We zijn begonnen! Na 82 wedstrijden zijn de mannen nu gescheiden van de jongens. Oftewel, de NHL Play-Offs zijn onderweg! Bij SportAmerika doen we dagelijks verslag van de mooiste tijd van het jaar voor de ijshockeyfan! Op 20 april zette Presidents’ Trophy-winnaar Winnipeg Jets het spektakel in gang en net als die andere 15 teams hopen zij ook in juni nog van de partij te zijn!
KWARTFINALE WESTERN CONFERENCE
GAME 1: WINNIPEG JETS – ST. LOUIS BLUES
De fans waren er klaar voor en lieten dat wederom zien met die indrukwekkende White-Out daar in Winnipeg. De spelers? Die waren er iets minder klaar voor. De openingsfase was namelijk voor de St. Louis Blues, dat ’t fysiek in de strijd gooide en dit deed in een enorm tempo. Het kwam St. Louis dan ook toe dat Robert Thomas op de powerplay de score opende. Een voorsprong die niet lang bleef staan. Eveneens op de PP schoot Mark Scheifele raak voor de thuisploeg en bracht daarmee het evenwicht terug: 1-1. Dit gaf de Jets het zetje wat ze blijkbaar nodig hadden. Nog geen 90 tellen na die 1-1 was het opnieuw raak. Jared Anderson-Dolan kreeg de 2-1 op zijn naam.
Het is een sport waarin momentum belangrijk is en Oskar Sundqvist bracht dit aan het einde van de eerste periode terug bij de Blues. Voor de bezoekers werd het nog mooier toen Jordan Kyrou zijn klasse etaleerde. Met zijn eerste van het postseason gaf Kyrou al vroeg in de tweede periode de voorsprong terug aan St. Louis. Geholpen door de powerplay startten zij opnieuw sterk en kregen de beloning in de vorm van de 2-3. Hoewel de Jets, net als in de eerste periode, wel beter in de wedstrijd kwamen, haalden de Blues met die stand het einde van de periode. Ze legden daarmee de druk bij de thuisploeg.
Wat in de tweede periode al werd ingezet, zette zich door in de derde. Defensief werden de teugels wat aangehaald en kansen werden schaarser. De gelijkmaker halverwege de derde kwam dan ook een beetje uit de lucht vallen. Alex Iafallo gaf het laatste zetje en zorgde vooral voor opluchting in Winnipeg. Beide coaches begonnen ongetwijfeld al aan een OT te denken, maar Kyle Connor zat daar niet op te wachten. Vlak voor tijd brak hij het pantser van Jordan Binnington en bracht het Canada Life Centre op de banken. Adam Lowry maakte met een empty-netter aan alle onzekerheid een einde, voor zover dat er nog was: 5-3.
UP NEXT:
Al in de eerste minuten werd duidelijk wat postseason-hockey betekent. Zeker bij de St. Louis Blues. Zes jaar geleden wonnen zij de Stanley Cup door het fysiek te maken. Te fysiek voor de meeste tegenstanders. Winnipeg had hier aanvankelijk moeite mee, maar aan het einde van de rit trokken ze wel aan het langste eind. Jim Montgomery zal voor dinsdag (01.30 uur Nederlandse tijd) dus nog wat anders moeten verzinnen. Dat zal niet meevallen. Zijn Blues spelen graag op het lichaam en dat houdt automatisch in dat je wel eens tegen straffen aanloopt. Juist daar excelleren de Jets al het gehele seizoen dankzij de beste PP in de NHL.
Tussenstand in de serie: Winnipeg leidt met 1-0
GAME 1: DALLAS STARS – COLORADO AVALANCHE
Op de dag dat Peter Laviolette bij de Rangers en Greg Croning in Anaheim te horen kregen dat hun aanwezigheid niet langer op prijs wordt gesteld, moesten de Stars zonder sterspeler Jason Robertson beginnen aan hun krachtproef tegen Colorado. Datzelfde Colorado kreeg ook al razendsnel de kans op een goal. Dallas wist de 5-on-3 echter betrekkelijk moeiteloos te overleven en dat sterkte het vertrouwen in Big D. De ploeg die het reguliere seizoen afsloot met 7 nederlagen hield stand en knokte zich zo in deze wedstrijd.
Deze powerhouses in het westen sloten hun eerste 20 minuten van de play-offs zonder treffers af. Halverwege de tweede periode veranderde dit. Juist op het moment dat Dallas Mackenzie Blackwood tot wat grandioze saves dwong, was het Artturi Lehkonen die scoorde voor de Avs. Het was een lucky, maar wat geeft dat?! Nathan MacKinnon leidde die goal in en de superster van Colorado schoot zijn team in de slotfase van de tweede periode op 0-2. Even daarvoor werd hij het slachtoffer van een high-stick en MacKinnon liet de Stars daarvoor hoogstpersoonlijk bloeden.
Zonder één van hun goalgetters moest Dallas dus een 0-2 achterstand zien weg te werken. Ze hadden daar nog 20 minuten voor en ook zij werden geholpen door een powerplay. Roope Hintz bracht de Stars terug in deze wedstrijd met een slimme tip: 1-2. Josh Manson zat bij die goal in de strafbank, maar de blueliner compenseerde dit met een assist op de 1-3 van Devon Toews. Met die goal legden de Avs het American Airlines Center het zwijgen op. Zij die er nog wel in geloofden, moesten daar na de empty-netter van MacKinnon op terugkomen. Charlie Coyle bepaalde de eindstand zelfs op 1-5 in het voordeel van de bezoekers.
UP NEXT:
Voor de Dallas Stars is het te hopen dat Miro Heiskanen en Jason Robertson snel beschikbaar zijn. Het was niet eens dat zij zoveel minder waren in deze Game 1, maar de Avalanche waren simpelweg effectiever. Gedragen ook door een uitblinkende Nathan MacKinnon (2G, 1A). We mogen hier ook zeker Mackenzie Blackwood niet vergeten. Hij was in deze wedstrijd beter dan Jake Oettinger en ook dat zal de Stars tegenvallen. Voor hen wordt Game 2 komende dinsdag (03.30 uur Nederlandse tijd) al een soort van must win in deze best-of-7.
Het veld van de NBA Playoffs 2025 is bekend. Nadat Orlando Magic en Golden State Warriors zich als #7 al geplaatst hadden, hebben Miami Heat en Memphis Grizzlies dit nu als #8 seed gedaan door Atlanta Hawks en Dallas Mavericks te verslaan.
Het meest spannend duel was die tussen de Hawks en Heat, waar uiteindelijk overtime nodig was om een beslissing te forceren. In het eerste kwart had Miami al een voorsprong van ongeveer acht punten gepakt die tot het vierde kwart bleef staan. Hawks pakte vervolgens in dat vierde kwart een kleine voorsprong, waarna er na een hectische slotfase uiteindelijk OT nodig was. In OT bleken de Heat vooral dankzij Davion Mitchell (16 PTS, 5 AST) de betere ploeg te zijn: 123-114. Tyler Herro scoorde dertig punten, terwijl bij Hawks Trae Young (29 PTS, 11 AST) en Onyeka Okongwu (28 PTs, 12 REB) de uitblinkers waren. De Heat mogen het gaan opnemen tegen #1 Cleveland Cavaliers.
In het westen wonnen Grizzlies vrij overtuigend van Mavericks. Het was vooral door een goed eerste kwart dat Memphis zou winnen, want na dat kwart stond het 39-24. Dat gat zouden de Mavericks in verloop van het duel niet meer goedmaken. Dit ondanks dat Anthony Davis veertig punten zou scoren. Bij Memphis scoorden drie spelers meer dan twintig punten: Jaren Jackson Jr (24 PTS), Desmond Bane (22 PTS) en Ja Morant (22 PTS). De Grizzlies mogen het opnemen in de eerste ronde van de playoffs tegen #1 Oklahoma City Thunder.
Het gaat nu echt om de knikkers in de NHL. Met Winnipeg Jets als winnaar van de Presidents’ Trophy, gaan in de nacht van zaterdag 19 april op zondag 20 april (Nederlandse tijd) de play-offs van start. Bij SportAmerika laten we je alvast warmdraaien met uitgebreide previews op de eerste ronde. Gisteren las je al alle ins en outs uit de Eastern Conference. Vandaag is het de beurt aan de Western Conference.
WINNIPEG JETS – ST. LOUIS BLUES
1e in de Central Division – 5e in de Central Division
Het is alweer zes jaar geleden dat Winnipeg Jets en St. Louis Blues voor het laatst in de play-offs tegenover elkaar stonden. In 2019 waren de Jets aan één van de beste periodes in haar “jonge” franchisebestaan bezig, terwijl de blauwhemden uit Missouri uiteindelijk met het eremetaal ervandoor gingen.
Spoelen we door naar 2025, kun je niet anders stellen dan dat de Jets het zo’n beetje aan haar stand verplicht zijn om deze serie naar zich toe te trekken.
ALS EEN RAKET UIT DE STARTBLOKKEN
Met het vertrek van Rick Bowness en de aanstelling van Scott Arniel waren de verwachtingen in Winnipeg niet heel hoog. Niet gek als GM Kevin Cheveldayoff na lang beraad een head coach aanstelt, die dertien jaar niet actief is geweest in de NHL.
De sceptici werden uiteindelijk keihard de mond gesnoerd. Winnipeg won veertien van de eerste vijftien wedstrijden en vestigde direct een nieuw NHL-record. Het gaspedaal werd nadien wat minder diep ingedrukt, maar na 82 wedstrijden is de winst van de Presidents’ Trophy een logisch gevolg van het ijzersterke seizoen.
Hoe gek het ook moge klinken, maar de kracht van dit Winnipeg ligt en lag niet bij de forwards. De vier lijnen presteerden met name in de eerste maanden ver boven verwachting en is dit vooral terug te zien in de onderliggende statistieken. Natuurlijk is de powerplay met 28.9% de beste in de NHL, maar de PP xGF/60 leverde ‘slechts’ een twaalfde plaats op. Ook de GF/G en xGF/G lagen redelijk ver uit elkaar.
Toch hebben de Jets de zaken uitstekend op orde. Met career best seizoenen voor onder meer Kyle Connor, Mark Scheifele, Nikolaj Ehlers en Gabriel Vilardi is er op sommige momenten geen houden aan. Connor (97) voert het pak aan en flirtte lange tijd met de grens van honderd punten en is lijngenoot Scheifele met 87 punten eveneens lights out.
VINTAGE MORRISEY, VINTAGE HELLEBUYCK
Hoe erg de aanvallende linies op sommige momenten ook excelleerden, de echte kracht van de Canadezen ligt achterop. Natuurlijk kunnen we dan niet om goalie Connor Hellebuyck heen. Het winnen van de Vezina Trophy is een A-B-C’tje na het beste reguliere seizoen uit zijn carrière. Met name in de categorie xGSA prijkt de naam van Hellebuyck op eenzame hoogte. Zijn eindtotaal van 49.48 is maar liefst twintig (!) punten hoger dan nummer twee Anthony Stolarz. Om nog maar te zwijgen over zijn sv% en GAA.
Toch heeft ook de blauwe lijn een ijzersterk seizoen achter de rug. Een 2.32 GA/G is goed voor een tweede plaats in de eindrangschikking en de xGA/60 was de zesde beste in de NHL. Hoewel de penalty-kill average was, is er geen houden aan in de eigen zone. Nagenoeg de gehele blauwe lijn eindigde boven de 2.0 in GAR en dat is in de voorbije dertig jaar slechts drie keer eerder voorgekomen in de NHL.
Josh Morrisey schoot dit seizoen andermaal met scherp. In de eerste maanden van het seizoen was de blue-liner één van de meest impactvolle spelers in de NHL en eindigt na 82 wedstrijden op een eindtotaal van 62 punten.
ONRUST HELEMAAL WEGGESPOELD
Het was zo onrustig in de eerste weken van het seizoen. Drew Bannister kreeg het vertrouwen van het Front Office, maar werd na het ontslag van Jim Montgomery in Boston zonder pardon aan de kant geschoven door GM Doug Armstrong. Bannister werd het kind van de rekening, maar dat de Blues hun prestaties zo zouden omdraaien had vrijwel niemand in Missouri aan zien komen.
Aan de hand van de nieuwe staf groeiden de Blues langzaam uit tot een serieuze wildcard contender. Waar Winnipeg met name in 2024 met scherp schoot, zo vintage waren de blauwhemden in 2025 op de spreekwoordelijke brommer.Sinds de 4-Nations in februari waren de Blues zelfs het beste team in de NHL (19-4-3 en verbetering van franchise record overwinningen op rij).
Op de aanvallende linies waren de usual suspects wederom op afspraak. Robert Thomas laat ook dit seizoen weer zien dat hij één van de meest ondergewaardeerde forwards in de League is en stopt zijn teller na 70 gespeelde wedstrijden op 81 punten. Naast Jordan Kyrou (70 punten) gaat de meeste aandacht toch uit naar een nieuwkomer: Dylan Holloway.
Het was het onderwerp van gesprek afgelopen zomer, nadat het Front Office in St. Louis een ongeschreven regel brak en Holloway en Philip Broberg middels offer sheets losweekte bij Edmonton Oilers. Dat de move de blauwhemden geen windeieren heeft gelegd is een understatement op zichzelf. Holloway is één van de beste aanvallende krachten van de Blues dit seizoen en manifesteert zich met 63 punten tot een toekomstig onderdeel van de Blues-core.
BLUE-LINE MAAKT SLAG ONDER MONTGOMERY
De serie tussen Winnipeg en St. Louis gaat een interessant schouwspel worden in de eigen zone. De Stanley Cup kampioen van 2019 heeft de blauwe lijn eveneens uitstekend op orde. Onder Bannister was het al redelijk, maar na de coachwissel zijn de Blues pas echt in de rankings gestegen.
Overall eindigen de blauwhemden als twaalfde (2.82 GAA) in de NHL, maar zijn ze top vijf sinds de aanstelling van Montgomery. Philip Broberg maakt flink wat tongen los na zijn komst uit Edmonton en is ook rookie Zack Bolduc een uitstekende kracht. Toch is er één ding waar de Blues niet in uitblinken: De penalty-kill. Met een slagingspercentage van slechts 74.2% is St. Louis bottom five NHL. Ook kregen de Blues nagenoeg de meeste goals tegen in een overtalsituatie.
Bouwen kunnen ze in Missouri nog altijd op goalie Jordan Binnington. De Canadees eindigt weliswaar op een gemiddelde van slechts .900 sv%, maar was hij sinds het 4-Nations toernooi ouderwets vintage met .911.
PROGNOSE
Bekijk je de prestaties van beide teams over 82 wedstrijden, ruikt en ademt alles een overwinning van Winnipeg Jets. De ploeg voegde haar eerste divisie-, Conference en Presidents titel aan haar palmares toe en zijn simpelweg op iedere linie (op papier) beter.
