Home Blog Pagina 73

NFL Prospect Watch 2025: wide receivers

Lars Leeftink
-
0
NFL Prospect Watch 2025: wide receivers

Ook dit jaar kan er weer gesproken worden over een brede wide receiver class. Drie spelers lijken er bovenuit te steken, met daarachter nog een hele hoop receivers die kans maken het einde van de eerste ronde te halen en anders tijdens dag twee gekozen te worden. Ook is er nog de kwestie Travis Hunter.

DUIDELIJKE TOP DRIE?

Over het algemeen zijn er drie receivers bovenaan de lijstjes te vinden. Tetairoa McMillan, Luther Burden III en Emeka Egbuka. Vaak zal McMillan bovenaan dat lijstje staan. McMillan is de beste outside receiver van deze draft class met als specialiteit zijn yards after the catch-kwaliteiten en big plays. Ook is McMillan erg betrouwbaar en laat hij amper ballen vallen. Het enige wat hij niet echt heeft, is snelheid. Ook zijn kwaliteiten als route runner zijn niet fantastisch, waardoor hij vaak fysieke duels moet uitvechten met cornerbacks (en die vaak wint).

Luther Burden III is een compleet ander type. Burden is de beste slot receiver van deze draft, met mogelijk ook een toekomst als outside receiver. Burden is snel en vooral explosief op de eerste meters, maar ook Burden III is op zijn best na de catch. Het grootste probleem van Burden is dat het wel vaak alles of niets is en hij tevens last heeft gehad van drops. Dit was echter vooral in zijn eerste seizoen in college, waarna het steeds beter en beter werd.

Egbuka mag gezien worden als misschien wel de meest betrouwbare receiver van deze draft class. Het is een ideale WR3 voor elk team met kwaliteiten om zowel een outside receiver als slot receiver te zijn in de NFL. Ook Egbuka is goed in het creëren en verzamelen van extra yards na de catch en is tevens een hele goede router runner. Een echte zwakke plek in zijn zijn als receiver is er niet te vinden.

HET VERHAAL TRAVIS HUNTER

Dan is er nog Travis Hunter, die afgelopen seizoen bij Colorado zowel receiver als cornerback speelde. Bij Colorado kwam hij vooral in actie als outside receiver (71%), maar in de NFL zou hij wegens zijn explosiviteit, snelheid, route running, lichaamsbouw en atletisch vermogen het best tot zijn recht komen in de slot. Hunter zal niet veel yards na de catch creeren en heeft het vaak lastiger met press coverage en fysieke defense en zal tevens geen grote rol als blocker spelen in de NFL.

Veel analisten zijn van mening dat Hunter als cornerback nog beter is dan als receiver, maar feit is dat Hunter achter McMillan eigenlijk gewoon de best beschikbare receiver is in deze draft class. Op wide receiver valt er tevens meer geld te verdienen tijdens zijn tweede en derde contract in de NFL dan als cornerback.

BREDE WR CLASS

Ook dit jaar is de WR class echter weer erg breed. Dit blijkt wel uit het groepje achter de vier hierboven genoemde namen. Isaiah Bond (slot receiver), Matthew Golden (outside receiver) en Jayden Higgins (kan allebei, op zijn beste als outside receiver) worden het vaakst genoemd. Van de drie maakte Higgins in college het meest indruk en is zijn spel als receiver het meest verfijnd. Op magere yards na de catch-statistieken na zijn er eigenlijk geen zwakke en alleen maar sterke punten in het spel van Higgins te vinden.

Bond is een typische vertical threat die je elk jaar wel in een draft class tegen gaat komen. Bond is enorm snel en explosief, een fantastische route runner en tevens goed vanaf de line of scrimmage. Toch had ook Bond te maken met drops en is hij tevens niet goed in contested catches, fysieke duels en tegen press coverage.

Golden liet zich richting het einde van het seizoen zien bij Texas en is als een kanonskogel in de lijstjes gestegen. Golden is echter niet consistent gebleken in college en heeft tevens een blessuregeschiedenis. Toch is zijn atletisch vermogen, snelheid en route running een grote plus voor veel scouts. Zijn grootste probleem: drops.

OVERIGE OPTIES

Veel namen maken daarachter ook nog kans op een plek tijdens de tweede dag van de draft. Denk hierbij aan slot receivers als Xavier Restrepo (zeer betrouwbaar, goed na de catch, maar geen grote atleet en al 23 jaar), Tez Johnson (fantastische route runner en atleet met deep speed, maar fysiek niet NFL-waardig en tevens problemen met contested catches en drops) en outside receivers als Jack Beck (uitstekende router runner en statistieken als receiver, maar geen pure snelheid), Tre Harris (fysiek sterke WR, goed in constested catches, maar niet echt snel en matig op de eerste meters na de snap) en Elic Ayomanor (productieve, fysieke receiver op zijn best in 1vs1, maar matig na de catch voor iemand van zijn lengte, geen route runner of startsnelheid en veel drops).

Ook een Jalen Royals (typische deep threat outside receivers), Jaylin Noel, Tai Felton (goede en technische outside receiver), Ricky White en Nick Nash (multifunctionele receivers) en Savion Williams (outside receivers) zullen mogelijk dag twee halen.

SPORTAM 2025 DRAFT WR RANKINGS

Foto: J. Rebilas-Imagn Images

NHL Highlights: Hagel straalt voor Lightning, Vilardi voor Jets, Matthew wint broedertwist en veel meer!

Hans Mulder
-
0
NHL Highlights: Hagel straalt voor Lightning, Vilardi voor Jets, Matthew wint broedertwist en veel meer!

Geen blockbusters dit keer, dus keren de gebruikelijke rubrieken terug in deze laatste NHL Highlights voor de Four Nations-pauze. Die onderbreking zal de Winnipeg Jets niet al te gelegen komen, want zij zijn momenten (alweer) hét team in vorm. In Florida vinden we ook twee teams in vorm en in Pittsburgh mag dat ook gezegd worden van de goalie. Voor de Rookie maken we een uitstapje naar de KHL waar Canadiens-prospect Ivan Demidov laat zien waarom hij een top 5-pick is.

Door Dennis Bakker en Hans Mulder

HIGHLIGHTS

 GABRIEL VILARDI vs NEW YORK ISLANDERS

Het moet al heerlijk zijn om als beste in de NHL aan die Four Nations-break te beginnen. Om dat ook nog eens te doen met een 8-game winning streak op zak maakt het allemaal nog veel mooier. De Winnipeg Jets weten daar alles van. Tot verrassing van vrijwel iedereen zitten zij momenteel bovenop de apenrots en laten het aan anderen om in de buurt te komen. Iets wat alleen de Capitals nog enigszins lukt. Afgelopen vrijdag wonnen de Jets hun laatste wedstrijd voor de break. De eveneens in bloedvorm stekende New York Islanders blaften wel, maar beten niet. In Winnipeg waren de Jets met 4-3 te sterk.

Winnipeg voert de league aan in doelpunten voor, maar als je kijkt naar hun lijstje topscorers is dat nauwelijks een verrassing. Mark Scheifele en Kyle Connor zitten al boven de 30 goals en na vrijdag is ook Gabriel Vilardi hard op weg. De centre kwam in de zomer van 2023 over van de LA Kings en is in Winnipeg een schot in de roos gebleken. Met 2 treffers was hij niet alleen de grote man tegen de Islanders, maar brak hij ook nog eens zijn eigen record. In zijn laatste jaar bij de Kings kwam Vilardi tot 23 goals. Nu staat hij al op 24 treffers en moeten er nog ruim twintig wedstrijden gespeeld worden.

Zo’n 24 uur na deze nederlaag kregen de Islanders in Saint Paul al kans op revanche. Die leken ze tegen de Wild ook aan te grijpen, want na 27 minuten hadden zij een 1-3 voorsprong. Minnesota had het aan een ontketende Matt Boldy te danken dat de punten in The State of Hockey bleven.

MARTIN NECAS vs EDMONTON OILERS

Af en toe zijn er wedstrijden waarbij zoveel talent op het ijs staat dat het nauwelijks is bij te houden. Zo’n affiche hadden ze vrijdag in Edmonton, waar de Colorado Avalanche met grof geschut op bezoek kwam. Aan de ene kant dus Connor McDavid, Leon Draisaitl en consorten. Aan de andere zijde van het ijs Nathan MacKinnon, Cale Makar…en Martin Necas. Het is nog maar twee weken geleden dat de Tsjech overkwam van de Hurricanes, maar nu al is hij beslissend. In elk geval in het prachtige duel met de Oilers.

Het was de wedstrijd waarin Leon Draisaitl zijn 39e én 40e van deze jaargang scoorde. Aan de andere kant waren het Nathan MacKinnon en Cale Makar (2G) die een hoofdrol opeisten. Bij een 4-2 tussenstand in de tweede periode hadden de Avs de beste papieren, maar zo gemakkelijk kwamen ze niet van de Oilers af. Corey Perry en Draisaitl hielpen de thuisploeg weer langszij, maar met zijn twintigste van ’t seizoen schoot Necas de Avalanche vlak voor tijd alsnog naar de winst. Dit op aangeven van MacKinnon, die alweer zijn 66e assist noteerde.

RYAN DONATO vs  NASHVILLE PREDATORS

Een onvervalste kelderkraker in de Central Division. En dat hadden ze zeker in Nashville niet voor mogelijk gehouden aan het begin van dit seizoen. Waarschijnlijk gingen ze er bij de Predators toen ook niet vanuit dat ze begin februari een flink pak rammel kregen van de nog altijd rebuilding Chicago Blackhawks. Het gebeurde echter wel. Dit keer niet met dank aan Connor Bedard – die wel weer scoorde – maar vooral met dank aan Ryan Donato. Met 2 goals en 2 assists had de 28-jarige Amerikaan de avond van zijn leven.

Dat Donato met die 4 punten een behoorlijke vinger in de pap had wat betreft de 6-2 overwinning is een understatement. Hij zette zichzelf daarmee op 18 goals en 18 assists voor dit seizoen. Een aantal dat hij in zijn zeven voorgaande seizoenen nooit voor elkaar wist te krijgen. Waar de Blackhawks een welkome overwinning boekten, daar gingen de Predators voor alweer de zesde keer op rij onderuit.

Aan die beroerde serie kwam zaterdag een einde. Dankzij de 6-4 overwinning op de Buffalo Sabres stuurden de Predators de eigen fans nog enigszins met een goed gevoel de break in. Filip Forsberg nam 2 goals voor zijn rekening, maar de grote man aan de kant van Nashville was Ryan O’Reilly. Met maar liefst 4 assists zette de veteraan een persoonlijk record neer en gaf hij met ’t oog op de trade deadline nog maar weer eens zijn visitekaartje af. Bij de Sabres deed Dylan Cozens hetzelfde. Zijn naam wordt constant genoemd in trade-geruchten. Met zijn elfde van ’t seizoen liet de aanvaller zien waarom dat is.

BRANDON HAGEL vs DETROIT RED WINGS

We begonnen deze rubriek met de winning streak van de Jets. Er was echter nog een team in de NHL dat er zeven op rij gewonnen had. Een zin in de verleden tijd inderdaad, want die 7-game winning streak van de Red Wings eindigde zaterdag tegen de Tampa Bay Lightning. De Bolts vertrokken uit Detroit met een 6-3 overwinning en 2 belangrijke punten. De mannen van Jon Cooper troffen deze week in Ottawa (twee keer) en Detroit twee concurrenten voor de derde plek in de Atlantic Division en sloten die week met 6 punten af.

Tampa Bay sloeg met succes de aanval van de concurrentie af. Ze hadden dit niet in de laatste plaats te danken aan een uitmuntende Brandon Hagel. De voormalig sixth-round pick van de Buffalo Sabres, die bij de Blackhawks debuteerde in de NHL, is bezig aan een uitstekend seizoen. Zijn twee goals en twee assists tegen de Red Wings kwamen dan ook bepaald niet uit de lucht vallen. Vlak voor tijd bracht hij de Lightning in veilige haven met een empty-netter én zijn vierde punt van de dag.

In hetzelfde duel was er een mijlpaal voor Red Wings-aanvaller Vladimir Tarasenko, die zijn 300e goal in de NHL scoorde. Dylan Duke is er daar na zaterdag nog 299 van verwijderd. De Lightning-rookie debuteerde in Detroit en vinkte ook maar meteen zijn eerste NHL-goal af.

Zondag in Montreal boekten de Lightning – onder meer dankzij 2 assists van Hagel – hun vierde wedstrijd op rij. Met 3-5 werden de Canadiens geklopt in wat de laatste wedstrijd voor de Four Nations Face-Off (te volgen via ESPN) was. Met die 8 punten in vier duels hebben de Bolts de derde plek in de Atlantic, in elk geval voor even, weer stevig in handen.

WILL CUYLLE vs COLUMBUS BLUE JACKETS

De New York Rangers hebben bewogen maanden achter de rug, maar nu er even tijd is voor een evaluatie zal GM Chris Drury tot de conclusie komen dat een postseason-ticket nog altijd haalbaar is. Dit ondanks dat het weekend nog begon met een teleurstellende nederlaag tegen de Crosby-loze Penguins. Daardoor kwam er nog meer druk te staan op de wedstrijd in Columbus tegen de Blue Jackets. Daar was een overwinning eigenlijk noodzakelijk om in het spoor van de thuisploeg te blijven in de stand van de Metropolitan Division.

