Team Kingdom of the Netherlands heeft na een moeizame wedstrijd Chinees Taipei (Taiwan) verslagen. Het werd uiteindelijk 6-5 na vier wijd met de honken vol bij 5-5 in de negende inning. Nederland gaat na twee zeges door naar de tweede ronde.
Startende pitcher Jaïr Jurrjens stak zeker in het begin van de wedstrijd in goede vorm. Drie strike-outs in de eerste twee innings waren daarvan het bewijs. Na een wat stroeve eerste inning kwam de slagploeg van Nederland in de tweede inning op gang. Honkslagen van Wladimier Balentien, Didi Gregorius, Curt Smith en Dashenko Ricardo zorgden ervoor dat Gregorius het eerste punt op het scorebord kon brengen.
In de derde inning kwam het team van Hensley Meulens voor het eerst dit toernooi even in de problemen. Jurrjens leek wat minder te worden op de heuvel en dat bracht de Taiwanese ploeg de ene na de andere honkslag en dat zorgde ook voor twee runs. Nederland kwam daardoor achter te staan met 2-1. Jurrjens beëindigde zijn wedstrijd met een strike-out.
Rally beantwoord met rally
De vierde inning betekende voor Nederland achtereenvolgens een honkslag voor Balentien, de eerste honkslag van deze WBC voor Jonathan Schoop en een rake klap van Gregorius. Balentien en Schoop liepen daardoor direct binnen en brachten Nederland op 3-2. De volgende honkslag was voor Ricardo, Didi Gregorius kwam daarop binnen, 2-4.
De Taiwanese ploeg liet dit niet op zich zitten en beantwoordde dit met een eigen rally. Met een honkslag die werd gevolgd door een homerun van Hu Chin-lung trokken de stand weer gelijk, 4-4. Reliever Lars Huijer kreeg vervolgens nog twee honkslagen om zijn oren. Nederland was daardoor ineens in grote problemen. Op de vijfde rake bal werd het daardoor zelfs 5-4 voor Taiwan. Nederland kwam uit de inning en de rust keerde daarna lange tijd weer.
Slotinnings
Het duurde lang voordat de wedstrijd in zijn definitieve plooi viel. Nadat Xander Bogaerts voor het eerst deze wedstrijd de bal eens lekker wist te raken wist de man van de dag, Wladimier Balentien zijn vierde honkslag te slaan. Jonathan Schoop werd vervolgens onterecht op het eerste honk uit gegeven. Daardoor bleef alleen Bogaerts staan. Dat bleek wel voldoende om op een tweehonkslag van Gregorius de 5-5 op het bord te brengen.
Chinees Taipei scoorde niet in de negende inning. Met een infield hit van Ricardo en de geraakte Randolph Oduber had Nederland direct twee man op de honken in de afsluitende slagbeurt. De hit van Andrelton Simmons bracht de honken vol. Met 5-5 en een 3-2 count met Jurickson Profar aan slag gingen de Taiwanezen in de fout, de vier wijd walk-off betekende einde wedstrijd.
Jaïr Jurrjens staat nu op vier dagen rust. Bolsenbroek ook een dag rust. De laatste groepswedstrijd van Team Kingdom of the Netherlands is die tegen Israël in de nacht van woensdag op donderdag. Foto: KNBSB
We komen in de terugblik op het seizoen nu aan bij het eerste team dat in 2016 wél de play-offs wist te halen: de Detroit Lions. Toch ging het echter niet van harte, na een slechte start herpakte de ploeg zich goed, om vervolgens het seizoen op een slechte noot te eindigen, met als gevolg een vroege uitschakeling in diezelfde play-offs. Wat ging er goed?
De ploeg wist een 1-3 start om te buigen naar 9-4, iets wat aantoonde dat dit team over genoeg mentaliteit beschikte en mede daardoor mocht hoofdcoach Jim Caldwell ook na 2016 zijn baan houden. Matthew Stafford speelde gedurende deze reeks weergaloos, en was er mede verantwoordelijk voor dat de divisiewinst even in zicht was. Wat ging er fout?
