Vijftien innings lang hielden de Cleveland Guardians en Tampa Bay Rays elkaar in een status quo, tot Oscar Gonzalez in de vijftiende inning met een homerun de Guardians naar de American League Divisional series sloeg. Met de brilstand die tot het midden van de vijftiende inning op het bord stond, is de wedstrijd de langste puntloze wedstrijd in geschiedenis van de play-offs.
Na Game 1 was ook Game 2 een echt pitchersduel. Startende werper voor de Guardians Triston McKenzie zette een quality start neer door 6.0 scoreless innings te gooien. Tyler Glasnow gooide bijna evenveel innings als in het reguliere seizoen en werd na 5.0 innings van de heuvel gehaald. Daarna was het aan de bullpens en die hielden ook lang het schip schoon.
Het leek vrij snel mis te gaan voor de Rays toen Glasnow van de heuvel werd gehaald. Pete Fairbanks maakte geen enkele nul en werd na twee vrije lopen met een ogenschijnlijke blessure van de heuvel geplukt. Na Fairbanks zouden nog vijf andere werpers uit de bullpen komen tot Corey Kluber, die voor het eerst in bijna 10 jaar als reliever optrad.
De Guardians hadden in Game 1 geen enkele werper nodig behalve closer Emmanuel Clase, maar dat was in deze wedstrijd ook anders. Na McKenzie maakten zeven andere werpers hun opwachting om de overige negen innings vol te maken. In totaal kwamen de Guardians tot twintig strikeouts. Starter Triston McKenzie had hierin het grootste aandeel met acht. Ook Sam Hentges leverde een prestatie van formaat door de laatste drie innings vol te maken en daarin zes keer drieslag te gooien. Voor de Rays stonden er negentien K’s op het bord toen hun lot was beslecht. Daarmee werd Game 2 van deze series de wedstrijd met de meeste gezamenlijke strikeouts in de geschiedenis van het postseason.
De Rays hadden in de twaalfde inning de kans om de wedstrijd te beslissen. Met twee mannen op de honken en twee uit was het aan Manuel Margot. Een slider van Enyel De Los Santos kwam richting het derde honk en het was aan Jose Ramirez om de nul te maken. Met een fabelachtige stop en worp kon hij Margot nog net uitgooien op het eerste honk. Een challenge van de Rays na de uit mocht ook niet baten en zo ging de wedstrijd puntloos verder.
Uiteindelijk was het een rookie die de wedstrijd en series besliste. Corey Kluber, normaliter een startende werper, stond op de heuvel en Oscar Gonzalez kwam als eerste man van de Guardians aan slag in de vijftiende inning. Een 85 mph cutter van Kluber kwam perfect op de knuppel van de 24-jarige Dominicaan en daarmee sloeg hij een walk-off homerun en beëindigde hij het seizoen van de Rays.
UP NEXT
Door hun 1-0 overwinning plaatsen de Guardians zich voor de eerste keer sinds 2018 voor de ALDS. Op 11 oktober zal de eerste wedstrijd van de series plaatsvinden in New York tegen de Yankees. Op 15 oktober zal de series zich weer terug verplaatsen naar Cleveland in de best of five series.
Halverwege leek er geen vuiltje aan de lucht voor de Toronto Blue Jays, maar de Canadezen zagen hun marge als sneeuw voor de zon verdampen. De Seattle Mariners draaiden in vier innings een achterstand van 8-1 om in een 9-10 overwinning. Daarmee plaatsten zij zich voor een onderonsje met de Houston Astros in de ALDS.
HERNANDEZ
De Toronto Blue Jays wisten waar ze aan toe waren na hun nederlaag in Game 1 en ze begonnen nog wel zo goed aan hun do-or-die-wedstrijd. Hun ruime voorsprong hadden zij vooral te danken aan Teoscar Hernandez. Zowel in de tweede als in de vierde inning sloeg de Dominicaan namelijk een pitch van oud-ploeggenoot Robbie Ray over de hekken. De rechtsvelder zorgde zo voor drie van de eerste vier runs voor de Jays.
Vladimir Guerrero Jr. had tussendoor enigszins revanche genomen voor zijn mindere optreden in de eerste wedstrijd van deze series door met twee man uit met een harde klap door het midden Santiago Espinal over de thuisplaat te slaan.
JAYS LOPEN VERDER UIT
Nadat Matt Brash voor de Mariners de meubelen gered had in de vierde inning, nam Paul Sewald de werperstaken over in de vijfde. Het zou geen gelukkige invalbeurt worden. Espinal volgde zijn double uit de derde inning op met een honkslag en hoewel George Springer nog met drieslag naar de kant werd gestuurd, zou de schade daarna veel verder oplopen.
Om te beginnen sloeg Bo Bichette een tweehonkslag, waarmee hij zichzelf en Espinal in scoringspositie bracht. Opzettelijk vier wijd voor Guerrero Jr later stonden de honken vol en omdat Cal Raleigh vervolgens een worp van zijn pitcher miste, konden de Jays uitlopen naar 5-1.
Direct daarna volgden nog twee vrije lopen voor Alejandro Kirk (vier wijd) en Hernandez (geraakt werper), waardoor het inmiddels 6-1 stond en de Jays nog altijd alle honken vol hadden. Het eerstvolgende punt kwam er dankzij een sac fly van Matt Chapman, waarna Danny Jansen met een double een uitroepteken achter de inning zette en de voorsprong naar zeven runs tilde.
Als Espinal, de man die de inning eerder ook al was begonnen, niet met een grondbal was uitgegaan met alle honken bezet (ook Whit Merrifield was geraakt door een pitch), dan had de marge nog comfortabeler kunnen zijn.
GAUSMAN
Jays’ starter Kevin Gausman was de eerste vier innings zonder noemenswaardige kleerscheurtjes doorgekomen, maar de eerste barstjes verschenen toen Adam Frazier (single) en Carlos Santana (double, al werd er even gedacht aan een homerun) hem in de vijfde inning hard raakten. Gausman herstelde zich echter snel en alleen Frazier kon een punt aantekenen op een opofferingsslag van Jarred Kelenic.
Toch was het misschien het eerste teken aan de wand dat deze wedstrijd niet gelopen was. In hun eerste slagbeurt nadat de Jays op 8-1 waren gekomen, krabbelden de Mariners meteen op. Drie opeenvolgende honkslagen van Ty France, Eugenio Suarez en Cal Raleigh deden de honken volstromen, maar een strikeout voor Mitch Haniger en een maanlancering van Adam Frazier die door Guerrero Jr. gepakt kon worden later leek het gevaar alsnog afgewend te kunnen worden.
De laatste nul van de inning moest gemaakt worden door Tim Mayza, die Gausman na 5.2 innings kwam aflossen. Diens eerste worp voorspelde al weinig goeds. Hij spikete de bal zowat in de grond, waarop France kon scoren. Veel maakte het achteraf niet uit, want de derde pitch van Mayza sloeg Santana over de hekken. Dit keer was er geen twijfel mogelijk.
MY OH MY
Ondanks de goede inning keken de Mariners nog steeds tegen een achterstand van drie punten aan, maar er was weer hoop. Die hoop bleef ook overeind toen Hernandez zijn derde run van de wedstrijd liet aantekenen. Met nog zes nullen en een marge van vier ging het helemaal mis voor de jonge Jays in de achtste inning. De eerste vier Mariners-slagmannen, Suarez (double), Raleigh (single), Haniger (single) en Frazier (single) kwamen allemaal tot een hit en donkere wolken pakten zich samen boven Rogers Center.
Reliever Jordan Romano kreeg daarna wel Santana en Dylan Moore uit met strikeouts, maar toen sloeg het noodlot alsnog toe. De klap van JP Crawford viel precies tussen de aanstromende Springer en Bichette in, die daarbij ook nog eens met elkaar in botsing kwamen. In de chaos wisten alle drie de honklopers te scoren en zo in het zicht van de haven de bezoekers op gelijke hoogte te brengen.
