samenloop van omstandigheden (stuiterende puck, Carter Harts masker en five hole) resulteerde in de openingstreffer van MacKenzie Weegar. Wat murw geslagen door de plotselinge domper liet Dylan Guenther in staat de voorsprong vlak voor het verstrijken van de eerste twintig te verdubbelen.

In het tweede bedrijf eenzelfde spelbeeld. De Golden Knights de lakens uitdelend, de Mammoth de treffers noterend. Hoewel er slechts vijf schoten op doel werden genoteerd, resulteerde dit wel in twee treffers van Lawson Crouse. Jack Eichel deed na de 4-0 vlot wat terug, maar na veertig (en zestig) minuten ijshockey kregen de Golden Knights slechts twaalf schoten tegen — laagste aantal in play-offs ooit voor Vegas –, maar mocht Carter Hart reeds vier keer vissen.

Alle hens aan dek in het laatste bedrijf voor Utah. De Mammoth waren duidelijk van plan het slot op de deur te gooien wat ook uitstekend lukte. De goudhemden probeerden de Mammoth-muur te slechten, maar stuitten daarbij ook op de uitblinkende Karel Vejmelka. De 2-4 van Nic Dowd kwam met nog drie minuten op de klok te laat om nog van waarde te zijn.

Tussenstand: Utah Mammoth leidt de serie met 2-1

GAME 3: EDMONTON OILERS – ANAHEIM DUCKS

In de ‘Battle of the Pacific’ maken Edmonton Oilers en Anaheim Ducks er (voor de neutrale kijker) een doelpuntenfestijn van. Afgelopen nacht stond Game 3 op het programma en stelden beide ploegen qua treffers ook ditmaal niet teleur.

Voor eigen publiek walsten de Ducks echter volledig over Edmonton heen in de eerste periode. In twintig minuten tijd schoot de ploeg van head coach Joel Quenneville maar liefst twintig (!) keer op het vijandelijke doel en was het met name aan goalie Connor Ingram te danken dat er niet na één periode al een streep door de aspiraties van Edmonton heen kon. Ondanks de schotenregen kwam de bezoekers op voorsprong via Vasily Podkolzin, maar bogen Mason McTavish en Mikael Granlund de achterstand binnen twee minuten om in een dik verdiende voorsprong voor de gastheren.

Kris Knoblauch zal zijn stembanden veelvuldig hebben getest in de kleedkamer, want in het tweede bedrijf kwam er een ander Edmonton het ijs op. Kasperi Kapanen bracht de stand binnen vier minuten weer in evenwicht en Ryan Nugent-Hopkins schoot twee minuten later de Oilers op voorsprong, die met assists van Evan Bouchard en Connor McDavid eindelijk alle drie op de scoreformulieren verschenen. Wakker geschud door de twee vroege treffers nam Anaheim het initiatief weer en bracht Alex Killorn — met een lakende Bouchard als defensieve ‘middelpunt’ — halverwege de tweede de stand weer in evenwicht, 3-3.

Het bleek een voorbode voor de rest van de wedstrijd. Edmonton had geen antwoord op de snelheid en intensiteit van Anaheim en na een zwakke pass van diezelfde Bouchard schoot Beckett Sennecke in een 2 v 1 zijn eerste play-off treffer tegen de touwen. Als ware het de Kerstman bleef Bouchard met cadeautjes strooien, daar een minuut later een simpel ogende pass op Draisaitl eveneens in een 2 v 1 resulteerde, die door Leo Carlsson tot treffer werd gepromoveerd. Na de aansluitingstreffer van Connor McDavid wankelden de Ducks iets, maar gooide Jeffrey Viel met nog drie minuten op de klok het duel definitief in het slot. De empty-netter van Jackson LaCombe bepaalde de eindstand uiteindelijk op 7-4.

Tussenstand: Anaheim Ducks leidt de serie met 2-1

Cover photo: Eric Bolte-Imagn Images

NHL Play-Offs 2026: Buffalo weer op voorsprong, matchpoint Carolina en Colorado

Dennis Bakker
-
0
NHL Play-Offs 2026: Buffalo weer op voorsprong, matchpoint Carolina en Colorado

Afgelopen nacht kreeg het publiek drie wedstrijden voorgeschoteld, waarvan er maar liefst twee in een vrij zekere plooi lijken te zijn gevallen. Het bal werd geopend door de Atlantic kemphanen Buffalo Sabres en Boston Bruins, die net als in Game 1 en 2 er een close game van maakten. Carolina Hurricanes en Colorado Avalanche deden op hun beurt andermaal wat er van hen werd verwacht en zetten zichzelf daarmee beiden op matchpoint voor een ticket naar de tweede ronde van de play-offs.

EASTERN CONFERENCE

GAME 3: BUFFALO SABRES – BOSTON BRUINS

De serie tussen Buffalo Sabres en Boston Bruins is tot op heden één van de series die het dichtst bij elkaar ligt. Uiteraard is op papier Buffalo in het voordeel met haar eerste divisiewinst in vijftien jaar, maar bleek Beantown in zowel Game 1 als Game 2 haar huiswerk meer dan behoorlijk op orde te hebben.

Ook afgelopen nacht waren beide ploegen andermaal aan elkaar gewaagd. In de eerste twintig minuten bleef het duel weliswaar doelpuntloos, maar hielden de kemphanen allesbehalve het voet op het rempedaal. Allicht is de 13:9 schotenverhouding geen ‘vetpot’, maar met meerdere powerplay-mogelijkheden aan beide zijden verveelde de ‘Opening Frame’ geen seconde.

In het tweede bedrijf schroefden beide ploegen het tempo iets terug, maar resulteerde dit echter wel in goals. Het bal werd geopend door de thuisploeg, waar Tanner Jeannot op aangeven van Charlie McAvoy zijn eerste play-off treffer van deze editie noteerde. Nadat een toegekend penalty-shot aan de Bruins een aantal minuten later niet tot treffer promoveerde, trokken de Sabres via Bowen Byram de stand weer gelijk.

Vroeg in de derde periode viel er een treffer te noteren. Alex Tuch kreeg het thuispubliek met een mooi snapper stil en zette daarmee de Sabres voor het eerst in de wedstrijd op voorsprong. Nadat Boston twee (powerplay) mogelijkheden om de stand gelijk te trekken niet benutte, gooide Noah Ostlund met een empty-netter de wedstrijd in het slot.

Tussenstand in de serie: Buffalo leidt met 2-1

GAME 3: CAROLINA HURRICANES – OTTAWA SENATORS

Carolina Hurricanes heeft nog één overwinning nodig om de tweede ronde van de Eastern Conference te bereiken. In de Canadese hoofdstad waren het de Senators er alles aan gelegen om de serie weer spannend te krijgen, maar stuitten ze op de muur genaamd Frederik Andersen.

Ondanks de verwachtingen en (stiekeme) hoop dat Ottawa in eigen huis een dominantere en fysiekere houding zou aannemen, was het Carolina dat vanaf de eerste minuut de klok sloeg. Na vijf minuten resulteerde dit al (voor de derde maal op rij) in een openingstreffer van Logan Stankoven.

Dat de wedstrijd niet van de spectaculaire momenten overliep spreekt wel uit het feit dat het volgende noemenswaardige moment het uitvallen van Jake Sanderson is. Na een illegale hit van Taylor Hall moest de verdediger (ondanks twee shifts nadien) met hersenschudding verschijnselen de catacomben opzoeken.

De gemene deler aan de kant van de Senators was zonder discussie de powerplay. In de eerste tien minuten van de tweede periode kreeg de thuisploeg maar liefst vier (!) mogelijkheden om de stand in evenwicht te trekken, maar vond het keer op keer Frederik Andersen op haar weg. Desondanks trokken de Sens de stand gelijk via Drake Batherson, die met een fraaie combinatie dan eindelijk de Deense goalie het nakijken gaf.

Lang konden de aanwezige fans van de thuisploeg niet genieten van de gelijke stand. Een mooie 1-2-3 tussen Taylor Hall, K’Andre Miller en eindstation Jackson Blake bracht Carolina weer op voorsprong. Een voorsprong die ze in een bijzonder matige (maar spannende) derde periode niet meer uit handen gaven.

Tussenstand in de serie: Carolina leidt met 3-0

WESTERN CONFERENCE

GAME 3: COLORADO AVALANCHE – LA KINGS

Net als Carolina Hurricanes heef ook Colorado Avalanche nog maar één overwinning nodig om de tweede ronde van de play-offs te bereiken. Na twee wedstrijden in Denver kruisten beide ploegen vannacht de degens in Los Angeles, waar de Avs ook ditmaal aan het langste eind trokken.

Al vroeg in de wedstrijd openden de bezoekers de score. LA kreeg de puck niet uit haar eigen zone en na een wat chaotische situatie in de zone, gaf Gabriel Landeskog het laatste zetje en noteerde daarmee zijn tweede play-off treffer van dit seizoen. In een verder vrij vlekkeloze eerste periode vielen er geen noemenswaardige momenten te noteren.

Het duel ontbrandde (iets) meer in het tweede bedrijf, maar waren het aantal schoten nog altijd schaars. Na zes minuten veerde het thuispubliek voor het eerst in de wedstrijd op. Een waanzinnige backhand assist van Quinton Byfield werd door Trevor Moore vakkundig tot gelijkmaker gepromoveerd, 1-1. Grote mannen staan in de beslissende momenten op, zo ook Cale Makar. De Canadese superster maakte twee slimme schijnbewegingen in de aanvallende zone en wachtte precies lang genoeg om de 2-1 tegen de touwen te kunnen schieten.

In de derde periode verdubbelden de Avs haar voorsprong. Na een enigszins twijfelachtige penalty voor Nathan MacKinnon (embellishment) kreeg de thuisploeg een uitgelezen mogelijkheid om de stand weer in evenwicht te brengen, maar verdubbelden de Avs de marge. Een verkeerd uitgevoerde one-timer resulteerde in de turnover op een 2 v 1 situatie, waarna Arturri Lehkonen met enig fortuin Anton Forsberg five hole passeerde.