Helaas voor de Lions liep de slotfase op een totale flop uit. Blessures, gebrek aan een running game, en het ontbreken van een lockdown defensie braken de ploeg op. Stafford liep een lichte blessure aan zijn hand op, en was niet meer dezelfde. Na het wegvallen van Theo Riddick – en eerder Ameer Abdullah – was de running game één van de zwakste in de NFL. Deze combinatie van factoren leidde tot drie opeenvolgende nederlagen, waarna de ploeg de divisiewinst misliep. MVP
Ondanks het mindere einde, moet gezegd worden dat Matthew Stafford dé reden was dat de Lions veel wedstrijden winnend afsloten. In veel close games hield de voormalige eerste draftkeuze zich rustig, en kwam hij vaak door met een geweldige serie plays om zo zijn ploeg naar de overwinning te leiden. Hij eindigde met 4,327 passing yards (6e in de NFL) en zal koste wat het kost komend seizoen Aaron Rodgers van de troon die de NFC North heet, willen stoten. Rookie of the Year
De offensive line is al jaren een zorgenkindje in Detroit, maar met het draften van Taylor Decker uit Ohio State, lijkt de positie van left tackle niet meer een vraagteken te zijn. Decker, gekozen als zestiende, nam de positie over van voormalige eerste ronde keuze Riley Reiff, en deed dit met verve. Sterker nog, misschien was hij in 2016 wel de meest betrouwbare lineman die de Lions überhaupt hadden. Verrassing
Dat Kerry Hyder aan het einde van het seizoen de meeste sacks onder de Lions-verdedigers zou hebben, had niemand kunnen voorspellen. Hyder was een 24-jarige pass rusher die in 2015 nog undrafted ging, bij de New York Jets niet verder kwam dan de practice squad, om vervolgens in zijn tweede jaar bij Detroit een kans te krijgen. Een geweldig preseason werd beloond met een plek op het team, en vervolgens beloonde Hyder het team door in zijn eerste actieve seizoen in de NFL maar liefst acht sacks te noteren. Teleurstelling
Hij is met zijn 23 jaar nog jong, maar na drie seizoenen is Eric Ebron toch voornamelijk een teleurstelling te noemen. De dynamische tight end moest een gigantische mismatch gaan worden, evenals een red zone threat, maar in 2016 ving hij slechts één touchdown. Qua receiving yards behoort Ebron nog wel tot de top van de tight ends in de NFL, maar voor iemand die ooit als tiende werd gekozen in de NFL Draft, mag je inmiddels wel meer verwachten dan één schamele touchdown. Offseason takenlijst
De defensive line lijkt een punt van aandacht te worden, het vertrek van Ndamukong Suh lijkt nog niet helemaal opgevangen, daar Haloti Ngata’s beste jaren ook achter hem lijken te liggen. Verder lijken vooral aanwinsten in de breedte wenselijk voor een verdediging die in dat aspect vrij dun bezet is, terwijl ook een goede linebacker geen overbodige luxe is. Daarnaast lopen de contracten van guard Larry Warford, en tackle Riley Reiff af. Als zij vertrekken, is de offensive line net als de vorige jaren een groot punt van aandacht.
Afgelopen jaar hebben we mogen genieten van een nieuw geboren duo in de NFL: “Dak and Zeke”. Beide braken in hun eerste seizoen bij de Dallas Cowboys talloze records. Zo had Elliott slechts tien wedstrijden nodig had om het Cowboys rookie rushing record van Tony Dorsett te verbreken en leidde hij met 1631 yards de NFL in rushing yards. Prescott daarentegen had de hoogste passerrating (104.9) en hoogste completion percentage ooit door een rookie in een seizoen.
Maar wie zijn de toekomstige sterren achter dit duo? In deel drie van de Without-Dak-and-Zeke-Top-5-Rookies blijven we in de AFC West en bespreken we één van de grootste andere sensaties van afgelopen seizoen. #3 WR Tyreek Hill – Kansas City Chiefs (165e gedraft, 5e ronde):
Wide receiver Tyreek Hill was buiten Elliot en Prescott de enige rookie die ook rechtstreeks geselecteerd werd voor de Pro Bowl in Orlando. Hoewel met 593 receiving yards zijn statistieken niet zo indrukwekkend lijken, heeft hij zijn Pro Bowl ticket vooral afgedwongen met zijn punt returns. Punt returns
Hill haalde met 592 punt return yards ruim 200 yards meer dan de nummer twee, Tavon Austin. Zijn punt returns waren altijd spectaculair en zette de toeschouwer op het puntje van de stoel. Hill’s punt returns werden berucht en al snel was duidelijk hoe snel en gevaarlijk hij was voor tegenstanders. Niemand was opgewassen tegen zijn ongelooflijke acceleratie en snelheid, waarbij het soms leek dat iedereen behalve hij stil stond. Dat hij snel was blijkt ook uit de Next Gen analyse die de NFL van wedstrijden maakt. Met een snelheid van 36.64 km/uur was hij de snelst gemeten speler van afgelopen seizoen.
Niet alleen werd Hill dit seizoen ingezet als punt returner en receiver, ook was hij gevaarlijk over de grond. Naast zijn drie punt return touchdowns en zes receiving touchdowns was hij ook nog eens goed voor drie rushing touchdowns. Dit bracht zijn totaal voor het seizoen op 12 touchdowns. Het meest indrukwekkend was misschien wel zijn spel tegen de Denver Broncos in week 12. Één van de meest spectaculaire wedstrijden van dit seizoen, vooral te danken aan Hill. Man of the match
Hij opende de score voor de Chiefs met een safety punt return, goed voor een touchdown. Later in de wedstrijd wist hij vanuit een ‘wildcat formatie’ de tweede touchdown binnen te rennen voor de Chiefs. De Broncos leken echter de wedstrijd te winnen. Met nog slechts twintig seconde te gaan staan de Chiefs achter met 16 tegen 24.
Het is 4th & 10 en de Chiefs zijn veertien yards verwijderd van de endzone. Om de stand gelijk te trekken hebben de Chiefs niet alleen een touchdown nodig, maar moeten ze vervolgens ook succesvol zijn met een 2-point conversion. Met de vierde down hebben de Chiefs nog één kans, anders is de wedstrijd over. Alex Smith vanuit een ‘shotgun-formatie’ krijgt de bal in zijn handen en gooit hem naar de linkerkant. Tyreek Hill. maker van al twee touchdowns, weet niet alleen de bal te vangen, maar gaat ook nog eens out of bounds bij de drie yard line. Hiermee pakt hij de first down en stopt hij de tijd met nog 15 seconde te gaan.
