Home Blog Pagina 72

NHL Weekly: Blackhawks, Rantanen, blessures voor Rangers, blessureleed Wild en veel meer!

Hans Mulder
-
0
NHL Weekly: Blackhawks, Rantanen, blessures voor Rangers, blessureleed Wild en veel meer!

Met nog slechts een week tot de trade deadline is het op dat front nog betrekkelijk rustig. Dat wil niet zeggen dat er geen geruchten zijn, want in deze NHL Weekly komen we onder meer Mikko Rantanen (alweer!) en Seth Jones tegen. Daarnaast kregen we een voorproefje van de Stadium Series, was er een mijlpaal voor Brayden Schenn en liep Trevor Zegras tegen een schorsing aan. Na het lezen van deze NHL Weekly ben je weer helemaal op de hoogte en kan de voorbereiding op de Trade Deadline beginnen!

Door Dennis Bakker en Hans Mulder

ATLANTIC DIVISION

EINDE SEIZOEN VOOR RED WING ANDREW COPP

Detroit Red Wings zal het voor de rest van dit seizoen zonder centre Andrew Copp moeten stellen. De 30-jarige Amerikaan ging afgelopen dinsdag onder het mes voor een herstel van zijn borstspier en zal de komende vier tot zes maanden uit de roulatie zijn. Copp liep de blessure in de 4-3 nederlaag tegen Minnesota Wild op, nadat hij aan het eind van de tweede periode een opstootje met onder meer Matt Boldy wilde sussen.

Hoewel de Amerikaan niet in punten uitblonk, was hij wel goud waard voor de ploeg van head coach Todd McLellan. De Red Wings zijn sinds de overname van McLellan uitgegroeid tot best presterende franchise in de NHL en is Copp vooral op de penalty-kill een niet te missen factor in de line-up. Op moment van schrijven staan de Red Wings niet onverdiend op de eerste wildcardspot in de Eastern Conference.

Voor het Front Office wordt het een zware kluif om een vervanger voor de centre te zoeken. Na de head coach wissel blonk Copp uit op een lijn met Alex DeBrincat en afwisselend Patrick Kane en/of Vladimir Tarasenko en valt er nu een flink gat op de 2C positie. Voorlopig wordt die rol door J.T. Compher ingevuld, maar met de huidige prestaties en de harde roep om postseason hockey in Detroit zal Steve Yzerman aan de bak moeten.

LANE HUTSON POETST ANDERMAAL RECORD UIT DE BOEKEN

Dat Lane Hutson een gouden ei uit de Entry Draft is gebleken, behoeft in zijn rookie season al geen uitleg meer. Met een assist op Nick Suzuki in het onderonsje met San Jose Sharks schreef de Amerikaan (andermaal) geschiedenis. In totaal staat de teller op 40 assists, waar de blue-liner minder dan zestig wedstrijden voor nodig had. De laatste die dit kunstje flikte? Nicklas Lidstrom.

Het is voor de 21-jarige Amerikaan een geweldig seizoen tot op heden. In de rankings staat de blue-liner op pole position om de Calder Trophy te winnen en doen de Canadiens (weliswaar als outsider) nog altijd mee om de wildcardtickets. Voor Hutson is het overigens niet het eerste, stokoude record wat hij uit de boeken speelt. In het shirt van Boston University poetste hij vorig seizoen een 35-jaar oud record van Brian Leetch weg – meeste punten ooit als U19 blue-liner in de NCAA –. Desondanks duurde het tot het einde van de tweede ronde, alvorens Montreal Canadiens de Amerikaan van het Draft Board haalde.

TORONTO KIJKT KOMENDE WEEK MET SCHUIN OOG NAAR BLAUWE LIJN

De schrik sloeg de fans in de wedstrijd tegen Boston Bruins om het hart. Vroeg in de wedstrijd kreeg Chris Tanev een beuk van Pavel Zacha te verduren en zocht vrijwel direct de catacomben op. Na afloop sprak een mitella om de arm én bijbehorende reactie van head coach Craig Berube boekdelen.  

De afwezigheid van Tanev liet zich meteen zien in de wedstrijd tegen de Bruins. Met de 35-jarige Canadees op het ijs zijn de Leafs één van de beste defensieve teams in de NHL, maar was het in het restant tegen de Bruins kommer en kwel. Op de penalty-kill kwam het aan op het duo Oliver Ekman-Larsson – Simon Benoit aan, wat ten opzichte van McCabe – Tanev een slok op een borrel is. Dat Boston (bottom three powerplay % in de NHL) er als een mes door de boter doorheen speelde zegt genoeg.

In de wandelgangen is de roep om een blue-liner hiermee een stuk groter geworden. Waar onder meer Brayden Schenn aan de Leafs wordt gelinkt, zijn ook Seth Jones, Brandon Tanev en Sharks blue-liner Mario Ferraro genoemd. Die laatste is under the radar een interessante, daar Toronto al in een eerder stadium naar de diensten van Ferraro hebben gehengeld.

METROPOLITAN DIVISION

RANGERS MOETEN FOX MISSEN IN JACHT OP WILDCARD

New York Rangers is één van de vele teams in het oosten die nog mogen hopen op een wildcard. In die jacht moeten ze het voorlopig wel stellen zonder één van hun beste blueliners. Adam Fox, goed voor 5 goals, 48 punten en gemiddeld meer dan 23 minuten per wedstrijd, is op Injured Reserve geplaatst met een upper-body injury. De 26-jarige Fox is na Artemi Panarin (59 punten) de meest productieve speler op het roster van Peter Laviolette, dus logischerwijs zal zijn afwezigheid voelbaar zijn.

Fox liep zijn blessure op in het met 5-1 gewonnen duel op Long Island. Zoals veel clubs doen de Rangers wat vaag over de aard en ernst van de blessure, maar de club verwacht niet dat ’t het einde van dit seizoen betekent voor Adam Fox. Ook K’Andre Miller moest die wedstrijd ook geblesseerd verlaten, trainde donderdag wel mee en lijkt fit genoeg om vrijdag te kunnen spelen tegen de Maple Leafs.

Zonder twee van hun beste verdedigers zal het voor de Blueshirts een loodzware opdracht worden om zich alsnog tussen de playoff-teams de wringen. Dit toch al onrustige seizoen blijft er een van vallen en opstaan, maar het verschil met bijvoorbeeld de Blue Jackets en Red Wings blijft te overzien. Aan de andere kant is het verschil met teams achter hen ook maar klein, dus is er eigenlijk geen enkele marge voor fouten voor de Rangers en de teams om hen heen.

BLUE JACKETS VOORPROEFJE STADIUM SERIES

In de nacht van zaterdag op zondag (01.00 uur Nederlandse tijd) worden er meer dan 90.000 mensen verwacht in het Ohio Stadium van de Ohio State Buckeyes. Niet voor een wedstrijd in college football, maar voor een treffen in het kader van de Stadium Series. De Columbus Blue Jackets maken hun debuut in een wedstrijd in de openlucht en doen dit tegen de Detroit Red Wings. Voor die franchise is het de vijfde keer dat ze buiten aan de bak mogen. Tot nu toe wonnen de Red Wings twee keer in de buitenlucht en verloren ze ook twee keer.

Detroit was in 2014 gastheer van de best bezochte outdoor game. Meer dan 105.000 fans kwamen toen op nieuwjaarsdag kijken naar het duel met de Toronto Maple Leafs in Michigan Stadium. Zoveel zullen er nu niet komen, maar de wedstrijd van komend weekend komt hoogstwaarschijnlijk wel als tweede binnen op de lijst met best bezochte wedstrijden in de openlucht.

Donderdag troffen deze teams elkaar al in Detroit, maar dan nog gewoon in het overdekte Little Ceasars Arena. De bezoekende Blue Jackets gaven Todd McLellan iets om over na te denken, want zij versloegen de Red Wings met 5-2. In een bijzonder doelpuntrijke tweede periode, waarin zes van de zeven goals vielen, was James van Riemsdyk namens Columbus goed voor 2 treffers.

“RANTANEN OP WEG NAAR DE UITGANG”

Concreet is er niets en luid zijn de geruchten ook (nog?) niet echt. Toch doet het verhaal wel degelijk de ronde dat Mikko Rantanen nog voor de trade deadline van volgende week vrijdag (21.00u Nederlandse tijd) weer door de Carolina Hurricanes in een trade betrokken gaat worden. Het probleem dat zich in Colorado al voordeed, komt in Raleigh namelijk opnieuw om de hoek kijken. Het contract van Rantanen loopt deze zomer af en de trefzekere Fin gaat financieel nogal hoog in de boom zitten bij de onderhandelingen voor een nieuwe verbintenis. Te hoog volgens velen.

Als we de geruchten mogen geloven, heeft Eric Tulsky zijn Finse aanwinst een contract voorgelegd ter waarde van tenminste $ 12.5 miljoen. Een hele vooruitgang ten opzichte van de ruim $ 9.25 miljoen die hij de laatste zes seizoenen verdiende. Echter hopen Rantanen en zijn gevolg er nog meer dollars uit te kunnen slepen. Leon Draisaitl gaat vanaf volgend seizoen $ 14 miljoen verdienen en dat bedrag zou Rantanen ook zo’n beetje in zijn hoofd hebben. Zeker nu de salary cap de komende jaren hard gaat stijgen.

Waar de Fin in het shirt van de Avalanche een plaag voor de vijandelijke defensie was, daar moet hij in Carolina nog zichtbaar op gang komen. De vraag is of de Hurricanes op dat moment willen wachten. Vancouver wordt genoemd als mogelijke nieuwe bestemming waarbij de Sabres ook in de deal betrokken worden. Zij zouden Alex Tuch (Carolina) en Dylan Cozens (Vancouver) op moeten geven om Elias Pettersson binnenboord te trekken. Nogmaals, concreet is het allemaal niet. Verre van zelfs. Maar het speculeren richting die trade deadline is vaak nog mooier dan de dag zelf!

ERIK KARLSSON VIJZELT MARKTWAARDE OP

Als je puur naar de resultaten van de Pittsburgh Penguins kijkt, zou je het niet zeggen maar Erik Karlsson is wel degelijk bezig aan een goede periode. De Zweedse blueliner liet zich tijdens de 4Nations al van zijn beste kant zien en deed dit donderdag tegen de Philadelphia Flyers opnieuw. Mede dankzij 2 goals van de drievoudig winnaar van de Norris Trophy riepen de Penguins hun 4-game losing streak een halt toe. Een GWG van Evgeni Malkin schonk Pittsburgh een broodnodige overwinning op Philly: 5-4. De Penguins revancheerden zich daarmee voor de 1-6 nederlaag tegen diezelfde tegenstander een paar dagen eerder.

Het zal op de burelen van de Penguins inmiddels duidelijk zijn dat de play-offs dit seizoen heel ver weg zijn. Op het moment van schrijven bungelt de ploeg onderaan in de Metropolitan met een achterstand van 9 punten op de wildcards. General manager Kyle Dubas zal de komende tijd dan ook zijn blik richten op de toekomst van de franchise. Hij zal onder meer hopen het contract van Karlsson ($ 10 miljoen AAV tot medio 2027) uit de boeken te kunnen strepen. Karlsson druk zwaar op de begroting en in zijn huidige vorm zou hij nog voor een interessant pakket getrade kunnen worden.

Met moeilijke wedstrijden tegen onder meer de Maple Leafs, Avalanche en Golden Knights op komst kan Penguins-coach Mike Sullivan voorlopig geen beroep doen op Michael Bunting. De aanvaller is deze week geopereerd aan zijn blindedarm en is voorlopig uit de roulatie.

OVI-WATCH

We hielden er allemaal wel rekening mee, maar keken aanvankelijk toch echt naar de eerste maanden van het seizoen 2025-2026. Dan zou het gaan gebeuren voor Alex Ovechkin. Wisten wij veel dat The Gr8 Eight op 39-jarige leeftijd met nog zo’n monsterseizoen op de proppen zou komen! Voor de negentiende keer in zijn carriere heeft hij de grens van 30 goals inmiddels geslecht en veel eerder dan verwacht maakt hij al kans op het breken van ’t doelpuntenrecord van Wayne Gretzky.

Met ruime zeges op Pittsburgh (8-3) en Edmonton (7-3) schoten Ovi en de Caps uit de startblokken na de 4Nations. De glorieuze koploper in de Metropolitan liet dit echter volgen door nederlagen tegen Calgary (1-3) en St. Louis (2-5). Ovechkin was in al die wedstrijden goed voor in totaal 4 goals. Daarmee staat hij nu op 883 treffers in zijn gehele loopbaan. Dat zijn er 11 minder dan Wayne Gretzky, waardoor Ovechkin dus 12 goals nodig heeft om dat record te breken.

Volgt hij het huidige gemiddelde, dan zou hij rond 4 april aan die 894 moeten komen. De Capitals spelen dan tegen de Chicago Blackhawks. We weten echter dan Ovechkin vaak bij bosjes scoort, waardoor we ook niet uitsluiten dat hij al eerder Gretzky van zijn troon stoot.

CENTRAL DIVISION

SETH JONES LIJKT TE GAAN VERTREKKEN UIT CHICAGO

Het was in de zomer van 2021 één van de grootste trades in het offseason. In ruil voor Adam Boqvist en legio draft picks verruilde de Amerikaan het shirt van Columbus Blue Jackets voor het rood van Chicago Blackhawks. Samen met onder meer goalie Marc-Andre Fleury verzamelde toenmalig GM Stan Bowman op papier een aantal kleppers, die de kwakkelende roodhemden een doorstart moesten geven.

Spoelen we door naar februari 2025 en is er van de toenmalige plannen geen klap meer over. Schandaal na schandaal volgde elkaar in rap tempo op, verslonden de Hawks in de tussentijd twee head coaches en bungelt de franchise sinds die bewuste zomer louter onderaan de NHL. Eén van de genoemde protagonisten in het verval van Chicago is blue-liner Seth Jones, die met zijn $9.5 miljoen dollar niet alleen zwaar op de cap space drukt, maar prestatie-technisch ook allesbehalve thuis geeft. Waar afgelopen zomer al voorzichtig over een trade werd gespeculeerd, raken die geruchten de laatste week in een stroomversnelling.

