De laatste week van de Trade Deadline is aangebroken. Aankomende vrijdag om 21:00 uur Nederlandse tijd sluit de markt en deze week houdt SportAmerika je dagelijks op de hoogte van de laatste ontwikkelingen.Na een enorm hectisch weekend volgde een maandag waarom de Maple Leafs weer een teken van leven gaven. Zij kwamen tot een deal met de Chicago Blackhawks.
MAPLE LEAFS VERSTERKEN BLAUWE LIJN
Nu Timo Meier van de markt is, zijn de ogen van de ijshockeywereld nog meer gericht op Patrick Kane. De geruchten gaan dat hij niet voor woensdag en mogelijk zelfs pas twee dagen later zijn gewenste trade naar de Rangers krijgt. Dit betekent echter niet dat de Chicago Blackhawks stil op hun stoel zitten. Bepaald niet zelfs, want maandagavond (Nederlandse tijd) gaven ze een klap op een trade met de Toronto Maple Leafs.
Er is een soort van sneeuwbaleffect ontstaan in de Eastern Conference. Het ene team wordt versterkt en dan kan de concurrentie niet achterblijven. De Leafs sloegen anderhalve week geleden hun slag al door Ryan O’Reilly en Noel Acciari op te halen, maar Kyle Dubas was nog niet tevreden. Zo bleek maandag. Toronto stevent af op een eerste ronde tegen de Lightning en waar de Bolts zich zondag versterkten met Tanner Jeanot, daar konden de Leafs natuurlijk niet achterblijven.
We’ve acquired Jake McCabe, Sam Lafferty, a conditional 5th round pick in 2024 and a conditional 5th round pick in 2025 from Chicago in exchange for a conditional 2025 1st round pick, 2026 2nd round pick, Joey Anderson and Pavel Gogolev
Dubas versterkte de blauwe lijn van de Leafs met verdediger Jake McCabe. De 29-jarige voormalig second-round pick van de Sabres is bezig aan een goed seizoen. Hij staat op 2 goals en 20 punten na 55 wedstrijden voor de Hawks en daarnaast kan McCabe een +7 rating overleggen. Waarschijnlijk zal de Amerikaan samen met Mark Giordano het tweede defensive pair gaan vormen in Toronto. Rasmus Sandin en Timothy Liljegren zullen naar verwachting het derde koppel worden. Daarmee lijkt Dubas weer een belangrijke behoefte te hebben ingevuld.
OOK LAFFERTY NAAR ONTARIO
Sam Lafferty verkast eveneens vanuit Chicago naar Ontario. De 27-jarige veelzijdige aanvaller is met 10 goals en 21 punten bezig aan zijn beste seizoen ooit. Lafferty voert de NHL aan met 4 SHG en hem kunnen we met potlood invullen op de vierde lijn met Acciari en Alexander Kerfoot. Net als McCabe (2025) heeft ook Lafferty (2024) een doorlopend contract. Chicago neemt nog $ 2 miljoen (50%) van ’t contract van Jake McCabe voor hun rekening. En ze sturen nog een fifth-round pick voor zowel 2024 als 2025 mee naar Toronto.
Wat betreft het wisselgeld voor Chicago in deze trade is de first-round pick in 2025 het belangrijkst. Deze is echter wel Top 10 protected, zoals dat zo mooi heet. Ook de second-round pick van 2026 verhuist van Toronto naar de Blackhawks. Daarnaast maken wingers Joey Anderson en Pavel Gogolev de overstap naar The Windy City, maar de verwachting is niet dat zij een grote rol spelen in de toekomst van de franchise.
MINNESOTA HOOPT GREENWAY TE SLIJTEN
Eind januari 2022 zette Jordan Greenway zijn handtekening onder een driejarig contract bij de Minnesota Wild. Een contract dat hem $ 3 miljoen op jaarbasis opleverde. Dertien maanden en een hoop teleurstellende prestaties later wil Bill Guerin van de 26-jarige winger af. Waar Greenway vrijwel elk seizoen goed was voor zeker 25 punten, daar blijft zijn productie nu steken op 2 goals en 4 assists.
Jordan Greenway has fallen out of favor for the Minnesota Wild and it is no secret that despite being in a playoff spot, they are actively looking to trade the young(ish) 6-foot-6 winger. With two more years of a contract that carries a $3-million caphttps://t.co/myiZLAft5C
De general manager van de Wild is gebeld door onder meer Vancouver en San Jose. Dat de Canucks contact opnemen, is niet zo vreemd want zij willen Brock Boeser van de hand doen en zien in Minnesota een perfecte handelspartner. Guerin wil echter wel dat de Canucks $ 2 miljoen (van de $ 6.6 miljoen) van ’t salaris van Boeser blijven betalen. De Sharks zouden Greenway wel willen overnemen, maar hebben vooral belang bij wat draft picks die in zo’n vriendendienst om de hoek komen kijken. Ook de Flyers zouden de komst van Greenway wel zien zitten.
SOAP ROND CHYCHRUN DUURT VOORT
Ruim twee weken geleden werd Jakob Chychrun een heatlhy scratch omdat een trade aanstaande leek. Met de trade deadline in zicht, is die gewenste trade er echter nog altijd niet van gekomen. Op 11 februari leek Chychrun op weg naar Los Angeles, maar inmiddels zouden ook Carolina en Washington in de race zijn. Op enige afstand volgen Pittsburgh, Columbus en St. Louis dit proces.
Chychrun heeft een doorlopend contract in Arizona, maar wordt de komende jaren wel duurder. Op 1 juli lonkt een bonus van $ 1 miljoen en in het seizoen 2024-2025 komt hij voor een totaal van $ 7 miljoen op de loonlijst te staan. De Coyotes zitten middenin een rebuild en willen graag dit salaris uit de boeken. Het lukt de club nu al ruim een jaar niet om een geschikte danspartner te vinden voor een trade.
KARLSSON BLIJFT OP ZIJN POST…VOOR NU
De San Jose Sharks zijn Timo Meier kwijt en het wachten was op de volgende blockbuster daar. Erik Karlsson staat heel hoog op het verlanglijstje van de Edmonton Oilers, maar tot een trade lijkt het voor 3 maart niet meer te komen. De Zweedse superster heeft een no-move clausule in zijn contract en heeft daarmee te touwtjes in handen wat betreft een eventuele trade.
Karlsson, on if Grier has reached out to him to waive his NMC: "He hasn't reached out to me, I think it'd be weird if he comes now with three days left to ask me to waive my no-move. We've had plenty of time for that if that was the case."
Deze clausule betekent dat general manager Mike Grier aan Karlsson moet vragen of hij een bepaalde club ziet zitten voordat hij gaat onderhandelen over een trade. De GM moet de speler als het ware vragen af te zien van zijn clausule. Volgens de Zweed heeft Grier daarover nog niets gezegd. Het is dan ook aannemelijk dat een eventuele trade pas in de zomer zijn beslag krijgt.
GAVRIKOV NOG ALTIJD IN COLUMBUS
Net als Jakob Chychrun werd ook Vladislav Gavrikov een healthy scratch vanwege ontwikkelingen rond een trade. De Columbus Blue Jackets verlangen in elk geval een first-round en third-round pick voor de verdediger en Boston leek daar aan te willen voldoen. De Bruins hengelden vorige week echter Dmitry Orlov binnen, waardoor Gavrikov overbodig is geworden. Columbus zit nu met een teleurgestelde blueliner, die ook nog eens UFA wordt op 1 juli.
Om nog iets aan de talentvolle Gavrikov over te houden, zal Jarmo Kekalainen voor de trade deadline actie moeten ondernemen. Naast Boston was ook Toronto geïnteresseerd, maar zij hebben McCabe inmiddels gehaald. Edmonton, LA, Carolina en Winnipeg zien een trade wel zitten, maar de general manager van Columbus moet de vraagprijs waarschijnlijk wel laten zakken.
De receivers zijn net zoals de voorgaande jaren weer in groten getale aanwezig tijdens de 2023 NFL Draft. De verwachting is er dat er wel tussen de drie en vijf receivers gekozen worden in de eerste ronde, terwijl er wel een stuk of acht een first round pick waard lijken te zijn. Een overzicht.
JOHNSTON
Quentin Johnston is volgens veel mensen de #1 wide receiver van deze draft. De receiver kende afgelopen seizoen bij TCU een wisselvallig seizoen, waar in werd verwacht dat hij zou exploderen. Dit gebeurde niet helemaal, maar wat wel duidelijk is geworden is dat hij een atletische freak is. Johnston is lang en fysiek sterk, waardoor je zou verwachten dat je als receiver bent gelimiteerd tot een rol als outside receiver en contested catches/red zone threat. De reden waarom Johnston een first round pick is, is omdat hij als 6’4 receiver dingen kan die andere receivers met zijn lengte niet kunnen.
Johnston is explosief, snel en wendbaar voor iemand van zijn lengte en combineert dit op zo’n manier dat hij vrij weet te komen in short, medium en zelfs deep pass-situaties. Ook na de catch is Johnston enorm goed, want wanneer hij de bal heeft combineert hij deze kwaliteiten met het feit dat hij lastig te tackelen is. Hij stond bij TCU vooral als outside receiver opgesteld, maar kan in bepaalde situatie ook prima als slot spelen. Toch lijkt outside receiver zijn natuurlijke positie voor iemand van zijn skillset.
CONSISTENTIE
Verbeterpunten zijn er echter ook. Hij moet consistenter worden het creëren van seperation tegen defensive backs, iets waar hij alle fysieke traits al voor heeft. Zeker tegen press coverage had Johnston vaak geen antwoord, iets wat in de NFL wel het geval zal moeten zijn. Verder zal Johnston niet alleen op dit gebied consistenter moeten worden, maar ook in contested catch-situaties. Ook daarvoor heeft hij alle fysieke traits en ball skill-traits al in huis. Het is een herkenbaar patroon, want Johnston is ook nog geen goede blocker, iets wat gezien zijn lengte en gewicht qua potentie wel mogelijk is. Alle traits zijn dus aanwezig, maar de consistentie zal moeten verbeteren wil Johnston een elite en #1 receiver in college worden.
ADDISON, SMITH-NJIGBA EN DOWNS
Er zijn dit jaar drie slot receivers die waarschijnlijk erg hoog in de draft gaan eindigen. Jordan Addison heeft de afgelopen drie jaar op enorm hoog niveau gespeeld bij Pittsburgh en USC, en werkte zich daarmee richting de conversatie voor de #1 receiver in deze draft class. Addison is een snelle, explosieve en wendbare receiver die op elk niveau seperation weet te creëren. Hij is een fantastische deep threat die veel yards kan pakken na de catch omdat hij simpelweg sneller is dan iedereen op het veld. Dit is echter niet de enige manier waarop hij wint, want zijn route running is fantastisch, op zowel short als intermediate en deep routes. Dit is, samen met zijn snelheid, explosiviteit en voetenwerk bij de line of scrimmage de voornaamste reden dat hij vaak open weet te komen.
Addison is echter erg dun, waardoor hij het lastig gaat hebben tegen press coverage en fysieke corners. De vraag is dan ook of hij als outside receiver het best tot zijn recht kan komen, zeker ook omdat contested catches niet zijn kracht zijn. Drops waren in Pittsburgh een probleem, daar waar hij bij USC wel minder werd. Veel van deze drops hadden te maken met focus en niet per se met talent. Een blocker zal Addison dankzij zijn lichaamsbouw ook niet worden, ondanks dat de inzet en de wil er wel degelijk is. Addison lijkt een slot receiver in de NFL te zijn die met zijn deep threat en ball skils een enorm belangrijk wapen kan zijn in een NFL-offense, en die in bepaalde situaties ook als outside receiver ingezet kan worden.
SMITH-NJIGBA
Jaxon Smith-Njigba speelde de afgelopen drie seizoenen bij Ohio State, alhoewel spelen een groot woord is. In 2020 en 2022 moest hij door blessures (hamstring in 2022) vooral toekijken. In zijn enige fitte seizoen (2021) domineerde hij echter. Dit was met receivers als Garrett Wilson en Chris Olave als concurrenten. Smith-Njigba speelde uit de slot en zal daar in de NFL ook het best tot zijn recht komen, alhoewel hij meer potentie lijkt te hebben als outside receiver dan Addison.
Dit komt vanwege zijn lichaamsbouw, want hij weegt 20kg meer dan Addison en kan zo veel beter met press coverage en fysieke coverage omgaan. Als resultaat is hij ook beter in contested catch-situatie. Smith-Njigba weet sowieso vaak vrij te komen. Hij heeft prima snelheid, fantastisch voetenwerk en route running en kan ook op fysiek gebied dus winnen van een verdediger. Daarnaast is hij betrouwbaar als catcher (goede ball skills en hands) en kan hij goed blocken.
De grootste zorg is, naast zijn blessuregeschiedenis, dat hij atletisch gezien nergens echt elite is. Hij heeft genoeg snelheid om een deep threat te zijn, maar het zal niet genoeg zijn om ook echt op basis van alleen dat vrij te komen zoals Addison dat wel heeft. Hij zal met zijn fysiek ook niet elk duel winnen, waardoor hij erg afhankelijk is van zijn techniek. Explosief is Smith-Njigba ook niet, iets wat echt ontbreekt in zijn spel. Al met al is Smith-Njigba net zoals Allison een (onderontwikkelde) slot receiver die vooral moet hopen dat zijn blessure achter hem liggen. Want als Smith-Njigba fit is, is hij misschien wel de meest complete receiver in deze draft class.