Het slotoffensief van de Kings leverde een aansluitingstreffer op van Adrian Kempe, maar het kwam echter te laat. Nadat Forsberg naar de kant werd gehaald bepaalde Brock Nelson met een empty-netter de eindstand op 4-2.

Tussenstand: Colorado leidt de serie met 3-0

Cover photo: Charles Krupa / AP

NHL Play-Offs 2026: Johnston beslist slijtageslag, Flyers en Ducks vliegen naar winst

Hans Mulder
-
0
NHL Play-Offs 2026: Johnston beslist slijtageslag, Flyers en Ducks vliegen naar winst

Afgelopen nacht verplaatste The Battle of Pennsylvania zich naar Philadelphia, waar een afgeladen Xfinity Mobile Arena niet kon wachten om de Penguins de volgende dreun uit te delen. Dit was tevens de enige ontmoeting in de Eastern Conference. In het westen kreeg de strijd tussen de Stars en Wild een vervolg in Minnesota. Tot slot lees je in deze recaps of de Anaheim Ducks er dit keer wel in slagen de Oilers te verslaan.

EASTERN CONFERENCE

Eerste ronde (Best-Of-7)

GAME 3: PHILADELPHIA FLYERS – PITTSBURGH PENGUINS

Na twee relatief kansloze nederlagen in het eigen Pittsburgh wisten de Penguins dat het in Game 3 anders moest. De Flyers-aanhang had daar geen belang bij. Zij zagen voor het eerst sinds jaren hun favoriete team terug in de play-offs en gingen er eens goed voor zitten. Diezelfde fans zagen een iets ander Pittsburgh dan in de eerste twee duels. Vanaf het begin trapten de Penguins het gaspedaal in en ging het richting de goal van Dan Vladar. Succes hadden ze ook al snel. Op de powerplay was het Evgeni Malkin die de Penguins voor het eerst in deze serie de voorsprong bezorgde.

Dit lieten de Flyers niet op zich zitten. Die tegentreffer schudde de ploeg van Rick Tocchet wakker en langzaam maar zeker kreeg de thuisploeg grip op het duel. Iets wat de arbitrage juist kwijtraakte, want de teams lieten steeds vaker blijken elkaar niet te liggen. De tweede periode was ook nog maar een paar minuten oud toen zo’n beetje alle spelers op het ijs elkaar in de haren vlogen. Dit leek het moment waarop Philly deze Game 3 naar zich toetrok.

Aan al die chaos hielden de Flyers een powerplay over en dat paste in het straatje van Trevor Zegras. De voormalig Duck schoot met scherp voor de 1-1. Ondanks al hun ervaring leken de Penguins nu even het spoor bijster. De Flyers draaiden de duimschroeven aan en hadden in Rasmus Ristolainen een verrassende doelpuntenmaker. Met slechts één goal in het reguliere seizoen verdubbelde de Finse blueliner halverwege deze wedstrijd zijn productie met de 2-1. Nog voor de Pens beseften wat er gebeurde, was het opnieuw raak. Nick Seeler verschafte Philly wat lucht met de 3-1.

HOOP VERVLOGEN?

Voor de Penguins brak er nu een hele belangrijke periode aan. Eigenlijk konden zij zich geen nederlaag veroorloven, maar aan de andere kant wisten ze zich geen raad met deze rare Flyers. In veel voorbeschouwingen ging het over een sweep vóór de Penguins. Niet tégen de Penguins. Met zijn eerste van deze serie probeerde Erik Karlsson de Pens weer tot leven te wekken.

Niet voor lang, want net als Karlsson scoorde Noah Cates op de powerplay. Alleen deed hij dat voor de Flyers en maakte hij er 4-2 van. Dan Muse zag zich nu genoodzaakt al vroeg met een slotoffensief te starten, maar dit liep verkeerd af. Owen Tippett kon de puck eenvoudig in het lege doel schuiven om zo de eindstand op 5-2 te bepalen.

UP NEXT

De Pittsburgh Penguins moeten wedstrijd voor wedstrijd, periode voor periode, proberen om terug in deze serie te komen. Dan Muse heeft nu een paar dagen de tijd om te bedenken hoe ze dat gaan doen, want Game 4 staat voor zondag 02.00 uur (Nederlandse tijd) op het programma. De Penguins-coach zal ongetwijfeld wijzen naar de openingsfase in Game 3, maar beseft ook dat de Flyers eigenlijk al drie wedstrijden lang de bovenliggende partij zijn.

Tegen alle verwachtingen in kunnen die het zondag al afmaken. Het liefst voor eigen publiek, want een sweep in The Battle of Pennsylvania zullen ze in Philly zeker waarderen!

Tussenstand in de serie: Philadelphia leidt met 3-0

WESTERN CONFERENCE

Eerst ronde (Best-Of-7)

GAME 3: MINNESOTA WILD – DALLAS STARS

Dallas Stars wist zich in Game 2 te herstellen van die oorwassing in Game 1. Bij vlagen zagen we in die tweede wedstrijd het ware gezicht van die grootmacht uit Big D, maar coach Glen Gulutzan wist ook dat er minimaal één keer gewonnen moest worden in Minnesota om de regie in deze serie te pakken. Zijn spelers kregen al rap in Game 3 de kans op voorsprong te komen. Een overtreding van Jonas Brodin werd meedogenloos afgestraft door Mikko Rantanen. Een PPG dus voor de Stars, iets wat als een rode draad door deze wedstrijd zou lopen.

Het werd voor de bezoekers nog mooier in die eerste periode. Matt Duchene en Jason Robertson waren als aangevers betrokken bij die eerste treffer en deze combi was ook verantwoordelijk voor de tweede. Duchene opnieuw met de assist en Robertson die afrondde. Bij de Wild moest er nu iets gebeuren om dit duel niet uit de hand te laten lopen. Ook zij hadden aan powerplays geen gebrek deze lange avond. De eerste de beste mogelijkheid grepen zij dan ook aan om de aansluitingstreffer te scoren. Marcus Johansson schoot deze tegen de touwen in de slotfase van de eerste periode.

Al vroeg in de tweede mochten de fans opnieuw juichen. Joel Eriksson Ek toonde zich in Dallas al twee keer trefzeker en schoot nu met zijn derde dit postseason Minnesota langszij. Een stand ook die recht deed aan de krachtsverhoudingen, want zoals verwacht zat er bar weinig verschil tussen beide topteams. Toch begon er wel degelijk één met een voorsprong aan de derde periode. Michael McCarron zette de Wild met zijn eerste van de play-offs voor ’t eerst deze avond op voorsprong.

MARATHONPARTIJ

Halverwege de derde periode liet het duo Robertson en Duchene weer eens van zich horen. Weer op de powerplay en weer was het raak voor de Stars. Duchene verdiende een goal in deze wedstrijd en kreeg deze op aangeven van Jason Robertson. Daarmee kwam de stand op 3-3. Een stand die lang, heel lang op het bord zou blijven staan. In de laatste tien minuten van de reguliere speeltijd werd niet meer gescoord en ook de eerste overtime ging voorbij zonder doelpunten.

Dat viel vooral de Wild te verwijten. Zij lieten een paar keer na een numeriek overwicht te verzilveren en kregen daarvoor de rekening gepresenteerd in de tweede verlenging. Halverwege die 2OT schoot Danila Yurov de puck over het glas. Een lullige penalty, maar de Stars hadden daar lak aan. Wyatt Johnston haalde dit seizoen al vaak de trekker over op de PP en veranderde nu een schot van Miro Heiskanen dusdanig van richting dat zelfs Jesper Wallstedt kansloos was.

UP NEXT

De teams hebben tot zaterdagavond 23.30 uur (Nederlandse tijd) om te herstellen van deze slijtageslag. Dallas heeft dankzij de winst in Game 3 het thuisvoordeel weer overgenomen van Minnesota. Voor de Wild zal die Game 4 al een klein beetje als do-or-die voelen. Een nederlaag betekent dat Minnesota drie keer op rij moet winnen van de Stars. Om dat te voorkomen zal John Hynes er bij zijn mannen op hameren de discipline wat aan te trekken en zo uit de strafbank te blijven.

Tussenstand in de serie: Dallas leidt met 2-1

GAME 2: EDMONTON OILERS – ANAHEIM DUCKS

Er werd gezegd dat de Anaheim Ducks een uitgelezen kans lieten liggen in Game 1. Het jonge grut van Joel Quenneville hield Connor McDavid van het scoreformulier dat duel en voor het eerst dit seizoen wisten de Oilers desondanks te winnen. Anaheim wist ook Leon Draisaitl – die wel een paar assists gaf – van scoren te houden in Game 1, maar de Duitser liet in Game 2 zijn aanwezigheid al heel snel merken. Binnen negen minuten was het raak voor Draisaitl en de Oilers. Stiekem ging men in Edmonton misschien nu al wel uit van een 2-0 voorsprong in deze serie.

Daar wilden de Ducks niets van weten. In Game 1 gaven zij de Oilers al goed partij en dat was afgelopen nacht niet anders. Eveneens op de powerplay gaf Cutter Gauthier zijn team loon naar werken met de 1-1. Met die stand begonnen de teams ook aan de tweede periode. Een periode waarin de Ducks hun tanden zetten in deze Edmonton Oilers. Jacob Trouba zorgde al vroeg in die periode voor de voorsprong. Een PPG van Alex Killorn kreeg Oil Country helemaal stil, maar halverwege die tweede periode was er eindelijk een treffer van Connor. Connor Murphy welteverstaan, hij bracht de Oilers terug in dit duel met de 2-3.

