De eerste twee games van de eerste ronde van de NBA Playoffs 2025 zitten erop. Vier series zijn 2-0, vier series 1-1 na de eerste twee duels. Genoeg spanning dus.
EASTERN CONFERENCE
In de Eastern Conference zijn de verhoudingen tot nu toe bij drie series wel duidelijk. Cleveland Cavaliers, Indiana Pacers en Boston Celtics hebben overtuigend een 2-0 voorsprong gepakt door in eigen huis de Miami Heat, Milwaukee Bucks en Orlando Magic eigenlijk geen echte kans te geven. De meest vermakelijke serie tot nu toe is, zoals ook wel werd verwacht, die tussen Detroit Pistons en New York Knicks. Daar waar de Knicks door een bizar vierde kwart in game 1 nog terugkwamen van een achterstand om te winnen, gebeurde dit in Game 2 niet en hebben de Pistons nu ‘home court advantage’ door hun uitzege.
WESTERN CONFERENCE
In het westen hebben alleen Oklahoma City Thunder na hun twee thuisduels een 2-0 voorsprong gepakt, en hoe. Twee dikke zeges op Memphis Grizzlies (51 punten en 19 punten verschil). In de andere series is het 1-1. Los Angeles Lakers begonnen nog met een nederlaag tegen Minnesota Timberwolves door een ontketende Anthony Edwards in de tweede helft, maar in game 2 sloegen ze terug door 94-85 te winnen. De series tussen Houston Rockets en Golden State Warriors (met Quinten Post) is zoals verwacht erg vermakelijk tot nu toe. Warriors wonnen game 1 door een fantastische Stephen Curry (31 punten), maar game 2 ging verloren met 109-94 mede door een blessure van Jimmy Butler en 38 punten van Jalen Green. De Nederlander Post scoorde geen punten in het eerste duel, maar twaalf punten in game 2. Zoals verwacht is het een fysieke series.
Tot slot de meest spectaculaire serie tot nu toe, met afstand: Denver Nuggets vs Los Angeles Clippers. Allebei de duels werden pas beslist in de slotfase, waarbij Game 1 zelfs OT nodig had. In deze wedstrijd gaven de Clippers een voorsprong weg en verloren ze uiteindelijk met 112-110 in OT, terwijl ze in Game 2 hun voorsprong wel vast konden houden in Denver voor een 105-102 zege.
Hij is terug! Colorado captain Gabriel Landeskog keerde afgelopen nacht na 1032 dagen terug op het ijs in de NHL. In een zinderende wedstrijd besliste echter Tyler Seguin het duel in het voordeel van Dallas Stars. In de hoofdstad van de Verenigde Staten waren het de Capitals die de jonge honden van Montreal Canadiens vakkundig onder de duim hielden en schoot LA in eigen huis met scherp tegen Edmonton Oilers.
KWARTFINALE EASTERN CONFERENCE
GAME 2: WASHINGTON CAPITALS – MONTREAL CANADIENS
Montreal Canadiens was er na de OT-nederlaag in Game 1 alles aan gelegen om met een gelijke stand in de serie het vliegtuig weer terug naar Canada te nemen. Een Game 1 die Alex Ovechkin de allereerste OT play-off goal uit zijn glansrijke carrière opleverde.
Het spel golfde in de eerste periode lekker op en neer. Zo deelden Ryan Leonard en Connor McMichael namens de Capitals wat speldenprikjes uit en waren Josh Anderson en Christian Dvorak aan de andere kant eveneens dichtbij een openingstreffer.
Datzelfde duo stond niet veel later aan de basis van de openingstreffer. De puck bleef wat ongelukkig voor de neus van goalie Logan Thompson (pas zijn tweede wedstrijd sinds de terugkeer van zijn blessure) hangen, wat zowel Christian Dvorak en Josh Anderson de gelegenheid gaf de stick tegen de puck te zetten, 0-1. Het antwoord van de Capitals volgde snel via Connor die Sam Montembeault met een wrap-around en daaropvolgden scrum passeerde, 1-1.
Washington nam het initiatief in de wedstrijd, daar anderhalve minuut later Dylan Strome de Caps na een formidabele aanval via Ryan Leonard en Anthony Beauvillier de Caps op voorsprong bracht. Montreal verloor de controle volledig en in het restant van de tweede periode walsten de Amerikaanse hoofdstedelingen over de Habs heen.
In het laatste bedrijf lieten de Capitals de teugels wat vieren en was het aan de eerder genoemde Logan Thompson te danken dat de 2-1 stand op het scorebord bleef. Halverwege de periode hield de goalie (met hulp van de paal) een zeker lijkende gelijkmaker van Jake Evans uit zijn doel en waren ook inzetten van Christian Dvorak, Cole Caufield en Juraj Slafkovsky een prooi voor de Canadees. Uiteindelijk bleken het ook game-deciding reddingen, daar met nog een luttele seconde op de klok Connor McMichael (empty-netter) de eindstand op 3-1 bepaalde.
UP NEXT
Het voorspelde scenario ontvouwde zich in de eerste twee wedstrijden. Montreal doet er alles aan om de Capitals tegengas te geven (wat ook meer dan lukt), maar heeft Washington de serie met een 2-0 tussenstand onder controle. Voor head coach Martin St. Louis zal de terugvlucht naar Montreal vooral in het teken staan van analyseren en een ander strijdplan klaarleggen voor Game 3.
Een Game 3 die eindelijk weer eens in het Bell Centre gespeeld zal worden. Met steun van een uitzinnig thuispubliek is er veel mogelijk in Quebec. Hoewel pas halverwege, zal de wedstrijd al aanvoelen als een serieuze Vorentscheidung.
Tussenstand in de serie: Washington leidt met 2-0
KWARTFINALE WESTERN CONFERENCE
GAME 3: DALLAS STARS – COLORADO AVALANCHE
He’s back! Na meer dan duizend dagen zonder NHL wedstrijd was Gabriel Landeskog weer onderdeel van het roster van Colorado Avalanche. Onder luid gejuich begon de Zweed aan zijn warming-up in de eigen Ball Arena in Denver. Met slechts twee wedstrijden in de serie achter de kiezen voelt alles op dit moment al aan als een serie die zomaar eens all-the-way richting een Game 7 zou kunnen gaan. Ook Game 3 werd allesbehalve een teleurstelling.
De warming-up van Landeskog bleek overigens hard nodig, daar de Stars in de eerste minuten van de eerste periode de wedstrijd goed onder controle hadden. MacKenzie Blackwood moest al binnen vier minuten bij inzetten van blue-liners Alexander Petrovic en Cody Ceci. Het startsein voor een overname van het initiatief door de Avs. Gabriel Landeskog liet zich reeds veelvuldig in de aanvallende zone zien, maar was het Valeri Nichushkin die een kunststukje uit de hoge hoed toverde. De Rus betrad met de puck de aanvallende zone en — mede door een weergaloze block van Brock Nelson — kon de forward na een pirouette alleen op Jake Oettinger af, 1-0.
In het tweede bedrijf ontvouwde zich een zelfde soort beeld. Dallas Stars was de bovenliggende partij en drukten de Avs in het defensief. Toch moest Jake Oettinger handelend optreden bij een wraparound van Samuel Girard en miste Logan O’Connor in de 1 v 1 een zeker lijkende treffer. Ook nu kantelde het initiatief meer richting Colorado en golfde het spel lekker op en neer, met onder meer een fenomenale solo van Nathan MacKinnon (die echter onbeantwoord bleef).
Met nog slechts twintig minuten op de klok leek Colorado zich vast te willen houden aan de 1-0 tussenstand. Dit lukte ook vrij aardig in de eerste helft van de derde, maar kwamen de Stars op de powerplay uiteindelijk toch langszij. Het trio Thomas Harley – Mikael Granlund – Jamie Benn vond elkaar naadloos in de Avs-zone en een kiezelhard schot van Harley verdween uiteindelijk via de stick van Benn achter MacKenzie Blackwood, 1-1. In de slotminuten van de wedstrijd was het voor de Stars met angst en beven overeind blijven op de powerplay van Colorado.
In overtime was ‘het puntje van de stoel gehalte’ sky high. Colin Blackwell en Nathan MacKinnon hadden beide de winnende treffer op de stick, maar was het uiteindelijke de van een blessure teruggekeerde Tyler Seguin die de wedstrijd in het slot gooide. Mikko Rantanen was feller dan Jonathan Drouin en via Mason Marchment was Seguin uiteindelijk het eindstation van de beslissende 1-2.
UP NEXT
Wat een serie hebben we hier. De twee divisierivalen zijn ontzettend aan elkaar gewaagd en was dit alweer de tweede overtime in drie wedstrijden. Dallas oogde in Colorado een stuk feller dan de Avs, die er duidelijk een ander strijdplan op nahielden. Taak aan head coach Jared Bednar en zijn ploeg om voor eigen publiek in Game 4 de serie weer in evenwicht te brengen. Met een Game 5 in Dallas zou een 1-3 tussenstand weleens fataal kunnen zijn.
Tussenstand in de serie: Dallas leidt met 2-1
GAME 2: LOS ANGELES KINGS – EDMONTON OILERS
Game 1 tussen LA Kings en Emdonton was tot op de laatste seconde het kijken waard én bovendien het ultieme bewijs dat men nooit een TV moet uitzetten alvorens het eindsignaal heeft geklonken. Met die gedachte in het achterhoofd betraden beide ploegen afgelopen nacht voor de tweede keer het ijs in Los Angeles, maar bleef het dit keer minder spannend dan het eerste treffen.
In de eerste periode golfde het spel op en neer met over en weer speldenprikken, maar braken de Kings halverwege de eerste de ban. Via Philip Danault kwam de puck bij Warren Foegele, die met een ongekende turbo Jake Walman het bos instuurde en vervolgens Brandt Clarke alleen nog maar een tikje hoefde te laten geven, 1-0.
Met een 1-0 tussenstand begonnen beide ploegen aan de tweede twintig, maar kon het publiek redelijk snel op de banken klimmen. Vladislav Gavrikov at het kaas van het brood van Darnell Nurse en Leon Draisaitl en de turnover werd door Quinton Byfield vakkundig tot goal gepromoveerd, 2-0. LA rook bloed en op de powerplay bracht andermaal Byfield de score op 3-0 (na adequaat reageren op een one-timer van Adrian Kempe). Tijd voor Edmonton om het gaspedaal eens naar beneden te duwen en via Leon Draisaitl lukte dat ook vrij snel, 3-1.
Een kopie van het Game 1 scenario lag in het verschiet, want in het laatste bedrijf kwamen de Oilers terug tot een marge van één. Een afstandsschot van Brett Kulak werd heel knap van richting veranderd door Viktor Arvidsson, 3-2. Los Angeles was andermaal net op tijd wakker geschud, daar Adrian Kempe de marge niet veel later weer tot twee bracht, 4-2. Het spel en kansen stapelden zich op aan beide kanten, maar Anze Kopitar gooide halverwege de derde het duel — met de derde powerplay goal van de avond — in het slot, 5-2. De Oilers gingen over op een zeer offensief plan, wat Adrian Kempe in staat stelde de eindstand op 6-2 te bepalen.
UP NEXT
Wat een geweldige twee eerste wedstrijden tussen LA en Edmonton hebben we voorgeschoteld gekregen. De divisierivalen zijn erg aan elkaar gewaagd en zijn het vooral de kleine details die de wedstrijden (hoe gek dit ook mag klinken met een 6-2 overwinning) beslissen. Met een 2-0 voorsprong voor de Kings, vliegt het gezelschap nu naar Canada voor Game 3 en 4.
Het zal voor Connor McDavid en consorten al voorzichtig aanvoelen als een do-or-die, want de statistieken wijzen uit dat een wedstrijd in Los Angeles met potlood reeds een prooi voor de zwarthemden is. Hopelijk kraakt Chris Knoblauch de Kings-code in het vliegtuig.
Tussenstand: Los Angeles leidt met 2-0
Cover photo: David Zalubowski / The Associated Press
De laatste twaalf picks van de draft zijn altijd het lastigst te voorspellen, omdat hier de teams aan de beurt zijn die al goede teams hebben en tevens de groep aan spelers die gekozen kan worden steeds groter wordt.
21: PITTSBURGH STEELERS: JAXSON DART | QB
We beginnen dit slotartikel met de Pittsburgh Steelers, die tijdens de eerste twee dagen alleen een pick in de eerste en derde ronde hebben. Let dus op GM Omar Khan en head coach Mike Tomlin voor een eventuele trade down om nog wat meer picks te verzamelen. Het is vrij duidelijk dat de Steelers nog een QB zoeken, iets wat via free agency (Aaron Rodgers bijv) of via deze draft kan. De twee top QB’s zijn weg, wat betekent dat Jaxson Dart en Jalen Milroe de best beschikbare QB’s zijn in deze mock draft die over zijn. Ook RB (Omarion Hampton), terwijl ook OL (zeker tackle) een optie is hier met Josh Simmons (LT/RT), Kelvin Banks Jr (LT/LG) en Josh Conerly Jr (LT).