DOWNS
Dan is er nog Josh Downs, die de afgelopen twee seizoenen enorm productief was bij North Carolina. Ook Downs zal vanwege zijn lengte en gewicht waarschijnlijk een slot receiver zijn, iets wat hem goed zal liggen. In college stond hij af en toe aan de buitenkant en liet hij opvallend veel effectiviteit zien qua contested catches voor iemand van zijn lengte, maar over het algemeen kwam zijn succes in de slot. Downs is snel, wendbaar, explosief, beschikt over goed voetenwerk bij de line of scrimmage om los te komen en is een goede route runner. Hij is tevens een deep threat die de verdediging kan afstraffen met zijn snelheid en route running.
Er zijn wel wat puntjes. Naast zijn lengte en gewicht, wat ook impact heeft op zijn kwaliteiten vs press coverage en fysieke DB’s (wordt dan snel van zijn route geduwd), had hij in 2022 ook aardig wat drops en lieten zijn ball skills hem wat in de steek. Dit zal in de NFL beter moeten, naast het feit dat de offense die hem draft hem zo zal moeten schemen dat hij niet tegen press coverage speelt. Verder is Downs, maar dat zullen de lezers op basis van zijn atletische profiel al wel door hebben, geen functionele blocker.
HYATT EN FLOWERS
Ook Jalin Hyatt zal op het volgende niveau vooral als een slot receiver gezien worden, vanwege zijn dunnen lichaamsbouw en zijn geringe kwaliteiten vs press coverage en fysiek verdedigers. Hyatt had tevens het voordeel van de spread offense van Tennessee, een offense die ruimtes creëert voor receivers en QB’s die ze in de NFL niet krijgen. Het zal dus een overgangsperiode worden voor Hyatt, die wel beschikt over explosiviteit en snelheid om vrij te komen en een deep threat te zijn. Vervolgens kan hij van deze status profiteren door met zijn prima route running seperation te creëren in short en midrange passing. Ook qua blocking is Hyatt welwillend, maar desondanks toch gelimiteerd. Al met al kan Hyatt een deep threat en #2 optie in een NFL-offense en prima rol vervullen.
FLOWERS
Zay Flowers speelde de afgelopen jaren bij Boston College en moest het doen met middelmatige QB’s. Ondanks dat presteerde hij vier jaar lang prima, met vorig jaar als climax. Flowers gaat in de NFL ook een slot receiver zijn, vanwege zijn geringe lengte en gewicht. Toch speelt Flowers voor zijn lichaamsbouw groter en sterker dan hij is en stond hij bij Boston College vaker aan de buitenkant dan in de slot. Flowers wint soms zelfs contested catches, speelt agressief en heeft prima ball skills. Zijn grootste kwaliteit is echter zijn explosiviteit, snelheid, wendbaarheid en route running, allemaal ingrediënten waarom hij in college vaak vrij stond en seperation kon creëren.
Flowers is enorm gevaarlijk met de bal in zijn handen en creëert veel yards na de catch. Net zoals voor veel receivers is het ook bij Flowers de vraag hoe hij in de NFL omgaat met fysiekere receivers en meer press coverage, maar desondanks is Flowers een prima slot receiver om in de tweede ronde te draften. Hij zal echte wel 23 jaar zijn als hij zijn NFL-debuut maakt, had aardig wat drops in 2022 en zal tevens geen grote rol als blocker spelen, ondanks dat de wil er wel is.
OVERIGE WR CLASS
Kayshon Boutte is een enorm lastig geval richting de draft. De receiver van LSU is samen met Johnston waarschijnlijk de meest getalenteerde receiver van deze draft class, met zijn leeftijd (21 jaar als hij zijn debuut in de NFL maakt) en lichaamsbouw waardoor hij een voordeel heeft op de rest. Als slot receiver kan Boutte eigenlijk alles wat er van hem gevraagd wordt. Hij is snel, atletisch en explosief, is een prima route runner met goed voetenwerk en is zowel een deep threat als een receiver waar je naar kunt gooien in midrange en short passing plays.
Het probleem is het dat niks consistent is. Boutte had veel drops, heeft met blessures en of-the-field problemen te maken gehad en maakte eigenlijk nooit de ontwikkeling door die wel verwacht werd. Belangrijk voor Boutte gaat zijn bij welke coaching staff hij terecht gaat komen en of hij consistent kan worden. Want als dat het geval is, kan Boutte makkelijk de #1 receiver van deze draft class worden.
Rashee Rice is een van de weinige receivers in de top van deze draft class die als outsider receiver kan functioneren. Hij speelde bij SMU vooral in 2022 enorm consistent en liet zien receivers te kunnen verslaan moet genoeg snelheid en explosiviteit, maar vooral met zijn contested catches en het winnen van fysieke duels 1vs1. Rice is geen uitgebreide route runner en mist wendbaarheid en atletisch vermogen, maar als blocker is hij wel weer erg functioneel. Zijn grootste probleem is echter dat hij ‘al’ 23 zal zijn richting zijn debuutseizoen in de NFL en tevens speelde in een spread offense van SMU (waardoor hij veel ruimte kreeg). Ook heeft Rice zijn hele carrière al te maken gehad met drops.
TILLMAN
Cedric Tillman speelde, net zoals Hyatt, afgelopen seizoenen voor Tennessee en zal als outside receiver ook moeten wennen van een overgang naar de NFL (dankzij de spread offense). Ook Tillman is een fysiek lange en sterke outside receiver die heeft laten zien fysiek duels en contested catches te kunnen winnen. Daarnaast is hij een prima route runnen en mag zijn snelheid niet onderschat worden. Mede hierdoor liet hij vaak verdedigers in college achter zich. Erg explosief en atletisch is Tillman echter niet, en ook hij is 23 als hij zijn debuut in de NFL maakt. De vraag is vooral of Tillman in de NFL genoeg seperation kan creëren (onder meer met uitgebreidere route tree en betere techniek) om een deep threat te zijn en niet gelimiteerd te worden tot 1vs1 contested catch end redzone-wapen.
DELL
Tot slot Nathaniel Dell, die twee jaar consistent was bij Houston. Dell is waarschijnlijk de meest explosieve en snelle receiver van deze draft class. Dell is een goede route runner met gevoel voor positionering en goed voetenwerk bij de line of scrimmage. Combineer dit met goede ball skills, deep threat-skills en zijn kwaliteiten na de catch en je hebt alles wat hem als wapen in de slot zo sterk maakt. Een pure playmaker die van iets helemaal niets kan maken Dell wordt echter 24 tijdens zijn eerste NFL-seizoen, speelde in de spread offense van Houston en is tevens niet de meest lange en fysiek sterke receiver. Hij zal het dan ook lastiger hebben met fysieke en press coverage.
Andere interessante receivers zijn Marvin Mims Jr, Jonathan Mingo, Parker Wasington en Jayden Reed, met wellicht Andrei Iosivas en Trey Palmer als grootste wildcards tijdens de latere rondes van de 2023 NFL Draft.
SPORTAM 2023 WR CLASS RANKINGS
Johnston, Addison en Smith-Njigba lijken zekerheidjes voor de eerste ronde, met nog genoeg receivers die daarna de tweede ronde halen en met een goede draft combine ook nog kans maken op de eerste ronde. Verder zijn er ook in de derde ronde en later nog genoeg interessante receivers met potentie om te draften.
Terwijl Johnston en Boutte met afstand de meeste potentie in deze draft class hebben, zijn Addison en Smith-Njigba momenteel de best beschikbare receivers. Hyatt is best of the rest, met een lange lijst aan interessante receivers daarachter. Bij deze receivers wordt het vooral belangrijk om te zien of ze aan de buitenkant kunnen spelen en zich staande houden vs press coverage en fysieke coverage.
De laatste week van de Trade Deadline is aangebroken. Aankomende vrijdag om 21:00 uur Nederlandse tijd sluit de markt en vanaf vandaag houdt SportAmerika je dagelijks op de hoogte van de laatste ontwikkelingen. We trappen de week af met een ware blockbuster in de persoon van Timo Meier. De voorbije weken was de Zwitser regelmatig onderwerp van gesprek, maar verkast nu definitief naar New Jersey Devils. Verder versterkt Winnipeg zich met de diensten van Nino Niederreiter en hengelen de Canucks een voormalig first-rounder binnen..
BLOCKBUSTER MOVE TIMO MEIER NAAR NEW JERSEY DEVILS
De kogel is dan eindelijk door de kerk. Eén van de grootste targets van deze Trade Deadline heeft een nieuw thuis. Timo Meier verruilt het shirt van San Jose Sharks voor het rood-wit van New Jersey Devils. Met een totaal van dertien (!) wisselingen één van de grootste trades uit de geschiedenis van de NHL.
Samen met de Zwitserse superster verkassen winger Timur Ibragimov, blue-liners Scott Harrington en Santeri Hatakka, goalie Zachary Emond en een fifth-round pick van 2024 eveneens richting ‘The Shore’. Mike Grier hengelt daarentegen de 2023 first-rounder (conditional), blue-liners Shakir Mukhamadullin en Nikita Okhotiuk, forwards Andreas Johnsson en Fabian Zetterlund en de second- en seventh round pick van 2024.
Ondanks de karrenvracht aan wisselingen behouden de Sharks 50% van het salaris van Meier. De Zwitser is aan het einde van dit seizoen een Restricted Free Agent en met een qualifying offer van $10 miljoen dollar een flinke kluif. In de deal is geen contractverlenging meegenomen en zal het Front Office in New Jersey haar mogelijkheden op een verlenging af laten hangen van de komende maanden. GM Fitzgerald staat over het algemeen niet bekend om ‘rental players’ binnen te halen, maar met Meier houdt het Front Office de eerste optie op een long-term deal.
Met de blockbuster move zegt GM Tom Fitzgerald het rebuild tijdperk definitief vaarwel. De Devils behaalden in de voorbije elf jaar slechts éénmaal de playoffs en harkten de voorbije jaren Draft pick na Draft pick binnen. Dit seizoen valt alles op haar plek in Devilstown en staat de ploeg van Lindy Ruff met 83 punten op een tweede plaats in de Metropolitan Division, achter Carolina Hurricanes.
De komst van Meier geeft de aanvallende linie in New Jersey de zo gewenste, kwalitatieve diepte. De ninth overall van 2015 Entry Draft staat dit seizoen op 52 punten (31 goals, 21 assists) en is hard op weg om zijn career best van 35 goals (2021 – 2022) te gaan verbreken. Bovendien wordt Meier bij de Devils herenigt met landgenoten Nico Hischier en Jonas Siegenthaler, die met zijn drieën actief waren op het voorbije World Championship.
Van het grote pakketje richting San José, is tongbreker Shakir Mukhamadullin ongetwijfeld de naam met de meeste upside. De boomlange blue-liner werd in 2020 als twintigste overall gedraft en maakte vooral furore in de KHL. Vorige week nog stond de Rus op de rol om minuten te gaan maken bij AHL franchise Binghamton Devils. Mukhamadullin staat bekend om zijn mobiliteit en als een echte two-way player, die niet schroomt om in de aanvallende zone op te duiken.
AFTREDEND GM DAVID POILE MAAKT MET TANNER JEANNOT GOUDEN DEAL
De inkt van de Timo Meier deal was nauwelijk opgedroogd, of de volgende ‘block buster’ stond alweer op de stoep. Hoewel je qua naam en faam de trade niet in de categorie blockbuster zou plaatsen, doet de Tanner Jeannot deal in de NHL wereld een hoop stof opwaaien. Tampa Bay Lightning en Nashville Predators maakten afgelopen nacht de deal wereldkundig. In ruil voor Tanner Jeannot, ontvangen de Predators blue-liner Cal Foote en vijf (!) Draft picks. U leest het goed, vijf. De 2023 third-, fourth- en fifth-round pick, de 2024 second round én de 2025 first-round pick (top-10 protected) zijn vanaf heden allen in het bezit van Nashville.
Dat voor een speler die Poile in 2018 undrafted uit de Western Hockey League viste. Na drie jaar in het Farm System werd de forward in het seizoen 2020 – 2021 naar de hoofdmacht overgeheveld. Vorig seizoen kwam de forward tot 41 punten (24 goals, zeventien assists), maar heeft in de overige jaren nimmer kunnen overtuigen.
Naast alle Draft picks ontvangen de Preds bovendien 2017 first-rounder Callan Foote. De blue-liner kon in het shirt van de Lightning nooit echt overtuigen en ondanks zijn ingegraveerde naam op de Stanley Cup van 2021, was de Amerikaan meer geblesseerd dan speelklaar.
Hiermee rolt aftredend GM David Poile een rode loper uit voor opvolger Barry Trotz. Na het vertrek als head coach bij New York Islanders vervulde de Canadees geen rol meer binnen de NHL en begint hij in Nashville aan zijn eerste functie als GM (buiten zijn beginjaren als head coach / GM in de QMJHL).
EVGENII DADONOV VINDT NU WEL TIJDIG NIEUW ONDERKOMEN
Evgenii Dadonov was tijdens de vorige Trade Deadline zo’n beetje de meest besproken speler in de NHL. Naast de blockbuster van Claude Giroux ging het vooral over het te laat indienen van de Dadonov trade. Hiermee belandde de Rus zoals gepland niet in Anaheim, maar werd zijn verblijf in Vegas verlengd.
In het offseason belandde de Rus met een éénjarige deal in Montreal, maar verkast voor de resterende drie maanden naar Dallas Stars. De omgekeerde weg wordt door Denis Gurianov bewandeld, die na drie sterke jaren in het shirt van de Stars dit seizoen tot slechts negen punten in 43 wedstrijden kwam.
Dadonov zit in het laatste jaar van een driejarig contract ($5 miljoen cap hit) en harkte tot dusverre achttien punten in vijftig wedstrijden binnen. Onder aan de streep blijft 50% van het salaris van de Rus voor rekening van de Canadiens.