In niet te mistane woorden gaf de blue-liner na het verlies tegen Utah Hockey Club (1-2, red.) hardop aan zich niet meer thuis te voelen in Windy City en zich niet meer in de plannen van het Front Office te kunnen vinden. Hij zet hiermee overigens niet alleen het Front Office openlijk in haar hemd, maar prijst zichzelf ook redelijk de markt uit met zijn uitspraken. De relatie met de fans is in ieder geval tot het vriespunt gedaald. Iedere beweging en actie van Jones ligt onder een vergrootglas en daalden de eerste fluitconcerten reeds van de tribunes af. GM Kyle Davidson kan in ieder geval de komende week flink aan de bak om de blue-liner elders onder te brengen.

WAT NOU RUSTIGE DEADLINE

Waar in eerste instantie een rustige Deadline voor de Hawks in het verschiet lag, liggen de kaarten nu heel anders op tafel. Voordeel voor het Front Office is overigens wel dat het nog een retained slot over heeft, want dat een contender het volledige salaris van de blue-liner in het salarishuis bijschrijft lijkt een utopie. De full no-trade clausule van de Amerikaan is overigens geen reden tot paniek, daar Jones al heeft aangegeven deze met alle liefde te willen waiven. Onder de mogelijke bestemmingen worden onder meer Dallas Stars en Florida Panthers aan de blue-liner gelinkt.

JOEL ERIKSSON EK VOLGENDE SPELER IN DE LAPPENMAND

Het seizoen van Minnesota Wild is in een notendop een achtbaan te noemen. De groenhemden schoten uit de startblokken dit seizoen, maar staan eind februari weer met beide benen op de grond. De ploeg van head coach John Hynes staan met 72 punten op een derde plaats in de Central, maar voelen de hete adem van Colorado Avalanche (70 punten) reeds in de nek. Nadat eind januari juggernaut Kirill Kaprizov  na een operatie op de LTIR ging, moeten de groenhemden met de afwezigheid van Joel Eriksson Ek andermaal een bittere pil slikken.

De centre had de laatste weken de wind flink in de zeilen. Met een assist op de overtime winner van Marco Rossi trok hij zijn uitstekende spel tijdens de voorbije 4-Nations naadloos door. In het shirt van Zweden was ‘Ekky’ één van de smaakmakers van Tre Kronor, die uiteindelijk op een derde plaats in de poule eindigden. Sinds afgelopen maandag kan er de komende weken echter een streep door de naam van de centre. Tijdens de ochtendtraining leek er in eerste instantie niets aan de hand, maar kwam na afloop een lower-body blessure aan het licht en werd hij diezelfde dag nog op week-to-week geplaatst. Het is overigens niet de eerste blessure van Eriksson Ek dit seizoen, die in de eerste maanden van het seizoen reeds vijftien wedstrijden aan zich voorbij moest laten gaan.

Mocht blijken dat de blessure van Eriksson Ek dusdanig tegenvalt in herstel, kan het Front Office zijn IR overigens in LTIR omzetten, wat GM Bill Guerin een additionele $5.25 miljoen cap space zou geven. Met het huidige viertal Marco Rossi, Freddy Gaudreau, Marat Khusnutdinov en Devin Shore down the middle is het bijna een A-B-C’tje dat de Wild de voorwaartse linies willen versterken de komende zeven dagen.

SCHORSING HARTMAN

Toch was er in Minnesota iets te “vieren”. Ryan Hartman ging in januari andermaal flink over de schreef op het ijs, hetgeen de forward een schorsing van maar liefst tien wedstrijden opleverde. Met de 4-Nations break ertussen heeft Gary Bettman echter met zijn hand over het hart gestreken en de schorsing teruggebracht tot acht wedstrijden.

KORT NIEUWS

  • Cale Makar heeft afgelopen week nog maar eens een nieuwe mijlpaal in zijn carrière bereikt. Met een assist tegen St. Louis Blues doorkruiste de Canadees de grens van 400 punten. De 26-jarige blue-liner had er in totaal slechts 376 wedstrijden voor nodig, wat hem in een illuster rijtje namen plaatst. Enkel Bobby Orr (333) en Paul Coffey (359) deden er minder lang over. En passant werd Makar de eerste blue-liner in de geschiedenis van Colorado / Quebec, die de grens van 400 punten doorkruist.
  • Brayden Schenn heeft afgelopen donderdag in de 5-2 overwinning op Washington Capitals eveneens geschiedenis geschreven. De jongste Schenn (oudere broer Luke bereikte de mijlpaal oktober jongstleden) doorkruiste de 1000 wedstrijden, waarmee het duo het achtste broers-duo in de NHL-geschiedenis is die de mijlpaal bereikt. Overigens is het geen uitgesloten zaak dat Brayden volgende week nog in het shirt van de Blues actief is. De blue-liner wordt hevig aan een trade gelinkt, waar onder meer Vegas Golden Knights een van de gegadigden zou zijn. Met nog drie jaar en $6.5 miljoen AAV kan het een interessant pakketje worden.

PACIFIC DIVISION

CANUCKS WINNEN BIJ RENTREE HUGHES

Tijdens de 4Nations ontstond er een hoop onduidelijkheid over de eventuele beschikbaarheid van Quinn Hughes voor Team USA in de finale. Het ene moment zou de blueliner van de Canucks al in het vliegtuig naar Boston zitten en het andere moment zat hij “gewoon” thuis op de bank. Dat laatste zat dichter bij de waarheid, want Hughes ontbrak in de verloren finale, maar ook nog in de eerste wedstrijden van Vancouver ná het toernooi. Zowel de Golden Knights (3-1) als Utah Hockey Club (2-1) bleek daarin te sterk voor de Canucks.

In LA keerde Hughes woensdag terug in de line-up. Een paar minuten voor aanvang activeerden de Canucks hem van de IR en blijkbaar was dit voldoende inspiratie om de bezoekers sterk te laten starten. Vancouver nam een 2-0 voorsprong in Los Angeles, maar zagen in de derde periode de Kings langszij komen. Dat deed de thuisploeg zonder Drew Doughty, die wat rust kreeg nadat hij wél de 4Nations speelde én pas terug is van een zware blessure. Uiteindelijk moesten de Kings genoegen nemen met een punt, want in OT schoot Conor Garland met zijn tweede van de avond Vancouver naar 2 belangrijke punten: 3-2. Bij die treffer was Quinn Hughes, die ruim 21 minuten speelde, als aangever betrokken.

SCHORSING ZEGRAS DEERT OPGELEEFDE DUCKS NIET

Ze doen niet mee in de wildcard-races, maar stiekem zijn de Anaheim Ducks wel degelijk bezig aan een goede fase. Donderdag versloegen de Ducks in eigen huis de Vancouver Canucks met 5-2 en dat betekende de achtste overwinning in de laatste elf wedstrijden. Wat betreft de stand brengt het hen een beetje in niemandsland. Tenzij ze er in deze opmars nog een flink schepje bovenop doen, zijn de wildcards te ver weg. Daarnaast hebben de Ducks ook afscheid genomen van de kelder in deze divisie. Iets wat in deze rebuild ook de bedoeling was.

Helaas komt er niet alleen maar goed nieuws uit Orange County. Zo is de onfortuinlijke aanvaller Robby Fabbri weer op de Injured Reserve beland. Dit keer wordt de voormalig Red Wing geplaagd door een upper-body injury. Trevor Zegras mist ook wat wedstrijden, maar dat heeft de voormalig poster boy van de NHL helemaal aan zichzelf te danken. Hij is voor drie wedstrijden geschorst na een smerige hit aan het adres van Michael Rasmussen. De 25-jarige centre van Detroit miste daarna de wedstrijden tegen Minnesota en Columbus vanwege een zogenaamde upper-body injury.

OILERS HOUDEN OPEN HUIS

De Edmonton Oilers staan tweede in de Pacific Division en het moet wel heel raar lopen willen zij de play-offs missen. Dat is het goede nieuws. Het slechte nieuws is dat ’t dit seizoen veel minder voorspoedig gaat dan gedacht. In een ronduit matige divisie werden de Oilers geacht boven iedereen uit te steken, maar dat valt tegen. Zoals ook de resultaten de laatste tijd erg tegenvallen. Connor McDavid was bij Team Canada onlangs nog de gevierde man, maar zelfs de beste speler ter wereld kan momenteel niet voorkomen dat zijn Oilers te vaak verliezen. En vooral veel te veel goals tegen krijgen.

Het zal Kris Knoblauch ongetwijfeld zorgen baren. Zijn Oilers gingen de break in met een 4-5 nederlaag tegen Colorado. Vervolgens werd er met 3-6 verloren in Philadelphia, bliezen de Capitals hen met 3-7 van het ijs, was Tampa Bay met 4-1 te sterk en de Panthers met 4-3. Dat maakt nul overwinningen, nul punten en 26 tegengoals over de laatste vijf duels. Dat de Golden Knights inmiddels weer een gat van 4 punten hebben geslagen, zal nog de minste zorg zijn in Edmonton. De Oilers moeten eerst zelf weer beter gaan presteren en met het oog op de trade deadline volgende week zouden ze zomaar nog op zoek kunnen gaan naar een capabele goalie.

Connor McDavid heeft tijdens de 4Nations van dichtbij de verrichtingen van Jordan Binnington kunnen volgen en in St. Louis zouden ze niet onwelwillend tegenover een trade van hun goalie staan. Een sluitpost van dat kaliber zal echter niet goedkoop zijn en het is de vraag hoe ver de Oilers willen gaan om zo’n garantie voor saves binnenboord te halen.

Cover photo: Steph Chambers

Dutch Watch: welke spelers gaan richting March Madness?

Lars Leeftink
-
0
Dutch Watch: welke spelers gaan richting March Madness?

Maart staat voor de deur, wat betekent dat het serieuze werk in college basketbal eraan zit te komen. Welke Nederlanders gaan richting March Madness, wie hebben er nog werk te verrichten en voor wie wordt het nagenoeg onmogelijk? De laatste Dutch Watch van dit seizoen.

POWER FOUR CONFERENCES

Het is inmiddels alom bekend dat Rienk Mast (Nebraska) dit jaar niet meer in actie gaat komen voor zijn universiteit, die waarschijnlijk March Madness überhaupt niet gaat halen. De enige Nederlander die dan in de power four conferences nog over is, is David N’Guessan. De center speelt bijna dertig minuten per duel en scoort hierin 12.7 PPG. Kansas State is echter 13-15 en zal het Big 12 Conference Tournament moeten winnen om March Madness te halen.

https://twitter.com/Big12Conference/status/1889026709439283267

OVERIGE NEDERLANDERS

Jamie Bergens van Fairfield speelt van alle Nederlanders de meeste minuten (bijna 32 per duel) en maakt als point guard daarin aardig wat indruk. Fairfield zal met een 10-17 record echter ook het MAAC Tournament moeten winnen om aanwezig te zijn bij March Madness. Jedy Cordilla (Mount St. Mary’s) is 17-10 met zijn team en lijkt in hetzelfde scenario te zitten, net zoals Tyler Patterson met Montana State (12-17). Joryam Saizonou (UNC Greensboro) is 19-11 met zijn team en maakt zeker nog kans op March Madness, iets wat niet echt geldt voor Anouar Mellouk (Morehead State, 14-16) en Youri Fritz (Northeastern, 16-14).

https://twitter.com/UNCGBasketball/status/1895287942484238469

Siem Uijtendaal (Youngstown State), Evan van der Plas (Canisius) en Massal Diouf (Western Illinois) spelen verder nog meer dan tien minuten per duel voor hun universiteit. Alleen Uijtendaal lijkt met Youngstown State nog enige kans te maken, maar voor Van der Plas en Diouf lijkt het nagenoeg onmogelijk te gaan worden.

De kans is dus momenteel heel erg groot dat we geen Nederlanders in actie gaan zien tijdens March Madness, iets wat vorig jaar nog wel het geval was.

Foto: AP Photo/Ashley Landis

NFL Prospect Watch 2025: offensive tackles

Lars Leeftink
-
0
NFL Prospect Watch 2025: offensive tackles

Dit jaar is de offensive tackle class niet zo sterk als de afgelopen jaren het geval was, maar zeker in de breedte zijn er spelers te draften die op lange termijn een belangrijke rol in de NFL kunnen gaan spelen.

BANKS OF CAMPBELL ALS OT1?

De grootste discussie om OT1 gaat tussen Will Campbell en Kelvin Banks Jr. Qua leeftijd, ervaring, blessuregeschiedenis en lichaamsafmetingen zit er amper tot geen verschil tussen de twee spelers. Ook als het gaat om het functioneren als run blocker hebben allebei laten zien dat ze dat kunnen, waarbij Campbell wel meer ervaring heeft in zone runs, terwijl Jones in zowel zone als gap runs genoeg ervaring heeft opgedaan.

Het verschil tussen de twee is vooral terug te zien in pass protection. Zowel Banks als Campbell hebben eigenlijk alleen op left tackle gespeeld, wat hun waarde qua positie al meteen verhoogd. Ook wat betreft de resultaten (zoals het aantal pressures wegggeven, het aantal penalty’s enz) ontlopen de twee elkaar amper iets. De manier waarop ze het aanpakken, maat echter het verschil. Banks is technisch gezien verfijnder, heeft vooral beter voetenwerk en kan zo makkelijk meekomen met snelle pass rushers. Verder beschikt Jones ook over iets meer puur atletisch vermogen en functionele en pure kracht.

Het grootste verschil tussen de twee is echter dat de armlengte van Campbell gezorgd heeft voor discussie over zijn positie in de NFL. Veel mensen zien hem zelfs al als OG1 in plaats van OT1 of OT2. De vraag is hoe de teams hem zien, iets wat ook afhankelijk gaat zijn van de metingen die worden gedaan tijdens de Draft Combine.

INTERESSANTE OPTIES VOOR DAG 1 EN 2

Achter deze twee namen zijn er nog een paar tackles die kans maken op de eerste ronde. Josh Conerly Jr staat voor ons op drie op de lijst aan tackles. Conerly Jr heeft alleen ervaring als left tackle en zal die positie ook invullen in de NFL. Conerly Jr is een grote atleet die eigenlijk amper zwakke plekken in zijn spel heeft en eigenlijk vooral nog wat extra kracht en daardoor ook handtechniek mist om zichzelf echt een complete OT te noemen. Verder zijn er amper zwakke plekken te ontdekken bij de tackle van Oregon.