Largest postseason comeback wins:
1929 WS G4 A’s: trailed by 8 runs 2022 ALWCS G2 Mariners: trailed by 7 runs 2008 ALCS G5 Red Sox: trailed by 7 runs
Met die vier runs in de achtste inning en de gelijke stand op het bord, was het momentum volledig gekeerd. De Mariners roken bloed en drukten door. Raleigh bracht zichzelf in scoringspositie met een tweepitter en niet veel later volgde Frazier diens voorbeeld. Van 8-1 en 9-5 achter stond de ploeg van manager Scott Servais plots met 9-10 voor.
Waar de slagploeg van de Jays vroeg in de wedstrijd dodelijk was geweest, was de geest nu wel een beetje uit de fles. Closer van dienst George Kirby stond Chapman nog wel een vrije loop toe, maar hield de Jays verder in bedwang.
UP NEXT
Met hun indrukwekkend comeback hebben de Mariners zich verzekerd van een plekje in de ALDS. Daarin nemen ze het op tegen hun divisierivaal uit de Houston, de Astros. De Texanen wonnen gedurende het reguliere seizoen twaalf van de 19 ontmoetingen. Bovendien eindigden zij ver boven de Mariners in de AL West.
De Mariners bewezen de afgelopen nachten echter dat alles mogelijk is in de playoffs. Dinsdag 11 oktober staat de eerste wedstrijd van deze ALDS op het programma. Hoe laat de eerste pitch gegooid zal worden, moet nog vastgesteld worden.
Het nieuwe NHL-seizoen staat weer voor de deur en bij SportAmerika laten we dat niet onopgemerkt voorbij gaan! Al op 7 oktober openen de San Jose Sharks en Nashville Predators in het kader van de Global Series het bal in Praag en op 11 oktober volgen de eerste wedstrijden in Noord-Amerika. De komende 32 dagen leggen wij alle teams langs de meetlat en besluiten natuurlijk met titelverdediger Colorado Avalanche. Vandaag de franchise die de gloriejaren weer in het vizier krijgt: Edmonton Oilers.
2021 – 2022: PLAYOFF RUN EINDIGT IN MINEUR IN WESTERN CONFERENCE FINAL
Het seizoen 2021 – 2022 was voor Edmonton Oilers een ware rollercoaster. Maar weinig teams waren in prestaties zo tegenstrijdig als de ploeg van het superduo Connor McDavid en Leon Draisaitl. De start van het seizoen omschrijft zich het beste als en fuego. Na de eerste tien wedstrijden stond er een waanzinnig 9-1-0 record op de borden, met een 16-5-0 record na 21 wedstrijden. Met de maand december om de hoek, stonden de Oilers meer dan stevig aan de top van de Pacific Division. Naast McDavid en Draisaitl, was ook goalie Mikko Koskinen een belangrijke schakel. Als vervanger van de geblesseerde Mike Smith, trok de Fin menig duel over de streep.
Zo hard de Oilers in de lift zaten, zo hard kelderde de prestaties. Tussen begin december en eind januari, wonnen de Oilers slechts zes van de twintig duels. Als een kip zonder kop schaatste de ploeg van head coach Dave Tippett over het ijs. Reden genoeg voor het Front Office, om begin februari afscheid te nemen van de 61-jarige Canadees.
Als vervanger werd Jay Woodcroft vanuit de AHL gepromoveerd. Zo hard de prestaties kelderden, zo hard gingen de Oilers weer onder de vleugels van de 46-jarige Woodcroft. Vanaf de Olympische break noteerde Edmonton een winstpercentage van boven de .700% en werd er een 26-9-3 record genoteerd.
Stralende middelpunten in de ploeg van de nieuwbakken head coach waren andermaal Connor McDavid en Leon Draisaitl. McDavid vestigde een nieuwe carrièrerecord met 123 punten (44 goals, 79 assists) en won bovendien de Hart Memorial Trophy. Draisaitl evenaarde zijn career best van 110 punten en noteerde maar liefst 55 goals. Hoe dominant de twee zijn in Edmonton, blijkt wel uit de team stats. Nummer drie Zach Hyman produceerde “slechts” 54 punten.
DIEPE RUN EINDIGT IN DECEPTIE TEGEN COLORADO
In de eerste ronde van de playoffs, troffen de Oilers divisiegenoot en tevens verrassing van het seizoen Los Angeles Kings. Waar van te voren toch een redelijk eenvoudige zege van Edmonton werd voorspeld, ging de serie tot het gaatje. Met een 3-2 voorsprong leek de ploeg van Todd McLellan er zelfs met de winst vandoor te gaan, maar sleepten McDavid en co. de overwinning alsnog uit het vuur.
Het gehoopte vuurwerk kwam er in de tweede ronde tegen rivaal Calgary Flames, die in de eerste ronde met Dallas Stars (4-3) afrekende. Voor het eerst sinds 1991 stond de ’Battle of Alberta’ weer op de agenda en dat hebben de fans geweten ook. Beide ploegen maakten er een waar spektakel van en braken in Game 1 bovendien menig record. Met een eindstand van 9-6, was het voor het eerst sinds 1993 – Flames – Kings —, dat er zoveel goals in het postseason vielen. Bovendien verpulverde men het ’Battle of Alberta’ record uit 1982 (10-2 Oilers, red.).
Edmonton trok over vijf wedstrijden de Serie naar zich toe en maakten de fans zich andermaal op voor een feestje: Connor McDavid – Nathan MacKinnon. Dat er uiteindelijk na vier wedstrijden een genadeloze 4-0 op de borden stond, deed echter niets af aan het feit dat ook de Western Conference Final een slugfest werd. In Game 1 schoten beide ploegen met scherp (8-6) en ook in Game 4 (6-5 OT) werden de fans niet teleurgesteld. Ondanks de verre run in de playoffs zullen de Oilers erop gebrandt zijn, om komend seizoen de definitieve stap te maken.
WOODCROFT LANGER AAN HET ROER EN UPSPICE TUSSEN DE PALEN
Naast het gevestigde superduo in Edmonton was head coach Jay Woodcroft wellicht wel de echte revelatie van het voorbije seizoen. Als een rookie stapte hij de NHL banken binnen halverwege februari en maakte van een roster in mineur een ware winmachine. In tegenstelling tot voorganger Dave Tippett is de 46-jarige head coach duidelijk in de communicatie naar zijn spelers toe. Elk poppetje weet zijn rol binnen het roster en dit gegeven bracht veel rust in de Oilers tent. Op 21 juni kreeg Woodcroft loon na werken, door een vernieuwd contract te tekenen.
Dan de ogen weer op het roster. Het grootste vraagteken en wellicht wel grootste sleutelmoment ligt bij de Oilers onder de lat. Ondanks dat Mike Smith redelijk steady presteerde, ontbrak het met regelmaat toch aan continuiteit bij de goalie. Ditzelfde geldt voor backup Mikko Koskinen, die in afwezigheid van Smith als eerste goalie te boek stond. Bij de Fin was het toverwoord eveneens inconsistentie, ondanks zijn veelvuldig sterke optredens.
Voor het seizoen ’22 – ‘23 heeft GM Ken Holland zijn oog laten vallen op Jack Campbell. De 30-jarige Amerikaan komt over vanuit Toronto en noteerde het voorbije seizoen een .916 sv% en wanneer fit is hij een duidelijke verbetering ten opzichte van Smith. Stuart Skinner zal als backup gaan fungeren. De 23-jarige Canadees en tevens homegrown werd in 2018 in de derde ronde door Edmonton gedraft. Vorig seizoen kwam hij reeds dertien keer in actie en was goed voor een .913 sv% en 2.62 GAA. Met de niet fitte Mike Smith op de LTIR, zal Skinner erop gebrandt zijn definitief door te breken.
De grootste zwakte van Edmonton lag de afgelopen jaren vooral op de blue-line. Onder de vleugels van Woodcroft zijn de Oilers uitgegroeid van league-average, naar contenderwaardig. Met een 2.73 GAA (vijfde in de NHL) doet hij het beduidend beter dan in de periode Tippett — 3.23 GAA —. Darnell Nurse en Cody Ceci fleurden op en krijgen komend seizoen onder meer Ryan Murray in de kleedkamer. De second overall van 2012 won afgelopen seizoen de Stanley Cup met Colorado en is tot op heden nog niet in staat geweest de verwachtingen in te lossen. Met het pensioen van Duncan Keith de uitgelezen mogelijkheid.