In de volgende play blitzen de Broncos, maar Alex Smith kan de bal kwijt bij Tyreek Hill die na een slant-route met de bal over de lijn heen rolt en scoort. De Chiefs maken de 2-point conversion en zo wordt het dankzij Tyreek Hill overtime. In de laatste seconde van de overtime winnen de chiefs uiteindelijk de wedstrijd van de Denver Broncos met een field goal.
In de wedstrijd tegen de Broncos is Tyreek Hill niet alleen de held van de wedstrijd, maar ook is hij de eerste speler sinds Gale Sayers in 1965 met een rushing, receiving en punt return touchdown in één wedstrijd. Het zal echter niemand verbazen als hij zelf deze prestatie in de komende jaren gaat herhalen. Foto: Brooks Ward
Spring Training is begonnen, dus SportAmerika’s 30-in-30 is weer terug. De hele maand maart maken we een pre-season-rondje langs alle Major League-teams. Hoe verliep 2016? Wat is er in 2017 te verwachten? Dertig teams in dertig dagen, met vandaag: Oakland Athletics.
SAME OLD A’s
De Athletics blonken wederom bepaald niet uit in 2016. Waren de A’s in 2015 nog een stabiele middenmoter wat betreft het aantal gescoorde runs, in 2016 bungelde het team uit Californië, ondanks de 42 homeruns van Khris Davis, onderaan die lijst.
De pitchers deden het al niet veel beter. Met een ERA van 4.51 is het lastig wedstrijden winnen en dat deed Oakland dan ook niet zo gek veel. In de AL West eindigde de club stijf onderaan. Het seizoen werd afgesloten met een winning streak van twee wedstrijden tegen Seattle Mariners. Dat dan weer wel.
Zelfs Sonny Gray kon zich niet aan de malaise onttrekken. De pitcher was in 2014 en 2015 goed voor veertien gewonnen wedstrijden, maar moest het vorig jaar doen met 5 gewonnen potjes en meldde zich net iets te vaak in de ziekenboeg. Zijn ERA van 5.69 vertelt de rest van het verhaal.
OFF-SEASON
Erg actief was Oakland de afgelopen maanden niet. De club strikte Matt Joyce en Rajai Davis om Khris Davis gezelschap te houden in het outfield. Net als zijn naamgenoot kan Rajai terugkijken op een goed 2016. In het shirt van de Indians kwam Davis tot twaalf homeruns en dat had de center fielder niet eerder gepresteerd. Trevor Plouffe kwam over van Minnesota Twins en zal plaatsnemen op het derde honk.
Daarnaast keert oudgediende Santiago Casilla weer terug op het oude nest. De reliever moet de bullpen van de Athletics gaan versterken en kwam over van San Francisco Giants. Derde honkman Danny Valencia hield het voor gezien in Californië. De 32-jarige routinier, die niet met iedereen even goed door één deur kon, hoopt op meer succes bij Seattle Mariners.
WAT BRENGT 2017?
We moeten de fans helaas teleurstellen. De A’s zullen dit jaar niet hun eerste wereldtitel sinds 1989 winnen. De kans dat de club de playoffs haalt, is zelfs te verwaarlozen. Toch is het niet helemaal hopeloos in Oakland. In Sean Manaea en Kendall Graveman hebben de A’s twee interessante jonge pitchers. De 25-jarige Manaea won vorig jaar zeven wedstrijden voor zijn club en noteerde een ERA van 3.86. Graveman is een jaartje ouder en bij hem stokte de teller bij tien wins en een ERA van 4.11.
Aanvallend is het te hopen dat Khris Davis zijn vorm uit 2016 meeneemt naar 2017. Of dat hij deze in elk geval benadert. Hetzelfde kan gezegd worden over Marcus Semien. De 26-jarige korte stop kwam in 2015 over van de White Sox en was vorig jaar goed voor 75 binnengeslagen punten en behoorde met dit aantal bij de beste vijftig in de American League.
Het zal ook zeker helpen als Sonny Gray zichzelf weer enigszins terug weet te vinden en uit de lappenmand blijft. Als de A’s iets klaar willen spelen, hebben ze hun ace in goede doen hard nodig. Als we Baseball Prospectus mogen geloven dan stokt de teller dit jaar bij 75 overwinningen. In Oakland zijn ze echter vooral bezig met de lange termijn, al weten ze nog niet waar dat precies zal zijn. Team president Dave Kaval hoopt voor het einde van dit jaar zijn plannen voor een nieuw stadion te presenteren, maar voorlopig kunnen we de Athletics nog bewonderen in het Oakland Coliseum. Verwachte eindklassering: 5e (AL West) Graphics: Jasper Roos
Op 9 maart begint officieel het nieuwe kalenderjaar van de NFL en lopen de contracten van spelers die tot en met 2017 onder contract stonden af. Elk jaar is het weer een spektakel en worden enorme contracten uitgedeeld.