Voor de Blues is het vooral taak om zoveel als mogelijk gevrijwaard van penalty’s te blijven. 5 v 5 zijn ze zeker in maart en april de allerbeste in de NHL gebleken. Mits ze die vorm mee kunnen nemen naar de eerste ronde, krijgen we veel waar voor ons geld.
Toch ziet de NHL-redactie uiteindelijk Winnipeg er met de zege vandoor gaan. Een walk over wordt het niet, maar zeven wedstrijden gaat de serie niet duren.
Voorspelling: Winnipeg Jets in zes wedstrijden
DALLAS STARS – COLORADO AVALANCHE
2e in de Central Division – 3e in de Central Division
Het is voor de neutrale kijker één van de series om het meest naar uit te kijken. De divisieclash tussen Dallas Stars en Colorado Avalanche. Twee ploegen die van top tot bottom juggernaut waardig zijn en bovendien uit zijn op een flinke dosis revanche.
Dallas Stars zal de ongelofelijke kater van het verlies in de Western Conference Final van vorig seizoen weg willen poetsen en zijn de Avs op haar beurt — zeker na de Nichushkin gate van vorig seizoen — erop gebrandt de serie nu wel winnend af te sluiten.
Spektakel gegarandeerd!
MIKKO RANTANEN.. TÉGEN COLORADO
Het is een van de grootste trades sinds het begin van deze eeuw. Mikko Rantanen die mid januari plotseling van Colorado naar Carolina werd getrade. Krap zes weken later konden de verhuisdozen in huize Rantanen echter alweer ingecheckt worden voor een vlucht naar Dallas.
In ruil voor legio draft pick en de diensten van Logan Stankoven verdedigt de Fin — inmiddels met felbegeerde contractverlenging — de komende jaren het shirt van Dallas Stars. ‘Mister play-off’ loopt in het postseason meer dan één punt per wedstrijd gemiddeld en zal een van de kartrekkers bij Dallas zijn.
Toch kunnen we qua reguliere seizoen (andermaal) niet om Matt Duchene heen. De centre was vorig seizoen al één van de meest impactvolle spelers van het roster en dit seizoen ontvouwde zich eenzelfde soort scenario. In 82 wedstrijden kwam de voormalig Predator tot 82 punten en is hij samen met Jason Robertson en Wyatt Johnston de enige die de grens van dertig goals passeerde in Texas.
Sowieso hebben de Stars de zaken aanvallend prima op orde. Het 3.35 GF/G is het derde beste in de NHL en eindigt de ploeg van head coach Peter DeBoer op een derde plaats in aantal goals (275). Qua Corsi en Fenwick % zwemmen de Texanen echter in de middenmoot en is de powerplay wat gemiddeld. Vergeet overigens aanwinst Mikael Granlund niet. In San Jose was hij al een smaakmaker en in het groen van Dallas trok hij de goede vorm naadloos door (21 punten in 29 wedstrijden).
GEMIS HEISKANEN LIET ZICH MEER DAN VOELEN
De hit van Mark Stone op Miro Heiskanen op 29 januari was geen zuivere, maar zorgde indirect voor een neerwaartse spiraal van de blauwe lijn in Dallas. Niet alleen aanvallend kelderden de cijfers flink, maar kregen defensief plots niet dragende krachten het stempel van dragende kracht.
Ilya Lubushkin en Cody Ceci zijn ideale voor under the radar, maar in afwezigheid van Heiskanen moesten ze plots boven de radar presteren. Lubushkin hield het hoofd — mede door een prima Thomas Harley — boven het oppervlak, terwijl Ceci duidelijk moeite had met de druk. Met lijngenoot eindigde het duo in de bottom drie (!) defensieve paren met meer dan 300 minuten samen op het ijs.
Gelukkig voor de Stars is Heiskanen weer bijna fit voor de eerste ronde van de play-offs, maar moet hij wel Game 1 aan zich voorbij laten gaan. In afwezigheid van kan Peter DeBoer nog altijd vertrouwen op goalie Jake Oettinger. De Amerikaan noteerde 36 wins en was met name in de laatste weken van het seizoen lights out (.952 sv% in zeven wedstrijden).
TIEN MET EEN GRIFFEL VOOR GM CHRIS MACFARLAND
Het seizoen van Colorado beschrijft zich nog het beste als een rollercoaster. Weliswaar een dikke, vette positieve rollercoaster. Chris MacFarland bond begin december de schaatsen onder en hengelde een nieuwe tandem onder de lat binnen (daarover later meer). Vlak voor het publiceren van deze preview kwam daar ook nog eens het nieuws naar buiten dat Gabriel Landeskog weer op het roster van de Avs zal verschijnen. Speaking of a rollercoaster..
Aanvallend is en blijft Colorado een absoluut powerhouse. Nathan MacKinnon gooide andermaal Hart Memorial achtige cijfers op het ijs en eindigt het seizoen met 116 punten in 79 gespeelde wedstrijden (32 goals, 84 assists). Artturi Lehkonen was eveneens belangrijk en lieten ook Mikko Rantanen (tot aan zijn vertrek) en de teruggekeerde Valeri Nichushkin zien dat er met Colorado nog altijd niet te spotten valt. Met een 3.33 GF/G en een powerplay percentage van 24.79% heeft Jared Bednar het aanvallend prima voor elkaar. Zeker als men bedenkt dat onder meer Lehkonen, Nichushkin en Jonathan Drouin behoorlijk wat tijd langs de kant stonden dit seizoen.
Grote aandacht gaat (natuurlijk) uit naar de toevoeging van Martin Necas aan de line-up. De Tsjech was onderdeel van de monstertrade tussen Colorado en Carolina voor Mikko Rantanen en is vanaf minuut één op afspraak in Mile High City. In 30 gespeelde wedstrijden kwam de forward tot 28 punten en eindigt hij in zijn totaliteit op 82 punten. Met name op de tweede lijn in de tandem met (eveneens nieuwkomer) Brock Nelson is ‘Nechy’ lights out, maar was zijn beginfase op de MacKinnon line helemaal buitenaards. Een gecombineerd percentage van 64% maakte van het beste duo in de NHL NHL in duo-stats.
CALE MAKAR IS EN BLIJFT FENOMENAAL
Af en toe komt met superlatieven tekort om het spel van Cale Makar onder woorden te brengen. De 26-jarige Canadees is ook dit seizoen weer hard op weg naar een Norris Trophy en schreef op 3 april geschiedenis in Denver. In de 7-3 overwinning op Columbus Blue Jackets noteerde de blue-liner zijn dertigste treffer van het seizoen, waarmee hij slechts de negende blue-liner ooit werd die de grens van dertig goals beslechtte.
Het causale verband tussen het aantrekken van de tandem Scott Wedgewood – MacKenzie Blackwood drukte zich ook in de defensieve statistieken uit. Sinds de komst van Wedgewood op 30 november 2024 zijn de Avs defensief één van de meest stabiele ploegen van de NHL gebleken. Devon Toews blijft de vertrouwde sparringpartner van Makar en is met name op de sterk verbeterde penalty-kill (83.6% sinds de trade, beste in de NHL) de dirigent.
De ’Wood-brothers’ redden de meubelen tussen de palen, maar de ‘Sam-brothers’ redden de meubelen op de blauwe diepte. Sam Malinksi en Sam Girard zijn onderliggend een van de belangrijkste krachten op het roster van head coach Jared Bednar, waar met name Malinski de nodige aandacht verdient. Als undrafted speler is de Amerikaan in zijn eerste, echte seizoen NHL een welkome verrassing voor de fans in Denver.
Het derde paar op de blauwe lijn is niet opvallend, maar o zo belangrijk. Josh Manson en Ryan Lindgren combineren samen voor een 53.35 xG 5 v 5 en zijn in de eigen zone nagenoeg onklopbaar. Manson miste weliswaar een flink aantal wedstrijden, maar was in de 48 wedstrijden die hij speelde goed voor een 56.7 CF% met de voormalig Duck op het ijs.
PROGNOSE
Het is voor de fans eeuwig zonde dat twee juggernauts van rosters nu al tegenover elkaar in de play-offs staan. Hoewel de laatste jaren steeds meer commentaar op het play-off format wordt geleverd, wrijft de neutrale kijker hartelijk in zijn handen.
De NHL-redactie kijkt eveneens reikhalzend naar de ontmoeting uit, maar plaatst wel de belangrijke kanttekening dat Dallas vooral dient te hopen dat Miro Heiskanen tijdig (en geheel fit) weer aan de startende face-off verschijnt. Ditzelfde geldt voor Jason Robertson, die op de week-to-week staat.
Overall gezien lijken de papieren lichtelijk in het voordeel van Colorado uit te vallen en stoten de Avs uiteindelijk over zeven wedstrijden door naar de tweede ronde.
Voorspelling: Colorado Avalanche wint over zeven wedstrijden
VEGAS GOLDEN KNIGHTS – MINNESOTA WILD
1e in de Pacific Division – 4e in de Central Division
Vegas Golden Knights en Minnesota Wild treden voor de tweede keer in het nog altijd korte bestaan van de woestijnbewoners aan in de play-offs. In de COVID-editie van 2021 bepaalde uiteindelijk een tie-break tussen Colorado en Vegas, dat de Golden Knights tegenover de Wild kwamen te staan in de eerste ronde van de West Division. Onder leiding van een ontketende Mattias Janmark (hattrick) trokken de Golden Knights uiteindelijk een 4-3 overwinning uit het vuur.
Spoelen we door naar 2025 is de situatie bij beide franchises in positieve zin nog altijd status quo. De Golden Knights wonnen voor de vierde maal in haar achtjarige bestaan de Pacific Division en Minnesota plaatste zich voor de achtste keer in tien jaar voor het seizoenstoetje. Hoewel de Wild op papier als wildcardhouder de underdog zijn, zal het zeker geen walk-over worden.
UNDER THE RADAR MELDT VEGAS ZICH BIJ DE BESTE ZESTIEN
Als er één ploeg in de NHL tot op het bot geslepen is, is het Vegas Golden Knights wel. Een flinke dosis ervaring (Stanley Cup winst 2023), een van de beste head coaches in de NHL in Bruce Cassidy en ondanks het snijden in het roster blijven ze akelig goed.
Beginnen we bij Jack Eichel, die sinds zijn komst naar Vegas eindelijk verlost lijkt van alle mankementen bij zijn vorige werkgevers. De Amerikaan speelde het beste seizoen uit zijn carrière en verdient wat ons betreft ook zeker wat stemmen voor de Selke Trophy. Mark Stone zijn jaarlijkse verlofdagen waren op en dus kon de captain zich zowaar het hele jaar laten zien (67 punten in 66 optredens) en vond Tomas Hertl met 32 goals zijn oude groove weer terug.
De Knights zijn aanvallend stiekem gewoon erg goed. Een 3.34 GF/G geven de Knights een vijfde plaats in de eindrangschikking en is de powerplay van 28.3% (2e) gewoon uitstekend. Speciale aandacht verdient zonder twijfel Pavel Dorofeyev. De third-round pick van 2019 beleeft dit seizoen zijn breakout en eindigt met 35 goals zelfs bovenaan de teamrankings.
BLUE-LINE OOK GEWOON UITSTEKEND
De blauwe lijn was met name in het kampioensjaar 2023 van grote klasse, maar de depth van 2025 mag er ook zeker zijn in Sin City. Aangevoerd door het aanvallend ingestelde duo Shea Theodore en Alex Pietrangelo hebben de Golden Knights het derde beste GA/G (2.61). Zet daarnaast Brayden McNabb en Noah Hanifin en de goudhemden hebben legit de beste top vier van de NHL.
Eén groot vraagteken bij de Golden Knights is en blijft de penalty-kill. Hoe sterk de woestijnbewoners ook zijn in overtal, in de eigen zone ontlopen ze met een 75.7% net de bottom five in de NHL (26e). Een naam die we op de blauwe lijn ook zeker willen noemen is die van Kaedan Korczak. Hoewel de second-rounder van 2019 niet op de voorgrond treed in punten (tien), is hij ijzersterk in de eigen zone. Breakout alarm incoming.
Between the pipes eveneens een redelijk duo. Adin Hill vertoont bij vlagen zijn kampioemsvorm van 2023, maar is het vooral te hopen dat back-up Ilya Sansonov zijn groove weer terug gaat krijgen. Een .891 sv% is niet om over naar huis te schrijven na 29 optredens.
MINNESOTA VOORAL DE DUPE VAN BLESSURES
Het ging in de NHL in de beginmaanden vooral over de weergaloze start van Winnipeg Jets, maar wat veel mensen schijnen te vergeten is het feit dat Minnesota Wild als één van de weinige het moordende tempo van de divisiegenoot konden bijbenen. Het ging met de ploeg van head coach John Hynes dusdanig crescendo, dat ze begin december zelfs over de Jets heen wipten en het beste team in de NHL waren.
De blessure van Joel Eriksson Ek zette uiteindelijk de wilde Wild weer met beide benen op aarde en zorgde voor een sneeuwbaleffect bij de groenhemden. Vlak voor het zo vurig gewenste kerstreces viel ook Kirill the Thrill Kaprizov weg met een blessure, om drie wedstrijden na zijn terugkeer wederom op IR te gaan. Overigens keerden beide sterren afgelopen weken terug op het roster en drukten beide direct hun stempel.
Het zorgde overigens wel voor een verschuiving van verantwoordelijkheden binnen het roster. In afwezigheid van het duo stapten Matt Boldy (73 punten), Marco Rossi (60 punten) en Mats Zuccarello (54 punten) in het achtergelaten gat. Toch houdt het onderaan de streep niet echt bepaald over voor de Wild. De powerplay (20.9%) is beneden average en is ook de GF/G (2,74, 25e) niet om over naar huis te schrijven.
PENALTY-KILL(ING)
Nee. Defensief lopen we niet direct warm voor Minnesota Wild. De ploeg van head coach John Hynes sloot het reguliere seizoen af met een 2.88 GA/G (16e), maar was net name de penalty-kill van een bedroevend niveau. Met slechts 72.4% waren de Wild bottom three NHL.
Gelukkig voor Minnesota zitten er een aantal gouden parels in het systeem (hallo Zeev Buium, David Jiricek en Brock Faber), want het thema vadertje tijd komt bij onder meer Jared Spurgeon (35), Zach Bogosian (34) en lichtelijk Jonas Brodin (31) om de hoek kijken. GM Bill Guerin zal ook reikhalzend uitkijken naar 1 juli van dit jaar, als men in Saint Paul eindelijk verlost zal zijn dan de dead cap van Zach Parise en Ryan Suter (combi $14.7 miljoen dollar).