Verdedigend gezien zou pass rush (James Pearce Jr, Nic Scourton, Mykel Williams, Shemar Stewart en Tyleik Williams) en de secondary (Nick Emmanwori (S), Trey Amos, Maxwell Hairston, Benjamin Morrison en Shavon Revel Jr (CB) als optie) wel wat versterking kunnen gebruiken. Het gaat uiteindelijk tussen Dart, Simmons, Stewart en Williams, waarbij de keuze uiteindelijk valt op Dart omdat de Steelers eigenlijk geen andere keuze meer hebben nu ze nog steeds geen starting QB hebben. Ze hebben zichzelf kortom in een positie gemanoeuvreerd waarin ze verplicht een reach moeten doen voor een QB.
22: LOS ANGELES CHARGERS: COLSTON LOVELAND | TE
De Los Angeles Chargers hebben drie picks in de eerste drie rondes en zullen er ook goed gebruik van willen maken gezien de kwaliteit in de AFC en zelfs in hun eigen divisie. GM Joe Hortiz en head coach Jim Harbaugh zullen dit tot uitvoering moeten brengen. Aanvallend gezien zal RB (Hampton), WR/TE (Luther Burden III, Matthew Golden, Colston Loveland) en de guard en center-positie de moeite waard zijn om hier te versterken (Tyler Booker, Banks Jr, Donovan Jackson).
Verdedigend gezien is op DL en EDGE wel versterking nodig (Pearce Jr, Scourton, Mykel Williams, Stewart en Tyleik Williams), terwijl ook cornerback wel versterking kan gebruiken (Amos, Hairston, Morrison en Revel Jr). Het gaat tussen Golden (WR), Loveland (TE), Banks Jr (LT/LG), Williams en Stewart (EDGE).
23: GREEN BAY PACKERS: DERRICK HARMON | DT
De Packers willen doorbouwen aan het jonge team dat de afgelopen twee seizoenen enorme stappen heeft gezet, met GM Brian Gutekunst en head coach Matt LaFleur als constructeurs. de Packers hebben drie picks in de eerste drie rondes om mee te werken. Wide receiver (Golden en Burden III) en RG (Booker) zijn opties hier, maar er is vooral verdedigend gezien werk aan de winkel.
Verdedigend gezien zijn linebacker (Carson Schwesinger) en cornerback (Amos, Hairston, Morrison en Revel Jr) de voornaamste versterkingspunten, met DL en EDGE (Derrick Harmon, Pearce Jr, Scourton, Mykel Williams, Stewart en Tyleik Williams) die hier ook opties zijn. Het gaat tussen deep threat Golden, cornerbacks Amos, Revel en Hairston en defensive lineman Harmon, Pearce Jr en Williams. De keuze valt uiteindelijk op Harmon als DT.
24: MINNESOTE VIKINGS: NICK EMMANWORI | S
Met head coach Kevin O’Connell en GM Kwesi Adofo-Mensah zullen de Vikings met maar vier picks (alleen deze pick in de eerste drie rondes) zeker een kandidaat zijn om terug te traden en picks te verzamelen. Met deze pick, mochten ze die houden, is QB (Milroe) en LG (Banks Jr, Booker), maar de kans dat dit een verdedigende pick wordt is vrij groot.
Verdedigend gezien is safety (Emmanwori) en cornerback (Amos, Hairston, Morrison en Revel Jr) een grote zwakke plek van de Vikings, eigenlijk al jaren. In de breedte zou de DL en pass rush ook wel versterking kunnen gebruiken hier met Pearce Jr, Scourton, Mykel Williams, Stewart en Tyleik Williams die beschikbaar zijn. De Vikings gaan uiteindelijk voor Emmanwori als versterking op safety.
25: HOUSTON TEXANS: KELVIN BANKS JR | LT/LG
Dan door naar de Houston Texans, die vooral mensen hebben zien vertrekken in free agency. Ze hebben wel vier picks in de eerste drie rondes, met twee picks in de derde ronde van deze draft waar GM Nick Caserio en head coach DeMeco Ryans wat mee kunnen. Aanvallend gezien is OL eigenlijk over de hele linie (zeker guard en center) nog wel een vraagteken en zijn Banks Jr, Simmons, Conerly Jr en Booker hier opties.
Verdedigend gezien is linebacker (Schwesinger) hier een optie maar ook een reach, terwijl dit ook voor safety zou gelden nu Emmanwori net voor hun neus weg is gekaapt. De kans is dus, zeker in deze mock draft, vrij groot dat het offensive line gaat worden. Het gaat dan tussen Simmons (LT/RT), Conerly (LT) en Banks Jr (LT/LG), waarbij Banks Jr uiteindelijk de keuze is omdat hij twee positie kan vullen.
26: LOS ANGELES RAMS: TREY AMOS | CB
Met Les Snead als GM en Sean McVay als head coach zit er vertrouwde duo dat vooral bekend staat om toeslaan op dag drie ook dit jaar weer in de controlekamer om de beslissingen te nemen. Zoals traditie is hebbe de Rams niet veel picks tijdens de eerste twee dagen: twee (#26 en #90). Aanvallend gezien zal Hampton als RB hier overwogen worden, terwijl Golden als deep threat ook een goede fit zou zijn naast Puka Nacua en Davante Adams.
Toch lijkt er vooral verdedigend gezien werk aan de winkel. Cornerback (Hairston, Amos, Revel Jr), terwijl DT een optie kan zijn om hier te versterken (Pearce Jr, Scourton, Mykel Williams en Tyleik Williams). Linebacker was hier ook een optie geweest, maar met Campbell is de enige echte optie in de eerste ronde al gekozen (Schewesinger nog als optie hier). Het gaat tussen Golden, Amos en de twee Williamsen, waarbij de keuze valt op Amos.
27: BALTIMORE RAVENS: JAMES PEARCE JR | DE/EDGE
De Ravens gaan met drie picks in de eerste drie rondes de draft van 2025 in met John Harbaugh als head coach en Eric DeCosta als GM. Aanvallend gezien is LG en RG een vraagteken, waarbij op deze plek in de draft Tyler Booker als enige echt interessant zou zijn. Josh Simmons is als LT/RT ook nog een optie hier.
Verdedigend gezien kan er naast Nate Wiggins en Marlon Humphrey op CB nog genoeg verbetert worden (Hairston, Revel Jr en Morrison als opties), terwijl linebacker op papier hier ook een optie is met Schewsinger als enige realistische target. Toch is de grootste need wel pass rush, met onder meer Pearce Jr, Scourton, Stewart, Mykel Williams en Tyleik Williams nog als optie. Het gaat tussen Hairston (CB) en Pearce Jr, waarna de Ravens voor Pearce Jr kiezen.
28: DETROIT LIONS: MYKEL WILLIAMS | DE/EDGE
De Lions hebben twee picks tijdens de eerste twee dagen met een pick in de eerste en tweede ronde. Niet veel om mee te werken dus voor head coach Dan Campbell en GM Brad Holmes, maar gezien het huidige team is veel versterking ook niet nodig. Aanvallend gezien heeft dit team niet veel nodig en zou een extra wapen (Golden of Burden III) of een toekomstige vervanger voor Frank Ragnow op LG (Booker) een optie zijn.
Verdedigend gezien is pass rush altijd een optie om te verbeteren (Scourton, Stewart, Mykel Williams en Tyleik Williams), terwijl cornerback al jaren een verbeterpunt is. Met D.J Reed vanuit free agency is hier al wat versterking toegevoegd, maar met Hairston, Morrison en Revel Jr zijn hier nog opties genoeg om te draften. De Lions kiezen hier uiteindelijk voor Mykel Williams.
29: WASHINGTON COMMANDERS: MATTHEW GOLDEN | OWR
Washington Commanders waren vorig jaar de verrassing van het seizoen 2025 en het is aan GM Adam Peters en head coach Dan Quinn om dit team verder te versterken via twee picks in de eerste drie rondes. De belangrijkste daarvan is deze pick. Een receiver zoals Golden, Burden III of Emeka Egbuka zou een optie kunnen zijn, terwijl LG ook nog een punt van verbetering is (Booker).
Verdedigend gezien de gehele secondary een optie om hier te versterken, vooral op cornerback (Hairston, Morrison, Revel Jr), terwijl ook linebacker (Schwesinger) en de DL (Scourton, Stewart en Tyleik Williams) opties zijn. De Commanders gaan hier uiteindelijk voor deep threat Golden als extra wapen voor Jayden Daniels.
30: BUFFALO BILLS: NIC SCOURTON | DT/DE/EDGE
Dan naar de Bills, die komend seizoen wederom een poging gaan wagen om de Super Bowl te gaan halen. Head coach Sean McDermott en GM Brandon Beanse hebben drie picks tijdens de eerste drie rondes tot hun beschikking. Een receiver voor Josh Allen is zeker een optie hier met Burden III en Egbuka, terwijl RG (Booker) ook hier weer een optie zal zijn.
Verdedigend gezien zullen de Bills vooral kijken naar hun DT/EDGE-posities (Scourton, Stewart en Tyleik Williams), terwijl de secondary (Hairston, Morrison, Revel Jr) ook een optie is. De keuze valt uiteindelijk op Scourton, die als EDGE, DE en DT kan spelen. Ideaal voor de Bills dus.
31: KANSAS CITY CHIEFS: JOSH SIMMONS | LT/RT
De Kansas City Chiefs zullen op zoek zijn naar versterking in de breedte met hun vier picks in de eerste drie rondes. Flink wat werk aan de winkel dus voor GM Brett Veach en head coach Andy Reid. Aanvallend gezien is een receiver zoals Burden III een optie, maar is OL toch de voornaamste target. Wat dat betreft is Simmons met Conerly Jr hier de meest logische optie als versterking op tackle.
Verdedigend gezien is er vooral in de breedte versterking mogelijk op cornerback en de DL/pass rush, maar de kans dat hier aanvallend gekozen gaat worden door de Chiefs is groot. We kiezen uiteindelijk voor Simmons, die zowel LT als RT kan spelen.
32: PHILADELPHIA EAGLES: TYLEIK WILLIAMS | DT/DE
Dan de laatste pick in de 2025 NFL Draft, die zoals vaak het geval is voor de winnaar van de Super Bowl is: de Eagles. GM Howie Roseman en head coach Nick Sirianni hebben drie picks tot hun beschikking in de eerste drie rondes, maar veel echte gaten in het roster zijn er niet. LG is aanvallend gezien een optie (Booker), maar verder lijkt de kans groot te zijn dat de keuze vooral op defense gaat vallen.
De defensive line kan in de breedte wat versterking gebruiken, iets wat met Stewart, Tyleik Williams, Darius Alexander en Norman-Lott geregeld kan worden hier, terwijl het op cornerback en safety ook zeker mogelijk is om wat versterking toe te voegen met Hairston bijvoorbeeld. De Eagles gaan uiteindelijk voor Tyleik Williams.
Waar de head coach carrousel met onder meer de ontslagen van Greg Conrin, Peter Laviolette en Dan Bylsma op volle toeren draait, kwam op dinsdagavond het nieuws naar buiten dat New York Islanders na zeven jaar afscheid neemt van GM Lou Lamoriello. De 82-jarige Amerikaan is hiermee de eerste Front Office-member die het veld moet ruimen in de NHL, maar gevoelsmatig zeker niet de laatste.
HET HOGE WOORD IS ERUIT
Ondanks het feit dat het al enige tijd figuurlijk in de lucht leek te hangen, verraste het persbericht dinsdagavond vriend en vijand. Lou Lamoriello is na zeven jaar niet langer meer GM op Long Island en lijkt gezien zijn respectabele leeftijd van 82 de NHL definitief vaarwel te gaan zeggen. Een carrière die hem via New Jersey Devils (1987 – 2015), Toronto Maple Leafs (2015 – 2018) en New York Islanders (2018 – 2025) tot één van de meest geliefde GM’s in de League maakt.
De Amerikaan kwam in mei 2018 richting New York, nadat de Board afscheid had genomen van Garth Snow. Het betekende voor nieuwe eigenaar Scott Malkin bovendien zijn eerste echte ‘transfer’ sinds de aanschaf van een meerderheidspakket aandelen in 2016. Lamoriello liet er bij zijn aanstelling geen gras over groeien en hengelde zwaargewicht Barry Trotz aan als head coach. Hoewel het Free Agency vertrek van John Tavares nog altijd pijn doet bij de blauw-oranjehemden, waren de eerste paar seizoenen — onder het bewind van — een succesverhaal light.
#Isles News: The New York Islanders organization announced today that Lou Lamoriello's contract as President and General Manager will not be renewed. Effective immediately, Operating Partner John Collins will lead a search to find the next General Manager.