Met de deadline op komst, gaat SportAmerika de komende dagen de – naar onze eigen mening – 25 meest begeerde free agents op een rij zetten. #5. Brandon Williams, 28 jaar, defensive tackle
Brandon Williams is letterlijk en figuurlijk een van de grootste free agents dit jaar. De enorme defensive tackle heeft zich ontwikkeld tot één van de beste run-stopping tackles van de NFL. Sinds dat hij starter is bij de Ravens (2014) staan zij derde in minst toegelaten rush yards per wedstrijd. Williams is de aangewezen persoon om je run defense op te bouwen en zal daarom aan interesse geen gebrek hebben.
De verwachting is dat Williams dik betaald gaat worden voor zijn diensten. De Ravens proberen hem nog vast te leggen maar zijn marktwaarde lijkt te hoog. Er is onder andere interesse van de Dolphins, Colts en 49ers. #4. A.J. Bouye, 25 jaar, cornerback
A.J. Bouye heeft een dijk van een seizoen achter de rug en dat gaat beloond worden. De undrafted free agent is als een komeet omhoog geschoten en staat op het punt om een van de beste betaalde cornerbacks van de NFL te worden. De 25-jarige Bouye staat in de top-10 van beste cornerbacks van het seizoen volgens ProFootballFocus en veel clubs erkennen zijn kwaliteiten.
Ondanks dat Bouye een top seizoen achter de rug heeft, is het de vraag of hij zich door kan ontwikkelen tot een shutdown corner en zich bij de eliten kan voegen. Er is in ieder genoeg interesse voor hem, van onder andere de Jets, Eagles, Titans en Lions. #3. Dont’a Hightower, 26 jaar, linebacker
Dont’a Hightower won de Super Bowl met de Patriots en staat nu op het punt om flink geld te gaan verdienen bij een nieuw team. De first round pick van 2012 was mede verantwoordelijk voor de comeback van Patriots met een cruciale sack op Matt Ryan. Zijn goede spel van dit seizoen werd ook beloond met een uitnodiging voor de Pro Bowl.
Ondanks dat de Patriots niet de franchise tag hebben gebruikt, lijken ze nog wel in de markt te zijn om hun ster te laten bijtekenen. Verder lijken de 49ers, Raiders en Dolphins een poging te gaan wagen om hem binnen te halen. #2. Calais Campbell, 30 jaar, defensive tackle
Calais Campbell is de beste defensive lineman in free agency en dat is knap wanneer je 30 jaar bent. Campbell lijkt verre van ouder te worden en had vorig jaar zijn beste seizoen tot nu toe. Zijn veelzijdigheid maakt hem van grote waarde. Hij is sterk tegen de run en de pass en is een echte leider. Zijn enorme frame en explosie maken hem een zeer dominante aanwezigheid in elke defensive line.
Hard to believe Calais Campbell is still only 31. Feels like he’s been around forever. Film shows he’s still very much in his prime.
Campbell lijkt het ideale missende puzzelstuk voor een team die verwacht mee te gaan doen om de prijzen. Hij is niet goedkoop, maar succes is onbetaalbaar. Er schijnt interesse te zijn van onder andere de Broncos, Patriots en Redskins. #1. Alshon Jeffery, 26 jaar, wide receiver
Alshon Jeffery is de top free agent van onze lijst, omdat receivers met zijn potentie schaars zijn. Daarom zijn teams bereid om ver te gaan, om speler van het kaliber van Jeffery te halen. Mits fit, is Jeffery misschien wel een van de betere big play receivers van de NFL. Hij heeft in de laatste twee jaar iets meer dan 800 yards per seizoen neergezet, maar dat hadden ook makkelijk 1000+ seizoenen (zoals in 2013 en 2014) kunnen zijn, wanneer hij alles had gespeeld en/of met een degelijke quarterback.
Alshon Jeffrey tells ESPN he wants to sign with a contender once Free Agency opens on March 9.
De sky is de limit bij Jeffery en dat weten veel teams. Toch zijn er ook wat vraagtekens rond zijn fitheid. Hij lijkt de laatste twee jaar maar niet topfit te worden. Daarnaast werd hij ook nog eens vier wedstrijd geschorst vorig seizoen vanwege een PED overtreding. Ieder team kan een receiver als Jeffery goed gebruiken, maar de Titans, 49ers en Eagles zullen naar verwachting de grootste push gaan maken, om hem binnen te halen.
Team Kingdom of The Netherlands heeft zijn openingswedstrijd op de World Baseball Classic 2017 overtuigend gewonnen. Het team van Hensley Meulens kende nauwelijks moeite met gastheer Zuid-Korea. De einduitslag was dezelfde als bij de vorige ontmoeting tussen Team Kingdom en Zuid-Korea, 5-0.
Team Kingdom maakte zijn intenties direct duidelijk. Waar de Koreanen in de openingsinning niets konden beginnen tegen startende pitcher Rick van den Hurk, sloeg Andrelton Simmons direct een single op de tweede pitch van Woo Kyu-min. Op de zevende worp van Woo was het alweer raak. De tweede slagman in de line-up van Nederland, Jurickson Profar, sloeg een homerun. Nederland kwam daarmee al snel op 2-0. De koek was nog niet op want op de tiende pitch sloeg Xander Bogaerts een driehonkslag. Dat die verder niet mocht baten maakte niet meer uit, de toon was gezet.