Met de komst van de Rus speelt men in op het gebrek aan xSCF, die de laatste weken een beslissende factor is in strijd om de divisietitel in de Central Division. Hoewel de Rus andermaal niet de grens van twintig goals aan gaat tikken, creërde Dadonov overall gerekend de meeste kansen aan de kant van de Habs dit seizoen.
The Dallas Stars have acquired Evgenii Dadonov from the Montreal Canadiens in exchange for Denis Gurianov. The Canadiens also have retained 50% of Dadonov's cap hit. Good trade for both teams in our eyes. Dadonov is still solid middle-six guy and could help Dallas in playoffs. pic.twitter.com/j39qZcLtGO
Winnipeg Jets heeft in de strijd om de divisietitel in de Central Division een belangrijke slag op de Trade Deadline markt geslagen. In ruil voor een 2024 second-round pick nemen de Jets Nino Niederreiter over van Nashville Predators.
De 30-jarige forward speelde dit seizoen 56 wedstrijden en was daarin goed voor 28 punten (achttien goals, tien assists). Afgelopen zomer tekende de Free Agent een tweejarig contract in Tennessee, na de voorgaande vier jaar in het shirt van Carolina Hurricanes actief te zijn geweest. De Zwitser werd in 2010 in als vijfde overall door New York Islanders gedraft en begint in Winnipeg aan zijn vijfde franchise-avontuur (Islanders, Wild, Hurricanes, Predators).
Met het vertrek van Nino Niederreiter lijkt het Front Office in Nashville zo goed als zeker het licht te hebben gezien. In de race om de playoffs maken de Preds nog een minieme kans en is het vooral aanvallend erg mager. Met een totaal van 163 goals vindt men de ‘geel-witten’ in de onderste regionen van de NHL terug en mist het bovendien Forsberg en Johansen.
Het Front Office in Winnipeg bereidt zich met de komst van Niederreiter langzaam voor op een (diepe) playoff run. Met een huidige tweede plaats in de Central — 71 punten — doet men nog volop mee om de allereerste divisietitel uit de geschiedenis.
Holy mama! The Winnipeg Jets have acquired Nino Niederreiter from the Nashville Predators in exchange for 2nd round draft pick 2024. That's great deal for Winnipeg! Niederreiter is useful playdriver, legit TOP6 forward with controlled contract. And he costed only 2nd round pick? pic.twitter.com/ec5hn9G8mn
RANGERS TRADEN VITALI KRAVTSOV NAAR VANCOUVER CANUCKS
Alles wat New York Rangers een warm hart toedraagt, bereidt zich voor op de komst van Chicago Blackhawks legende Patrick Kane. Waar Vladimir Tarasenko aan alle illusies een einde leek te maken, zit een tweede ‘blockbuster’ in Madison Square Garden plotseling weer volop in de pijplijn.
Om ruimte te maken voor de komst van de forward, stuurt GM Chris Drury de first-rounder van 2018 richting Vancouver Canucks. De omgekeerde weg word door forward William Lockwood en de seventh-round pick van 2026 bewandeld.
Vancouver Canucks onderhield reeds een jaar warme contacten met het kamp Vitali Kravtsov. Net als Canucks duo Ilya Mikheyev en Andrei Kuzmenko, behoor ook de forward toe aan de portefeuille van Player Agent Dan Millstein, die twee weken geleden reeds een trade-verzoek indiende bij het Rangers’ Front Office.
Met de potentiële upside van Kravtsov — die in New York een beetje ondersneeuwde in het uitpuilende Farm System –, is het pakketje Lockwood en een seventh-round pick een goedkope deal.
Er zijn weinig weddenschappen, waar de uitkomst van te voren al in de sterren geschreven staat. Maar dat Jack Johnson terug zou keren naar Denver zou menig NHL fan geld opgeleverd hebben. Afgelopen nacht maakten de kampen Chicago Blackhawks en Colorado Avalanche de Jack Johnson trade wereldkundig.
In ruil voor blue-liner Andreas Englund, verruilt Johnson na een half jaar de clubkleuren van Chicago voor het vertrouwde tenue van de Avs.
Johnson staat de voorbije jaren niet bekend om zijn waanzinnige prestaties op het ijs — al was zijn penalty-kill vrij solide — , maar was voor head coach Jared Bednar één van de belangrijkste krachten in de kleedkamer, op weg naar de Stanley Cup winst vorig seizoen.
Andreas Englund werd in 2014 in de tweede ronde door Ottawa Senators gedraft, maar belandde als UFA in de AHL bij Colorado Eagles. Zijn solide prestaties leverde hem uiteindelijk een two-way deal bij Colorado Avalanche op, die hem na een half jaar weer doorverwijzen naar Windy City.
Een scorende goalie, een wervelende Connor McDavid en een Eastern Conference die met de minuut spannender lijkt te worden. Voor we ons bij SportAmerika gaan storten op de enorm drukke trade deadline zetten we in onze wekelijkse High Five al het moois van ’t afgelopen weekend nog even voor je op een rijtje.
HIGH FIVE
JEFF SKINNER vs FLORIDA PANTHERS
De belangen waren groot afgelopen vrijdag in Sunrise. De thuisspelende Panthers hadden voor aanvang van de wedstrijd een wildcard in handen, maar de Sabres wisten dat die felbegeerde plek voor hen was als ze binnen zestig minuten deze klus zouden klaren. Buffalo had nauwelijks een etmaal eerder de Tampa Bay Lightning op een nederlaag getrakteerd, dus The Cats waren gewaarschuwd.
— Hockey Daily 365 l NHL Highlights (@HockeyDaily365) February 25, 2023
Die waarschuwing was schijnbaar tegen dovemans oren gericht, want met een bij kans niet te passeren Craig Anderson onder de lat grepen de Sabres het initiatief. Met zijn 23e van dit seizoen opende Jeff Skinner al binnen vier minuten de score en niet veel later werd een tweede treffer van Buffalo afgekeurd wegens off-side. Uitstel van executie, zo bleek al snel. Op de powerplay joeg Alex Tuch binnen negen minuten de 2-0 achter Sergei Bobrovsky. De grote gemene deler bij die goals? Tage Thompson. Vaak staat hij aan het einde van een aanval, maar dit keer was hij twee keer de aangever.
— Hockey Daily 365 l NHL Highlights (@HockeyDaily365) February 25, 2023
Hoe belangrijk (en goed) Tage Thompson is, werd ook in de derde periode duidelijk. Carter Verhaeghe zorgde voor hoop en aansluiting, overigens op aangeven van Anthony Duclair die na blessureleed pas zijn eerste wedstrijd speelde. Een luttele 132 seconden na die goal was daar weer Tage Thompson. En Jeff Skinner. Op assist van Thompson rondde Skinner af. De 30-jarige winger heeft daarmee zijn 600e punt in de NHL te pakken, maar veel belangrijker waren de 3-1 winst en 2 punten. De Sabres liggen nu serieus op koers om voor het eerst sinds 2011 weer eens de play-offs te bereiken.
Dat het de Sabres dit seizoen menens is, merkten ook de Washington Capitals. Zonder de geblesseerde sterkhouders Rasmus Dahlin en Alex Tuch blies Buffalo zondag Ovechkin en de zijnen van het ijs. Dylan Cozens trok de leidersrol naar zich toe door zijn eerste hattrick in de NHL te scoren. Buffalo heeft nog flink wat duels tegoed, maar Don Granato lijkt zijn mannen op het juiste moment in vorm te hebben.
BOWEN BYRAM vs WINNIPEG JETS
Hoewel de reden vervelend was, konden de Colorado Avalanche zich vrijwel het gehele seizoen ophouden in de schaduw van de topteams in de League. En zelfs in hun eigen Central Division. Winnipeg en Dallas deelden de lakens uit en het door blessures geplaagde Colorado had maar te volgen. Deze vrijdag ontvingen de Jets de titelhouder en maakte de laatste even duidelijk dat het de hoop op de divisietitel nog bepaald niet heeft opgegeven.
— Hockey Daily 365 l NHL Highlights (@HockeyDaily365) February 25, 2023
De Avalanche waren in Winnipeg nog niet op volle sterkte. Als we alleen al naar dit duel kijken, is dat voor de concurrentie bijzonder slecht nieuws. Gabriel Landeskog is op de weg terug en Cale Makar zal ook binnen afzienbare tijd terugkeren. De vaardige blueliner wordt geplaagd door een hersenschudding en helaas kan ploeggenoot Bowen Byram daar over meepraten. De 21-jarige verdediger is bezig aan zijn derde seizoen in de NHL, maar door blessures en hersenschuddingen staat zijn teller nog niet op 70 gespeelde wedstrijden.
— Hockey Daily 365 l NHL Highlights (@HockeyDaily365) February 25, 2023
Byram is nu echter fit en laat de laatste wedstrijden zien wat hij in huis heeft. Hij scoorde al twee keer tegen de St. Louis Blues op 18 februari en tegen de Jets was Byram opnieuw trefzeker. Ook Mikko Rantanen wist de weg naar de goal te vinden en deed dat al voor de 37e keer dit seizoen. Voor de Fin een nieuw persoonlijk record. Eén die al een dag later werd aangescherpt. Na de 5-1 in Winnipeg werd zaterdag in Calgary met 4-1 gewonnen van de Flames. Rantanen scoorde zijn 38e van dit seizoen en de Avalanche wonnen voor de vijfde keer op rij. Ze staan inmiddels tweede in de Central op 3 punten van Dallas, dat twee wedstrijden meer gespeeld heeft.
T.J. OSHIE vs NEW YORK RANGERS
Twee teams die snakken naar een resultaat. Na een ongekende serie van zeven overwinningen op rij zat bij de Rangers de klad er in. Gerard Gallant zag zijn Blueshirts drie keer op rij verliezen met de onheilspellende doelcijfers van 4 voor en 11 tegen. Bij de Capitals stond er zo mogelijk nog meer druk op. Washington verloor hun laatste zes wedstrijden en bleef telkens met lege handen. De laatste keer dat hen dit was overkomen was in 2003. Nog voor het tijdperk Alex Ovechkin.
— Hockey Daily 365 l NHL Highlights (@HockeyDaily365) February 25, 2023
Ovechkin stond zaterdag “gewoon” weer op het ijs, maar het werd niet zijn wedstrijd. De hoofdrol in de Capital One Arena was namelijk weggelegd voor T.J. Oshie. Met zijn dertiende van het seizoen opende de 36-jarige aanvaller de score na ruim vier minuten. Barclay Goodrow bracht al snel het evenwicht terug. Nog voor de eerste periode halverwege was, hadden de twee doelpuntenmakers al mot. De arbitrage liet een hit van Oshie aan het adres van Ryan Lindgren, die niet verder kon, onbestraft. Goodrow kwam op voor zijn ploeggenoot en ging met Oshie op de vuist.
Evgeny Kuznetsov pulls off the Forsberg to perfection off Ovechkin's nifty pass, terrific tally for Kuzy!#ALLCAPSpic.twitter.com/D4g0k7Dc5E
— Hockey Daily 365 l NHL Highlights (@HockeyDaily365) February 25, 2023
Het was een zeldzaam moment waarop de Rangers hun tanden lieten zien. Met onder meer een goal en een assist was Oshie ook in de tweede periode belangrijk, terwijl van de bezoekers uit NY weinig vernomen werd. Igor Shesterkin en Jaroslav Halak deden hun best, maar konden niets uitrichten tegen alle defensieve fouten. Na zes nederlagen mocht Washington weer eens aan het feest. Zij houden aansluiting met de concurrenten om een wildcard. De Rangers hoeven zich daar geen zorgen over te maken, maar de 3-6 betekende wel de vierde nederlaag op rij. Met name de manier waarop zal Gerard Gallant pijn doen.
MAX DOMI vs SAN JOSE SHARKS
Het was een bijzondere en hectische zaterdag in San Jose. De dag was in Californië nog maar net begonnen toen het bericht naar buiten kwam dat Patrick niet zou spelen. De sterspeler zat zelfs al in het vliegtuig terug naar Chicago. Nadat die stofwolken waren opgetrokken, werd het zo langzamerhand tijd voor een primeur. Voor het eerst in de geschiedenis van de franchise (opgericht in 1991) ging een rugnummer met pensioen.
Natuurlijk mocht niemand anders dan Patrick Marleau deze eer krijgen. De man met de meeste wedstrijden in de geschiedenis van de NHL (1779) speelde 1607 duels in Teal, scoorde 522 goals voor de Sharks en noteerde in totaal 1111 punten namens die franchise. Het gehele weekend stond in het teken van Mister San Jose Sharks, wiens rugnummer 12 naar de nok van de arena gehesen werd en dus nooit meer door een speler van deze franchise gedragen zal worden.
— Hockey Daily 365 l NHL Highlights (@HockeyDaily365) February 26, 2023
De huidige Sharks konden een klasbak als Marleau wel gebruiken. Dit werd eens te meer duidelijk tegen de Chicago Blackhawks. Goalie Petr Mrazek weigerde mee te werken aan een feestje van de Sharks. De Tsjech stond menig treffer in de weg. Ploeggenoot Max Domi liet aanvallend van zich horen. Nadat hij in de tweede periode wat tanden was kwijtgeraakt, nam de zoon van Tie Domi revanche met een goal. Zijn 3-2 was nog niet genoeg voor de overwinning, want die kwam pas in de SO tot stand: 4-3.
JESPER BRATT vs PHILADELPHIA FLYERS
Een ongelijke strijd werd verwacht en een ongelijke strijd werd het tussen de New Jersey Devils en de Philadelphia Flyers. John Tortorella was met zijn mannen dit seizoen een paar keer een doorn in het oog van de Devils geweest, maar deze avond hadden de Flyers geen schijn van kans. Op de avond waarop het succesvolle team uit 2003 geëerd werd door de Devils liet ’t huidige team zien dat een Stanley Cup de komende jaren wederom tot de mogelijkheden behoort.