In zowel 2019, 2020 als 2021 clinchten de Islanders een play-off ticket met de twee Semi Finals in de COVID-seizoenen als kers op de taart. Het legde Lamoriello overigens geen windeieren, daar de Hall of Famer in zowel 2020 als 2021 de Jim Gregory Award als GM of the Year aan zijn goed gevulde schoorsteenmantel mocht toevoegen. In de COVID-bubbel van 2021 kwamen de Islanders slechts één wedstrijd tekort om zich voor de Stanley Cup Final te plaatsen (verlies Game 7 tegen latere kampioen Tampa Bay Lightning, red.).
TWIJFELACHTIGE BESLISSINGEN
Na de bijna Stanley Cup Final in 2021, werd diezelfde zomer van 2021 een eerste echte test voor Lamoriello. Met de hele Tavares-saga nog vers in het achterhoofd, was het het Front Office er alles aan gelegen om ditmaal wel te handelen en een ieder binnenboord te houden.
Zowel Adam Pelech, Ryan Pulock als Mathew Barzal kregen allen langdurige contracten en waren zeker in die zomer prima te billeken. Het drietal was erg belangrijk in de run, maar hebben sinds die zomer — door diverse, lelijke blessures — geen volledig seizoen meer in de benen.
Met veel vertrouwen begon men het seizoen aan een lange road trip — de UBS Arena was niet tijdig af voor de start van het seizoen 2021 – 2022 —, maar kwamen de Islanders geen moment in hun spel. Het missen van de play-offs kostte uiteindelijk head coach Barry Trotz de kop en kreeg assistent Lane Lambert het vertrouwen vanuit het Front Office. In navolging op Trotz kreeg ook assistent Jim Hiller zijn congé, iets waar de fans allesbehalve tevreden over waren. Drie jaar later ook geen gek gegeven, daar Hiller als eindverantwoordelijke in Los Angeles prima functioneert.
Onder leiding van Lambert ontbrak bij de Islanders nog altijd het vonkje, maar waren het vooral de Front Office beslissingen die niet altijd met gejuich werden ontvangen. Bo Horvat werd eind januari van 2023 met veel bombarie naar Long Island gehaald, maar was vooral het niet traden van Scott Mayfield onderwerp van gesprek. In ruil voor een first-round pick kon Lamoriello de blue-liner van de hand doen (en hiermee een voorzichtige retool in gang schieten), maar bleef hij stug vasthouden aan de aanwezige core. Pierre Engvall kwam last minute nog als rental naar Long Island.
LAMBERT OUT, ROY IN
In het offseason kreeg diezefde Engvall een (veels te lange) contractverlenging van zeven jaar en gaf Lamoriello beoogd trade chip Scott Mayfield ook een langdurige contractverlenging. Goalie Semyon Varlamov kreeg met een vierjarige verlenging eveneens behoorlijk wat eieren voor zijn geld.
Spoelen we de tijd twee jaar door en kun je niets anders concluderen dat van alle drie het contract niet matcht met hun prestaties. Engvall is één van de kandidaten om zijn contract af te kopen, Mayfield is van tijd tot tijd een healthy scratch en lijkt — met een nieuwe GM — eveneens rekening te moeten houden met een zomers vertrek en staat Semyon Varlamov sinds december aan de kant met een lower-body blessure.
In januari 2024 had Lamoriello genoeg gezien van de kwakkelende Lane Lambert en schoof Patrick Roy naar voren als vervanger. Het betekende voor Roy zijn eerste rol als head coach in bijna tien jaar tijd. Onder zijn leiding haalden de Isles de play-offs, maar werden door Carolina Hurricanes genadeloos van het ijs geveegd.
Ook dit seizoen was het roeien met de riemen die men had. Geplaagd door een flink aantal blessures en een lakende aanvallende productie (Bo Horvat behaalde met slechts 57 de meeste punten) kregen de fans in februari eindelijk de hoop op wat opschudding in New York.
Toch besloot Lamoriello anders en sloeg in eerste instantie menig offer voor Brock Nelson vakkundig in de wind. Nadat de forward wereldkundig had gemaakt zijn contract niet te willen verlengen, koos het Front Office eieren voor haar geld. In ruil voor prospect Calum Ritchie (steal-alert!) en een first-round pick verscheepten de Isles haar oogappel richting Colorado Avalanche. Het startsein voor een “ veiling” leek gegeven, ware het niet dat — ondanks offers — het trio Kyle Palmieri (pending UFA), Jean-Gabriel Pageau en Anders Lee gewoon op Long Island bleven.
FRISSE WIND
Laat er geen twijfel over bestaan: Lamoriello heeft de Islanders sinds zijn aanstelling zeker de hoogte in geholpen en kunnen we met recht stellen dat het de meest succesvolle Isles-GM is geweest sinds Bill Torrey. Ondanks het verlies van John Tavares hengelde Lamoriello met succes naar de diensten van Horvat, Pageau en Palmieri, maar waren veteranen als Leo Komarov, Travis Zajac en Andy Greene sleutelfiguren in de diepe play-off runs van 2020 en 2021. Toegegeven, het flippen van Devon Toews ten faveure van Nick Leddy is met de wetenschap van nu een mispeer gebleken. Je kunt immers niet altijd ‘180’ gooien.
Het krampachtig vasthouden aan zijn core is uiteindelijk ook de reden geweest van zijn vertrek. De fans snakken al een kleine anderhalf tot twee jaar naar een nieuw te bewandelen pad, maar voelt het aan als een serieuze status quo op Long Island. Zeker als men kijkt naar de opkomstaantallen in de UBS-Arena (gemiddelde bezettingsgraad van slechts 93.4%) en de regelmatige ‘Fire Lou’ spreekkoren op de tribunes was het hoog tijd voor een wisseling van de wacht.
De zoektocht naar een opvolger zal een lastige worden, daar een GM (met ervaring) niet voor het oprapen ligt. Het is voor de Board ook vooral nadenken over het opknippen van de verantwoordelijkheden (Team President en GM zijn één rol op Long Island). Hiermee zou het zoekgebied voor een nieuwe GM zich kunnen richten op vers bloed zonder noemenswaardige (NHL) ervaring.
Aankomende zomer wordt hoe dan ook een behoorlijk examen in New York. Kyle Palmieri is een pending UFA (net als blue-liners Noah Dobson en Alexander Romanov), een aantal krachten zijn kandidaat buy-out (Ryan Pulock, Adam Pelech en Scott Mayfield) en met een flinke cap space kan de wereld er in korte tijd zomaar een stuk zonniger uitzien.
We zijn begonnen! Na 82 wedstrijden zijn de mannen nu gescheiden van de jongens. Oftewel, de NHL Play-Offs zijn onderweg! Bij SportAmerika doen we dagelijks verslag van de mooiste tijd van het jaar voor de ijshockeyfan! Op 20 april zette Presidents’ Trophy-winnaar Winnipeg Jets het spektakel in gang en net als die andere 15 teams hopen zij ook in juni nog van de partij te zijn!
KWARTFINALE EASTERN CONFERENCE
GAME 2: CAROLINA HURRICANES – NEW JERSEY DEVILS
Zonder de gepasseerde Daniel Sprong en de geblesseerde Luke Hughes en Brenden Dillon stonden de Devils voor de loodzware taak om iets terug te doen in deze serie. Game 1 werd grotendeels gedomineerd door de thuisspelende Hurricanes en was het aan Jacob Markstrom te danken dat het “slechts” 4-1 werd. In Game 2 was het New Jersey dat veel beter uit de startblokken kwam. De ploeg kwam met een goede forecheck op de proppen, was gevaarlijker en werd daar ook nog eens voor beloond! Jesper Bratt scoorde al betrekkelijk vroeg de 0-1.
Het beeld in deze wedstrijd was heel anders dan in Game 1. New Jersey hield gelijke tred, maar kon vroeg in de tweede periode de gelijkmaker van Shayne Gostisbehere niet voorkomen. Het leek ’t zetje dat de Canes nodig hadden. Zij stormden nu richting Markstrom, maar liepen tegelijkertijd tegen een straf aan. Geen probleem voor Carolina, want short-handed scoorde Jordan Martinook de 2-1. Carolina maakte jacht op meer, maar liep zich keer op keer stuk op Markstrom. Iets wat de Devils dan weer vertrouwen gaf in hun jacht op de 2-2.
New Jersey heeft echter al een paar maanden moeite om met regelmaat de puck tegen de touwen te schieten. Het hielp hen deze avond in Raleigh ook niet dat Frederik Andersen een ruime voldoende haalde. Er wordt wel eens getwijfeld aan de Deen, maar daar was dit keer geen reden voor. Zo bleef het tot ’t laatste moment spannend. Of eigenlijk tot de laatste minuut. Sheldon Keefe was aan zijn slotoffensief begonnen waardoor het voor Seth Jarvis een koud kunstje was dit duel definitief op slot te gooien: 3-1.
UP NEXT:
New Jersey wist er dus een wedstrijd van te maken in Game 2. Dat hier al vertrouwen uit geput wordt, geeft de krachtsverhoudingen wel een beetje aan. Na 120 minuten ijshockey moeten we concluderen dat Carolina simpelweg de (veel) betere is van deze twee. De Devils zijn erg afhankelijk van hun goalie omdat het scoren hen niet altijd even gemakkelijk af gaat. Over scorend vermogen hebben de Canes voorlopig niets te klagen. Zij kunnen zaterdag (02.00 uur Nederlandse tijd) al op matchpoint komen door in NJ te winnen.
Tussenstand in de serie: Carolina leidt met 2-0
GAME 2: TORONTO MAPLE LEAFS – OTTAWA SENATORS
In Ottawa heerste na Game 1 het gevoel dat er meer in zat. Bij Brady Tkachuk zat er nog wat animositeit richting de Leafs-achterban en die lieten zich dan ook vanaf het begin horen. De Senators-captain kan zich echter beter richten op andere zaken. Zijn team kwam in de openingsfase onder druk te staan en moest al vrij vroeg de 1-0 van Morgan Rielly slikken. Tkachuk en de zijnen kregen daarna de kans via de powerplay gelijk te maken, maar waar zij faalden, daar was Toronto succesvol. John Tavares kreeg de goal op z’n naam en bezorgde de Leafs zo een fijne buffer van 2 goals.
Laat in de tweede periode kon Tkachuk eindelijk juichen. De Sens-captain vinkte zijn eerste postseason-treffer af door het numerieke overwicht te verzilveren en de 2-1 achter Anthony Stolarz te deponeren. Het was een treffer die de Senators ook toekwam. Zij hadden iets meer controle gekregen over de wedstrijd en vonden steeds vaker de weg naar Stolarz. Dit zette zich door in de derde periode. Het waren de Senators die de baas waren op de shot clock, maar op het ijs hielden de Leafs een voordeel. Tot vijf minuten voor tijd.
Put pucks on the net and good things will happen… Het is een uitspraak die vaak gebezigd wordt door de coaches en Adam Gaudette besloot de proef maar eens op de som te nemen. Zijn schot werd pas gekeerd door dat net en de Senators hadden hun gelijkmaker. Een mentale dreun die de Leafs toch even moesten verwerken. Lang hadden ze daar niet voor nodig. Een goal voor de Senators betekende een gelijke stand in deze serie, maar die goal viel aan de andere kant. Max Domi zag zijn kans schoon en kroonde zich tot held in deze Game 2. Dankzij zijn treffer kunnen de Maple Leafs met een gerust hart naar de Canadese hoofdstad.
UP NEXT:
Komende vrijdag (01.00 uur Nederlandse tijd) spelen de Ottawa Senators voor het eerst in lange tijd weer een thuiswedstrijd in de play-offs. De laatste die ze speelden was er één in de Conference Final tegen Pittsburgh in 2017. Door die goal van Domi is zo’n Conference Final ongelooflijk ver weg. Een zege in eigen huis is dan ook een moetje. Om dat te bereiken, zal Linus Ullmark zijn spel naar een iets hoger niveau moeten tillen. De Sens-goalie is voorlopig de mindere van Anthony Stolarz en trekt voorlopig de lijn door die hij als Bruin al inzette. Ook daar was hij in de play-offs lang niet altijd even sterk.
Tussenstand in de serie: Toronto leidt met 2-0
GAME 1: TAMPA BAY LIGHTNING – FLORIDA PANTHERS
Heeft de NHL het beste tot het laatst bewaard? Eindelijk ging afgelopen nacht namelijk ook die serie van start waar elke fan reikhalzend naar uitkeek. The Battle of Florida tussen twee grootmachten die elk Stanley Cup Final waardig zijn. Echter zal voor of Florida of Tampa Bay al na één ronde het doek vallen. De openingsfase stelde alvast niet teleur. Aan beide kanten leek het alsof kalfjes werden losgelaten in de wei. In een gigantisch tempo vloog het alle kanten op en het was dan ook extra knap dat Sam Bennett bij zijn schitterende 0-1 de kalmte wist te bewaren.