De defensieve meubelen worden simpelweg gered door de ontketende Filip Gustavsson. In totaal kwam de 26-jarige Zweed tot 58 optredens dit seizoen en verdienen zijn .914 sv% en 2.56 GAA wat ons betreft een aantal Vezina stemmen. Mits Marc-Andre Fleury vlagen van zijn topvorm in de play-offs kan etaleren, hebben de Wild wellicht de meest interessante tandem van het postseason.
PROGNOSE
Alle cijfers en statistieken spreken duidelijk in het voordeel van Vegas Golden Knights. De kampioen van de Pacific Division is weliswaar gezegend met het thuisvoordeel, maar het onderbuikgevoel van de NHL-redactie zegt ons dat deze serie minder makkelijk gedaan zal zijn dan men denkt.
Het is een wereld van verschil dat Kirill Kaprizov en Joel Eriksson Ek weer fit zijn en met de fenomenale eerste twee seizoensmaanden in het achterhoofd, is dit dé serie in het westen waar een stunt mogelijk is.
Voorspelling: Vegas Golden Knights wint (met moeite) in zeven wedstrijden
LOS ANGELES KINGS – EDMONTON OILERS
2e in de Pacific Division – 3e in de Pacific Division
Op het gebied van NHL play-offs konden we de laatste jaren regelmatig in oktober al wat zaken met potlood invullen. Toronto Maple Leafs – Tampa Bay Lightning was er een behoorlijk lange tijd zo één. Toch hebben we ook in de Pacific een serie in de eerste ronde, die nu voor het vierde jaar op rij plaats vindt: Edmonton Oilers – LA Kings.
Waar de serie van 2024 pas in de laatste anderhalve minuut van het reguliere seizoen in beton werd gegoten, was het dit seizoen al vrij snel duidelijk dat de Kings en de Oilers wederom de degens in de eerste ronde zouden kruisen. Grappig genoeg plaatsen de Kings zich op 5 april jongstleden voor de play-offs met een overwinning tegen.. Edmonton Oilers.
NIEUW LOGO EN SHIRT LATEN DE KONINGEN DANSEN
Het was afgelopen zomer één van de hoofdonderwerpen in het zonnige Los Angeles. Op 26 juni onthulde de franchise namelijk een “nieuw” logo en bijbehorend nieuw shirt, die de Kings haar zo geliefde identiteit een stukje terug gaven. Met een grote knipoog naar het ‘Wayne Gretzky tijdperk’, vielen de zwarthemden weer terug naar de oude kroon en dito kreeg het thuis- en uitshirt een rebranding.
Toch spoelen we liever door naar 1 juli. GM Rob Blake toverde namelijk een daverende verrassing uit de hoge hoed. Het volledige contract van enfant terriblePierre-Luc Dubois werd in ruil voor goalie Darcy Kuemper naar Washington Capitals verscheept. Tanner Jeannot en met name Warren Foegele (notabene ex Edmonton Oilers) hebben de zwarthemden de zo gewenste diepte gegeven afgelopen zomer.
Hoe goed de ‘stat-line’ van de Kings er ook uit mogen zien, aanvallend is het in Los Angeles allemaal league-average. Met een 3.06 GF/G eindigt de ploeg van head coach Jim Hiller op een dertiende plaats in de NHL en is bovendien de powerplay (17.7%, 28e) en de xGF/60 (8.54, 18e) geen rozengeur en maneschijn. Uiteraard doorkruisten Adrian Kempe en Kevin Fiala de grens van dertig goals (beide 35), is Quinton Byfield na de Trade Deadline één van de meest productieve spelers in de League en is good old Anze Kopitar (zestig punten) ook dit seizoen op afspraak. De eerste drie lijnen zijn bovengemiddeld, maar niet top of the league: Flashbacks naar de kampioenschappen van 2012 en 2014.
BLUE-LINE RAKET
Het paradepaardje in Californië is de blauwe lijn. Na Winnipeg Jets (2.38) kregen de Kings gemiddeld de minste GA/G tegen (2.51) en is de penalty-kill met 81.78% top vijf NHL dit seizoen. Onder leiding van het duo Brandt Clarke en Joel Edmundson heeft Jim Hiller een defensieve juggernaut van de Kings gemaakt. Vergeet overigens de top-of-the-bill kwaliteiten van Philip Danault en Anze Kopitar in de eigen zone niet. Hoewel Kopitar langzaam wat terrein inlevert, zijn beide heren nog altijd één van de beste defensieve centres in de NHL.
Between the pipes leunt Hiller op nieuwkomer Darcy Kuemper. De lacherig ontvangen Dubois – Kuemper trade is tot wellicht zelfs meest efficiënte trade van het offseason uitgegroeid. Kuemper is in het zwart van LA lights out en eindigt het seizoen met een .921 sv% en 2.02 GAA. Het levert de 34-jarige Canadees ongetwijfeld een behoorlijk aantal stemmen voor de Vezina Trophy op. Grootste vraagteken bij de Kings? De back-up(s). David Rittich geeft niet thuis en van Phoenix Copley en Erik Portillo mag je — zeker in het postseason — geen wonderen verwachten.
GAME-7 KATER PROBEREN WEG TE POETSEN
Het was een adembenemende wedstrijd afgelopen juni. Game 7 tussen Florida Panthers en Edmonton Oilers. Helaas voor de Canadezen met een verkeerde winnaar. De verslagenheid was levensgroot en treffend in beeld gebracht in de Amazon Prime serie Face-off: Inside the NHL. Met een huilende en tierende McDavid en een verder muisstille kleedkamer strandde de ploeg van head coach Kris Knoblauch in het zicht van de haven.
Een monsterverlenging voor Leon Draisaitl en de veelbesproken vertrekken van Dylan Holloway en Philip Broberg — ‘offer sheet gate’ St. Louis — verder hebben de Oilers dit seizoen vooral te maken gehad met een fiks aantal blessures. Connor McDavid miste een flink aantal wedstrijden en is met name de diepte in Edmonton aan de beurt (geweest). Desondanks eindigen de oranjehemden aanvallend in de top tien der NHL. De powerplay is met 24.76% goed verzorgd en is een GF/G van 3.28 eveneens prima.
Het cliché ‘play-off ijshockey is a different cookie’ kunnen we ook bij Edmonton uit de kast trekken. Het tweekoppig monster Leon Draisaitl – Connor McDavid hebben daadwerkelijk nog een aantal versnellingen over als het om de knikkers gaat. Beide heren staat 3e en 5e all-time in aantal punten per play-off wedstrijd gemiddeld. Toch loopt het qua diepte allemaal wat minder crescendo dan vorig seizoen. Het vertrek van Holloway, McLeod, Broberg en Foegele liet zich voelen en Jeff Skinner — eindelijk play-offs — en Viktor Arvidsson brachten nog niet die extra power.
ACHILLESHIEL ACHTEROP
Blue-line technisch houdt het bij Edmonton nog altijd niet persé over. De Oilers zijn niet ondergrens, maar in vrijwel iedere defensieve stat staan ze bovenaan de middenmoot. Natuurlijk is Evan Bouchard ook dit seizoen weer op de brommer en eindigt het seizoen uiteindelijk op 67 punten (veertien goals, 53 assists), maar ten opzichte van vorig seizoen is het defensief een pak minder.
Het absolute zorgenkindje in Edmonton is en blijft de situatie tussen de palen. Stuart Skinner was er alles aan gelegen om zijn erbarmelijke campagne van 2023 – 2024 uit de boeken te gummen, maar eindigt ook dit seizoen niet boven de.900 sv% grens. Toch kunnen we dit ook deels aan de verminderde blauwe lijn voor hem toeschrijven. Back-up Calvin Pickard heeft weliswaar een iets beter sv%, maar slaat hij met een xGSA van -5,6 de plank nogal mis.
PROGNOSE
Ja. Ook deze serie begint voor het vierde jaar op rij bij een 0-0 tussenstand, maar ergens zal bij de fans in LA de gedachte leven dat de kaarten dit seizoen allicht nog het meest in het voordeel van de Kings schudden. Met een keurige front nine, ijzersterke blauwe lijn en vintage Darcy Kuemper zal het vertrouwen groot zijn. Om nog maar te zwijgen over het thuisvoordeel.
Toch moeten we de play-off versie van Connor McDavid en Leon Draisaitl niet uit het hoofd zetten. De Canadees begint fris aan het postseason en dat is de laatste jaren de speeltuin van ‘Mister McJesus’.
Bij SportAmerika kiezen we echter toch voor seriewinst voor LA. Het reguliere seizoen heeft uitgewezen dat de zwarthemden als geen ander de sterkhouders aan banden konden leggen en de defensie staat zoals beschreven als een huis. Serie all-the-way met een 4-3 overwinning voor Los Angeles.
Voor Ozzie Albies persoonlijk was het een uitstekende week. Alleen schoten de Atlanta Braves niet veel op met zijn homeruns. Er kwam goed nieuws uit Chicago, waar Joshua Palacios zijn eerste wedstrijden speelde in het mooie shirt van de White Sox. Over zijn prestaties en die van de overige (potentiële) internationals lees je ook deze week weer alles in de Dutch Watch.
Was het lek bij de Braves boven na de gewonnen serie tegen Philadelphia? Dat moest vorig weekend blijken op bezoek bij de uitgeweken Tampa Bay Rays. Het verhaal van de Rays is wel bekend. Orkaan Milton takelde het eigen Tropicana Field behoorlijk toe waardoor de Rays – nog zonder Richie Palacios – hun thuiswedstrijden moeten spelen op ’t veel kleinere Steinbrenner Field. Het was een onderkomen waar Ozzie Albies het wel naar zijn zin had. De tweedehonkman klapperde er namelijk twee homeruns uit in dat weekend, maar Atlanta kreeg ook het antwoord op de vraag waarmee de alinea begon. Nee, het lek is nog niet boven.
In de achtste inning van de eerste ontmoeting vorige week vrijdag joeg Albies zijn tweede homerun dit seizoen weg. Helaas voor hem keken de Braves daarna nog steeds tegen een 3-5 achterstand aan. Een achterstand die nog iets groter werd tegen het einde. Na negen innings stond er namelijk 6-3 op het scorebord. Albies was 2-for-5 in de tweede wedstrijd en net als vrijdag ging er ook nu in de achtste inning een bal de tribunes in. Atlanta koerste na een slechte start af op een volgende nederlaag, maar dit keer sloeg de kampioen van 2021 keihard toe in de late innings. Mede door die derde homer van Ozzie Albies werd een 1-3 achterstand ongedaan gemaakt en sleepten de Braves een 5-4 overwinning uit het vuur.
WINNING STREAK BLIJFT UIT
Voor de derde wedstrijd op rij sloeg Albies in de series finale een run over de thuisplaat. Dit keer niet middels de long ball, maar door “slechts” een RBI-single. Het was één van de drie runs die Atlanta scoorde in de zesde inning. Die wogen echter niet op tegen de 8 die Tampa Bay deze zondag scoorde. Ze konden zich de dag daarna al revancheren in Toronto en die kans lieten de Braves zich niet ontnemen. Ten noorden van de grens werkten de knuppels opeens. Met een RBI-double in de vijfde inning droeg Ozzie Albies bij aan een 8-4 overwinning. Het was overigens vooral de wedstrijd van derdehonkman Austin Riley, die maar liefst 5 RBIs noteerde.
Het lukte de Braves dit seizoen nog niet om twee wedstrijden achter elkaar te winnen. En die status hielden ze ook in Toronto in stand. Ozzie Albies sloeg dinsdag in de negende inning alweer zijn vierde homerun van dit seizoen, maar het was er een voor de statistieken. Atlanta ging met 3-6 onderuit en leed daarmee de twaalfde nederlaag. De dertiende volgde woensdag. Rookie Drake Baldwin sloeg weliswaar zijn eerste homerun in zijn nog jonge carriere. Hij was echter één van de weinige Braves die de bal goed raakte. Albies kwam via vier wijd nog op de honken, maar kon ook een 1-3 nederlaag niet voorkomen.
Zij die dachten dat de LA Dodgers vanaf het begin freewheelend naar een volgende titel in de NL West zouden gaan, hadden buiten de San Diego Padres gerekend. En de San Francisco Giants, die ook prima begonnen zijn. Vorig weekend keerden Xander Bogaerts en de zijnen terug naar het eigen Petco Park, daar waar ze het seizoen openden met zeven zeges op rij. Er lagen zeker kansen om die streak nog even door te trekken, want de niet zo bijster sterke Colorado Rockies kwamen op bezoek.
Bogaerts scoorde op vrijdag 11 april de eerste run in dit drieluik. Na een single en gestolen honk werd de infielder door Jose Iglesias over de thuisplaat geslagen voor de eerste van uiteindelijk 8 runs. Die simpele 8-0 overwinning kreeg zaterdag een vervolg, maar dit keer was het verschil veel minder groot. De Padres hadden zelfs aan 2 runs genoeg om de Rockies met 2-0 te kloppen. Bogaerts was na de 1-for-3 op vrijdag dit keer 0-for-3. De Oranje-international revancheerde zich daar echter voor op zondag. Zijn Padres hadden de serie al gewonnen, maar wilden Colorado met een sweep de deur van Petco Park wijzen. Iets wat grandioos lukte.
PADRES TREKKEN GOEDE LIJN DOOR
De Rockies zouden zelfs zonder ook maar één gescoorde run San Diego verlaten. Bogaerts werkte met 2-for-4 en zijn zesde double aan zijn batting average, maar die hits bleven zonder resultaat. Het deerde de Friars geenszins. Met 6-0 wonnen ze ook dit duel. Daarmee stond de teller na deze serie op tien gewonnen thuiswedstrijden en nog geen enkele verloren. Hoewel Xander Bogaerts maandag zonder hits bleef (wel twee keer vier wijd) werd er wel een elfde overwinning aan die reeks toegevoegd. Tegenstander Chicago Cubs wist 4 runs te scoren, maar dat was veel te weinig tegen de 10 runs die San Diego binnenbracht.
Er moesten deze week extra innings aan te pas komen, maar eindelijk voelden de Friars hoe het is om op eigen veld te verliezen. Xander Bogaerts was 0-for-4 aan slag en zag de Cubs na tien innings er met een 2-1 overwinning vandoor gaan. In de series finale pakten ze de draad weer snel op. De Padres dan, want voor de derde wedstrijd op rij bleef Bogaerts verstoken van een hit. Hij was 0-for-3 met een walk in dit duel, waarin met name Manny Machado en Fernando Tatis Jr. wat beter bij de pinken waren. Zij zorgden voor de RBIs op weg naar een 4-2 overwinning.
De eerste twee weken van het seizoen kwam Kenley Jansen goed door. Met 3 saves, slechts een paar hits tegen en nog geen enkele run toegestaan kon de closer tevreden zijn. Dat gold ook voor de overige LA Angels. Met 8 overwinningen in de eerste 12 wedstrijden mag je spreken van een goede seizoenstart. Deze week konden ze dit een prachtig vervolg geven. De Halos speelden twee series tegen rivalen uit de eigen AL West en konden dus een goede slag slaan. Ook in de VS snijdt een mes aan twee kanten, want andersom konden de Houston Astros en Texas Rangers de Angels natuurlijk ook pijn doen.