Die Blue Jackets waren na drie nederlagen op rij echter ook naarstig op zoek naar 2 punten. Na 40 minuten waren die ook binnen handbereik, maar in de laatste periode sloegen de Rangers keihard toe. Met zijn eerste van het seizoen trok aanwinst Urho Vaakanainen de stand gelijk. Hij deed dit op aangeven van William (Will) Cuylle, die helemaal aan het einde van de periode zelf het feestvarken werd. De Rangers straften een slordigheid achterin meedogenloos af en vertrokken met een 4-3 overwinning.

Daarmee noteerden ze de derde winstpartij in de laatste vier wedstrijden. Het gat met Columbus, dat vierde staat in de divisie, is nog maar 2 punten waarbij de Blueshirts ook nog een wedstrijd minder hebben gespeeld.

SETH JARVIS vs UTAH HOCKEY CLUB

We hadden Ryan Donato al met 4 punten, Brandon Hagel die dit kunstje ook flikte en Seth Jarvis vond dat hij niet achter kon blijven. In wat voor Carolina de laatste wedstrijd voor de break was, nam Jarvis de Hurricanes aan de hand. Overigens wel in samenwerking met Sebastian Aho, die even aan de Finse fans liet zien in prima vorm te steken richting het komende landentoernooi. De Canes wonnen zaterdag simpel met 7-3 van Utah. Aho was daarin goed voor 2 goals en een assist, maar Jarvis was in dit geval baas boven baas.

Nog maar twee weken geleden vinkte Seth Jarvis zijn eerste 4-point game van deze jaargang af en zaterdag tegen Utah deed hij ’t voor de tweede keer. De bezoekers uit Salt Lake City konden de eerste periode nog wel mee met de Canes, maar in de tweede was het woord aan de Canes. En Jarvis en Aho in het bijzonder. Met elk 2 goals maakten zij een einde aan de spanning in dit duel. De punten van Aho brachten hem – eindelijk – op gelijke hoogte met Martin Necas op de lijst met clubtopscorers. Net als Necas heeft de Fin nu 55 punten.

In Washington boekte Utah zondag een even verrassende als knappe overwinning op de Capitals. Tom Wilson voorkwam vlak voor tijd dat de thuisploeg met lege handen bleef, maar in de noodzakelijke shootout kregen de toekomstige Mammoth, Outlaws of gewoon Hockey Club alsnog loon naar werken: 4-5.

GOALIE OF THE WEEK

ALEXANDER NEDELJKOVIC (PITTSBURGH PENGUINS)

Nog niet zo lang geleden schreef Alex Nedeljkovic geschiedenis in de NHL, door als eerste goalie ooit een treffer in zowel de EHCL, AHL en de NHL te noteren. En passant noteerde de Amerikaan als eerste sluitpost ooit zowel een assist als een treffer in de 5-2 overwinning op Buffalo Sabres 18 januari jongstleden.

Drie weken later liet de 29-jarige Penguin andermaal van zich horen. In de 3-0 overwinning op Nashville Predators noteerde de goalie zijn eerste shutout van het seizoen, om vervolgens tegen New Jersey Devils en New York Rangers de kar eveneens te trekken voor de ploeg van head coach Mike Sullivan. Met name in de wedstrijd tegen de Rangers was Nedeljkovic op sommige momenten vintage. In de derde periode was het twintig minuten lang eenrichtingsverkeer — de Penguins schoten welgeteld nul (!) keer op goal –, maar hield de Amerikaan zijn doel schoon en sleepte een 3-2 overwinning uit het vuur. In drie wedstrijden stopte de teller van Nedeljkovic bij een 1.30 GAA en .943 sv%.

Toch kregen de fans in Steel City (en Team Canada) een behoorlijke domper te verwerken. Sidney Crosby raakte in de shootout nederlaag tegen New Jersey Devils geblesseerd aan zijn zijn linkerarm en men lijkt nu serieus rekening te houden met een afwezigheid op het aankomende Four Nations toernooi. Hoewel de superster naar Montreal is afgereisd, volgt later vanavond (maandag) een definitief besluit van de technische- en medische staf.

ROOKIE OF THE WEEK

IVAN DEMIDOV (MONTREAL CANADIENS)

Montreal Canadiens is — buiten de Stanley Cup Final in 2021 — de laatste jaren voortdurend in de strijd om de NHL Draft Lottery Odds te vinden. De recordkampioen kreeg in 2022 de beschikking over de first overall (Juraj Slafkovsky) en bond in 2023 als vijfde overall Oostenrijker David Reinbacher aan zich. Afgelopen zomer vergaarden de Habs maar liefst twee first-round picks: Michael Hage op plek nummer 21 en op plek vijf onze Rookie of the week Ivan Demidov.

Eén zwaluw maakt nog geen zomer, maar Ivan Demidov werpt zich in de KHL dit seizoen langzaam op tot een regelrechte Draft steal. De 19-jarige Rus maakt in het shirt van SKA St. Petersburg reuzenstappen (en meters) op het hoogste Russische niveau en schoot eind vorige maand het all-time record van Kirill Kaprizov (42) uit 2017 uit de boeken. Nooit eerder maakte een U20 speler zoveel punten in een seizoen als Demidov (43) en staat de teller op moment van schrijven op 44 stuks (negentien goals, 25 assists). Vorig seizoen kwam Matvei Michkov (Philadelphia Flyers) overigens ook akelig dichtbij: De “BFF” van John Tortorella strandde op 41 punten.

Het zal voor de fans in Montreal reikhalzend uitkijken zijn naar de exceptionele kwaliteiten van Demidov. Op aanvallend gebied is de Rus buitencategorie met zijn stick handling als absolute paradepaardje, maar is hij in de eigen D-zone eveneens een toegevoegde waarde aan het roster. Hands down van alle spelers in het huidige Montreal systeem, ligt het plafond van Demidov zonder twijfel het hoogst.

PLAYER OF THE WEEK

MATTHEW TKACHUK & ALEKSANDER BARKOV (FLORIDA PANTHERS)

Florida Panthers is hot! De klad bij de huidig kampioen kwam er rond de jaarwisseling enigszins in, maar de laatste weken dendert de Panthers-trein weer als een jekko richting de play-offs, waar met name de 7-2 overwinning op San Jose Sharks het startsein was van een puike campagne.

Met uitzondering van nederlagen tegen Vegas Golden Knights en Washington Capitals sloten de Panthers iedere wedstrijd winnend af en was het tweekoppig monster Matthew Tkachuk – Aleksander Barkov weer ouderwets op stoom. Het duo was sinds 1 februari goed voor maar liefst twintig punten (tien om tien verspreid over het tweetal) en staan de Panthers bij het in gaan van de Four-Nations op een tweede plaats in de Eastern Conference — op gepaste afstand van de ontketende Washington Capitals –.

Waar de broers Tkachuk de aankomende twee weken op één kamer zullen verblijven, was het dit weekend nog tijd voor een clash tussen de twee. In Sunrise stonden de twee teams in vorm tegenover elkaar, maar werd een tweede periode met maar liefst vier treffers de Senators fataal. Voor Matthew was het met drie punten (één goal, twee assists) een geslaagde campagne en noteerde hij alweer voor de zesde keer op rij een treffer. Grappig detail: Ook broer Brady schoot met scherp en zorgde voor de openingstreffer (powerplay).

Aleksander Barkov is eveneens on fire. De 29-jarige Fin schoot zichzelf tegen de Senators tweemaal op het puntenformulier, maar waren vooral zijn uitstekende optredens tegen New York Islanders (drie punten), Chicago Blackhawks (twee assists) en St. Louis Blues (twee assists) van onschatbare waarde. De Panters-captain stapt net als Tkachuk vandaag op het vliegtuig naar het Four-Nations toernooi, dat aankomende woensdag door Canada en Zweden in gang wordt geschoten.

Cover photo: Jeff Curry-USA TODAY Sports

Super Bowl LIX Preview: Eagles revanche of Chiefs three-peat?

Marc Dorenbos
-
0
Super Bowl LIX Preview: Eagles revanche of Chiefs three-peat?

De allerlaatste van het seizoen. De belangrijkste van het seizoen. Het is weer zover. De Super Bowl staat komende zondagnacht op het programma. Net als twee jaar geleden treffen de Philadelphia Eagles en Kansas City Chiefs elkaar in de eindstrijd. Wie spelen er? Wie speler er niet? Waar moeten we op letten? Lees het allemaal in de grote preview van SportAmerika.

Philadelphia Eagles vs. Kansas City Chiefs

Caesars Superdome | zondagnacht | 00.30

Twee jaar geleden stonden de Eagles en Chiefs ook al tegenover elkaar in de Super Bowl. In een spectaculair treffen trokken de Chiefs toen met 38-35 aan het langste eind. Vorig jaar stond KC wederom in de Super Bowl, wat wederom een overwinning voor Patrick Mahomes & Co opleverde. Deze Super Bowl zal dus ofwel de revanche voor de Eagles ofwel een voor de Super Bowl-era unieke three-peat van de Chiefs opleveren. Genoeg om ons op te verheugen!

Blessures

Geen enkel team is zonder pijntjes op dit punt in het seizoen. Toch zullen beide teams in principe met bijna al hun starters op het veld staan. Tijdens de NFC Conference Championship Game had Eagles center Cam Jurgens last van rugproblemen, maar naar eigen zeggen zal hij gewoon op het veld staan in New Orleans. Jalen Hurts raakte tegen de Rams geblesseerd aan zijn knie, maar tegen de Commanders stond hij er gewoon. Veteraan Brandon Graham keert mogelijk terug van zijn gescheurde triceps-blessure in de Super Bowl. Een probleem waarvan het op dit moment nog niet duidelijk is hoe heftig het is, is de griep die enkele spelers van de Eagles heeft getroffen. Zo zou defensive tackle Jalen Carter niet 100% fit zijn. Linebacker Nakobe Dean is de belangrijkste afwezige bij de Eagles.

De Chiefs hebben wide receiver Skyy Moore nog op IR staan, maar Moore heeft een zeer beperkte rol in de offense dit jaar. De belangrijkste afwezige bij Kansas City is ongetwijfeld Rashee Rice, die al in Week 4 van dit seizoen wegviel met een knieblessure.

Key matchups

Beide elftallen hebben aanvallende en verdedigende sterren op het veld staan in elke linie. Er zijn meer dan genoeg wedstrijden binnen de wedstrijd waar je als liefhebber op moet gaan letten. Wij zetten er enkele op een rij.

Jalen Hurts versus de blitz

Een belangrijk onderdeel van het succes van de Chiefs is defensive coordinator Steve Spagnuolo. In het treffen met de Buffalo Bills wist hij quarterback Josh Allen bij vlagen in problemen te brengen door blitzes te callen. Met 35,6% stonden de Chiefs dit seizoen in de top 5 van teams die het vaak voor de blitz gingen.

Afgelopen jaar had Jalen Hurts het vaak zwaar tegen de blitz. Die leidde tot het ontslaan van offensive coordinator Brian Johnson, het aantrekken van Kellen Moore en head coach Nick Sirianni die afstand nam van offensive playcalling. Sindsdien heeft hij zich verbeterd. Hurts speelde recent tegen de Washington Commanders een relatief foutloze wedstrijd, ook als Washington de blitz bracht.

Let dus op als Spagnuolo weer eens een blitz inbrengt tegen de Eagles. Hoe Jalen Hurts en de offensive line daarmee omgaan zal veel van het aanvallende spel bepalen voor Philadelphia.

Chris Jones versus de Eagles offensive line

Chris Jones is elite. In het reguliere seizoen is hij dat al, maar de defensive lineman is in de play-offs nog van een ander niveau. Zowel interior als op de edge is Jones een gamechanger die het elke offensive line moeilijk weet te maken.

In de belangrijkste wedstrijd van het jaar treft hij een van de beste offensive lines in de NFL. De Eagles namen afgelopen jaar afscheid van center Jason Kelce, die met pensioen ging. Het zegt alles over het talent in de linie en de coaching van Jeff Stoutland dat dit relatief geruisloos ging. De vervanger van Kelce, Cam Jurgens, is een Pro Bowler. Mekhi Becton kende lastige seizoenen als tackle in New York, maar leefde dit jaar volledig op als right guard in de Eagles linie. Mannen als Jordan Mailata, Lane Johnson en Landon Dickerson zijn gehuisveste namen.

Jones versus die uitstekende linie zal gedurende de hele Super Bowl aantrekkelijke en interessante duels opleveren. Het is een van de vele duels die bepalend zal zijn deze Super Bowl.