De Bolts lieten dit niet zomaar gebeuren. Zij hebben in Jake Guentzel een doelpuntenmaker pur sang en dat bewees de voormalig Penguin al in de eerste periode op de powerplay: 1-1. Dit gaf de verhoudingen op dat moment wat beter weer. Titelverdediger Florida had daar echter geen boodschap aan. Een aantal zat met de gedachten al in de kleedkamer, maar Sam Reinhart ontsnapte aan de aandacht. Hij tipte de 1-2 achter Andrei Vasilevskiy.
Helaas voor de Bolts bleef het daar niet bij. De ploeg werd gezien als favoriet in deze serie, maar de Panthers wilden het tegendeel bewijzen. Nate Schmidt scoorde de 1-3 en legde daarmee de basis voor de 1-4 van Matthew Tkachuk. De van een blessure herstelde superster liet Jon Cooper betalen voor zijn challenge na de goal van Schmidt. Diezelfde Tkachuk maakte het nog erger voor Tampa Bay. Hij was het namelijk die ook de 1-5 achter Vasilevskiy schoot. Tussendoor mocht Brayden Point iets terugdoen voor de thuisploeg, maar het laatste woord was voor het duo Tkachuk/Schmidt. Op assist van Tkachuk bepaalde de blueliner al vroeg in de derde periode met een PPG de eindstand op 2-6.
UP NEXT:
De Panthers zouden moe zijn. Of anders aangeslagen en geblesseerd. Dat maakte dat de zogenaamde kenners Tampa Bay in de favorietenrol duwden voor deze serie. Of dat na de voorstelling in Game 1 nog zo is, valt te betwijfelen. Paul Maurice gaf in de slotfase van het seizoen veel sterkhouders rust en dat betaalde zich uit in deze wedstrijd. Wat zich ook uitbetaalde, was de powerplay. De Cats staan namelijk op een 100% score na hun drie mogelijkheden. Richting Game 2 op vrijdag (00.30 uur Nederlandse tijd) zal Jon Cooper daar ook de nadruk op leggen. Blijf uit die sin bin!
Tussenstand in de serie: Florida leidt met 1-0
KWARTFINALE WESTERN CONFERENCE
GAME 2: VEGAS GOLDEN KNIGHTS – MINNESOTA WILD
Niemand gaf de Wild een kans in deze serie, maar in Game 1 maakten ze het de Golden Knights toch knap lastig. Wild-goalie Filip Gustavsson vond zichzelf ondermaats met zijn .885 save percentage en kon zich revancheren met een beter optreden in Game 2. De Zweed kon zich direct onderscheiden, want Vegas kwam waanzinnig goed uit de startblokken. De Golden Knights dwongen de Wild terug en het was aan Gustavsson te danken dat ze niet al heel snel het verschil maakten. Die saves gaven de Wild duidelijk vertrouwen. Aan de andere kant zetten zij namelijk Adin Hill aan het werk, die ook met wat geweldige reddingen op de proppen kwam.
Toch was het Hill die als eerste met de ogen knipperde. Een schitterende pass van Kirill Kaprizov werd uitstekend afgerond door Matt Boldy. Dat lijkt een copy/paste vanuit Game 1 toen dit duo het ijs ook al onveilig maakte, maar het lukte ze in Game 2 dus opnieuw. Boldy was de enige die namens Minnesota wist te scoren in deze serie, maar dat veranderde aan het einde van de enorm bedrijvige eerste periode. Een slim duwtje gaf Marcus Foligno die hij nodig had om van dichtbij de 0-2 te scoren. Nogmaals, die alles nog maar in de eerste periode.
Daarmee was het overigens nog niet gedaan. Minnesota kwam dankzij vroeg druk zetten én een trefzekere Mats Zuccarello ook nog op 0-3. Nog altijd waren de Wild niet tevreden. Kirill Kaprizov stond nog niet als doelpuntenmaker op het formulier, maar frommelde in de tweede periode de 0-4 achter Hill. Vegas kon een voorbeeld nemen aan Edmonton, dat maandag in LA terugkwam van grote achterstand. Noah Hanifin gaf nu de aanzet tot zo’n achtervolging, Tomas Hertl gaf de Knights hoop, maar verder dan die twee treffers kwamen ze niet. Alle hoop werd door een verre empty-netter van Kaprizov namelijk de grond ingeboord voor de 2-5.
UP NEXT:
De Minnesota Wild lijkt weer iets van de klasse terug te hebben uit de eerste maanden van dit seizoen. Het zal zeker helpen dat Kaprizov en Joel Eriksson Ek terug in de line-up zijn, maar in Game 2 speelde Gustavsson toch ook een belangrijke rol. Zeker in de openingsfase. Door de nederlaag zijn de Knights nu het thuisvoordeel kwijt, maar zij mogen leunen op resultaten uit het verleden. Vegas won dit seizoen drie keer van Minnesota en deed dat twee keer in het Xcel Energy Center. Vrijdag (03.00 uur Nederlandse tijd) mogen de favoriete Knights bewijzen dat Game 2 slechts een incident was en dat zij daadwerkelijk superieur zijn in deze best-of-7.
In deel twee van de SportAmerika 2025 NFL Mock Draft bespreken we picks elf tot en met twintig. Wederom zien we veel verdedigende spelers gekozen worden, twee wapens en een paar offensive lineman.
11: SAN FRANSISCO 49ERS: JAHDAE BARRON | CB
We beginnen met #11 en een team waarvan we het niet gewend zijn dat ze zo vroeg in de draft al mogen kiezen: San Francisco 49ers. Met John Lynch als GM en Kyle Shanahan als head coach gaan de 49ers de draft in met drie picks in de eerste drie rondes. Een RB (Omarion Hampton) of wide receiver (Tetairoa McMillan) zou hier zeker een mogelijkheid zijn, terwijl een LG nodig is maar tevens veel te vroeg zou zijn om hier te kiezen. Kelvin Banks Jr (kan LT en LG spelen) is hier de enige optie.
Verdedigend gezien is DT en EDGE zeker het versterken waard, aangezien twee van de drie top pass rushers van het team niet meer bij de 49ers speler. Walter Nolen, Donovan Ezeiruaku, James Pearce Jr, Kenneth Grant en Shemar Stewart zijn hier allemaal opties. De secondary was vorig jaar aardig, maar er is zeker ruimte voor versterking. Will Johnson, Jahdae Barron (CB) en Malacki Starks (safety) zijn opties. Het gaat uiteindelijk tussen McMillan (WR), Banks Jr (LT/LG), Nolen (EDGE) en Barron of Johnson (CB). De 49ers kiezen uiteindelijk voor het versterken van hun secondary met Barron.
12: DALLAS COWBOYS: TETAIROA MCMILLAN | OWR
Op #12 komen we wederom een team tegen waarvan we het niet gewend zijn dat ze zo vroeg draften: Dallas Cowboys. Met Brian Schottenheimer als nieuwe head coach en Jerrel Jones als een sooirt van GM zullen de Cowboys vooral in de eerste drie rondes toe moeten gaan slaan. Aanvallend gezien is wide receiver (McMillan, Luther Burden III) duidelijk een punt van aandacht, terwijl ook de offensive line zo’n beetje overal wel versterking kan gebruiken (zeker op tackle en center). Banks Jr (LT/LG) en Josh Simmons (LT en RT) zijn samen met Grey Zabel (OT, vooral OG en C) hier logische opties om te overwegen.
Verdedigend gezien is pass rush naast Micah Parsons een aandachtspunt (Nolen, Ezeiruaku, Pearce Jr en Stewart opties), terwijl ook linebacker (Jihaad Campbell) een optie is. De secondary, en dan vooral safety, zou met Starks of Barron (kan zowel CB als S) ook versterkt kunnen worden hier. Het gaat tussen McMillan en Nolen, waarbij de Cowboys uiteindelijk voor WR McMillan gaan.
13: MIAMI DOLPHINS: MALAKI STARKS | S (SS/FS)
Op #13 vinden we de Miami Dolphins terug, onder leiding van GM Chris Grier en head coach Mike McDaniel. De Dolphins hebben geen pick in de derde ronde en zullen dus vooral in de eerste twee rondes toe moeten slaan, waardoor een trade terug om meer picks te verzamelen hier zeker een optie is. Zeker ook omdat dit team veel gaten te dichten heeft na free agency. Aanvallend gezien hebben de Dolphins vooral op eigenlijk elke OL-positie (behalve C) ruimte voor verbetering. Wederom zullen Banks Jr (LT/LG), Simmons (LT/RT) en Zabel (OG/C en OT) opties zijn hier.
Verdedigend gezien is DT met Kenneth Grant (DT/NT) een optie (zeker omdat de Dolphins met een NT spelen), terwijl pass rush ook een optie is ondanks de terugkeer van Jaelan Phillips en Bradley Chubb (Nolen, Ezeiruaku, Pearce Jr en Stewart opties). Met het aanstaande vertrek van Jalen Ramsey is cornerback nu een grote zwakke plek geworden, die hier met Barron versterkt kan worden. Safety is met het vertrek van Javon Holland en Jordan Poyer ook een zwakke plek, waardoor Starks hier ook een serieuze optie is. Het gaat tussen Banks Jr (LT/LG), Grant (NT), Barron (CB) en Starks (SS/FS), waarbij de keuze valt op Starks.
14: INDIANAPOLIS COLTS: TYLER WARREN | TE
De Indianapolis Colts vinden we terug op #14 met drie picks in de eerste drie rondes. Het is aan head coach Shane Steichen en GM Chris Ballard om hier het meeste van te maken. Aanvallend gezien worden de Colts veel gelinkt aan een TE (TJ Warren of Colston Loveland zijn hier opties), terwijl RG (zwakke plek OL) hier hooguit met Zabel ingevuld kan worden maar wel een reach zou zijn.
Verdedigend gezien is linebacker hier een optie (wel een flinke reach voor Campbell en tevens gen goede fit qua systeem), terwijl FS op deze plek in de draft ook lastig te versterken is (Starks en Emmanwori zijn meer SS). Tight End lijkt dus de meest logische keuze te zijn hier, waarbij de Colts uiteindelijk kiezen voor Warren vanwege zijn Taysom Hill-achtige profiel.
15: ATLANTA FALCONS: DONOVAN EZEIRUAKU | EDGE
Dan door naar #15 van de Atlanta Falcons, die alleen in de eerste twee rondes picks hebben tijdens de eerste twee dagen en dus optimaal moeten profiteren van deze twee picks. Het is aan GM Terry Fontenot en nieuwe head coach Raheem Morris om dit te doen. Aanvallend gezien zou een slot receiver (Burden III of TE Loveland) hier een optie kunnen zijn, terwijl op OL vooral C een verbeterpunt is en Zabel hier mogelijk overwogen kan worden.
Toch lijkt de focus op defense te liggen. Pass rush en defensive tackle is zeker een verbeterpunt met Grant (NT) en Nolen, Ezeiruaku, Myckel Williams, Pearce Jr en Stewart als opties. Ook linebacker zou met Campbell een optie kunnen zijn, terwijl een derde goede CB ook geen overbodige luxe is. De drie beste CB’s zijn echter al van het bord in deze mock draft. De keuze gaat hier uiteindelijk tussen Grant, Ezeiruaku, Nolen, Williams en Campbell, waarbij de keuze valt op Ezeiruaku.
16: ARIZONA CARDINALS: WILL JOHNSON | CB
Met Monti Ossenfort als GM en Jonathan Gannon als head coach gaan de Cardinals beginnen aan de draft met drie picks in de eerste drie rondes. De #16 pick is de meest waardevolle. Aanvallend gezien is vooral de rechterkant van de OL (zeker RG) een vraagteken ondanks nieuwe aanwinsten Royce Newman en Jonah Williams. Simmons heeft ervaring als RT en zou hier ook een optie kunnen zijn voor de Cardinals, terwijl Zabel in het verleden ook rechts heeft gespeeld en de enige optie is hier op RG. Toch lijkt dit meer iets voor dag twee te zijn vanuit het perspectief van de Cardinals.
Verdedigend gezien is defensive tackle (Grant) en pass rush hier een optie met Ezeiruaku, Williams, Pearce Jr en Stewart als beste opties, terwijl Campbell als OLB ook een optie is en er op cornerback ook genoeg te verbeteren valt. Met Barron is er nog een logische kandidaat in deze mock draft beschikbaar, want met Trey Amos, Benjamin Morrison, Shavon Revel en Maxwell Hairston kom je echter wel terecht in de categorie achter Travis Hunter, Johnson en Barron. Het gaat tussen Grant, Williams en Barron, waarbij de keuze uiteindelijk valt op Johnson.