Josh Simmons is een grote gok. De tackle van Ohio State liep in 2024 een knieblessure op en had tevens van alle top tackles in deze draft de meeste penalty’s in zijn carrière als speler in college. Simmons is in potentie verder een goede run blocker en atletische pass blocker die nog aan zijn handtechniek en counters moet werken, maar wel ervaring heeft als zowel left als right tackle.

Voor Armand Membou zou een toekomst als guard in de NFL vanwege zijn aggresieve en fysieke speelstijl geen gek idee zijn. Membou heeft als atletische offensive tackle echter ook veel potentie, alhoewel hij wel zal moeten werken aan zijn handtechniek en balans en hij tevens wat meer functionele kracht moet toevoegen.

Dan nog Aireontae Ersery, die zowel op left als right tackle kan spelen. Een hele solide speler die een duidelijk zwakke plek heeft: zijn voetenwerk. Hij stapt bij de snap vaak niet snel genoeg achteruit en kan dit vervolgens niet altijd meer goedmaken. Verder beschikt hij over alle vereisten om een goede tackle te zijn in de NFL.

OVERIGE OPTIES

Cameron Williams, Wyatt Milum, Anthony Belton en Emery Jones zijn nog overig opties voor dag twee en anders begin dag drie. Van Milum mag verwacht worden dat hij misschien wel op zijn best is als guard, maar hij lijkt ook de snelheid, explosiviteit en het voetenwerk te hebben om op tackle te kunnen spelen in de NFL. Voor Williams en Jones geldt dat ze voor nu nog worden gezien als tackles, maar dat ze in potentie vanwege hun speelstijl, lengte en run blocking ook op guard zouden kunnen spelen in de NFL. Cameron Williams is echter wel de grootste gok van deze draft en een combinatie van veel ruw talent maar weinig ervaring als speler (1 jaartje bij Texas). Anthony Belton is de meest soliede speler van deze vier en zal zeker op left tackle spelen in de NFL.

SPORTAM 2025 OFFENSIVE TACKLE RANKINGS

NHL Highlights: Jets en Ovechkin pakken draad op, bijzondere avond familie Robertson en supertalent op komst

Hans Mulder
-
0
NHL Highlights: Jets en Ovechkin pakken draad op, bijzondere avond familie Robertson en supertalent op komst

Onze NHL Highlights is terug van heel even weggeweest! We ontkomen er niet aan om heel kort terug te blikken op de 4Nations Face-Off, maar natuurlijk gaat het in deze rubriek vooral over de wedstrijden van het afgelopen weekend. Het was wat weinig voor een Goalie en Player of the Week, maar vanaf deze week zetten we wel steeds een aanstormend talent buiten de NHL in het zonnetje! Deze week aandacht voor de aankomend first overall van de 2026 Entry Draft.

Door Dennis Bakker en Hans Mulder

HIGHLIGHTS

CONNOR MCDAVID vs TEAM USA

De hype was groot. Het zelfvertrouwen van Team USA zo mogelijk nog groter. Na de winst op Canada in de poulefase wisten ze het zeker. Eindelijk zou Canada weer eens verslagen worden in een zogenaamde best-on-best (internationale wedstrijden met NHL-spelers). General manager Bill Guerin van Team USA was zelfs zo overtuigd van de zaak dat hij president Donald Trump uitnodigde. Wetende dat de bewoner van het Witte Huis louter juicht voor winnaars en een enorme hekel heeft aan verliezen.

Mogelijk had Trump een voorgevoel, want hij sloeg de uitnodiging af. Voor de finale belde hij wel even met Guerin en sprak hij de manschappen in de kleedkamer toe. Het mocht niet baten. Goals van Brady Tkachuk en Jake Sanderson waren voor de “thuisploeg” niet voldoende om in Boston de Canadezen van zich af te houden. Nathan MacKinnon en Sam Bennett scoorden tijdens de reguliere speeltijd en in OT was het Connor McDavid met de GWG.

Er werd in de Noord-Amerikaanse media al snel de vergelijking getrokken met de GWG van Sidney Crosby in de olympische finale van 2010, maar zonder iets af te doen van de prestatie van Team Canada is een toernooi als deze 4Nations in de verste verte niet te vergelijken met de Olympische Spelen.

OVI-WATCH: COUNTDOWN TO RECORD

Er was iets vreemds met die 4Nations Face-Off. Het beste team in de Eastern Conference had precies nul spelers op dat toernooi. Geen enkele. Nu was het zaterdag de vraag of dit de Washington Capitals zou helpen of dat het gebrek aan ritme hen zou opbreken. Helaas voor gastheer Pittsburgh Penguins was dat laatste niet het geval. Verre van zelfs! De Capitals lieten helemaal niets heel van Sidney Crosby en de zijnen en haalden de Penguins door de gehaktmolen: 3-8.

Wat opmerkelijk was aan deze overwinning én het aantal doelpunten was dat Alex Ovechkin niet tot de doelpuntenmakers behoorde. The Gr8 Eight jaagt op het record van Wayne Gretzky, zal dat binnenkort ook zeker gaan breken, maar tegen de Penguins was Jacob Chychrun de verrassende topschutter van de bezoekers. De blueliner scoorde zijn vijftiende en zestiende van het seizoen en niemand kan ontkennen dat Chychrun zijn draai helemaal gevonden heeft in de hoofdstad.

Dat record kwam zondag weer een stuk dichter bij voor Ovi. Met de Capitals ontmantelde Ovechkin tegenstander Edmonton Oilers met 7-3 en in de derde periode maakte de Rus met een empty-netter zijn hattrick compleet. Niet alleen gaven de Capitals met deze volgende ruime zege een statement af richting de rest van de NHL, maar het bracht Ovechkin op slechts 13 goals van de eerste plaats op de all-time topscorerslijst van de league. Wat betreft goals dan, want qua punten is Gretzky iedereen de baas.

OWEN TIPPETT vs EDMONTON OILERS

Connor McDavid kreeg vorige week Team USA op de knieën, maar de Philadelphia Flyers bleken afgelopen zaterdag toch van een andere orde. In de eerste wedstrijd na de break hadden de Oilers geen antwoord op het spel van de ploeg van John Tortorella. Matvei Michkov was goed voor een goal en 2 assists, Sean Couturier presteerde hetzelfde en Owen Tippett droeg met 2 treffers zijn steentje bij aan de uiteindelijk 6-3 overwinning.

De tweede van Tippett, halverwege de tweede periode, betekende uiteindelijk ook de gamewinner. Wat deze drie spelers ook gemeen hadden, was dat ze dit duel besloten met een knappe +5 rating. Er kwam nog meer goed nieuws uit Philly, want ook Andrei Kuzmenko vond voor het eerst na zijn trade het net namens de Flyers. Travis Konecny was voor de veertigste keer dit seizoen als aangever bij een Flyers-goal betrokken. Hij is dan ook met afstand de speler met de meeste punten op dat roster.

GABRIEL VILARDI vs ST. LOUIS BLUES

Gabriel Vilardi begon na de break zoals hij op 7 februari was geëindigd. Met een 2-goal game. Ook de Winnipeg Jets gingen door waar ze al heel lang mee bezig zijn. Op het moment dat de NHL even op de pauze-stand ging, hadden de Jets acht wedstrijd op rij gewonnen. Zaterdag tegen St. Louis leek die winning streak te eindigen. Voorzichtig dachten de Blues al aan een knappe overwinning, maar met nog 28 seconden op de klok was daar Vilardi met zijn tweede van de avond.

Het werd verlengen en uiteindelijk ook een shootout. Kyle Connor was daarin de enige die de puck tegen het net wist te krijgen, waardoor de Jets hun winning streak naar negen wedstrijden tilden. Dit lukte hen ook in april vorig jaar. Zij sloten het reguliere seizoen af met acht zeges en wonnen daarna ook de eerste wedstrijd in de play-offs. Het lukte deze versie van de Jets nog niet om tien wedstrijden op rij te winnen. Die kans krijgen ze in de nacht van maandag op dinsdag, want dan komen de San Jose Sharks op bezoek. Een tegenstander die eerder dit seizoen al een flink pak op de broek kreeg (8-3).

ALEX STEEVES vs CAROLINA HURRICANES

Voor wie de AHL en de Toronto Marlies volgt, is Alex Steeves een bekende naam. Voor de volgers die zich beperken tot de NHL is het zeker géén bekende naam. Heel af en toe mocht Steeves de laatste jaren eens opdraven in de hoofdmacht, maar verder dan een assist in 2021-2022 was de 25-jarige Amerikaan nog niet gekomen. Dit seizoen speelde Steeves vier wedstrijden. Allemaal in november van het vorig jaar. Tegen de Carolina Hurricanes maakte hij zaterdag zijn rentree in de line-up en dat ging bepaald niet onopgemerkt voorbij.

In 40 wedstrijden voor de Marlies was Steeves maar liefst 29 keer trefzeker. Dat hij ’t ook op het hoogste niveau kan, bewees hij tegen Carolina. Zijn eerste NHL-goal bleek zo’n enorme motivatie voor de Leafs dat het binnen de kortste keren 4-0 stond. Toch werd het nog bibberen voor de fans in Toronto. In de derde periode scoorden de Canes in drie minuten 3 goals en waren ze helemaal terug in dit duel. Empty-netters van Auston Matthews en Pontus Holmberg draaiden die spanning echter weer de nek om.

BARRETT HAYTON vs LA KINGS

De eerste speeldag na die 4Nations was er één met ontzettend veel goals. Om precies te zijn 95 goals. Het moet wel raar lopen wil er dan niet één speler tussen zitten met een hattrick. Bij de Sabres had captain Rasmus Dahlin al na de eerste periode tegen de Rangers (8-3 eindstand) 2 goals te pakken, maar noch hij, noch teamgenoot Tage Thompson (2 goals) kwam tot een derde treffer.

Die hattrick zou wel degelijk vallen, maar pas in één van de laatste wedstrijden van de avond. In Los Angeles waren de Kings met 5-3 te sterk voor de bezoekende Utah Hockey Club. Voor de thuisploeg scoorde onder meer Drew Doughty, maar het was Barrett Hayton die met zijn drie goals de man van de wedstrijd werd. De centre van Utah moest er meer dan 260 wedstrijden op wachten, maar eindelijk heeft ‘ie zijn eerste hatty te pakken. Het werd er uiteindelijk eentje zonder al te veel waarde, want Utah HC pakte er geen punten mee.

Die pakten ze zondag wel dankzij een gamewinner van Dylan Guenther. En het waren nog ongelooflijk belangrijke punten ook! Heel stiekem dromen ze in Salt Lake City nog van de play-offs, maar dan moeten ze wel de Canucks in zien te halen. De 2-1 zege binnen 60 minuten draagt daar behoorlijk aan bij. Utah kwam dankzij Guenther op 4 punten van de Canucks na zondag, maar in Calgary waren ze ook blij met die uitslag. De Flames dienden San Jose hun vijfde nederlaag op rij toe en dankzij de 3-2 overwinning staat Calgary nog maar 1 puntje achter Vancouver in de wildcard-race.

PATRICK KANE vs ANAHEIM DUCKS

Dankzij die 7-game winning streak eind januari zijn de Detroit Red Wings weer helemaal in de race voor de play-offs. Die race is in het oosten echter zo spannend, dat geen van de kandidaten zich kan veroorloven om punten te laten liggen. Dat gebeurde Detroit zaterdag wel toen ze in OT onderuit gingen tegen de Minnesota Wild. Zondag leek de ploeg van Todd McLellan een betrekkelijk eenvoudige avond tegemoet te gaan, maar tegen de Anaheim Ducks bleek zelfs een 4-1 voorsprong niet veilig.

De bezoekers hadden een dag eerder Boston al pijn gedaan in OT en wonnen daarmee hun zevende van de laatste acht wedstrijden. Tegen de Red Wings wilden ze ook niet van opgeven weten. Onder meer dankzij goals van jonkies Cutter Gauthier (2) en Olen Zellweger werd de achterstand in Detroit weggepoetst. Voor de tweede dag op rij moesten beide teams dus overuren maken, maar in beide gevallen was de uitkomst anders. Dit was te danken aan Patrick Kane, die met zijn veertiende van het seizoen – en tweede van de dag – de Red Wings naar 2 belangrijke punten schoot.

ONDREJ PALAT vs NASHVILLE PREDATORS

Eén goal, twee milestones. Het gebeurt niet elke dag in de NHL, maar het gebeurde zondag wel bij de openingstreffer van de New Jersey Devils tegen de Nashville Predators. Ondrej Palat kreeg het doelpunt op zijn naam en Dougie Hamilton mocht een assist bijschrijven. Voor beide spelers was het een goal met veel betekenis. Zowel voor Palat als Hamilton was ’t namelijk hun 500e punt in de National Hockey League. De 31-jarige Hamilton had daar 830 wedstrijden voor nodig. Zijn 2 jaar oudere teamgenoot bereikte de mijlpaal in zijn 805e wedstrijd. Dit was pas de tweede keer in de NHL-historie dat twee spelers bij dezelfde goal een dergelijke mijlpaal mochten vieren.

Met die treffer legden de Devils de basis voor een sterk optreden in Nashville. De Predators hadden zaterdag nog knap gewonnen van de Avalanche (2-1) maar kwamen er tegen New Jersey niet aan te pas. Bij afwezigheid van de nog altijd geblesseerde Jacob Markstrom mocht Nico Daws zijn eerste shutout noteren in de NHL. De 24-jarige Duitser uit München leidde de Devils naar een eenvoudige 5-0 overwinning.

JASON ROBERTSON vs NEW YORK ISLANDERS

De Dallas Stars zijn uitstekend uit de 4Nations-break gekomen. Nadat ze zaterdag de Devils al klopten, moesten zondag ook de Islanders er aan geloven. Grote man in die tweede wedstrijd was Jason Robertson. Met zijn eerste hattrick van dit seizoen had de uit Californië afkomstige Amerikaan een enorm aandeel in de 4-3 overwinning. Robertson scoorde al zijn goals in de tweede periode en ook nog eens binnen tien minuten van elkaar.