Omdat Rick van den Hurk volledige controle over Koreaanse slagploeg had bleef Team Kingdom uit de problemen. In de tweede inning sloeg Andrelton Simmons bovendien opnieuw toe. Op zijn tweehonkslag kon Randolph Oduber (die net twee honken had gestolen) de derde run voor Nederland binnenlopen. De 3-0 stand bleef vervolgens lang op het bord staan
Slotstuk
Nadat de wedstrijd enige tijd voortkabbelde was het in de zesde inning ineens weer raak. Eerst sloeg Dashenko Ricardo een bal naar links voor een single. Direct daarna sloeg Randolph Oduber, al getipt als de man om op te letten, een homerun. Opnieuw twee man over de thuisplaat betekende een 5-0 voorsprong.
Omdat het geroemde infield van Nederland de verwachtingen volledig waarmaakte en het ene na het andere dubbelspel liet zien had het team ook in het vervolg een makkelijke middag. Bovendien wisten ook relievers Diegomar Markwell en Tom Stuifbergen de Koreaanse slagploeg pijn te doen waar het kon. De Koreanen kwamen zo nu en dan wel met lopers in scoringspositie op de honken, maar die kansen werden keer op keer vakkundig onschadelijk gemaakt.
Met closer Loek van Mil op de heuvel werden snel de laatste drie uits genoteerd. Daarmee viel het doek voor Zuid-Korea dat zijn tweede nederlaag op rij noteerde en nagenoeg uitgeschakeld is.
Het Nederlands team kan in de eerste ronde geen beroep meer doen op Rick van den Hurk, die meer dan zestig pitches wierp. Hij staat nu op rust. Ook Diegomar Markwell moet een dagje aan de kant blijven. Het tweetal zal dus sowieso niet tegen Chinees Taipei (Taiwan), en in het geval van Van der Hurk ook Israël in actie komen.
Morgen speelt Team Kingdom tegen Chinees Taipei. Foto: KNBSB
Na een jaar waarin de ploeg aan de haal ging met de Vince Lombardy Trophy, waren de verwachtingen toch niet hooggespannen in Denver. Ondanks dat Peyton Manning afgelopen seizoen allesbehalve een bepalende quarterback was, had men toch verwacht dat het met Trevor Siemian aan het roer nog minder zou gaan. Al met al viel het allemaal wel mee, maar de play-offs, die werden niet gehaald. Wat ging er goed?
Met een 4-0 start, beleefden de Broncos een veel betere start dan men had verwacht. Daarnaast was de defensie op vrijwel hetzelfde niveau als vorig jaar, met uitzondering van mannen als Malik Jackson en Danny Trevathan die via free agency vertrokken. Aqib Talib, Chris Harris Jr. en Von Miller waren wederom dominant op hun positie, en maakten het dat de ploeg elke wedstrijd weer een kans maakte. Wat ging er fout?
De aanval was, net als vorig jaar, de achilleshiel van de ploeg. Ondanks dat Trevor Siemian het naar behoren deed, kwam er te weinig dreiging vanuit en gaven ze in te weinig wedstrijden thuis. Dit had ook te maken met de zwakke staat van de offensive line, die de running game ook niet ten goede kwam, en er ook voor zorgde dat de aanval nooit echt op rolletjes liep. MVP
Net als vorig jaar, was Von Miller wederom de absolute sterspeler van de Denver Broncos. Met 13.5 sacks stond hij tweede in de NFL, en de constante dreiging die er van Miller uitstraalde had meermaals zijn effect. Echter, ook mede All-Pro’s Aqib Talib en Chris Harris Jr. mogen een deel van de MVP-trofee, daar zij ook tot de beste spelers op hun positie behoorde. Rookie of the Year
De twee meest opvallende rookies waren beide runningbacks, Devontae Booker, en Andy Janovich. Booker kreeg al snel een belangrijk aandeel in de running game, daar C.J. Anderson niet het gehele jaar fit bleef. Uiteindelijk zou Booker de leading rusher worden, terwijl Andy Janovich als fullback volgens ProFootballFocus tot één van de beste op zijn positie behoorde. Verrassing van het jaar
Ondanks de zwakke staat van de offensive line, was één man net als vorig jaar de uitzondering: center Matt Paradis. De 27-jarige center leek aan het begin van zijn carrière meer een soort noodoplossing voor de center-positie, maar heeft zich inmiddels ontwikkeld tot een waardige basisspeler die volgens ProFootballFocus zelfs dé beste center van de NFL is. Teleurstelling van het jaar
Wanneer we het over teleurstellingen hebben, kunnen we meteen naar de rest van de offensive line kijken. Op Matt Paradis na, had niemand echt een groot aandeel. Zo bleek Donald Stephenson in zijn eerste seizoen geen al te gelukkige aanwinst, en ontwikkelden Max Garcia en Ty Sambrailo zich niet tot volwaardige starters. Het is dan ook een grote noodzaak dat dit deel van de offense tijdens het aankomende offseason goed aangepakt gaat worden. Offseason takenlijst
Zoals eerder aangegeven, de offensive line is dé plek die koste wat het kost versterkt moet worden. Verder kan ook verder gezocht worden naar spelers die nog iets beter de plek van Malik Jackson en Danny Trevathan in kunnen nemen. Want ondanks dat de defensie zeker geen plek van zwakte was, werden de leegtes die zij hadden achtergelaten zeker niet volledig ingevuld zoals zij dat voorheen deden. BEKIJK HIER DE VORIGE REVIEW OVER DE TAMPA BAY BUCCANEERS
Foto: Getty Images/Archief
Vanaf het begin van het seizoen stonden de Golden State Warriors, San Antonio Spurs en Cleveland Cavaliers bij elkaar wedkantoor hoog op het lijstje als mogelijk winnaar van de NBA-titel. Naarmate het seizoen vordert vallen steeds meer teams af om kans te maken op deze titel, maar er blijft altijd een groep outsiders over die het de gevestigde orde lastig kan maken.