17: CINCINNATI BENGALS: WALTER NOLEN | DE/EDGE
Ook de Bengals beschikken over de basis als het aankomt op aantal picks: drie in de eerste drie rondes. Zac Taylor (head coach) en Duke Tobin (GM) om na de enorme contracten van Joe Burrow, Ja’Mar Chase en Tee Higgins meerdere keren raak te schieten in de draft en zo salariskosten te besparen. Aanvallend gezien is de OL, en zeker de guard-posities, een punt van verbetering. Toch is op Zabel na iedere guard een enorme reach.
De kans dat het defense gaat worden met de zeventiende pick is dan ook erg groot. De defensive line, zoals op DT (Grant) als pass rush (Nolen, Williams, Pearce Jr en Stewart), gaat hier zeker een optie zijn. Ook linebacker met Campbell zou hier overwogen kunnen worden, terwijl de secondary op zowel cornerback (Amos, Hairston, Morrison en Revel) als safety (Emmanwori) hier versterkt kan worden. Genoeg verdedigende opties dus hier, waarbij de Bengals uiteindelijk voor Nolen te gaan.
18: SEATTLE SEAHAWKS: GREY ZABEL | OG/C
John Schneider (GM) en Mike Macdonald (head coach) zullen namens de Seahawks het maximale willen halen uit de maar liefs vijf picks (twee in de tweede en derde ronde) in deze draft. Hiermee zijn de Seahawks het team met de meest picks tijdens de eerste twee dagen, zeer waardevolle picks, en moet het team ook als optie gezien worden voor een trade omhoog. WR zou aanvallend gezien hier een optie kunnen zijn met Matthew Golden als ideale fit (deep threat naast MVS), maar de grootste zwakke plek is toch wel offensive line (vooral LG, RG en C). Op Zabel na is er hier echter niemand de moeite waard om maar te overwegen.
Verdedigend gezien is DL hier een optie met Grant, Williams en Derrick Harmon, maar lijkt vroeg te zijn. LB Campbell zou hier ook een optie kunnen zijn, terwijl er in de secondary zeker op cornerback naast Tariq Woolen en Devon Whitherspoon nog verbeterig mogelijk is. Met Amons, Hairston, Morrison en Revel zijn er hier opties beschikbaar. De Seahawks gaan hier voor Zabel, die zowel op center als op guard kan spelen en een grote need vult voor de Seahawks.
19: TAMPA BAY BUCCANNEERS: JIHAAD CAMPBELL | LB
De Tampa Bay Buccanneers gaan met drie picks in de eerste drie rondes beginnen aan de NFL Draft, met Todd Bowles als head coach en Jason Licht als GM als leiders. Aanvallend gezien lijken Golden als deep threat WR en een LG (Tyler Booker) de voornaamste opties te zijn, zeker nu Zabel vlak voor de neus van de Buccanneers is gekozen.
Verdedigend gezien zal Campbell op LB hier een optie zijn, maar een echter fit met twee ILB als speelstijl bij de Buccanneers is hij niet. Hij zou dan vooral als WLB ingezet kunnen worden, maar daar spelen Yaya Diaby en Haason Reddick al. Ook op strong safety zou er met Emmanwori hier een versterking gedraft kunnen worden. Het is geen ideale plek in de draft voor de Buccanneers, maar ze gaan uiteindelijk voor Campbell op linebacker.
20: DENVER BRONCOS: KENNETH GRANT | DT/NT
Met George Paton als GM en Sean Payton als head coach staan er twee ervaren personen aan de leiding van de Denver Broncos, die vorig jaar een stap in de goede richting hebben gezet. Dit zullen ze in 2025 willen vervolgen met drie picks in eerste drie rondes. De Broncos kunnen een RB als Omarion Hampton goed gebruiken na het vertrek van Javonte Williams, terwijl een slot receiver als Burden III ook geen slechte optie is in vergelijking met het type receivers dat ze nu hebben. Het is aanvallend gezien ook het enige wat echt versterking nodig heeft.
Verdedigend gezien is vooral DL (Grant, Harmon en Williams voornaamste opties hier) en de secondary naast Pat Surtain II een zwakke plek, terwijl de rest van de verdediging eigenlijk in free agency al versterkt is of al ijzersterk bezet was. Het gaat tussen Burden III (SWR), Grant (DT/NT) en Amos (CB), waarbij de keuze uiteindelijk valt op Grant.
Het reguliere seizoen is ten einde en de play-offs zijn inmiddels in volle gang. De Front Offices in New York en Anaheim waren echter met hele andere zaken aan de gang. De Ducks en de Rangers ontdeden zich na afloop van het reguliere seizoen van hun head coach. Peter Laviolette staat niet langer aan het roer in Madison Square Garden en Greg Cronin werd in Anaheim eveneens bedankt voor bewezen diensten. Op maandagavond volgde daar het persbericht vanuit Seattle, dat na één jaar Dan Bylsma het alweer tijd vond voor schoon schip.
DAN BYLSMA NA ÉÉN JAAR ALWEER OP STRAAT IN SEATTLE
In navolging op Anaheim Ducks en New York Rangers heeft ook Seattle Kraken haar head coach op straat gezet. Dan Bylsma was pas één seizoen in dienst in het westen van de Verenigde Staten, maar mag na een teleurstellende campagne nu al zijn koffers pakken.
De langverwachte terugkeer van de Amerikaan in de NHL draaide vooral uit op een matig seizoen. Seattle eindigde met 76 punten op een zevende plaats in de Pacific Division en op maar liefst twintig punten van de wildcards verwijderd. Hiermee blijft de jonge franchise nog altijd op slechts één postseason deelname steken (tweede ronde 2023).
Het is overigens geen uitgemaakte zaak dat Bylsma de enige is die uit zijn functie wordt ontheven. CEO Tod Leiweke gaf te kennen dat het functioneren van GM Ron Francis eveneens wordt geëvalueerd en (hoewel binnen Seattle) een ‘functie elders’ tot de mogelijkheden behoort. Naar verluidt wordt Francis gepromoveerd tot President of Hockey Operations en schuift assistent-GM Jason Botterill door naar eindverantwoordelijk GM.
Om van een ‘head coach kerkhof’ te spreken is na vier seizoenen allicht wat aan de vroege kant, maar feit is wel dat met Dave Hakstol en nu Dan Bylsma de franchise reeds twee eindverantwoordelijken heeft versleten. De timing van zijn vertrek is ook nogal vreemd te noemen, daar vorige week in de eindinterviews nog menig veer in het achterwerk van het bench-team werd gestoken.
“It’s nice to have a coach that is a human being first, not a coach first. I think that's something that he is really good at.”
Het was zo klaar als een klontje dat Dan Bylsma een glansrijke carrière in de NHL tegemoet ging. In 2009 stapte de jonge Amerikaan bij Pittsburgh Penguins binnen, om nog geen half jaar later er met de Stanley Cup vandoor te gaan. Bovendien won hij als snelste coach ooit 200 wedstrijden en voegde hij in 2011 de Jack Adams Award aan zijn palmares toe.
Na zijn vertrek bij Buffalo Sabres in 2017 was de Amerikaan echter niet meer actief als head coach in de NHL (louter assistent in Detroit), maar leverde hij puik werk bij Krakens AHL affiliate Coachella Valley Firebirds. Samen met assistent Jessica Campbell leidde het duo de ploeg back-to-back naar de Calder Cup Final.
In Seattle kwamen zijn kwaliteiten als head coach nooit echt van de grond. Het seizoen begon nog redelijk, maar een erbarmelijk 2-8-1 record liet de hoop op de play-offs steeds verder slinken. Ook na de Trade Deadline bleven de Kraken van alles net niet en eindigde de ploeg bottom five NHL.
Hoewel de Kraken als 29e in de NHL eindigen, was het onderaan de streep allemaal rooskleuriger dan het stand-technisch wellicht uitziet. In aanvallend opzicht deed Seattle het met een 2.99 GF/G en 245 goals niet eens zo slecht, maar laat de ploeg het vooral op de special teams veelvuldig liggen. De powerplay kwam met een 18.94% niet boven de grens van twintig uit en was ook de penalty-kill nogal matig (77.20%).
LIJSTJE OPVOLGERS GROEIT
Net als bij Anaheim Ducks en New York Rangers komen ook bij Seattle the usual suspects weer voorbij. De naam van David Carle zingt ook bij de Kraken veelvuldig rond, maar is de naam van Pat Ferschweiler allicht een nieuwe.
De 55-jarige Amerikaan won met Western Michigan afgelopen maand het NCAA kampioenschap en fungeerde in de NHL eerder al als assistent coach van Jeff Blashill gedurende zijn termijn bij Detroit Red Wings.
De basis in Seattle is op papier overigens behoorlijk stabiel. Met een prima core (ideale mix tussen jong en oud), een uitstekend Farm System en behoorlijk draft kapitaal heb je een mooie fundering om dan toch eindelijk op voort te borduren. Hopelijk voor de Kraken-fans krijg Botterill de rust terug en bouwt hij met een nieuwe head coach aan een toekomstig contender.
PETER LAVIOLETTE AAN DE KANT GEZET BIJ NEW YORK RANGERS
Een head coach waarvan je wist dat het nieuws er al zo’n beetje zat aan te komen. Peter Laviolette is na twee seizoenen niet langer de head coach van New York Rangers. Samen met Laviolette neemt de franchise eveneens afscheid van assistent Phil Housley.
Het nieuws volgde een krappe 48-uur nadat de Rangers — na een Eastern Conference Final in 2024 — zich niet voor het postseason plaatsten. Hoewel het seizoen zo voortvarend begon, verdwaalden de blauwhemden in wisselvalligheid en inspiratieloos ijshockey.
CHRIS DRURY BENODIGT EEN SPIEGEL
Groot debet aan de malaise dit seizoen is het niet koosjer behandelen van het roster (door met name GM Chris Drury). Afgelopen zomer zorgde het Front Office al voor gefronsde wenkbrauwen, door Barclay Goodrow op waivers te plaatsen — die direct door San Jose Sharks werd geclaimd –.
In november was hetzelfde trucje bij Jacob Trouba het startsein van het welbekende domino-effect. De blue-liner lag met Drury voornamelijk in de clinch over zijn no-trade clausule, die het Front Office niet de mogelijkheid gaf Trouba van de hand te doen. Helemaal bewezen is het niet, maar het argument op waivers plaatsen kun je nagenoeg blindelings invullen in het moddergevecht. Uiteindelijk koos de Amerikaan eieren voor zijn geld en werd op het vliegtuig naar Anaheim Ducks gestuurd.
Nog geen twee weken later volgde het traden van Kaapo Kakko, die in ruil voor blue-liner Will Borgen richting Seattle Kraken vertrok. Natuurlijk stonden daar onder meer de komst van J.T. Miller en Carson Soucy tegenover, maar voelde het voor de bühne — met de vertrekken van Filip Chytil, Reilly Smith en Ryan Lindgren naar respectievelijk Vancouver Canucks, Vegas Golden Knights en Colorado Avalanche — vooral aan als een schip zonder stuur.
Er zat sinds de ‘Trouba-affaire’ louter zand in de motor van de Rangers. Mika Zibanejad schaatste met de ziel onder zijn arm over het ijs, is Artemi Panarin de laatste maanden veelvuldig in het nieuws over intern grensoverschrijdend gedrag, presteerden “zekerheidjes” Adam Fox en K’Andre Miller ondermaats en heeft Igor Shesterkin het slechtste reguliere seizoen uit zijn carrière achter de rug.
Even terug naar de aanstelling van Laviolette voorafgaand aan het seizoen 2023 – 2024. De Amerikaan had net drie seizoenen Capitals achter de rug en was op papier de ideale kandidaat voor de Rangers.
Met een gewonnen Stanley Cup in Carolina bezat ‘Petey’ niet alleen play-off ervaring, maar bracht hij ook één van zijn paradepaardjes mee naar New York. Een paradepaardje waar Madison Square Garden zo dringend behoefte aan had: Powerplay.
Het ging als een trein onder leiding van Laviolette. In zijn eerste seizoen pakten de Rangers met 114 punten — tevens nieuw franchise record — de vierde Presidents’ Trophy uit haar geschiedenis. Ook in het postseason veegden de Rangers de vloer aan met Washington Capitals en Carolina Hurricanes (al ging dat minder vanzelfsprekend), maar liepen de blauwhemden uiteindelijk in het mes van Florida Panthers.
Na een uiterst zwak seizoen nemen de Rangers alweer afscheid van haar derde head coach sinds de aanstelling van Chris Drury in mei 2021. David Quinn kreeg zijn congé, Gerard Gallant werd het kind van de rekening en nu dus Peter Laviolette. Allicht een goed moment om als Front Office ook te reflecteren op het eigen functioneren.
LIJST AAN OPVOLGERS HEEL DIVERS
Het lijstje namen wat in aanmerking komt voor de openstaande vacature puilt overigens flink uit. Assistenten Michael Peca en Dan Muse mogen hun pitch voorbereiden, maar worden ook gevestigde namen als John Tortorella, Joelle Quenneville en (indien beschikbaar) Mike Sullivan en Rick Tocchet in de wandelgangen genoemd.