Dat laatste was vorige week vrijdag in Houston het geval. De Astros lieten met 14-3 niets heel van de Angels, maar na een nachtje slapen wisten die zich knap te herpakken. Jansen had in die eerste wedstrijd niets te zoeken, maar de closer kwam wel van pas bij een 4-1 voorsprong in de tweede. Daarin trok hij de lijn van de eerste weken door.
Jeremy Pena wist na een single en een defensief foutje nog wel het tweede honk te bereiken, maar Jansen hield de gehele inning de controle. Twee keer zette hij zijn verdediging aan het werk, maar de derde en beslissende nul deed hij helemaal zelf. Jake Meyers maakte er nog wel een lange at-bat van, maar kon na drie strikes gaan zitten. Kenley Jansen had zijn vierde save te pakken en achteraf was het ook de enige zege van LA. Met 7-3 won Houston de laatste ontmoeting.
Het bleef voor Kenley Jansen deze week bij dat ene optreden. Zijn Angels gaven de Texas Rangers redelijk goed partij, maar moesten wel in al de drie wedstrijden het hoofd buigen voor de huidige koploper van de AL West. De Angels staan daarin na 18 wedstrijden derde. Jansen en consorten wonnen 9 duels en verloren er dus ook 9. De verrassende hekkensluiter komt uit Houston, waar de Astros 8 van hun eerste 18 wedstrijden wonnen.
Vorige week konden we al melden dat Joshua Palacios was neergestreken bij de Chicago White Sox. Hij tekende daar aanvankelijk een minor league-contract, maar vorig weekend mocht hij zich al melden bij de hoofdmacht. De White Sox hadden slechts 2 van de eerste 12 wedstrijden gewonnen en met Boston in town waren de verwachtingen waarschijnlijk niet overdreven hooggespannen. Groot was dan ook de verrassing dat de White Sox met 11-1 zegevierden in het debuut van Josh Palacios. Zijn eerste en enige AB in de achtste inning was echter geen succes. De debutant werd met een strikeout aan de kant gezet.
In de tweede wedstrijd van deze serie mocht Palacios voor het eerst zijn opwachting maken in de starting line-up. Aan slag ging het met 0-for-2 en een walk niet van harte, maar zijn aanwezigheid inspireerde de White Sox opnieuw. Wat in de eerste twee weken niet was gelukt, lukte nu opeens wel. De White Sox wonnen zowaar twee wedstrijden op rij en daarmee hun eerste serie van dit seizoen. Zondag bleek de zwart-witte brigade uit het zuiden van Chicago nog wel degelijk te kunnen verliezen. Net als tijdens zijn debuut kwam Palacios één keer aan slag en werd hij daarin getrakteerd op een strikeout. Boston trok deze laatste wedstrijd met 3-1 naar zich toe en voorkwam zo een sweep.
De homestand die vorig weekend nog zo succesvol begon, werd deze week voortgezet tegen de Athletics. Josh Palacios speelde dinsdag als rechtsvelder zijn eerste volledige wedstrijd, noteerde in de zesde inning ook zijn eerste hit, maar stapte wel met een vervelend gevoel van het veld. De Athletics zetten de White Sox namelijk voor de ogen van de eigen fans voor schut: 3-12.
Zo erg werd het in de tweede niet, maar met 1-3 ging de winst opnieuw naar de bezoekers. Palacios zette hier een heuse hitting streak in gang, want voor de tweede wedstrijd op rij kwam de outfielder door met een hit. Deze streak eindigde donderdag overigens alweer. Palacios kreeg slechts één at-bat als pinch-hitter, wist de honken niet te bereiken en zag zijn Sox ook nog eens keihard onderuit gaan: 0-8.
De prestaties aan slag van Ceddanne Rafaela stonden in de eerste twee weken wel een beetje symbool voor de algehele prestaties van de Boston Red Sox. Het was namelijk wisselvalligheid troef daar in Beantown. Het ene moment slaan ze de ballen volledig aan gort en scoren ze 31 runs in twee wedstrijden. Het volgende moment komen ze niet verder dan 3 schamele runs in twee potjes tegen Toronto. Vorig weekend kregen ze de gelegenheid om weer eens flink uit te pakken, maar op bezoek bij de White Sox lukte dit maar matig. Boston wist slechts één overwinning aan het totaal toe te voegen. Toch wat magertjes tegen één van de minste teams in MLB.
Die eerste wedstrijd in Chicago willen ze in Boston snel vergeten. De bezoekers kregen met 11-1 een flink pak slaag en waren defensief ontzettend slordig getuige ook de 5 errors. Eén daarvan kwam op naam van Rafaela, die met 0-for-3 en 2 K’s toch al geen gelukkige vrijdag kende. Met onder meer een RBI-triple verging het de jonge outfielder zaterdag al een stuk beter.
Met zijn zevende RBI en even later zijn achtste run van het seizoen was Rafaela verantwoordelijk voor de gehele productie. Helaas was het niet genoeg, want de White Sox maakten het in de negende inning af: 3-2. Een toch wel wat beschamende sweep bleef de Red Sox tegen de White Sox bespaard. Rafaela was 1-for-3 aan slag in de laatste wedstrijd, die met 3-1 gewonnen werd.
Zonder de man uit Willemstad in de line-up sloeg de balans maandag in Tampa Bay weer uit naar het andere uiterste. Met maar liefst 16- 1 werden de BoSox daar van het veld geslagen. Dinsdag keerde Rafaela weer terug in de line-up en was hij met een RBI-single in de derde inning direct belangrijk. Wilyer Abreu kon scoren op die klap naar het rechtsveld en zo droeg Rafaela zijn steentje bij aan de 7-4 overwinning. In de afsluitende derde wedstrijd waren de runs vele malen duurder. Boston had aan een solo homerun van tweedehonkman David Hamilton genoeg: 1-0. Rafaela was 0-for-3 en was zeker niet de enige speler zonder hit deze woensdag.
OVERIG NIEUWS
TROMP VERKAST NAAR BALTIMORE
Chad Tromp besloot vorige week als free agent de deur in Atlanta achter zich dicht te trekken. De catcher verkoos die status boven een omweg naar Triple-A en vond al snel een nieuwe werkgever. Hij mag aan de slag in de organisatie van de Baltimore Orioles, waar zijn rol overigens niet veel anders zal zijn als die bij de Braves. Adley Rutschman is bij de O’s de onbetwiste eerste man achter de plaat en heeft als backup Gary Sanchez achter zich. Chad Tromp zal zijn wedstrijden dan ook bij de Norfolk Tides gaan afwerken in Triple-A.
De Orioles is voor Chadwick Tromp al de vierde organisatie in Major League Baseball. Hij begon 12 jaar geleden bij de Cincinnati Reds, debuteerde op het hoogste niveau voor de San Francisco Giants en bracht de laatste jaren door bij de Braves. In totaal speelde Tromp 61 wedstrijden in MLB, sloeg namens de Giants 5 homeruns en overlegt een .224 slaggemiddelde over al die wedstrijden.
Voor de winnaars is het de mooiste tijd van het jaar. Voor de verliezers is het de pijnlijkste tijd van ’t jaar. Kortom, het is tijd voor de NHL Play-Offs! In de nacht van zaterdag op zondag (Nederlandse tijd) gaan ze van start en vandaag blikt SportAmerika vooruit op de vier series in de eerste ronde van de Eastern Conference.
WASHINGTON CAPITALS – MONTREAL CANADIENS
(1e in de Metropolitan Division – 5e in de Atlantic Division)
De ploeg die zich als eerste plaatste voor de play-offs in het oosten wist pas als laatste waar het aan toe was. Dat had alles te maken met die enorme drempel waar de Montreal Canadiens maar niet overheen konden komen. Nu dat gelukt is, wacht de volgende uitdaging. Als nummer 2 in de wildcard nemen de Habs het namelijk op tegen de Washington Capitals. Zij behaalden met afstand de meeste punten in het oosten en gezien alle aandacht en afleiding die deze club de laatste maanden kreeg, is dat best heel erg knap. Zoals het sowieso knap is wat coach Spencer Carbery en GM Brian MacLellan daar hebben neergezet.
MEER DAN OVI
We hoeven niet uit te leggen dat 2024-2025 het seizoen van Alex Ovechkin was. De 39-jarige Rus was en is ontzettend goed en enorm belangrijk voor deze Caps, maar als we alleen hem benoemen, doen we veel anderen tekort. Zo is Dylan Strome bijvoorbeeld de aanvaller met de meeste punten, hield Tom Wilson het voor zijn doen beschaafd en leverde hem dat 33 goals en 64 punten op en is Aliaksei Protas opeens een doelpuntenmaker. En dan moeten we vooral Pierre-Luc Dubois niet vergeten. De clubhopper van weleer zit goed in Washington en daar plukken alle partijen de vruchten van. Net als andere nieuwelingen, zoals Andrew Mangiapane en Jakob Chychrun was Dubois een schot in de roos.
Aanvallend zit dit roster uitstekend in elkaar, maar ook de verdediging mag er zijn. We benoemden Chychrun al. Niet eerder verzamelde de voormalig draft pick van Arizona zoveel punten (47), maar zijn +/- rating is maar liefst 48 punten beter dan vorig jaar. In Ottawa eindigde Chychrun toen op -18. Nu staat hij op +30. Dan hebben ze nog een Rasmus Sandin lopen, een Matt Roy en niet te vergeten John Carlson. Vorig seizoen haalden de Caps op het nippertje de play-offs ondanks een negatief doelsaldo van -37. We zijn nu twaalf maanden verder. Washington won met overmacht de Metropolitan en heeft een positief doelsaldo van +60. Het kan verkeren. Zelfs in de Amerikaanse hoofdstad.
Onder de lat vinden we nog zo’n zomerse voltreffer. Logan Thompson werd handig weggekaapt bij de Vegas Golden Knights en draait met een 2.49 GAA een meer dan uitstekend seizoen. Voor Thompson heeft deze serie nog een leuke bijkomstigheid. Bij de tegenstander speelt Samuel Montembeault, die tijdens de 4Nations de voorkeur op het roster kreeg boven Logan Thompson. De goalie van de Capitals zal ongetwijfeld het ongelijk van het Team Canada-management willen bewijzen in de komende wedstrijden.
OP HET NIPPERTJE
Montreal was één van de drie teams (Minnesota en St. Louis de andere) die pas in de laatste wedstrijd het ticket veiligstelde. Ze deden dit met een 4-2 overwinning op de Carolina Hurricanes en één van de doelpuntenmakers luisterde naar de naam Nick Suzuki. De Habs-captain was grandioos voor zijn team dit seizoen. Zijn 30 goals geven dit aan, maar Suzuki is zoveel meer dan dat. Hetzelfde kan gezegd worden over Brendan Gallagher.
Niet de meest productieve van ’t stel, maar met zijn ervaring oh zo belangrijk voor deze jonge groep. Cole Caufield, Juraj Slafkovsky en zeker Patrik Laine mogen we ook niet vergeten. Die laatste speelde op 3 december zijn eerste wedstrijd van het seizoen en het toeval wil dat vanaf dat moment de Canadiens aan een imponerende opmars begonnen. Een opmars die vanuit de kelder van de league leidde naar de play-offs.
Jongens als Caufield, Suzuki en Laine trokken de aandacht, maar dat is niets vergeleken met de rol die Lane Hutson opeiste. De nu 21-jarige rookie-blueliner legde de lat onwaarschijnlijk hoog voor de toekomst door in zijn eerste seizoen niet minder dan 60 assists te geven en maar liefst 66 punten te scoren. Iets wat in de historie van deze franchise zelden is vertoond. Hutson is één van de vele jonge verdedigers op dit roster.
Kaiden Guhle, goed voor 2 goals tegen de Canes, is er ook zo één. Echter hebben ze in Mike Matheson, David Savard en Alexandre Carrier ook wel degelijk spelers met ervaring. Hoewel elk team wil winnen in de play-offs zal GM Kent Hughes in het geval van de Habs ook in het achterhoofd houden dat dit vooral een geweldige ervaring wordt voor al die jonge gasten.
Die ervaring heeft goalie Sam Montembeault al eerder opgedaan. Niet dat de 28-jarige Canadees tig postseason-wedstrijden gespeeld heeft, maar Monteambeault heeft wel goed opgelet tijdens die 4Nations. Hoewel hij daar geen seconde speelde, heeft de goalie alle informatie als een spons tot zich genomen en dat betaalde zich uit in de tweede seizoenshelft. Sam Montembeault zal wel beseffen dat hij boven zichzelf moet uitstijgen willen de Canadiens in deze serie een kans maken.
PROGNOSE
Bij de één stond de druk er tot het einde vol op. De ander kon de teugels al een tijdje laten vieren en zal zich dus mentaal weer moeten opladen. Het is de vraag of zulke mentale zaken in deze serie veel verschil maken. Washington was in de onderlinge duels twee van de drie keer de sterkste en ’t doelsaldo was 12-8 in het voordeel van de Caps. Montreal kan onbevangen aan deze eerste ronde beginnen. Niemand verwachtte hen hier en niemand zal eisen dat ze deze Capitals wel even opzij zetten.
Na het record van Ovechkin hebben de Capitals hun grenzen verlegd. Zij willen opnieuw richting de Stanley Cup. De weg is lang, maar deze Canadiens vormen waarschijnlijk geen lastig obstakel. Het is in deze play-offs echter wel zaak voor de Capitals om hun schotpercentage in de buurt van die 13% te houden. Daarmee scoren ze – letterlijk en figuurlijk – het beste in de NHL.
Voorspelling: Washington in 5 wedstrijden
TORONTO MAPLE LEAFS – OTTAWA SENATORS
(1e in de Atlantic Division – 4e in de Atlantic Division)
De eerste prijs hebben de Maple Leafs alvast te pakken, maar natuurlijk is de divisietitel (pas de derde deze eeuw) niet waar het ze om te doen is. In Toronto ligt de lat veel hoger. Al bijna zestig jaar… In 1967 wonnen zij hun laatste Stanley Cup en het zou zomaar de laatste kans voor de core van dit roster kunnen zijn om daar verandering in te brengen. Ze moeten dan wel eerst afrekenen met provinciegenoot Ottawa Senators. En laat dit nou het team zijn dat de Battle of Ontario dit seizoen al drie keer in het eigen voordeel wist te beslissen…
ALWEER DE LAATSTE KANS?
De druk staat er vol op bij de Maple Leafs. Natuurlijk, dat is altijd het geval daar, maar dit jaar misschien nog nét ietsje meer. Met Craig Berube hebben ze immers een andere coach. Dat betekent hoogst waarschijnlijk dat het vierkoppig monster Auston Matthews, William Nylander, Mitch Marner en John Tavares nog één kans krijgt. Van de laatste twee loopt het contract af en het is niet ondenkbaar dat Marner en Tavares als eerste de klos zijn op het moment dat ’t management een andere weg in denkt te moeten slaan.