Vorig jaar lieten de Oilers zien mee te kunnen doen om de knikkers. Met een heel jaar Woodcroft voor de boeg en een verbeterde lineup, staat vrijwel niets ze in de weg voor een finaleplaats. Ware het niet dat er met onder meer Calgary Flames en Colorado Avalanche meer kapers op de Westernkust liggen. Als McDavid en Draisaitl fit blijven, zien we ze ook komend seizoen records breken. Wat daarbij ook helpt is een heel seizoen (?) Evander Kane. Hoe onrustig zijn leven buiten het ijs ook is, zijn kwaliteiten als ijshockeyspeler staan buiten kijf.
In onze NHL PowerPlay podcast, voorspelde ik (Dennis) ze als outsider voor de Stanley Cup. Het is de fans in Edmonton met kleppers als McDavid en Draisaitl van harte gegund.
We zijn alweer toe aan de vijfde week van het seizoen in de NFL. In deze editie van NFL 4-on-4: Wie heeft de beste verdediging? Welke upsets vinden deze week plaats? Hoe kan Justin Fields op niveau komen? We sluiten af met de tegenvallers van het nog jonge seizoen.
1. De 49ers wonnen zeer overtuigend van de Rams op maandagavond. Heeft San Francisco op dit moment de beste verdediging van de NFL?
Chris van Dijk: “Daar lijkt het wel op. Op basis van de meeste statistieken hebben de 49ers de beste verdediging. Het is echter nog vroeg in het jaar en het kan met een mindere wedstrijd al snel omslaan. Als ik persoonlijk zou moeten kiezen, zou ik toch voor de Bucs gaan. Die stonden bovenaan tot ze Mahomes Magic tegenkwamen. Dat is natuurlijk absoluut geen schande.”
Seán van Zon: “De beste verdediging lijkt inderdaad uit San Francisco te komen, al moeten we dit nog wel relativeren. De 49ers zijn nog niet een aanvallend powerhouse tegengekomen. Daarnaast scoorden de Bears 19 punten tegen ze. Ik denk dat in Week 7, tegen de Chiefs, de verdediging van SF pas echt wordt getest.”
Toon Aerts: “Ze waren fenomenaal tegen de Rams. Al vind ik de defensie van de Eagles er toch ook elite uitzien dit seizoen. Dat dacht ik voor afgelopen weekend ook van de defensie van de Bucs, maar tegen de Chiefs ging dat in de eerste helft wel lelijk mis. Eigenlijk mogen we ook de Bills-defensie niet vergeten te vermelden. Zij worden wel geplaagd door blessures in de secondary, maar dat komt nog wel goed.”
Marc Dorenbos: “De 49ers hebben een ontzettend sterke verdediging met een paar absolute toppers. Toch schat ik de verdediging van de Bucs nog steeds wel net iets hoger in. Wat beide verdedigingen gemeen hebben, is dat zij de mindere aanval moeten gaan dragen. Mochten ze elkaar tegen komen in de playoffs, gaan we zien welke verdediging dat beter kan.”
2.Er staan aankomende week weer een paar interessante potjes op de planning. Waar kunnen we, zoals eigenlijk elke week wel, een upset verwachten?
Chris van Dijk: “Gezien het record zou je het misschien geen upset noemen, maar de Cowboys winnen op bezoek bij de kampioen. In Vegas zijn de Rams ondanks de grote nederlaag tegen de 49ers ruim favoriet. De verdediging van de Cowboys gaat echter voor intercepties zorgen en de Boys blijven winnen.”
Seán van Zon: “De Packers spelen alles behalve goed dit seizoen. Waar de Giants afgelopen jaren kansloos zouden zijn tegen Green Bay, zie ik ze nu best een upset pullen. Al kan New York ook best een opstapje zijn naar beter spel voor Rodgers en de zijnen.”
Toon Aerts: “De Jets gaan winnen van de Dolphins. De Fins zijn zonder Tua komend weekend, maar dan nog zou je verwachten dat ze het zelfs met Teddy Bridgewater wel kunnen oplossen tegen de Jets. Niets is minder waar, want Zach Wilson gaat met het opgedane vertrouwen de Jets zowaar naar +.500 leiden!”
Marc Dorenbos: “Ik zeg dat de Jets de Dolphins gaan verrassen. Dat is een long shot, maar de twee overwinningen die New York tot nu toe boekte, waren beide vrij onwaarschijnlijk. Ik denk dat ze tegen een Tua-loze Dolphins voor hun derde overwinning in vijf wedstrijden gaan.”
Bears quarterback Justin Fields currently ranks last in the NFL for completions (34), attempts (67), passer rating (58.7), and interception percentage (6) https://t.co/k2Wo7O2NrN
3. De eerste vier wedstrijden van de Chicago Bears waren allerminst overtuigend voor Justin Fields. Wat moet er gebeuren om hem te laten functioneren, of kunnen we langzaam maar zeker al zeggen dat hij een ‘bust’ is?
Chris van Dijk: “Een trade naar een franchise met een normale aanval? De Bears hebben nauwelijks wapens, dus ook niemand voor Fields om die ballen naar toe te gooien. Met als gevolg dat ze het (met nog redelijk wat succes) over de grond proberen. Met deze aanval wordt het voor veel quarterbacks een lastig verhaal.”
Seán van Zon: “In twee seizoenen als Ohio State Buckeye had Fields 63 passing TDs tegenover 9 INTs. In zijn laatste seizoen in college gooide hij in acht wedstrijden in totaal 225 passes. Dit seizoen gooide hij in vier wedstrijden slechts 67 passes. Natuurlijk, de NFL is niet college, maar hij kan het dus echt wel. De aanval van de Bears is gewoon bedroevend, in mijn mening treft Fields weinig blaam.”
Toon Aerts: “Fields heeft de traagste release time van alle quarterbacks in de NFL. Dus is het voor mij niet alleen een gebrek aan wapens of een gammele O-line, maar is er ook een probleem bij Fields zelf. Hij moet sneller handelen, meer durven en de bal minder lang bijhouden. Op korte termijn is het voor de Bears wat mij betreft echter slimmer om zoveel mogelijk te rennen met de bal.”
Marc Dorenbos: “In deze Bears aanval zou elke quarterback het moeilijk hebben. Als de Bears niet snel weten te investeren in wapens en een O-line voor Fields, vrees ik het ergste voor zijn Bears-loopbaan. Dit seizoen zie ik het ook niet zo snel meer goedkomen. Het 2-2 record verbloemt denk ik ook wel een aantal problemen. Ik hoop wel op progressie van Fields, want bij Ohio State liet hij zien een ontzettend goede quarterback te zijn.”
Russ and Matt Ryan combined:
0 touchdowns 4 interceptions 3 fumbles 10 sacks taken
4. Vorige week vroegen we ons af welke speler het meest verrast heeft tot nu toe. Welke speler valt tot nu toe het meeste tegen?
Chris van Dijk: “Matt Ryan. Er zijn nog wel wat meer namen mogelijk, maar deze springt er voor mij uit. Vooral omdat de verwachtingen zo hoog waren. Eindelijk geen Carson Wentz meer in Indianapolis, maar een ervaren QB die net dat laatste puzzelstukje zou zijn. En ondertussen vallen de Colts een partij tegen en lijken ze opnieuw geen play-offploeg. Au.”
Seán van Zon: “Matthew Stafford, al twijfelde ik ook over Aaron Rodgers en Matt Ryan. Stafford gooit dan wel zijn hoogste completion % uit zijn carrière, het is alles behalve groots wat hij laat zien. Zijn yards-per-pass is top 3 laagste uit zijn carrière, hij heeft meer INTs dan TDs (6 om 4) en hij lijkt vaak alleen Cooper Kupp te zien als target. Nu heeft hij wel als verzachtende omstandigheid dat de running game van de Rams er nog steeds niet is.”
Toon Aerts: “Jonathan Taylor komt spontaan bij me op. Hij rent gemiddeld vier yards per poging, terwijl hij vorig seizoen vlot anderhalve yard meer per poging rende. Zonder zijn productie ziet de Colts-offense er heel bedroevend uit.”