Saquon Barkley versus de Chiefs run defense

Achter de geroemde offensive line van de Eagles acteert de beste free agent signing van het afgelopen offseason. Er bestonden twijfels over het contract van 3 jaar en 38 miljoen dollar. Was dit het waard voor een running back? Ja dus. Barkley rushte in het reguliere seizoen voor meer dan 2000 yards en 13 touchdowns. Met 118 yards kende Barkley tegen de Commanders qua afstand zijn slechtste wedstrijd deze play-offs. Hij rushte ook voor 3 touchdowns. Het zegt alles over zijn buitenaardse prestaties.

De Chiefs hadden gedurende het reguliere seizoen de op-zeven-na beste run defense in de NFL. In de play-offs kwam hier enigszins de klad in. Tegen de Houston Texans en de Buffalo Bills werden er gemiddeld 148 yards opgegeven. Tegen de beste running back in de NFL zal er uit een ander vaatje getapt moeten worden. Dat quarterback Hurts ook gevaarlijk is met zijn benen zal deze opgave des te lastiger maken.

Travis Kelce versus de Eagles linebackers

De Eagles defense is ijzersterk. Linebacker Zack Baun is een van de sterkhouders en was een Defensive Player of the Year kandidaat. Hij zal met zijn teamgenoten moeten zorgen dat Travis Kelce in toom wordt gehouden. Die kwaliteit hebben ze in huis. De Eagles defense liet dit jaar de minste tight end receiving yards toe.

Kelce is inmiddels 35 jaar en dat begint duidelijk te worden. Dit jaar had hij 823 receiving yards in het reguliere seizoen. Zijn 8.5 yards per reception was een career low. In de play-offs kwam Kelce meer op gang, met onder andere een 7/117/1 game tegen de Texans. Tegen de Bills kwam hij niet verder dan 19 yards. Hij zal tegen de Eagles uit een ander vaatje moeten tappen. Als het de Eagles lukt om het enige échte premium target van Mahomes in toom te houden, winnen ze een belangrijke strijd.

Jalen Carter versus Chiefs interior offensive line

Chris Jones versus de Eagles offensive line is interessant. Aan de andere kant is Jalen Carter tegen de interior offensive line van de Chiefs net zo interessant. Carter kent een ijzersterk jaar, met secondanten als Jordan Davis en Milton Williams. Dat zijn namen die ervoor zorgen dat de Eagles de run defense domineren en de quarterback op elk moment onder druk kunnen zetten.

De Chiefs offensive line is niet de állersterkste in de NFL, maar de interior mannen zijn uitstekend. Creed Humphrey is al zo’n beetje sinds zijn rookiejaar de beste center in de NFL. Hij werd geflankeerd door Trey Smith en Joe Thuney, twee ijzersterke guards. Het probleem is dat Thuney (die zijn vijfde Super Bowl ring kan pakken) nu als left tackle op papier staat, omdat de Chiefs daar het hele jaar problemen kenden. Thuney lost het probleem daar op, maar het zorgt er voor dat de left guard positie minder sterk is. Kunnen de Eagles profiteren van een kwetsbare Mike Caliendo op left guard?

Randzaken

American Football is ook entertainment. Dat geldt zeker voor de Super Bowl. De commercials, de aanwezige celebrities, de halftime show. Het zijn allemaal randzaken die voor sommige kijkers nog belangrijker zijn dan wat er op het veld gebeurt. Wat staat er op het programma?

Het volkslied wordt vertolkt door zanger Jon Batiste. De Grammy Award-winnaar won onder andere ‘Best R&B‘ album in 2022. Hij is co-componist voor de soundtrack van de Pixar film ‘Soul’. Rapper Kendrick Lamar neemt de halftime show voor zijn rekening, ondersteund door zangeres SZA. Lamar heeft een topjaar achter de rug, waarin hij een album uitbracht en zijn op rivaal Drake gerichte diss ‘Not Like Us’ de hitlijsten domineerde.

Voorspelling

De Eagles en Chiefs liggen gevoelsmatig dichter bij elkaar dan bij het treffen van twee jaar geleden. Bij de wedkantoren zijn de ervaren titelhouders Chiefs licht favoriet, maar de Eagles zullen zich daar niet veel van aantrekken. Wordt het een three-peat, of wordt het revanche? Wij gaan er zondagnacht weer klaar voor zitten. Voorspelling: Eagles.

Lees hier al onze artikelen in aanloop naar de Super Bowl!

Coverfoto: BoGraphix

NFL 7-on-7: Alles over de Super Bowl

Luuk Dokter
-
0
NFL 7-on-7: Alles over de Super Bowl

Het is zondag en dat betekent dat het niet lang meer duurt voor de Philadelphia Eagles en de Kansas City Chiefs de degens kruisen. Het is niet voor het eerst dat deze teams elkaar tegenkomen. Richting het evenement van het jaar wordt de NFL-redactie stevig aan de tand gevoeld. Wie wint de Super Bowl en waarom? Wat kunnen we verwachten van de halftime show? Spelen de refs een hoofdrol? Lees het in de NFL 7-on-7 over Super Bowl LIX.

1. Als de Eagles winnen, wie heeft voor hen dan het verschil gemaakt en op welke manier?

Chris van Dijk: Het gemakkelijke antwoord is natuurlijk Saquon, dus ik ga ergens anders heen. Mijn speler om op te letten is Cooper DeJean. De verdediger lijkt de speler te worden die Travis Kelce zal gaan verdedigen. Nu zal helemaal uitschakelen niet lukken, maar Kelce is wel de speler die Patrick Mahomes het meest vertrouwt. Als het DeJean lukt om Kelce in toom te houden, hebben de Eagles een goede kans.

Jimmy Driessen: De defensie met in het bijzonder Carter en Williams. Door Mahomes genoeg under pressure te krijgen.

Jurian Ubachs: Iedereen en z’n moeder zal Saquon zeggen, dus ik kijk naar de andere kant van de bal. De Chiefs verslaan, is Mahomes onder druk zetten en ik zie voor Jalen Carter een sleutelrol. Moet ie alleen niet ziek zijn, en dat was ie woensdag en donderdag helaas wel.

Lars Leeftink: De meest logische keuze is natuurlijk Barkley of Carter, maar ik kies voor iemand anders: LB Zack Baun. Een bizarre ontwikkeling doorgemaakt, overal te vinden en zowel in de run game defense als in coverage en zelfs als extra pass rusher erg efficiënt gebleken.

Marc Dorenbos: De rungame. Saquon Barkley heeft een fenomenaal seizoen achter de rug achter één van de sterkste offensive lines in de NFL. Tel daarbij op dat Jalen Hurts ook gevaarlijk is met zijn benen en dat de Chiefs run defense lichte scheurtjes vertoont deze play-offs, en je hebt een recept om te winnen.

Sean van Zon: Het doet me pijn om dit te zeggen, maar Saquon Barkley. Hij heeft de malheur van de Giants achter zich gelaten en laat dit seizoen bij de Eagles zien waarom hij een top 3, en niet nummer 3, running back is in de NFL. Elke run kan een 60 yard touchdown zijn bij Saquon.

Toon Aerts: Je kan natuurlijk wijzen richting Saquon Barkley, maar voor mij is de echte difference maker Defensive Coordinator Vic Fangio geweest. Hij heeft van de Eagles-defense opnieuw een juggernaut gemaakt. Hij transformeerde een special teamer in All-Pro (Zack Baun) en twee rookies in onbetwistbare starters (Quinyon Mitchell en Cooper DeJean).

2. Als de Chiefs winnen, wie heeft voor hen dan het verschil gemaakt en op welke manier?

Chris van Dijk: Marquise Brown. De kwaliteiten van Patrick Mahomes en Travis Kelce staan buiten kijf, maar dit duo gaat niet genoeg zijn om deze verdediging van de Eagles te verslaan. Tot nu toe wisten de Chiefs steeds net voldoende te doen om te winnen, maar ze hebben nog niet tegen een verdediging van het niveau van de Eagles gespeeld. Er moet iemand extra opstaan in de aanval en Hollywood lijkt die man te moeten worden.

Jimmy Driessen: Mahomes, saaie take maar de man is geboren om het verschil te maken wanneer het daadwerkelijk moet.

Jurian Ubachs: Steve Spagnuolo. De Spags D zorgt er al het hele seizoen voor dat de Chiefs weinig punten nodig hebben om te winnen. Tegen de veelzijdige aanval van Philly is een Spags masterclass nodig en daar is hij zeker toe in staat.

Lars Leeftink: Deze is lastiger. Chris Jones is een optie, maar ik kies voor DC Steve Spagnuolo, die al jaren fantastisch werk levert in Kansas City en dit jaar meer dan ooit de Chiefs flink geholpen heeft de Super Bowl te behalen

Marc Dorenbos: Patrick Mahomes. Dat hij elke januari nagenoeg foutloos is, is een wetmatigheid de afgelopen jaren. Deze play-off run is er nog geen reden geweest om daar aan te gaan twijfelen.

Sean van Zon: De reden dat de Chiefs al die close games wonnen, waren niet de refs, dat was Steve Spagnuolo. Tom Brady zei ooit dat de aanval van de Patriots slechts ‘competent’ hoefde te spelen, de verdediging zorgde wel voor de overwinning. Dat is bij de 2024 Chiefs ook het geval. De verwarrende blitzes, de sterke D-line en de underrated secondary gaat kopzorgen brengen voor Philly.

Toon Aerts: Zonder twijfel de Voodoo medicijnman die ze ergens in de catacomben van Arrowhead hebben ronddwalen. Alle gekheid op een stokje, ook hier lijkt het antwoord de DC te zijn. Steve Spagnuolo kan net op het juiste moment de juiste pressure optekenen om de tegenstander in de fout te dwingen. Geen coordinator in de NFL doet hem dit na. Het helpt natuurlijk ook dat je een Chris Jones in de rangen hebt die de opdrachten tot in de perfectie kan uitvoeren.

3. Dit jaar zal 22-voudig Grammywinnaar Kendrick Lamar de Halftime Show op zich nemen. Wat wordt in zijn optreden de grootste verrassing? En waar hoop je op in zijn performance?

Chris van Dijk: Lamar heeft als special guest die andere Lamar uitgenodigd, namelijk Jackson, zodat die ook eens aan de Super Bowl kan ruiken. En waar ik op hoop? Dat de rijen bij de bar niet te lang zijn zodat ik wat te drinken en eten kan bestellen. Verder trekt deze halftime show mij totaal niet en is het een hinderlijke onderbreking van de wedstrijd.

Jimmy Driessen: Hij gaat Drake dissen, en als gevolg daarvan wordt een boxing influencers event aangekondigd met Lamar en Drake als main event.

Jurian Ubachs: Er moet wel een sappige diss naar Drake in zitten, natuurlijk. Verder echt geen flauw idee.

Lars Leeftink: Mijn hoop is dat Lamar al zijn bangers gaat gebruiken, wat eigenlijk niet te doen is. Het heeft de potentie om de beste halftime show ooit te worden (beter dan die van Eminem van paar jaar geleden). Verder is mijn hoop gevestigd op een verrassingsoptreden van Taylor Swift en Jason Kelce. Zou een legendarisch moment zijn.

Marc Dorenbos: 1. Hij gaat een unreleased nummer spelen. 2. Hij gaat 15x Not Like Us doen.

Sean van Zon: MUSTAAAAAAAARD! De verrassing is waar ik eigenlijk ook op hoop: een keiharde diss naar Drake, die voor de NFL (misschien) over het randje is.

Toon Aerts: Ik hoop erop én het wordt tegelijk een mooie verrassing: dat men Drake vol in beeld neemt (gesteld dat hij aanwezig is natuurlijk) terwijl Kendrick “Not like us” speelt.

4. Wat is jouw meest bizarre voorspelling voor de Super Bowl?

Chris van Dijk: President Donald Trump is in het stadion. Als Travis Kelce in het derde kwart een touchdown scoort, juicht Taylor Swift iets te hard naar zijn zin. Hierop laat Trump de wedstrijd stilleggen tot TayTay uit het stadion is gezet.

Jimmy Driessen: Andy Reid kondigt na afloop zijn pensioen aan omdat hij zich liever wil richten op zijn toekomst als professioneel airhockeyspeler. Daarnaast loopt Taylor Swift weer over van de Chiefs naar haar echte liefde Eagles, en gaat ze bier op het podium drinken met Jason Kelce.

Jurian Ubachs: Tom Brady zijn co-commentaar blijkt zo slecht dat hij in de rust gewisseld wordt voor Greg Olsen.

Lars Leeftink: Jalen Carter gaat een big man touchdown scoren en daarmee de Super Bowl beslissen.

Marc Dorenbos: Na de wedstrijd wordt Toon ‘Toony Romo’ Aerts als nieuwe vaste Thursday Night Football voice voor Amerika bekend gemaakt.

Sean van Zon: Donald Trump is aanwezig bij de wedstrijd. Een grote kans dat er weer iets controversieels gebeurt rond hem. Gebouwd als een full back, ~tush~ Trump push anyone? Al zie ik het ook wel gebeuren dat hij na de wedstrijd een microfoon pakt en het om hem laat draaien.

Toon Aerts: Een Chief niet genaamd Patrick Mahomes wint Super Bowl MVP. Ik ga voor Trent McDuffie in dit geval.