GAUTHIER WEER BELANGRIJK

Edmonton slaagde er daarna niet in een overtalsituatie uit te buiten. Sterker nog, Ryan Poehling ontsnapte aan de aandacht en tikte short-handed de 2-4 achter Connor Ingram. Was daarmee deze doelpuntrijke periode voorbij? Niet echt. Gelukkig voor de thuisploeg kwam Zach Hyman door met zijn eerste van de play-offs en verkleinde het gat weer naar 3-4. Edmonton ging in de derde periode direct op jacht naar die gelijkmaker, maar moest wel even geduld hebben. Zes minuten voor tijd schoot Josh Samanski de thuisploeg langszij. De Oilers-aanhang haalde opgelucht adem. Nu zou het voor hun team allemaal wel goed komen. Desnoods in OT.

Die overtime kwam er niet. Cutter Gauthier had daar helemaal geen zin in. De Oilers-defensie zag hem over het hoofd toen hij een “losse” puck achter Ingram kon werken. Wéér moest Edmonton in de achtervolging, maar nu begon de tijd serieus te dringen. Kris Knoblauch stuurde een extra aanvaller het ijs op, maar betaalde dit met een zesde tegentreffer. Met ook zijn tweede van de avond gooide Poehling het definitief op slot: 4-6.

UP NEXT

Tja, we wisten dat de defensie bij Edmonton te wensen overliet en de Ducks onderstreepten dit nog maar eens in Game 2. En voor de tweede keer hielden de Ducks Connor McDavid dus in toom. Dit circus verplaatst zich nu naar Californië voor Game 3. Zaterdag (04.00 uur Nederlandse tijd) mogen de Ducks proberen om met behulp van de eigen achterban de leiding in deze best-of-7 te pakken. Niet voor het eerst vestigen de Oilers hun hoop op McDavid om dit te voorkomen.

Tussenstand in de serie: teams in evenwicht 1-1

Cover photo: David Zalubowski/AP Photo

SportAm 2026 NFL Mock Draft: de laatste twaalf picks

Lars Leeftink
-
0
SportAm 2026 NFL Mock Draft: de laatste twaalf picks

De week van de 2026 NFL Draft is aangebroken en dat betekent ook dat de SportAmerika NFL Mock Draft daar is. In drie artikelen proberen wij, zonder trades, te voorspellen wie waar naartoe zal gaan. In dit artikel sluiten we af met de laatste twaalf picks.

21 | PITTSBURGH STEELERS: OLAIVAVEGA IOANE | OG

Onder leiding van nieuwe head coach Mike McCarthy en GM Omar Khan mogen Pittsburgh Steelers maar liefs vier keer kiezen in de eerst drie rondes, waaronder deze belangrijke pick in de eerste ronde. Er is genoeg werk aan de winkel voor het team dat de afgelopen jaren vooral verdedigend gezien uitblonk.

Met Ty Simpson zouden de Steelers hun toekomstige opvolger van Aaron Rodgers kunnen draften hier, maar dit zou nog steeds vroeg zijn voor iemand als Simpson. Verder zou de offensive line wat hulp kunnen gebruiken, zeker op LT en LG. Met Blake Miller, Max Iheanachor (OT’s), Olaivavega Ioane (OG) en Kevin Proctor (OT of OG) zijn er vier prima opties beschikbaar. Ook een receiver (Omari Cooper Jr, Denzel Boston, KC Conception) is hier een optie voor WR3 achter DK Metcalf en Michael Pitmann Jr.

Aan de verdedigende kant van de bal kunnen de Steelers met Peter Woods of Caleb Banks hun defensive line versterken, terwijl C.J Allen een optie kan zijn als inside linebacker en ook de secondary met Avieon Terrell, Colton Hood en Brandon Cisse versterkt kan worden. Het gaat tussen Miller (OT), Ioane (OT/OG) en Cooper Jr (OWR/SWR), waarbij de keuze valt op Ioane.

MOCK/INSIDER PICKS: TY SIMPSON | QB

SPORTAM PICK: OLAIVAVEGA IOANE | OG

22 | LOS ANGELES CHARGERS: KADYN PROCTOR | OG/OT

Vervolgens zijn Los Angeles Chargers aan de beurt, met GM Joe Harris en head coach Jim Harbaugh wederom aan het roer. De Chargers zullen drie keer mogen kiezen tijdens de eerste drie rondes, waarvan dit het eerste moment zal zijn.

Aanvallend gezien zou een extra wapen zoals Bernard, Boston, Conception of tight end Kenyon Sadiq geen kwaad kunnen, terwijl de offensive line altijd en focus van Harbaugh zal zijn. Met Proctor, Miller en Iheanachor zijn er een paar interessante guards en tackles beschikbaar, ondanks dat zeker op tackle de Chargers zal goed zitten.

Verdedigend gezien zou een defensive tackle zoals Woods of Banks of pass rusher zoals McDonald of Parker zou geen kwaad kunnen (wederom trenches, altijd focus van Harbaugh), terwijl Allen als ILB en versterking in de secondary (Terrell, Hood, Cisse) ook een optie is. Het gaat tussen Proctor (OG/OT), McDonald (DE/EDGE) en Parker (EDGE), waarbij de keuze valt op Proctor als nieuwe guard en concurrent van Trevor Penning en Cole Strange.

MOCK/INSIDER PICKS: CHASE BISONTIS | OG

SPORTAM PICK: KADYN PROCTOR | OG/OT

23 | PHILADELPHIA EAGLES: BLAKE MILLER | RT

Dan zijn de Philadelphia Eagles aan de beurt, die en rommelig seizoen achter de rug hebben waarin ze toch weer de playoffs konden halen en de divisie wonnen ondanks al het gedoe buiten het veld en het spel dat een stuk minder was. Met dezelfde GM en head coach, Howie Roseman en Nick Sirianni, gaan de Eagles op jacht op wederom een uitstekend draft. Iets wat de afgelopen jaren standaard is geweest.

Aanvallend gezien hebben de Eagles vrij weinig nodig en lijkt de kans toch groot te zijn dat er een verdedigende pick aan zit te komen. Toch zou een opvolger van Lane Johnson op RT geen gek idee zijn (Miller en Iheanachor beschikbaar, allebei RT’s). Caleb Lomu is ook een optie, maar heeft alleen ervaring als left tackle en niet als right tackle.

Verdedigend gezien lijkt vooral safety een zorg, maar daar zijn de drie beste spelers al van het bord in deze draft. Verder zou versterk van de defensive line/pass rush ook geen kwaad kunnen met McDonald (DE/EDGE), Parker (EDGE), Parker en Banks (DL) hier nog beschikbaar. Het gaat tussen Miller (RT), Iheanachor (RT) en McDonald (DE/EDGE), en uiteindelijk wordt er gekozen voor Miller.

MOCK/INSIDER PICKS: MAX IHEANACHOR | OT

SPORTAM PICK: BLAKE MILLER | OT

24 | CLEVELAND BROWNS: OMAR COOPER JR | OWR/SWR

Vervolgens zijn Cleveland Browns voor de tweede keer aan de beurt, nadat ze met de zesde pick besloten om Francis Mauigoa (LT/RT) te draften en hun offensive line van versterking te voorzien voor hun QB. De vraag is dan wat ze met hun tweede pick gaan doen.

Een wapen zoals Boston, Conception of Cooper Jr kan zeker niet uitgesloten worden, terwijl een Iheanachor (RT) of Caleb Lomu (LT) ook zeker een optie zal zijn met deze pick als de Browns er nog een offensive lineman bij willen hebben. Verdedigend gezien zou een linebacker als Allen een optie kunnen zijn en zal ook versterking op cornerback (Terrell, Hood, Cisse) overwogen worden.

Het gaat uiteindelijk tussen Cooper Jr (OWR/SWR), Boston (OWR), Conception (SWR), Lomu (LT) en Terrell (OCB), waarbij de Browns uiteindelijk toch besluiten voor nog een wapen te gaan met allrounder Cooper Jr, die zowel aan de buitenkant als in de slot kan spelen.

MOCK/INSIDER PICKS: KC CONCEPTION | SWR

SPORTAM PICK: OMAR COOPER JR | OWR/SWR

25 | CHICAGO BEARS: KAYDEN MCDONALD | DE/EDGE

Daarna zijn Chicago Bears aan de beurt voor hun eerste pick van deze draft. Met Ryan Poles en Ben Johnson als GM en head coach werd er afgelopen seizoen een enorme stap gezet qua prestaties en de hoop is dat de volgende stap via de draft gezet kan worden. Met vier picks in de eerste drie rondes zijn er opties genoeg op de eerste twee dagen.

De Bears lijken aanvallend gezien niet heel veel nodig te hebben, maar een extra wapen na het vertrek van Rondale Moore kan zeker geen kwaad. Met Boston (OWR), Conception (SWR) en zelfs Sadiq (TE) zijn er opties genoeg hier. De offensive line heeft vooral een vraagteken op center, (zeker qua toekomt) maar dat is hier het overwegen niet waard.

Verdedigend gezien hebben de Bears ruimte voor verbetering bij de defensive line (Parker, Banks), pass rush (McDonald, Lee Hunter, Howell) en de secondary (Terrell, Hood en Cisse). De kans dat dit een verdedigende pick wordt is groot en het gaat tussen Parker (DT), McDonald (DE/EDGE) en Terrell (OCB). De keuze valt uiteindelijk op McDonald.

MOCK/INSIDER PICKS: EMMANUEL MCNEIL-WARREN | SS

SPORTAM PICK: KAYDEN MCDONALD | DT/DE

26 | BUFFALO BILLS: C.J. ALLEN | ILB

Head coach Joe Brady en GM Brandon Beane zullen met Buffalo Bills maar twee picks hebben tijdens de eerste drie rondes en zullen dus twee keer een homerun willen slaan om hun aantal kansen maximaal te benutten.