— Hockey Daily 365 l NHL Highlights (@HockeyDaily365) February 26, 2023
Defensief zit de ploeg van Lindy Ruff aardig in elkaar, maar als de aanval het op de heupen heeft, berg je dan maar. Helaas voor de bezoekende Flyers was dit zaterdag het geval. Nog niet in de eerste periode. Daarin konden de Flyers nog goed meekomen. Na drie minuten in de tweede was het hek echter van de dam. Met zijn derde van het seizoen opende Jonas Siegenthaler het bal. Niet voor het eerst zou Jack Hughes een van de blikvangers van dat bal worden.
— Hockey Daily 365 l NHL Highlights (@HockeyDaily365) February 26, 2023
De superster in wording nam zelf de 2-0 voor zijn rekening, maar met name zijn assist op de 6-0 van Jesper Bratt was een meesterwerk. Tussen de bedrijven door had Dougie Hamilton zijn 17e van dit seizoen gescoord. De blueliner, die eerder furore maakte bij de Hurricanes, is daardoor nog maar één goal verwijderd van zijn persoonlijke record. Dit stamt uit 2018-2019 toen hij in 82 wedstrijden 18 keer de weg naar de goal vond.
SAVE OF THE WEEK
LINUS ULLMARK vs VANCOUVER CANUCKS
Feitelijk klopt de titel niet, want dit keer hebben we geen save maar een doelpunt. Van een goalie inderdaad. Ze hebben in Boston genoeg mensen die een goal kunnen maken, maar Linus Ullmark stond nog niet op dat lijstje. Met nog 48 tellen op de klok en een 2-1 voorsprong in Vancouver bracht de goalie daar eigenhandig verandering in. Voor het eerst in de historie toonde een Bruins-goalie zich trefzeker. De uiteindelijke 3-1 overwinning betekende voor Ullmark (26 saves) zijn dertigste overwinning. Ook dat had hij nog niet eerder gepresteerd. Boston won overigens voor de zesde keer op rij.
Ullmark is de eerste goalie in ruim drie jaar die ’t vijandelijke net weet te vinden. Op 9 januari 2020 was Pekka Rinne de laatste die dit lukte. In totaal staan 13 goals op naam van een goalie. Martin Brodeur is de enige wiens naam drie keer op het lijstje staat. Ron Hextall was in ’87 de eerste die daadwerkelijk de puck speelde in de hoop het net te raken. Acht jaar eerder had Billy Smith de primeur wat goalie goals betreft, maar de sluitpost van de Islanders profiteerde in dit geval van een eigen goal van de tegenstander.
GAME & STAR
CONNOR MCDAVID TEGEN COLUMBUS BLUE JACKETS
Twee rubrieken die we deze week onder één dak plaatsen. Het wordt bijna saai, maar Connor McDavid was deze week weer eens weergaloos. Hoe weergaloos, dat liet hij zaterdag zien in Columbus. De Oilers gooiden er aanvankelijk met de pet naar. Tot hun eigen verbazing zag laagvlieger Columbus na 25 minuten een 4-0 voorsprong op het bord staan.
Op dat moment ging McDavid aan het werk. Hij scoorde onder meer zijn 47e en 48e van deze jaargang en was ook nog goed voor 2 assists. Was dat alles genoeg? Nee, dat niet. De Blue Jackets wonnen het spektakelstuk met 6-5. McDavid sloot zijn week overigens af met 12 punten (6G, 6A) en hield daarmee de rest op gepaste afstand.
De Atalanta Hawks hebben na het ontslaan van Nate McMillan hun opvolger gevonden. Quin Snyder, voormalig head coach van de Utah Jazz, zal de Hawks naar de playoffs moeten gaan brengen.
De Hawks, op dit moment 31-30 en virtueel in het play in-toernooi, waren op zoek naar een nieuwe head coac. Deze situatie ontstond nadat werd besloten afscheid te nemen van Nate McMillan. Er werd een interim head coach aangesteld, maar wel met de gedachte dat er dit seizoen nog een nieuwe head coach zou komen. In Snyder is er nu een nieuwe head coach gevonden.
SNYDER
Synder was van 2014 tot en met 2022 de head coach van de Utah Jazz. Daar beleefde hij veel succes en maakte hij van het team een stabiele playoff-ploeg. Een kampioenschap bleek er nooit echt in te zitten. Nadat het team besloot aan een rebuild te beginnen werd ook besloten afscheid te nemen van Snyder. Snyder heeft nu dus een nieuwe baan gevonden, maar krijgt bij de Hawks een compleet ander team om mee te werken. In plaats van de defense en de passie waarmee zijn teams in Utah speelde, heeft hij nu een team dat vooral voor spektakel en offense gaat. Aan Snyder om met dit team, direct of via het play in-toernooi-, de playoffs te halen.
ESPN Sources: Quin Snyder has reached agreement on a five-year deal — including the rest of this season — to become coach of the Atlanta Hawks. Snyder is expected to be on sidelines as soon as Tuesday vs. Washington. pic.twitter.com/ZYLx7y4v9V
Met de trade deadline (3 maart) in zicht breekt een belangrijke week aan voor de general managers. Deze week voelde een klein beetje als stilte voor de storm, maar desondanks gebeurde er nog genoeg in de National Hockey League. Een enkeling roerde zich al op de transfermarkt, sterspelers raakten (helaas) geblesseerd en de race om de wildcards wordt met de dag spannender. SportAmerika heeft dit alles voor je samengevat in deze Power Play Friday, zodat jij weer helemaal op de hoogte bent!
TRADES & CONTRACTS
DMITRY ORLOV EN GARNET HATHAWAY NAAR BOSTON IN 3-TEAM DEAL
Nadat het Front Office in Washington bekend maakte dat Dmitry Orlov en Garnet Hathaway in de nacht van donderdag op vrijdag niet zouden spelen, werd duidelijk dat er iets in de lucht van de hoofdstad van de Verenigde Staten hing. Een paar uur later werd wereldkundig gemaakt dat het duo in ruil voor Craig Smith, een 2023 first-round pick, een 2024 third-round pick en een 2025 second-round pick de overstap naar ‘Beantown’ maken. Als klap op de vuurpijl werd ook Minnesota Wild in de trade betrokken, die in ruil voor 50% van het salaris van Orlov en een 2023 fifth-round pick de tekenrechten van Andrei Svetlakov naar Boston sturen.
Met de toevoeging van aankomend UFA’s Orlov en Hathaway zijn de intenties van Boston — voor zover die nog niet bekend waren — bevestigt: All-in. Met het beste record in de NHL (43-8-5) en bovendien een goal differential van +92 voegt GMDon Sweeney de zo gewenste diepte aan het roster toe. De 31-jarige Orlov kwam dit seizoen tot 43 optredens in het shirt van de Capitals en was daarin goed voor negentien punten (drie goals, zestien assists). Naast het feit dat de twee ‘freshman’ diepte op het roster geven, zijn het ook nog eens gevreesde penalty killers. Met in het achterhoofd al de beste PK in de League — 86,5% — zit head coach Jim Montgomery er de komende maanden warmpjes bij.
Het beleid van de Capitals is in de voorbije weken al geregeld in de podcast besproken, maar met de Orlov-trade is het nog altijd niet 100% duidelijk welke kant GMBrian MacLellan precies op wilt. Afgelopen nacht gingen de hoofdstedelingen voor de zesde maal op rij onderuit tegen Anaheim Ducks en wordt het behalen van de playoffs met de dag een lastiger karwei. Desalniettemin hengelt men met de 2023 first-round pick haar tweede first-rounder van aankomende zomer binnen. Is dit dan eindelijk de zo gevreesde eerste stap richting rebuild?
Ottawa Senators en Chicago Blackhawks zijn in de nacht van woensdag op donderdag een trade overeengekomen. In ruil voor future considerations verkassen blue-liner Nikita Zaitsev, een 2023 second-round pick en een 2026 fourth-round pick richting Windy City. De blue-liner kwam dit seizoen tot 28 optredens in het shirt van de Senators en noteerde vijf assists. In 2016 belandde de 25-jarige Rus in Toronto, die na twee voortreffelijke jaren bij CSKA Moskou een ideale dieptespeler zagen in Zaitsev. Aan het begin van het offseason in 2019 werd de Rus samen met Connor Brown en Michael Carcone naar Ottawa getrade.
Met deze toevoegingen komt het totaal aantal Draft picks in Chicago in de eerste twee rondes van de 2023 NHL Entry Draft op negen (!) — vier first-round picks en vijf second-round picks –. Desondanks is de grote uitverkoop bij de Blackhawks nog altijd niet van de grond gekomen, maar met zowel Jake McCabe, Jack Johnson en Connor Murphy op het trade block, is de toevoeging van de 31-jarige Zaitsev een te verklaren keuze. Met nog een contract tot en met het seizoen 2023 – 2024, is het niet ondenkbaar dat de blue-liner binnen nu en enkele maanden wederom als een trade chip ingezet gaat worden.
The Chicago Blackhawks have acquired Nikita Zaitsev & 2nd round draft pick 2023 & 4th round draft pick 2026 from the Ottawa Senators in exchange for future considerations. Zaitsev is one of the worst defensemen in the NHL. Good deal for Chicago in our eyes. pic.twitter.com/xuXaZSj6g1
Het huwelijk tussen Zaitsev en de Senators is de afgelopen jaren niet bepaald rooskleurig geweest. Binnen de fanschare werd zijn cap hit van $4.5 miljoen dollar onderwerp van gesprek bij gebrek aan defensieve kwaliteit. Afgelopen november werd de Rus richting AHL gestuurd en proefde men aan alles dat deze move eraan zat te komen. GM Pierre Dorion lijkt met de salary dump move voor te sorteren op wederom een toonaangevende trade. In de wandelgangen wordt Jakob Chychrun veelvuldig aan een verhuizing naar Ottawa gelinkt.
GOLDEN KNIGHTS ZWAAIEN WEBER UIT
Arizona Coyotes heeft andermaal een grote slag in haar glansrijke ‘contractenkerkhof’ geslagen. Samen met een fifth-round pick van de 2023 Entry Draft nemen de Coyotes het contract van blue-liner en voormalig Canadiens captain Shea Weber over. De omgekeerde weg wordt door de 26-jarige blue-liner Dysin Mayo bewandeld, die sinds zijn Draft in 2014 tot slechts 82 optredens in de NHL kwam.
Shea Weber heeft sinds het bereiken van de Stanley Cup Final met Montreal Canadiens immer op de long term injury reserve gestaan en met de dag wordt meer duidelijk dat de 37-jarige Canadees nooit meer een minuut zal gaan maken. Desondanks heeft Weber nog een driejarig contract — AAV van $7.857 miljoen dollar — open staan, die de franchise uit Tempe slechts $1 miljoen per jaar zal kosten. Het nalatenschap werd afgelopen zomer door Vegas Golden Knights overgenomen van de Habs, die trade deadline pechvogel Evgenii Dadonov eindelijk zijn gewenste trade gaven.
Met het officieel in de boeken van de Coyotes komen, sluit Weber zich bij een illuster rijtje namen uit de NHL geschiedenis aan. Chris Pronger, Pavel Datsyuk, Marian Hossa, Dave Bolland en Bryan Little hebben eveneens “onder contract” in de woestijn gestaan, zonder ook maar ooit een minuut in het shirt actief te zijn geweest. Met de toevoeging van Weber op de LTIR, staat het totaal hiermee op een slordige $18.648 miljoen dollar (!), samen met de eerder genoemde Bryan Little en Andrew Ladd.
Shea Weber joins this illustrious group of Coyotes legends:
Weer zijn er zorgen om Cale Makar. De winnaar van de Norris Trophy vorig jaar kreeg alleen deze maand al twee hits tegen het hoofd te verwerken die hem dwongen even van het ijs te gaan. Na de eerste tik (7 februari tegen de Penguins) moesten Makar en de Avalanche het protocol volgen dat de NHL heeft opgezet om hersenschuddingen/hoofdblessures zo goed mogelijk te behandelen. Afgelopen zaterdag tegen de Blues volgde die tweede hit, weer moest Makar even van het ijs en wederom maakte hij zijn rentree in de wedstrijd, die de Avs overigens met 4-1 wonnen.
Al vrij snel na die wedstrijd kwam het bericht dat Makar opnieuw het zogenaamde concussion protocol moest gaan volgen. Weer was er dus sprake van een hersenschudding. Of in elk geval iets wat er op lijkt. Was hij na de eerste keer te snel teruggekomen? Coach Jared Bednar wist te melden dat de twee blessures verband met elkaar hadden.
Cale Makar deed wat de League verlangde en zal dat opnieuw doen tijdens ’t betreffende protocol. Zijn team heeft hem nodig met het oog op de play-offs, maar alle partijen zullen toch ook goed moeten nadenken over de gevolgen voor de lange termijn.
ISLANDERS WINNEN OOK ZONDER BARZAL
In tijden van (blessure)nood hoor je de uitspraak vaak: als iemand wegvalt, moeten andere spelers opstaan. Op Long Island zijn de schoenen die gevuld moeten worden echter wel erg groot. Mathew Barzal staat als week-to-week op de IR en wordt op z’n vroegst tegen het einde van het seizoen terugverwacht. De spelmaker van de Islanders liep afgelopen weekend een lower-body injury op. Zijn team werd met 6-2 voor schut gezet door de Bruins, maar Barzal maakte een groot deel van die vernedering niet mee.