Toeval of niet, maar beide spelers zijn momenteel bezig aan een grandioos seizoen. Zoals dat overigens ook geldt voor Nylander. De scoringsdrift van Matthews blijft wat achter bij zijn gemiddelde, maar in Toronto hopen ze vurig dat de captain zijn goals zal bewaren voor de play-offs.
De verdediging heette altijd het zwakke punt te zijn in Toronto, maar na het aantrekken van Chris Tanev en Cup-winnaar Oliver Ekman-Larsson veranderde die mening enigszins. Met een gemiddelde van 2.86 GA/G is het allemaal nog niet top, maar de Maple Leafs hoeven zich zeker niet te schamen voor hun blauwe lijn. Het zal Craig Berube alleen wel zorgen baren dat zijn Leafs relatief veel kansen weggeven. Bij 5-on-5 behoren ze op dat gebied zelfs tot de tien slechtste teams in de league. Overigens behoren ze ook tot de onderste helft als we kijken naar het aantal gecreëerde kansen bij 5-on-5.
Niet overdreven veel tegengoals, maar wel veel kansen weggeven. Dat betekent bijna automatisch dat het tandem tussen de palen goed presteert. En dat klopt. De van Florida overgekomen Anthony Stolarz en de betrekkelijk jonge Joseph Woll vormen een duo dat tot de beste in de gehele league gerekend mag worden. Woll (.909 sv%) wordt gezien als de goalie van de toekomst. De 26-jarige sluitpost moet dit jaar in elk geval goed opletten en kijken naar zijn leermeester. Alleen de onvolprezen Connor Hellebuyck scoort namelijk een net iets beter save percentage dan het .923 van Anthony Stolarz.
GOEDE BALANS
Dat de Ottawa Senators tegenover de Maple Leafs staan in de play-offs mogen we best opmerkelijk noemen. Niet alleen omdat de Sens anderhalve maand geleden nog niet echt in beeld waren, maar vooral ook omdat we voor de laatste matchup 21 jaar terug in de tijd moeten. Op 20 april 2004 stonden de beide franchises voor het laatst in de play-offs tegenover elkaar. Tim Stutzle was toen net een paar maanden 2 jaar.
Jake Sanderson moest dat nog worden, terwijl Brady Tkachuk voor Nederlandse begrippen nog te jong was voor de lagere school. Binnen de machine van Travis Green zijn dit echter wel drie belangrijke radertjes. Zoals dat ook geldt voor Drake Batherson, Shane Pinto en de ervaren Claude Giroux. Aanvallend zullen ze niet vaak tegenstanders wegblazen, maar dit Ottawa heeft het wel in zich om het iedereen moeilijk te maken.
We benoemden Jake Sanderson al. Een jonge blueliner die dit seizoen serieuze stappen in zijn ontwikkeling heeft gezet en zelfs in actie kwam tijdens de 4Nations. Met 11 goals en 44 punten drukte Sanderson in zijn derde jaar echt zijn neus aan het venster. Hij verwees Thomas Chabot zelfs naar het tweede plan wat betreft productieve blueliners in Ottawa. Artem Zub en Nick Jensen zijn zomaar wat verdedigers die voor de balans moeten zorgen. Dat doen ze behoorlijk goed. Anders valt niet te verklaren dat Ottawa defensief tot de betere teams in de Eastern Conference behoort. Ze geven niet veel goals weg én ze staan weinig kansen toe.
Onder de lat hield het – natuurlijk met respect gesproken – de laatste jaren niet over in Ottawa. Hoe anders is dat dit seizoen! Voor $ 8.25 miljoen AAV werd Linus Ullmark vastgelegd en de Zweedse goalie doet precies waar hij voor gehaald is: pucks stoppen en wedstrijden winnen. Ullmark begon wat weifelend, miste de maand januari met een blessure, maar is de laatste weken weer ouderwets in vorm. Voor de Senators is het wel te hopen dat hij heeft geleerd van zijn postseason-optredens in Boston. Die waren namelijk lang niet altijd even goed. Om kans te maken tegen de Maple Leafs kunnen de Senators die versie van Linus Ullmark niet gebruiken.
PROGNOSE
In Ottawa zien ze voor het eerst sinds 2017 weer ijshockey na het reguliere seizoen. En dan ook nog tegen de buren uit Toronto! Het belooft dan ook een zeer interessante serie te worden, waarin de druk zonder meer ligt bij de Maple Leafs. Zij hebben iets te bewijzen en spelen misschien zelfs wel voor een contract. Daar staan dan de Senators tegenover die in Brady Tkachuk een captain hebben die als geen ander onder de huid van de tegenstander kruipt. Dat irritante gedrag zullen de Sens ook nodig hebben om succesvol te zijn. Toronto begint deze best-of-7 natuurlijk als favoriet, maar de Senators hebben alles in zich om deze favoriet te laten struikelen.
Voorspelling: Ottawa in 7 wedstrijden
CAROLINA HURRICANES – NEW JERSEY DEVILS
(2e in de Metropolitan Division – 3e in de Metropolitan Division)
Twee teams die we vooraf wel min of meer met potlood hebben ingevuld als het om playoff-plekken ging. Onder Rod Brind’Amour zijn de Hurricanes een vaste waarde in het postseason. Daar staan de New Jersey Devils tegenover. Een team dat de laatste jaren zorgvuldig als een puzzel in elkaar is gelegd en waar na het zaaien nu het oogsten moet gaan beginnen. Voor beide franchises is het ook al even geleden dat ze écht succes hadden. New Jersey stond in 2012 voor het laatst in de Stanley Cup Finale en voor Carolina moeten we terug tot 2006. Het jaar ook waarin ze dat gigantische ding voor het eerst en voorlopig het laatst wonnen.
TWIJFELS
De defensie ging afgelopen zomer aardig op de schop. Noodgedwongen, dat wel. Sean Walker en Shayne Gostisbehere werden binnengehaald om bijvoorbeeld Brady Skjei en Brett Pesce te doen vergeten. Dat lukte alleraardigst. Defensief zat en zit het goed in elkaar bij deze Hurricanes. Niet voor niets behoren ze tot de teams die de minste kansen weggeven. Helaas voor de Canes hebben ze dit seizoen nog niet echt een goalie waar ze blind op kunnen vertrouwen.
Frederik Andersen miste weer de nodige wedstrijden door blessureleed en is ver verwijderd van zijn topvorm. Pyotr Kochetkov toont zich al een paar jaar een beloftevolle goalie, maar ook de Rus weet zijn topvorm dit seizoen niet aan te tikken. Het maakt dat we de Hurricanes niet terugvinden in het linkerrijtje van de NHL wat betreft gezamenlijk save percentage. Andersen zal waarschijnlijk het vertrouwen wel krijgen in de play-offs, maar de vraag is of dat vertrouwen niet wat broos is.
Aanvallend konden ze wel wat stootkracht gebruiken. General manager Eric Tulsky loste dit fenomenaal op door Mikko Rantanen los te weken bij de Avalanche. Toen eenmaal duidelijk werd dat Rantanen deze zomer niet ging verlengen, werd zaken gedaan met Dallas. Zo hielden ze onder meer Logan Stankoven, Taylor Hall en Tyson Jost aan deze deals over. Niet dat ze nu zoveel meer scorend vermogen hebben, maar de resultaten waren ruim voldoende om voor het vijfde jaar op rij bij de beste twee te eindigen in hun divisie. Het hielp ook wel mee dat Sebastian Aho en Seth Jarvis een sterk regulier seizoen achter de rug hebben. Wat goals betreft valt achter hen al een gat naar Jack Roslovic. Ze hebben genoeg spelers in de dubbele cijfers, maar slechts drie met meer dan 20 goals.
ORANJE TINTJE IN NEW JERSEY
Zetten we daar de Devils tegenover, dan zien we een team dat normaal gesproken over scorend vermogen niets te klagen heeft. Helaas voor coach Sheldon Keefe is het allemaal niet zo normaal in New Jersey. Zijn ploeg begon uitstekend aan het seizoen, maar eigenlijk is het al vanaf kerst een beetje behelpen. Door die sterke start zijn de play-offs nooit in gevaar gekomen, maar met name na het wegvallen van Jack Hughes en Dougie Hamilton heeft dit roster moeite met scoren. Vreemd is het dan ook niet dat ze Daniel Sprong hebben losgeweekt bij Seattle. De Amsterdammer wacht weliswaar nog op zijn eerste goal, maar is wel degelijk van waarde.
Defensief gezien moeten de Devils het al een tijdje doen zonder de ervaren Hamilton en Jonas Siegenthaler. Die zullen zeker gemist worden, maar de razendsnelle ontwikkeling van een Luke Hughes en Johnanthan Kovacevic verzacht die pijn wel degelijk. Daarnaast zorgt Brenden Dillon voor de nodige ervaring en power op de blauwe lijn. Die ervaring nam ook Brian Dumoulin mee. De veteraan won aan de zijde van Sidney Crosby en Evgeni Malkin al twee keer de Stanley Cup en werd aangetrokken toen bleek dat de spoeling in deze linie wel erg dun werd in New Jersey.
De blauwe lijn is dus, ondanks het nodige blessureleed, prima op orde. Dat de Devils defensief één van de allerbeste teams in de NHL zijn, heeft echter ook te maken met de goalies. Jake Allen werd vorig jaar al gehaald toen het seizoen verloren was, maar de komst van Jacob Markstrom afgelopen zomer maakte van dit roster in één klap een kandidaat voor de Stanley Cup. Vooral in december (.937 sv%) en januari (.910) was de 35-jarige Zweed bij kans niet te passeren. Markstrom raakte daarna echter geblesseerd en sinds zijn terugkeer is hij nog niet helemaal de oude. In Allen hebben de Devils wel een goede backup, maar mist het niveau om de Devils ver te brengen in het geval dat Markstrom zijn topvorm mist.
PROGNOSE
Wat voor serie gaat dit dan worden? We zouden kunnen zeggen dat het de aanval van de Canes (3.28 GF/G) tegen de verdediging van de Devils (2.67 GA/G). Er zal Brett Pesce, die in het offseason Carolina verruilde voor New Jersey, veel aangelegen zijn z’n oude liefde pijn te doen. De blueliner zal echter ook beseffen dat zijn team daar eigenlijk een goede Jack Hughes voor nodig heeft. In tegenstelling tot Hamilton is het uitgesloten dat Jack dit postseason speelt. Veel zal dan ook afhangen van de vorm waarin Markstrom steekt. Carolina lijkt in de breedte de betere, dus zal de goalie hier en daar een wedstrijd voor de Devils moeten stelen om door te gaan.
Voorspelling: Carolina Hurricanes in 6 wedstrijden
TAMPA BAY LIGHTNING – FLORIDA PANTHERS
(2e in de Atlantic Division – 3e in de Atlantic Division)
Tegenstanders van de huidige playoff-opzet zullen onmiddellijk wijzen naar dit affiche om hun gelijk te halen. Hoe is het werkelijk waar mogelijk dat twee ongelooflijke powerhouses in het oosten elkaar al in de eerste ronde treffen?! Tja, het is nu eenmaal een gegeven en maakt deze eerste ronde toch ook weer heel, heel interessant. Eén favoriet in de Eastern Conference zal namelijk in dit titanengevecht al sneuvelen. Tijdens het reguliere seizoen lag het initiatief lichtjes bij de Cats. Zoals de titelverdediger ook de laatste keer dat ze elkaar troffen in de play-offs de overhand had. Aan die 1-4 willen de Bolts echter geen moment denken. Of het moet zijn om er motivatie uit te putten.
STERK ZONDER STAMMER
Er waren wel degelijk twijfels in Tampa Bay na 2023-2024. Ze eindigden als vierde in de divisie, zagen hun captain Steven Stamkos na jaren trouwe dienst vertrekken en het spreekwoordelijke zwarte gat leek opeens niet ver weg. Julien BriseBois wilde daar niet aan. De general manager deed voortreffelijk werk door Stamkos te vervangen door de jongere (en minimaal zo doelgerichte) Jake Guentzel. Voeg daar de magistrale Nikita Kucherov, een uitstekende Brayden Point, een meer dan prima Brendan Hagel en een opeens productieve Anthony Cirelli aan toe en je hebt een aanval om je vingers bij af te likken. Statistisch gezien is het zelfs de beste in de gehele NHL.
Verdedigend staat het ook als een huis. Natuurlijk is Victor Hedman, die de “C” heeft overgenomen van zijn maatje Stamkos, de grote blikvanger op de blauwe lijn. Ook op 34-jarige leeftijd is de Zweed nog altijd een garantie voor veel, heel veel punten. Toch moeten we ook de inbreng van Ryan McDonagh niet onderschatten. Hij keerde terug op het oude nest, is veel minder productief maar zijn +44 rating behoort tot de betere in de league. Daarnaast is ook de jonge J.J. Moser hier een schot in de roos gebleken. Deze blueliners spelen echter stuk voor stuk met de gedachte dat een foutje niet fataal hoeft te zijn.
Achter die blauwe lijn heeft coach Jon Cooper immers nog een Russische muur opgetrokken. Andrei Vasilevskiy behoort ook dit seizoen weer tot de elite van de elite in het goalie-gilde. De 30-jarige Rus noteert met .920 zijn beste save percentage van de laatste jaren en we weten dat hij in de play-offs doorgaans nog een versnelling hoger kan schakelen. Niet voor niets was hij in 2021 winnaar van de Conn Smythe als MVP in het postseason.
HARD TEGEN ONZACHT…
Als tegenstander moet je dus van goeden huize komen om deze Bolts tegen te houden. Maar laat dit maar aan de Florida Panthers over. Twee jaar op rij stonden zij al in de Stanley Cup Final met natuurlijk als absolute hoogtepunt de titel vorig jaar. Ook dit roster kent wel wat verloop ten opzichte van vorig seizoen, maar als je aanvallend nog altijd kunt beschikken over Sam Reinhart, Sam Bennett, Carter Verhaeghe en vooral Aleksander Barkov en Matthew Tkachuk dan ben je een tevreden coach. Het is alleen wel even de vraag hoe fit Tkachuk zal zijn. Hij heeft na de 4Nations geen wedstrijd meer gespeeld en zal ongetwijfeld wat ritme missen. Oh ja, sinds de trade deadline maakt ook ene Brad Marchand de boel nog onveilig in Sunrise…
Tkachuk miste de nodige wedstrijden, maar dit geldt ook voor Aaron Ekblad. De voormalig first-overall van de Panthers zat een dopingschorsing uit en keert terug in de play-offs. Met onder meer de lang ondergewaardeerde Gustav Forsling, Niko Mikkola en Dmitry Kulikov hoeven we ons over de blauwe lijn van de Cats geen zorgen te maken.