5. We kunnen er niet omheen: Dit seizoen is er veel discussie rondom de perfomance van de refs in duels van de Chiefs. De scheidsrechter voor dit duel is Ronald Torbert. Hij officieerde sinds de AFC Championship Game van 2022 geen enkele Chiefs game. Wat verwacht je van de arbitrage?

Chris van Dijk: Ik verwacht dat de refs de winnende touchdown voor de Chiefs zelf vangen en dan de score goedkeuren. Ik ga maar uit van het ergste, dan kan het allemaal alleen maar meevallen. Vooral vanwege alle verhalen is het te hopen dat ze bij een eventuele zege van de Chiefs geen invloed hebben.

Jimmy Driessen: Dat er weer veel nutteloze calls voor beide teams zullen volgen. Ze willen zeker weer in de spotlights staan.

Jurian Ubachs: Niets speciaals. Het zou erg slecht zijn als ze om alle consternatie extra op de Chiefs zouden gaan letten. Ja, ze hebben dubieuze calls mee gehad soms, en ja, ik vind dat je moet kijken naar hoe je contact maken met een zichzelf opgevende QB bestraft, want soms is enig contact niet meer te voorkomen. Maar dat is een off-season discussie, niet iets dat voor de Super Bowl al anders moet.

Lars Leeftink: Ik hoop vooral dat we het niet over de scheidsrechters hoeven te hebben. Dat hebben we dit jaar namelijk alweer te veel gedaan.

Marc Dorenbos: De arbitrage zal ongetwijfeld fouten maken. Maar laten we het meteen uit de wereld helpen: Dat komt omdat ze incapabel (of simpelweg menselijk) zijn. Als je daadwerkelijk gelooft dat er een soort complot gaande is waarin een small market team als Kansas City wordt geholpen door de hogere machten in de NFL, raad ik je aan even een tijdje offline te gaan.

Sean van Zon: Als de Chiefs winnen, dan is er hoe dan ook weer gedoe om de zebra’s. Ook als er eigenlijk niets gebeurt. Nu is het niet te ontkennen dat vooral roughing the passer vaak wordt toegekend, maar zijn we dat ondertussen niet gewend bij NFL refs? Ik hoop in ieder geval niet op een herhaling van een lichte holding, zoals twee jaar geleden.

Toon Aerts: Er zullen tien vergrootglazen op liggen, dus het kan twee kanten uitgaan. Ofwel overcompenseert Torbert en krijgen de Chiefs geen enkele call mee. Ofwel gaat de crew ten onder aan de zenuwen en wordt het een festival van verkeerde calls. Ik hoop dat ze alsnog de kalmte kunnen bewaren en dat we achteraf gewoon niet over de refs hoeven te praten.

6. Dan de hamvraag: Nemen de Eagles revanche voor de verloren Super Bowl LVI, of bewerkstelligen de Chiefs voor het eerst in NFL-historie de threepeat?

Chris van Dijk: Uiteraard gaan de Eagles dit winnen. Onder leiding van Super Bowl MVP Saquon Barkley wordt het 28-27 in het voordeel van de Eagles.

Jimmy Driessen: Als Eagles-fan kan ik eigenlijk niet anders kiezen dan Philly, hoewel het gewoon heel dom is om tegen Mahomes en Reid te wedden in de play-offs.

Jurian Ubachs: Je bent ondertussen een idioot als je tegen Mahomes en Reid wedt, maar ik doe het toch. Eagles pakken hem!

Lars Leeftink: Ik ben van mening dat de Eagles de betere selectie hebben, maar hier wedden tegen de Chiefs zouden alleen fans van de Eagles moeten doen. Voor de rest: ga niet wedden tegen Andy Reid en Patrick Mahomes in de Super Bowl.

Marc Dorenbos: Never bet against the Chiefs, maar ik ga het toch doen. De Eagles voelen completer dan twee jaar geleden en ik denk dat ze de Chiefs ditmaal kunnen hebben. Dat gezegd hebbende: deze ploegen liggen zo dicht bij elkaar dat het echt een coinflip is.

Sean van Zon: Hoe zou je ondertussen nog tegen de Kansas City Chiefs kunnen wedden? De Patriots dynasty is nooit geëindigd, het virus is gewoon van host gewisseld. Het is niet meer zo frivool zoals een paar jaar geleden, waardoor het vaak ook niet overtuigend lijkt. Toch doen de Chiefs elke keer het belangrijkste: winnen.

Toon Aerts: Vorige week dacht ik nog de Eagles, maar intussen neig ik toch naar de Chiefs. Ik denk dat we getuige zullen zijn van geschiedenis.

Oké, een bonusvraag: Als je uit iedere conference één team moest kiezen dat dit seizoen niet de play-offs haalde, maar volgende jaar wél in de Super Bowl staat, wie kies je dan en waarom?

Chris van Dijk: Ik kom hier uiteraard uit in de AFC, want de Eagles beginnen zondag aan hun poging om als eerste ploeg drie Super Bowls op rij te winnen. Elk jaar denk ik weer dat de Colts de potentie hebben om een goede ploeg te hebben. Bovendien zitten die in een matige divisie. Als het een keer goed valt, zouden zij zo maar een run kunnen maken. Daarom zou mijn keuze dan vallen op de Colts – Eagles als SB van volgend jaar.

Jimmy Driessen: SF Niners uit de NFC. Alhoewel ik op de Purdy hatewatch zit, Deebo Samuel tegenwoordig meer Febo Samuel is, en Aiyuk en CMC broos zijn, hebben ze nog steeds veel kwaliteit. Bengals in de AFC, al is het alleen maar om Mahomes voor de SB schrik aan te jagen.

Jurian Ubachs: Ik denk dat er een paar voor de hand liggende antwoorden zijn. De Bengals voelen als zekerheidje, de Seahawks zaten er al dichtbij en niemand zou opkijken van een terugkeer van de Niners. Maar ik ga dan voor Atlanta. Leuke aanval, goede eerste indruk van Michael Penix gezien. Als de verdediging daar wat bijgespijkerd wordt, moet de NFC South te pakken zijn. De Falcons moeten er volgend jaar wel in kunnen komen.

Lars Leeftink: Uit de AFC valt de keuze bij mij op de Bengals. De offense gaat onder leiding van Burrow en Chase weer productief zijn, de vraag is vooral of de defense onder een nieuwe OC stappen gaat zetten. In de NFC zijn de 49ers en Cowboys een makkelijke keuze natuurlijk, maar ik ga voor de Cardinals. Afgelopen seizoen was het enorm wisselvallig, maar het is ook een jong team. Zeker aanvallend gezien is er gewoon enorm veel talent en potentie aanwezig.

Marc Dorenbos: BENGALS. Die kies ik for the sake van mn eigen geluk. Er is niks leukers dan ‘je cluppie’ zien spelen als het er echt om gaat! Voor de NFC kies ik de 49ers. Lijkt me een safe bet en dit jaar was een drama door blessures.

Sean van Zon: AFC: Bengals. Aanvallend kunnen zij zich naar mijn mening meten met elk team in de NFL. Als ze die defense ook nog eens fixen, dan is Cincy zeker een contender. NFC: Cowb… natuurlijk niet! De 49ers missen of de play-offs, of ze halen de conference championship. Op veel posities zit het nog steeds goed. Volgend jaar doet SanFran gewoon weer mee

Toon Aerts: In de AFC zou ik de Patriots willen zeggen, maar het lijkt me weinig realistisch, ondanks de gunstige omstandigheden. Ik acht de Bengals met Burrow dan toch een grotere kanshebber. In de NFC kies ik -een beetje saai, ik weet het- voor de 49ers. De negatieve elementen zullen in het offseason geloosd worden en dan schat ik Kyle Shanahan hoog genoeg in om opnieuw een topploeg te smeden.

Lees hier de preview van Super Bowl LIX!

Photo credit: Caroline Brehman/EPA-EFE/Shutterstock

NFL Honors: Verrassende en minder verrassende winnaars

Arnold van der Werff
-
0
NFL Honors: Verrassende en minder verrassende winnaars

Afgelopen nacht vond de 14e jaarlijkse NFL Honors ceremonie plaats in het Saenger Theater in New Orleans, waar zondag Superbowl LIX zich afspeelt. Tijdens dit evenement werden de meest uitmuntende prestaties van het NFL-seizoen 2024 geëerd. Ook de nieuwste leden van de Pro Football Hall of Fame ontvingen hun gouden blazer. Hieronder zetten we voor jou op een rijtje wie de winnaars in de belangrijkste categorieën waren!

Meest Waardevolle Speler (MVP): Josh Allen, Quarterback, Buffalo Bills

Josh Allen werd verrassend genoeg voor het eerst in zijn carrière uitgeroepen tot MVP. In een spannend stemproces versloeg hij Lamar Jackson van de Baltimore Ravens. De meeste fans hadden toch wel verwacht dat Jackson met de prijs ervandoor zou gaan. Hij was namelijk eerder al verkozen tot first team All-pro over Allen door dezelfde mensen die nu ook op de MVP stemden. Gezien het verschil in stemmen, was het wel enorm close. Allen kreeg uiteindelijk 383 punten met 27 first place votes. Jackson kreeg daarnaast de andere eerste plaats stemmen, 23 stuks en eindigde op de tweede met 362 punten.

Allens statistieken voor het seizoen waren natuurlijk wel indrukwekkend: hij gooide voor 3.731 yards en 28 touchdowns met slechts zes intercepties. Daarnaast voegde hij 531 rushing yards en 12 touchdowns over de grond toe. Uiteindelijk kun je zeker stellen dat hij verdiend de prijs in de wacht heeft gesleept, omdat Jackson betere wapens om zich heen had dan Allen bij de Bills. Al met al krijgt Allen hiermee wel voor het eerst de waardering van meest waardevolle speler van het afgelopen seizoen die hij verdient.

Offensive Player of the Year: Saquon Barkley, Running Back, Philadelphia Eagles

Saquon Barkley kende een historisch seizoen bij de Philadelphia Eagles. Hij werd de negende speler in de NFL-geschiedenis die de grens van 2.000 rushing yards overschreed, eindigend met 2.005 yards in het reguliere seizoen. Inclusief de play-offs verzamelde hij 2.447 yards, waarmee hij dicht in de buurt kwam van het record van Terrell Davis. Zijn explosieve runs en consistentie waren cruciaal voor het 14-3 record van de Eagles en het bereiken van de Super Bowl. Mochten de Eagles daarin winnen van de Chiefs, dan zou hij zeker kansmaken op MVP van de play-offs, maar dat zullen we na zondag weten. Eén ding is zeker; de New York Giants kijken met lede ogen toe hoe hun ster binnen één seizoen is uitgegroeid tot een nog grotere superster.

Defensive Player of the Year: Patrick Surtain II, Cornerback, Denver Broncos

Patrick Surtain II werd erkend voor zijn uitstekende verdedigende prestaties. Volgens NFL Next Gen Stats stond hij het minste aantal reception yards toe (306) van alle cornerbacks met minimaal 375 snaps. Hij had ook de op één na laagste passer rating wanneer de receiver bij hem werd getarget en de laagste verwachte punten toegevoegd per target. Zijn vermogen om tegenstanders te neutraliseren maakte hem een erg waardevolle speler voor de Broncos. Het is al van 2019 geleden dat een defensive back nog eens de Defensive Player of the Year award mocht ontvangen. Dat was toen Stephon Gilmore van de New England Patriots.

Offensive Rookie of the Year: Jayden Daniels, Quarterback, Washington Commanders

Niemand stond versteld van de winnaar in deze categorie. Jayden Daniels had namelijk een opmerkelijk debuutseizoen bij de Washington Commanders. Hij leidde het team naar een 12-5 record en hun eerste NFC Championship optreden sinds 1991. Met een completion rate van 69%, 3.568 passing yards en 31 totale touchdowns, overtrof hij de verwachtingen. Daarnaast werd zijn memorabele Hail Mary touchdown tegen de Chicago Bears nog eens uitgeroepen tot NFL Moment of the Year. Allemaal signalen dat we hopelijk nog lang van Daniels mogen genieten in de NFL.

Defensive Rookie of the Year: Jared Verse, Outside Linebacker, Los Angeles Rams

Ook in deze categorie was de winnaar wel duidelijk. Jared Verse maakte indruk in zijn rookiejaar bij de Los Angeles Rams en wist deze prijs op zijn naam te schrijven. Hoewel hij geduchte concurrentie had van onder andere de twee Eagles rookies Quinyon Mitchell en Cooper DeJean, werd hij geëerd voor zijn seizoen. Daarin stelden zijn snelheid en instincten hem in staat om zowel in de pass-rush als in de run defense impact te maken. Zijn prestaties droegen bij aan de sterke verdediging van de Rams, de verrassende play-offs run en leverden hem de titel van Defensive Rookie of the Year op.