Aanvallend gezien is het grootste probleem de binnenkant van de offensive line. Op guard en center is er flink wat ruimte voor verbetering, maar met Emmanuel Pregnon en wellicht Chase Bisontis zijn er eigenlijk maar twee opties voor guard beschikbaar en zelfs dan zou het een reach zijn. Gezien de geringe picks zullen de Bills echter wellicht wel moeten.

Verdedigend gezien kunnen de Bills versterking gebruiken in de secondary (Terrell, Hood, Cisse), maar ook op defensive line (Banks, Woods, Hunter, Christen Miller), pass rush (Parker, Howell, Zion Young) en linebacker (Allen) is er hulp nodig. Een defensive pick, zeker als Ioane en Proctor als opties op guard al gekozen zijn, lijkt logisch. Een trade terug is hier overigens ook een scenario om zo een extra pick te verzamelen eind eerste of begin tweede ronde. Het gaat tussen Howell (DE/EDGE) en Allen (ILB), waarbij de keuze valt op Allen om als nieuwe inside linebacker te fungeren.

MOCK/INSIDER PICKS: KAYDEN MCDONALD | DT\DE

SPORTAM PICK: C.J. ALLEN| ILB

27 | SAN FRANCISCO 49ERS: CALEB LOMU | TE/SWR

Dan San Francisco 49ers, wederom geleid door Kyle Shanahan en John Lynch als head coach en GM. Ook de 49ers hebben maar twee picks in de eerste drie rondes en zullen dus toe moeten slaan op de momenten dat ze de kans krijgen. Een trade terug om meer picks te verzamelen kan hier niet uitgesloten worden.

Running back zou hier overwogen kunnen worden, waarbij Jadarian Price en Mike Washington Jr overwogen kunnen worden. Het zou wel een reach zijn. Een tight end zoals Eil Stowers of Max Klare als opvolger van George Kittle voor de toekomst kan ook geen kwaad, gezien de blessuregeschiedenis van Kittle, terwijl ook left guard met Bisontis en Pregnon hier overwogen kan worden en er met Lomu en Icheanachor ook nog een LT en RT beschikbaar is om die positie te verjongen voor de toekomst.

Verdedigend gezien zal de secondary een optie zijn met deze pick (Terrell, Cisse, Hood), maar zeker ook linebacker (Anthony Hill Jr en Jacob Rodriguez) en de defensive line (Parker en Banks) of pass rush (Parker en Howell). De keuze valt uiteindelijk op Lomu, die als left tackel verjonging zal brengen en opties geeft voor de toekomst op een positie waar de 49ers met Trent Williams en Colton McKivitz niet jong (en ook blessuregevoelig) zijn.

MOCK/INSIDER PICKS: CALEB LOMU | LT

SPORTAM PICK: CALEB LOMU | LT

28 | HOUSTON TEXANS: MAX IHEANACHOR | DT/DE

Houston Texans hebben in de eerste drie rondes van deze draft maar liefs vier picks om mee te spelen, waaronder deze in de eerste ronde en twee in de tweede ronde van de draft. Met GM Nick Caserio en head coach DeMeco Ryans gaan de Texans een poging wagen hier optimaal gebruik van te maken.

Aanvallend gezien lijkt de grootste need vrij duidelijk: offensive line. De Texans hebben al verbetering aangebracht in free agency door Braden Smith op right tackle en Wyatt Teller op right guard te halen, maar iemand op left tackle, left guard en center zou geen gek idee zijn. Op guard zijn Pregnon en Bistonis opties, op left tackle alleen Iheanachor. Probleem is wel dat hij geen ervaring op die positie heeft en alleen right tackle heeft gespeeld in college.

Aan de verdedigende kant zijn er niet veel gaten aanwezig bij wellicht de beste defense in de NFL Van 2025. De defensive line/defensive tackle lijkt het grootste verbeterpunt te zijn, iets wat met Banks en Woods hier opgelost kan worden. Verder is het op andere posities vooral in de breedte versterkingen zoeken. De keuze gaat tussen Iheanachor (LT) en Woods (DT), waarbij uiteindelijk wordt gekozen voor Iheanachor om de linkerkant van de offensive line te versterken.

MOCK/INSIDER PICKS: PETER WOODS | DT

SPORTAM PICK: MAX IHEANACHOR | RT

29 | KANSAS CITY CHIEFS: KC CONCEPTION | SWR

Voor de tweede keer mogen Kansas City Chiefs een speler kiezen in de eerste ronde van de draft, iets wat we eigenlijk de laatste jaren nooit hebben gezien. Op negen kozen in deze Mock Draft de Chiefs voor Mansoor Delane om hun secondary te versterken. De vraag is wat head coach Andy Reid en GM Brett Veach vervolgens met deze pick doen.

Aanvallend gezien is een receiver extra nog steeds een prima optie, en die zijn er met Boston (OWR), Conception (SWR) en Chris Bell (OWR) zeker nog beschikbaar in verschillende smaken. De eerste sterke reeks aan offensive tackles is al weg, maar op guard zou er met Bisontis en Pregnon nog versterkt kunnen worden gedraft voor in de breedte.

Verdedigend gezien blijft de defensive line (zowel DL als pass rush) een optie, en met Woods, Banks en Hunter hebben ze keuze genoeg. Ook pass rushers als Howell, Miller en Young zijn er nog. De secondary kan ook nog voor een tweede keer versterk worden met Terrell, Cisse of Hood. Het gaat tussen Conception en Hood of Terrell (OWR), waarbij de Chiefs uiteindelijk besluiten om na Delane met Conception een receiver te draften.

MOCK/INSIDER PICKS: COLTON HOOD | OCB

SPORTAM PICK: KC CONCEPTION | SWR

30 | MIAMI DOLPHINS: AVIEON TERRELL | OCB

Miami Dolphins besloten in deze mock draft om Carnell Tate met de elfde pick te draften. Vervolgens hoeven ze niet lang te wachten voordat ze met deze pick weer mogen kiezen, iets wat voor Miami ook even wennen zal zijn. Het is aan nieuwe head coach (Jeff Hafley) en nieuwe GM (Jon-Eric Sullivan) om er het meeste van te maken.

Aanvallend gezien is een receiver nog steeds een optie, met Boston (OWR), Conception (SWR) en Bell (OWR), terwijl er qua offensive line nu vooral nog guards over zullen zijn. Denk aan Pregnon en Bisontis (OG’s). Ook zal Simpson hier als QB overwogen worden, gezien het feit dat Malik Willis de enige echte QB is van Miami.

Verdedigend gezien zijn defensive line (Woods, Banks, Hunter) en de secondary (Terrell en Cisse) opties. De beslissing wordt genomen tussen Simpson (QB), Bisontis (OG), Woods/Banks (DL) en Terrell (OCB). Uiteindelijk valt de keuze op het versterken van de secondary met de best beschikbare speler in de ze Mock Draft: Terrell.

MOCK/INSIDER PICKS: CHRIS JOHNSON | OCB

SPORTAM PICK: AVIEON TERRELL | OCB

31 | NEW ENGLAND PATRIOTS: T.J. PARKER | EDGE

Dan door naar New England Patriots, waar GM Eliot Wolf en head coach Mike Vrabel de touwtjes in handen zullen hebben tijdens deze draft. Met drie picks in de eerste drie rondes hebben ze het standaard aantal en kunnen ze stappen zetten nadat ze vorig seizoen de Super Bowl verrassend haalde.

Aanvallend gezien zou een TE (Eli Stowers) hier kunnen voor achter en in combinatie met Hunter Henry, terwijl ook een receiver niet uitgesloten kan worden. Denk aan Boston (OWR), Conception (SWR) of Bell (OWR). De offensive line is via free agency al flink aangepakt en lijkt vooral voor de latere rondes weer interessant. Morgan Moses op right tackle is echter geen optie voor lange termijn, maar de tackles zijn in deze mock draft al op.

Verdedigend hebben de Patriots eigenlijk weinig gaten en kan er vooral op het gebied van pass rush nog wel wat toegevoegd worden, wat hier kan met spelers als Howell, Parker en Young. Het gaat tussen Conception en Parker, waarbij de keuze valt op pass rusher Parker.

MOCK/INSIDER PICKS: CASHIUS HOWELL | DE/EDGE

SPORTAM PICK: TJ PARKER | EDGE

32 | SEATTLE SEAHAWKS: COLTON HOOD | OCB

Tot slot in de eerste ronde is Seattle Seahawks, waar John Schneider als GM en Mike McDonald als head coach de touwtjes in handen hebben. Ze sluiten de eerste ronde af en hebben ook nog een pick in de tweede en derde ronde.

Bij een winnaar van de Super Bowl zijn er, zoals je kunt verwachten, weinig echte gaten te vinden. Aanvallend gezien zou een running back geen gekke gedachte zijn (Price of Washington Jr), maar is wellicht iets voor de tweede of derde ronde. Verder zou een tight end (Stowers) kunnen, maar wellicht de grootste need is offensive line en dan vooral guard en center. Met Bisontis en Pregnon zijn er hier twee beschikbaar.

Verdedigend gezien heeft de beste defense van de NFL natuurlijk ook niet heel veel nodig. In de secondary is er ruimte voor een nieuwe cornerback zoals Cisse en Chris Johnson, terwijl ook de pass rush met Howell of Young versterkt kan word en linebacker met Rodriguez of Hill Jr ook nog een optie is. Het gaat tussen Price (RB), Hood (OCB) en Howell (EDGE), waarbij de laatste pick van de eerste ronde uiteindelijk Hood is.

MOCK/INSIDER PICKS: JADARIAN PRICE | RB

SPORTAM PICK: COLTON HOOD | OCB

Foto: Tony Walsh/UGAAA

NHL Play-Offs 2026: Mammoth, Bolts en Bruins langszij, zwaarbevochten zege Avalanche

Hans Mulder
-
0
NHL Play-Offs 2026: Mammoth, Bolts en Bruins langszij, zwaarbevochten zege Avalanche

We hebben opnieuw een nacht tjokvol NHL Play-Offs achter de rug. In Tampa Bay hoopten de Lightning op meer succes tegen de Canadiens. Boston probeert langszij te komen bij de Sabres, de Mammoth moet een antwoord vinden op het spel van de Golden Knights en de Avalanche hopen met een 2-0 voorsprong in de serie naar LA te vertrekken.