Dallas boekte op Long Island de achtste overwinning in de laatste tien wedstrijden, maar het brengt hen geen steek dichter bij de Winnipeg Jets, de koploper in de Central Division. Het zal Stars-coach Peter DeBoer wel deugd doen dat Robertson na een moeizame seizoenstart zijn scoring touch heeft gevonden. Afgelopen zomer onderging de winger een operatie waardoor hij de voorbereiding miste. Dit was terug te zien in zijn statistieken de eerste maanden, maar inmiddels heeft Robertson de smaak als vanouds te pakken en ligt hij gewoon weer op koers voor een seizoen met minimaal 30 en mogelijk 40 of meer goals.

Deze zondag zullen ze in huize Robertson overigens niet snel vergeten. Jason was goed voor 3 goals namens de Stars, maar broer Nick wilde niet achterblijven. Hij scoorde twee keer namens de Maple Leafs in de met 5-2 gewonnen wedstrijd in Chicago. Het was pas de eerste keer in bijna 25 jaar dat twee broers op dezelfde dag meerdere goals scoorden.

PROSPECT OF THE WEEK

GAVIN MCKENNA (MEDICINE HAT TIGERS – WHL)

Menig franchise met weinig Stanley Cup aspiraties zal al reikhalzend uitkijken naar het volgende seizoen. De “verliezer” van de NHL zal in de zomer van 2026 namelijk beloond worden met andermaal een exceptioneel talent. Een talent dat zich afgelopen week maar weer eens de geschiedenisboeken inschoot: Gavin McKenna.

Afgelopen vrijdag doorkruiste de unanieme first-overall van de 2026 NHL Entry Draft de grens van de 100 punten in de Western Hockey League. In het shirt van Medicine Hat Tigers schoot het Canadese wonderkind – op aangeven van Oasiz Wiesblatt, inderdaad het broertje van huidig Nashville Predators forward Ozzy – zijn honderdste punt tegen de touwen. In totaal had de centre er slechts 49 wedstrijden voor nodig en schaart hij zich ineen illuster rijtje namen.

De afgelopen 35 jaar slaagden er slechts twee spelers in, om binnen vijftig wedstrijden de grens van honderd te doorkruisen. Connor Bedard had er in het seizoen 2022 – 2023 62 wedstrijden voor nodig, wat de prestatie van McKenna er des te indrukwekkender op maakt. Afgelopen weekend etaleerde de Canadees andermaal zijn klasse met exceptionele stick handling en dito backhand pass.

Desondanks zijn er zelfs bij McKenna de nodige sceptici in de media. Het WJC-debacle van afgelopen december was grotendeels toe te schrijven aan het Front Office – met name het gebrek aan goede keuzes –, maar schitterde McKenna eveneens door productieve afwezigheid. In vijf wedstrijden noteerde de aankomend superster slechts één treffer, waarna de Canadezen met de staart tussen de benen voor eigen publiek werden uitgeschakeld door Tsjechië.

Cover photo: Patrick Smith

MLB Update: offseason National League

Hans Mulder
-
0
MLB Update: offseason National League

Als je goed naar de horizon kijkt, zie je het nieuwe seizoen (18 en 19 maart met Tokyo Series tussen Dodgers en Cubs, 27 maart officiële Opening Day) al voorzichtig verschijnen. Voor we daar aan beginnen, is het eerst tijd om even terug te blikken. Nadat de Dodgers de World Series hadden gewonnen, begon direct het offseason. En dat leverde met name in het begin flink veel vuurwerk op. We pikken de belangrijkste zaken er even uit en kijken met extra aandacht naar onze landgenoten! Vandaag is het in dit tweeluik de beurt aan de National League.

NATIONAL LEAGUE

PROFAR VERSTERKT ORANJE-ENCLAVE IN ATLANTA

Jurickson Profar is de komende jaren teamgenoot van Ozzie Albies. De veelzijdige outfielder zette deze winter zijn krabbel onder een driejarig contract bij de Atlanta Braves. Na het vertrek van onder meer Max Fried, Charlie Morton, Jorge Soler en Travis d’Arnaud verwachtte men vuurwerk in Atlanta, maar vooralsnog is Profar de enige speler van importantie die de kampioen van 2021 komt versterken.

Zijn nieuwe contract is voor Profar een beloning voor zijn prima 2024. Niet alleen speelde hij z’n eerste All-Star Game, maar onze landgenoot won ook nog een Silver Slugger Award. Hij verruilt nu het sterrenensemble van San Diego voor dat in Atlanta, want met teamgenoten als Ronald Acuna Jr., Ozzie Albies, Matt Olson, Austin Riley, Michael Harris II en Sean Murphy mag je daar toch nog steeds over spreken. Chadwich Tromp heeft die status zeker niet, maar door het vertrek van d’Arnaud ligt er voor hem wel een mooie kans als backup van Murphy.

Atlanta won zes jaar op rij de titel in de NL East, maar verloor deze vorig jaar aan de Phillies. In Philadelphia hielden ze zich – in tegenstelling tot enkele concurrenten – ook redelijk koest. De toch al sterke starting rotation krijgt een volgende boost dankzij de komst van Jesus Luzardo van de Marlins en in het outfield is Max Kepler een nieuw gezicht. Verder blijft dit met onder andere Kyle Schwarber, Trea Turner, Bryce Harper en J.T. Realmuto natuurlijk een line-up om bang van te worden. En dan hebben we het nog niet eens over een rotation met bijvoorbeeld Zach Wheeler, Aaron Nola en Ranger Suarez.

NEW KING IN QUEENS

We beloofden vuurwerk in de National League en een deel daarvan kwam uit Queens. De New York Mets kaapten Juan Soto weg voor de neus van de buren uit The Bronx en voegden daarmee een nieuw hoofdstuk toe aan de geschiedenisboeken van Majro League Baseball. De 26-jarige Soto kreeg van de Mets een 15-jarig contract ter waarde van in totaal $ 765 miljoen. Soto is daarmee de trotse bezitter van het grootste contract in deze sport.

De outfielder verdringt daarmee Shohei Ohtani, die vorig jaar een monstercontract tekende bij de Dodgers. Het gaat om ongelooflijk veel geld, maar cijfermatig kun je de Mets geen ongelijk geven. Soto is een viervoudig All-Star, won vijf keer de Silver Slugger Award, is in het bezit van een batting title, een gewonnen Homerun Derby en heeft en passant ook al de World Series gewonnen. Met de Nationals in 2019. Oh ja, en hij is pas 26… Met sterren als Acuna en Harper was deze divisie al interessant, maar de Mets besloten voor de overtreffende trap te kiezen.

https://twitter.com/BleacherReport/status/1865957930010361871

Ze waren daar in Queens overigens nog niet klaar. De van Tampa Bay overgekomen Jose Siri maakt de Mets defensief sterker, terwijl Frankie Montas en Clay Holmes de starting rotation moeten versterken. A.J. Minter verruilde Atlanta voor New York en zal de weg voor closer Edwin Diaz moeten plaveien. Dat Pete Alonso eveneens zijn verblijf verlengde, was voor de fans de kers op de toch al heerlijke taart. Zij beseffen dat ze met dit roster een hele mooie toekomst tegemoet gaan en serieus mogen dromen van de eerste titel sinds 1986.

ZIJ DOEN OOK NOG MEE…

Het zal in deze divisie gaan tussen de Mets, Braves en Phillies. Al zullen de Braves dan wel heel blijven. Iets wat hen vorig seizoen maar matig lukte. Van de Nationals en Marlins mogen we geen wonderen verwachten. In Washington blijven ze bouwen aan een nieuw team en doen dat zonder de naar de Angels vertrokken Carter Kieboom. Nathaniel Lowe, Amed Rosario en closer Jorge Lopez zijn hier zomaar wat nieuwe namen.

De Nationals eindigden vorig jaar als vierde door de Marlins ver achter zich te laten. Voor de tweede keer in de laatste zes jaar leden de Fish 100 of meer nederlagen. Helaas voor die paar fans die wel de moeite nemen naar de Marlins te gaan kijken, zal het in 2025 niet veel beter worden. Niet alleen hebben ze de pech in een loodzware divisie te zitten, maar ook het eigen roster biedt weinig aanknopingspunten. Miami zag Jake Burger en Jusus Luzardo vertrekken en vulde de vacatures in met onder meer Cal Quantrill en Matt Mervis.

VOLGENDE SUPERSTER IN DODGER-BLUE

Met de winst van de World Series zagen de LA Dodgers vorig jaar eindelijk het zo gewenste rendement van hun investeringen. De franchise besloot echter niet af te wijken van het traject en bleef ook dit offseason met geld smijten. Net als vorig jaar ging een deel van dat geld naar een Japanse superster (in spe). Roki Sasaki is een startend werper van nog maar 23 jaar en hij heeft een schitterende toekomst voor zich. In Japan liet hij in 2024 al mooie dingen (2.35 ERA in 111 IP) zien en aan de hand van Ohtani en Yoshinobu Yamamoto mag Sasaki nu MLB gaan verbazen.

Met een jaarsalaris van $ 6.5 miljoen was Sasaski relatief goedkoop. Dat kan niet gezegd worden van een andere aanwinst voor de starting rotation. Blake Snell hield het na één seizoen San Francisco daar alweer voor gezien en tekende als free agent voor vijf jaar bij de Dodgers. Aan het einde van die periode heeft de nu 31-jarige lefty een slordige $ 182 miljoen verdiend. Met de tweevoudig Cy Young-winnaar én Sasaki op de heuvel is LA daar nog weer een stuk sterker dan vorig jaar. Dat de nog altijd geblesseerde Clayton Kershaw onlangs óók nog eens bijtekende, maakt dat deel van ’t roster bijna angstaanjagend goed. In potentie.

Naast de starting rotation werd ook de bullpen van wat vers bloed voorzien. Tanner Scott en Kirby Yates moeten daarin de tegenstanders van de honken houden in de absolute slotfase. Ze lieten het niet bij armen alleen. Het was ze in LA niet ontgaan dat Hyeseong Kim indruk maakte in de Koreaanse KBO. De Dodgers sloegen dan ook snel spijkers met koppen door de 25-jarige infielder voor drie seizoenen aan zich te binden met een optie voor een vierde. Daarnaast is Michael Conforto een welkome aanvulling voor het buitenveld.

ARIZONA BRANDT VAN AMBITIE

In LA trokken ze de knip dus voor wat werpers, maar in Arizona lieten ze zich op dat vlak ook niet onbetuigd. Corbin Burnes trok na één jaar Orioles de deur van Camden Yards weer achter zich dicht en tekende voor veel geld ($210 miljoen) een zesjarig contract bij de Diamondbacks. Na een verrassend goed 2023 stelden de D-backs vorig jaar teleur, maar met onder meer Burnes en Josh Naylor in de gelederen zouden ze nu weer richting het postseason moeten kunnen. De voormalig Cy Young-winnaar is het nieuwe kopstuk van een op papier sterke rotatie, die ook bestaat uit onder meer Zac Gallen en Merrill Kelly.

Vergeleken met andere jaren hielden ze in San Diego het financiele kruit een beetje droog. Nu was het ook niet noodzakelijk om rare sprongen te maken, maar dat waren we wel een beetje gewend van de Friars. Nu hielden ze ’t bij een broodnodige versterking voor de starting rotation. Niet dat die met Dylan Cease, Michael King en Yu Darvish nu zo beroerd is, maar met Nick Pivetta is die toch nog net een stukje beter. Zeker ook omdat Joe Musgrove het gehele seizoen out is vanwege die oh zo beruchte Tommy John-operatie. In de nog altijd ijzersterke batting order is alleen Jason Heyward nieuw. Hij zal naar verwachting de stek van Profar overnemen in het outfield.

GIANTS HENGELEN ADAMES EN VERLANDER BINNEN

De San Francisco Giants deden ook niet veel, maar wat ze deden, was wel raak. Willy Adames heeft een subliem seizoen bij de Brewers achter de rug met onder meer 112 RBIs en 32 homeruns. Niet voor niets was hij dan ook één van de grootste vissen in de vijver met free agents. De komende zeven jaar verdedigt de kortestop de kleuren van de Giants en wordt daarvoor met $ 182 miljoen rijkelijk beloond. Het is zelfs het grootste contract in de geschiedenis van deze franchise.

Vorig jaar legden de Giants ook derdehonkman Matt Chapman al langer vast, waardoor ze zich over dat deel van het infield geen zorgen hoeven te maken. Naast Adames werd ook Justin Verlander aangetrokken. De veertiger werd vorig jaar geplaagd door blessures, maar in San Francisco denken ze nog altijd dat er ergens in het lichaam die klasse zit die Verlander drie keer de Cy Young deed winnen. En anders kan de veteraan erg belangrijk in het clubhuis zijn.

Al een hele tijd hobbelen de Colorado Rockies er maar een beetje achteraan in de NL West. Ook dit seizoen zullen ze op Coors Field waarschijnlijk vaker genieten van de tegenstander dan van de eigen Rockies, want afgezien van Kyle Farmer en Thairo Estrada verwelkomde de club weinig versterkingen. Het zal bij lange na niet genoeg zijn om de laatste plaats te verlaten. Daarvoor zijn de Rockies nog altijd te zwak en de concurrentie veel te sterk.

BREW CREW MOET VREZEN

Na Corbin Burnes vorig jaar raakten de Milwaukee Brewers nu in Devin Williams een belangrijke arm kwijt. In ruil voor starter Nestor Cortes en infielder Caleb Durbin werd Williams naar de Yankees gestuurd. Op deze manier kreeg de Brew Crew nog iets terug voor een speler die anders volgend jaar de deur uit zou lopen als free agent. Daarnaast werd de bullpen gestut met lefties Tyler Alexander en Connor Thomas. Het zal voor de Brewers echter een hele onderneming worden om voor het derde jaar op rij de NL Central te winnen. In Chicago zaten de Cubs namelijk bepaald niet stil de afgelopen maanden.

Drievoudig All-Star Kyle Tucker moet de batting order van wat meer slagkracht voorzien, terwijl Ryan Pressly voor saves moet gaan zorgen. Beide spelers kwamen over in een trade met de Houston Astros. Voor de starting rotation werd Matthew Boyd vastgelegd. Hij maakte in de zomer van 2024 zijn rentree na een slopende blessure en deed dat namens de Guardians zo goed dat hij van de Cubs een mooi contract voorgeschoteld kreeg.