Tegen de Bruins ging het vreselijk mis voor de Islanders, maar in de twee wedstrijden daarna lieten ze toch weer hun tanden zien. Zo won de ploeg van Lane Lambert in vier dagen tijd twee keer van directe concurrent Pittsburgh Penguins. In beide gevallen gebeurde dit na een achterstand. Brock Nelson en Bo Horvat droegen hier hun steentje bij, maar tegen de Jets zorgden bijvoorbeeld Sebastian Aho en Simon Holmstrom voor de doelpunten.
Op het moment van schrijven hebben de Islanders één van de wildcards in handen, maar in de bloedspannende Eastern Conference geeft dat geen enkele garantie. Zeker niet omdat de meeste concurrenten minder wedstrijden hebben gespeeld.
BLESSURE JOHANSEN STREEP DOOR REKENING PREDS
Wederom een vervelend schrikmoment in de League. Eerder dit seizoen werd Evander Kane op zijn arm geraakt door de schaats van Pat Maroon en deze week overkwam Ryan Johansen van de Nashville Predators iets soortgelijks. In de wedstrijd tegen de Canucks verliet Johansen aan het einde van de tweede periode het ijs en keerde niet terug. Pas later werd duidelijk dat hij werd geraakt door de schaats van een tegenstander en woensdag geopereerd werd. Met 12 goals en 28 punten staat de 30-jarige Canadees vijfde op de topscorerslijst in Nashville, dat heel stiekem nog hoopt op een wildcard.
MILESTONES
MCDAVID EN DRAISAITL VIEREN MIJLPAAL
Af en toe is het alsof Leon Draisaitl en Connor McDavid de Oilers-versie van Bassie & Adriaan zijn. De twee supersterren nemen hun team al jaren bij de hand en lijken op het ijs onafscheidelijk. Afgelopen dinsdag presteerden ze het zelfs om in dezelfde wedstrijd elk een andere mijlpaal te passeren. In het met 4-2 gewonnen duel met de Philadelphia Flyers was Draisaitl goed voor een goal en een assist. Dit bracht hem op een totaal van 701 punten in de NHL. Het zal niemand verbazen dat hij daarmee de best scorende Duitser is. Marco Sturm is op gepaste afstand tweede met487 punten.
You knew he was fast… but did you know he was THIS FAST? ⚡️
Connor McDavid (@cmcdavid97) becomes the fifth-fastest player in NHL history to reach 800 points. 👏
Dan zijn maatje McDavid. We schoten al superlatieven tekort, maar dit seizoen bewijst de beste speler van het moment dat ’t allemaal toch echt nog beter kan. Vorige week bereikte hij – natuurlijk als eerste – de 100 punten. Dankzij 2 goals en een assist was er ook voor hem een milestone. Connor McDavid is nog maar net 26 jaar en slechtte dinsdag al de grens van 800 punten in de NHL. Dit gebeurde in zijn 545e wedstrijd. Slechts vier spelers deden dit nóg sneller en stuk voor stuk zijn het grootheden in de sport. McDavid is ook pas de negende dit het lukt voor z’n 27e verjaardag.
VANECEK BAALT VAN NEDERLAAG
We moeten helemaal terug tot 28 december voor een wedstrijd waarin Vitek Vanecek niet minimaal één punt pakte voor de Devils. Die dag verloor New Jersey van de Bruins. Met de Tsjech onder de lat volgden daarna 12 overwinningen en één nederlaag in een SO. Een knappe streak van 13 wedstrijden, maar tegen de Montreal Canadiens kwam daar dinsdag een einde aan.
De Habs overrompelden de Devils vanaf de start en het lukte de manschappen van Lindy Ruff niet zich te herstellen. Een onnodige en onverwachte nederlaag, waardoor de legendarische Martin Brodeur het alleenrecht houdt op de point streak. In dienst van de Devils pakte Brodeur 14 wedstrijden op rij minimaal een punt.
WILDCARD RACE
CAPITALS IN ZWAAR WEER
Zien de Washington Capitals hun kansen op de play-offs verdampen? Met nederlagen tegen achtereenvolgens San Jose, Carolina, Florida, nog een keer Carolina en de Detroit Red Wings heeft het daar alle schijn van. De Capitals balanceerden lang op het dunnen koord van de wildcards, maar vielen daar deze week af. Door die nederlaag tegen de Wings passeerde die club Washington in de stand. Ook de Islanders en Panthers gingen er links en rechts voorbij, maar zij hebben meer wedstrijden gespeeld.
Vanwege het overlijden van zijn vader miste Alex Ovechkin vier wedstrijden van de Capitals, maar de Rus keerde deze week terug in de VS. Donderdag tegen de Anaheim Ducks maakte The Gr8 Eight zijn rentree, een paar uur nadat de trade van Garnet Hathaway en Dmitry Orlov naar Boston tot stand kwam. Een gelukkige terugkeer werd het niet, want de bezoekers uit Californië gingen er met een 4-2 overwinning vandoor. Washington leed de zesde nederlaag op rij en dreigt voor het eerst sinds 2014 de postseason-boot te missen.
RED WINGS EN SABRES MELDEN ZICH IN DEBAT
Detroit is één van de teams die profiteren van de slechte reeks in Washington, maar de Red Wings doen het vooral ook zelf erg goed. Dylan Larkin is nog altijd de grote man met 22 goals en 57 punten, maar donderdag tegen de New York Rangers was Andrew Copp de speler om wie het draaide. De aanvaller kwam vorig jaar nog een paar maanden uit voor deze tegenstander, maar deed de Rangers nu met een goal en 2 assists de das om. De Wings wonnen met 4-1 en boekten hun zevende overwinning in acht wedstrijden. Dit levert hen op ’t moment van schrijven 64 punten en een wildcard op.
De Buffalo Sabres mogen daar ook nog altijd op hopen. Zij hebben 2 punten minder dan de Red Wings, maar ook een wedstrijd minder gespeeld. Buffalo kreeg eerder deze week een flink pak slaag van Ryan O’Reilly en de Maple Leafs (3-6) maar herstelde zich zeer knap door in Tampa met 6-5 (OT) te winnen van de Lightning. Ten opzichte van de meeste concurrenten hebben de Sabres nog flink wat duels tegoed, maar het schema liegt er ook niet om. Zo treffen ze voor de tradedeadline onder meer Florida en Boston nog.
PANTHERS JAGEN, PENGUINS ZAKKEN WEG
De houder van de Presidents’ Trophy mag ook nog altijd hopen op de play-offs. In Sunrise is de ploeg op het ijs sterk genoeg, maar kunnen we de Panthers niet op enige regelmaat betrappen. Dat ze slechts één keer dit seizoen drie wedstrijden op rij wisten te winnen, zegt wat dat betreft genoeg. Met 64 punten staan ze op gelijke hoogte met de Red Wings (en de tweede wildcard), maar de manschappen van Paul Maurice hebben drie wedstrijden meer gespeeld.
De Pittsburgh Penguins maken momenteel hardhandig kennis met de kracht van de Eastern Conference. Sidney Crosby en de zijnen leken nog niet zo heel lang geleden een zekerheidje voor de play-offs, maar verloren 7 van hun laatste 10 wedstrijden. Donderdag kregen ze een pak slaag van Connor McDavid en de Oilers. Edmonton won met maar liefst 7-2 in Steel City en diende Pittsburgh de vierde nederlaag op rij toe. Dit verlies doet pijn, maar de nederlagen tegen de Islanders zijn met ’t oog op de stand veel pijnlijker.
GEEN WILDE WESTEN
Waar het in de Eastern Conference ontzettend spannend is met zeker zes teams die strijden om twee wildcards, daar is het in ’t westen veel overzichtelijker. In de Pacific Division strijden Edmonton, Vegas, Los Angeles en Seattle met elkaar om de divisietitel, maar lijkt elk van deze teams zich wel te gaan plaatsen voor de play-offs. Alleen een geweldige run van de Calgary Flames zou één van de genoemde vier nog aan het wankelen kunnen brengen in de Pacific.
Door de plotselinge 5-game losing streak van de Dallas Stars ligt ook de Central Division helemaal open. Dallas en Winnipeg leken de buit onder elkaar te gaan verdelen wat betreft de divisietitel, maar Minnesota is hen tot op 3 punten genaderd. De Wild zijn op het juiste moment in gang geschoten en wonnen hun laatste vier wedstrijden. Ze scoorden daarin slechts 10 goals, maar kregen er ook maar 5 tegen. Het geplaagde Colorado heeft op dit moment de tweede wildcard in handen, maar ook drie wedstrijden minder gespeeld dan de concurrenten.
Naast Calgary zit ook Nashville hier op het vinkentouw, maar dat touw is wel heel erg dun. De Predators missen in Filip Forsberg en Johansen twee sterkhouders, maar scoorden 21 keer in hun laatste vier wedstrijden. Met 62 punten en een achterstand van 5 punten op bijvoorbeeld de Avalanche moeten de Preds een flinke inhaalslag maken. Vorig seizoen hadden ze een serie met 12 zeges in 14 wedstrijden. Een vergelijkbare prestatie wordt ook nu van deze franchise gevraagd.
Vanaf het seizoen 2022 – 2023 introduceert SportAmerika een nieuwe, vaste rubriek op woensdag: NHL At The Rink. Roemrijke jaargangen, prospects, Farm reports en nog veel meer onderwerpen zullen de revue uitgebreid passeren.Deze week besteden we aandacht aan een geweldig seizoen voor de Red Wings, maar het waren de aartsrivalen uit Denver die met de bloemen stonden. In At The Rink staat dit keer het seizoen 1995-1996 centraal.
In de vorige aflevering van That Year in Hockey bespraken we de zegetocht van de New York Rangers in 1994. We blijven nog even hangen in de jaren negentig, want dat decennium bood veel meer gesprekstof. Momenten ook die we met een beetje goede wil kunnen linken aan het huidige seizoen in de NHL. We schuiven onze tijdbalk slechts twee jaar op. Die brengt ons dan in 1996. Een jaar waarin we even moesten wennen aan een nieuwe naam en een stokoude franchise als een waanzinnige tekeer ging.
WERELDNIEUWS
Een bewogen jaar dat men met name in België snel wilde vergeten. Dit was namelijk het jaar waarin de gruwelijke misdaden van het monster Marc Dutroux aan het licht kwamen. Op 13 augustus 1996 werd Dutroux gearresteerd. Twee maanden later, in oktober, vond in Brussel een zogenaamde witte mars plaats als protest tegen de manier waarop de Belgische overheid deze zaak afhandelde. Ook in Schotland vond dat jaar een drama plaats. Op 13 maart schoot een man op een basisschool in Dunblane 16 kinderen, een leerkracht en vervolgens zichzelf dood.
In eigen land kunnen de veel 18-jarigen vanaf 1996 opgelucht ademhalen. De dienstplicht blijft in de wet bestaan, maar de opkomstplicht vervalt. Daarnaast vraagt vliegtuigbouwer Fokker het faillissement aan. Beter nieuws komt uit Rotterdam waar de Erasmusbrug geopend wordt. Het is overigens ook het jaar waarin Ilse, de eerste Nederlandse zoekmachine op internet, in gebruik wordt genomen.
SPORTNIEUWS
Voor sportliefhebbers is 1996 een jaar om van te watertanden. Zo zorgen de Lange Mannen van de Nederlandse volleybalploeg op 4 augustus voor wat later het Sportmoment van de Eeuw zou worden. In een bloedstollende olympische finale werd aartsrivaal Italië verslagen. Tijdens diezelfde Spelen in Atlanta winnen ook de hockeyers voor het eerst in de geschiedenis een gouden medaille. Minder voorspoedig vergaat het sportzender Sport7. Ze gingen “iets nieuws doen”, maar dit avontuur eindigde al op 8 december ’96.
In Frankrijk komt een einde aan de heerschappij van Miguel Indurain. De Spanjaard won vijf keer op rij de Tour de France, maar moet in de zomer van ’96 buigen voor de Deen Bjarne Riis. Dat de man later vanwege zijn bloedwaarden als Monsieur 60% door het leven gaat, weet dan nog niemand. Richard Krajicek zorgt in diezelfde maand voor één van de grootste vaderlandse sportsuccessen door als eerste (en tot nog toe enige) Nederlandse tennisser Wimbledon (en een grand slam) te winnen.
NHL SEASON 1995-1996
In oktober 1995 maken we voor het eerst kennis met een nieuwe naam in de NHL. Tegenwoordig zijn de Colorado Avalanche niet meer weg te denken uit de League, maar toch bestaat de club nog geen 30 jaar. Onder die naam dan. Voor de verhuizing naar Denver in 1995 speelde deze franchise in Quebec City. De Nordiques hadden een schitterend shirt en enkele schitterende spelers, maar werden op den duur ook bedolven onder financiële problemen.
Uiteindelijk werd de stekker er in Quebec uitgetrokken en maakte de franchise onder de naam Colorado Avalanche nieuw contact in Denver. Met toekomstig Hall of Famers Joe Sakic en Peter Forsberg sloten de Nordiques hun verblijf in Quebec af met een titel in de Northeast Division. Die toppers verhuisden mee naar Colorado, waar de Avalanche hun thuiswedstrijden gingen spelen in de McNichols Arena.
Dit was de voormalig thuishaven van de Colorado Rockies, een franchise die in 1982 verhuisde naar het oosten van de VS en in ’t vervolg als de New Jersey Devils door het leven ging. De Devils begonnen 1995-1996 als titelverdediger aan het seizoen. Mede dankzij een nog jonge Martin Brodeur en Scott Niedermayer waren zij de beste in het door een lock-out ingekort 1994-1995.
STERRENENSEMBLE IN DETROIT
De Devils waren dus goed in ’95. Toch waren de ogen van de ijshockeywereld ook gericht op Detroit. Daar zwaaide immers Scotty Bowman sinds 1993 de scepter. De succescoach die de Canadiens naar vele Stanley Cups leidde, moest dat kunstje in Motown toch ook kunnen flikken?