EASTERN CONFERENCE

Eerste ronde (Best-Of-7)

GAME 2: TAMPA BAY LIGHTNING – MONTREAL CANADIENS

Na die bijzonder intense Game 1, gewonnen door de Canadiens in overtime, was het maar heel even de vraag hoe beide teams Game 2 aan zouden vliegen. Al heel snel werd namelijk duidelijk dat ze op dezelfde voet verder gingen. Althans, dat gold voor de Montreal Canadiens. Zij pakten de regie in de openingsfase en zorgden ervoor dat Andrei Vasilevskiy direct in actie moest komen. Hoewel de Lightning wat hits betreft direct aanwezig waren, hadden ze aan de puck even wat tijd nodig. Dat hun eerste doelpoging direct succesvol was, hielp de Bolts aardig op weg. Met alweer zijn derde van dit postseason was het Brandon Hagel die na acht minuten de score opende.

Dit was wat tegen de verhouding in, maar daar maalden ze in Florida niet om. De fans daar kregen opnieuw een geweldig duel voorgeschoteld, waarbij beide teams het fysieke contact bepaald niet schuwden. Daar horen ook straffen en dus powerplays bij en op de powerplay maakten de Habs laat in de eerste periode gelijk. Met zijn eerste treffer van de play-offs schoot Lane Hutson van afstand raak voor de 1-1.

WEER OVERWERK

Heel voorzichtig trokken de stofwolken in de tweede periode wat op. De teams leken wat meer controle te hebben over hun emoties, maar de wedstrijd werd er niet minder interessant door. Tampa Bay zocht wanhopig naar de voorsprong, maar die kwam er voor Montreal. Met de tweede pauze in zicht was het Josh Anderson die de bezoekers voor het eerst deze avond op voorsprong zette. Daarmee werd de druk nog eens opgevoerd voor de Bolts, want met een 0-2 achterstand in de serie naar Montreal was voor hen bepaald geen aantrekkelijk vooruitzicht.

Gelukkig voor Tampa Bay hebben zij de beschikking over één van de allerbeste spelers in de league. Nikita Kucherov stond nog droog na meer dan vijf periodes ijshockey, maar de Rus koos een perfect moment voor zijn eerste treffer. Die goal na 12 minuten in de derde periode dwong een OT af en daarin werd het voor beide teams een kwestie van lopen op eieren. Een tegengoal was, met name voor de Lightning, fataal. Groot was dan ook de opluchting in dit deel van Florida toen J.J. Moser, met nog 7 minuten op de klok, voor de verlossende GWG zorgde: 3-2.

UP NEXT

Veel werd er verwacht van deze serie tussen twee grootmachten in de Atlantic en we worden op onze wenken bediend. Zowel de jonge Habs als de geroutineerde Bolts schuwen het fysieke spel niet en het is met name knap van Montreal dat het daar tot nu toe in mee kan gaan. Komende zaterdag (01.00 uur Nederlandse tijd) krijgen zij ook nog eens steun van het waanzinnige publiek in Montreal. De Canadiens-aanhang kan niet wachten om hun Habs naar de voorsprong in de serie te schreeuwen om zo het thuisvoordeel volledig uit te buiten.

Tussenstand in de serie: teams in evenwicht 1-1

GAME 2: BUFALO SABRES – BOSTON BRUINS

Waren de Boston Bruins hersteld van die enorme dreun uit Game 1? Zij hadden een 1-0 voorsprong in de serie voor het grijpen, maar gooiden dit volledig te grabbel in de slotfase en gaven daarmee de Buffalo Sabres en hun fans nog meer vertrouwen dan ze al hadden. Boston moest dan ook zorgen dat die storm in Game 2 niet opnieuw kon opsteken. En eerlijk is eerlijk, daar zorgden ze in de eerste periode voortreffelijk in. Overdreven spectaculair was het allemaal niet, maar de zakelijke Bruins kwamen zonder kleerscheuren door die eerste 20 minuten.

Daarna vonden zij het blijkbaar tijd om eens aan aanvallen te gaan denken. Met 25 goals had Viktor Arvidsson een belangrijk aandeel in het succes van de B’s dit seizoen en de ervaren Zweed zette ook nu zijn team op het goede spoor met de 0-1. Buffalo daarentegen kreeg de schwung niet te pakken. Voor hen was de 0-2 misschien wel tekenend. Een volledig ongevaarlijke chip van Morgan Geekie vanaf het midden van ’t ijs stuiterde curieus voorbij Ukko-Pekka Luukkonen het doel in. Dat was nog niet ’t einde van die beroerde periode voor de Sabres, want op de powerplay maakte Pavel Zacha er ook nog 0-3 van.

VOLGENDE COMEBACK BLIJFT UIT

Buffalo schudde in die Game 1 een weergaloze comeback uit de mouw, maar dit keer hadden ze nog een groter mirakel nodig. Boston was de baas op het ijs en dat drukten ze uit in de score. Lindy Ruff zal zijn Sabres ongetwijfeld met de nodige instructie het ijs op hebben gestuurd voor de derde periode, maar daar hoorde een vierde tegentreffer zeker niet bij. Die laatste periode was nog maar 16 seconden oud toen Arvidsson voor de tweede keer Luukkonen wist te verslaan voor de 0-4.

Met die goal was alle lucht wel zo ongeveer uit de longen van de Sabres geslagen. Zelfs de 1-4 van Bowen Byram veranderde daar niet veel aan. Natuurlijk ging bij sommigen de gedachte even terug naar die comeback een paar dagen geleden, maar die was zo bijzonder omdat het niet vaak voorkomt. Echter probeerde Peyton Krebs met nog 5 minuten op de klok het vuurtje even aan te steken, maar die goal kwam veel te laat om de winst van Boston te bedreigen.

UP NEXT

De Sabres begonnen als kampioen van de Atlantic als favoriet aan deze serie, maar afgezien van die laatste acht minuten in Game 1 hebben ze de Bruins nog niet hun wil opgelegd. Bij Boston loopt veel meer ervaring rond en voorlopig betaalt zich dat uit in een gelijke stand na twee wedstrijden. Buffalo weet dat het nu moet winnen in Boston om deze serie naar zich toe te trekken en dat zal niet eenvoudig worden. De Bruins wonnen 29 van de 41 thuiswedstrijden en mikken vrijdag (01.00 uur Nederlandse tijd) in Game 3 op overwinning nummer 30.

Tussenstand in de serie: teams in evenwicht 1-1

WESTERN CONFERENCE

Eerste ronde (Best-Of-7)

GAME 2: COLORADO AVALANCHE – LA KINGS

Het goede nieuws voor de LA Kings was dat ze van Game 1 een echte wedstrijd wisten te maken. Daar stond dan het slechte nieuws tegenover. In Los Angeles weten ze nu ook dat het bij de Avalanche allemaal niet zo vloeiend en soepel hoeft te gaan om toch nog de wedstrijden te winnen. Bij vlagen was het een schaakwedstrijd, maar dat beheersen ze in Denver dus ook. Echter lieten de Avalanche in Game 2 zien dat het niet de bedoeling is dat het altijd zo gaat. Colorado begon namelijk sterk aan die tweede wedstrijd. De ploeg van Jared Bednar liet alleen na om de score te openen.

Dat was ook een compliment aan het adres van Kings-goalie Anton Forsberg en diens blauwe lijn. Daar putten de Kings duidelijk moed uit. Heel langzaam, maar heel zeker meldden ook de bezoekers zich steeds meer in dit tweede duel. Niet dat Scott Wedgewood de ene na de andere save moest maken, maar ook de Avalanche-goalie zag hoe de Kings uit hun schulp kropen. Dit betekende overigens niet dat er gescoord werd. Forsberg hield de Avalanche van scoren, maar hetzelfde gold voor Wedgewood aan de andere kant van het ijs. Zelfs een penalty shot van Quinton Byfield bracht daar geen verandering in. Dit zorgde voor zoveel vreugde bij de Avs-aanhang dat die het glas achter de Kings-bank letterlijk aan diggelen sloegen…

GEEN BELONING VOOR KINGS

Die vreugde werd in de derde periode een stuk minder toen Artemi Panarin een gaatje vond voorbij Wedgewood. Op de powerplay zette de Rus zijn Kings op die belangrijke 0-1. Logischerwijs gingen de Avs op jacht naar die belangrijke gelijkmaker. Lang hoefden ze daar niet op te wachten, want zo’n vier minuten voor tijd werkte captain Gabriel Landeskog de puck eindelijk achter de tot dat toe onklopbare Forsberg. De Zweed dwong met die treffer een verlenging af.

In die overtime verstopten de Kings zich niet. Het is overduidelijk dat zij zich niet bij voorbaat neerleggen bij de eventuele dominantie van de Avalanche, maar het zal wel ontzettend lastig worden voor LA. De eerste verlenging was bijna acht minuten oud toen Nicolas Roy namelijk de winnende voor de Avs binnentikte voor de beslissende 2-1. En dus een 2-0 voorsprong in deze eerste ronde.

UP NEXT

Close, but no cigar… Zo kunnen we deze serie voor de Kings tot nu toe samenvatten. Twee keer hielden ze min of meer gelijke tred met de beste ploeg in de NHL, maar een beloning bleef tot nu toe uit. Om daadwerkelijk uitzicht te houden op een stunt zal er vrijdag (04.00 uur Nederlandse tijd) gewonnen moeten worden. De Kings kunnen dan in Game 3 rekenen op de steun van het eigen publiek en mogelijk dat dit hen het benodigde zetje geeft.