Na de Hurricanes geven zij de minste kansen weg en ze scoren zelfs het best als het gaat om expected goals against (141.6 over het gehele seizoen). General manager Bill Zito liet niet na om ook zijn verdediging vlak voor de trade deadline te versterken. Van de Chicago Blackhawks kwam Seth Jones over. Dit pakte nog niet altijd even gelukkig uit, maar nu de terugkeer van Ekblad aanstaande is, geeft het Paul Maurice wel interessante opties.
Dit is niet alleen een clash tussen twee grootmachten uit Florida, maar ook tussen twee van de beste Russische sluitposten in de NHL. Met een geweldig postseason snoerde Sergei Bobrovsky vorig jaar alle criticasters de mond. Er werd getwijfeld of hij zijn riante salaris ($ 10 miljoen AAV) wel waard was, maar met name in de allesbeslissende Game 7 tegen de Oilers was Bob dit geld dubbel en dwars waard. Met een .958 save percentage had de 36-jarige Rus een belangrijk aandeel in het succes. Veel zal ook nu weer van hem afhangen. Mist Bobrovsky dit keer de topvorm, dan dalen de kansen voor Florida enorm. Backup Vitek Vanecek is namelijk bij lange na niet van ’t niveau van de starter.
PROGNOSE
Deze serie voorspellen staat gelijk aan het opgooien van een muntje. Er valt nauwelijks iets zinnigs te zeggen over wie er favoriet is, want het zijn allebei gruwelijk goede teams. Met ook nog eens twee van de beste coaches in de NHL aan het roer. Het thuisvoordeel ligt bij de Lightning en dat kan een belangrijke factor zijn. De Bolts hebben thuis namelijk maar acht keer binnen de reguliere speeltijd verloren. Wat ook een rol van betekenis kan spelen, is de rust die veel Panthers gekregen hebben. Het was alsof Paul Maurice de laatste wedstrijden wat liet lopen zodat zijn manschappen met een volledig gevulde tank aan de play-offs beginnen.
Quinten Post heeft zich met Golden State Warriors geplaatst voor de NBA Playoffs als #7 seed in het western, iets wat Orlando Magic voor elkaar kregen in het oosten. De Memphis Grizzlies en Atlanta Hawks werden verslagen en moeten op herkansing.
Orlando Magic en Atlanta Hawks mochten afgelopen nacht uit gaan maken wie het in de eerste ronde tegen de #2 seed Boston Celtics op gingen nemen. Aan het einde van het eerste kwart namen de Magic een voorsprong van 15 punten die ze alleen in het derde kwart nog even dreigden te verliezen. In het vierde kwart was er echte weer een enorme run van de Magic om uiteindelijk overtuigend te winnen met 120:95. Cole Anthony scoorde 26 punten, terwijl vier andere spelers meer dan tien punten scoorden. Bij de Hawks scoorde Trae Young 28 punten, was dus zeker niet genoeg bleek te zijn.
In het westen namen Memphis Grizzlies en Golden State Warriors het tegen elkaar op. De winnaar zou het op mogen gaan nemen tegen #2 Houston Rockets. In dit duel begonnen de Warriors uitstekend, met een 31-25 voorsprong na het eerste kwart die ze in Q2 zelfs naar zestien punten uit zouden breiden. De tweede helft van de Grizzlies was echter een stuk beter, vooral dankzij een sterk derde kwart. Het was na een spectaculaire slotfase echter niet genoeg voor de zege: 121-116 Warriors. Jimmy Butler scoorde in zijn eerste playoff-wedstrijd voor Warriors 38 punten, terwijl Stephen Curry er 37 punten aan toe zou voegen. Nederlander Quinten Post scoorde in 21 minuten elf punten met vijf rebounds en ging 3-4 van 3PT. Bij de Grizzlies scoorde Desmond Bane dertig punten.
Om de 2025 NFL Prospect Watch voor de 2025 NFL Draft af te ronden, kijken we naar de safety’s van dit jaar. Er lijken twee S’s kans te maken op de eerste ronde in 2025.
WIE IS S1?
Dat is de vraag van dit jaar. Eigenlijk is dit het hele seizoen Malaki Starks van Georgia geweest. Starks heeft veel ervaring op het allerhoogste niveau in college football en kan zowel free safety als strong safety spelen in de NFL. Starks is geen bijzondere atleet en zal in coverage wellicht nog stappen kunnen maken, maar zeker als run defender, tackelaar en zelfs als blitzer kan hij een belangrijke rol spelen. Zijn speelstijl lijkt beter te zijn voor een rol als strong safety rondom de line of scrimmage.
Sinds de afgelopen maanden heeft Starks echter concurrentie gekregen van Nick Emmanwori. Emmanwori blonk vooral uit tijdens de Draft Combine. Emmanwori is een bizarre atleet, wellicht de beste in deze NFL Draft, en mag gezien worden als een moderne safety die zelfs als WILL LB ingezet zou kunnen worden. Zijn beste positie is strong safety vanwege zijn run defense, kwaliteit en techniek als tackelaar en zijn atletisch vermogen om gaten dicht te lopen en ook als blitzer een rol te spelen. Toch is Emmanwori ook in coverage erg goed gebleken.
RANSAW, WATTS, MUKUBA EN WINSTON
Achter deze twee zullen op dag twee veel safety’s kans maken op een rol als S3. Caleb Ransaw en Xavier Watts mogen gezien worden als strong safety in de NFL. Allebei zijn ze sterk, goede en efficiënte tackelaars en op hun best in run defense en als ze achter de bal aan mogen gaan en turnovers mogen forceren. Toch kunnen ze zich ook staande houden in coverage. Het grote verschil is echter wel dat Ransaw een elite atleet is die dit combineert met veel snelheid, iets wat Watts dan weer niet heeft.
Andrew Mukuba en Kevin Winston Jr mogen eerder als free safety’s gezien worden die niet veel kracht hebben en vooral goed zijn in coverage. Zeker Winston is er goed als tackelaar en ijzersterk in run defense, waardoor hij wellicht ook strong safety kan spelen, maar bij hem is vooral de ervaring (1 jaartje) het probleem. Mukuba heeft totaal geen kracht en is tevens geen fantastische rackelaar of run defender. Hij is op zijn best in coverage als nickle bijvoorbeeld of als free safety
OVERIGE OPTIES
Dan zijn er richting het einde van ronde drie en op dag drie zeker nog interessante opties over. Wie op zoek is naar goede free safety’s zullen vooral Malachi Moore en Billy Bowman interessante namen vinden, waarbij Moore twee jaar ouder is maar overal wel de betere speler is en vooral excelleert in coverage.
Wie strong safety’s zoekt, kan kijken naar Lathan Ransom, Jonas Sanker, Jaylen Reed en Sebastian Castro, spelers die zeker ook als slot cornerback ingezet kunnen worden. Toch zijn dit vier spelers die niet tot de beste atleten in deze class behoren en op hun best zijn als run defender. Ze hebben echter ook allemaal ruimte voor verbetering als tackelaar, op Sanker naar.
SPORTAM 2025 NFL DRAFT S RANKINGS
Foto: Joe Robbins/Icon Sportswire via Getty Images
Alweer de laatste NHL Highlights van dit seizoen en dus hebben we een iets andere opzet! We nemen de winnaars en verliezers van het afgelopen weekeinde met je door en zetten op een rijtje wie voor ons de Goalie, Rookie en Player of the Year was!
Door Dennis Bakker en Hans Mulder
HIGHLIGHTS
NAZEM KADRI vs MINNESOTA WILD
Een Game 7 terwijl de play-offs nog moeten beginnen. Zo moet het gevoeld hebben binnen de muren van de kleedkamer van de Calgary Flames. Zij wisten dat bij een nederlaag tegen de Minnesota Wild, diezelfde Wild een ticket te pakken had. Zouden de Flames winnen, dan mochten zij nog (even) hopen op zo’n wildcard. In Calgary leek de thuisploeg zich meer bewust van die situatie, want het waren de Flames die met name in de eerste 40 minuten heersten.
#FlamesNazem Kadri equals a career-high with his 32nd goal of the season
Mikael Backlund en Yegor Sharangovich hadden al gescoord toen Naezm Kadri in de tweede periode zijn 32e van ’t seizoen tegen de touwen schoot. We moeten terug tot 2017-2018 willen we een seizoen vinden waarin de nu 34-jarige centre zo vaak scoorde. Dat deed hij toen overigens in de kleuren van de Maple Leafs. Vrijdag tegen de Wild bleek zijn treffer nog broodnodig, want Minnesota schrok pas in de slotminuten wakker met doelpunten van Yakov Trenin en Gustav Nyquist. Die opleving kwam voor de bezoekers te laat: 4-2.
Een slordige 24 uur na die nederlaag kregen de Wild hun kans op revanche in Vancouver. De uitgespeelde Canucks leken de buren uit Calgary een handje te helpen door een 2-0 voorsprong te nemen. Net op tijd herpakten de Wild zich en dwongen dankzij Brock Faber en Marcus Foligno een OT af. Op aangeven van Kirill Kaprizov en Faber pakte daar Mats Zuccarello zijn moment. Hij legde Kevin Lankinen in de luren en bracht met zijn GWG de Wild weer een stap dichter bij een wildcard.
COREY PERRY vs SAN JOSE SHARKS
Niemand die er ook maar een seconde aan twijfelde dat de Edmonton Oilers het niet zouden halen, maar toch hadden Connor McDavid en consorten nog wel degelijk een resultaat nodig tegen de laagvliegende Sharks. Zelfs zonder sterkhouders als Ryan Nugent-Hopkins en Leon Draisaitl moest dat wel lukken. Zij worden richting de play-offs wel terugverwacht, maar het vervelende voor Oilers-coach Kris Knoblauch was dat in dit duel blueliner Mattias Ekholm en forward Zach Hyman het einde niet haalden. Zo piept en kraakt het in Edmonton, maar gelukkig hebben ze altijd nog McDavid. De captain was betrokken bij alle goals en mocht zo 4 assists aan zijn totaal toevoegen.
Connor McDavid picks up his third primary assist on the night on Corey Perry's go-ahead goal! ?
Na een vrij simpel verkregen 2-0 voorsprong leken de Oilers op cruise control naar die 2 belangrijke punten te gaan. De jonge Sharks weigerden zomaar te capituleren, waardoor de 3-2 van Corey Perry uiteindelijk als GWG in de boeken ging. Voor de veteraan was het toch ook alweer zijn zeventiende van dit seizoen. Na 60 minuten stond er – na een empty-netter – 4-2 op het bord en was er vooral opluchting bij Jeff Skinner. De 32-jarige is bezig aan zijn vijftiende seizoen, heeft al meer dan 1070 wedstrijden in de benen en voor het eerst mag hij zich nu opmaken voor het postseason.
Edmonton bracht zaterdag slecht nieuws over Ekholm. De kans is groot dat de verdediger dit seizoen niet terugkeert op het ijs. Wie al wel terug is, is goalie Stuart Skinner. Hij was van de partij toen zijn Oilers zondag met 4-1 wonnen van de Winnipeg Jets, die in dit duel overigens wel een aantal vaste waardes aan de kant hielden.
NEW YORK, NEW YORK…
Zouden ze er diep van binnen echt nog in hebben geloofd? Zowel de New York Rangers als de New York Islanders hadden héél veel hulp van buitenaf nodig om het postseason in te sluipen én moesten ook zelf nog hun wedstrijden winnen. Bij dat laatste ging het zaterdag al mis. Op bezoek bij de Philadelphia Flyers hield Bo Horvat met een late goal de hoop voor de Islanders nog wel levend, maar in de noodzakelijk shootout viel het doek definitief voor de Isles. Bobby Brink was de enige die scoorde en elimineerde op die manier de ploeg van Patrick Roy.
The Flyers have eliminated the New York Islanders from playoff contention
Een paar uur later konden ook de Rangers-fans hun fan-artikelen voor dit seizoen opbergen. Ook de Blueshirts moesten winnen om hun seizoen in leven te houden, maar de Carolina Hurricanes weigerden mee te werken. Met een goal en 2 assists was Seth Jarvis eens te meer de grote aanjager bij de Canes. Voor Carolina stond er in deze wedstrijd weinig op het spel. Zij wisten al dat New Jersey de tegenstander is in de eerste ronde en ook al dat zij het thuisvoordeel hebben. De Canes lieten echter niet na hun sportieve plicht te doen. Met alle gevolgen van dien voor de Rangers…
Met name voor de Blueshirts komt er zo een einde aan een bijzonder turbulent seizoen. De groep van Peter Laviolette begon als één van de topfavorieten aan dit seizoen, vervolgens kwam er een enorme dip en werd het roster min of meer opgeblazen om vervolgens alsnog iets van herstel te tonen. Op geheel eigen wijze hebben de Rangers wel geschiedenis geschreven. Zij zijn de eerste franchise voor de tweede keer de play-offs missen nadat ze het jaar daarvoor het beste record in de NHL hadden. Dit gebeurde de club ook al in 1992-1993.
BEST IN THE WEST
In het westen was het ’t weekend van de beslissingen. Wat titels betreft althans. Zowel de Winnipeg Jets als Vegas Golden Knights lagen al een tijdje op koers, maar inmiddels zijn beide clubs er zeker van dat er een prijs toegevoegd kan worden. De Jets hadden weliswaar de grootst mogelijke moeite met de Chicago Blackhawks, maar wonnen na een shootout: 4-5. Het leverde Winnipeg naast de 2 punten ook definitief de titel in de Central Division én de first-seed in het westen op. Zondag verloren de Jets – zonder de nodige sterkhouders – dus van Edmonton, maar door de nederlaag van Washington tegen Columbus mochten ze wel de winst van de Presidents’ Trophy vieren.
WHAT A MOVE BY COLE PERFETTI TO SEAL IT IN THE SHOOTOUT ✈️
In Chicago maakte Blackhawks-blueliner Alec Martinez voor de wedstrijd bekend dat hij over een paar dagen zijn schaatsen aan de wilgen hangt. Martinez werd gedraft door de LA Kings en won met die club twee Stanley Cups. Twee jaar geleden was het opnieuw raak, maar dit keer in dienst van de Vegas Golden Knights. Afgelopen zomer tekende de 37-jarige Martinez een eenjarig contract bij de Blackhawks. Nu blijkt dat dit zijn laatste is geweest.
— Hockey Daily 365 l NHL Highlights & News (@HockeyDaily365) April 13, 2025
Zijn voormalige club verzekerde zich zaterdag van de vijfde divisietitel in het achtjarige bestaan. Vegas kreeg het niet cadeau van de Nashville Predators, maar sleepte dankzij een late gamewinner van Noah Hanifin de winst wel binnen. Met een empty-netter bepaalde Ivan Barbashev de eindstand nog op 5-3. Het was een treffer voor de statistieken, want de buit was toen al lang en breed binnen voor de Knights. Zij weten zich verzekerd van het thuisvoordeel in de eerste twee rondes van de play-offs. Niet onbelangrijk, want in het eigen fort zijn de Golden Knights bijna niet te kloppen. De winst op Nashville was alweer de 29e thuiszege van dit seizoen.