Pressly is niet het enige nieuwe gezicht in de bullpen, want van de Dodgers kwam Ryan Brasier over. Colin Rea en Caleb Thielbar zullen daar dit seizoen ook dikwijls opduiken. Voor de breedte werden onder meer catcher Carson Kelly en de veelzijdige Jon Berti aan het roster toegevoegd. De Cubs hopen op deze manier na drie verloren jaren weer eens terug te keren in het postseason.

REDS DOEN ZAKEN

Joshua Palacios en de Pittsburgh Pirates hopen die weg ook in te slaan. Zij begonnen alleraardigst vorig jaar, vielen vervolgens ver terug, kenden weer een redelijke periode in de zomer om uiteindelijk stijf onderaan in de NL Central te eindigen. De Oranje-international krijgt in het outfield concurrentie van oudgediende Tommy Pham, die naast Adam Frazier de enige nieuweling is wat betreft een positiespeler. Caleb Ferguson en Tim Mayza komen de bullpen versterken van het team waar pitcher Paul Skenes het uithangbord is.

In Cincinnati proberen ze hun jonge sterren dit jaar wat handvatten te geven. Zo kan Elly De La Cruz bijvoorbeeld aan Gavin Lux vragen hoe het is om de World Series te winnen. Lux kwam in een trade over van de Dodgers, waar hij twee keer de hoofdprijs won. De Reds deden ook zaken met de Royals en haalden daar de degelijke Brady Singer vandaan. De starting rotation was een zorgenkindje vorig jaar en met de komst van Singer hoopt Cincy die problemen – ze hadden maar liefst 16 verschillende starters – op te lossen.

Dat de Reds behoorlijk bedrijvig waren, blijkt ook wel uit het gegeven dat reliever Taylor Rogers werd overgenomen van de Giants en catcher Jose Trevino werd opgepikt bij de Yankees. Dit alles moet er uiteindelijk toe leiden dat de Cincinnati Reds weer een factor van betekenis worden in de divisie. En uiteindelijk in de gehele league. In 2020 stonden ze voor het laatst in de play-offs, maar dat bleef beperkt tot twee wedstrijden in de NLWC. Met De La Cruz en Hunter Greene hebben ze een paar potentiële supersterren in huis en voor hen zou ’t mooi zijn als de organisatie de volgende stap kan zetten.

RUSTIGE REDBIRDS

Zo druk het bij sommige franchises was deze winter, zo rustig was het in St. Louis. Ze hoeven daar in principe het programmaboekje niet eens aan te passen, want nieuwe spelers werden niet gepresenteerd. Er werd wel volop gespeculeerd over een andere bestemming voor derdehonkman en achtvoudig All-Star Nolan Arenado, maar de infielder blijft (voorlopig?) nog op z’n post. Of dit rotsvaste vertrouwen in de bekende namen hen na twee jaar afwezigheid weer naar de play-offs leidt, zien we over ruim een half jaar. De tijden dat we de Cardinals met potlood al in het bracket konden schrijven, liggen achter ons. Er zullen veel dingen mee moeten zitten wil deze franchise het postseason uiteindelijk halen.

Cover photo: Mary DeCicco

MLB Update: offseason American League

Hans Mulder
-
0
MLB Update: offseason American League

Als je goed naar de horizon kijkt, zie je het nieuwe seizoen (18 en 19 maart met Tokyo Series tussen Dodgers en Cubs, 27 maart officiële Opening Day) al voorzichtig verschijnen. Voor we daar aan beginnen, is het eerst tijd om even terug te blikken. Nadat de Dodgers de World Series hadden gewonnen, begon direct het offseason. En dat leverde met name in het begin flink veel vuurwerk op. We pikken de belangrijkste zaken er even uit en kijken met extra aandacht naar onze landgenoten! We beginnen dit tweeluik met de American League.

AMERICAN LEAGUE

KENLEY JANSEN KOMT THUIS…SOORT VAN

Aan het einde van vorig seizoen was al wel duidelijk dat Kenley Jansen niet in Boston zou blijven. Met in het achterhoofd dat Jansen niet zijn beste jaar (27 saves, 3.35 ERA) achter de rug had, was het afwachten welke club met een aanbod kwam. Aanvankelijk waren er geruchten over de Toronto Blue Jays, maar op 11 februari kwam er duidelijkheid. Kenley Jansen keert terug naar het zuiden van Californië. Niet om de kleuren van de Dodgers te verdedigen, maar hij wordt teamgenoot van Mike Trout bij de LA Angels. En van Carter Kieboom, die overkomt uit Washington en een minor league-contract tekende bij de Angels. De infielder is een voormalig first-round pick van de Nationals, leek in 2023 eindelijk door te breken, maar wordt daarna (opnieuw) geplaagd door blessures.

De Blue Jays kwamen uit bij Yimi Garcia en schotelden hem een contract van twee seizoenen voor. De 37-jarige Jansen tekende voor één seizoen bij de Angels en gaat $ 10 miljoen verdienen. Hij zal zijn vertrouwde rol als closer krijgen en is zeker niet het enige nieuwe gezicht bij de Angels. De club heeft zich goed versterkt de laatste maanden in de hoop eindelijk weer eens de play-offs te halen. In 2014 stonden ze daar voor de laatste keer. Dat was nog voor het tijdperk Trout.

Naast Jansen zullen ook starting pitchers Kyle Hendricks en Yusei Kikuchi de kleuren van de Angels dragen. Daarmee hebben ze de rotation aardig versterkt. Jorge Soler is daarnaast een nieuw gezicht in het outfield, terwijl diens voormalige ploeggenoot bij de Braves Travis d’Arnaud eveneens neerstreek in LA. Aan bedrijvigheid ontbrak het de Angels dus niet. Nu moeten al die daden nog worden omgezet in resultaat. Het grote voordeel daar is, dat het bijna niet slechter kan dan vorig jaar toen de Halos maar 63 van de 162 wedstrijden wonnen.

BEDRIJVIGE RED SOX

In Boston zijn ze er wel klaar mee dat ze de play-offs nu een paar keer hebben gemist. Een andere conclusie kunnen we niet trekken na het offseason van de Red Sox. Met Garrett Crochet, Walker Buehler, Patrick Sandoval, Aroldis Chapman, Jovani Moran en Justin Wilson werd er een indrukwekkend arsenaal aan armen binnengehaald. De grootste klap volgde echter een paar dagen voor Valentijnsdag. Dat was namelijk toen Alex Bregman en de Red Sox elkaar de liefde verklaarden met een 3-jarig contract ter waarde van in totaal $ 120 miljoen.

Voor tweevoudig All-Star, winnaar van een Silver Slugger Award en Golden Glove én tweevoudig Word Series-winnaar Bregman komt een einde aan bijna een decennium in Houston. Hij kwam er met de Astros niet uit en hoopt in Boston zijn oude vorm weer op te pakken. Een vorm die hem één van de beste derdehonkmannen in MLB maakt. Dat zou voor de Red Sox niet alleen ideaal, maar ook broodnodig zijn. Hun divisie is namelijk nog altijd ijzersterk.

YANKEES VERLIEZEN SOTO, WINNEN FRIED

Bij de aartsrivaal uit New York raakten ze Juan Soto kwijt, maar er was genoeg inkomend verkeer. Starter Max Fried werd voor veel geld en acht jaar vastgelegd, Cody Bellinger en Paul Goldschmidt hebben hun sporen ruimschoots verdiend in de majors, maar Devin Williams is misschien we de belangrijkste aanwinst. In ruil voor onder meer Nestor Cortes werd de closer overgenomen van de Milwaukee Brewers.

Ook in Toronto zaten ze niet stil. Anthony Santander moet daar voor meer gescoorde runs gaan zorgen, terwijl Max Scherzer in de late herfst van zijn loopbaan daar neerstrijkt om die juist te voorkomen. Hetzelfde kunnen we zeggen over Andres Gimenez, die in een trade is overgekomen van de Guardians. Hij moet voor een defensieve impuls op de kortestop-positie gaan zorgen. Met deze aanwinsten hopen de Blue Jays de vervelende smaak die een teleurstellend 2024 heeft achtergelaten weg te spoelen.

RAYS ZOEKEN REVANCHE OP VREEMDE BODEM

De Tampa Bay Rays hadden zich ook wat meer voorgesteld van 2024. Richie Palacios zag onder meer catcher Danny Jansen, werper Alex Faedo en infielder Ha-Seong Kim naar Florida komen. Met name die laatste moet een belangrijke versterking worden, maar zal nog niet op tijd fit zijn voor Opening Day. De voormalig Padre is herstellende van een operatie aan zijn schouder. De Zuid-Koreaan wordt ergens in mei terugverwacht.

Wat Palacios betreft, is het hopen op kansen die hem geboden worden. Op het eerste gezicht lijkt de starting line-up te hoog gegrepen. De Tampa Bay Rays moeten daarnaast ook nog noodgedwongen verhuizen. Orkaan Milton hield in het najaar vreselijk huis in dit deel van Florida en spaarde Tropicana Field niet. De Rays moeten dit seizoen uitwijken naar George M. Steinbrenner Field, de thuishaven van de Yankees tijdens Spring Training.

Bij de Orioles vonden ze in Tyler O’Neill een vervanger voor de vertrokken Santander. De outfielder heeft een prima jaar in Boston achter de rug, waar hij maar één seizoen speelde. Baltimore trok daarnaast een in Tomoyuki Sugano een interessante pitcher uit Japan aan. Met zijn 35 jaar en vele (individuele) prijzen bepaald geen groentje op de heuvel, maar wel in Major League Baseball. De oudste aanwinst voor de O’s is hij echter niet. Die eer gaat naar veertiger Charlie Morton. In Atlanta was geen plek meer voor hem, dus hoopt hij in Baltimore op een mooi einde van zijn loopbaan.

ASTROS VERLIEZEN GRIP?

De Astros raakten dus Alex Bregman kwijt, maar voor de Texanen bleef het daar niet bij. Zij zagen outfielder Kyle Tucker én reliever Ryan Pressly verkassen naar de Chicago Cubs. Het zal ook weer even wennen zijn om Justin Verlander in een ander shirt te zien. De startend werper jaagt op zijn oude dag nog wat succes na in de Bay Area bij de San Francisco Giants. Helemaal hopeloos is het echter niet wat er komend seizoen op het veld staat. Isaac Paredes en werper Hayden Wesneski kwamen over van de Cubs net als prospect Cam Smith. De meest in het oog springende aanwinst luistert naar de naam Christian Walker. De dertiger heeft zowel aanvallend als verdedigend drie goede seizoenen bij de Diamondbacks achter de rug en hoopt die lijn door te trekken in Houston.

Het is echter de vraag of de “nieuwe” Astros goed genoeg zijn om opnieuw de AL West te winnen. De Mariners zaten hen vorig jaar al op de hielen en kenden niet al te veel wijzigingen in het offseason. Hoe anders is dat bij de Texas Rangers. De kampioen van twee jaar geleden miste vorig jaar de boot en besloot er maar eens een heel druk offseason van te maken. Kyle Higashioka, Chris Martin, Jake Burger en Joc Pederson zijn zomaar wat nieuwe gezichten bij de Rangers. Samen met de Mariners zullen zij proberen de Astros van de troon te stoten in de AL West.

De Angels zouden een flinke sprong moeten maken om een bedreiging te vormen en van de Athletics hoeven we het helemaal niet te verwachten. Met onder meer Luis Severino en Jeffrey Springs werden de broodnodige armen aan het roster toegevoegd, terwijl Gio Urshela een degelijke kracht in het infield kan zijn. Het probleem bij deze franchise is echter dat we ze niet al te serieus kunnen nemen vanwege hun locatie. Dat ligt niet aan Sacramento, waar de A’s spelen tot ze definitief naar Las Vegas gaan, maar wel aan het “stadion” daar. Het is een minor league-stadion. Daar is niets mis mee. Er moet echter nog een hoop gebeuren om daar eind maart een MLB-wedstrijd te kunnen organiseren.

ONLY WAY IS UP VOOR DE WHITE SOX

De AL Central was vorig jaar een vreemde divisie. In feite was het een divisie met vier teams…en de Chicago White Sox. Die verloren maar liefst 121 (!!!) wedstrijden in 2024. Er is dus weinig voor nodig om 2025 beter te laten zijn en dat moet gebeuren met een hoop andere namen. Routinier Mike Tauchman steekt over vanaf de Cubs, Josh Rojas is de nieuwe derdehonkman en Martin Perez en Bryse Wilson zijn zomaar wat nieuwe namen in de starting rotation. Een grote rol van betekenis zullen ze er nog niet mee spelen, maar aan de andere kant zagen we vorig jaar in de AL Central dat het heel snel kan gaan voor sommige franchises.

Vraag dit maar aan de Kansas City Royals en Detroit Tigers. De laatste werkte zich de laatste jaren stapsgewijs omhoog. Zij hopen met aanwinsten Gleyber Torres en startend werper Jack Flaherty de volgende stap te kunnen zetten. Dat is zeker mogelijk, want ze wisten het roster dat vorig seizoen boven verwachting presteerde vrijwel intact te houden. Concurrent Kansas City verstevigde de bullpen met Carlos Estevez, terwijl infielder Jonathan India werd overgenomen van de Cincinnati Reds.

De Minnesota Twins en Cleveland Guardians zijn de gebruikelijke namen die we doorgaans bovenin de AL Central vinden. In de Twin Cities veranderde niet veel. Zij hebben nu de beschikking over Ty France op het eerste honk en Harrison Bader is lekker voor de diepte in het outfield. Minnesota raakte onder meer Max Kepler (Mets) en Carlos Santana kwijt deze winter. Laatst genoemde keert op 38-jarige leeftijd terug op het oude nest in Cleveland, waar Luis L. Ortiz en Paul Sewald zomaar wat nieuwe namen op de heuvel zijn. Santana moet op het eerste honk de naar Arizona vertrokken Josh Naylor doen vergeten. Een loodzware taak, want die was vorig jaar goed voor niet minder dan 108 RBIs.

Cover photo: Nick Cammett

NFL Prospect Watch 2025: tight ends

Lars Leeftink
-
0
NFL Prospect Watch 2025: tight ends

Ook dit jaar lijkt de Tight End class goed gevuld te zijn, met twee TE’s die echt genoemd worden als spelers die de eerst ronde kunnen halen. Daarachter zitten veel interessante namen die een specifieke rol kunnen bemachtigen in de NFL.