Over kwaliteit had de kampioenenmaker niet te klagen. Sergei Fedorov, Steve Yzerman, Paul Coffey, Nicklas Lidstrom en Viacheslav Fetisov, om zomaar een paar namen te noemen. Niemand die twijfelde aan de kracht van de Red Wings. Of de kunde van Bowman. De combinatie van beiden had echter nog niet tot het gewenste succes – de eerste Cup sinds 1955 – geleid.
Met de sweep tegen de Devils in de Stanley Cup Final nog vers in het geheugen begon de machine uit Detroit wat haperend aan 1995-1996. Zeker als je bedenkt hoe onwaarschijnlijk de Red Wings gaandeweg het seizoen zouden gaan presteren. Met een 5-5-2 record na 12 wedstrijden was het vrij gemiddeld wat Detroit deed. De 70 wedstrijden die daarna volgden, waren dat zeker niet. Bowman zag zijn Red Wings op ongekende wijze uitpakken en uiteindelijk een record neerzetten dat tot op de dag van vandaag staat. Zelfs de dit seizoen zo machtige Bruins lijken niet in de buurt te komen.
WISSELVALLIGE KAMPIOEN
Voor de titelhouder uit New Jersey kon het seizoen 1995-1996 bijna niet beter beginnen. De Devils scoorden bij de vleet en aan de andere kant van het ijs deed Martin Brodeur de rest. De toekomstig Hall of Famer opende met een shutout tegen de Florida Panthers en zou in de eerste drie wedstrijden slechts 2 tegentreffers incasseren op een totaal van 99 SOG.
Mochten er nog mensen twijfelen of New Jersey na dat korte seizoen wel de terechte kampioen was, dan hoopten ze bij dezen die twijfel weg te nemen. De Devils wonnen 6 van hun eerste 7 wedstrijden, maar werden daarna al snel van hun roze wolk afgetrapt met 6 nederlagen in de volgende 7.
SUPER MARIO
In Pittsburgh mochten de fans nog altijd genieten van Super Mario Lemieux. De Canadese superster leidde zijn team in ’92 voor het laatst naar de Stanley Cup, maar het was toch elke keer weer genieten van zijn kwaliteiten. Zo ook in 1995-1996. Lemieux en de nog jonge Jaromir Jagr leken van een andere planeet te komen dit seizoen.
De Canadees scoorde 69 goals en verzamelde een onwaarschijnlijk totaal van 161 punten in de 70 wedstrijden die hij speelde. Het was de laatste keer dat een speler de grens van 150 punten passeerde. Jagr schoot één puntje tekort voor die magische grens. Hij moest genoegen nemen met 62 goals en 149 punten.
De Penguins waren goed. Meer dan dat zelfs. Hun 102 punten in het reguliere seizoen waren echter niet genoeg voor de eerste plaats in het oosten. Die eer was ook niet weggelegd voor de regerend kampioen. Verre van dat, want de Devils kregen de twijfelachtige eer de eerste club sinds de Canadiens in 1970 te zijn die als titelhouder de play-offs misten.
LINDROS LEIDT FLYERS
Nee, de eerste plek was voor de Philadelphia Flyers met een magistrale Eric Lindros. De lange Canadees weigerde als rookie voor Quebec te spelen, kwam in Philadelphia terecht en liet daar de fans dromen. Met name in 1995-1996. Dat seizoen leidde Lindros de franchise met 49 goals en 115 punten naar 103 punten. En daarmee het beste record in het oosten.
Achter de twee rivalen uit Pennsylvania volgden de New York Rangers. De Blueshirts waren in ’94 de laatste winnaar van een volledig NHL-seizoen en beschikten nog altijd over Mark Messier. De Hall of Famer leidde zijn team in 1995-1996 naar de derde plaats in de Eastern Conference en een totaal van 96 punten.
Waar de Eastern Conference behoorlijk spannend was, daar draaide het in ’t westen maar om één team. Of eigenlijk twee. Eerder kwamen de Detroit Red Wings al aan bod. Na die koude start bliezen ze de concurrentie van het ijs. Ze wonnen dat seizoen 62 wedstrijden en sloten af met een recordaantal van 131 punten.
Zelfs vandaag de dag nog duizelingwekkende getallen. Met hun 325 goals konden ze dan weer bij lange na niet tippen aan de 362 van Pittsburgh. Zelfs in de Western Conference was er een team dat vaker scoorde. Het verschil was weliswaar minimaal, maar toch lieten de Avalanche hun aanwezigheid blijken.
DENVER HEET AVS WELKOM
Nieuw was de franchise niet, maar voor de clubs en fans in de Western Conference was het wel even wennen dat Joe Sakic en Peter Forsberg nu opeens aan die kant van het spectrum te bewonderen waren. Bewondering was ook wel op z’n plaats, want met respectievelijk 120 en 116 punten kenden de twee Hall of Famers een geweldig eerste jaar in Denver. Voor zowel Sakic als Forsberg zou het statistisch gezien zelfs ’t beste in hun loopbaan zijn.
De twee aanvallers wisten zich onder de lat gesteund door Patrick Roy. De goalie lag in Montreal overhoop met coach Mario Tremblay en de Canadiens besloten hun superster – nadat hij onder meer 9 tegengoals incasseerde tegen Detroit – te traden naar Colorado. Deze trade legde de Avalanche bepaald geen windeieren. De rancuneuze Roy had iets te bewijzen en in Denver plukten ze daar de vruchten van.
Dat in Denver een goed stel op het ijs stond, bleek al in de eerste thuiswedstrijden van het seizoen. Tijdens het debuut van de franchise in Mile High City werd het sterke Detroit op een 3-2 nederlaag getrakteerd. Twee goals van Valeri Kamensky lagen aan de basis van deze zege. Dat deze teams later uit zouden groeien tot aartsrivalen wist op dat moment nog niemand. In de tweede thuiswedstrijd deden de Avs opnieuw aan klantenbinding. Een gelijkspel wil nog wel eens saai zijn, maar dat kunnen we van de 6-6 tegen de Penguins toch bepaald niet zeggen.
De fans sloten hun nieuwe helden in de armen en hun beloning bleef niet uit. Al in ’t eerste seizoen in Denver legden de Avalanche beslag op de titel in de Pacific Division. Ze eindigden op een straatlengte (27 punten) van het superieure Detroit, maar de second seed in de Western Conference was voor de Avalanche. In tegenstelling tot het oosten, waar New Jersey dus de boot miste, waren er in het westen geen grote verrassingen. Het was overigens wel het eerst jaar waarin de twee franchises uit Florida het samen tot ’t postseason schopten.
POSTSEASON ONDERWEG
Met dus de twee franchises uit Florida, alle teams uit de Original Six, zonder de clubs uit Californië en Detroit als winnaar van de Presidents’ Trophy begonnen de play-offs op 16 april 1996. Op verrassingen konden we de eerste ronde niet betrappen. Of het moest zijn dat het als vijfde geplaatste St. Louis de als vierde geplaatste Maple Leafs naar huis stuurden. Mede daardoor gaat dit postseason de boeken in als eerste jaar waarin al in de eerste ronde het doek viel voor alle Canadese teams.
In het oosten hadden de favoriete Flyers en Penguins weinig moeite met respectievelijk Tampa Bay en Washington. De Florida Panthers zagen in ’93 het levenslicht en maakten indruk door hun eerste ronde in slechts vijf wedstrijden te winnen van de Bruins. Met een .921 sv% was John Vanbiesbrouck belangrijk en aanvallend zorgden Ray Sheppard (4G, 4A) en Jason Woolley (2G, 5A) voor de meeste punten.
Aan de westkant van de NHL hadden de Blackhawks opvallend weinig moeite met de Flames. Joe Murphy, Eric Daze en Jeremy Roenick waren de aanvallende steunpilaren, maar de belangrijkste van allemaal stond onder de lat. Met een .951 sv% bewees Ed Belfour zijn waarde. Mede dankzij de goalie waren de Hawks al na vier wedstrijden klaar. Detroit en Colorado hadden elk zes wedstrijden nodig om respectievelijk Winnipeg en Vancouver naar huis te sturen.
THERE’S A RAT IN MI LOCKER
Zo voorspelbaar als de eerste ronde verliep, zo verrassend was de tweede. De Florida Panthers waren in de eerste jaren van hun bestaan vrij anoniem door de NHL gegaan. Logisch ook, want niemand verwachtte iets van een nieuwe franchise. In het derde jaar lieten The Cats hun tanden zien. Nadat Boston al was verslagen, moest in de tweede ronde het ijzersterke Philadelphia er aan geloven. In Florida werd dan ook geschreven aan een mooi sprookje met in de hoofdrol…een rat.
Dat zit zo. Het verhaal gaat dat winger Scott Mellanby ooit eens een echte rat mee naar de kleedkamer nam en vervolgens twee keer scoorde. Dit werd vervolgens een rat-trick gedoopt en om het plaatje compleet te maken, namen de fans bij de eerste optredens in de play-offs plastic ratten mee om op het ijs te gooien. Boston werd verslagen, dus zou het wel werken. En inderdaad, met een goede organisatie, een bewonderenswaardige wedstrijdmentaliteit en een prima goalie kregen de Panthers de als eerste geplaatste Flyers op de knieën.
Na vier wedstrijden stond het 2-2. Vervolgens trok Florida defensief de teugels aan, stond nog maar 2 tegentreffers toe en pakten ze de serie met 4-2. En een afspraak met de Penguins in de ECF. Pittsburgh maakte in hun tweede ronde korte metten met de Rangers en won de best-of-7 met 4-1. Het aandeel van Jagr en Lemieux in dit succes? Gigantisch! Jagr scoorde 7 goals. Super Mario deed ’t met 8 zelfs nog iets beter.
HELDENROL YZERMAN
Het favoriete Detroit werd in de tweede ronde serieus in verlegenheid gebracht. Tegen de St. Louis Blues van onder andere Wayne Gretzky, Brett Hull en een nog piepjonge Chris Pronger hadden de Red Wings bijna acht wedstrijden nodig. Hull en Gretzky legden, met elk 7 punten, Detroit het vuur aan de schenen. Na vijf wedstrijden stond St. Louis zelfs op matchpoint, maar in het hol van de leeuw won Detroit Game 6 met 4-2.
In de eigen Joe Louis Arena volgde een zenuwslopende Game 7. Chris Osgood en John Casey waren hier de blikvangers. De goalies hielden hun doel schoon tijdens de eerste 60 minuten en ook in OT1 werd niet gescoord. De tweede verlenging was slechts 1.15 minuten onderweg toen Steve Yzerman hoogstpersoonlijk een einde aan deze thriller maakte. Detroit won en mocht zich in de Western Conference Final meten met de Colorado Avalanche. Zij versloegen de Blackhawks in zes wedstrijden.
PENGUINS PROOI VOOR CATS
In de Eastern Conference Final zou er eindelijk een einde komen aan het sprookje van de Panthers. Daar zouden Lemieux en Jagr wel voor zorgen. Toch? Coach Doug MacLean beschikte in Florida niet over een verzameling supersterren, maar hij liet zijn spelers – vanuit een goede organisatie – wel als team spelen. Met wederom die voorbeeldige wedstrijdmentaliteit. En een bijna niet te passeren John Vanbiesbrouck.
Hoewel Lemieux en Jagr behoorlijk aan de ketting lagen, waren het wel de Penguins die het in Game 6 af konden maken. Ondanks een voorsprong halverwege konden ze ’t niet afmaken. Het was Rob Niedermayer die een Game 7 afdwong en deze werd afgewerkt in Pittsburgh. Zelfs daar wisten de supersterren van de Penguins hun ketens niet af te werpen. De defensie van Florida stond als een huis, met 39 saves of 40 SOG was Vanbiesbrouck opnieuw magistraal, maar het was de lucky van Tom Fitzgerald die de wedstrijd en de serie besliste. In het voordeel van de underdog uit Florida.
HARD TEGEN HARD
Het lijntje tussen drama en heroïek was dun in het oosten, maar in het westen maakten Colorado en Detroit er zo mogelijk nog een grotere thriller van. De twee beste teams uit de Conference kruisten de degens in wat een Conference Final for the ages zou worden. In Detroit was de eerste klap hier voor de bezoekende Avs.
Een OT was noodzakelijk in Game 1 en Een OT was noodzakelijk in Game 1 en Mike Keane kroonde zich hier tot matchwinner. Een gevoelige tik voor de Wings zo bleek in Game 2. Wederom trok Colorado aan het langste eind. Dit keer ging het veel gemakkelijker en werden de Wings in de Joe Louis met 3-0 verslagen.
Met het thuisvoordeel foetsie en de rug tegen de muur deden de Wings iets terug in Denver. Ze wonnen Game 3 met 6-4, maar moesten Game 4 weer aan de Avalanche laten. Goals van Sakic en Forsberg hielpen Colorado aan een 4-2 overwinning. Voor eigen publiek richtten de Wings zich op. Ze hielden de serie in leven door de Avalanche met 5-2 te verslaan. De serie verplaatste zich nu weer naar Denver waar de Red Wings een volgende do or die-wedstrijd wachtte.
BIRTH OF A RIVALRY
Op 29 mei 1996 werkten de Red Wings en Avalanche een wedstrijd af waar decennia later nog over gesproken wordt. Het was zelfs de aanleiding voor een documentaire van ESPN. Het zaadje werd gepland in Game 5 toen bad boy Claude Lemieux een flinke check te verwerken kreeg nadat eerder Vyacheslav Kozlov Avs-speler Adam Foote al te grazen had genomen in Game 3.