MITCH MARNER vs MONTREAL CANADIENS
Twee kansen kregen ze er dit weekend voor. Twee keer in Ontario en twee keer ging het mis voor de Montreal Canadiens. Een overwinning op de Ottawa Senators of Toronto Maple Leafs was genoeg voor een zekere wildcard, maar in beide gevallen schoten de Habs tekort. Je kunt dat zelfs letterlijk nemen. Gecombineerd over die twee belangrijke duels kwamen de Canadiens namelijk niet verder dan 37 SOG. Helemaal met lege handen stonden ze ook weer niet. Dankzij een prima Jakub Dobes hield Montreal nog een puntje over aan het bezoek aan Toronto.
De Maple Leafs hadden ook belang bij 2 punten. Een postseason-ticket ligt al heel lang klaar, maar zij willen ook maar wat graag die titel in de Atlantic Division. Het geeft de Leafs niet alleen thuisvoordeel in de play-offs, maar ze ontlopen ook meer dan waarschijnlijk de powerhouses uit de staat Florida. Het was dan ook een beladen ontmoeting zaterdag. Eentje die lang niet altijd goed was en zonder doelpunten het einde van de reguliere speeltijd haalde. Beide teams waren zo weer een puntje dichter bij hun doel, maar het waren de Leafs die met de grootste lach van het ijs stapten. Op aangeven van William Nylander en John Tavares schoot Mitch Marner de Leafs naar de 1-0 overwinning.
Door de overwinning van Tampa Bay op Buffalo zondag mogen de Leafs de divisietitel nog niet vieren. Ze hebben in hun laatste twee wedstrijden nog 1 puntje nodig om dat een feit te laten zijn.
CHANDLER STEPHENSON vs ST. LOUIS BLUES
Een record setting winning streak geeft deze St. Louis Blues blijkbaar nog geen enkele garantie. Niets leek dit roster van Jim Montgomery tegen te kunnen houden. Tot ze opeens weer menselijk bleken. Zaterdag verloren de Blues in Seattle na een shootout van de Kraken en een vrijwel zekere wildcard is nu weer een stuk minder zeker. Daarvoor verdienen Dustin Wolf, Yegor Sharangovich en de overige Calgary Flames overigens ook de credits.
Met onder meer 2 goals van Sharangovich deden de Flames dit weekend hun plicht tegen de Sharks: 5-2. Daarmee voert Calgary de druk op met name St. Louis flink op. De Blues zitten duidelijk even in een mindere periode, maar hebben nog wel 2 punten meer dan Calgary. De Flames hebben echter nog twee wedstrijden (Vegas thuis, LA uit) te spelen. Wat onderling resultaat betreft, zitten de Blues echter goed. Zij wonnen drie keer van de Flames. Wint St. Louis dinsdag in eigen huis van Utah, dan zitten de Blues gebakken. Bij verlies dan hebben de Flames nog 3 punten nodig om over St. Louis heen te gaan.
Bij Minnesota liggen de kaarten anders. Zij ontvangen in hun laatste wedstrijd de Ducks en weten zich bij winst geplaatst voor de play-offs. Houden ze een punt over aan die wedstrijd, dan mag Calgary niet hun laatste twee wedstrijden winnen. De Flames hebben namelijk een positief resultaat tegen de Wild in de onderlinge ontmoetingen.
ADAM FANTILLI vs WASHINGTON CAPITALS
In het westen is nog niet alles beslist, maar ook in het oosten kan Montreal die tweede wildcard nog altijd kwijtraken. De Columbus Blue Jackets wonnen dit weekend namelijk in back-to-backs twee keer van de Capitals. Zaterdag veegden ze met 7-0 de vloer aan met de Ovechkin-loze Caps en zondag deden ze dat met een 4-1 overwinning nog eens dunnetjes over. Ovi scoorde die ene treffer en scherpte dus zijn eigen record (496 goals) aan, maar de aandacht ging vooral uit naar een jong ventje bij de Blue Jackets.
Zaterdag was het twee keer raak voor Adam Fantilli. Dat dit geen toeval was, bewees de 20-jarige voormalig third-overall in die tweede wedstrijd. Weer vond Fantilli twee keer de gang naar het net en hield hij de Jackets in de race voor die tweede wildcard. Zowel Montreal als Columbus hebben nog twee duels te gaan. De Canadiens verdedigen een voorsprong van 3 punten op de Jackets, waardoor de Habs in de nacht van maandag op dinsdag aan een overwinning op Chicago genoeg hebben om definitief die drempel over te stappen.
PLAYER OF THE YEAR
NIKITA KUCHEROV (TAMPA BAY LIGHTNING)
De Hart Memorial Trophy is in de basis bedoeld om de Most Valuable Player van het eigen team in de NHL aan te wijzen. Toch zijn er de afgelopen jaren flink wat spelers met de Hart Memorial aan de haal gegaan, die niet direct de meeste impact op het eigen roster hadden. Kortom: Meeste punten plus een vleugje optimisme en commerciële belangen.
In het seizoen 2024 – 2025 heeft de NHL eindelijk een aantal MVP-waardige kandidaten als potentiële winnaar in de voorlopige rankings staan. Zo draagt David Pastrnak de zo gehavende Boston Bruins vrijwel alleen op de schouders dit seizoen, schiet Leon Draisaitl – grotendeels zonder de gehavende Connor McDavid – met scherp, is Calgary Flames met Dustin Wolf tussen de palen nog altijd niet uitgeschakeld voor de play-offs en pakte Winnipeg Jets met vintage Connor Hellebuyck voor het eerst in de franchisegeschiedenis de divisie-, Conference- en Presidential titel. Toch grabbelen we bij SportAmerika de speler uit de hoge hoed, die op moment van schrijven ook nog eens bovenaan het puntenklassement in de NHL staat: Nikita Kucherov.
With that assist, #GoBolts forward Nikita Kucherov has secured his third consecutive season of 80+ assists.
Only three other players have done that, and it’s quite the list:
‘Kuch’ is andermaal lights out. En dat in een seizoen waarin hij voor het eerst zonder zijn partner in crimeSteven Stamkos de kar moet trekken. De geliefde centre vertrok zoals bekend afgelopen offseason richting Nashville Predators, maar de ploeg van head coach Jon Cooper is er allesbehalve op achteruit gegaan. Jake Guentzel tekende op 1 juli een vernieuwd, lucratief contract in Tampa Bay en werd het vertrek van Mikael Sergachev naar Utah moeiteloos opgevangen met de komst van Ryan McDonagh.
‘KUCH’ IN EEN ILLUSTER RIJTJE NAMEN
De case voor Kucherov als MVP van het seizoen slaat op zo’n beetje iedere statistiek van de Rus. Op moment van schrijven verzamelde de winger reeds 116 punten en staat hij fier bovenaan in de NHL-rankings. Hoewel ‘Kuch’ in de teamrankings Guentzel voor zich moet dulden in +/-, is hij met afstand de beste Bolt – tweede op de franchiserankings is Brandon Hagel met 87 punten –. Ook blijven de geschiedenisboeken der NHL niet gevrijwaard van een notitie van Kucherov. Afgelopen maandag noteerde de Rus in en tegen New York (Rangers) zijn tachtigste assist van het seizoen. Hiermee passeert hij voor het derde seizoen op rij de grens van tachtig assists. Een mijlpaal die in het verleden louter door Wayne Gretzky, Paul Coffey en Bobby Orr werden behaald.
In de play-offs wacht naar alle waarschijnlijkheid een battle of Florida. Met nog twee wedstrijden te spelen is het gat met nummer één Toronto Maple Leafs vier punten en heeft de ploeg van head coach Craig Berube aan een punt tegen Buffalo Sabres en/of Detroit Red Wings genoeg om voor het eerst (!) in de geschiedenis de Atlantic Division te winnen. Het COVID-seizoen ’20 – ’21 werd namelijk tot North Division omgedoopt en de divisietitel in 2000 was nog in de Northeast Division.
GOALIE OF THE YEAR
CONNOR HELLEBUYCK (WINNIPEG JETS)
Speaking of eerste keer in de geschiedenis. De landgenoten van Winnipeg Jets schreven dit weekend eveneens een behoorlijk pak geschiedenis. Niet alleen clinchten de Jets haar eerste divisietitel in de Central Division (sinds de omkleuring van Atlanta Trashers naar Winnipeg Jets in 2011), maar voegden daar bovendien de Conferencetitel én Presidents’ Trophy aan toe. De ploeg van head coach Scott Arniel verloor weliswaar met 4-1 van Edmonton Oilers, maar door het verlies van concurrent Washington Capitals bij Columbus Blue Jackets, kunnen de Jets in de NHL-rankings niet meer achterhaald worden.
Authoring a brilliant MVP quality season to this point in 2024-25, Connor Hellebuyck enters his @NHLJets game against the Stars having accumulated 44 wins. If he can get another one tonight, he will tie behind only 5 single season totals on this legendary list of NHL goaltenders pic.twitter.com/5mlwso8TIZ
We schreven het afgelopen vrijdag al in onze NHL Weekly, maar als er één speler bij de Jets van onschatbare waarde is (Hart Memorial inclusief) dan is het Connor Hellebuyck wel. De 31-jarige Amerikaan is al bijna een decennium een niet te missen kracht tussen de palen van de Jets en doet er dit seizoen nog maar een schep bovenop. Met een .924 sv% en 2.02 GAA is de goalie flink werk aan het maken van het beste seizoen uit zijn carrière. Met nog twee wedstrijden te gaan kan Hellebuyck zelfs nog het all-time single season regular win van Braden Holtby en Martin Brodeur (48) evenaren.
‘WOLFIE’ HIJGT IN DE NEK
Hoewel Hellebuyck de onbetwiste nummer één in de strijd om de Vezina Trophy zal zijn, heeft de Amerikaan nog stevige concurrentie van landgenoot Dustin Wolf. De zevende (!) ronde pick van 2019 draagt — bij een gebrek aan scorend vermogen — Calgary Flames zo’n beetje in zijn eentje op de rug. Hoewel zijn statistieken niet direct tot de verbeelding spreken, heeft de jonge Amerikaan in 51 wedstrijden een .909 sv% en 2.63 GAA.
Om dit alles in een nog mooier vat te gieten is Calgary Flames – mits er heel veel zaken hun kant op vallen de komende twee wedstrijden – de tegenstander van Winnipeg in de eerste ronde van de play-offs. Een duel tussen Hellebuyck en Wolf in de play-offs.. Waar kunnen we tekenen?
ROOKIE OF THE YEAR
LANE HUTSON (MONTREAL CANADIENS)
Daar zijn we weer met de maandelijkse Lane Hutson radar. De blue-liner van Montreal Canadiens spot in zijn rookie season werkelijk met zo’n beetje iedere NHL-wet en lijkt af te stevenen op de eerste Habs-rookie sinds Ken Dryden in 1972 (!), die de felbegeerde Calder Trophy als beste rookie van het seizoen aan zijn schoorsteenmantel mag gaan toevoegen. De protégé van het USNTDP won bovendien dit seizoen tweemaal de Rookie of the Month verkiezing (december en maart).
De second-rounder van 2022 voert dit seizoen de rookie-rankings aan in aantal assists, (powerplay) punten en heeft daarnaast verreweg het hoogste gemiddelde aan ijstijd per wedstrijd (+/- 23 minuten). Met nog twee wedstrijden te gaan staat de blue-liner ook aan de poorten van een all-time NHL record. In totaal verzamelde Hutson reeds 58 assists en heeft de Amerikaan er nog twee nodig om het all-time (rookie blue-line) record van Larry Murphy uit het seizoen 1980 – 1981 uit de boeken te spelen. De Hall of Famer kwam in zijn eerste jaar bij LA Kings tot een totaal van 60.
Bovendien is Hutson ook hard aan het stijgen in de NHL-rankings voor meeste punten voor een rookie blue-liner. Met 64 punten passeerde de Amerikaan al onder meer Nicklas Lidstrom – die overigens de laatste blue-liner was die in zijn eerste seizoen de grens van zestig punten doorkruiste — en staat hij op dit moment op een zesde plaats. Ray Bourque (65) en Phil Housley (66) zijn de volgende op de lijst.
BREAKOUT JAAR VOOR VELEN
Hoewel het seizoen 2024 – 2025 vooral de boeken in zal gaan als het seizoen waarin Alex Ovechkin het all-time goalrecord van Wayne Gretzky brak, kunnen we ook stellen dat er een flink aantal rookies de spreekwoordelijke stok hebben overgenomen voor een nieuwe generatie. Zo beschreven we net al de waanzinnige prestaties van Dustin Wolf bij Calgary Flames, kunnen we niet om de weergaloze Macklin Celebrini heen en kun je Matvei Michkov bij Philadelphia Flyers gerust in hetzelfde breakout rijtje plaatsen.
De Rus van Philadelphia Flyers won net als Hutson eveneens tweemaal de Rookie of the Month Award (oktober en februari) en is met name sinds de coachwissel van afgelopen maand op de brommer gesprongen in Philly. Verlost van de moeizame relatie met John Tortorella schoot de Rus reeds 60 punten (24 goals, 36 assists) tegen de touwen, wat een rookie in het oranje shirt voor het laatst lukte in 1993 – 1994. Mikael Renberg strandde dat jaar uiteindelijk op 82 punten.
Eindelijk mochten de Atlanta Braves zich het zoet van een overwinning laten smaken. Al moesten ze daar dan wel meer dan een week op wachten. Daar tegenover stond dat Xander Bogaerts en de zijnen wel degelijk konden verliezen. Hoe het hen en de overige kandidaten voor het Koninkrijksteam verging, lees je ook deze week weer in de Dutch Watch!
Zelden zal een team zo gesnakt hebben naar de eerste thuiswedstrijd als de Atlanta Braves vorige week. Ze konden niet wachten om een streep onder die dramatische road trip te zetten, waarin elk van de zeven wedstrijden verloren ging. En waarin de Braves ook nog eens heel, heel veel moeite met scoren hadden. Voor een team dat twee jaar geleden nog over de beste offense in baseball beschikte een hele vreemde gewaarwording. Wat dat betreft kon het in ’t drieluik tegen de Miami Marlins alleen maar beter gaan. Of toch niet? Dat drieluik werd namelijk een tweeluik vanwege slecht weer op zondag, de dag waarop eigenlijk de derde en laatste ontmoeting gepland stond. Die wedstrijd is nu verplaatst naar augustus.