Comeback Player of the Year: Joe Burrow, Quarterback, Cincinnati Bengals

Hier begint de discussie enigszins, want in hoeverre is de prijs terecht voor een speler die afgelopen seizoen een deel miste door een blessure, maar veelal doorspeelde? De stemmers vonden het in ieder geval genoeg om Burrow onder anderen boven J.K. Dobbins te verkiezen. Dobbins lag er daadwerkelijk een hele lange periode uit, waarna het knap is om als running back opnieuw zo’n hoog niveau aan te tikken. Toch keerde Joe Burrow natuurlijk ook sterk terug, ook na een zwak begin van de Bengals aan het begin van dit seizoen. Het was helaas voor Cincinnati niet genoeg voor een plek in de play-offs, maar uiteindelijk eindigden ze erg sterk. Al met al heeft hij zeker spel laten zien waardoor je hem als waardige winnaar van deze prijs kan zien.

Coach of the Year: Kevin O’Connell, Head Coach, Minnesota Vikings

Kevin O’Connell werd erkend voor zijn uitstekende coaching bij de Minnesota Vikings. Onder zijn leiding presteerde het team boven verwachting, wat hem de titel Coach of the Year opleverde.

In het seizoen 2024 leidde O’Connell de Vikings naar een 14-3 record, wat een verdubbeling van het aantal overwinningen ten opzichte van het voorgaande seizoen was. Deze prestatie overtrof de verwachtingen, aangezien de bookies in Las Vegas voorafgaand aan het seizoen slechts 6,5 overwinningen verwachtten. Een cruciale factor in dit succes was de samenwerking tussen O’Connell en quarterback Sam Darnold, die in het offseason bij het team kwam. Darnold beleefde het beste seizoen uit zijn carrière met 4.319 passing yards en 35 touchdowns, wat bijdroeg aan de opmars van de Vikings naar de play-offs. Uiteindelijk heeft O’Connell dus het beste uit hem en zijn teamgenoten weten te halen, waardoor hij Dan Campbell en Andy Reid achter zich liet.

Assistant Coach of the Year: Ben Johnson, Offensive Coordinator, Detroit Lions

Ben Johnson’s offensieve strategieën bij de Detroit Lions leverden hem de titel Assistant Coach of the Year op. Zijn werk met de aanval van de Lions was cruciaal voor hun succes dit seizoen. Andere teams zagen dat natuurlijk, waardoor hij nu bij divisiegenoot Chicago Bears de nieuwe head coach is voor komend seizoen.

Walter Payton NFL Man of the Year: Arik Armstead, Defensive End, Jacksonville Jaguars

Arik Armstead werd geëerd voor zijn inzet buiten het veld en zijn bijdragen aan de gemeenschap. Zijn filantropische werk en betrokkenheid bij verschillende initiatieven leverden hem de prestigieuze Walter Payton NFL Man of the Year Award op.

Pro Football Hall of Fame Class of 2025

Tijdens de ceremonie werd ook de Pro Football Hall of Fame Class van 2025 aangekondigd. De inductees zijn:

Eric Allen, Cornerback, Eagles (1988–1994), Saints (1995–1997), Raiders (1998–2001)

Eric Allen speelde 14 seizoenen in de NFL en stond bekend om zijn uitzonderlijke vaardigheden in de verdediging. Hij verzamelde in zijn carrière 54 intercepties. Daarvan bracht hij er liefst acht terug voor touchdowns. Allen mocht zes keer naar de Pro Bowl en verdiende in 1989 een First-Team All-Pro onderscheiding. Zijn consistentie en leiderschap maakten hem tot een hoeksteen in de secundaire verdediging van elk team waarvoor hij speelde.

Jared Allen, Defensive End, Chiefs (2004–2007), Vikings (2008–2013), Bears (2014–2015), Panthers (2015)

Jared Allen was een dominante kracht in de verdediging en stond bekend om zijn vermogen om druk uit te oefenen op de quarterback. Hij behaalde in zijn carrière 136 sacks, wat hem op de 12e plaats aller tijden brengt. Allen leidde de NFL in sacks in zowel 2007 als 2011 en werd vijf keer geselecteerd voor de Pro Bowl. Zijn intensiteit en passie voor het spel maakten hem tot een formidabele tegenstander voor elke offensive lineman.

Antonio Gates, Tight End, San Diego/Los Angeles Chargers (2003–2018)

Antonio Gates, oorspronkelijk een undrafted free agent, groeide uit tot een van de meest productieve tight ends in de geschiedenis van de NFL. Hij verzamelde 955 recepties voor 11.841 yards en 116 touchdowns, het hoogste aantal touchdowns ooit voor een tight end. Gates werd acht keer geselecteerd voor de Pro Bowl en was een centrale figuur in de aanval van de Chargers gedurende zijn 16-jarige carrière.

Sterling Sharpe, Wide Receiver, Green Bay Packers (1988–1994)

Sterling Sharpe had een relatief korte maar zeer impactvolle carrière. In zeven seizoenen verzamelde hij 595 recepties voor 8.134 yards en 65 touchdowns. Sharpe leidde de NFL drie keer in recepties en twee keer in receiving touchdowns. Door een nekblessure eindigde zijn carrière voortijdig. Zijn dominantie tijdens zijn actieve jaren leverde hem uiteindelijk toch een plek op in de Hall of Fame. Samen met broer Shannon Sharpe vormen de Sharpes nu het enige broederduo ooit in de Pro Football Hall of Fame!

Lees hier de road to the Super Bowl van de Eagles en de Chiefs!

Coverfoto: AP Photo/Matt York

NHL Weekly: lichtpuntje in Boston, mijlpaal voor Gibson, Hartman gestraft en veel meer!

Hans Mulder
-
0
NHL Weekly: lichtpuntje in Boston, mijlpaal voor Gibson, Hartman gestraft en veel meer!

Het is de laatste NHL Weekly voor we ons onderdompelen in het nieuwe fenomeen Four Nations Face-Off. Het is ook een week waarin de NHL-franchises al een beetje een voorschot op die vrije tijd lijken te nemen. In tegenstelling tot de vorige editie was het nu een stuk rustiger op de werkvloer. Toch gebeurde er nog wel degelijk wat. Om de verkeerde reden krijgt bijvoorbeeld Ryan Hartman wat aandacht deze week, maar vielen er ook mooie milestones te noteren!

Door Dennis Bakker en Hans Mulder

ATLANTIC DIVISION

HUTSON LACHT HET LAATST IN CALDER CLASH

Na een flinke opmars in december en januari liepen de Montreal Canadiens de laatste weken net iets te vaak tegen een nederlaag aan. Vijf op een rij om precies te zijn. Afgelopen dinsdag kregen ze in San Jose een uitgelezen mogelijkheid om met die streak af te rekenen. In hun eerste wedstrijd zonder Mikael Granlund sputterden de Sharks behoorlijk tegen, maar dankzij onder meer de saves van Sam Monteambeault en een short-handed GWG van Joel Armia won Montreal eindelijk weer eens: 4-3.

Waarschijnlijk liet de neutrale toeschouwer deze kelderkraker aan zich voorbij gaan, maar het duel was wel degelijk van belang. In Macklin Celebrini en Lane Hutson stonden de twee beste rookies van dit moment namelijk tegenover elkaar. Hutson begon de wedstrijd met 2 punten meer dan zijn voormalig teamgenoot in college. De Canadiens-blueliner pikte middels een assist een puntje op, maar zag Celebrini in de race om de Calder Trophy wel naderen. De jongste speler in de NHL was goed voor een (prachtige) PPG en een assist in het duel waarin maatje Will Smith zijn 6-game point streak zag eindigen.

Het lukte de Habs niet om woensdag hun road trip door Californië met een winning record af te sluiten. Na een nederlaag in Anaheim en dus die overwinning in San Jose moesten de Candiens in LA met 3-6 buigen voor de Kings. Lane Hutson pakte wel weer zijn assistje mee na een ietwat gelukkige treffer van Mike Matheson. Vrouwe Fortuna kon een volgende nederlaag niet voorkomen en dus ook niet dat Montreal weer verder achterop raakt in de wildcard-race.

GOED EN SLECHT NIEUWS VOOR SENATORS

De Ottawa Senators hebben zich knap hersteld van een moeizaam eerste kwart van dit seizoen. Travis Green zag zijn team slechts acht van de eerste twintig wedstrijden winnen, maar met de Four Nations in zicht lonken de play-offs voor de Sens. In hun jacht krijgen ze nu welkome versterking. Afgelopen dinsdag speelde Linus Ullmark namelijk zijn eerste wedstrijd terug van z’n blessure. De Zweedse goalie was op 22 december op bezoek bij de Oilers voor het laatst in actie gekomen.

In Tampa Bay maakte Ullmark zijn rentree in wat voor Ottawa een bijzonder belangrijke ontmoeting was. De Lightning is één van de grootste concurrenten in die playoff-race en de 3-4 nederlaag kwam dan ook niet erg gelegen. Naast de wedstrijd verloren de Senators ook aanvaller Shane Pinto. Hij raakte geblesseerd in de eerste periode en keerde niet meer terug op het ijs. Helaas voor coach Green is Pinto niet de enige, want eerder deze week meldde ook Josh Norris zich al in de ziekenboeg.

Donderdag kregen de Senators al hun kans op revanche, maar weer trokken de Bolts aan het langste eind. Zonder de geblesseerde Anthony Cirelli was het dit keer minder spannend. Tampa Bay schonk de achterban een 5-1 overwinning waarin Brandon Hagel, net als dinsdag, opnieuw trefzeker was. De Lightning nemen zo de derde plek in de divisie weer over van Ottawa, dat ook nog twee wedstrijden meer gespeeld heeft.

RED WINGS ZETTEN OPMARS VOORT

Derek Lalonde kan de stand in de Atlantic Division maar beter even vermijden. Op het moment dat hij ontslagen werd bij de Detroit Red Wings leek de club bezig aan – opnieuw – een verloren seizoen. Spoelen we de film even door, dan zien we dat de Wings onder Todd McLellan helemaal terug zijn in de race voor de play-offs en zelfs serieus aanspraak maken op de derde plek in de Atlantic. Iets wat rond kerst ondenkbaar was.

Al vrij snel na zijn aanstelling leidde McLellan zijn werkgever naar een 7-game winning streak. We zijn nu ruim een maand verder en de Wings zijn bezig aan hun tweede 7-game winning streak onder deze coach. Eenvoudig gaat het allerminst, maar op bezoek bij de Kraken boekte Detroit dinsdag alweer de vijftiende overwinning in de laatste twintig wedstrijden. Ze hadden er een shootout voor nodig waarin Patrick Kane de gevierde man was. Het was een welkom succesje voor de viervoudig All-Star, die afgezien van die SO al vier wedstrijden zonder punten is.

Zaterdag spelen de Wings hun laatste wedstrijd voor de Four Nations-break. Zij ontvangen dan de Tampa Bay Lightning, een belangrijke concurrent in de strijd om die derde plek in de divisie. Of anders om één van de wildcards.

BRUINS STAAN VOOR LASTIGE KEUZES

Dat het spannend is in het oosten, dat weten we onderhand wel. Vrijwel elke franchise geeft zichzelf nog een kans op de play-offs. Hoe minimaal die kans ook mag zijn. Die spanning zadelt sommige general managers echter ook met een probleem op. Welke weg moet je bewandelen richting de trade deadline op 7 maart? Don Sweeney van de Boston Bruins is één van die GM’s. Boston is onder Joe Sacco weliswaar beter gaan presteren, maar is allesbehalve zeker van een ticket richting het postseason.

Veel smaken voor een trade heeft Boston niet. De meeste sterkhouders liggen voor langere tijd vast, maar Brad Marchand is een uitzondering. Je kunt je bijna niet voorstellen dat de Bruins-captain het seizoen afmaakt in een ander shirt, maar voor de juiste prijs kan Marchand zomaar een mooie rental zijn voor een contender. Dat geldt zeker niet voor Charlie McAvoy. De 27-jarige blueliner ligt nog voor jaren vast en had deze week iets te vieren.

Vorige week speelde McAvoy tegen de Winnipeg Jets zijn 500e wedstrijd in de NHL. Een duel dat hij snel wil vergeten, want voor eigen publiek gingen de B’s hard met 2-6 onderuit en McAvoy was -3 die wedstrijd. Afgelopen woensdag bereikte hij een volgende mijlpaal. Op bezoek bij de Rangers was McAvoy als aangever betrokken bij de 1-1 van David Pastrnak. Die assist bracht hem op 300 punten in zijn NHL-loopbaan. Helaas voor Boston en McAvoy kon die mijlpaal niet gevierd worden met 2 punten, want die gingen dankzij Chris Kreider naar de Blueshirts: 3-2.

STOLARZ WINT BIJ RENTREE

Goed nieuws voor de fans in Toronto! De Maple Leafs hebben Anthony Stolarz terug tussen de palen en de goalie ging donderdag in Seattle door waar hij in december mee bezig was. Pucks stoppen en wedstrijden winnen voor Craig Berube en de Leafs. Vorig seizoen maakte Stolarz indruk als backup bij de Panthers en als starter in Toronto trok hij die lijn moeiteloos door. Tot 12 december toen Anthony Stolarz in Anaheim geblesseerd raakte aan zijn knie.