Na een kwartier in Game 6 ging diezelfde Lemieux een aantal stappen verder. Met een smerige hit raakte hij tegenstander Kris Draper dusdanig hard dat deze met botbreuken in zijn gezicht naar het ziekenhuis moest. Pas in de loop van het volgende seizoen zou hij zijn rentree maken.
Colorado had op dat moment een voorsprong, maar tijdens de major van Lemieux (die ook een game misconduct kreeg) trok Paul Coffey de stand gelijk. Het was de enige keer dat Roy moest vissen. De goalie zag dat de grote mannen zijn Avalanche in de tweede periode naar de overwinning leidden. Joe Sakic, Mike Ricci en Peter Forsberg stonden eens te meer op toen het moest en schonken Denver al in het allereerste jaar een plek in de Stanley Cup Finale.
ANTICLIMAX
Een nieuwe naam tegen een nieuwe franchise vormde dus de Stanley Cup Final in 1996. Over deze finale kunnen we helaas kort zijn, want dat was de eindstrijd zelf ook. Bij de Panthers leek de tank leeg na de slopende ECF en met name de 8-1 in Game 2 van de SCF kwam keihard aan. Vanbiesbrouck had niet het gewenste niveau, terwijl Patrick Roy juist piekte met een .974 sv% over de gehele finale.
Het werd een klein beetje een anticlimax, want de sterren van Colorado bleken veel te sterk voor de underdog uit Miami. Al na vier wedstrijden kwam aan deze SCF een einde. Sakic, die tegen de Panthers slechts één keer scoorde, werd verkozen tot MVP van de play-offs. De man die nu President of Hockey Operations in Denver is, was tijdens dat postseason goed voor 18 goals en 34 punten.
Wat de Panthers betreft, was de ECF de laatste serie die gewonnen werd in lange tijd. Pas in 2022 wisten Florida weer eens te winnen in de play-offs, maar kreeg de zege op Washington geen vervolg tegen de Lightning. En Detroit? De winnaar van de Presidents’ Trophy in ’96 zou onder het bewind van Bowman de volgende twee Stanley Cups winnen en dit in 2002 en 2008 (onder Mike Babcock) nog eens dunnetjes overdoen.
De Atlanta Hawks kennen een wisselvallig seizoen en hebben tijdens de All-Star break besloten om afscheid te nemen van Nate McMillan. Joe Prunty gaat het voorlopig op interim-basis overnemen in Atlanta.
De Hawks staan achtste in de Eastern Conference met een 29-30 record en hebben maar 3,5 games achterstand op de #6 seed. Met de zesde plaats zou het team het Play-In toernooi ontlopen. De leiding in Atlanta heeft echter het idee dat dit niet gaat lukken met McMillan als head coach. McMillan is sinds 2020 de coach van de Hawks en kreeg het voor elkaar om het team weer relevant te maken in de playoffs. In 2020-21 won hij de Southeast met een 27-11 record. Hij verloor vervolgens in de Conference Finals van de Milwaukee Bucks.
De verwachtingen voor 2021-22 waren vervolgens hoog, maar deze verwachtingen bleken totaal niet haalbaar. Met een 43-39 record werden de playoffs wel gehaald, maar was het na de eerste ronde al klaar. Nu, nadat ook dit seizoen weer wisselvallig verloopt, heeft de leiding in Atlanta genoeg gezien. Er wordt meteen gezocht naar een opvolger, waarbij onder meer de naam van Quin Snyder genoemd wordt.
ESPN Sources: The Hawks are planning a wide-ranging search, but one candidate expected to be at the top of the list: Former Utah Jazz coach Quin Snyder. Others expected to be considered include Bucks assistant Charles Lee, Golden State assistant Kenny Atkinson.
Zoals gezegd neemt Prunty het voor nu over en gaat hij proberen het gat tussen McMillan en de nieuwe trainer goed in te vullen. Wanneer het seizoen voorbij is, hoeven de Hawks niet per se veel beslissen te gaan maken. Alle huidige spelers keren volgend seizoen namelijk terug, zeker wanneer het contract van Bogdan Bogdanovic niet wordt verscheurd. Met Trae Young, John Collins, Clint Capela, Bodganovic, Dejounte Murray, De’Andre Hunter, Onyeka Okongwu, AJ Griffin en Saddiq Bey heeft het team uit Atlanta meer dan genoeg talent om dit jaar en volgende jaar de playoffs te halen en ver te komen. De vraag is of het allemaal in elkaar gaat vallen.
De kans lijkt groot te zijn dat er in 2023 een running back in de eerste ronde wordt gekozen, iets wat vorig jaar niet gebeurde. Wie maken er kans en hoe diep in de running back class van 2023?
ROBINSON EN GIBBS
De running back die in 2023 de meeste kans heeft op een plek aan het einde van de eerste ronde is Texas RB Bijan Robinson. Robinson heeft drie jaar ervaring bij Texas als runner, pass catcher en pass protecter en heeft prima lengte en gewicht voor de NFL. Met zijn 21 jaar zit er nog veel rek in de running back, die vooral bekend staat om zijn fantastische voetenwerk en balans. Robinson is met zijn yards after contact en zijn kwaliteit om van niets toch nog iets te maken een waardevolle running back die zeker ook beschikt over explosiviteit, kwaliteiten als outside runner en visie.
Wat zijn waarde echter vergoot, is zijn kwaliteit als pass catcher. Zijn techniek qua route running kan beter, maar geef Robinson de bal en het levert je tien of meer yards op in de passing game. Ook zijn techniek in pass protection kan beter (leunt vooral vaak met zijn schouder in de verdediger als hij moet blocken in plaats van chip blocken of zijn handen te gebruiken), maar er zaten ook hele goede momenten tussen. Al met al was Robinsons consistent op dit niveau. Verder waren er momenten dat Robinson als runner iets te veel wou doen in plaats van de simpele read te maken qua gat om doorheen te rennen. Ook het aantal fumbles kan verminderd worden, alhoewel het aantal ook weer niet schrikbarend hoog lag. Al met al heeft Robinson de potentie en kwaliteit om een NFL running back te zijn op alle drie de downs.
GIBBS
Jahmyr Gibbs speelde twee jaar bij Georgia Tech voordat hij bij Alabama tijdens zijn derde seizoen zich mocht laten zien tegen de sterkste tegenstanders in college football. Dit deed hij goed, want zijn statistieken werden beter in de SEC. Gibbs is vooral erg snel, wendbaar en explosief en beschikt over fantastisch inzicht en voetenwerk. Hij is geen power back en zal niet een YAC-monster zijn of zelf ruimte creëren zoals Robinson dat doet, maar hij is als outside runner uitstekend in het verslaan van verdedigers met zijn snelheid en inzicht.
Als pass catcher is Gibbs qua hands net zo goed als Robinson, maar Gibbs is wel een betere en geavanceerdere route runner. In pass protection legt hij het dan weer af qua consistentie en techniek, mede vanwege zijn lengte en vooral gewicht/kracht, Dit was dan ook precies de reden dat hij in 3rd down situatie vaker als receiver bij de line of scrimmage stond dan bij de QB als pass protector. Al met al zal Gibbs het beste functioneren met een andere running back naast hem die het power werk en pass protection kan doen.
CHARBONNET EN EVANS
Zach Charbonnet heeft er twee productieve jaren bij UCLA opzitten en liet zich zowel als pass catcher als rusher zien. Als rusher is Charbonnet niet de meest explosieve of snelle running back en zijt outside runs niet zijn specialiteit, maar de combinatie van voetenwerk, balans en kracht maakt hem nagenoeg onmogelijk om te tackelen. Charbonnet kan net zoals Robinson yards pakken waar die niet zijn en heeft een agressieve runnning style.
Als pass protector is Charbonnet echter nagenoeg een non-factor, maar als pass catcher is hij weer wel erg productief. Hij is niet een verfijnde route runner, en hij laat tevens nog wel eens wat ballen vallen, maar als veilige optie voor een QB of met een speed out is Charbonnet erg productief. Geeft hem de bal, en hij pakt meestal tien yards of meer. Al met al is Charbonnet een running back die prima een first down en second down back kan worden in de NFL.
Zach Evans, die in 2022 speelde voor Ole Miss, kan eigenlijk alles een beetje goed maar blinkt nergens in uit. Zijn kwaliteiten komen vooral tot uiting bij outside runs en wanneer hij op snelheid is. Evans beschikt wel over wat power, maar is niet de langste en de krachtigste running back en heeft tevens niet altijd de visie en het voetenwerk om bij inside runs consistent succes te hebben. Tel daarbij op dat Evans een gelimiteerde pass catcher is en totaal niet functioneert als blocker en de potentie van Evans lijkt gelimiteerd tot een combinatierol in de NFL met een andere running back die een goede aanvulling is op de talenten van Evans.
ACHANE
Devon Achane heeft veel overeenkomsten met Gibbs. Achane speelde de afgelopen jaren voor Texas A&M en liet daarin zien over allround kwaliteiten te beschikken. Een power back is Achane niet en veel YAC zal hij ook niet verzamelen, maar als inside runner functioneert hij toch goed vanwege zijn fantastische voetenwerk, inzicht en atletische vermogen. Zijn explosiviteit en enorme snelheid zorgt er tevens voor dat hij in no-time langs de line of scrimmage is en defensive lineman vaak te snel af is.
Als outside runner is Achane waarschijnlijk de beste back van deze draft class, met zijn snelheid en explosiviteit hebben zelfs defensive backs het lastig om hem bij te houden. Achane is verder geen factor in pass protection en heeft werk te verrichten als pass catcher. De basis is prima en met zijn explosiviteit levert het vaak grote gains op, maar als route runner heeft Achane veel potentie waar Texas A&M nog geen gebruik van heeft gemaakt.
BIGSBY
Tank Bigsby heeft de afgelopen jaren ervaring opgedaan bij Auburn en speelde daar een belangrijke rol als starter. Met zijn gewicht en lengte zit het wel goed, net zoals met zijn inside en outside runs. Bigsby is snel, maar ook krachtig. Hij beschikt over prima voetenwerk en balans en heeft genoeg inzicht om de juiste gaten te vinden. Erg explosief en wendbaar is Bigsby echter niet, waardoor je mag twijfelen over zijn effectiviteit als outside runner in de NFL.
Tussen de lijnen in zal Bigsby echter succes gaan beleven op het hogeren niveau. Bij Auburn was het oke als pass protector en in de passing game, maar zeker bij het laatste is er qua route running en techniek nog genoeg te verbeteren om van Bigsby niet een 1st down en 2nd down back te maken in de NFL. Ook zal zijn consistentie moeten verbeteren, want er waren in zijn college-carriere wedstrijden waarin hij afwezig was.
OVERIGE RB CLASS
De running back class van 2023 is behoorlijk diep. Tyjae Spears en Sean Tucker zijn bijvoorbeeld twee interessante running backs die hun kwaliteiten vooral kunnen laten zien als pass catchers en change of pace running backs. Spears heeft echter laten zien wel wat meer dan dat te kunnen en is ook gewoon een prima inside runner. Beide running backs zijn echter klein en licht en zullen geen volledige workload in de NFL kunnen handelen, terwijl hun pass protection ook niet goed is en ze tevens inconsistent waren als runners in college. Veelzijdig zijn ze allebei wel, en zeker Spears staat er goed op bij veel scouts.
Keaton Mithchell van East Carolina beweegt op het veld op een compleet ander tempo dan alle andere spelers. Er is geen snellere speler in deze RB class. Mitchell is elite als outside runner dankzij zijn snelheid, explosiviteit en inzicht, maar door dat laatste is hij ook functioneel als inside runner. Zijn lengte en gewicht zijn niet per se fantastisch als je een running back zoekt die je 20 a 30 attempts per wedstrijd wil geven, maar als change of pace back is hij fantastisch. In pass protection gaat hij je verder niet al te veel geven, maar als receiver laat hij soms dingen zien die receivers ook laten zien. Wat dat betreft is Mitchell en explosieve aanwinst voor elke offense.
ABANIKANDA
Israel Abanikanda van Pittsburgh is tot nu toe nog maar een seizoen echt productief geweest, maar was gedurende dat seizoen wel enorm goed. Abanikanda is een complete running back die alles prima kan maar nergens echt in uitblinkt. Hij is een prima pass catcher en heeft de potentie een goede pass protector te zijn, terwijl hij zowel prima lengte en gewicht heeft (en dit laat zien met agressieve power runs) als wendbaarheid, voetenwerk, explosiviteit en snelheid om op verschillende manieren productief te zijn voor een offense. Daarnaast is hij nog maar 21 jaar als hij begint in de NFL, een stuk jonger dan andere running backs. Zijn techniek en visie is echter nog niet verfijnd en veel ervaring heeft hij ook nog niet.
OVERIG
Kenny McIntosh heeft vier jaar aan ervaring, maar was eigenlijk alleen in 2022 productief. McIntosh is een goede pass catcher een complete back die misschien wat explosiviteit en big play-ability mist. McIntosh is echter al 24 als hij aan zijn carrière in de NFL start, iets wat niet meehelpt. Tel daar bij op dat hij technisch nog niet verfijnd is en gaten nog niet op consistente basis herkent, en ook bij hem is er nog werk aan de winkel.
Daarnaast zijn er nog running backs als Chase Brown, Eric Gray, DeWayne McBrid en Deuce Vaugh waar interesse in zal zijn richting de latere rondes.
2023 SPORTAM RUNNING BACK CLASS
Voor de draft van 2023 lijkt Robinson een garantie te zijn voor de eerste ronde. Jahmyr Gibbs maakt kans, terwijl de rest zal verwachten in de tweede ronde gekozen te worden. Achane, Charbonnet, Evans, Abanikanda, Bigsby, Brown, McBride en McIntosh zijn allemaal spelers die een belangrijke rol kunnen spelen in de NFL, terwijl Spears, Mitchell, Vaughn, Tucker en Gray dat op hun eigen speciale manier kunnen.