Er zat heel wat opgekropte frustratie bij de Braves en vorige week vrijdag kwam dat er in één keer allemaal uit tegen de hulpeloze Marlins. Ozzie Albies sloot de road trip af met 2-for-5 en dat waren ook precies zijn statistieken in de eerste thuiswedstrijd. De tweedehonkman scoorde een run na een single in de derde inning en noteerde zijn vijfde binnengeslagen punt middels een RBI-single in de achtste. Albies droeg op deze manier zijn steentje bij aan de oorwassing die gegeven werd aan Miami: 10-0. Die opluchting was echter maar van korte duur. De Marlins sloegen zaterdag hard terug door met 4-0 te winnen. Albies kon met 0-for-4 aan slag helaas ook geen potten breken.
EERSTE SERIE OOK BINNEN!
Met ’t slechtste record in Major League Baseball moesten de Braves vanaf dinsdag aantreden tegen de Philadelphia Phillies. Een team dat zeven van de eerste negen wedstrijden wist te winnen. Bij de Braves keerde Sean Murphy echter terug achter de plaat. De catcher was met een 3-run homerun direct van waarde in de eerste, met 7-5 gewonnen, wedstrijd. Albies sloeg zijn tweede double in dat duel, maar scoorde niet. Dat deed hij evenmin in de tweede wedstrijd. Atlanta gaf de Phillies goed partij, maar stonden na afloop wel met lege handen: 3-4.
De zogenaamde rubber game in deze serie dreigde in het water te vallen, maar na een regenpauze van bijna drie uur waren het de Braves die hun eerste gewonnen serie konden afvinken. Na elf innings kregen ze de Phillies op de knieën waarbij Ozzie Albies in de elfde inning eerste de gelijkmakende run scoorde. Een 2-run homerun van Marcell Ozuna stuurde de overgebleven fans met een goed gevoel huiswaarts. Albies kwam voor de derde wedstrijd op rij tot een hit en lijkt – net als de Braves – aan de beterende hand.
In tegenstelling tot de Braves hadden Xander Bogaerts en de San Diego Padres een meer dan uitstekende eerste week van het seizoen. Met zeven uit zeven zou je ’t zelfs kunnen omschrijven als een perfecte week. Op vrijdag 4 april speelden de Padres voor het eerst dit seizoen een uitwedstrijd. Daar, op bezoek bij de Chicago Cubs, leden ze ook hun eerste nederlaag. Bogaerts maakte vier keer de gang naar het slagperk, kreeg één keer vier wijd, maar kon verder niets uitrichten met zijn slaghout. De kortestop was 0-for-3 in het duel waarin de Friars een lesje effectiviteit kregen. Chicago noteerde 3 hits tegenover 6 hits van de Padres, maar won wel: 3-1.
Hoewel Bogaerts zaterdag doorkwam met zijn zesde hit van het seizoen had San Diego verder weinig in de melk te brokkelen. De Cubs zijn ook goed aan deze jaargang begonnen en onderstreepten dat nog maar eens met een 7-1 overwinning. Die 7 runs hadden de Cubs zondag al na twee innings te pakken. Een sweep leek dan ook in de maak, maar de Padres toonden veerkracht. Xander Bogaerts pakte al in de eerste inning zijn vierde RBI van ’t seizoen mee en was 2-for-5 in deze wedstrijd. Een 3-7 achterstand deerde San Diego niet, want er werd met 8-7 gewonnen.
MEET THE A’S…
Zij gingen van één van de meest iconische stadions naar…ja, naar wat eigenlijk? De Athletics, zoals de clubnaam dit seizoen luidt van de voormalig Oakland Athletics, werken hun thuiswedstrijden af in West Sacramento in het Sutter Health Park. Een stadion met ruim 10.000 zitplaatsen. Die mensen zagen daar maandag de Padres hun negende wedstrijd van het seizoen winnen. Xander Bogaerts kwam in de zesde inning door met zijn vierde tweehonkslag van dit seizoen, maar tot runs leidde dat niet. Dit deerde San Diego niet, want desondanks pakten zij met 5-4 de winst.
De tweede ontmoeting was er voor Bogaerts één met twee gezichten. Zelf was hij 2-for-4 aan slag met een run en zijn vijfde RBI, maar daar stond dan wel tegenover dat de Padres vrij hard met 10-4 onderuit gingen. Woensdag bleek dat de kortestop aan slag de smaak te pakken heeft. In een duel waarin de runs erg duur waren, was Bogaerts beslissend. Na een single in de derde en een double in de vijfde inning passeerde onze landgenoot de thuisplaat. Dat bleek net genoeg voor de winst, want die ging met 2-1 naar de bezoekende Friars.
Vorig weekend maakte Kenley Jansen eindelijk kennis met zijn nieuwe thuishaven. De LA Angels begonnen goed aan het nieuwe seizoen door vier van de zes wedstrijden tijdens hun road trip te winnen, maar het is ook wel lekker om voor eigen publiek te spelen. Die eerste kennismaking liep echter niet geheel naar wens. Dat hadden ze te danken aan de Cleveland Guardians, die op vrijdag 4 april een 2-4 achterstand ongedaan maakten en met 8-6 zouden winnen. Een dag later sloegen de Angels, mede dankzij een 2-run homerun van Mike Trout, keihard terug. Zeven runs in de vijfde inning legden daar de basis voor de 10-4 overwinning. Een marge waarbij Kenley Jansen niet nodig was.
Met 6-2 stond er ook in de series finale een comfortabele marge op het scorebord, maar toch werd Jansen in de negende inning aan het werk gezet. Zijn laatste ballen gooide hij vijf dagen eerder, waardoor de closer uitgerust aan zijn taak begon. We kunnen stellen dat Kenley Jansen weinig energie verspilde aan deze Guardians. Hij zag drie batters tegenover zich en had daarvoor respectievelijk 2, 4 en 2 pitches nodig. Een korte werkdag dus voor onze landgenoot, die ook na zijn vierde optreden voor de Angels foutloos bleef.
MOOIE MIJLPAAL
Dit keer werd het geduld van Jansen niet al te lang op de proef gesteld. Twee dagen na die wedstrijd tegen Cleveland mocht hij namelijk aan de bak tegen de Rays. Niet in het door de orkaan Milton zwaar getroffen Tropicana Field, maar in het veel kleinere Steinbrenner Field in Tampa. De Angels pakten daar dinsdag in de eerste helft van de negende inning de leiding, waardoor Jansen in de gelijkmakende negende een 4-3 voorsprong moest verdedigen. En daar had hij aanvankelijk alle mogelijke moeite mee.
Jake Mangum opende de inning met een single en een gestolen honk. Taylor Walls kreeg hem naar het derde met een succesvolle stootslag en liep zelf even later door naar het tweede. Die druk had Jansen blijkbaar nodig, want vanaf dat moment ging het een stuk beter. Via een Fielder’s Choice werd Mangum de eerste nul en Jansen zette vervolgens Brandon Lowe en José Caballero elk met 4 pitches en een strikeout weg. Hij had er 20 pitches voor nodig en kreeg het bepaald niet cadeau, maar de derde save van het seizoen was een feit. En zijn 450e in zijn loopbaan! Los Angels zou uiteindelijk twee van de drie wedstrijden in deze serie winnen en met een 8-4 record aan de serie in Houston beginnen.
Net als de Braves speelden ook de Red Sox vorig weekend hun eerste thuiswedstrijden van dit seizoen. En net als in Atlanta werkte ook in Boston het weer niet helemaal mee. Vanwege een kletsnatte zaterdag moesten de Red Sox en St. Louis Cardinals zondag twee wedstrijden spelen. Beide teams kregen hierdoor wel even de kans om bij te komen van een zeer bedrijvige vrijdag. Boston won die home opener namelijk met 13-9, waarbij Ceddanne Rafaela in de zevende inning middels een productive out zijn derde RBI van het seizoen mocht bijschrijven. Mede door die tik van de outfielder tilden de BoSox de stand in die inning van 8-6 naar 11-6.
Het eerste deel van die doubleheader op zondag werd met 5-4 een prooi voor Boston. Bij een 4-4 stand in de tiende inning maakte Wilyer Abreu hier een einde aan het duel. Een duel dat werd gespeeld zonder Ceddanne Rafaela, die wel weer in de line-up stond voor deel 2. Deze serie eindigde zoals deze vrijdag was begonnen. We hebben wel vaker aangegeven dat het bij Rafaela vaak met bosjes komt en dat bleek zondag ook maar weer eens. Met 3-for-4 deed zijn slaggemiddelde goede zaken, maar met twee RBI-singles dreef hij ook nog eens 2 runs binnen. Zelf liet hij er 3 over de thuisplaat, waardoor hij wel degelijk zijn aandeel had in de 18-7 winst. In dit duel sloeg aanwinst Alex Bregman overigens ook zijn eerste homerun voor zijn nieuwe thuispubliek.
SWEEP MAAR NET VOORKOMEN
Al heel vroeg in de volgende serie, tegen Toronto Blue Jays, toonde Rafaela aan waarom hij zo belangrijk kan zijn in het outfield. Hij gebruikte zijn enorme snelheid voor een prachtige catch al in de eerste inning van de wedstrijd. Met 2 runs – na een walk in de derde inning en een error in de achtste – droeg Rafaela ook aanvallend zijn steentje bij. Sterker nog, hij zorgde voor de gehele productie van de Red Sox in die wedstrijd. Helaas voor Boston hielden de Blue Jays het niet bij één run, maar scoorden ze er 6. Eén van de spelers die namens Toronto scoorde, was de 26-jarige Vladimir Guerrero Jr. en hij deed dit met in zijn achterhoofd het nieuwe, veertienjarige (!) contract ter waarde van $ 500 miljoen dat hij deze week tekende bij de Jays.
Ceddanne Rafaela covered 104 feet to make this grab! ⭐️
Met een RBI-single in de zevende inning was Rafaela ook woensdag betrokken bij de enige run voor Boston. De outfielder was met 2-for-3 goed bezig aan slag, maar door de 1-6 nederlaag liep hij wel met een slecht gevoel van het veld. De derde nederlaag in deze serie bekeek Rafaela vanuit de dugout. Daar zag hij hoe de Blue Jays na elf innings opnieuw te sterk waren: 2-1. Een sweep wisten de Red Sox donderdag echter te voorkomen. Het ging zeker niet vanzelf, maar in de tiende inning was een productive out van Trevor Story genoeg voor de 4-3 zege. Rafaela speelde wel, maar was met 0-for-4 geen factor van belang in het slagperk.
OVERIG NIEUWS
JOSHUA PALACIOS VINDT ONDERDAK BIJ WHITE SOX, TROMP EXIT
Er waaide deze week wat goed en slecht nieuws over uit de VS. Josh Palacios – en dat is het goede nieuws – heeft een contract getekend bij de Chicago White Sox. Aanvankelijk leek het de bedoeling om hem in de minors te stallen, maar donderdag kwam het bericht dat de oudste van de twee broertjes zich mag melden bij de hoofdmacht. De White Sox kunnen wel wat aanvallende impulsen gebruiken na slechts 2 van de eerste 12 wedstrijden te hebben gewonnen en de minste runs te hebben gescoord van allemaal. Of Palacios het antwoord is, is dan weer de volgende vraag.
Dan het slechte nieuws en dat komt uit Atlanta. Daar begonnen de Braves met drie landgenoten op het roster, maar alleen Ozzie Albies is daar nu nog van over. Jurickson Profar is natuurlijk nog even geschorst, maar ook Chadwick Tromp maakt geen deel meer uit van de hoofdmacht. De catcher zag Sean Murphy deze week terugkeren en rookie Drake Baldwin krijgt de voorkeur als backup.
We zijn begonnen aan de de slotfase van de prospect watch 2025. Als voorlaatste bespreken we de cornerbacks van deze 2025 NFL Draft, ook in 2025 weer een zeer diepe class met veel spelers die kans maken op de eerste ronde.
HUNTER OF JOHNSON CB1?
De discussie ging voorafgaand aan het seizoen op deze positie al tussen Travis Hunter en Will Johnson om wie er CB1 was. Door de blessure van Johnson lijkt deze race in het voordeel van Hunter beslist te zijn. Hunter is, naast volgens veel mensen WR1, dus ook CB1. Hunter mist natuurlijk pure kracht en zal geen hele goede man/press coverage CB zijn, maar beschikt over elite ball skills (mede vanwege WR-achtergrond) en atletisch vermogen om als zone defender een uitstekende CB te zijn. Tel daar zijn goede cijfers als tackelaar en run defender bij op en je hebt een CB1.
Johnson zal ook excelleren als zone cornerback vanwege zijn snelheid, atletisch vermogen en het ontbreken van pure kracht (ondanks dat hij krachtiger is dan Hunter). Bij Johnson is, naast de blessure, ook zijn techniek als tackelaar een groot vraagteken richting de NFL. Ondanks dat is hij wel een goede run defender gebleken in college, met dus nog ruimte voor verbetering als tackelaar.
WIE IS BEST OF THE REST?
Dat is de grote vraag. Shavon Revel Jr was dit met zekerheid geweest als hij geen blessure had opgelopen in 2024. Revel is echter een compleet andere CB dan de voorgaande twee. Revel is een bizarre atleet met veel snelheid en uitstekende statistieken in coverage, maar ook als run defender en tackelaar. Daar waar Revel mede daardoor ook prima in zone kan spelen, excelleert hij in man/press coverage vanwege zijn kracht en speelstijl.
Concurrentie als man/press coverage CB heeft revel van Trey Amos en Banjamin Morrison, die daar ook in excelleren maar wel mindere atleten zijn en tevens mindere statistieken kunnen overleggen als Revel. Amos komt nog het dichtst in de buurt, gezien zijn complete profiel. Amos is een speler die eigenlijk geen zwakke plekken in zijn spel heeft. Bij Morrison is, naast de blessure in 2024, ook zijn kwaliteiten als tackelaar en run defender een vraagteken en zijn er tevens flink wat penalty’s te noteren.
Jahdae Barron is een speciaal geval. Barron kan eigenlijk overal spelen: slot corner, outside cornerback in zone coverage en press/man en een tevens prima atleet met een snelheid en zelfs kwaliteiten om als SAM LB te spelen. Barron is het Zwitsers zakmes van deze draft class.
RUWE TALENTEN
Twee ruwe talenten die beschikken over enorm veel atletisch vermogen en hele goede zone cornerbacks kunnen worden in de NFL, zijn Maxwell Hairston en Darien Porter. Allebei de cornerbacks beschikken niet over erg veel kracht, maar beschikken wel over alle tools die nodig zijn om een goede zone coverage CB te worden in de NFL. Bij Porter, die al 24 jaar is en maar een seizoen ervaring heeft, is er nog wat meer werk aan de winkel. Hij is momenteel simpelweg alleen maar een corner die verder nog veel werk heeft te verrichten als run defender en tackelaar.
We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze site zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van deze site, gaan we er vanuit dat je ermee instemt.