In die paar maanden zonder hun goalie bleven de Leafs goede resultaten boeken. Die danken ze onder meer aan de scoringsdrang van Matthew Knies. De jonge winger heeft ’t aardig op de heupen dit seizoen en scoorde in Seattle voor alweer de derde wedstrijd op rij. Aanvallend deden de Leafs hun werk, maar ook defensief zat het goed in elkaar. Stolarz zag 27 schoten op zich af komen en had 26 keer een passend antwoord. Alleen Eeli Tolvanen wist hem te verschalken, maar de 3-1 overwinning kwam geen moment in gevaar. Toronto won voor de derde keer op rij en diende Seattle de vijfde nederlaag in de laatste zes wedstrijden toe.

METROPOLITAN DIVISION

KIRILL MARCHENKO VOOR ONBEPAALDE TIJD AAN DE KANT

We hebben het al vaker dit seizoen aangehaald, maar Columbus Blue Jackets draait – na het inktzwarte off-season – een heus droomseizoen. De ploeg van head coach Dean Evason draait met de Four Nations voor de deur nog altijd mee in de strijd om de wildcardtickets en dingt menig sterkhouder (Zach Werenski) behoorlijk mee in de strijd om de Hart Memorial Trophy.

Toch zullen de Blue Jackets het de komende tijd zonder de diensten van uitblinker Kirill Marchenko moeten stellen. De winger liep in de nederlaag tegen Dallas Stars afgelopen zondag een ongelukkig kaakbreuk op en staat voor onbepaalde tijd aan de kant. Zittend op de bench werd de Rus door een loose puck in de tweede periode getroffen en zocht direct de catacomben op. Waar er normaal gesproken zes tot acht weken voor het herstel van een kaakbreuk gepland staat, kunnen de metalen platen en schroeven die afgelopen maandag in een operatie zijn aangebracht soelaas bieden.

Het is een fikse aderlating voor het roster. Marchenko leidde tot aan zijn blessure het franchiseklassement in aantal goals (21) en staat hij met 55 punten tweede achter Zach Werenski — die overigens tegen Dallas eveneens het strijdtoneel verliet, maar inmiddels weer is teruggekeerd –. De +31 rating van Marchenko is nog altijd goed voor het beste +/- van de gehele NHL en schreef hij tegen LA Kings eind januari geschiedenis, door als eerste Blue Jacket ooit in zijn eerste drie seizoenen 20+ goals te noteren.

NICO HISCHIER OP INJURY RESERVE, SIMON NEMEC OPGEROEPEN

Het rommelt de laatste weken aan ’the Shore’. De ploeg van head coach Sheldon Keefe is nog altijd van een play-off plaats verzekerd, maar de motor hapert nu al een behoorlijke tijd.

Afgelopen donderdag plaatste het Front Office Nico Hischier op IR en riep het tegelijkertijd top prospect Simon Nemec op vanuit de AHL-affiliate Utica Comets. Het kwam overigens niet als een verrassing dat Hischier op de IR geplaatst zou worden. De Zwitser liep op 25 januari jongstleden in de 4-3 OT-overwinning tegen Montreal Canadiens een upper-body blessure op, na een cross-check van Habs-captain Nick Suzuki.

Net als het gemis van Marchenko, laat ook de afwezigheid van Hischier zich voelen. De first overall van 2017 was tot op heden bezig aan het beste seizoen uit zijn carrière en met 24 goals en negentien assists in 51 wedstrijden op een derde plaats in het franchiseklassement (achter Jack Hughes en Jesper Bratt).

Voor Simon Nemec zal het oproepen aanvoelen als mixed feelings. De second overall van 2022 speelde in zijn rookie season 60 wedstrijden in de hoofdmacht, maar spendeerde dit seizoen vooral zijn minuten in de American Hockey League. Tot flink ongenoegen van de Slowaak zelf uitte hij zichzelf vorige week in de media, dat hij het gevoel heeft zich niet optimaal te kunnen ontwikkelen en manifesteren in de NHL. Het leidde in de wandelgangen tot een behoorlijk circuit aan speculaties, waarbij onder meer San Jose Sharks aan de blue-liner werden gelinkt.

J.T. MILLER DIRECT VERTROKKEN NA TERUGKEER IN MADISON SQUARE GARDEN

Het was vorige week zaterdag andermaal heerlijk wakker worden voor de NHL-fans. Nadat een week eerder de ijshockeywereld op haar grondvesten schudde door de monstertrade van Mikko Rantanen, kwam er met de J.T. Miller deal een tweede blockbuster achteraan. De 31-jarige centre verruilde (niet geheel onverwachts) het shirt van Vancouver Canucks voor een terugkeer bij zijn oude geliefde New York Rangers en laat er vanaf wedstrijd één geen gras over groeien.

Na de 3-2 overwinning op Boston Bruins staan de Rangers mét Miller op het ijs op een 2-1-0 record, maar veel belangrijker is de impact die de “veteraan” op het roster heeft. Op het scherpst van de snede gooit en smijt de Amerikaan zich in de duels en staat de teller na drie duels op reeds twee treffers en twee assists.

De komst van Miller is niet alleen een zegen voor boezemvriend Vincent Trocheck (in plaats van in een hotel, trok Miller direct bij Trocheck in), maar ook voor Mika Zibanejad. De 31-jarige Zweed schaatst al een aantal maanden met de ziel onder de arm en was één van de hoofdonderwerpen in de trade geruchten in de Big Apple. Nu de schijnwerpers zich meer op Miller hebben verplaatst en kan hij zich focussen op een rol aan de zijkant. De taken die head coach Peter Laviolette van zijn centres eist, passen meer bij Miller dan bij ‘MZ’.

CENTRAL DIVISION

RYAN HARTMAN VOOR TIEN WEDSTRIJDEN GESCHORST

Minnesota Wild winger Ryan Hartman is afgelopen maandag voor tien wedstrijden geschorst door de NHL’s Department of Player Safety. De 30-jarige Amerikaan trok in de wedstrijd tegen Ottawa Senators Tim Stützle na een face-off naar de grond en kreeg de tien wedstrijden na een online-zitting aan de broek.

Het is voor Hartman alweer de volgende schorsing aan zijn uitpuilende “strafblad”. In totaal verzamelde de winger reeds vijf schorsingen in zijn carrière en heeft hij bovendien zeven boetes opgelegd gekregen — de meest recente na een cross-check tegen Cole Perfetti vorig seizoen –.

Voor de laatste schorsing van Hartman hoeven we niet eens zo heel ver terug in de tijd. In april 2024 gooide de Amerikaan uit frustratie een stick naar een referee en kreeg vervolgens drie wedstrijden aan zijn broek. Head coach John Hynes posteerde de winger de laatste tijd steevast op de vierde lijn en zal allerminst gelukkig zijn met de uitspatting van zijn “pupil”. Bovendien heeft GM Bill Guerin geen mogelijkheid om zijn cap hit te parkeren en blijft het onderdeel van het 23-koppige roster.

UTAH HOCKEY CLUB HEEFT NOG DRIE LOGO’S IN OVERWEGING

Het moment dat Utah Hockey Club zich definitief in een “nieuw” jasje zal gieten komt steeds dichterbij. Afgelopen week lekte namelijk een bericht uit naar de media, waarin de laatste drie namen en bijbehorende logo’s waren te vinden. Vorige week kwam al het nieuws naar buiten dat Utah Yeti definitief af viel, daar er commerciële conflicten zouden ontstaan met het populaire merk Yeti Coolers.

Op vrijdag 7 februari zijn er nog slechts drie mogelijkheden over: Utah Mammoth, Utah Outlaws en Utah Hockey Club. Bij de laatste drie namen werden ook direct de initiële logo’s gevoegd. Waar in eerste instantie het publiek niet warm liep voor de huidige naam ‘Utah Hockey Club’, begint de fanschare steeds enthousiaster te worden over het behoud van de huidige naam.

Middels een fan-voting zal er uiteindelijk een klap op worden gegeven en is het streven van de franchise om het uiteindelijke logo, kleurenschema en de naam voor aanvang van het seizoen 2025 – 2026 gereed te hebben. Het staat overigens al vast dat Utah vast blijft houden aan de combinatie lichtblauw-zwart.

PACIFIC DIVISION

GIBSON VINKT WEER MIJLPAAL AF

Het is een bijzondere week voor Amerikaanse goalies. Maandag meldden we al de milestone van Jonathan Quick, maar ook John Gibson vond zichzelf terug in de spotlights. De 31-jarige sluitpost speelde dinsdag tegen de Dallas Stars zijn 500e wedstrijd voor de Anaheim Ducks. Hij is daarmee de eerste goalie in de historie van deze franchise die dit aantal bereikt. Dat Gibson het ook nog eens bekroonde met een knappe overwinning maakte de avond extra speciaal.

Trevor Zegras was degene die voor die winst (2-1) zorgde. Voor Gibson z’n 202e zege namens de Ducks en daarmee heeft hij Jean-Sebastien Giguere voor het grijpen. Met 206 wins heeft Giguere het franchiserecord in handen, maar het is dus de vraag hoe lang dat record nog staat. Het aanscherpen daarvan zou een mooie beloning zijn voor het goede seizoen van Gibson. Een verrassend goed seizoen, want na zijn .888 save percentage vorig jaar werd hij door veel mensen afgeschreven. In de rol naast Lukas Dostal bloeit de dertiger deze jaargang echter helemaal op. Zijn .914 sv% is het hoogste sinds 2018-2019 en het 2.69 GAA het laatste sinds 2017-2018.

Naast de ontwikkeling van de jonge garde – en voor Gibson dus Dostal in het bijzonder – is er naast het franchiserecord weinig om voor te spelen. Anaheim is momenteel te goed om in aanmerking te komen voor een echt hoge draft pick, maar de achterstand op de wildcards is ook immens.

ZONDER HUGHES WINNEN CANUCKS VAN AVALANCHE

Na de trade van J.T. Miller was het de bedoeling dat de rust terugkeerde in Vancouver. Helaas voor de Canucks was het niet zo simpel. De ploeg verloor de eerste wedstrijden zonder Miller van Dallas en Detroit en online was de kritiek op onder meer Elias Pettersson niet van de lucht. Er zijn dan fijnere momenten denkbaar om de Colorado Avalanche te treffen. Zeker als dit ook nog eens moet gebeuren zonder captain Quinn Hughes.

Eén van de beste blueliners van dit moment moest zijn tweede wedstrijd op rij laten schieten. Hughes speelde vorige week vrijdag nog ruim 23 minuten in het duel met Dallas, maar ontbrak tegen Detroit ook al in de line-up. Hoewel je de beste speler altijd wilt opstellen, ging het zonder de captain verrassend goed tegen Colorado. Onder meer dankzij een uitblinkende Thatcher Demko en de eerste goal van Drew O’Connor voor zijn nieuwe club waren de Canucks met 3-0 te sterk voor Colorado.

Ze hadden donderdag heel wat meer te stellen met de San Jose Sharks, maar een zeldzame shootout in OT leverde dankzij Drew O’Connor de 2-1 zege op. In Californië miste Hughes zijn derde wedstrijd op rij. Of hij volgende week beschikbaar is voor Team USA tijdens de Four Nations Face-Off zal nog moeten blijken.

VERLENGEN MET PETTERSSON

Mackenzie Blackwood kreeg in Denver al binnen een paar weken een nieuw contract, maar in Vancouver hebben ze nog minder bedenktijd nodig. Marcus Pettersson blijft ook na dit seizoen behouden voor de Canucks. De 28-jarige Zweed zette zijn handtekening onder een zesjarig contract dat hem jaarlijks $ 5.5 miljoen oplevert. Niet alleen gaat hij er in salaris ruim $ 1 miljoen op vooruit, maar dit contract geeft zowel Pettersson als Vancouver rust richting de toekomst. De voormalig draft pick van de Ducks zou anders UFA zijn deze zomer, maar die mogelijkheid laat hij nu varen.

KNOBLAUCH RAZENDSNEL

Afgelopen woensdag wonnen zijn Edmonton Oilers in OT met 4-3 van de Chicago Blackhawks. Zo op het eerste gezicht niets bijzonders. De Oilers zijn immers titelkandidaat, terwijl ze in Chicago nog altijd bezig zijn met de rebuild. Echter had de GWG van Zach Hyman meer betekenis dan alleen 2 punten. Met zijn treffer schonk Hyman zijn coach de tachtigste overwinning in de NHL. Kris Knoblauch had daar slechts 123 wedstrijden voor nodig.

Hoe bijzonder dit is, blijkt wel uit het gegeven dat alleen Tom Johnson (in 111 als coach van de Bruins in de jaren zeventig) en Mike Keenan (in 116 in de jaren tachtig met de Flyers) sneller bij de 80 waren dan Knoblauch. Als vervanger van de ontslagen Jay Woodcroft sleurde Knoblauch de Oilers vorig jaar weg uit de kelder van de NHL en leidde hen naar de titel in de Western Conference. In de Stanley Cup Final maakten zij vervolgens een 3-0 achterstand ongedaan om in Game 7 alsnog met lege handen te staan.