Marc Dorenbos: “Ik vind dat Russell Wilson en de Denver Broncos in het geheel een vreselijk teleurstellend seizoen beleven tot nu toe. Veel mensen dachten dat de Broncos een goede quarterback verwijderd waren van een Super Bowl run, ik zelf dacht dat ook. Wilson blijkt allesbehalve de oplossing te zijn. Het wordt elke week belachelijker dat de Broncos Wilson zo veel geld gaan betalen.”
De eerste MLB playoffwedstrijd van het jaar werd gisteren gewonnen door de Cleveland Guardians. Game 1 van de American League Wild Card series tegen de Tampa Bay Rays eindigde in een echt pitchersduel: 2-1. Jose Ramirez was beslissend met een homerun in de zesde inning.
Het was een wedstrijd die getekend werd door twee Shane’s. Voor de Cleveland Guardians startte Shane Bieber en aan de andere kant kreeg Shane McClanahande bal voor de eerste playoffwedstrijd. Beide pitchers hielden het ook meer dan 7.0 innings vol en dat leidde tot bijna identieke statlines voor beide pitchers. Shane Bieber gooide 7.2 innings met acht strikeouts, één vrije loop en één earned run en McClanahan stond 7.0 innings op de heuvel met vijf keer drieslag, nul keer een vrije loop en twee earned runs.
RAYS SLAAN ALS EERSTE TOE
Uiteindelijk waren het de Rays die als eerste toesloegen. In de zesde inning sloeg Jose Siri de eerste homerun van dit Postseason. Hij sloeg een 4-seam fastball van Bieber 403 feet over de muur. Het was voor Siri zijn eerste Postseason homerun uit zijn carrière en dat terwijl hij vorig jaar met de Houston Astros in de World Series speelde.
RAYS KUNNEN NIET LANG GENIETEN
De Rays konden echter niet lang genieten van hun voorsprong. In de gelijkmakende beurt van de Guardians in de zesde inning kwam Amed Rosario op de honken met een single. Met één man op de honken kwam Ramirez aan slag tegen McClanahan en deze slagbeurt bleek beslissend. Een 88 mph changeup kwam precies goed op zijn knuppel en eindigde over de muur. De Rays geloofden echter dat Rosario tijdens het lopen het tweede honk niet had aangeraakt en vroegen een challange aan. Deze bevestigde uiteindelijk de homerun van Ramirez en de voorsprong van de Guardians.
CLASE GOOIT SLOT OP DE DEUR
Terry Francona zal in zijn handen geknepen hebben toen hij zag hoe Bieber stond te gooien. Na de homerun van Siri liet Bieber slechts één honkloper toe en na de single van Isaac Paredes zat zijn wedstrijd er ook op. Emmanuel Clase kreeg vervolgens de opdracht om vier nullen op het bord te zetten en deed dat vlekkeloos. Hierdoor gebruikte de Guardians slechts twee pitchers om het gehele duel vol te maken en blijft de bullpen uitgerust.
UP NEXT
In Game 2 zullen Tyler Glasnow (0-0, 1.35 ERA) voor de Tampa Bay Rays en Triston McKenzie (11-11, 2.96 ERA) voor de Guardians de startende werpers zijn. Voor McKenzie is het een kans om zichzelf na een geweldig seizoen ook te laten zien in het postseason. Aan de andere kant is Glasnow net teruggekeerd van een Tommy-John operatie en gooide hij slechts 6.2 innings in het reguliere seizoen. De tweede wedstrijd van de series begint om 18:00 uur Nederlandse tijd.
Het leek vooraf nog zo’n mooi pitchersduel te worden: San Diego Padre Yu Darvish tegen postseasonveteraan Max Scherzer van de New York Mets. Waar Darvish aan alle kanten zijn status als terechte Game 1-starter bevestigde, implodeerde de 38-jarige Scherzer. San Diego noteerde maar liefst zeven runs tegen de ace en versloeg de Mets in New York eenvoudig met 7-1.
Curaçaoënaar Jurickson Profar zette de toon al vroeg, als lead-off-hitter voor San Diego. De multi-inzetbare Profar sloeg de eerste pitch van Scherzer, een 95 mph fastball aan de binnenkant, voor een honkslag weg. Scherzer leek zich te herstellen, maar na twee uit ramde Josh Bell een identieke fastball als die Profar wegmepte over hekken voor een 2-0 voorsprong voor San Diego.
Trent Grisham maakte er een inning later 3-0 van, door eveneens een fastball (deze keer eentje door het midden) voor een homerun de New Yorkse nacht in te slaan. De Padres lieten duidelijk merken weinig ontzag te hebben voor het C.V. van Scherzer.
DARVISH STERK, SCHERZER NIET
Intussen hield Yu Darvish de Mets-aanval onder controle. De Japanse veteraan kreeg in de eerste vier innings slechts twee honkslagen tegen. Met een uitstekende mix van breaking pitches en fastballs, en met een duidelijk plan (locaties tot in het extreme veranderen, van hoog naar laag en van links naar rechts) hield Darvish het scorebord schoon.
Hij kreeg pas zijn eerste run tegen in de tweede helft van de vijfde inning, toen Eduardo Escobar een bal over de hekken sloeg. Veel gaf dat foutje echter niet, want de Padres aanval had een halve inning eerder nog maar liefst vier runs op de al drie behaalde punten gestapeld.
De eerste helft van de vijfde inning begon met een single van Ha-Seong Kim, die vanuit de dugout in het Koreaans toegezongen werd door teamgenoot Manny Machado. Een ground-rule double van Austin Nola zette twee lopers in scoringspositie en Jurickson Profar cashte ze allebei in met een driepuntenhomerun tegen Scherzer. Machado sloeg één slagman later ook nog een bal over de hekken voor een 7-0 voorsprong.
Wow, Manny just encouraged Ha-Seong with the Korean words
Scherzer moest zijn dag dus na 4.2 innings en 7 earned runs tegen opgeven. Als er dan een lichtpuntje voor de Mets is te ontdekken na dit verlies, is het de bullpen. Het kwartet Trevor May, Seth Lugo, David Peterson en Mychal Given hield de Padres verder onder controle, maar het was al te laat. Het duo Robert Suarez en Luis Garcia loste achtereenvolgens Darvish na zeven innings af en ook zij kregen niets meer tegen.
Met een 7-1 overwinning ligt het momentum nu volledig bij San Diego. Na een geweldige eerste seizoenshelft en een dito ineenstorting in de tweede helft, waarin de club een gigantische voorsprong in de divisie zag verdwijnen, staan de Mets nu opnieuw met hun rug tegen de muur. Nog één verliespartij en de miljardenclub kan weer naar huis.
UP NEXT
Game 2 staat vanavond op het programma, om 01:40 uur Nederlandse tijd. De wedstrijd is in Nederland niet te bekijken via MLB.TV, wegens MLB’s idiote last-minute wijzigingen. Je kunt wel terecht bij ESPN NL, voor de verandering. Blake Snell (8-10, 3.38 ERA) is de startende werper van dienst voor San Diego. Superman Jacob deGrom (5-4, 3.08 ERA) heeft de taak zijn club in de race te houden. Win or go home voor de Mets in Game 2!
Een geweldige comeback in de negende inning van het eerste National League-wildcard-duel van vrijdagheeft de Philadelphia Phillies op een 1-0 voorsprong in de best-of-three gezet. De St. Louis Cardinals implodeerden volledig. Philly zette in het hol van de leeuw zes runs op het scorebord en gingen met de winst aan de haal.
Vijf innings lang hielden startende werpers Zack Wheeler en Jose Quintana elkaars tegenstand onder controle. De beide werpers eindigden hun starts uiteindelijk met vrijwel identieke stat-lines: 6.1 IP, 2 H, 0 ER, 1 BB, 4 K’s voor Wheeler, 5.1 IP, 2 H, 0 ER, 1 BB, 3 K voor Quintana. De Colombiaanse Cardinal-ace werd met één uit in de zesde inning vervangen door Jordan Hicks, terwijl Wheeler precies één inning later het veld moest ruimen voor Jose Alvarado.