Volgens verschillende wedkantoren blijven er zes teams over die nog een kans maken. Het gaat hier om de Houston Rockets, Boston Celtics, Los Angeles Clippers, Toronto Raptors, Washington Wizards en de Utah Jazz. Vandaag gaat het over de Los Angeles Clippers. Los Angeles Clippers
Het hart van de overenthousiaste eigenaar van de Clippers, Steve Ballmer, gaat overuren draaien mocht de Clippers alleen al in de NBA Finals terecht komen, laat staan als ze daadwerkelijk met de titel aan de haal gaan. De knettergekke eigenaar veranderde al het logo en de mascotte van de Clippers, maar heeft het team afgelopen seizoen intact gehouden om zijn droom van een NBA-titel te vervullen. Upside
Chris Paul, Blake Griffin en DeAndre Jordan. Een Big Three om je vingers bij af te likken en het doet sterk denken aan de Big Three in Miami (Wade, James en Bosh) wat uiteindelijk in 2012 en 2013 de titel veroverde. Paul, Griffin en Jordan geven een goede basis voor het team en een mogelijkheid om als team te groeien
De drie grote namen bij de Los Angeles Clippers worden aangevuld met een ervaren coach, die weet hoe het is om een kampioenschap binnen te slepen. Doc Rivers deed dat in 2008 met de Boston Celtics. Ook bij de Celtics, in zijn kampioensjaar, kreeg hij te maken met een Big Three (Pierce, Allen en Garnett). Wat kan er dan nog überhaupt mis gaan voor de Los Angeles Clippers. Downside
Echter, grote minpunt bij de Los Angeles Clippers is toch wel de kwaliteit van de bank. Aan het begin van de competitie werd er vol lof geschreven over de spelers op de bank, die vorig jaar nog zo slecht presteerden. Inmiddels mogen over de loftuitingen wel kanttekeningen gemaakt worden. Aanvallend gezien zijn ze inderdaad een meerwaarde in het team, maar verdedigend laat het nog te wensen over.
Zeker met de blessuregevoeligheid van Blake Griffin en Chris Paul moeten er spelers opstaan die de taken van beide grootheden over kunnen nemen. Toen afgelopen weken Paul geblesseerd was, wisten ze zonder de spelmaker geen winning record neer te zetten (6-7). Daarbij wordt op zeer pijnlijke wijze dat defensief de Clippers ernstig te kort komen als minimaal één van de Big Three gemist wordt. Conclusie
De enige taak die de staff van ‘Lob City’ heeft, is om de starting five – plus zesde man Jamal Crawford – zo fit mogelijk te krijgen wanneer de play-offs aanstaande zijn. Zeker met een fitte Chris Paul, die zowel aanvallend als verdedigend tot de absolute top behoort, worden de kansen op de Larry O’Brein Trophy alleen maar groter. Veel fans kunnen in ieder geval niet wachten om Steve Ballmers gedrag te aanschouwen als de trofee omhoog gehouden wordt in de stad van de engelen.
Spring Training is begonnen, dus SportAmerika’s 30-in-30 is weer terug. De hele maand maart maken we een pre-season-rondje langs alle Major League-teams. Hoe verliep 2016? Wat is er in 2017 te verwachten? Dertig teams, in dertig dagen, met vandaag: Cincinnati Reds.
2016, EEN JAAR VAN HOOP
In en om Cincinnati zal vooral veel worden teruggedacht aan de eerste honkbalweek van het jaar 2016. Een week waarin de Reds eerst de Philadelphia Phillies sweepten en vervolgens twee van de drie wedstrijden tegen grote rivaal Pittsburgh Pirates wonnen. Het waren voor Reds-fans zeven fantastische dagen.
Het waren ook zeven dagen die in niets op de rest van het seizoen leken. De Reds vervolgden het seizoen namelijk in de drie daaropvolgende weken met een historische reeks van 23 wedstrijden op rij met tenminste één run tegen. Een wapenfeit dat zelfs de allerslechtste teams in de geschiedenis van de MLB nimmer hadden neergelegd.