Een andere naam die veelvuldig de revue passeert is die van University of Denver head coach David Carle. De jonge Amerikaan won de afgelopen twee WJC-edities goud met Team USA U20 en wordt van alle kanten voor een functie in de NHL gepolst.
Of Carle ook daadwerkelijk in zal stappen in New York valt te betwijfelen. In menig interview heeft de head coach openlijk kritiek op het coachbeleid bij menig franchise gegeven en gaat hij alleen een avontuur in de NHL aan als er een duidelijk en toekomstgericht beleidsplan klaar ligt.
GREG CRONIN RUIMT VELD IN ANAHEIM
Een franchise waar David Carle (qua eisenpakket) beter bij zou passen is Anaheim Ducks. De franchise uit het zonnige Californië gaf afgelopen weekend namelijk het startsein voor een verandering van head coach. Na twee jaar als eindverantwoordelijke te hebben gefunctioneerd, heeft het Front Office in Anaheim afscheid van Greg Cronin genomen.
Hoewel het nieuws rauw op het dak van Cronin viel, gingen er nog een flink aantal meetings overheen alvorens GM Pat Verbeek de knoop had doorgehakt. Met nog een contract voor één jaar besliste men echter dat het tijd werd voor een gigantische sprong voorwaarts in de rebuild.
VUURDOOP WAS EEN RUIME VOLDOENDE
De rebuild die gevoelsmatig al een eeuwigheid duurt in Anaheim. Voorganger Dallas Eakins kreeg het in zijn vier jaar niet voor elkaar en scheidde in april 2023 definitief van de Ducks.
In de zoektocht naar een opvolger kwam men al vrij snel bij Greg Cronin uit. De Amerikaan had al decennia ervaring in College, de AHL en korte stints als assistent in de NHL (2x Islanders, 1x Leafs) en kwam bij zijn eerste klus als eindverantwoordelijke ogenschijnlijk in een gespreid bedje terecht.
Een core die onder Cronin allesbehalve stil hebben gestaan in hun ontwikkeling. Hoewel de Ducks in zijn eerste seizoen slechts één punt meer noteerden dan in het laatste seizoen Dallas Eakins, dartelden de jonge honden over het ijs. Mason McTavish verbrak zijn career best, liet Leo Carlsson bij vlagen reeds zien waarom hij na Connor Bedard als tweede overall werd gedraft en klopten blue-liners Jackson LaCombe en Pavel Mintyukov reeds op de deur.
The Anaheim Ducks announced today that Greg Cronin won't be returning as their coach ❌? pic.twitter.com/S1KP2U2d1A
Dat de Ducks zomaar even mee zouden doen in de strijd om de wildcards was een utopie. Toch waren de Ducks bij vlagen op de spreekwoordelijke brommer. Tot aan de 4-Nations Break hing de ploeg uit Anaheim nog altijd aan het vinkentouw genaamd play-offs, maar ontbrak het de (tegenwoordig) oranjehemden simpelweg aan consistentie.
Uiteindelijke eindigen de Ducks met 80 punten op een 35-37-10 record en was de stemming in Californië over een kentering in de prestaties voelbaar. De jonge core maakte andermaal een sprong voorwaarts in de ontwikkeling en had ook Cronin zelf het gevoel dat komend seizoen het jaar van oogsten zou moeten worden.
GM Pat Verbeek heeft geen duidelijke reden voor een scheiding van wegen genoemd, maar om de stap naar boven te maken zullen de special teams gigantisch op de schop moeten.
De powerplay was onder leiding van assistent Richard Clune van een schrikbarend niveau, met een slagingspercentage van slechts 11.76% (32e in de NHL) en deed aan de andere kant de penalty-kill met 74.19% (29e) het niet veel beter. Als je dieper de statistieken en simulaties induikt, kun je zelfs concluderen dat de Ducks — bij een league average powerplay — tot de laatste speeldag om de wildcards hadden meegedaan.
De excellerende goalie tandem redde overigens veelvuldig de defensieve meubelen. Lukas Dostal eindigt weliswaar met “slechts” .903 sv% en 3.10 GAA, maar de 24-jarige Tsjech is groot debet aan een halvering van het goal differential (-44 ten opzichte van -91). Ook collega John Gibson liet bij vlagen eindelijk weer zien wat hij in zijn mars heeft. De Ducks kregen over het gehele seizoen gemiddeld zelfs de meeste shots on goal tegen (32.3).
OPVOLGER NOG NIET KLIP EN KLAAR
GM Pat Verbeek gaf in de media al aan dat de opvolger van Greg Cronin niet over één nacht ijs zal worden aangesteld. Het uiteindelijke proces bij de aanstelling van Cronin duurde alles bij elkaar ook een kleine twee maanden.
Wat het Front Office overigens niet uitsluit, is het andermaal voor de leeuwen gooien van een nieuwe NHL head coach. Waar in New York de behoefte ogenschijnlijk toch meer naar een win-now coach zal gaan, is de basis in Anaheim long-term vele malen interessanter.
Als er toch een franchise is die aan het wensenlijstje van David Carle voldoet, is het Anaheim Ducks wel. Hopelijk heeft Pat Verbeek een duidelijk plan klaarliggen om de head coach parel aan boord te krijgen.
We zijn begonnen! Na 82 wedstrijden zijn de mannen nu gescheiden van de jongens. Oftewel, de NHL Play-Offs zijn onderweg! Bij SportAmerika doen we dagelijks verslag van de mooiste tijd van het jaar voor de ijshockeyfan! Op 20 april zette Presidents’ Trophy-winnaar Winnipeg Jets het spektakel in gang en net als die andere 15 teams hopen zij ook in juni nog van de partij te zijn!
KWARTFINALE EASTERN CONFERENCE
GAME 1: WASHINGTON CAPITALS – MONTREAL CANADIENS
Het door de wol geverfde Washington drukte vanaf de eerste face-off een fysieke stempel op deze wedstrijd. De jonge Canadiens hadden daar dan maar mee om te gaan. Daar had Montreal aanvankelijk ook veel problemen mee. Gaandeweg de eerste periode ging dat wel wat beter, maar de Capitals bleven het initiatief houden. Toch lukte het hen pas in de slotfase van die periode de score te openen. Op de powerplay en wie anders dan Alex Ovechkin rondde af. Hoewel, voor de Rus was het pas zijn eerste goal in de play-offs sinds mei 2022.
Montreal had in de eerste periode een spoedcursus postseason-ijshockey gekregen. Af en toe blaften ze wel richting het doel van Logan Thompson, maar bijten zat er nog niet in. Dat deden de Caps wel. Anthony Beauvillier zag – op aangeven van Ovi – zijn kans schoon er 2-0 van te maken en in Washington waanden ze zich toen al wel in veilige haven. Een team dat zich pas op het laatst plaatste voor de play-offs zou in de laatste periode toch geen gevaar meer vormen voor de ploeg van het beste record in de Eastern Conference?
Heel voorzichtig verplaatste het momentum zich in die laatste 20 minuten naar Montreal. Ze wisten zich wat onder de druk van Washington uit te spelen en gesteund door een PPG van Cole Caufield gingen de bezoekers op jacht naar de gelijkmaker. De Capitals bleken opeens een stuk minder onaantastbaar en de Canadiens vonden opeens hun weg naar Logan Thompson. Het gevolg was dat Nick Suzuki een paar minuten voor tijd zelfs de 2-2 achter de Caps-goalie schoot. Op basis van de derde periode dik verdiend, maar in Washington dachten ze daar waarschijnlijk anders over. Onverwacht moesten zij nu overuren maken en in OT deze Game 1 alsnog naar zich toetrekken.
Dat lukt. Met dank aan Ovechkin. Spencer Carbery wist in de pauze tussen de derde periode en overtime blijkbaar de juiste snaar te raken, want zijn team was direct bij de pinken. Met The Gr8 Eight die voor de zoveelste keer dit seizoen de hoofdrol opeiste en zijn Capitals op 1-0 zette in de serie.
UP NEXT:
Martin St. Louis zal balen van deze nederlaag, maar diep van binnen zal de Canadiens-coach toch ook trots zijn. Zijn jonge ploeg maakte het de Capitals ontzettend moeilijk in deze Game 1 en had zelfs zicht op een voorsprong in de serie. Dat die er niet kwam, was te danken aan de beste doelpuntenmaker in de NHL-historie. Ovechkin was beslissend en vinkte zelfs een primeur af. Het was namelijk zijn eerste gamewinner in OT in zijn lange loopbaan. Donderdag (01.00 uur Nederlandse tijd) hopen de Capitals op een wat eenvoudiger wedstrijd. Mogelijk dat ze dan ook weer kunnen beschikken over de nu afwezige Aliaksei Protas.
Tussenstand in de serie: Washington leidt met 1-0
KWARTFINALE WESTERN CONFERENCE
GAME 2: WINNIPEG JETS – ST. LOUIS BLUES
Er was wat te halen voor de Blues in Game 1. Tot Kyle Connor vlak voor tijd anders besliste. Dat legde toch wat meer druk op de bezoekers in deze tweede wedstrijd. Nee, het was geen echte must win, maar je gaat liever niet terug naar huis in de wetenschap dat je vier van de volgende vijf wedstrijden moet winnen tegen het beste team van ’t reguliere seizoen. Die mindset had Jordan Binnington zeker, want de goalie redde zijn team al een paar keer voordat Mark Scheifele hem op curieuze wijze klopte voor de 1-0. Die tussenstand haalde nét het einde van de periode niet. Met een uitstekend geplaatst schot passeerde de jonge Jimmy SnuggerudConnor Hellebuyck voor de 1-1.
In de tweede periode gebeurde er niet veel, maar dat werd in de derde periode al snel gecompenseerd. Wéér was het Kyle Connor die zijn team aan de leiding bracht. De rol van Cole Perfetti mag bij deze treffer echter ook niet worden onderschat. Hij wist dat de goalgetter beschikbaar was voor de pass en handelde razendsnel. Daarna was het zaak voor Winnipeg om dat te doen wat ze al het hele seizoen goed kunnen. De tegenstander van scoren houden en deze voorsprong over de streep trekken.
Af en toe kwam Hellebuyck nog wel in gevaar, maar het waren toch vooral de Jets die voor wat meer zekerheid gingen. Die zekerheid kwam er niet, maar een gelijkmaker evenmin. Met twee gewonnen thuiswedstrijden begint de winnaar van de Presidents’ Trophy uitstekend aan het postseason en het is nu aan Jim Montgomery om een list te verzinnen.
UP NEXT:
Twee wedstrijden, twee gamewinners voor Kyle Connor. Die naam zal de komende dagen rood omcirkeld zijn in de kleedkamer van de St. Louis Blues. Montgomery zal, niet geheel ten onrechte, het gevoel hebben wel degelijk in deze serie te zitten, maar de resultaten om dit te stoelen ontbreken nog. De Blues-coach heeft nu een dag langer om een plan te bedenken. Game 3 staat pas voor vrijdag (03.30 uur Nederlandse tijd) op het programma. Dat duel zal voor St. Louis wél voelen als een must win.
Tussenstand in de serie: Winnipeg leidt met 2-0
GAME 2: DALLAS STARS – COLORADO AVALANCHE
Acht (8!) keer op rij verloren de Dallas Stars al een Game 1 van een postseason-serie. Het zegt dan ook veel over de veerkracht van dit team dat ze de laatste twee seizoenen wel telkens in de Western Conference Final stonden. Dat vertrouwen namen ze mee naar Game 2 tegen de Avalanche, maar datzelfde vertrouwen kreeg al een opdoffer toen Nathan MacKinnon de bezoekers met een PPG op 0-1 schoot. Alweer het vierde punt van de superster in de eerste vier periodes van deze best-of-7.
Er moest iets gebeuren bij de Stars en dat besefte de ervaren Tyler Seguin als geen ander. De van een blessure herstelde dertiger bracht Dallas – op de powerplay – vlak voor het verstrijken van de eerste periode langszij. Die goal kreeg al vroeg in de tweede een vervolg. Thomas Harley is ondanks zijn jonge leeftijd inmiddels een gevestigde naam en met de 2-1 liet hij zien waarom. De blueliner beschikt namelijk over een prima schot. Die voorsprong stond echter niet lang voor Dallas. Jack Drury had iets meer dan een minuut nodig om Colorado weer op gelijke hoogte te schieten: 2-2.
Logan O’Connor was als aangever betrokken bij die goal, maar liet in de slotminuut van de tweede periode zien ook zelf te kunnen scoren. Die late 2-3 was een flinke domper voor Dallas, maar ze hadden nog 20 minuten om daar iets aan te doen. Ze hadden genoeg aan de helft daarvan. Halverwege de derde periode was het Evgenii Dadonov die het evenwicht terugbracht in deze gelijk opgaande clash der powerhouses.