Na een wat moeizame start hebben de Oilers de koppositie in de Pacific inmiddels te pakken. De overwinning op Chicago was de negende in de laatste dertien wedstrijden en daarmee profiteert Edmonton optimaal van de matige reeks in Vegas. Waar beide powerhouses lang gelijke tred hielden, hebben de Oilers nu een paar punten voorsprong op de dolende Golden Knights.

KNIGHTS BIJTEN VAN ZICH AF IN NEW JERSEY

Heel voorzichtig begonnen de volgers zich zorgen te maken over de Vegas Golden Knights. De ploeg van Bruce Cassidy verloor negen van de laatste elf wedstrijden en moet de koppositie in de divisie dus aan de Oilers laten. In New Jersey werd donderdag duidelijk dat hen dat niet zint. In één van hun beste wedstrijden van de laatste tijd rekenden de Knights af met zowel de Devils als hun losing streak.

Het was aan Devils-goalie Jake Allen te danken dat het nog enigszins spannend was. Pas in de tweede periode namen de Golden Knights namelijk afstand van de thuisploeg, maar de 0-3 van Jack Eichel al vroeg in de derde leidde Vegas definitief naar veilige haven. Dit was voor Eichel zijn negentiende van dit seizoen. De voormalig second-overall achter Connor McDavid is met zijn 19 goals en 67 punten met afstand de meest productieve Knight.

Vegas speelt nog één wedstrijd voor de Four Nations. Zaterdag gaan ze op bezoek in Boston en hopen daar met een goed gevoel de break in te gaan.

Cover photo: Michael Dwyer/AP Photo

Butler naar Warriors, Kuzma naar Bucks, Ingram naar Raptors

Lars Leeftink
-
0
Butler naar Warriors, Kuzma naar Bucks, Ingram naar Raptors

De Trade Deadline in de NBA was al bizar voordat 6 februari begonnen was door de trades van Luka Doncic/Anthony Davis en Zach LaVine/De’Aaron Fox. Op 6 februari waren de teams nog hongeriger om veel deals te maken.

WARRIORS HALEN BUTLER WEG BIJ HEAT

Het was inmiddels een soap geworden, maar deze soap is eindelijk voorbij. SG Jimmy Butler is getrade naar de Golden State Warriors van PG Stephen Curry en Nederlandse C Quinten Post. In ruil hiervoor krijgen de Miami Heat SF Andrew Wiggins, F Kyle Anderson, SG Davion Mitchell en een protected 2025 1st round pick.

Het is een volgende poging van de Warriors om toch nog een titel te winnen tijdens het tijdperk Curry. Ze zouden ook hebben geprobeerd Kevin Durant los te weken bij de Phoenix Suns, maar Durant had hier zelf geen interesse in.

Ook Utah Jazz (SG Josh Richardson, F KJ Martin, een 2028 en 2031 second round pick en geld) en Detroit Pistons (PG Lindy Waters III, PG Dennis Schroder en 2031 second round pick) waren onderdeel van een uiteindelijk dus vier-team trade.

KUZMA NAAR DE BUCKS VOOR MIDDLETON

Na de trade van Butler naar Warriors was het volgende grote nieuws dat Washington Wizards SF Kyle Kuzma na jaren van geruchten dan eindelijk werd getrade. Hij bleek samen met F Patrick Baldwin Jr, C Jericho Sims en een 2025 second round pick naar de Milwaukee Bucks te gaan, die SG/SF Khris Middleton, F AJ Johnson en een 2028 first round pick. Ook New York Knicks waren onderdeel van de trade, want PG Delon Wright en geld gingen naar New York.

LAKERS EN CAVALIERS BLIJVEN ZICH VERSTERKEN

Nadat Los Angeles Lakers zich hadden versterk met Luka Doncic, hield het daar niet op. C Mark Williams werd gehaald van Charlotte Hornets in ruil voor rookie SG Dalton Knecht, F Cam Reddish, een 2031 first round pick en een 2023 pick swap. De Lakers hebben hiermee hun gewenste center, die zeker na het vertrek van Anthony Davis nog niet aanwezig was.

Cleveland Cavaliers, die de Eastern Conference momenteel domineren, besloten zichzelf nog maar wat sterker te maken door voor Atlanta Hawks F De’Andre Hunter te traden. Cleveland gaf hier SG Caris LeVert, F Georges Niang, drie second round picks en twee pick swaps op.

BOGDANOVIC VERRUILT HAWKS VOOR CLIPPERS

Los Angeles Clippers besloten tijdens de drukke trade deadline van stadsgenoot Los Angeles Lakers niet stil te zitten. SG Bogdan Bogdanovic werd gehaald van Atlanta Hawks, die uitverkoop hielden. Clippers gaven hiervoor SG Terance Mann, PG Bones Hyland en een 2025, 2026 en 2027 second round pick op.

RAPTORS VERRASSEN MET TRADE VOOR INGRAM

De Toronto Raptors zijn momenteel bezig met een rebuild, maar lijken deze rebuild flink te willen versnellen. Het Canadese team besloot SF Bruce Brown, PF Kelly Olynyk, een first round pick en second round pick te traden voor het aflopende contract van F Brandon Ingram van New Orleans Pelicans.

De Raptors hopen er waarschijnlijk een vrij goedkopen contractverlenging uit te persen met Ingram en nog jaren door te kunnen met PG Immanuel Quickley, SG R.J. Barrett, Ingram, F Scottie Barnes, C Jakob Poetl en SG Gradey Dick.

OVERIGE DEALS

PG Marcus Smart, F Colby Jones, C Alex Len en 2025 first round pick naar Washington Wizards voor PF Marvin Bagley III, G Johnny Davis en twee second round picks. F Jake LaRavia naar de Sacramento Kings in deze deal.

F P.J. Tucker naar Toronto Raptors met een 2026 second round pick en geld voor G Davion Mitchell.

C James Wiseman naar Toronto Raptors met geld voor onbekende picks.

C Jusuf Nurkic met 2026 first round pick naar de Charlotte Hornets voor F Cody Martin, PG Vasilije Micic en een 2026 second round pick.

F KJ Martin met 2027 en 2031 second round pick naar Philadelphia 76ers voor geld.

C Cody Zeller naar Houston Rockets met 2028 second round pick in ruil voor Alpha Kaba (draft-rechten)

C Jonas Valanciunas naar Sacramento Kings voor F Sidy Cissoko en twee second round picks

PF Daniel Theis naar Oklahoma City Thunder met 2031 second round pick voor geld.

F Caleb Martin naar Dallas Mavericks voor SG Quentin Grimes en 2025 second round pick.

Foto: Jeff Haynes / Getty Images

Road to Super Bowl LIX: Philadelphia Eagles

Chris Van Dijk
-
0
Road to Super Bowl LIX: Philadelphia Eagles

Een jaar geleden was het nog maar de vraag of Nick Sirianni dit seizoen de hoofdcoach van de Philadelphia Eagles zou zijn. Na een totale ineenstorting van de ploeg hing zijn baan aan een zijden draadje. Sirianni kreeg twee nieuwe coördinatoren en een aantal versterkingen van GM Howie Roseman en hier zijn de Eagles weer. Terug in de Super Bowl.

Vorig seizoen was een grote teleurstelling voor de ploeg uit Philadelphia. Na elf wedstrijden leek er nog niets aan de hand voor de Eagles. Er was alleen van de Jets verloren, maar alle overige duels werden gewonnen. De goede serie kwam echter snel ten einde. Er volgde nog maar één zege, en in de eerste ronde van de play-offs werd er roemloos van de Bucs verloren.

De grote vraag was of de Eagles na deze ineenstorting nog vertrouwen hadden in hun hoofdcoach. Het antwoord bleek ja te zijn. OC Brian Johnson en DC Sean Desai werden wel aan de kant gezet. Hiervoor kwamen Kellen Moore en Vic Fangio naar Philadelphia.

HOWIE ROSEMAN MASTERMIND

De grootste winst boekten de Eagles in het offseason. GM Howie Roseman had al de naam een van de besten in de NFL te zijn en die reputatie maakte hij meer dan waar. Al werd dat natuurlijk nog niet direct in het offseason duidelijk. Want bij veel aanwinsten was het niet direct duidelijk dat ze zo’n grote invloed zouden hebben in het komende seizoen.

De move die wel opviel was het aantrekken van Saquon Barkley. De running back kreeg van de Giants niet direct een nieuw contract. Daarop volgde een voor de Giants pijnlijke overstap. De running back bleef in de NFC East, maar koos voor de Eagles.

Het was uiteraard niet de enige move van de Eagles in het offseason. Zo kwam C.J. Gardner-Johnson terug en werd Zack Baun overgenomen van de Saints. Het was een move die nauwelijks opviel. Baun startte in vier jaar in New Orleans in slechts twaalf wedstrijden en kwam in die vier jaar vooral in de special teams in actie. Hij was in vier jaar goed voor 2 sacks en een interceptie.

DEFENSIVE PLAYER OF THE YEAR

Niemand die ook maar verwachtte dat de Eagles hier een Pro Bowler hadden binnengehaald die zelfs genomineerd zou gaan worden voor Defensive Player of the Year. Niet alles wat Roseman in de zomer deed, pakte goed uit. Zo gaf hij Bryce Huff een flink contract. De linebacker verdween langzaam uit de plannen van Fangio en is een van de zeldzame missers van de Eagles.

De draft daarentegen was wel een succes. De twee eerste picks waren cornerbacks Quinyon Mitchell en Cooper DeJean. Waarschijnlijk had zelfs Roseman niet verwacht dat zij zo succesvol zouden zijn. Beiden zijn kanshebber voor Defensive Rookie of the Year en samen spelen ze een cruciale rol in de verdediging die Fangio heeft gebouwd en de beste in de NFL is geworden.

MATIGE START VAN HET SEIZOEN

De Eagles kenden zo in het offseason een behoorlijke metamorfose. Maar hoe zouden deze veranderingen uitpakken? De Eagles konden de twijfels in de eerste weken niet echt wegnemen. De ploeg speelde de eerste NFL-wedstrijd ooit in Brazilië, op een slecht veld in Rio de Janeiro. De Packers werden hier verslagen, maar het was nog niet overtuigend.

Dat bleek ook in de weken erna. De ploeg verloor in drie weken tijd van de Bucs en de Falcons en tussendoor werd met moeite van de Saints gewonnen. Uiteindelijk werden de Eagles gered door een vroege bye week. Het was de week die Fangio nodig had om zijn defensie te finetunen. Alle puzzelstukjes vielen langzaam in elkaar.

SAQUON’S MVP-seizoen

Daar komt bij dat Barkley zijn contract meer dan waard bleek te zijn. De eerste keer dat hij echt in de spotlights kwam was in week 6, toen hij terugkeerde in New York. Dit keer op bezoek. Barkley was in dit duel goed voor 176 yards. Het was tekenend voor wat er zou komen. Keer op keer wist Barkley indruk te maken met zijn runs. Met onder meer als hoogtepunt de achterwaartse sprong over een verdediger.

Het seizoen van Barkley was zo bijzonder dat hij lang zicht had op het rushing record. Een record wat hij waarschijnlijk verbroken had als hij in week 18 had gespeeld. Maar de Eagles waren op dat moment al zeker van de nummer 2 seed. Dat kwam omdat de ploeg van Sirianni na de bye alleen nog maar van de Commanders verloor. In een wedstrijd waar quarterback Jalen Hurts vroeg naar de kant moest met een hersenschudding. Door het 14-3 record kon Sirianni alle belangrijke spelers sparen in de laatste wedstrijd van het reguliere seizoen. Barkley moest het daarom stellen met de eer van het slechten van de magische barrière van 2000 yards.

EAGLES IN DE PLAY-OFFS

In de play-offs werd de kracht van de Eagles nogmaals bevestigd. Hurts was terug van zijn hersenschudding en de ploeg was weer op oorlogssterkte. Met een verdediging die turnovers af wist te dwingen en een Barkley die niet te stoppen was, rolden de Eagles door de play-offs. De Packers werden met ruime cijfers aan de kant gezet. Tegen de Rams domineerden de Eagles lang tot een opleving van de Rams in de slotfase het duel nog spannend wist te maken. Maar uiteindelijk wist de verdediging op het einde de zege nog binnen te slepen.

Hierdoor mochten de Eagles het in Philly opnemen tegen divisierivaal Washington om een plek in de Super Bowl. Een wedstrijd met hetzelfde recept. De verdediging van de Eagles wist vier turnovers af te dwingen, waarna de aanval de rest deed. Het resulteerde in een 55-23 overwinning. En het tweede optreden in de Super Bowl in drie jaar tijd. Sirianni heeft met het nieuwe succes laten zien dat het terecht is dat hij een nieuwe kans heeft gekregen. Maar kan hij met dit team ook revanche nemen voor de nederlaag tegen de Chiefs van twee jaar geleden? Dat is een vraag waar zondag een antwoord op komt.

Lees hier hoe de Chiefs de Super Bowl wisten te halen.