LOVELAND VS WARREN

Voor veel mensen is het duidelijk dat de twee beste TE’s van deze draft class Colston Loveland en Tyler Warren zijn. Loveland staat al een tijdje bekend als een groot talent, terwijl Warren eigenlijk pas afgelopen seizoen echt op de radar verscheen. Loveland is 21 jaar oud als hij zijn debuut maakt, Warren 22 jaar en Warren weegt wat meer en is iets langer dan Loveland is. Allebei hebben ze zowel outside receiver als slot receiver en tegen de offense line aan gespeeld en beschikken ze over multifunctinonaliteit.

Qua blocking zullen zowel Loveland als Warren geen hoge ogen gooien. Zeker als pass blocker hoeft er van de twee TE’s niet veel verwacht te worden. Als run blocker heeft Warren echter genoeg ervaring dankzij zijn periode bij Penn State en voerde hij dit ook nog eens goed uit. Als pass blocker is Warren net zoals Loveland hooguit functioneel, maar niet meer dan dat.

Als receiver zijn Loveland en Warren compleet verschillende van elkaar. Loveland is een atleet die technisch gezien beter is dan Warren als het aankomt op zijn route running, snelheid en release vanaf de line of scrimmage. Warren is meer een yards na de catch-speler die niet al te veel moeilijke routes rende, niet heel wendbaar en explosief is en vooral goed de gaten in een defense weet te vinden. Allebei de spelers hebben in college verder last gehad van drops, terwijl Loveland het qua kracht af zal leggen tegen Warren.

ARROYO, TAYLOR OF FANNIN TE3?

Achter de twee TE’s die kans maken op de eerste ronde, volgt een groepje van drie spelers die met enige zekerheid dag twee wel gaan halen: Harold Fannin Jr, Mason Taylor en Elijah Arroyo. Fannin is een fantastische receiving tight end met atletisch vermogen, goede en veilige handen, prima snelheid en route running en vooral enorm goed als yards na de catch-wapen en redzone target. Als pass blocker zal Fannin verder niet ingezet worden, maar in de run game heeft hij laten zien meer dan goed te zijn als blocker. De grote vraag is of Fannin ook productief kan zijn buiten een offense waarin de scheme hem hielp en waar hij tegen tegenstanders speelden die van lager niveau zijn.

Arroyo is de grote wildcard van deze draft class. De TE van Miami is de grootste atleet van de TE class en beschikt over veel snelheid, prima route running en release en zekere handen. Als run blocker is Arroyo functioneel, maar opvallend genoeg was Arroyo vooral als pass blocker meer dan prima. Het probleem is vooral dat Arroyo maar een seizoen ervaring heeft en verder vooral geblesseerd is geweest en zelfs in 2024 niet erg consistent was. Arroyo kan dan ook als een alles of niets prospect gezien worden.

TAYLOR ZEKERHEIDJE

Mason Taylor is het compleet tegenovergestelde. Taylor doet niets uitstekend, is geen grote atleet en beschikt niet over veel kracht of indrukwekkende statistieken, maar heeft wel enorm veel ervaring opgedaan op hoog niveau. Daarnaast is Taylor wellicht de meest complete blocker van deze draft class, zowel als pass blocker als run blocker. Taylor beschikt verder over prima statistieken als receiver, waarbij vooral zijn route running en als contested catcher opvalt. Al met al gewoon een zekere optie op dag twee die met zijn 21 jaar oud nog door kan groeien tot veel meer.

OVERIGE OPTIES

Vervolgens komen we qua prospects al gauw op dag drie terecht, waarin de wat rol-specifiekere spelers aan bod komen. Zo zijn er Oronde Gadsen II en Jake Brinningstool, die vooral als receiving tight ends gezien mogen worden. Mitchell Evans is een onatletische TE die vooral goed is als blocker en verder als receiver niet per se heel veel met zich meebrengt. Dan zijn er nog de twee beste opties op dag drie: Gunnar Helm en Terrance Ferguson.

Helm mag meer als een receiving TE gezien worden, ondanks dat vooral zijn pass blocking opvallend prima was. Helm is een goede route runner, heeft zeker handen (amper drops) en doet verder als receiver niet veel fantastisch of slecht. Zijn zal vooral een goede inline TE zijn die naast de OL te vinden is. Ferguson kan dat ook, maar is wat meer multifunctioneel. De TE van Oregon is een betere blocker, maar een mindere receiving TE dan Helm is. Ferguson beschikt over wat meer kracht, maar zijn route running is niet erg fantastisch en snelheid heeft hij al helemaal niet. Wel is hij, net zoals Helm overigens, goed in yards na de catch verzamelen.

SPORTAM 2025 TE DRAFT RANKINGS

Foto: AP Photo/Michael Conroy

NHL At The Rink: Eric Lindros, de blockbuster trade en de gevolgen

Hans Mulder
-
0
NHL At The Rink: Eric Lindros, de blockbuster trade en de gevolgen

Nu de NHL op een laag pitje staat en iedereen zich richt op de Four Nations Face-Off hebben wij bij SportAmerika tijd om de geschiedenisboeken in te duiken. Aangezien de trade deadline (vrijdag 7 maart) in aantocht is, vonden wij het de hoogste tijd om dieper in te gaan op één van de opmerkelijkste(of grootste) trades van de laatste decennia. In deze NHL At The Rink presenteren we jullie het bijzondere verhaal van The Next One: Eric Lindros.

DEJA VU IN PHILLY

Ruim dertien maanden geleden ging er een lichte schokgolf door de NHL. Of eigenlijk vooral door Philadelphia, dat van één van hun grootste talenten kreeg te horen dat hij niet voor die franchise wenste te spelen. We hebben het hier natuurlijk over Cutter Gauthier. Een kwestie die door de Flyers werd opgelost door de onwillige aanvaller te ruilen voor een zeer talentvolle blueliner in de persoon van Jamie Drysdale. De Flyers reageerden vorig jaar als door een wesp gestoken, maar helemaal nieuw is het toch ook voor hen niet. In de jaren negentig waren zij het immers die profiteerden van een speler die weigerde uit te komen voor een club.

Die speler luisterde naar de naam Eric Lindros. Voor we bij die trade aankomen, zullen we hem eerst even voorstellen. Lindros werd geboren in 1973. Om precies te zijn in de stad Londen in de Canadese provincie Ontario. Als kind van de jaren zeventig groeide Lindros, die al vrij snel bovengemiddeld lang en sterk was, op in het tijdperk Wayne Gretzky. Hij zag The Great One excelleren en in diens slipstream zagen ze in Ontario een piepjonge Lindros excelleren. Een bijnaam was snel verzonnen. Men doopte dit jonge fenomeen The Next One. Of Lindros het nu wilde of niet, hij werd vergeleken met de allerbeste allertijden. Probeer dan het hoofd nog maar eens koel te houden als jong ventje.

GROTE BELOFTE

Als tiener leek hij ook inderdaad in de voetsporen te treden van zijn illustere landgenoot. Hij was onnavolgbaar als tiener. Zowel in goals en assists als in strafminuten. Voorbeeld? In 1988-1989 verzamelde Lindros voor de St. Michael’s Buzzers in 37 wedstrijden niet minder dan 67 punten. Best knap als je weet dat hij ook nog eens 193 minuten doorbracht in de strafbank. Een jaar later kwam Lindros uit voor de Compuware Ambassadors in de North American Hockey League. Hij deed dat slechts 14 keer, maar tikte wel 52 punten af (en 123 PIM).

Indrukwekkende getallen, maar Eric Lindros was nog niet klaar in de minors. In 1991 was de 1.95 meter lange centre beschikbaar voor de draft en in het laatste jaar daarvoor liet Lindros er geen misverstand over bestaan dat hij de beste was. Met afstand de beste. Hij speelde zijn wedstrijden in de OHL voor de Oshawa Generals en noteerde niet minder dan 149 punten in de 57 duels die hij speelde. Een gemiddelde van bijna 3 punten per wedstrijd. Niemand die er ook maar een seconde aan twijfelde wie dat jaar de first-overall zou worden. En de toenmalige Quebec Nordiques wreven zich al in de handen. Zij waren het immers die de first-overall pick hadden dat jaar.

SOAP BEGINT

Er deed zich echter één probleem voor. Eric Lindros had al te kennen gegeven niet voor de Nordiques te willen spelen. Hij gaf de voorkeur aan een team in een Engelstalige regio en daarnaast had hij ’t niet zo op het beleid dat gevoerd werd door de Nordiques. De beleidsmakers daar trokken zich in juni 1991 niets aan van het dreigement. Quebec plukte Lindros als eerste van het bord tijdens de draft en dacht waarschijnlijk dat het wel los zou lopen.

Helaas voor de franchise veranderde Lindros niet van gedachten. Hij bleef bij zijn standpunt, weigerde te spelen en keerde terug bij de Generals in de OHL. Dit gaf hem dan wel weer de kans om met Canada – zonder NHL-spelers – zilver te pakken tijdens de Winterspelen van ’92 in Albertville. Dat dan weer wel.

Tijdens die beruchte draft weigerde Lindros het Nordiques-shirt in ontvangst te nemen en de franchise wist ook wel dat dit niet ging werken. Net als de Flyers vorig jaar met Gauthier moesten ook de Nordiques destijds op zoek naar handelspartners voor een trade. Aan interesse natuurlijk geen gebrek. Echter waren er maar een paar franchises die konden én wilden voldoen aan de voorwaarden van Quebec. Uiteindelijk was het aan de Nordiques om de juiste keuze te maken. Dat lukte. Twee keer zelfs.

FLYERS WINNEN ARBITRAGE

Quebec besloot in zee te gaan met de Philadelphia Flyers. En met de New York Rangers. Als we hier even heel kort door de bocht gaan, dan kwam het er op neer dat de Flyers zes spelers, twee first-round draft picks en geld ($ 15 miljoen) boden en de Rangers vier spelers, drie first-round draft picks en geld ($ 12 miljoen) boden. Het is bijna overbodig om te zeggen dat elk pakket (toekomstige) supersterren bevatte. Om een goede speler te krijgen, moet je immers goede spelers opgeven. Er moest een arbitrage aan te pas komen om Philadelphia als winnaar aan te wijzen. Het is dan ook niet meer dan logisch dat we dit verhaal vervolgen met hun aanbod. Dat van de Rangers komen we later nog even op terug. Het is namelijk interessant hoe dat uitpakte.

Goed, terug naar Philly waar GM Russ Farwell heel diep in de buidel wilde tasten voor de volgende Gretzky, die hij eind juni 1992 te pakken had. Zo stuurde hij starting goalie Ron Hextall naar Quebec, waar deze overigens geen beste tijd beleefde getuige zijn .888 sv% en 3.45 GAA in 1992-1993. Na een jaar Quebec en een seizoen New York Islanders keerde Hextall in 1994 alweer terug in het oranje-zwart van de Flyers.

Dan waren er nog de blueliners Steve Duschesne en Kerry Huffman, die eveneens maar even de kleuren van hun nieuwe werkgever verdedigden. Huffman belandde al vlot in Ottawa en Duschesne kwam daar via St. Louis ook (enige tijd) terecht. Hij zou uiteindelijk drie keer uitgenodigd worden voor de All-Star Game en op 36-jarige leeftijd in zijn laatste seizoen de Cup winnen met de Detroit Red Wings.

NOG EEN SUPERSTER!

Dan gingen er ook nog wat forwards richting de Nordiques. Mike Ricci was destijds al een getalenteerde aanvaller, die altijd wel zijn goaltje meepikte. Chris Simon deed dat minder, maar hij was dan weer een speler die het bloed onder de nagels van de tegenstander vandaan kon halen. De laatste in dit rijtje was ook de beste. Of zou dat althans worden. Een jonge Zweed wiens kwaliteiten gelijke tred konden houden met die van Lindros.

Peter Forsberg kwam uit dezelfde draft als Eric Lindros, maar de Zweed werd “pas” als zesde gekozen. En dat terwijl ook hij in het jaar voor de draft in ’91 werkelijk duizelingwekkende cijfers noteerde. Als junior speelde Forsberg in 1990-1991 39 wedstrijden in de Juniorserien voor MoDo Hockey. Daarin liet hij zien in gemiddeldes nauwelijks onder te doen voor Lindros, want in die 39 potjes schoot hij 38 keer zelf met scherp en gaf ook nog eens 64 assists voor uiteindelijk 102 punten. Waarschijnlijk hadden ze daar in Scandinavië toen al wel door dat ze een heel speciale speler hadden. Eentje die uit zou groeien tot één van de beste Zweedse spelers aller tijden. Zo niet dé beste.

De Flyers waren daarmee nog niet klaar, want er gingen ook nog twee first-round draft picks de grens over. En dus een bedrag aan contanten, wat toen nog kon. Met de pick in ’93 hengelden de Nordiques goalie Jocelyn Thibault binnen. Een sluitpost die een paar jaar later nog weer gebruikt zou worden in een andere immense trade. Die trade zou ook weer enorme gevolgen hebben voor de franchise. Een franchise die toen al niet meer als Quebec Nordiques bekend stond.

VOLGENDE VERHAALLIJN…

Die first-round pick van 1994 zouden de Nordiques tijdens die draft nooit gebruiken. Om het overzichtelijk te houden, werd deze weer betrokken in een grote trade met de Toronto Maple Leafs. Hoewel de Leafs maar zijdelings betrokken waren bij de Lindros-saga was dit ook een trade die de franchise uit Toronto zou veranderen. De Flyers kregen Lindros, de Nordiques kregen Forsberg en de Maple Leafs kregen in Mats Sundin (first-rounder in ’89) hun toekomstig captain en sterspeler. Al wisten alle partijen dat aan het begin van de jaren negentig nog niet.

Goed dan, terug naar de man met wie het allemaal begon. Eric Lindros had zijn zin gekregen, was bij een Engelstalige franchise beland en kon op 6 oktober 1992 dan eindelijk debuteren in de NHL. En dat debuut was niet tegen de minste. Aan de overkant van het ijs vond Lindros namelijk één van de allergrootsten allertijden. Mario Lemieux en de Pittsburgh Penguins gingen dat seizoen op jacht naar hun derde Stanley Cup in successie maar kwamen in die eerste wedstrijd niet voorbij Lindros en de Flyers. Mede dankzij de eerste NHL-goal van The Next One hield Philadelphia de rivaal uit Pittsburgh op een gelijkspel: 3-3.