Waar we de eerste twee dagen geen enkele OT hadden, daar werd dit al de tweede van deze derde speeldag. Een verlenging die een wel heel onverwachte held kreeg. Niet één van de supersterren, maar Colin Blackwell was het die Dallas naar de oh zo belangrijke zege schoot. De aanvaller speelde niet eens in Game 1 en mag zijn kunsten vertonen op de vierde lijn. Peter DeBoer zal ongetwijfeld blij zijn met z’n keuze voor Blackwell. Hoe hij ’t deed, deed hij het maar de Stars gaan met een gelijke stand naar Denver: 4-3.
UP NEXT:
Het is niet ondenkbaar dat beide coaches tevreden zijn na de eerste schermutselingen in deze serie. Colorado heeft door de winst in Game 1 het thuisvoordeel afgesnoept en Dallas toonde veerkracht in de tweede wedstrijd. Donderdag (03.30 uur Nederlandse tijd) is de Ball Arena in Denver het decor voor Game 3. Dat zou zomaar een “historische” wedstrijd kunnen worden. De kans is namelijk aanwezig dat we daar de rentree gaan zien van Gabriel Landeskog. Hij speelde voor het laatst in de SCF van 2022 en traint nu alweer geruime tijd mee na zijn slepende blessure.
Tussenstand in de serie: teams in evenwicht 1-1
GAME 1: LOS ANGELES KINGS – EDMONTON OILERS
And so we meet again… Voor het vierde jaar op rij staan de LA Kings en Edmonton Oilers tegenover elkaar in de eerste ronde, maar de Kings mikken nu op een andere uitkomst. Edmonton ging er immers in de drie voorgaande jaren met de winst vandoor. Het begin was in elk geval voor de thuisploeg. Wat heet! Binnen drie minuten was het raak dankzij Andrei Kuzmenko en vlak voor de eerste pauze deelde Quinton Byfield een mentale dreun uit met de 2-0. Edmonton zat nu met een probleem. Zij keken aan tegen een achterstand tegen de ploeg die thuis vrijwel niet te verslaan is.
Dat probleem werd in de tweede periode nog veel groter. Adrian Kempe heeft met 35 goals en 73 punten een geweldig regulier seizoen achter de rug en bewees ook te kunnen scoren in het postseason: 3-0. Na de 4-0 van Phillip Danault gingen de gedachten van de Oilers terug naar een paar dagen geleden. Toen werden zij in LA met 5-0 geslacht, maar hadden ze het excuus dat er een veredelde B-ploeg op het ijs stond. Nu, met de meeste sterren aan boord, ging het echter diezelfde kant op. Dat Leon Draisaitl in de slotseconden van de tweede periode de eer redde, kwam voor Edmonton dan ook als geroepen.
Met een snelle 4-2 in de derde periode liet Mattias Janmark de Kings-aanhang toch weer wat bibberen. Echter nam de 5-2 van Kevin Fiala alle twijfels weg. Toch? Het werd een waanzinnig slot van dit duel, waarin Connor McDavid op weergaloze wijze zijn Oilers aan de hand nam. Hij gaf de assist op de 5-3 van Corey Perry en de 5-4 van Zach Hyman. In LA sloegen ze al de handen voor hun ogen. Het zou toch niet? Ja, het zou wel! Met nog maar 88 seconden op de klok was het nu McDavid zelf die scoorde. En de Oilers vanuit kansloze positie terugbracht naar 5-5.
Waren de Kings daarmee mentaal gebroken? Zeker niet! Misschien lieten de Oilers de teugels iets vieren met een verlenging aanstaande, maar die verlenging kwam er niet. LA had aan één uitbraak en een in de weg lopende Warren Foegele genoeg om dit duel alsnog binnen te slepen. Met zijn tweede van de avond bepaalde Danault 41 seconden voor tijd de eindstand op 6-5 en kwam er een einde aan dit prachtige spektakelstuk.
UP NEXT:
Tja, wat moeten we hier nog van zeggen… Een wedstrijd als deze is voor de fans geweldig, maar de meeste coaches gruwen ervan. Zij zien liever een goede organisatie en wat minder goal. Dat is over het algemeen ook de modus operandi van de LA Kings. Zij zijn defensief het betere team en zullen dat in Game 2 ook willen laten zien. Donderdag (04.00 uur Nederlandse tijd) is het hun taak om McDavid aan banden te leggen. Een enorm lastige taak, want de Oilers-captain zal ten koste van alles een 0-2 achterstand in deze serie willen voorkomen.
Tussenstand in de serie: Los Angeles leidt met 1-0
De week van de NFL Draft is aangebroken, en dat betekent dat het tijd is voor de grote SportAmerika NFL Mock Draft. In dit artikel bespreken we de eerste tien picks van de draft.
1: TENNESSEE TITANS: CAM WARD | QB
De Tennessee Titans gaan de draft in met twee picks in de eerste drie rondes, waarbij ze geen pick hebben in de derde ronde van deze draft. Met Mike Borgonzi als nieuwe GM en Brian Callahan die aan is gebleven als head coach moet er een belangrijke beslissing gemaakt worden die bestaat uit vier opties. De eerste optie lijkt de minst logische, en dat is terugtraden en picks verzamelen.
Als de Titans hier gewoon kiezen, zijn er nog drie opties over: QB Cam Ward, EDGE Abdul Carter en WR/CB Travis Hunter. De defensive line en pass rush van Tennessee is eigenlijk al zo sterk dat een Carter op papier de voorkeur niet geniet, terwijl Hunter vooral een aanwinst zou zijn als cornerback die zo af en toe ook als slot receiver zou kunnen spelen. Toch valt de keuze, mede door het matige spel van Will Levis de afgelopen seizoenen, hier op Ward als nieuwe QB voor de Titans.
2: CLEVELAND BROWNS: TRAVIS HUNTER | WR/CB
Met Kevin Stefanski nog als head coach en Andrew Berry als GM gaan de Browns vier keer mogen kiezen tijdens de eerste drie rondes, waaronder dus de #2 pick. Voor de Browns is terugtraden, gezien het aantal picks dat ze al hebben, dus op papier vrij nutteloos. Zeker omdat hier ook een paar zwakke plekken van het team en tevens de twee beste spelers van de draft gekozen kunnen worden.
Ook hier lijkt de keuze te gaan tussen WR/CB Hunter, EDGE Carter en QB. Omdat Ward in deze mock draft al weg is, is Shedeur Sanders de enige realistische optie hier. Met de komst van Kenny Pickett en Joe Flacco hebben de Browns zich op het oog al ingedekt op QB en lijken ze zich vooral op 2026 te focussen, maar Sanders als QB3 (of een andere QB op dag twee) is natuurlijk altijd nog een optie. Nee, het lijkt tussen Hunter en Carter te gaan. Hunter zou bij de Browns zowel als slot WR als cornerback een broodnodige versterking zijn, terwijl Myles Garrett waarschijnlijk erg blij zou zijn met was pass rush hulp van Carter. De Browns gaan uiteindelijk voor Hunter, die voor de Browns zowel op CB als op WR een probleem op kan lossen.
3: NEW YORK GIANTS: ABDUL CARTER | EDGE
De New York Giants gaan met dezelfde GM en head coach aan het seizoen beginnen en hebben drie picks in de eerste drie rondes, met de #3 pick als het meest belangrijke wapen. De Giants zouden hier kunnen overwegen om een trade naar achteren te gaan doen en wat picks te verzamelen, maar zitten hier ook in een goede positie om zelf een need te vullen. Mochten de Giants terug willen traden voor de twee grootste needs: cornerback of offensive guard, dan zouden er op deze plek genoeg teams interesse hebben om naar voren te traden voor Sanders of Carter en wellicht zelf Will Campbell.
Op QB hebben de Giants eigenlijk een beetje hetzelfde gedaan als de Browns: zichzelf indekken met de komst van Russell Wilson en Jameis Winston. Daardoor lijkt Sanders naar de Giants momenteel niet een realistisch scenario. Aangezien Hunter ook al weg is, lijkt EDGE Carter de meest logische keuze hier. Toch is de pass rush met Brian Burns, Kayvon Thibodeaux en Dexter Lawrence al prima voorzien en niet per se een need. Ook Campbell zou gezien de ruimte voor verbetering op OL daarom geen gekke keuze zijn, aangezien hij zowel tackle als guard kan spelen (links). Toch is Carter hier qua value de meest logische keuze en tevens de best beschikbare speler. Een lijn met Lawrence en Carter in het midden en Burns en Thibodeaux aan de zijkant op 3rd downs is behoorlijk eng voor de tegenstander.
4: NEW ENGLAND PATRIOTS: WILL CAMPBELL | OT/OG
De New England Patriots gaan met een nieuwe head coach, Mike Vrabel, en GM Eliot Wolf beginnen aan de draft. Het team heeft vier picks in de eerste drie rondes, waaronder twee in de derde ronde en dus de #4 pick. Met Hunter en Carter, de twee beste spelers in deze draft, weg, wordt de draft vanaf hier lastiger te voorspellen. Aanvallend gezien hebben de Patriots een duidelijke need: een left tackle en left guard. Daar is op deze plek in de draft ook een logische fit voor: Campbell, die ook nog eens guard kan spelen.
Een WR zoals Tetairoa McMillan zou ook geen gek idee zijn, maar een trade back lijkt dan logischer te zijn. Verdedigend gezien kunnen de Patriots altijd wel wat pass rush gebruiken, maar het verleden heeft uitgewezen dat New Engeland niet zo heel veel interesse heeft om die positie flink te versterken en hier veel in te investeren. Defensive Line met Mason Graham of Kenneth Grant lijkt verdedigend gezien hier nog het meest logische naast Christian Barmore, maar met FA-aanwinst Milton Williams hebben de Patriots daar ook al toegeslagen. Zeker Grant zou op Nose Tackle echter een prima aanwinst kunnen zijn. Aangezien linebacker, safety of cornerback hier ook een reach zou zijn, lijkt de keuze mocht Hunter of Carter al weg zijn hier vrij simpel: Grant of Campbell. We kiezen voor Campbell, die zowel LT als LG kan gaan invullen.
5: JACKSONVILLE JAGUARS: MASON GRAHAM | DT/DE
De Jaguars beschikken tijdens de eerste twee dagen ook over vier picks, met als grootste wapen de vijfde pick. Met James Gladstone als nieuwe GM en Liam Coen als nieuwe head coach mogen de nieuwe leiders van de Jaguars meteen belangrijke beslissingen gaan nemen. Aanvallend gezien is Tight End wellicht voor het eerst een optie (TJ Warren en Colston Loveland), maar dit lijkt erg vroeg en tevens wellicht onnodig na het seizoen van Brenton Strange op die positie. Ook hier komen we dus weer uit bij de offensive line, en dan vooral op guard. Aangezien Campbell al weg is, lijken de Jaguars zich hier zonder trade back vooral op defense te gaan focussen.
De defensive line en pass rush van de Jaguars is al sterk, maar kan in de breedte wel wat versterking gebruiken. Graham kan zowel aan de binnenkant als buitenkant van de offensive tackle spelen en zo een multifunctioneel wapen zijn. Grant is een wat mindere fit hier vanwege een DL die uit vier en niet drie spelers (met Nose Tackle) bestaat. Will Johnson als outside zone cornerback zou hier ook nog een welkome versterking zijn voor de Jaguars. De andere verdedigende posities zijn op deze plek niet zo interessant, waardoor het tussen Graham en Johnson gaat. De keuze valt uiteindelijk op Graham.
6: LAS VEGAS RAIDERS: ASHTON JEANTY | RB
De Las Vegas Raiders zijn dan vervolgens aan de beurt en hebben drie picks in de eerste drie rondes waar nieuwe GM John Spytek en head coach Pete Carroll mee kunnen spelen. Ten eerste valt ondanks de komst van Geno Smith een QB (en dus Shedeur Sanders) hier niet per se uit te sluiten. Sowieso zijn er aanvallend gezien genoeg opties voor de Raiders, want ook McMillan (OWR) en Armand Membou (RT) zijn hier zeker opties. Toch wordt Ashton Jeanty, het laatste ‘blue chip talent’ van deze draft die nog beschikbaar is, het vaakst genoemd en gezien de RB’s die het team heeft is dit ook niet gek.
Verdedigend gezien is er zeker in de secondary zowel op cornerback als op safety genoeg ruimte voor verbeterig. Safety hier zou erg vroeg zijn, maar op cornerback is Will Johnson nog beschikbaar en kan de multifunctionele Jahdae Barron tevens een optie zijn. Toch kiezen de Raiders hier voor offense en gaat het tussen Membou, Jeanty en McMillan, waarna ze uiteindelijk voor Jeanty kiezen.