Waar Hicks de boel nog schoon hield voor St. Louis, kreeg Alvarado een koude douche. Met twee uit kwam pinch-hitter Juan Yepez van de St. Louis-bank en hij wachtte niet lang: een first pitch, two-run homerun zette de thuisclub op een 1-0 voorsprong.
COMEBACK
Met nog een aantal sterke werpers in de bullpen achter de hand leek St. Louis af te stevenen op een overwinning, maar hun 36-jarige manager Oliver Marmol koos een slecht moment om vrijwel elke verkeerde beslissing te nemen. Zijn keuze om Giovany Gallegos 1.1 innings te laten gooien in relief voor Hicks pakte nog goed uit. De beslissing om Ryan Helsley voor een five-out save op de heuvel te zetten, torpedeerde de club volledig.
Helsley raakte een aantal dagen geleden nog licht geblesseerd en zijn workload zou moeten worden verlicht, maar in plaats daarvan liet Marmol hem krateren. Helsley kreeg nog eenvoudig de twee benodigde nullen in de achtste inning, maar in de negende inning ontplofte de rechtshandige power pitcher. Een one-out single van J.T. Realmuto werd gevolgd door walks voor Bryce Harper en Nick Castellanos en een HBP voor Alec Bohm, wat de Phillies op 2-1 bracht.
CONTACTPITCHER
Marmol had op dat moment pas de ingeving de bullpen in actie te brengen, dus er was nog wat tijdrekken nodig voordat Andre Pallante Helsley verving. Pallante, een 24-jarige rookie die weinig strikeouts gooit en veel contact tegen krijgt, leek niet de meest voor de hand liggende keuze in de situatie, maar Marmol dacht anders.
De Cardinals scoorden nog één run op een RBI-single van Nolan Gorman, maar Zach Eflin gooide de boel verder dicht. Philadelphia is nu maar één overwinning verwijderd van een plek in de NLDS.
UP NEXT
Miles Mikolas (12-13, 3.29 ERA) neemt het in Game 2 namens de Cardinals op tegen Aaron Nola (11-13, 3.25 ERA). De wedstrijd begint 02:30 uur Nederlandse tijd en is, vanwege MLB’s volslagen idiote last-minute wijzigingen, in Nederland niet te bekijken via MLB.TV. ESPN NL heeft namelijk de uitzendrechten verworven voor de Nederlands markt, maar desondanks heeft dat bedrijf ook besloten dat het binnenhalen van de rechten niet betekent dat je de wedstrijd ook op tv moet uitzenden, dus… succes met het vinden van een plek op het internet waar je wél honkbal kunt kijken!
Nadat de Seattle Mariners meer dan twintig jaar hadden moeten wachten op een nieuwe kans in de playoffs, grepen ze die gisteren in het Rogers Center met beide handen. De Toronto Blue Jays hadden in eigen huis vooral weinig in te brengen op het pitchen van Luis Castillo, die de Canadezen meer dan zeven innings in bedwang hield.
CASTILLO
De Dominicaanse werper tekende een paar weken geleden een vijfjarig contract bij de organisatie die hem dit seizoen oppikten bij de Cincinnati Reds en betaalde dat vertrouwen vannacht dubbel en dwars terug. De 29-jarige righty gaf bijna niks weg tegen de sterke lineup van de Blue Jays.
Hij had bovendien de luxe dat zijn ploeg hem al een marge van drie punten had geschonken nog voor hij op de heuvel was verschenen. Julio Rodriguez, Eugenio Suarez en Cal Raleigh waren op dat moment namelijk al de thuisplaat gepasseerd.
MANOAH
Alek Manoah, de startend werper van de Blue Jays, kende een uitstekend regulier seizoen, maar ook toen al raakte hij af en toe een slagman met een wilde worp. Dat overkwam de stevige jongen uit Florida vannacht ook twee keer. Beide keren was Rodriguez het slachtoffer. De jonge superster profiteerde optimaal van de cadeautjes en tekende voor twee van de vier runs van Seattle.
In die eerste inning kon hij opschuiven op een rollertje van Ty France, waarna Eugenio Suarez hem met een tweehonkslag langs de lijn binnen sloeg. Het zou niet de laatste rake klap van de slagbeurt zijn. Cal Raleigh, enkele dagen nog goed voor een walkoff-homerun waarmee de Mariners verzekerd werden van een plek in de playoffs, begon aan het postseason, zoals hij het reguliere seizoen eindigde: bloedheet. Zijn klap verdween over het hoofd van Teoscar Hernandez in de tribunes.
SHUTOUT
Terwijl de Blue Jays op het gooien van Castillo nauwelijks verder kwamen dan wat grondballen, bouwden de Mariners hun voorsprong in de vijfde inning verder uit. Weer startte de rally met een vrije loop voor Rodriguez, die vervolgens werd doorgeschoven door France en kon scoren op een zacht rollertje van Suarez.
In de achtste inning werd Castillo van de heuvel gehaald. Hij was naar mate de wedstrijd vorderde eigenlijk alleen maar harder gaan gooien en in plaats van grondballen, volgden nu de strikeouts elkaar op. Een harde worp aan de binnenkant die vol op de hand van George Springer belandde, was voor manager Scott Servais het signaal om zijn ace te vervangen. Castillo beëindigde zijn wedstrijd met vijf strikeouts, zes honkslagen en hij incasseerde geen enkele run.
Castillo’s vervanger, Andres Munoz, zette de goede lijn voort en gaf alleen een double aan Matt Chapman op. Die viel echter pas met twee man uit in de negende inning en een ground out van Vladimir Guerrero Jr. later, de superster ging 0 uit 4 met een strikeout, was het pleit definitief beslecht.
UP NEXT
Komende nacht vervolgen de Blue Jays en Mariners hun best-of-3-serie. De Blue Jays moeten de volgende twee wedstrijden winnen, anders zit hun seizoen er veel eerder op dan ze in Toronto gehoopt zullen hebben.
FINAL: Mariners 4, Blue Jays 0
In their first playoff game in more than two decades, the Mariners get an absolute gem from Luis Castillo and Andres Muñoz, plus a Big Dumper home run, to steal a game in Toronto. One more win for Seattle and T-Mobile Park will host a playoff game.
Kevin Gausman zal in Game 2 de meubelen moeten redden voor de Blue Jays, terwijl uittredend Cy Young-winnaar Robbie Ray het goede voorbeeld van zijn teamgenoot Castillo zal willen volgen. De eerste bal wordt iets na tienen gegooid in Rogers Center, waar alle drie de wedstrijden van deze serie gehouden worden.
Het nieuwe NHL-seizoen staat weer voor de deur en bij SportAmerika laten we dat niet onopgemerkt voorbij gaan! Al op 7 oktober openen de San Jose Sharks en Nashville Predators in het kader van de Global Series het bal in Praag en op 11 oktober volgen de eerste wedstrijden in Noord-Amerika. De komende 32 dagen leggen wij alle teams langs de meetlat en besluiten natuurlijk met titelverdediger Colorado Avalanche. Vandaag is ’t de beurt aan de voormalig Bunch of Jerks: Carolina Hurricanes.
2021-2022: TELEURSTELLENDE RUN IN PLAY-OFFS
De lat lag vorig seizoen onverminderd hoog in Raleigh. In 2018-2019 trad Rod Brind’Amour aan als head coach van de Carolina Hurricanes en al in zijn eerste jaar leidde hij de franchise naar de Conference Finals. De Bruins bleken daarin een paar maten te groot, maar de voorzet was gegeven. Nu moesten Brind’Amour en de zijnen deze alleen nog even binnenkoppen. Vorig seizoen leek daarvoor een uitgelezen mogelijkheid. Aanvallend zag het er goed uit, defensief was het op orde en Frederik Andersen vormde met Antti Raanta een uitstekend tandem onder de lat. Toch staat de Cup niet in Raleigh. Sterker nog, de Hurricanes schopten het niet eens tot de Conference Finals.
Veel ging vorig seizoen goed voor de Carolina Hurricanes. Tijdens het reguliere seizoen kregen ze de minste goals tegen. Dat was mede te danken aan een Frederik Andersen die zijn gram haalde. In z’n laatste jaar voor de Maple Leafs wilde het niet vlotten voor de Deen, maar in Carolina sloeg hij met .922 sv% en 2.17 GAA keihard terug. Daarbij bleek Tony DeAngelo een maar dan capabele vervanger voor de vertrokken Dougie Hamilton.