VLIEGENDE START

Eric Lindros zou in zijn eerste seizoen 61 van de 84 wedstrijden spelen. Met 41 goals en 75 punten deed de lange Canadees het uitstekend, maar de Calder Trophy voor Rookie of the Year won hij er niet mee. Die ging namelijk naar ene Teemu Selanne. Een jonge, razendsnelle Fin die dat jaar ook debuteerde in de National Hockey League en een dijk van een carriere zou neerzetten.

Er valt over te discussiëren of we dat ook van Lindros kunnen zeggen. Ja, hij won een Hart Trophy voor Most Valuable Player en ja hij won olympisch goud tijdens de Spelen van Salt Lake City in 2002. Ook werd hij een paar jaar geleden verkozen bij de 100 beste spelers in de historie van de NHL én mocht hij in 2016 de gang naar de Hall of Fame maken. Eric Lindros heeft wat dat betreft echt niks te klagen, maar voor iemand die zó dominant was als junior en van wie zó ontzettend veel verwacht werd, moet je concluderen dat deze erelijst toch wat tegenvalt.

Het mag misschien tegenstrijdig klinken, maar dát het wat tegenvalt, heeft alles te maken met de manier waarop Lindros speelde. Als junior torende hij boven iedereen uit, maar eenmaal volwassen kom je meer grote jongens tegen. Zowel letterlijk als figuurlijk als allebei. Lindros deelde uit op het ijs, maar bevond zich ook vaak aan de ontvangende zijde van een hit. En lang niet altijd waren die even netjes.

LEGION OF DOOM

Het zorgde voor (te) veel fysiek ongemak, maar vooral hersenschuddingen liepen (veel) te vaak als een rode draad door een seizoen. Lindros speelde uiteindelijk dertien seizoenen in de NHL en slechts twee keer kwam hij in de buurt van het volledig aantal wedstrijden. En dat is inclusief een door ‘n lock-out gekort seizoen 1994-1995.

Lindros speelde vaak geblesseerd. Hij moest wel. Na zijn eerste jaar bij de Flyers kreeg hij al een “A” op zijn shirt en deze werd vanaf 1994-1995 ingeruild voor de “C”. Dat brengt een voorbeeldfunctie met zich mee. Zoals de bijnaam van zijn aanvalslijn dat ook al jaren deed. Met Mikael Renberg en John LeClair vormde Lindros in die tijd het gevreesde Legion of Doom. Een lijn met louter grote, sterke, zware spelers die de tegenstanders de stuipen op het lijf joegen. Zijn eerste jaar als captain leverde hem de Hart Trophy op, maar zijn beste seizoen was zonder twijfel 1995-1996. Met 115 punten eindigde Lindros toen als derde in de Hart Trophy achter Lemieux en Messier, maar voor Jaromir Jagr die een slordige 149 punten op de borden bracht.

NACHTKAARS

Lindros behoorde zonder meer tot de elite in de NHL. Hij was zeker in zijn Flyers-tijd één van de supersterren in de League, maar naarmate de eeuwwisseling naderde en zijn leeftijd vorderde begonnen blessures hun tol te eisen. Met name 1998-1999 – een seizoen waarin Lindros 93 punten scoorden in 71 wedstrijden – liet achteraf z’n sporen na. Helaas volgde de ene hersenschudding de andere op dat seizoen. En het seizoen daarna. Destijds ging men anders met deze blessures om en achteraf kunnen we stellen dat de medische staf van de Flyers enorm tekort schoot. Zij lieten hun superster doodleuk spelen in de Eastern Conference Finals in 2000. Een enorme hit van de kneiterharde Scott Stevens zou voor altijd nadreunen.

Lindros was eind mei 2000 nauwelijks hersteld van weer een hersenschudding toen hij met de Flyers op het ijs stapte voor de Conference Finals tegen de Devils. Drie jaar eerder reikten ze helemaal tot de Stanley Cup Final en nu lag die kans er opnieuw. Lindros moest en zou spelen, maar Stevens stak daar op zijn kenmerkende wijze een stokje voor. Hij stond bekend als één van de tough guys in de NHL, had het vaker aan de stok met Lindros maar nu gaf de centre Stevens een uitgelezen kans hem hard tegen het ijs te smakken. Met zijn gezicht (zoals gewoonlijk) naar het ijs en de puck gericht had Lindros geen schijn van kans. Hij kon niet verder en zag de Devils niet alleen deze serie maar uiteindelijk ook de Stanley Cup winnen.

EINDE IN ZICHT

Die wedstrijd – Game 2 in de ECF – zou zijn laatste voor de Flyers zijn. Onderhandelingen over een nieuw contract liepen op niets uit en Eric Lindros zou zelfs het gehele seizoen 2000-2001 daardoor niet spelen. In 2001-2002 kwam hij alsnog terecht bij de club die een decennium eerder al ver wilde gaan voor een nog jonge (en fitte) Lindros. Bij de New York Rangers had hij nog een acceptabel eerste seizoen, maar werd steeds meer duidelijk dat hij lang niet meer de oude Lindros was.

Na de lock-out in 2004-2005 speelde hij nog bij Toronto en Dallas, maar de grote Eric Lindros was toen al geen schim meer van zichzelf. Op 23 april 2007 speelde hij namens Dallas zijn laatste wedstrijd in de NHL. Op 34-jarige leeftijd had hij het gevecht tegen zijn blessures verloren. Lindros speelde in 13 seizoenen 760 wedstrijden, scoorde 372 goals, gaf 493 assists en zat ook nog bijna 1400 minuten in de sin bin. Er zijn best veel spelers met meer punten dan Lindros. Er zijn er echter maar 21 die beter scoren wat betreft zijn gemiddelde. Met zijn 1.138 p/wedstrijd houdt hij onder meer Jari Kurri, Pavel Bure en Jaromir Jagr achter zich. Om maar wat grootheden in de sport te noemen.

NORDIQUES WORDEN AVALANCHE…EN WINNEN

Wat er met Lindros en de Flyers gebeurde, weten we nu. Maar hoe verging het de Quebec Nordiques na die enorme trade? Op die vraag zijn meerdere antwoorden mogelijk. Met de Nordiques an sich ging het niet zo best. De franchise hield onder die naam in 1995 op te bestaan. Alleen niet voordat Peter Forsberg nog even de Calder Trophy pakte voor beste rookie. De club ging verder in Denver als de Colorado Avalanche en daar vieren en vierden de voormalig Nordiques gigantische successen. Dat begon al in het eerste jaar.

De situatie is vergelijkbaar met de huidige Utah HC, dat ook de technische inboedel van de Coyotes overnam. In Denver kregen ze daardoor de beschikking over toppers als Forsberg, Ricci, Simon, maar ook bijvoorbeeld Joe Sakic. En gedurende het seizoen 1995-1996 ook nog eens Patrick Roy. De beste goalie van dat moment leefde in onmin met “zijn” Montreal Canadiens en de Avalanche hapten graag toe. Ze kregen Roy door onder andere Jocelyn Thibault – een pick uit de trade van Lindros – naar Canada te sturen. Het resultaat mocht er zijn. Al in het eerste jaar in Denver wonnen de Avs de mooiste Cup van allemaal: de Stanley Cup.

Ze versloegen in die finale betrekkelijk eenvoudig de Florida Panthers in vier wedstrijden en Forsberg zette in Game 2 zijn handtekening onder een hattrick. De Zweed zou tijdens zijn loopbaan lid worden van de Triple Gold Club. Hij won twee keer olympisch goud, werd twee keer wereldkampioen met de Tre Kronor en won ook nog twee keer de Stanley Cup. In 2014, twee jaar eerder dus dan Lindros, kreeg Forsberg meer dan terecht zijn plekje in de Hall of Fame. En drie jaar later zat ook hij bij de 100 beste spelers toen de NHL het eeuwfeest vierde.

RANGERS WINNEN OOK

De Nordiques/Avalanche kwamen dus goed uit de trade, maar dan blijft nog over de vraag hoe de Rangers hun “verlies” in de Lindros-saga verwerkten. Ook zij kwamen met een flink pakket naar Quebec. Onder meer Tony Amonte, Alexei Kovalev en één van de goalies Mike Richter of John Vanbiesbrouck. In dit geval geldt voor de Rangers dat de beste trades soms zijn de trades die je niet maakt. Richter was de starting goalie in de gewonnen Stanley Cup Final tegen de Canucks in 1994 en ook Alex Kovalev vindt zijn naam terug op de Cup vanaf dat jaar.

Cover photo: Denis Brodeur

5 Lessen na Super Bowl LIX

Toon Aerts
-
0
5 Lessen na Super Bowl LIX

Super Bowl LIX zindert nog steeds na. Niemand had verwacht dat de Philadelphia Eagles op deze manier de vloer zouden aanvegen met de tweevoudig verdedigende kampioen uit Kansas City. Wij bij SportAmerika proberen alvast vijf lessen te trekken uit de ongelooflijke wedstrijd die we afgelopen zondag zagen.

1. De oorlog wordt in de loopgraven gewonnen

Achteraf was iedereen vol lof over de front 4 van de Philadelphia Eagles. En met recht en rede. De defensive linemen van Philly vormden een ongeziene bulldozer die geen spaander heel liet van de O-line van de Chiefs. Jalen Carter, Milton Williams, Moro Ojomo en Josh Sweat bezorgden Patrick Mahomes en co bij elke snap nachtmerries. Laat ons daarbij ook Nolan Smith, Jordan Davis, Jalyx Hunt en veteraan Brandon Graham niet vergeten, die ook meer dan hun duit in het zakje deden. Samen zorgde deze ongezien diepe equipe voor maar liefst zes sacks. En dat zonder één keer te blitzen!

Maar ook aan de andere kant van de bal zagen we dominantie. De offensive line van de Eagles, al jaren een hoeksteen van het team, zorgde quasi de volledige game voor voldoende tijd voor Jalen Hurts om zijn ding te doen. Slechts één enkele keer werd Hurts echt in de problemen gebracht en leverde dat een interceptie op voor de Chiefs. Maar behalve dat ene schoonheidsfoutje zorgde de O-Line, onder aanvoering van Cam Jurgens, de waardige troonopvolger van Jason Kelce, voor een mooi gespreid bedje voor hun latere Super Bowl MVP. Een extra pluim mag ook op de hoed van Mekhi Becton. De voormalige tackle die zich bij de Eagles omschoolde tot Right Guard, moest even het veld verlaten met een blessure, maar knokte zich terug en mag zich na jaren miserie bij de New York Jets nu Super Bowl-kampioen noemen.

Het mag duidelijk zijn: de Eagles weten maar al te goed waar de verborgen sleutel van succes ligt. Namelijk bij de offensieve en defensieve frontlinies. De oorlog wordt namelijk gewonnen in de loopgraven en dat weet GM Howie Roseman maar al te goed. Kijk niet vreemd op als in de komende NFL Draft opnieuw een eerste of tweede ronde pick richting een lineman gaat.

2. De Chiefs hebben een probleem op Tackle

Waar de O-line bij de Eagles één van hun grootste krachten is, zorgde die bij de Chiefs al heel het seizoen voor kopzorgen. Met name de tackle-posities kwamen bijna iedere week onder vuur te liggen. Op tight tackle kon Jawaan Taylor zijn basisplaats behouden, maar dat deed hij enkel omdat er geen waardig alternatief was. Op left tackle was de situatie nog benarder. De Chiefs probeerden vier verschillende spelers uit langs de blind side van Patrick Mahomes en besloten uiteindelijk om All-Pro left guard Joe Thuney een rijtje op te schuiven. Dat werkte nog net op het einde van het reguliere seizoen en in de eerste twee weken van de play-offs. Maar in de Super Bowl zakte ook Thuney door het ijs. Josh Sweat begroef hem twee meter onder het veld van New Orleans. Mede hierdoor kon Patrick Mahomes meermaals geen kant op en gooide hij twee intercepties.

Voor de Chiefs zit er niets anders op dan naar oplossingen op zoek te gaan dit offseason voor hun offensive line. Niet vergeten dat ook de nederlaag in Super Bowl LV tegen de Tampa Bay Buccaneers werd toegeschreven aan een lekke offensive line. De vraag is alleen, met welke centen moet Kansas City dit doen? Ze hebben amper 11 miljoen aan cap space right guard Trey Smith is einde contract. En ook de Draft is geen garantie op succes. De starter op left tackle aan het begin van het seizoen was namelijk Kingsley Suamataia, die de Chiefs in de tweede ronde van de Draft hadden gekozen. Maar hij moest al snel plaats ruimen en startte uiteindelijk maar in twee games.

3. Deze Eagles zijn geen eendagsvlieg (/adelaar)

Na hun bye week in Week 5 begon het allemaal te klikken voor de Philadelphia Eagles. Saquon Barkley kreeg een prominente rol in de offense en de verdedigers voelden zich steeds comfortabeler in het systeem van DC Vic Fangio. Het leverde uiteindelijk het ultieme succes op met een blow-out van de Kansas City Chiefs in Super Bowl LIX. En wat dit succes nog zoeter doet smaken? Het hoeft niet bij die ene Super Bowl-titel te blijven. Vele van de auteurs van dit succesverhaal keren namelijk volgend seizoen terug naar Philly. Van de starters in de Super Bowl zijn enkel Mekhi Becton, Milton Williams, Zack Baun, Oren Burks en Josh Sweat einde contract. Wellicht zal Howie Roseman niet alle vijf zomaar laten gaan.

En dan is er de gemiddelde leeftijd. Vooral in de defensie is het woord aan de jeugd. Er zijn natuurlijk de rookies Cooper DeJean en Quinyon Mitchell. Maar ook Jordan Davis, Moro Ojomo, Jalen Carter, Nolan Smith en Nakobe Dean hebben niet meer dan drie jaar ervaring. Om het met een Vlaams spreekwoord te zeggen: zij zitten allen nog in de fleur van hun leven. Kortom, de toekomst oogt rooskleurig in de City of Brotherly Love.