Tussenstand in de serie: Colorado leidt met 2-0

GAME 2: VEGAS GOLDEN KNIGHTS – UTAH MAMMOTH

Veertig minuten lang ging het crescendo voor de Mammoth in Game 1. Die laatste twintig waren er net teveel aan voor deze jonge franchise. De Golden Knights zetten even aan en denderden over Utah heen naar de winst. Die strategie beviel de ploeg van John Tortorella schijnbaar goed. De Knights begonnen ijzersterk aan deze tweede wedstrijd en bezorgden Mammoth-goalie Karel Vejmelka handenvol werk. Halverwege de eerste periode volgde dan ook het bijna onvermijdelijke. Op de powerplay zette Mark Stone zijn Knights op voorsprong.

Op de bank van de Mammoth lieten ze zich dit keer niet van de wijs brengen. Ze lieten de thuisploeg rustig uitrazen en pakten hun moment. Laat in de eerste periode was daar zo’n moment. Al hadden ze dat wel te danken aan Rasmus Andersson. In zijn poging de puck weg te werken, schopte de Knights-verdediger het rubber voorbij Carter Hart om zo Utah aan de gelijkmaker te helpen. Volledig onbedoeld hielp Andersson zo de Mammoth in de wedstrijd en koos ook het momentum opeens de kant van de bezoekers.

UTAH KRIJGT VEGAS STIL

In de tweede periode nam Utah het voortouw en kreeg Carter Hart het opeens een stuk drukker. De voormalig goalie van de Flyers wist zijn team nog lang op de been te houden, maar capituleerde laat in die periode op een inzet van Dylan Guenther. Die blijdschap voor de bezoekers was van korte duur. Slechts 62 tellen hadden de Knights nodig om via Ivan Barashev het evenwicht terug te brengen.

Met name voor de Mammoth brak nu een belangrijke periode aan. Tegen dit Vegas met 0-2 achter komen, was geen onmogelijke opdracht maar wel een loodzware. Beide teams kregen in die derde periode kansen, maar het was Utah dat aan het langste eind trok. Met zijn tweede van de play-offs verschalkte de rappe Logan Cooley Knights-goalie Carter Hart voor de derde keer deze avond en dit keer bleek het genoeg voor de winst.

UP NEXT

Vooraf werd deze serie al aangewezen als een mogelijke bananenschil voor de kampioen in de Pacific. Dat de rode loper naar de tweede ronde niet uitgerold wordt voor de Knights is na de eerste twee wedstrijden ook wel erg duidelijk. Dankzij die winst in Game 2 heeft Utah zelfs het thuisvoordeel overgenomen van Vegas, maar ze zullen dit zaterdag (03.30 uur Nederlandse tijd) wel moeten verzilveren met winst in Game 3.

Tussenstand in de serie: teams in evenwicht 1-1

Cover photo: Ron Chenoy-Imagn Images

NHL Update: Mehta komt thuis, Allvin kan gaan, Davidson en Bowness blijven

Hans Mulder
-
0
NHL Update: Mehta komt thuis, Allvin kan gaan, Davidson en Bowness blijven

Afgezien van al het playoff-geweld op het ijs gebeurde er de laatste week ook genoeg náást het ijs. Zo deelden de Blue Jackets en Blackhawks nieuwe contract uit, stelden de New Jersey Devils hun gewenste general manager aan en was er slecht nieuws voor Patrik Allvin in Vancouver. Oh ja, op de laatste speeldag van het reguliere seizoen brak Macklin Celebrini maar weer eens een record.

MEHTA GEEFT VOORKEUR AAN DEVILS

Sunny Mehta is terug bij de club waar hij tussen 2014 en 2018 ook al werkte. De nu 48-jarige Mehta hield zich destijds bezig met analyses, maar krijgt nu een veel grotere rol in de organisatie van de New Jersey Devils. In de afgelopen jaren keek Sunny Mehta mee in de succesvolle keuken van de Florida Panthers. Daar was hij de laatste drie seizoenen assistent van general manager Bill Zito. Nu krijgt hij in zijn eigen New Jersey de kans om de Devils helemaal naar zijn hand te zetten. Sunny Mehta is namelijk de opvolger van Tom Fitzgerald als GM van deze franchise.

Met Mehta halen de Devils een general manager in huis die volledig vaart op cijfers, statistieken en analyses. Ze halen er tevens één in huis die voor het eerst echt op eigen benen staat. Naast de al genoemde clubs verrichtte Mehta ook werkzaamheden voor de toenmalige Phoenix Coyotes, de Washington Capitals en behoorden zes teams uit Major League Baseball tot zijn klantenkring. Ondanks zijn nog relatief jonge leeftijd heeft de nieuwe GM over ervaring dus niets te klagen. Echter was hij in geen van de voorgaande gevallen ook daadwerkelijk hoofdverantwoordelijke.

WAT NU VOOR KEEFE?

In zijn vorige rol bij de Devils maakte hij zich hard voor de komst van Jesper Bratt. De Zweed werd in vrijwel geen enkele voorbeschouwing op de draft van 2016 genoemd, maar Mehta drong er op aan Bratt op te pikken in de zesde ronde. Inmiddels is die late round pick van 2016 uitgegroeid tot één van de meest constante en meest productieve spelers op het roster. Kijken we naar dit voorbeeld, dan lijkt deze franchise dus in goede handen. Overigens gooiden ook de Maple Leafs een hengeltje uit naar Sunny Mehta, maar die moeten dus nog even blijven zoeken naar een nieuwe GM.

Op het lijstje met taken zal ongetwijfeld ook de naam van Sheldon Keefe staan. De coach heeft net zijn tweede seizoen achter de rug en dat is uitgelopen op een grote teleurstelling. Keefe wist de hooggespannen verwachtingen in New Jersey dit jaar niet waar te maken en miste de play-offs. Vorig seizoen bereikte hij deze wel, maar was de eerste ronde al het eindstation. Al met al een magere oogst voor een team dat op papier hoge ogen moet gooien. Zowel dit seizoen als vorig seizoen liepen blessures als een rode draad door de organisatie. Aan Sunny Mehta nu de schone taak om te beslissen of hij vasthoudt aan Keefe of dat een ontslagbrief aan de coach één van zijn eerste taken wordt.

VANCOUVER CANUCKS WIJST ALLVIN DE DEUR

Een onvermijdelijk ontslag. Iets anders kun je het congé van Patrik Allvin bij de Vancouver Canucks niet noemen. De franchise heeft het slechtste seizoen in de geschiedenis achter de rug en een garantie op betere tijden is er nog niet. Na het wonderbaarlijke seizoen 2023-2024 toen de Canucks de Pacific wonnen, is het heel rap bergafwaarts gegaan. Trades pakten vaak niet goed uit, contractverlengingen brachten niet wat er van verwacht werd en de verkeerde UFA’s werden aangetrokken. Logischerwijs kwam dit alles op het bordje van de GM terecht, die vrijwel direct na afloop van het reguliere seizoen zijn kantoor kon leegruimen.

Een vertrek van de 51-jarige Allvin kondigde zich al langer aan. Geruchten werden steeds sterker dat niet de Zweedse GM, maar Jim Rutherford zich ontfermde over de trade van Quinn Hughes naar Minnesota. Het was waarschijnlijk een pijnlijke aangelegenheid voor beide personen. Rutherford en Allvin werkten jaren samen en de President of Hockey Operations van de Canucks zag in Allvin zijn natuurlijke opvolger. Niet voor niets was het ook Rutherford die in januari 2022 de Zweed benoemde tot GM toen hij zelf nog een plekje hoger in de hiërarchie ging zitten.

In het vierjarige tijdperk Allvin plaatsten de Canucks zich alleen in 2024 voor de play-offs. Die divisietitel hing mogelijk als een molensteen om de nek van zowel GM als franchise, want de verwachtingen waren hoog daarna. Te hoog, want die titel kwam min of meer uit de lucht vallen. Legio beslissingen die daarna genomen werden, pakten dus verkeerd uit. Dat ging van het voor veel geld verlengen van een blessuregevoelige Thatcher Demko naar onenigheid binnen het roster tussen Elias Pettersson en J.T. Miller tot het vertrek van die laatste in ruil voor een ook al blessuregevoelige Filip Chytil. En laten we ook niet vergeten dat de met veel bombarie aangetrokken Evander Kane ook teleurstelt. Het kind van de stad kwam maar niet op gang.

RUIS

Intern had Allvin het ook niet gemakkelijk. Coach Adam Foote ging niet in op de wens van zijn GM om de jeugd meer kansen te geven. Daarnaast leek Ruterford achter de schermen veel meer touwtjes in handen te hebben dan eigenlijk zou moeten. Dit alles past wel in het beeld dat we de laatste jaren hebben gekregen van de Canucks. Een organisatie waarin chaos regeert en waar men niet op een duidelijke visie te betrappen is. Rutherford zou Allvin overigens nog wel een baan hebben aangeboden binnen de organisatie, maar (voorlopig) heeft de Zweed voor die eer bedankt. Het valt niet uit te sluiten dat hij bij een andere organisatie aan de slag gaat op het gebied van talentevaluatie. Daar ligt namelijk zijn kracht.

Voor de Canucks breekt nu een belangrijke tijd aan. Vanuit het ownership werd een rebuild altijd verfoeid, maar de werkelijkheid geeft aan dat ze daar nu niet omheen kunnen. Er zal een duidelijk pad gekozen moeten worden wie dit gaat uitvoeren. Alles wijst erop dat Rutherford een belangrijke vinger in de pap heeft en daar zal een nieuwe GM zich in moeten schikken. Ryan Johnson wordt al genoemd als een mogelijke opvolger van Allvin. Johnson is iemand van binnen de organisatie, die succesvol werkte bij het AHL-filiaal. Vraag is echter wel of er in dat geval ook daadwerkelijk iets veranderd bij een organisatie die lijkt te snakken naar een frisse wind. En vooral naar beleid en visie.