ANTI-CLIMAX
Aanvallend scoorden de Canes ook een dikke voldoende. Sebastian Aho kroonde zich met 37 goals tot topschutter, Andrei Svechnikov tikte voor het eerst de 30 doelpunten aan en aan depth scoring ook geen gebrek. Aan het einde van ’t reguliere seizoen noteerden de Hurricanes elf spelers met minimaal 10 goals. Een trip naar het postseason was al vrij snel veiliggesteld, maar Brind’Amour en de zijnen wonnen daarnaast ook nog eens de sterke Metropolitan Division.
Het ging de Hurricanes tijdens het reguliere seizoen voor de wind, maar in de postseason gelden andere wetten. De powerplay, die tijdens de eerste 82 wedstrijden bijna de 22% aantikte, haperde en uitwedstrijden winnen was al helemaal een probleem voor de Canes. In de eerste ronde had ’t favoriete Carolina zeven wedstrijden nodig om de Bruins weg te zetten, maar in de tweede ronde vonden ze hun Waterloo. De New York Rangers trokken deze serie in zeven wedstrijden naar zich toe.
LOT IN HANDEN VAN OUDJES
Deze zomer zag Don Waddell drie belangrijke krachten vertrekken uit Raleigh. Vincent Trocheck stapte over naar de Rangers en Nino Niederreiter gaat zijn geluk beproeven in Nashville. Tony DeAngelo koos eveneens het ruime sop en tekende een contract in Philadelphia. Het trio was vorig seizoen goed voor 55 goals en een totaal van 146 punten. Een flinke aderlating zou je denken, maar de general manager van de Carolina Hurricanes zat ook niet stil. Niet alleen haalde hij goede spelers terug, maar daarbij bracht Waddell ook nog eens een schat aan ervaring binnen.
Op 13 juli sloeg Waddell spijkers met koppen. In ruil voor onder meer aanvaller Steven Lorentz werd Brent Burns overgenomen van de Sharks, die ook nog eens een groot deel van diens salaris voor hun rekening namen. Max Pacioretty maakte op dezelfde dag zijn gang naar de Hurricanes. Vegas wilde zijn salaris van $ 7 miljoen uit de boeken schrappen en zag zich genoodzaakt de ervaren aanvaller voor future considerations naar Raleigh te laten gaan. Pacioretty is momenteel weliswaar out met een zware achillespeesblessure, maar in de tweede seizoenshelft verwachten de Canes hem terug.
DRUKKE ZOMER
Nog altijd was Waddell niet klaar. Free agent Ondrej Kase verbond zich voor één seizoen aan de Canes in de hoop weer iets van de vorm van 2017-2018 terug te vinden. Namens de Ducks was de Tsjech dat jaar 20 keer trefzeker, maar de inmiddels 26-jarige winger heeft een dergelijke vorm daarna niet meer geëtaleerd. Ook vorig seizoen in Toronto niet. Landgenoot Marin Necas speelde al voor de Hurricanes, maar zijn contract werd deze zomer met twee seizoenen verlengd.
Pacioretty en Burns zijn gedegen ervaren krachten, maar eind augustus werd Paul Stastny aan dat rijtje toegevoegd. De 36-jarige aanvaller begint aan zijn zeventiende seizoen in de NHL. Van hem wordt verwacht dat hij, net als Burns, Pacioretty en Jordan Staal, de jongere spelers de harde wetten van de NHL leert. Talent heeft Carolina al jaren, maar het lukt Brind’Amour en de zijnen maar niet om de volgende stap te zetten. Met dergelijke routiniers, waartoe overigens ook Calvin DeHaan sinds kort behoort, hoopt de organisatie in dit jubileumjaar de titel te pakken. Het wordt voor de franchise het 25e seizoen in Raleigh.
PERFECTE BALANS GEVONDEN?
Niet voor niets werden de Carolina Hurricanes gezien als één van de favorieten voor de Stanley Cup. Ga er maar aan staan. Andrei Svechnikov, Sebastian Aho, Teuvo Teravainen, Seth Jarvis en Jordan Staal. Om zomaar een paar aanvallers te noemen. De inmiddels 25-jarige Aho nam vorig seizoen 37 goals voor zijn rekening en bij de Fin lijkt de rek er nog niet uit. Dit geldt zeker ook voor de drie jaar jongere Svechnikov. De Rus tikte voor het eerst de grens van 30 doelpunten aan en dat lijkt zeker niet zijn plafond.
Rookie Seth Jarvis drukte met 17 goals en 40 punten zijn neus serieus aan het venster. De 20-jarige winger was als junior een absolute doelpuntenmachine en eindigde als dertiende in de Calder vorig seizoen. Jarvis is slechts twee jaar jonger dan de veelbesproken Jesperi Kotkaniemi. De Fin werd als UFA in 2021 voor de neus van de Canadiens weggekaapt, kreeg in maart een nieuw contract, maar weet nog maar zelden te imponeren. Mogelijk dat juist hij baat heeft bij de aanwezigheid van zoveel ervaring.
OLD SOLDIERS…
Die oude rotten komen elkaar tegen op de beoogde derde lijn. Jordan Staal en Paul Stastny krijgen daar gezelschap van Jesper Fast. De reeds gememoreerde Ondrej Kase vinden we terug op de vierde lijn. Als de Tsjech dit seizoen inderdaad weer het licht gaat zien, beschikt Brind’Amour daarmee over een portie depth scoring om bang van te worden. Op de blauwe lijn loopt namelijk nog ene Brent Burns. Of Brady Skjei, vorig seizoen goed voor 9 goals en 30 assists.
Jaccob Slavin lijkt de aangewezen man om naast Burns te acteren. Eén meer dan uitstekende aanvallende verdediger naast één van de beste verdedigende blueliners in de NHL. Brett Pesce, Ethan Bear en Calvin De Haan maken het defensieve korps compleet. Dit alles wordt dan nog ondersteund door Frederik Andersen en Antti Raanta, een tandem dat zich met de betere in de League kan meten. Zeker als Andersen zijn prestaties van vorig seizoen kan kopiëren.
2022-2023: LEREN VAN HET VERLEDEN
Voor spektakel moesten we de laatste jaren veelal in Raleigh zijn. De Storm Surge, een manier van een overwinning vieren, vond z’n weg naar de PNC Arena en Svechnikov toverde een paar jaar geleden de beroemde Michigan-goal uit de hoge hoed. Het leverde de club een hoop reacties op. Positief én negatief. Prijzen pakte de club echter niet, afgezien van de divisietitel dan. En dat moet dit jaar anders.
Trocheck en Niederreiter waren twee belangrijke krachten voor Brind’Amour, maar die vacatures worden ingevuld door spelers die mogelijk vechten voor hun laatste kans op de Stanley Cup. Stastny en Burns hebben de veertig al in het zicht en zullen hun jongere medespelers op het hart drukken dat ze grote kans op het ultieme succes hebben.
De Hurricanes zijn een zekerheidje als het gaat om de play-offs. Dan begint voor dit getalenteerde gezelschap het seizoen eigenlijk pas. De lessen van vorig seizoen worden meegenomen en als ze hun huiswerk goed doen, moet er in deze jaargang meer in het vat zitten dan een tweede ronde. Veel meer misschien wel.
Nu we de deur van ’t reguliere seizoen achter ons hebben dichtgetrokken, blikken we terug op het seizoen van de Team Kingdom-spelers. Van hen die afgelopen week op het veld stonden althans, want om uiteenlopende redenen hebben Carter Kieboom, Chad Tromp, Didi Gregorius en Andrelton Simmons enige tijd geleden dit seizoen al afgesloten. Ozzie Albies hoopt tijdens het postseason nog te kunnen schitteren voor de Atlanta Braves. Hoe het Xander Bogaerts, Kenley Jansen, Jurickson Profar en Jonathan Schoop verging, lees je in deze laatste Dutch Watch van het seizoen.