Het was het weekend van de Stadium Series tussen de Hurricanes en Capitals, maar het was toch ook het weekend van veel mooie of opmerkelijke momenten. In deze NHL High Five hebben wij er een aantal voor je geselecteerd, waardoor je weer helemaal op de hoogte bent van de laatste gebeurtenissen in de mooiste competitie ter wereld.
HIGH FIVE
JORDAN EBERLE – MATTY BENIERS (SEATTLE KRAKEN) vs DETROIT RED WINGS
Dit seizoen is er maar één echte, positieve verrassing te ontdekken in de Western Conference. Seattle Kraken dingt met de Trade Deadline in zicht nog altijd mee om de divisietitel en zit er nog altijd geen klad in de prestaties.
Afgelopen weekend stond het onderonsje met de ploeg in vorm Detroit Red Wings op het programma. De ploeg van head coach Derek Lalonde was in de vier voorgaande wedstrijden foutloos tegen de Pacific teams. Een double header met Vancouver werd overtuigend met 5-2 en 6-1 gewonnen, in een shootout werd met Edmonton Oilers afgerekend en gaven ze de Flames ijshockeyles (5-2).
Toch beten de Wings haar tanden stuk op de taaie ploeg uit Seattle. Grote man aan de kant van de Kraken was Jordan Eberle. De winger noteerde twee goals én een assist op Oleksiak en staat nu op een totaal van 45 punten (dertien goals, 32 assists).
Naast Eberle werd ook Matty Beniers wederom het stralende middelpunt van de ploeg van head coach Dave Hakstol. De topfavoriet voor de Calder Trophy had het de voorbije weken wat lastiger — tien wedstrijden op rij puntloos –, maar tegen de Red Wings bewerkstelligde de parel voor de tweede wedstrijd op rij een multi-point game.
TYLER BERTUZZI (DETROIT RED WINGS) vs SEATTLE KRAKEN
Aan de andere zijde van het spectrum was er ook een klein succes(je) te vieren. Eén van de meest besproken namen aan de kant van Detroit — Tyler Bertuzzi –, noteerde in de nederlaag tegen de Kraken zijn tweehonderdste punt uit zijn carrière. Grappig detail: Het was tevens wedstrijd nummer driehonderd voor de Canadees.
De forward staat nog altijd als trade kandidaat nummer één in de boeken van GMSteve Yzerman geschreven. Toch loopt het dit seizoen nog niet bepaald van een leien dakje in het kamp Bertuzzi. Sinds de start van het seizoen in oktober, wordt de forward door het spook genaamd blessures achtervolgd. Eind januari keerde Bertuzzi voor de vierde maal terug op het ijs en lijkt hij zijn vorm weer teruggevonden te hebben.
Met de assists op Dylan Larkin noteerde Bertuzzi reeds zijn zesde punt in vijf wedstrijden, maar oogst de forward vooral lof met zijn fysieke spel en volgas wedsrijdmentaliteit. Tegen het einde van de wedstrijd zette de Canadees Brandon Tanev nog even ouderwets op zijn plek met een reprimande.
Bertuzzi is back. Of dit hem als aankomend UFA in Detroit zal houden zal de tijd leren, maar met carrièrepunt nummer 200 verdient hij een plek in onze NHL High Five.
TIM STUTZLE (OTTAWA SENATORS) vs CALGARY FLAMES
Ottawa Senators had afgelopen zomer hands down de meest daadkrachtige zomer van alle franchises in de NHL. Onder meer Claude Giroux en Alex DeBrincat kwamen de lineup in Canada versterken en strooide het bovendien met monstercontracten voor Joshua Norris en Tim Stutzle.
Toch zullen de fans en het Front Office zich nog een keer achter de oren krabben bij het aanschouwen van de stand in de Atlantic Division. Ondanks het feit dat het met afstand de sterkste en diepste divisie van allemaal is, staan de Senators op een één na laatste plaats en is de Draft Lottery meer binnen handbereik dan een playoff plaats.
Afgelopen maandag liet de ploeg van head coach D.J. Smith echter zien dat het op (korte) termijn een serieuze kandidaat in de Eastern Conference gaat zijn. In een Canadees onderonsje met lijdend voorwerp Calgary Flames, trokken de Senators uit verloren positie alsnog de overwinning naar zich toe.
Met nog een kleine minuut op de klok keek Ottawa tegen een 3-1 achterstand aan en creërde een overtalsituatie door Cam Talbot naar de kant te roepen. Via goals van Drake Batherson en Alex DeBrincat verbaasde men vriend en vijand door de stand weer in evenwicht te trekken. Het feestje werd middels Tim Stutzle in overtime compleet gemaakt: 4-3.
Alsof het zo moest zijn werd de Duitser het goudhaantje aan de kant van de Senators. Bij alle vier de goals was de third overall van 2020 betrokken en krikte hiermee zijn seizoenstotaal verder en verder op. De winger kreeg het nadien op zijn heupen en na twee goals en een assists tegen St. Louis Blues, sloot de 21-jarige rijzende superster zijn vruchtbare week af met tien punten (vier goals, zes assists).
ELIAS PETERSSON (VANCOUVER CANUCKS) vs PHILADELPHIA FLYERS
Vancouver Canucks forward Elias Pettersson is bezig aan het beste seizoen uit zijn carrière. Afgelopen weekend zorgde de Zweed er in de wedstrijd tegen Philadelphia Flyers hoogst persoonlijk voor, dat de punten in eigen huis bleven. In de 6-2 overwinning op de ploeg van John Tortorella noteerde de 24-jarige forward vijf punten (twee goals, drie assists) en staat zijn seizoenstotaal inmiddels op 71 punten (27 goals , 44 assists).
Toch zullen de gedachten van de Canucks fans bij het zien spelen van de Zweed elders liggen. Ondanks een nog tweejarig contract in Vancouver, wordt Pettersson in de wandelgangen veelvuldig gelinkt aan een blockbuster trade. In de media gaf de Zweed aan zich prima thuis te voelen in Vancouver, maar gezien de staat waar Vancouver zich in bevindt — hallo Bo Horvat — geen onlogische gedachte.
Na het vertrek van Horvat naar de Islanders rust de druk van de fans nog meer op de schouders van Pettersson. Toch is in de basis de ‘core’ van de Canucks meer dan op orde. Goudmijn Quinn Hughes staat op het moment van schrijven op een totaal van 52 punten en is ook Andrei Kuzmenko allesbehalve in lakende vorm (48 punten).
PATRICK KANE (CHICAGO BLACKHAWKS) VS TORONTO MAPLE LEAFS
Ondanks dat ‘Hattrick Kane’ het na de wedstrijd ontkende tegenover de media, zullen de revanchegevoelens bij de Blackhawks forward toch aanwezig zijn geweest in het onderonsje met Toronto Maple Leafs. In plaats van de aandacht op Kane te richten, trokken de Leafs met succes Ryan O’Reilly weg bij St. Louis Blues.
Als een lap op een rode stier ving Kane afgelopen weekend de wedstrijden tegen Ottawa Senators en Toronto Maple Leafs aan. Voorafgaand aan het weekend noteerde de Hawks forward “slechts” 35 punten (negen goals, 26 assists) in vijftig wedstrijden én bleef de teller de voorbije vier wedstrijden op nul punten steken.
In de 5-3 overwinning op de Leafs konden alle twijfels over de mentale weerbaarheid van de forward overboord gekieperd worden. Naast zijn hattrick noteerde de 34-jarige Kane bovendien een assist, die samen met zijn twee goals tegen Ottawa een totaal van vijf goals en één assist opleverde.
Het blijft nog altijd onrustig rondom de persoon Patrick Kane. In de media gaf de forward aan bezig te zijn aan zijn laatste weken in Chicago en zich op te maken voor een trade naar een contender. Zowel zijn eerste keus (New York Rangers), als zijn tweede keus (Toronto Maple Leafs) gingen aan zijn neus voorbij. Met een full no-trade clausule ligt de bal volledig bij de forward en zullen op basis van de huidige status Carolina Hurricanes de voorkeur van Kane genieten.
SAVE OF THE WEEK
PHILIPP GRUBAUER vs DETROIT RED WINGS
In hun jacht op de play-offs kunnen de Seattle Krakken alle hulp gebruiken. Zeker als één van de teams in vorm op bezoek komt in de Climate Pledge Arena. De Detroit Red Wings hadden hun laatste vijf wedstrijden gewonnen en hadden eigenlijk de 2 punten in Seattle ook hard nodig met ’t oog op het postseason. In de wedstrijd waarin Daniel Sprong zijn honderdste punt in de NHL verzamelde (assist op Eeli Tolvanen) was Philipp Grubauer één van de beste spelers op het ijs.
De Duitse goalie moest weliswaar twee keer vissen tegen de Wings, maar hield zijn team meerdere keren op de been. Voor de derde keer binnen een week hield hij het aantal tegengoals beperkt tot 2 stuks. In de NHL heerst dan de gedachte dat je goalie je telkens een kans op de overwinning geeft. Het gaat niet altijd op, maar vaak klopt die constatering wel. Op Valentijnsdag hield Grubauer zijn Kraken in de race tegen een sterk Winnipeg, maar legde het af in de SO.
Beter verging het de Duitser uit Rosenheim daarna tegen Philadelphia en Detroit. Tegen de Flyers was het niet zo verrassend dat Seattle won, maar bij de Red Wings zat de schwung er goed in. Zij hadden 21 keer gescoord in hun laatste vier wedstrijden, maar moesten nu buigen voor Grubauer. Met 23 SOG had hij het niet eens overdreven druk. Op 21 van die schoten had de goalie een passend antwoord en daarmee hengelde hij pas zijn achtste overwinning van ’t seizoen binnen. Het is wel zijn vierde in de laatste zes wedstrijden. Grubauer lijkt dan ook op het juiste moment in vorm te zijn.
GAMES OF THE WEEK
CAROLINA HURRICANES – WASHINGTON CAPITALS
Een primeur voor de Carolina Hurricanes. In het stadion waar normaal gesproken de footballers van NC State Wolfpack hun wedstrijden spelen lag nu een ijsvloer. Daar, in het Carter-Finley Stadium, ontvingen de Carolina Hurricanes de Capitals uit Washington voor wat voor de Canes hun eerste wedstrijd ooit in de openlucht was.
Het werd in Raleigh een gedenkwaardige avond. Bij het betreden van het stadion eerden de spelers wijlen Payne Stewart met een golf-outfit, de omstandigheden waren bijna perfect én de Canes hadden weinig moeite met het Ovechkin-loze Washington. Met een goal en twee assists was Martin Necas de grote man. Hij leidde de Canes naar een 4-1 zege.
COLORADO AVALANCHE – EDMONTON OILERS
We hadden de topwedstrijden dit weekend voor het uitkiezen. De Islanders versloegen in een schitterend duel de Penguins, terwijl de Coyotes een 5-1 achterstand ombogen tot een 6-5 overwinning in Los Angeles. Het was echter ook ’t weekend van de Edmonton Oilers. Helaas voor Connor McDavid en consorten niet in positieve zin.
Vrijdag was een 4-1 voorsprong tegen de Rangers niet aan hen besteed. Na een SO zegevierden de Blueshirts in Edmonton met 5-4. Twee dagen later dachten ze bij een 3-0 voorsprong in Denver de buit binnen te hebben, maar dat was buiten een veerkrachtig Colorado gerekend. Na een fantastische wedstrijd trokken de Avalanche in OT met 6-5 aan het langste eind.
STAR OF THE WEEK
ROBBY FABBRI (DETROIT RED WINGS)
De schrik sloeg Robby Fabbri vorig seizoen om het hart. Niet. Weer. In zijn tijd bij de St. Louis Blues moest de 21st overall uit de Draft in 2014 al twee keer geopereerd worden aan zijn voorste kruisband en aan het einde van 2021-2022 wachtte hem opnieuw zo’n zware operatie. En een zo mogelijk nog zwaardere revalidatie. Fabbri droeg inmiddels al een tijdje het shirt van de Red Wings en had 17 goals en 13 assists op zijn naam staan toen hij op 10 maart 2022 uitviel.
Fabbri wist op dat moment dat hij pas in 2023 zijn rentree zou maken. Op 4 januari maakte de aanvaller zijn seizoensdebuut en kregen de Wings er een in potentie belangrijke speler bij. Hoe belangrijk Fabbri kan zijn, bewees hij vanaf zijn tweede duel. Op 6 januari scoorde hij zijn eerste goal van dit seizoen en z’n eerste sinds 8 maart vorig jaar. Robby Fabbri herhaalde dit in de twee wedstrijden die volgden.
Robby Fabbri blasts home the power play shot from the dot, giving Detroit the lead to start the 2nd!#LGRWpic.twitter.com/6L8MA1nTxZ
— Hockey Daily 365 l NHL Highlights (@HockeyDaily365) February 17, 2023
Detroit had de smaak goed te pakken de afgelopen anderhalve week. De Wings bewezen zichzelf een uitstekende dienst door vijf wedstrijden op rij te winnen en zich weer te melden in de wildcard-race. Dylan Larkin (4G, 4A) speelde daarbij een belangrijke rol, maar zeker zo belangrijk was de inbreng van Robby Fabbri. Hij scoorde tegen Vancouver, Edmonton en Calgary en liet zich daarnaast ook zien in de rol van aangever. In totaal leverde hem dat 8 punten op en 7 (3G, 4A) daarvan noteerde hij in de afgelopen week. Gezien zijn geschiedenis en knappe comeback is Fabbri dan ook met recht onze Star of the Week.
We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze site zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van deze site, gaan we er vanuit dat je ermee instemt.