Op 19 september werd bovendien ook nog het recordaantal geïncasseerde homeruns gebroken. De Cubs joegen er maar liefst drie over de hekken in anderhalve inning tijd, waaronder nummer 242 van 2016 door Jayson Heyward. Uiteindelijk zouden er nog 16 volgen waardoor het Reds-seizoen 2016 voorlopig in de boeken staat als de jaargang met de meeste geïncasseerde homeruns door een team in de MLB ooit.
DE REBUILD REBUILDEN
Wie de bookmakers wil geloven weet dat Cincinnati de op-een-na slechtste plek in de National League is om dit seizoen je zuurverdiende loon achter te laten. In het Great American Ballpark speelt namelijk alles behalve een kampioensploeg.
De Cincinnati Reds waren al aan het rebuilden, maar kwamen door het dramatische verloop van 2016 tot de conclusie dat het de verkeerde kant op ging. En dus is ervoor gekozen om een rebuild van de rebuild uit te voeren. Nog drastischer in het bestaande roster snoeien en nog meer kansen bieden aan de jongelingen, dat is het devies voor 2017.
NIEUWE STERKHOUDERS
Doordat de afgelopen jaren uitsluitend uitverkoop is gehouden, met het wegdoen van Dan Straily en Brandon Phillips in 2017 als slotstuk, is er dus ook ruimte voor nieuwe mannen om het team aan te sturen. Hoewel Joey Votto op het eerste honk nog altijd de sterke man in Cincy is, zal daarnaast vooral Adam Duvall de handschoen moeten oppakken dit jaar.
Duvall kende een sterke opkomst in 2016, maar naar het einde van het seizoen bleek de brandstof toch steeds meer op te raken. Al was het verschil in prestaties voor en na de All-Star break minder groot dan wanneer men kijkt naar de Reds als geheel. Het verschil zat hem vooral in 23 homeruns voor de break tegenover 10 erna. Optimisten rekenen dan op tenminste veertig ballen over de hekken in het komende jaar. Adam Duvalls prestaties gedurende het seizoen 2016 (Grafiek FanGraphs)
In 2017 wordt dan ook verwacht dat Duvall zijn uithoudingsvermogen wat verbetert. Dat is ook nodig. De Reds zijn bezig aan de opbouw van een nieuw team dus ook in 2017 is niemand zeker van zijn plek. Joey Votto vormt misschien de enige uitzondering. Daardoor is het gek genoeg mogelijk dat ook Duvall opnieuw voor zijn plek moet gaan vechten. Met name omdat in Cininnati en omstreken veel wordt verwacht van Jesse Winker. Het nieuw verworven sterkhouderschap zegt dus veel en helemaal niets tegelijk.
De Reds zullen echter voorzichtig willen zijn met het brengen van Winker. Vooral met het oog op het starten van de klok met betrekking tot zijn service time. Ook de andere jongeling waar de Reds de komende jaren een team omheen willen bouwen, de Colombiaan Dilson Herrera, zal langzaam worden gebracht.
DEVIN MESORACO
Een belangrijke aanwinst voor de Reds loopt al vele jaren in het stadion rond. Na eindeloos blessureleed aan heup en schouder lijkt Devin Mesoraco eindelijk eens vanaf opening day van de partij te kunnen zijn. In zijn laatste volledige seizoen, het jaar 2014, was zijn slashline .273/.359/.534. Met Zack Cozart als korte stop en loopwonder Billy Hamilton in centerfield moet dit de kern van het team worden.
VERNIEUWDE ROTATION
Op het pitchersfront mocht de stad een oude fan favourite terug in de armen sluiten. Bronson Arroyo is namelijk terug op het oude honk. Of op de oude heuvel in zijn geval. Arroyo, die sinds zijn vertrek in 2014 veel teams en steden zag, werd eind februari 40. Hoewel hij een Minor League-deal tekende rekent vrijwel de gehele fanbase erop dat hij zich in het team zal vechten.
Om daar te komen zal hij waarschijnlijk moeten concurreren met de eeuwige prospect Robert Stephenson. Al vanaf het moment dat Stephenson in 2011 werd gedraft als high schooler duikt zijn naam in de top van de prospect-lijsten op zelfs anno 2017 is hij er nog altijd terug te vinden. In de openingsmaand van het seizoen 2016 maakte hij zijn debuut in de hoofdmacht, deed dat verdienstelijk maar verdween daarna wel weer naar de Minor League affiliatie in Louisville.
HOMER BAILEY
De pitchers die dit jaar in Cincinnati de rotation moeten gaan vormen ontlopen elkaar weliswaar niet veel, maar er is wel enige hiërachie te herkennen. Zo lijken Brandon Finnegan en de nieuw binnengekomen Scott Feldmann zeker van hun plek. Dit geldt waarschijnlijk nog meer voor Homer Bailey. Hoewel zijn gezondheid Bailey regelmatig in de steek laat waardoor het altijd opnieuw afwachten is of hij de jaargang vol maakt. Bailey begint het seizoen in ieder geval op de 60-day disabled list.
Wanneer Bailey terugkeert zal de strijd dus tussen Stephenson en Arroyo gaan. Tenminste, voor zo lang het duurt. Er staan namelijk een aantal jongeren klaar die geboren werden toen Arroyo al in de Minors rondliep. In de coulissen wachten een aantal armen die maar al te graag het hoogste niveau willen tasten. Met name Cody Reed, maar zeker ook Amir Garrett worden grote toekomsten toegedicht. Dit tweetal zal dan ook zeker kansen gaan krijgen.