BOWNESS MAG HARDE WOORDEN WAARMAKEN IN COLUMBUS

Rick Bowness is ook volgend seizoen de head coach van de Columbus Blue Jackets. Gezien de prestaties onder de 71-jarige coach is dat niet echt een verrassing. Echter lieten de uitlatingen van Bowness na de laatste wedstrijd van het seizoen de wenkbrauwen nogal fronsen. Kort kwam het erop neer dat Bowness vond dat ’t spelers op zijn roster niet interesseerde of Columbus nu won of verloor. En dat, als hij zou blijven, er een serieuze verandering van mentaliteit en wedstrijdinstelling zou moeten komen om deze club verder te helpen. Na een meer dan uitstekende start onder de opvolger van de ontslagen Dean Evason sloot Columbus af met 5 punten in de laatste elf wedstrijden. Te weinig om uiteindelijk de stap naar de play-offs te maken.

Slechts een paar dagen na die uithaal werd duidelijk dat Bowness zelf aan die verandering mag gaan werken. Na een gesprek met GM Don Waddell besloten de partijen ook volgend seizoen met elkaar door te gaan. Dit volgde nadat bepalende spelers als Zach Werenski en Sean Monahan vertelden dat ze zich niet herkenden in de uitspraken van hun coach. Hoewel Bowness later zijn woorden wat terugnam, zal er hier en daar misschien toch nog wat ruis op de lijn zitten. Ze hebben de hele zomer de tijd om dat weg te werken en met een schone lei aan 2026-2027 te beginnen. Daarin hopen de Blue Jackets voor het eerst sinds 2020 weer eens de play-offs te bereiken.

DAVIDSON KAN BLIJVEN BOUWEN AAN ZIJN PLAN

In oktober 2021 trad Kyle Davidson aan als general manager van de Chicago Blackhawks. We zijn nu zo’n 4,5 jaar verder. Kijken we puur naar de resultaten, dan zijn de Hawks die periode niets opgeschoten. Of ze werden 30e van alle teams of 31e. Wie verder wil kijken dan dat, die ziet echter wel degelijk een hele hoopgevende basis in Chicago. Met onder andere Connor Bedard, Artum Levshunov, Sam Rinzel, Frank Nazar en Anton Frondell staat er al een mooi geraamte. Een geraamte dat is opgebouwd vanuit de draft, maar kijken we verder dan zien we bijvoorbeeld nog Spencer Knight die als talentvolle goalie nog tot in lengte van jaren het doel kan verdedigen.

Deze spelers, aangevuld met free agents of gerichte trades, moeten de Blackhawks weer terug naar de top van de NHL brengen. Die volgende fase gaat deze zomer beginnen en het is Kyle Davidson die dit mag gaan uitvoeren. De nog altijd pas 37-jarige GM kreeg vorige week het vertrouwen van ’t management en zette zijn krabbel onder een nieuw meerjarig contract.

Binnen de organisatie zal dit voor rust en duidelijkheid zorgen richting de komende maanden. Die zullen deels beslissend zijn voor de toekomst van de Blackhawks. Niet alleen krijgt Connor Bedard zijn eerste “grote” contract, maar het is nu ook aan Davidson om zijn parel te omringen met spelers die deze roemruchte franchise terug naar het postseason helpen.

CELEBRINI VERDRINGT JOE THORNTON

Sinds 2007 was Joe Thornton in het bezit van het puntenrecord over één seizoen bij de San Jose Sharks. Dat seizoen, 2006-2007, kwam Jumbo Joe tot 114 punten in Teal. We zijn nu 18 jaar verder en Thornton is dat record kwijt. Aan een speler die ten tijde van zijn topseizoen pas één jaar oud was én de laatste twee seizoenen door zijn familie is opgenomen in huis. Op de laatste speeldag van het reguliere seizoen scoorde Macklin Celebrini tegen de Winnipeg Jets 1 goal en gaf hij 2 assists. Precies die 3 punten had hij nodig om ’t hoofd van het gezin waar hij nu woont van zijn troon te stoten.

In wat het seizoen van zijn definitieve doorbraak genoemd mag worden, eindigt Macklin Celebrini met 115 punten. Om even een vergelijking te trekken. Alex Ovechkin beleefde in 2007-2008 zijn topseizoen met 112 punten. Als tiener verzamelden alleen Wayne Gretzky (137) en Sidney Crosby (120) meer punten in één seizoen. Het jonge fenomeen van de San Jose Sharks heeft dus met recht een weergaloos seizoen achter de rug. Een seizoen dat overigens werd afgesloten met een 6-1 overwinning in Winnipeg.

Komend seizoen is het laatste binnen het zogenaamde Entry Level Contract voor Celebrini, maar ook voor zijn maatje Will Smith. Beide aanstormende talenten lieten in hun laatste persmomenten van ’t seizoen weten open te staan voor een contractverlenging deze zomer. Sharks-general manager Mike Grier zal dit als muziek in de oren klinken. Tot 15 september 2016 kunnen spelers namelijk nog voor acht jaar worden vastgelegd. Vanaf volgend seizoen is de maximale contractduur nog 7 jaar.

Cover photo: Richard Perry/The New York Times

SportAm 2026 NFL Mock Draft: pick elf t/m twintig

Lars Leeftink
-
0
SportAm 2026 NFL Mock Draft: pick elf t/m twintig

De week van de 2026 NFL Draft is aangebroken en dat betekent ook dat de SportAmerika NFL Mock Draft daar is. In drie artikelen proberen wij, zonder trades, te voorspellen wie waar naartoe zal gaan. In dit artikel behandelen we de elfde tot en met de twintigste pick.

11 | MIAMI DOLPHINS: CARNELL TATE | OWR

We trappen het artikel af met Miami Dolphins, die met een nieuwe head coach (Jeff Hafley) en nieuwe GM (Jon-Eric Sullivan) aan het tijdperk na Tua Tagovailoam Jaylen Waddle en Tyreek Hill gaan beginnen. Dit doet het met maar liefs zeven picks in de eerste drie rondes, verdeeld over twee in de eerste ronde, een enkele in de tweede ronde en vier in de derde ronde.

Er moet veel gebeuren in Miami, waaronder het draften van receivers of tight ends en het versterken van de offensive line. Olaivavega Ioane (OG), Spencer Fano (OT/OG) en Monroe Freeling (OT) zijn voor dat laatste logische keuzes hier, terwijl er qua receivers een OWR in Carnell Tate (OWR) OWR/SWR is in Jordyn Tyson (OWR), een SWR in Makhi Lemon en een tight end in Kenyon Sadiq.

Verdedigend gezien zal er ook op bijna elk gebied versterking nodig zijn. Denk aan linebacker (niet echt een optie hier), DL (Peter Woods en Caleb Banks) en de secondary (Dillon Thieleman op S en Jermod McCoy en Avieon Terrell op CB). Het gaat uiteindelijk tussen Fano/Freeling (LT/RT), Lemon (SWR), Tate (OWR) en McCoy (OCB), waarbij de keuze uiteindelijk valt op Tate. Dit is het startschot van een flinke receiver run in de top zestien.

MOCK/INSIDER PICKS: SPENCER FANO | OT/OG

SPORTAM PICK: CARNELL TATE | OWR

12 | DALLAS COWBOYS: KELDRIC FAULK | DE/EDGE

Vervolgens zijn Dallas Cownoys aan de beurt, die twee picks in de eerste ronde en drie picks in totaal in de eerste drie rondes hebben en dus met Jerry Jones en nieuwe head coach Brian Schottenheimer flink toe kunnen slaan in de eerste ronde.

Aan de aanvallende kant van de bal is er eigenlijk vooral werk aan de winkel op offensive tackle, waar Freeling dus de beste opties voor zijn. Toch lijken de needs vooral aan de verdedigende kant van de bal te liggen in Dallas.

Versterking op pass rush (Akheem Mesidor, Keldric Faulk), safety (Thieneman) en cornerback (McCoy, Avieon Terrell) kan geen kwaad, net zoals op linebacker niet overigens. Wat dat betreft zullen de Cowboys hopen dat Sonny Styles valt richting de twaalfde pick, wat in deze mock draft niet is gebeurd. De keuze zal uiteindelijk gaan tussen Thieneman (FS), Faulk (EDGE) en McCoy (CB), waarbij de keuze valt op Faulck.

MOCK/INSIDER PICKS: JERMOD MCCOY | OCB

MOCK/INSIDER PICKS: KELDRIK FAULK | DE/EDGE

13 | LOS ANGELES RAMS: MAKAI LEMON | SWR

Dan door naar Los Angeles Rams, die – voor nu – een first round pick in de top vijftien hebben. Gezien hoe de Rams gebruikmaken van hun first round picks, valt het niet uit te sluiten dat er hier door GM Les Snead en head coach Sean McVay nog wat gedaan gaat worden. In deze mock draft doen we niet aan picks en mogen ze voor de eerste keer van de drie keer in de eerste drie rondes kiezen.

Aanvallend gezien zal er vooral gekeken worden naar een eventuele receiver als aanvulling op Devante Adams en Puca Nacua (Tutu Atwell is vertrokken) en zou een right tackle geen overbodige luxe zijn (Freeling is beschikbaar), maar verder zijn er aan die kant van de bal eigenlijk weinig zorgen. Lemon en Tyson zouden hier dan de meest logische opties zijn, terwijl Sadiq als tight end ook een multifunctioneel wapen kan zijn waar McVay oren naar heeft.

Verdedigend gezien is er op linebacker (Styles is helaas al weg) ruimte voor verbetering, terwijl safety (Thieneman is beschikbaar) ook geen slechte optie is hier. Wat extra opties bij de defensive line (denk aan Woods en Banks, maar ook Mesidor) kan ook, maar net zoals bij de offense heeft de defense ook geen echte gaten. Het gaat tussen Lemon (SWR) en Freeling (RT), waarbij uiteindelijk Lemon als nieuwe WR3 wordt gedraft.