Heeft Xander Bogaerts zijn laatste wedstrijd gespeeld voor de Boston Red Sox? Het antwoord op die vraag zal waarschijnlijk nog wel even op zich laten wachten, maar de nu dertigjarige kortestop heeft de optie om uit zijn contract te lopen. Vanaf 2013 was onze landgenoot niet weg te denken uit de line-up in Boston en met de club won hij twee keer de World Series. Voor het eerst in 2013 en vijf jaar later deden de Red Sox het nog eens dunnetjes over. Individuele prijzen waren er ook. Zo won Bogaerts tot nog toe vier keer de Silver Slugger Award en mocht hij eveneens vier keer opdraven in de ASG.
KELDER VAN AL EAST
Vorig seizoen reikte Bogaerts met zijn BoSox tot de ALCS, maar dit seizoen liep Boston al heel snel achter de spreekwoordelijke feiten aan. Een belangrijke speler als Trevor Story miste door blessureleed een deel van dit seizoen en ook Xander Bogaerts was lang niet altijd topfit. Aan zijn slaggemiddelde was dit niet af te lezen. Met zijn batting average stond de international heel lang in de top 5 of zelfs top 3 van de majors. Pas in de laatste weken van het reguliere seizoen moest Bogaerts de kopgroep laten gaan.
De Boston Red Sox konden de hoop op de play-offs al heel snel laten varen. Halverwege de maand mei was de achterstand in de divisie al opgelopen tot 10 wedstrijden. Op papier hadden de Red Sox nog niet zo’n slechte ploeg, maar tegen het geweld uit New York, Toronto en Tampa Bay was dit roster totaal niet opgewassen. Later kwam daar zelfs Baltimore nog bij, waardoor Boston voor de tweede keer in drie jaar hekkensluiter is in de AL East.
Op ’t slaggemiddelde was dus het hele jaar niets aan te merken. In de eerste 20 wedstrijden van 2022 flirtte de kortestop zelfs even met de .400 grens. Pas in de tweede seizoenshelft schoot zijn productiviteit omhoog. Met 4 homeruns en 15 RBIs schoot augustus er wat dat betreft wel uit. De All-Star zou deze jaargang besluiten met 15 homeruns en 73 RBIs. Dat is minder dan we van Bogaerts gewend zijn, maar in Boston deden alleen Rafael Devers (88) en Alex Verdugo (74) het beter.
VAARWEL?
Nadat de Red Sox de maand september afsloten met drie overwinningen op de Orioles viel er afgelopen weekend in Toronto weinig eer voor hen te behalen. Bogaerts speelde in twee van de drie wedstrijden en was 0-for-7 aan slag. Zijn teamgenoten verging het niet veel beter, want Boston kwam tot slechts 3 runs in dit weekend. Allemaal gescoord in de met 6-3 verloren laatste wedstrijd.
Als de serie tegen Tampa Bay inderdaad zijn laatste in het shirt van de Red Sox was, dan gaf Xander Bogaerts de fans een schitterend afscheidscadeau. Dinsdag werd het duel al na vijf innings gestaakt vanwege de regen, maar voor die tijd pakte Bogaerts al zijn moment. Met alle honken bezet timmerde hij zijn vijftiende homerun de tribunes in.
De Red Sox wonnen die wedstrijd met 6-0 en zouden de Rays deze week zelfs op een sweep trakteren. Woensdag, de laatste wedstrijd van het reguliere seizoen, was Bogaerts 2-for-3 en won Boston met 6-3. Na zeven innings kwam er een einde aan zijn werkdag en seizoen.
Voor veel spelers en teams was de laatste week een kwestie van uitbollen, maar voor Kenley Jansen en de Atlanta Braves stond er nog een hoop op het spel. In een rechtstreeks duel met de NY Mets werd gestreden om de koppositie in de NL East. Beide teams waren al verzekerd van een ticket voor het postseason, maar de divisietitel betekent wel het verschil tussen bye naar de NLDS of het spelen van een Wild-card round dit weekend. Daarnaast wil Jansen zelf natuurlijk de twijfel van zich afschudden met het oog op die play-offs.
Een mooi ERA gooide Kenley Jansen al in zijn debuut voor de Braves te grabbel (3H, 3 ER, 1 BB, 1 K en een 27.00 ERA), maar in de weken en maanden die volgden herstelde de closer zich goed. Er waren periodes waarin Jansen niet te raken was en als vanzelf daalde zijn ERA en steeg zijn aantal saves. Met zijn 7 blown saves toonde Jansen bij tijd en wijle echter ook een andere kant van zichzelf. Gedurende het seizoen vroegen volgers zich soms af of Jansen wel de aangewezen man was voor deze job bij de wereldkampioen. Afgelopen weekend, in die cruciale serie tegen de Mets, kwam Kenley Jansen zelf met het antwoord.
VINTAGE JANSEN
Op 11 september liep het voor Jansen en de Braves verkeerd af in Seattle, maar daarna zat zijn vorm in de lift. Af en toe was het nog wel wat wiebelig en op die momenten schoot de fanbase alweer in de vlekken. Vorige week vrijdag was zo’n moment. In een wedstrijd die gewonnen moest worden, hadden de Braves een 5-2 voorsprong in de negende inning.
Na de drie slag voor Francisco Lindor leek er voor Jansen niets aan de hand, maar na een HBP, single en een walk liepen de honken opeens vol. De Kenley Jansen van een paar weken geleden was mogelijk in paniek geraakt, maar deze versie niet. Francisco Alvarez en Tyler Naquin (na 9 pitches) werden met een K weggestuurd. Atlanta won, Jansen had zijn 38e save en de Braves stonden naast de Mets in de NL East.
BELANGRIJK VOOR BRAVES
Het bleek de start van een druk weekend voor Kenley Jansen, want zaterdag deed Braves-manager Brian Snitker opnieuw een beroep op hem. Dit keer besteeg hij met een 4-2 voorsprong de heuvel en maakte hij ’t zichzelf veel minder moeilijk. Mark Canha en Luis Guillorme kregen elk drie slag en Tyler Naquin kreeg de bal niet uit het infield. Een eenvoudige outing voor Jansen, die daarmee zijn 39e save noteerde en de Braves op poleposition voor de divisie zette. Door de 11 pitches die hij nodig had, gaf hij Snitker ook nog eens de mogelijkheid om zondag een beroep op ‘m te doen.
Een sweep zou de Atlanta Braves zo goed als zeker de vijfde divisietitel in successie brengen. De slagploeg had voor 5 runs gezorgd en nu was het aan Kenley Jansen om de Mets op 3 runs te houden. Was zijn werkdag zaterdag van korte duur, op zondag had de closer zelfs nog minder pitches nodig.
Jansen was weer de dominante versie van zichzelf en had aan 7 pitches genoeg. Brandon Nimmo, Francisco Lindor en Jeff McNeil moesten lijdzaam toezien hoe er met hen werd afgerekend. De veertigste save liet het ERA van Jansen zakken naar 3.43, maar veel belangrijker was de koppositie voor de Braves. Met nog drie wedstrijden te gaan, verdedigde Atlanta opeens een voorsprong van twee wedstrijden.
WÉÉR DE DIVISIE
Maandag moest de champagne in Miami nog even in de koeling blijven, maar dinsdag was het feest daar. Tegen de Mets moesten de Braves het hebben van de long ball, maar tegen de Marlins moesten de runs op een andere wijze binnen worden geharkt. Jansen moest dit bijzonder spannende duel tot een goed einde brengen en de 2-1 voorsprong over de streep trekken. Brian Anderson en Jacob Stallings werden elk met een strikeout (en slechts 3 pitches) weggezet. Jordan Groshans maakte het wat spannender, maar zijn flyout betekende het einde van deze nailbiter. Wat niemand in juni (achterstand van 10.5 wedstrijden) voor mogelijk hield, was gebeurd. De Atlanta Braves winnen voor ’t vijfde jaar op rij de NL East.