Al met al verwacht Baseball Prospectus dat de Reds tenminste tien overwinningen meer kunnen behalen. Daarmee zal de ploeg nog altijd onderaan de NL Central bungelen, maar zal in ieder geval groei waar te nemen zijn.
Op 9 maart begint officieel het nieuwe kalenderjaar van de NFL en lopen de contracten van spelers die tot en met 2017 onder contract stonden af. Elk jaar is het weer een spektakel en worden enorme contracten uitgedeeld.
Met de deadline op komst, gaat SportAmerika de komende dagen de – naar onze eigen mening – 25 meest begeerde free agents op een rij zetten. #10. Dontari Poe – nose tackle – 26 jaar
Dontari Poe is een van de beste nose tackles van de NFL. De first round pick uit 2012 speelt bovengemiddeld veel snaps voor iemand met zijn postuur en dat zegt veel over zijn fysieke tools. Hij is ijzersterk tegen de run, maar heeft ook de kracht om pressie te generen op de quarterback en double teams te dragen.
Dontari Poe kan de fundering vormen voor elke defensie en zal aan belangstelling geen gebrek hebben. Hij heeft een minder seizoen achter de rug, maar zijn waarde heeft hij al wel bewezen. De Kansas City Chiefs doen hard hun best om hem opnieuw vast te leggen, maar dat lijkt financieel onhaalbaar. De Redskins, Colts en Broncos zouden Poe graag binnenhalen om hun defensive line te versterken. #9. Tony Jefferson – safety – 25 jaar
Tony Jefferson is een begeerde safety in free agency dit jaar. De safety heeft zich elk jaar verbeterd en ontwikkeld tot vaste waarde. Jefferson is een agressieve safety, die goed kan blitzen. Er waren eerst wat zorgen over zijn man coverage skills, maar die lijken na afgelopen seizoen te zijn weggenomen.
Tony Jefferson 2nd best S in free agency (behind Berry). Can play man-to-man vs. TEs, stop run, operate in zone and an outstanding blitzer.
Volgens ProFootballFocus was hij de op vier na beste safety van de NFL en dat mag beloond worden. Hij is pas 25 jaar en lijkt nog niet te zijn uitgegroeid. Als Jefferson zich zo blijft ontwikkelen, dan zou hij zomaar een jarenlange starter kunnen worden. Er schijnen zeer veel ploegen geïnteresseerd te zijn in de undrafted free agent, waaronder de Jets en Buccaneers. #8. Stephon Gilmore – cornerback – 26 jaar
Stephon Gilmore is de op een na beste corner in free agency dit jaar. De first round pick van 2012 heeft zich elk jaar verbeterd en ontwikkeld tot een van de betere op zijn positie. Zijn goede prestatie van afgelopen seizoen werd beloond met een uitnodiging voor de Pro Bowl.
Gilmore is nog geen elite cornerback, omdat hij nog te vaak grote plays toelaat, maar de potentie is er wel om dit te worden. Met zijn 26 jaar zit er nog genoeg rek in en veel teams zien dit ook. De Jets zoeken nog een opvolger voor Revis, daarnaast is er veel interesse van de Bears, Jaguars en Titans. #7. Kevin Zeitler – guard – 26 jaar
Kevin Zeitler is de beste guard in free agency. Naar verwachting zal voor hem de hoofdprijs betaald worden. Zeitler is pas 26 jaar en presteert al jaren op hoog niveau. Zeitler is een oersterke blocker in de rungame en zeer betrouwbaar in pass protection. Zeitler heeft alles gespeeld de afgelopen twee seizoen en is in de bloei van zijn carrière.
OL Kevin Zeitler is expected to sign a free agent contract worth more per year than Bengals paid for their franchise in 1967.
De marktwaarde van guards lijkt langzaam te stijgen en teams zijn bereid meer in de positie te willen investeren. Osemele en DeCastro hebben de weg eerder dit jaar vrij gemaakt voor een mooi contract voor Kevin Zeitler. Er is interesse van onder andere Vikings, Broncos, Rams en Dolphins. #6. Nick Perry – defensive end / outside linebacker – 26 jaar
Nick Perry zal misschien wel de best betaalde free agent van dit jaar kunnen worden. Teams zijn namelijk bereid om veel geld uit te geven aan een productieve pass rusher. Nick Perry is een first round pick, die in zijn eerste vier jaar bij de Packers nog weinig productie had. Afgelopen seizoen leek het kwartje te zijn gevallen en wist hij 11 sacks te noteren en zijn spel naar een hoger plan te tillen.
With JPP and presumably Ingram taken off market … Nick Perry could be your best free agent pass rusher
Teams kunnen twijfelen om voor hem de hoofdprijs te betalen, omdat hij pas één seizoen top heeft gepresteerd. De Packers doen er alles aan om hem te behouden, maar hebben concurrentie van onder andere de Colts, Cowboys en 49ers.
We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze site zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van deze site, gaan we er vanuit dat je ermee instemt.