Coverfoto: Matt Slocum/AP

Road to Super Bowl LIX: Kansas City Chiefs

Toon Aerts
-
0
Road to Super Bowl LIX: Kansas City Chiefs

De Kansas City Chiefs zijn klaar om geschiedenis te schrijven. Al bij de viering van Super Bowl LVIII vorig jaar namen de spelers maar één woord in de mond: Three-peat. Patrick Mahomes, Travis Kelce en Andy Reid willen een nieuwe, gouden pagina toevoegen aan hun al rijk gevulde recordboek. Hun hele seizoen stond in het teken van de “derde op rij”. De weg naar een potentieel historische zege was evenwel niet makkelijk voor de Chiefs. Al zou je dat op basis van de statistieken en cijfers niet meteen zeggen. Een overzicht.

Na de triomf in Super Bowl LVIII -de tweede Super Bowl-zege op een rij voor de Chiefs- gingen GM Brett Veach en Head Coach Andy Reid meteen aan de slag om een roster bij mekaar te brengen dat klaar was om het ondenkbare te doen; voor een onuitgegeven derde keer op rij de Super Bowl winnen! De belangrijkste spelers die erbij kwamen in Kansas City waren twee wide receivers. In free agency kwam Marquise Brown over van de Arizona Cardinals. En in de draft kozen de Chiefs met hun eerste ronde keuze de pijlsnelle Xavier Worthy. Worthy klokte de snelste 40 yard dash ooit en werd hier en daar al de nieuwe Tyreek Hill genoemd. Deze toevoegingen maakte het voor iedereen duidelijk: de Chiefs wilden opnieuw snelheid in hun offense brengen.

Seizoen vol obstakels

Tijdens de openingsspeeldag betaalde de draft pick zich meteen uit. Xavier Worthy scoorde twee touchdowns in de 27-20 zege tegen de Baltimore Ravens. In de weken daarop begon echter de miserie voor de Chiefs. Isiah Pacheco, de 7e ronde keuze die uitgegroeid was tot de belangrijkste running back van de Chiefs, brak zijn kuitbeen in Week 2. Rashee Rice, die goed op weg was om de WR1 van de Chiefs te worden, blesseerde zich in Week 4 en zag zijn seizoen in rook opgaan. Bovendien had de belangrijkste nieuwe speler uit free agency, Hollywood Brown, nog niet eens zijn debuut gemaakt. Hij had zich namelijk al tijdens het preseason geblesseerd aan de schouder en zou pas in Week 16 voor ’t eerst het veld als Chief betreden. Ook Jaylen Watson, één van de startende cornerbacks, miste 11 wedstrijden tijdens het reguliere seizoen, vanwege een blessure.

Naast de blessures van enkele sleutelspelers, was het grootste obstakel dit seizoen misschien wel de offensive line. Vooral op left tackle kampten de Chiefs het volledige seizoen met problemen. Andy Reid stelde bij de start van het seizoen rookie Kingsley Suamataia op. Dat werd echter geen succes. Na amper twee weken werd de 2nd rounder al vervangen door Wanya Morris. Morris, zelf een derde ronde keuze in 2023, hield het tien weken vol op de positie, maar speelde ook niet denderend. En dus gingen de Chiefs de markt op, waar ze veteraan D.J. Humphries vonden. Maar ook Humphries loste de problemen langs de linkerkant niet op. Ten einde raad besloot Andy Reid tot slot om zijn All-Pro left guard Joe Thuney een plekje op te schuiven. Thuney deed het niet onaardig en werd ook tijdens de play-offs ingezet om de blind side van Patrick Mahomes te bewaken.

Veel nipte zeges, soms met het nodige geluk

Ondanks de problemen langs de O-line, wisten de Chiefs wel nog steeds overwinningen uit de brand te slepen. Veel overwinningen. De teller van het reguliere seizoen stopte finaal bij 15. Tegenover slechts twee nederlagen. En eigenlijk kunnen we voor de tweede nederlaag zelfs een oogje dichtknijpen, aangezien die werd geleden door de reserves van de Chiefs, toen er niets meer was om voor te spelen. Want in Week 18, toen de Chiefs kansloos onderuit gingen tegen de Denver Broncos, was de #1 seed in de AFC al binnen en zaten de belangrijkste starters op de bank.

Die 15 overwinningen kwamen er evenwel niet zonder slag of stoot. Geen enkele keer konden de Chiefs bijvoorbeeld meer dan 30 punten scoren. Ze werden zo het team dat het meeste overwinningen in één seizoen van 30 punten of minder kon behalen. Bovendien was in elf van de 15 zeges het verschil slechts één score. Meer dan eens kreeg met name de ijzersterke defense van coordinator Steve Spagnuolo de credits voor de overwinning.

En ook dame fortuna leek vaak samen met Taylor Swift in de VIP-box te zitten. Zo ving Isaiah Likely een touchdown in de slotseconden van de eerste game tegen de Ravens, maar stond hij met een halve teen buiten het veld. In Week 10 kregen de Broncos de kans om in Arrowhead te gaan winnen, maar blokte Leo Chenal de beslissende field goal. In Week 13 leken de Raiders op weg naar een knappe comeback, tot de rookie center de bal fumblede bij een snap en zo het leer teruggaf aan de Chiefs. En in Week 14 trapte Matthew Wright, de derde kicker al die de Chiefs tijdens het reguliere seizoen moesten gebruiken, de bal in de slotseconden tegen de paal, maar caprioleerde de pigskin alsnog binnen voor de winst.

Chiefs onklopbaar in Arrowhead

Hoe de zeges ook tot stand kwamen, de Chiefs waren opnieuw het team to beat in de play-offs. Eens te meer liep de weg naar de Super Bowl door Arrowhead. Na een weekje rust openden de Chiefs hun play-off-campagne tegen de Houston Texans. Opnieuw werd het spannend en opnieuw scoorden de Chiefs niet meer dan 30 punten. Maar opnieuw was het genoeg voor de zege. Travis Kelce, die een naar zijn maatstaven matig regulier seizoen had laten optekenen, ontbond als vanouds zijn duivels en werd de ster van de game.

Een week later, tijdens de AFC Championship game, kwamen de Buffalo Bills op bezoek. Na een razendspannende wedstrijd kon Patrick Mahomes al voor de vierde keer Josh Allen zonder zege naar huis sturen in de play-offs. Nooit eerder won een quarterback vier keer op een rij van een andere quarterback in de play-offs. De wedstrijd was niet vrij van controverse, want een discutabele ball spot-call ging in het voordeel van de Chiefs. Wél konden de troepen van Andy Reid voor het eerst dit seizoen meer dan 30 punten scoren. Het werden er 32 en deze waren voldoende om nipt te winnen van de Bills (32-29).

En zo boekten de Chiefs voor het derde jaar op rij, en voor de vijfde keer in de carrière van Patrick Mahomes, hun ticket naar de Super Bowl. In de aanloop naar die wedstrijd leek het de afgelopen week vaker te gaan over de invloed van de scheidsrechters dan over hun spelniveau. De Chiefs laten het echter niet aan hun hart komen. Zij focussen zich slechts op één ding. En dat doen ze al sinds het laatste fluitsignaal van Super Bowl LVIII: de three-peat.

Zou de tush push het verschil kunnen maken in Super Bowl LIX? Lees alles over de controversiële play in dit artikel!

Coverfoto: Sarah Stier/Getty Images

Gehaat en niet te stoppen: de tush push

Chris Van Dijk
-
0
Gehaat en niet te stoppen: de tush push

Een mogelijke regelwijziging. De Commanders die een waarschuwing kregen dat de scheidsrechters de Eagles een touchdown konden geven als ze overtredingen bleven maken. Geen play in de NFL die lastiger te stoppen is. En daarom zo gehaat bij tegenstanders. Ook in de Super Bowl zullen we ermee te maken krijgen. De Eagles zullen de tush push gaan gebruiken en het is aan de Chiefs om hier een oplossing voor te bedenken.

“Elke first down is first and 9 voor ons.” Hoofdcoach Nick Sirianni van de Eagles vertelt hoe groot het vertrouwen van de ploeg in de play is. De coach vertrouwt erop dat zijn ploeg op 4th down die ene yard met de tush push wel weet te pakken. En hij heeft geen ongelijk. Twee jaar terug, de vorige keer dat de Eagles de Super Bowl haalde was de play in 93,5 procent van de gevallen de first down. Of de touchdown.

De Eagles introduceerden de play in 2022. Al snel kreeg het de naam tush push omdat quarterback Jalen Hurts geduwd wordt om zo de first down te halen. Een naam die de Eagles-fans niet altijd even flatteus vonden. Vandaar dat zij met de naam Brotherly shove kwamen. Naar de bijnaam van de stad, de city of Brotherly Love.

QUARTERBACK SNEAK

Voor de spelers van de Eagles maakt het niet veel uit hoe de buitenwacht de play noemt. Zij hebben een andere naam, namelijk quarterback sneak. Want dat is de tush push. Niet meer dan een variant op een play die al sinds 1912 gebruikt wordt in het American Football. Bij een normale sneak duikt de quarterback nadat hij de bal gekregen heeft naar voren, langs de offensive line die probeert de verdediging naar achteren te duwen om zo voldoende ruimte te krijgen voor de first down.

De tush push werkt niet anders. Alleen dit keer staan er nog wat spelers achter Hurts die op het moment dat de quarterback naar voren duikt hem beginnen te duwen om op die manier zoveel mogelijk yards te pakken en zeker te weten dat Hurts minimaal de first down haalt. Of de touchdown als het vlak bij de endzone is.

De afgelopen jaren is de play bijna niet te stoppen gebleken. Dat realiseren tegenstanders zich maar al goed. Maar niet alleen de tegenstanders, ook toekomstig medespelers houden hier rekening mee. Zo wist Saquon Barkley bij het tekenen van zijn contract dat hij niet vaak de bal zou krijgen op 1 yard van de goalline. Vandaar dat de running back en MVP-kandidaat geen bonussen in zijn contract op heeft laten nemen voor een bepaald aantal touchdowns. Wel voor yards en het halen van All-Pro, maar niet voor touchdowns. Een slimme beslissing, want Barkley heeft alle doelen behaald en kan zo miljoenen dollars extra op de bankrekening bijschrijven.

Maar als de tush push niet te stoppen is, waarom wordt dit dan niet door alle teams gekopieerd? Het is een vraag die Nick Sirianni ook stelt als mensen een mogelijk verbod op de play voorstellen. Want voor veel liefhebbers is de brotherly shove een doorn in het oog. “Ik denk niet dat het een football play is”, zegt Commanders DC Jack del Rio over de tush push. “Het is een mooie rugbyplay, maar het is geen football.”

TWEE SPELERS GEBLESSEERD

Toch is het verbod er sinds oktober 2022, toen de Eagles de play voor het eerst lieten zien, niet gekomen. Vooral omdat de Eagles weinig nieuws doen. En andere teams hebben laten zien dat het een kunst is. De Giants probeerden de play ook een keer en zagen twee spelers geblesseerd uitvallen. De ploeg die het dichtst bij is gekomen, zijn de Bills. Zij gebruiken de tush push regelmatig, maar minder succesvol. Zo wisten uitgerekend de Chiefs in de AFC Championship Game op een cruciaal moment Josh Allen en de Bills op 4th down af te stoppen voor een turnover on downs.

De tush push is dit seizoen minder onverslaanbaar dan afgelopen seizoenen. Dat komt deels door het pensioen van Jason Kelce, de voormalig center en middelpunt van de play. Zo mislukte de ‘Brotherly shove’ tegen de Rams door een false start en de Commanders wisten Hurts een keer tegen te houden op fourth down.

Maar uiteindelijk hadden ook de hoofdstedelingen geen antwoord op de play. Toen de Eagles de bal op de 1-yard lijn hadden, hadden de Commanders maar één keuze. Proberen de snap van de Eagles zo goed mogelijk te timen om zo Hurts te stoppen of een turnover af te dwingen. Dat bleek echter onmogelijk. Na twee mislukte pogingen van Frankie Luvu kregen de Commanders de waarschuwing dat een volgende poging een onsportieve fout op kon leveren. De bezoekers veranderden de tactiek, maar probeerden nog steeds goed te timen. Om te vroeg in beweging te komen. Met een nog vreemder gevolg. De scheidsrechters waarschuwden de Commanders dat een volgende overtreding ervoor kon zorgen dat de Eagles de touchdown van de officials kregen. Washington staakte de pogingen en Hurts scoorde een touchdown.

In de vorige Super Bowl scoorde Hurts twee touchdowns met de tush push. Als de Eagles weer in de buurt van de endzone komen is er geen twijfel mogelijk welke play ze zullen proberen. Zeker omdat de paar keer dat Sirianni tegenstanders probeerde te verrassen met een variant niet succesvol waren. De Eagles zullen teruggaan naar hun favoriete play, namelijk Hurts met alles wat ze in zich hebben naar een score duwen. En hopelijk naar de tweede Super Bowl in de historie van de club.

Lees hier hoe de Eagles en Chiefs de Super Bowl haalden.

Coverfoto: Eric Hartline, USA TODAY Sports

1...727374...803Pagina 73 van 803

SportAmerika.nl bestaat al sinds 1 december 2010. Vanaf dat moment is deze site dé Nederlandstalige plek voor Amerikaanse sporten.

©SportAmerika 2021 | Developed by CSSdsign

Laatste nieuws

MeNU