Jansen besluit het reguliere seizoen met 41 saves en een 3.38 ERA. In 2014 (43) en 2016 (47) noteerde de closer meer saves dan in dit seizoen. Alleen in 2019 lag zijn ERA (3.71) hoger dan in 2022. Met zijn aantal voert Jansen de National League aan. Alleen Emmanuel Clase van de Guardians noteerde meer saves (42) dan Jansen, maar komt uit in de AL. Zijn optredens van de laatste dagen zullen de Braves en hun fans vertrouwen geven richting de NLDS die dinsdag beginnen. Atlanta neemt het in de best-of-5 op tegen St. Louis of Philadelphia.
Duidelijkheid. Dat is een woord dat prima past bij het seizoen van Jurickson Profar. Waar de international in voorgaande seizoenen vaak over het gehele veld zwierf, daar kon Profar zich dit seizoen beperken tot het linksveld. In een line-up die bulkt van de grote namen en het talent hield de outfielder zich uitstekend staande. Het resulteerde zelfs in één van zijn beste seizoenen in de majors en een ticket voor de play-offs. Voor de overambitieuze San Diego Padres is dat alleen niet genoeg. De komende weken zal moeten blijken of Profar en consorten die ambities waar kunnen maken.
VASTE PLEK
Voor het eerst in zijn carrière speelde Jurickson Profar meer dan 150 wedstrijden in een seizoen. Als je kijkt naar het roster van de Padres is dat knap. Bob Melvin heeft de beschikking over een hoop sterren, maar Profar is in zijn ogen de beste linksvelder. De statistieken geven de manager daarin gelijk, want onze landgenoot kan dit seizoen een Wins Above Replacement van 3.3 overleggen. Daarmee moet hij alleen Manny Machado (6.6), Jake Cronenworth (4.1) en Ha-Seong Kim (5.5) voor zich dulden. Het zegt wel iets over de status van Jurickson Profar in San Diego dit seizoen.
Defensief liet Profar dit seizoen nauwelijks steken vallen, maar aanvallend ging het ook crescendo. In de eerste 21 wedstrijden nam hij de Friars zelfs bij de hand door maar liefst 5 homeruns en 15 RBIs te slaan. Opvallend genoeg bleef zijn slaggemiddelde achter (.186). Dat batting average werd later rechtgetrokken, maar het contact ging dan weer ten koste van de productiviteit. Dat Jurickson Profar door zijn manager op een gegeven moment veelvuldig werd gebruikt als leadoff hitter had daar ook mee te maken.
DODGERS UIT ZICHT
We bespraken al de ambities van deze Padres en het was zeker de bedoeling dat ze een rol van betekenis speelden in de NL West. Tot eind juni wist San Diego ook wel gelijke tred te houden met de LA Dodgers, maar na de ASG beenden de rivalen met grote passen weg van de uitdager. Een wildcard bleek het hoogst haalbare en op 2 oktober werd deze definitief veiliggesteld. In een best-of-3 spelen Profar en de Padres dit weekend in New York tegen de Mets.
Nadat het in juli (.242 BA) en augustus (.225 BA en slechts 4 RBIs) wat minder ging, pakte Profar in september en oktober de draad weer op met 3 homeruns, 10 RBIs en een .264 batting average. De Padres werkten de laatste twee series, tegen de White Sox en Giants, in de vertrouwde omgeving van Petco Park af. Tegen de White Sox bleek dit echter geen voordeel te zijn, maar desondanks mocht er afgelopen weekend een feestje gevierd worden. Dit omdat de Miami Marlins hun collega’s uit San Diego te hulp schoten en de Brewers klopten.
BESCHEIDEN FEESTJE
Na zijn 3-for-5 in de laatste, met 2-5 verloren, wedstrijd tegen de Dodgers stond het slaggemiddelde van Profar op .245. Met hits in de eerste twee wedstrijden tegen de White Sox wist hij dit aanvankelijk te handhaven, maar de 0-for-4 op zondag zorgde ervoor dat zijn gemiddelde daalde naar .243. Dit was de dag waarom de Padres zich verzekerden van het postseason, dus die matige prestaties aan slag nam Profar op de koop toe.
Tegen de Giants was het daarna een kwestie van finetunen, maar Profar kreeg eerst een dag rust van zijn manager. Zonder onze landgenoot, maar met nog wat champagne in de benen werden de Giants maandag met 7-2 verslagen. Met 2-for-4, een double en een run tankte Profar dinsdag vertrouwen in de met 6-2 gewonnen tweede ontmoeting. De generale repetitie voor de play-offs verliep niet naar wens. San Diego verloor woensdag met 1-8 en Profar was 0-for-4.
Jonathan Schoop zal dit seizoen snel willen vergeten. Dat zijn Detroit Tigers geen potten zouden breken, was wel ingecalculeerd. Dat Jonathan Schoop in z’n tweede jaar in Detroit met zijn slechtste seizoen in de MLB op de proppen zou komen, was dat niet. De infielder wordt op 16 oktober pas 31 en heeft dus de kans zich te revancheren. En dat is wel nodig ook. Slechts twee spelers met een soortgelijk aantal AB’s noteerden een slechter slaggemiddelde dan de .202 van Jonathan Schoop. En dan te bedenken dat hij ’n groot deel van deze jaargang daar nog (ver) onder zat.
Veel paniek was er niet toen er achter de naam van Schoop op 31 mei een .189 batting average stond. Zijn 4 homeruns in die maand lieten immers zien dat hij de bal nog altijd goed kon raken. En de tweedehonkman kende vaker een koude start van ’t seizoen. In 2021 ging het aanvankelijk niet veel beter en sloeg Jonathan Schoop in juni keihard toe. Letterlijk en figuurlijk. Met 4 hits in de eerste drie wedstrijden van juni leek zich dit te herhalen. Alleen gebeurde ’t uiteindelijk niet. Aan het einde van juni was het slaggemiddelde van Schoop slechts een fractie verbeterd: .190.
BETERENDE HAND
Pas op 4 juli piepte het slaggemiddelde voor het eerst boven de .200. Tijdens een doubleheader tegen de Cleveland Guardians was Schoop 6-for-8 in twee wedstrijden en zette hij tevens een mooie hitting streak in gang. Maandenlang wilde het maar niet lukken, maar vrijwel vanuit het niets was daar een knappe 12-game hitting streak. In totaal noteerde Schoop in die periode 17 hits, maar ook slechts 2 RBIs en geen enkele homerun. En met name de laatste ging hem de laatste jaren juist zo goed af. In 2020 haalde hij weliswaar de dubbele cijfers niet, maar dat was ook een ingekort seizoen.
Dankzij die hitting streak kreeg het batting average een wat draaglijker aanzien. Op 15 juli, eveneens tegen Cleveland, kwam een einde aan die reeks en stond het slaggemiddelde op .217. Nog altijd niet fameus, maar toch heel wat beter dan in de eerste maanden. Helaas voor onze landgenoot bleek hij met die .217 ook het hoogste punt bereikt te hebben. In augustus belandde Schoop op de IR met een enkelblessure. Zijn gemiddelde zwierf toen alweer rond de .200 en dat werd na z’n terugkeer nauwelijks beter.
TELEURSTELLEND EINDE
Schoop was in de laatste weken van ’t seizoen niet langer een vaste waarde in de line-up. Manager A.J. Hinch hield zijn Oranje-international regelmatig aan de kant. Ook in de twee laatste series van het seizoen speelde Schoop niet alles, maar tegen de Seattle Mariners kwam hij nog wel tot 2 hits in 11 at-bats. Hoewel de Tigers hun drie laatste wedstrijden verloren, kunnen ze wel terugkijken op een goede laatste fase. Eind september won Detroit negen van de tien wedstrijden en daarmee wisten ze een laatste plaats in de AL Central te voorkomen. Die twijfelachtige eer is nu weggelegd voor de Kansas City Royals.
SportAmerika en de KNBSB zijn een mediapartnership aangegaan. Als onderdeel daarvan deelt Honkbalsoftbal.nl wekelijks de SportAmerika Pro Update en zullen we in de toekomst nog meer content tussen onze sites delen. Voor al het laatste nieuws over Major League Baseball kijk je op www.sportamerika.nl.De mooiste highlights van de Kingdom sterren zie je vanaf dit seizoen op www.honkbalsoftbal.tv.
We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze site zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van deze site, gaan we er vanuit dat je ermee instemt.