4. Travis Kelce is sterfelijk geworden

Net als tegen de Bills in de AFC Championship game kwam Travis Kelce ook in de Super Bowl amper in het stuk voor. Kelce ving vier ballen voor 39 yards, maar alle vier zijn catches kwamen pas na de rust, toen de wedstrijd al lang gelopen was. De voorbije jaren sloeg Kelce er telkens in om in de play-offs plots zijn topvorm terug te vinden en een cruciaal element te vormen in de offense van de Chiefs. Dat lukte in 2024 voor het eerst niet. Hij ving zijn laagste aantal yards en laagste aantal touchdowns van zijn carrière in het reguliere seizoen. Tijdens de play-offs speelde hij enkel tegen de Houston Texans een vintage Kelce-wedstrijd. Het ziet ernaar uit dat Vadertje Tijd de strijd met de 35-jarige Kelce gewonnen heeft. En dus dringt de vraag zich op: hebben we Kelce afgelopen zondag voor het laatst in actie gezien op een NFL-veld?

5. Tom Brady kan even op beide oren slapen

Toen de Kansas City Chiefs de Buffalo Bills klopten in de AFC title game laaide het debat plots hoog op. Was Patrick Mahomes op weg om nú al Tom Brady voorbij te steken als GOAT? Vier Super Bowls in vijf trips, Drie Super Bowls op een rij, en dat allemaal voor je dertigste verjaardag? Genoeg om Mahomes nu al boven Brady te plaatsen, vonden velen. Maar die drie op een rij kwam er niet. En ook op de vierde Super Bowl is het nog even wachten. En dus kan het debat weer even de kast in. Wij zeggen niet dat het Mahomes nooit zal lukken om Brady voorbij te steken. Maar voorlopig kan de Fox-analyst nog even op beide oren slapen. Hij blijft nog even untouchable aan de top van het lijstje met greats.

Wie waren de grote winnaars en de verliezers van Super Bowl LIX? SportAmerika zette ze voor jou op een rijtje!

Beluister ook onze Super Bowl LIX Recap!

Coverfoto: Stephen Lew-Imagn Images

Super Bowl winnaars en verliezers: Eagles pakken tweede titel

Chris Van Dijk
-
0
Super Bowl winnaars en verliezers: Eagles pakken tweede titel

De schok was groot in New Orleans. Niet dat de Eagles de Super Bowl wonnen, maar wel de manier waarop. De 40-22 eindstand voelde nog flatteus voor de Chiefs. Maar wie waren de grote winnaars en verliezers van deze Super Bowl? SportAmerika zet ze voor je op een rijtje.

WINNAAR: VIC FANGIO

De enige plek waar we kunnen beginnen is de verdediging van de Eagles. De unit die het grote verschil maakte in deze Super Bowl. Het spel van de verdediging van de Eagles was een masterclass van Fangio, die na afgelopen seizoen overkwam van Miami naar Philadelphia. De Eagles slaagden erin om de hele wedstrijd druk te zetten op Patrick Mahomes. Het bijzondere: er was geen enkele blitz voor nodig.

De defensive line van de Eagles overklaste de offensive line van de Chiefs zonder dat er extra verdedigers voor nodig waren. Hierdoor kon de rest van de verdediging in coverage blijven, met als gevolg dat Mahomes de bal nergens kwijt kon. De defensie was goed voor zes sacks, twee intercepties (waaronder een pick-6) en een gewonnen fumble. Het was een verdedigende prestatie zelden vertoond in de Super Bowl.

VERLIEZER: PATRICK MAHOMES

Het was een rot moment om de slechtste wedstrijd in je loopbaan te spelen. Qua uitslag was de verloren Super Bowl tegen Tampa een grotere nederlaag, maar dat lag niet aan Mahomes. De offensive line was door blessures in dat duel gehavend, waardoor de Chiefs nooit echt een kans hadden.

Zondag was alles anders. De Chiefs hadden geen noemenswaardige blessures en Mahomes had al zijn wapens tot zijn beschikking. Uiteindelijk wist hij in de slotfase de schade nog iets beperken met 257 yards en drie touchdown passes. Toch zal de indruk die Mahomes afgaf in deze wedstrijd nog wel even blijven hangen.

WINNAAR: TOM BRADY

De nederlaag van de Chiefs was goed nieuws voor de aanhangers van Brady. Een vierde Super Bowl voor zijn dertigste verjaardag, een derde titel op rij, het zijn dingen die Brady nooit is gelukt. Een zege had Mahomes dan ook flink op weg geholpen om de discussie over de grootste QB in de geschiedenis van de NFL zijn kant op te doen vallen. Nu staan beiden op 3 gewonnen en 2 verloren Super Bowls op deze leeftijd. En dus nog flink wat werk voor Mahomes om de GOAT genoemd te kunnen worden.

VERLIEZER: PAT RILEY

De Chiefs hadden een kans om als eerste drie Super Bowls op rij te winnen. Vanaf het moment dat de ploeg vorig jaar de 49ers versloeg ging het over de three-peat. Nu is de eigenaar van het NBA-team Miami Heat Pat Riley de bezitter van het trademark Three-Peat. In de weken voorafgaand aan de Super Bowl hadden de Chiefs al onderhandeld met Riley over het gebruik van het trademark.

De gesprekken over het gebruik van het woord vielen niet heel goed in Philadelphia. Die gebruikten het als materiaal voor op het prikbord. Blijkbaar met succes, want er kwam geen three-peat. En Riley kan fluiten naar de miljoenen die hij van de Chiefs zou hebben gekregen.

WINNAAR: NICK SIRIANNI

De coach van de Eagles lag een jaar geleden zwaar onder vuur. Na een uitstekende start stortten de Eagles volledig in elkaar. Sirianni kon zijn baan redden, maar kreeg met Kellen Moore en Vic Fangio twee nieuwe coördinatoren. De grote vraag was of het voldoende was. Sirianni lag tot aan de start van het seizoen onder een vergrootglas.

Alle twijfels zijn nu wel weggenomen. De coaches van de Eagles hadden het hele duel de overhand op de Chiefs. Dat is de verdienste van Sirianni. Met twee Super Bowl-optredens in drie jaar, waarvan één zege, lijkt hij nu wel zeker van zijn baan. Sterker nog: alles wijst erop dat Sirianni een nieuw contract gaat krijgen. Met een salaris van minimaal 10 miljoen dollar per jaar.

WINNAAR: SUPER BOWL-MVP JALEN HURTS

Ook over Jalen Hurts waren er twijfels. Zeker dit seizoen werd Hurts niet gezien als een topquarterback. Door de komst van Saquon Barkley ging een groot deel van de aanval over de grond. Het spel van Hurts sneeuwde hierdoor onder. De passing game was het zwakke punt, zonder dat het de ploeg overwinningen kostte. Wel zorgde het voor frustratie bij de receivers. A.J. Brown liet meermaals weten dat de passinggame beter moest, waarbij automatisch naar Hurts werd gekeken.

Voor de wedstrijd tegen de Chiefs was vooral de vraag hoe de strijd tussen Hurts en Steve Spagnuolo uit zou gaan pakken. Spagnuolo is een meester in het onder druk zetten van de QB van de tegenstander. En als er iets is waar Hurts slecht mee omgaat, is het gooien buiten de pocket. En het omgaan met de druk van de tegenstander. In het eerste kwart was er een moment dat dit ook naar voren kwam. Onder druk gooide hij een bal te kort en werd onderschept. Het was het enige foutje in een verder vlekkeloos duel. Brown en DeVonta Smith vingen touchdowns op weg naar een ruime voorsprong. Hoewel er diverse kandidaten waren in een duel vol uitblinkers bij de Eagles ging de MVP-Award terecht naar Hurts.

VERLIEZER: TRAVIS KELCE

Gaat hij wel door of niet? Het was voorafgaand aan de Super Bowl een van de belangrijkste onderwerpen van gesprek. Kelce zei zelf dat hij het liefst nog een paar jaar zou spelen, maar in de dagen voor de wedstrijd kwamen de geruchten naar buiten dat hij een punt achter zijn loopbaan zou zetten.

Het is de vraag of de gedachten van de tight end zijn veranderd na het duel in New Orleans. Kelce was voor het grootste gedeelte onzichtbaar. Uiteindelijk kwam hij in het vierde kwart nog tot vier vangballen en 36 yards. Maar verder maakte hij geen enkele indruk. Is dit de manier waarop hij zijn loopbaan wil beëindigen? Of denkt hij het nog in zich te hebben om een jaar terug te komen voor een revanche?

WINNAAR: HOWIE ROSEMAN

Nick Sirianni was duidelijk na afloop. “Het geheim om een goede wedstrijd te coachen? Een goede ploeg hebben.” Een duidelijker compliment naar GM Howie Roseman kon Sirianni niet geven. En het kampioenschap van de Eagles is natuurlijk ook de titel van de beste GM in de league. Elke zet van de ploeg in de afgelopen jaren is zo ongeveer goud waard gebleken. Van het draften van Quinyon Mitchell en Cooper DeJean tot het aantrekken van Saquon Barkley.

De grootste verrassing was de doorbraak van Zack Baun. Hij was bij de Saints vooral special teamer en dacht bij de Eagles een kans te krijgen als edge rusher. Hij werd echter linebacker. En wat voor een. Genomineerd als defensive player of the year kan hij zich opmaken voor een enorme salarisverhoging komend offseason. Samen met Josh Sweat is hij de belangrijkste free agent bij de Eagles. Benieuwd hoe Roseman dit gaat oplossen.

VERLIEZER: BRETT VEACH

Tegenover het succes van Roseman staat het werk van Veach. De Super Bowl maakte pijnlijk duidelijk dat het roster van de Chiefs veel gaten heeft. In het reguliere seizoen kon Mahomes nog veel verbloemen, maar tegen de Eagles lukte dit niet meer. Alle zwakke plekken werden pijnlijk blootgelegd.

Voor een deel is dit het gevolg van het jarenlange succes. Geen hoge draft picks, spelers met dure contracten die betaald moesten worden waardoor er harde keuzes gemaakt moesten worden. Zoals het vertrek van L’Jarius Sneed. Het is een deel van de NFL en de reden dat het niemand gelukt is meer dan twee Super Bowls op rij te winnen.

Toch is er ook kritiek op Veach, die nooit de creatieve oplossing wist te vinden. In tegenstelling tot Roseman die elke draft en free agency weet te verrassen. Een van de commentatoren tijdens de Super Bowl zei het treffend. Op het moment dat Myles Garrett liet weten getrade te willen worden werd hij onmiddellijk in verband gebracht met de Eagles. Omdat het een typische Roseman-deal zou zijn. Maar niemand dacht aan de Chiefs. Het is niet hun manier van werken, maar moeten dit misschien wel gaan maken. Want Mahomes heeft meer hulp nodig dan hij zondag kreeg.

VERLIEZER: TAYLOR SWIFT

De Superdome was voor ongeveer 70 procent gevuld met Eagles-fans. En ze maakten lawaai voor twee. Qua sfeer domineerden de Philly-supporters de Super Bowl op hun kenmerkende manier. Iedereen die maar iets te maken had met de Chiefs werd getrakteerd op boe-geroep. Als je geluk had bleef het daarbij.

Een van de slachtoffers was Taylor Swift. De zangeres komt uit Philadelphia en in haar nummer Gold Rush zingt ze hoe haar Eagles-jersey aan haar deur hangt. Maar inmiddels heeft ze een relatie met Travis Kelce en dus was ze in New Orleans als Chiefs-fan. Met als gevolg dat ze die ene keer dat ze op het grote scherm werd getoond getrakteerd werd op het grootste fluitconcert van de avond. Het was zo erg dat de zangeres niet wist wat haar overkwam.

WINNAAR: JIM MURPHY

De Eagles domineerden vanaf de aftrap de Super Bowl, maar natuurlijk verliep het niet allemaal vlekkeloos. Bij een wedstrijd van de Eagles hoort een discussie langs de zijlijn, of ze nu winnen of niet. Dit keer waren het A.J. Brown en Nick Sirianni die woorden met elkaar kregen na een mislukte drive van de Eagles.

Brown loste het op zoals hij dit jaar al zo vaak heeft gedaan. Hij pakte zijn inmiddels wereldberoemde boek ‘Inner Excellence‘ erbij. En zo kreeg auteur Jim Murphy opnieuw gratis reclame voor wat nu inmiddels een van de best verkochte boeken van het moment is in de Verenigde Staten.

VERLIEZER: DONALD TRUMP

Voor het eerst in de geschiedenis was de zittende president bij de Super Bowl. Hier mocht hij in de rust naar het optreden van Kendrick Lamar kijken. Een half time show vol politieke boodschappen waarin Lamar liet weten het niet eens te zijn met de richting die het land heeft gekozen. Een half time show die door veel kijkers werd gezien als groot succes. Het is een nieuwe deuk in het imago van de president, die er dit keer zelf bij was.

WINNAAR: DE SCHEIDSRECHTERS

Waren ze foutloos? Zeker niet. Sterker nog: toen tijdens de eerste drive een pass op A.J. Brown werd teruggefloten door een vreemde OPI call dacht iedereen: hier gaan we weer. Maar de Eagles waren zo dominant dat de referees geen enkele kans kregen om de Chiefs terug in de wedstrijd te helpen. Er kwamen zelfs enkele fouten in het voordeel van de Eagles voor in de plaats.

Was het een optreden waar de zebras echt blij mee zouden zijn? Mogelijk niet. Maar de verhalen over hoe de refs altijd in het voordeel van de Chiefs fluiten, die konden in ieder geval de prullenbak in.

VERLIEZER: DRAKE

De laatste verliezer was de grootste verliezer van de avond. Want Lamar gebruikte zijn half time show niet alleen om kritiek op Trump te uiten, maar maakte ook gelijk gehakt van Drake, zijn grootste rivaal. Hierbij kreeg hij de steun van een volledige Superdome. Als er nog sprake is van een strijd, dan is die nu wel definitief beslist.

Lees hier de preview op de Super Bowl en of alles ook echt is uitgekomen.

Coverfoto: Matt Slocum / Associated Press

1...717273...803Pagina 72 van 803

SportAmerika.nl bestaat al sinds 1 december 2010. Vanaf dat moment is deze site dé Nederlandstalige plek voor Amerikaanse sporten.

©SportAmerika 2021 | Developed by CSSdsign

Laatste nieuws

MeNU