7: NEW YORK JETS: ARMAND MEMBOU | OT (RT)
De New York Jets zijn gegaan voor een reset en hebben nu Darren Mougey als GM, Aaron Glenn als head coach en Justin Fields als QB. Hiermee is die positie al gevuld en kan er een streep door Sanders. De Jets hebben drie picks in de eerste drie rondes en kunnen die goed gebruiken. Met deze pick is aanvallend gezien een type receiver als McMillan zeker geen slechte optie, terwijl TE (Warren of Loveland) ook een optie is. Toch is de offensive line, en zeker op left tackle en right tackle, de grootste need. Membou kan in ieder geval right tackle spelen, terwijl de beste left tackle beschikbaar nog Kelvin Banks Jr is.
Verdedigend gezien is pass rush een optie met Jalon Walker, Mike Green, James Pearce Jr of Donovan Ezeiruaku als voornaamste opties, terwijl Grant op DL of Johnson of Barron als CB ook een optie is. Toch is Membou hier de meest logische fit van allemaal en tevens qua waarde de meest logische keuze.
8: CAROLINA PANTHERS: JALON WALKER | EDGE/OLB
Ook de Carolina Panthers beschikken over drie picks in de eerste drie rondes waar head coach Dave Canales en GM Dan Morgan mee aan de slag kunnen. Een receiver (McMillan of Luther Burden III) of tight end (Warren of Loveland) zou een prima optie zijn aanvallend gezien, maar de grootste needs lijken toch aan de andere kant van de bal te zijn.
Verdedigend gezien heeft de pass rush en DL van de Panthers dringend versterk nodig naast Derrick Brown, iets wat met deze pick opgelost kan worden. Walker, Green, Pearce, Ezeiruaku zijn als pass rushers interessant, terwijl Grant, Walter Nolen en Nic Scourton ook overwogen kunnen worden als DL. Ook cornerback is met Barron en Johnson een optie, maar wel een minder grote need. De Panthers gaan uiteindelijk voor Walker en zijn upside en ruwe talent als pass rusher.
9: NEW ORLEANS SAINTS: SHEDEUR SANDERS | QB
De New Orleans Saints beginnen aan deze draft met vier picks in de eerste drie rondes, waaronder de #9 pick waarmee Mickey Loomis (GM) en nieuwe head coach Kellen Moore toe kunnen gaan slaan. QB is hier, gezien de onzekerheid rondom Derrick Carr, zeker een optie omdat Sanders in deze draft nog beschikbaar is. RB (zelfde verhaal met Alvin Kamara) zou hier met Omarion Hampton ook zeker kunnen, terwijl er op LG en RT ook nog vraagtekens zijn bij de offensive line. Banks Jr, Simmons, Donovan Jackson en Josh Conerly Jr zijn hiervoor opties, waarbij alleen Simmons ervaring heeft als RT.
Verdedigend gezien kunnen de Saints hulp gebruiken op DL (Grant, Mykel Williams en Nolen), terwijl ook cornerback (Barron en Johnson) een zwakke plek is van deze ploeg. Het gaat uiteindelijk tussen Sanders (QB), Grant (DT), Williams (EDGE) en Johnson (CB). Ondanks dat de andere spelers goede fits zijn, kiezen de Saints hier voor Sanders vanwege de onzekerheid rondom Carr.
10: CHICAGO BEARS: MIKE GREEN | EDGE
Met GM Ryan Poles als leider en Ben Johnson als nieuwe head coach gaan de Bears de draft in met vier picks in de eerste drie rondes (twee in de tweede ronde), veel mogelijkheden dus om het team te verjongen en te versterken. Een RB (Hampton), WR (McMillan of Burden III) of TE (Warren) is zeker niet onmogelijk, maar ook geen grote need gezien de aanwezigheid van de huidige spelers. Ook de OL heeft een flinke metamorfose ondergaan in free agency en is met deze pick eigenlijk geen grote need meer.
Een verdedigende pick zou, ook gezien de beschikbare spelers, dan ook geen gekke gedachte zijn hier. Pass rush zou hier geen overbodige luxe zijn, terwijl ook DL met Grant, Williams of Nolen hier een prima optie is. Op CB zou Johnson of Barron een optie kunnen zijn om Tyrique Stevenson mee te vervangen, maar is niet een grote need. Uiteindelijk gaat het tussen Nolen, Green en Williams, waarbij de Bears uiteindelijk kiezen voor Green.
We zijn begonnen! Na 82 wedstrijden zijn de mannen nu gescheiden van de jongens. Oftewel, de NHL Play-Offs zijn onderweg! Bij SportAmerika doen we dagelijks verslag van de mooiste tijd van het jaar voor de ijshockeyfan! Op 20 april zette Presidents’ Trophy-winnaar Winnipeg Jets het spektakel in gang en net als die andere 15 teams hopen zij ook in juni nog van de partij te zijn!
KWARTFINALE EASTERN CONFERENCE
GAME 1: CAROLINA HURRICANES – NEW JERSEY DEVILS
Met Daniel Sprong op de derde lijn met Paul Cotter en Cody Glass begonnen de New Jersey Devils zondag aan hun eerste ronde. Een goed begin werd het zeker niet, want al vrij vlot had Jalen Chatfield Devils-goalie Jacob Markstrom al te pakken. Het was ook aan die sluitpost te danken dat het in de eerste periode bij die ene goal bleef. Carolina vuurde 17 schoten af op Markstrom en scoorde één keer. New Jersey kon daar bar weinig tegenover zetten en was vooral blij dat het nog een wedstrijd was.
Die stormloop ging in de tweede periode onverminderd door. Af en toe kwamen de Devils er wel uit, maar het was toch vooral Carolina dat domineerde. De 2-0 van Logan Stankoven was daar dan ook een heel logisch gevolg van. Diezelfde Stankoven zorgde iets later in de tweede voor de volgende treffer. De Hurricanes hadden het ritme nu helemaal te pakken en met een PPG werd het 3-0. Haalden ze vanaf dat moment de voet van het gaspedaal of herpakten de Devils zich? Dat zullen we pas later weten, maar feit is wel dat New Jersey ietsje beter in de wedstrijd kwam en in de slotminuten van de tweede periode zelfs via Nico Hischier in elk geval de eer al redden.
In de derde perioden klopten de Devils wat vaker op de deur. Niet dat ze de Canes nu direct ondersteboven speelden, maar het duel was wel meer in balans. Frederik Andersen voorkwam echter dat Sprong en consorten hun tweede konden scoren. De Amsterdammer en zijn lijngenoten werkten hard maar creëerden aanvallend weinig. Sheldon Keefe besloot het er in de slotfase op te wagen en haalde Markstrom van het ijs. Al heel snel werd dit door Andrei Svechnikov afgestraft. De Rus bepaalde met een empty-netter de eindstand op 4-1.
UP NEXT:
In de nacht van dinsdag op woensdag (00.00 uur Nederlandse tijd) staan deze teams weer tegenover elkaar in Raleigh. Dan zal ook moeten blijken of Carolina inderdaad de teugels wat liet vieren in de derde periode of dat de Devils daadwerkelijk hun tempo bij kan houden. Het zal ook van belang zijn of blueliner Brenden Dillon weer van de partij is. De routinier raakte geblesseerd in Game 1 en is – vanwege zijn fysiek – hard nodig in het vervolg van deze serie. Sprong speelde ruim 10 minuten in Game 1, deed het niet slecht maar kon net als de rest van New Jersey niet op tegen dit sterke Carolina.
Tussenstand in de serie: Carolina leidt met 1-0
GAME 1: TORONTO MAPLE LEAFS – OTTAWA SENATORS
Eindelijk hadden de Maple Leafs het eens voor elkaar. Door hun titel in de Atlantic Division troffen ze eens niet een Florida, Boston of Tampa Bay, maar het te pakken Ottawa Senators. Diezelfde Senators wonnen overigens wel drie van de drie onderlinge duels in het reguliere seizoen. De Sens begonnen ook niet slecht in Toronto, maar vanuit het relatieve niets kwamen de Leafs op voorsprong. Niet één van de topaanvallers, maar verdediger Oliver Ekman-Larsson opende de score in deze serie. Dat die topaanvallers niet zaten te slapen, bewezen Auton Matthews en Mitch Marner. Laatstgenoemde rondde oog in oog met Linus Ullmark af na een pass van de eerste.
Drake Batherson bracht Ottawa terug in de wedstrijd aan het einde van de eerste periode, maar de Senators schoten zichzelf in de voet in de tweede. Het ging in polonaise naar de strafbank en met die powerplays wisten de Leafs wel raad. Eerst tilde John Tavares de stand naar 3-1 om iets later de assist te geven op de 4-1 van William Nylander. Ook die op de powerplay. Op dat moment hadden de Maple Leafs de touwtjes stevig in handen en waren niet van plan dit weer uit handen te geven.
De soort van aansluitingstreffer van Ridly Greig in de derde werd dan ook al snel tenietgedaan door de 5-2 van Morgan Rielly. De fans in de Scotiabank Arena konden met een gerust hart achterover leunen. Hun Maple Leafs hadden de controle en als de Senators al eens door de linies braken, was daar altijd nog Anthony Stolarz. De goalie kreeg zeven minuten voor tijd nog wat meer run support toen Matthew Knies – weer op de powerplay – de eindstand op 6-2 bepaalde.
UP NEXT:
De opdracht van Travis Green voor zijn troepen is woensdag (01.30 uur Nederlandse tijd) eenvoudig. Blijf. Uit. De. Strafbank! De Maple Leafs kregen zes kansen op de powerplay en drie daarvan eindigden in het netje achter Ullmark. Aan de andere kant van het ijs zullen de Senators meer met hun mogelijkheden moeten doen. Dat is alleen al het gehele seizoen een probleem. Het schotpercentage van dit team behoort tot de slechtste tien in de NHL en in gecreëerde kansen en expected goals scoort deze ploeg al niet veel beter.
Toronto zal lekker slapen deze nachten. Zij zagen Mitch Marner met een goal en 2 assists opnieuw uitblinken en hebben in Stolarz eindelijk een goalie voor de play-offs.
Tussenstand in de serie: Toronto leidt met 1-0
KWARTFINALE WESTERN CONFERENCE
GAME 1: VEGAS GOLDEN KNIGHTS – MINNESOTA WILD
Op voorhand zou dit een eenzijdige serie moeten worden. Weinig kenners geven de Minnesota Wild een kans tegen deze Vegas Golden Knights, maar zoiets kan een team ook inspireren. In de eerste periode leek dit inderdaad het geval. De Wild legden de favoriete Knights het vuur aan de schenen, maar wat gerommel voor de eigen goal werd Minnesota fataal. Filip Gustavsson werd verrast door een knap geplaatst schot van Tomas Hertl. De Tsjech zette daarmee zijn team op 1-0. Het antwoord van de bezoekers kwam echter razendsnel. Op aangeven van de herstelde Kirill Kaprizov verschalkte Matt Boldy Knights-goalie Adin Hill voor de 1-1.
Beide coaches legden in de eerste pauze de nadruk op hun organisatie. Beide teams gaven in de tweede periode namelijk niet overdreven veel weg, waardoor het niet verrassend was dat de volgende treffer kwam tijdens een powerplay. Pavel Dorofeyev liet zich al geweldig zien tijdens het reguliere seizoen en nu ramde hij de Golden Knights met een PPG op 2-1. Hetzelfde duo dat de 1-1 produceerde, kwam na nu net tekort voor opnieuw een gelijkmaker. Dit gaf maar weer eens aan dat Minnesota zich niet zomaar neerlegt bij de hegemonie van Vegas in deze serie. De Wild drong wel degelijk aan en kreeg ook zeker kansen op die 2-2.
Helaas voor de Wild-fans viel de volgende treffer aan de andere kant. In de korte hoek liet Brett Howden Gustavsson kansloos voor de 3-1. Een lekkere buffer voor de Golden Knights. Zeker ook omdat dit team thuis vrijwel nooit verliest. Met zijn tweede van de avond wilde Matt Boldy deze theorie toch even testen. Zijn 3-2 viel met nog ruim acht minuten op de klok, dus was er tijd voor Minnesota. Het defensief uitstekende Vegas gaf echter weinig weg in de slotfase. Howden zou zelfs nog aan zijn tweede van deze wedstrijd komen door met een buzzerbeater de 4-2 te scoren.
UP NEXT:
Voor veel volgers zal Game 1 waarschijnlijk toch spannender geweest zijn dan gedacht. Vegas had enorm veel moeite om Boldy en Kaprizov in toom te houden. Om succesvol te zijn, zullen meer spelers op moeten staan voor John Hynes. Van Zeev Buium zal de Wild-coach dit (nog) niet verwachten. De 19-jarige blueliner werd als twaalfde gekozen in de draft vorig jaar en mocht zondag op het allerhoogste niveau debuteren. Hij kreeg 13.27 minuten van zijn coach en kwam tot één SOG.
We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze site zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van deze site, gaan we er vanuit dat je ermee instemt.