MOCK/INSIDER PICKS: MAKAI LEMON | SWR

SPORTAM PICKS: MAKAI LEMON | SWR

14 | BALTIMORE RAVENS: KENYON SADIQ | TE/SWR

Baltimore Ravens zullen vervolgens hun eerste pick van de drie in de eerste drie rondes mogen gaan maken onder leiding van GM Eric DeCosta en nieuwe head coach Jesse Minter. Voor hun staan veel lastige keuzes te wachten.

Aanvallend gezien is een tight end als Sadiq een optie gezien het feit dat de beste drie receivers al van het bord zijn in deze draft class en dat toch een positie blijft waar de Ravens versterking kunnen gebruiken gezien Charlie Kolar en Isaiah Likely vertrokken zijn, net zoals offensive guard (Ioane hier enige optie).

Aan de verdedigende kant van de bal is er ruimte voor verbetering op linebacker (niet echt een optie hier) en de defensive line (Woods en Banks opties, Mesidor ook). Echte grote gaten heeft dit roster niet, maar er is ook keuze genoeg. Het gaat tussen Sadiq (TE), Ioane (LG) en Mesidor (EDGE), waarna de Ravens kiezen voor Sadiq als toekomstige opvolger van Mark Andrews en tevens versterking op en dun bezette positie.

MOCK/INSIDER PICKS: OLAIVAVEGA IOANE | OG

SPORTAM PICK: KENYON SADIQ | TE/SWR

15 | TAMPA BAY BUCCANEERS: AKHEEM MESIDOR | DE/EDGE

Daarna zijn Tampa Bay Buccaneers aan de beurt. Met drie picks in de eerste drie rondes hebben ook zijn op de eerste twee dagen dus drie kansen om onder leiding van Jason Licht (GM) en Todd Bowles hun roster te versterken voor het heden en de toekomst.

Aan de aanvallende kant van de bal zijn er weinig echte verbeterpunten te vinden, laat staan dringende posities die versterkt moeten worden. Sadiq was een mooie combinatie geweest met Cade Otton en zou Baker Mayfield weer een wapen extra opleveren (Tyson ook overigens), terwijl de binnenkant van de offensive line ook versterking kan gebruiken. Met Ioane is er hier nog een speler beschikbaar voor die positie.

Verdedigend gezien kan dit team wel wat meer pass rush gebruiken (Faulk en Mesidor in beeld), terwijl linebacker (hier niet echt een optie) ook versterking nodig heeft. Cornerback zou met McCoy en Terrell hier kunnen, net zoals safety met Thieneman. Het gaat tussen Ioane (OG) en Mesidor (DE/EDGE), waarbij de keuze uiteindelijk op laatstgenoemde valt voor broodnodige versterking voor de pass rush.

MOCK/INSIDER PICKS: AKHEEM MESIDOR | DE/EDGE

SPORTAM PICK: AKHEEM MESIDOR | DE/EDGE

16 | NEW YORK JETS: JORDAN TYSON | OWR/SWR

Nadat New York Jets met hun eerste pick in deze draft (#2) gekozen hadden voor de enorme upside van Arvell Reese, mogen ze als eerste team in de NFL Draft op deze plek voor de tweede keer gaan kiezen. De vraag is of het weer defense zal zijn of dit keer offense?

Ty Simpson zou als QB hier overwogen kunnen worden, maar is een enorme reach. Wide receiver zal hier serieus overwogen worden, met Tyson (OWR/SWR) Omari Cooper Jr (OWR/SWR) en Denzel Boston (OWR) als beste opties nadat Tate en Lemon al voor hun neus werden weggekaapt. Ook een tight end als Sadiq is zeker mogelijk, terwijl een inside offensive lineman hier had gekund als Ioane nog beschikbaar was geweest.

Verdedigend gezien kan de secondary zowel op safety als op cornerback wel wat hulp gebruiken (Terrell en Thieneman hier beschikbaar), terwijl linebacker hier een wat lastiger verhaal en vooral een reach zou zijn. De beslissing gaat uiteindelijk tussen Tyson (OWR/SWR) en McCoy/Terrell (OCB), waarbij de keuze valt op allround receiver Tyson.

MOCK/INSIDER PICKS: OMAR COOPER JR | OWR/SWR

MOCK/INSIDER PICKS: JORDAN TYSON | OWR/SWR

17 | DETROIT LIONS: MONROE FREELING | OT

Door naar Detroit Lions, die niet het seizoen kende in 2025 waar ze op gehoopt hadden en daardoor vrij vroeg mogen kiezen onder leiding van GM Brad Holmes en head coach Dan Campbell. Dat mogen ze overigens maar twee keer in de eerste drie rondes, dus vooral deze pick moet eigenlijk een homerun zijn.

Aanvallend gezien zijn er eigenlijk niet veel grote gaten en needs in Detroit, waar vooral de offensive line (vooral op guard en center) wel wat versterking kan gebruiken. Een Ioane of Kaden Proctor zal dan een optie zijn (kan ook tackle spelen), terwijl er qua tackles nog met Freeling iemand beschikbaar is.

Verdedigend gezien zou ondersteuning van Aidan Hutchinson qua pass rush geen schande zijn (Casius Howell), terwijl ook de secondary zowel op safety als op cornerback nog versterking kan gebruiken (McCoy, Terrell en Thieneman). Het gaat tussen offensive lineman Ioane (OG) Proctor (OG/OT) en Freeling (OT), waarbij de keuze valt op Freeling als nieuwe left tackle.

MOCK/INSIDER PICKS: KADYN PROCTOR | OG/OT

SPORTAM PICK: MONROE FREELING | OT

18 | MINNESOTA VIKINGS: EMMANUEL MCNEIL-WARREN | SS

Met vier picks in de eerste drie rondes heeft Minnesota Vikings genoeg kans om onder leiding van GM Rob Brzezinski en head coach Kevin O’Connell hun selectie te versterken in een ijzersterke divisie en conference. Dit lijkt nodig te zijn ook, op meerdere posities.

Aanvallend gezien kan een running back geen kwaad (na Love niet relevant in eerste ronde), terwijl er ook op receiver nog ruimte is voor een echte WR3 (Boston) en zeker ook voor offensive line (zeker op guard en center). Proctor en Ioane zouden hier de optie zijn voor die positie.

Verdedigend hebben de Vikings vooral ruimte voor verbetering in de secondary, zowel op safety (Thieneman en Emmanuel McNeil-Warren) als op cornerback (McCoy, Terrell), terwijl ook de defensive line hier met Woods en Banks flink versterk kan worden. Zeker als Jonathan Greenard nog getrade zou worden, zou pass rush hier (Howell) ook een optie zijn. Uiteindelijk gaat het tussen McNeil-Warren en Thieneman voor versterking op safety, waarbij de keuze valt op McNeil-Warren vanwege zijn ideale positie als strong safety.

MOCK/INSIDER PICKS: DILLON THIENEMAN | FS

SPORTAM PICK: EMMANUEL MCNEIL-WARREN | SS

19 | CAROLINA PANTHERS: DILLON THIENEMAN | FS

‘GM’ Dan Morgan en head coach Dave Canales zullen met Carolina Panthers met deze pick weer een poging gaan wagen om een vervolg te geven aan hun prima seizoen 2025. Ze hebben drie picks in de eerste drie rondes en zullen daar optimaal gebruik van willen maken.

Aan de aanvallende kant van de bal zou een extra wapen zeker geen overbodige luxe zijn, en met Boston (OWR), KC Conception (SWR) en Cooper Jr (OWR/SWR) zijn nog goede receivers over. Verder is de offensive line al vrij sterk, waarbij center wellicht de zwakste plek is. Dat is hier echter geen optie.

Verdedigend gezien kan de secondary zowel op safety (Thieneman) als op cornerback (McCoy, Terrell) hulp gebruiken, terwijl ook de pass rush (Howell) en defensive line (Banks en Woods) overwogen zullen worden. Het gaat tussen Thieneman (FS) en McCoy (CB), waarbij de keuze valt op Thieneman als free safety.

MOCK/INSIDER PICKS: KENYON SADIQ | TE

SPORTAM PICK: DILLON THIENEMAN | FS

20 | DALLAS COWBOYS: JERMOD MCCOY | OCB

Met de twaalfde pick in deze draft besloten Dallas Cowboys hun pass rush te versterken met Faulck waardoor ze er een optie voor de defensive line bij hebben gehaald. Nu is het zaak om met deze twintigste pick weer een need te vullen.

Offensive tackle (zeker RT) is nog steeds een need aanvallend gezien, de grootste van dit team aan de aanvallende kant van de bal, en met Blake Miller en Max Iheanachor en eventueel Proctor (als ze hem als tackle zien) zijn we bijna de volgende categorie aan offensive lineman aangekomen. Verdedigend gezien zijn de safety’s net voor hun neus weggekaapt, zal cornerback (McCoy, Terrell) nog steeds een optie zijn en is linebacker (C.J. Allen) en pass rush (Kayden McDonald, T.J. Parker en Howell) ook een need.

Het gaat tussen Proctor (OG/OT), Allen (ILB) en McCoy (OCB), waarbij de keuze uiteindelijk valt op McCoy die dankzij zijn blessuregeschiedenis wat verder valt en uiteindelijn in plaats van op twaalf op twintig naar de Cowboys gaat.

MOCK/INSIDER PICKS: KELDRIC FAULK | DE/EDGE

SPORTAM PICK: JERMOD MCCOY | OCB

Foto: Liam Ahern / Lantarn Photo Editor

1...202122...802Pagina 21 van 802

SportAmerika.nl bestaat al sinds 1 december 2010. Vanaf dat moment is deze site dé Nederlandstalige plek voor Amerikaanse sporten.

©SportAmerika 2021 | Developed by CSSdsign

Laatste nieuws

MeNU