Na een 1-3 start leek het Dirk Koetter tijdperk niet al te best van start te gaan, maar de jonge ploeg, geleidt door quarterback Jameis Winston herpakte zich goed en eindigde met een 9-7 record net buiten de play-off plekken.
Wat ging er goed?
Wat per definitie bemoedigend was voor de Tampa Bay Buccaneers, was het kleine beetje vooruitgang van Jameis Winston. Hoewel de 23-jarige quarterback nog steeds bij tijd en wijlen teveel foutjes maakte, lijkt het er wel op dat ze daadwerkelijk een quarterback voor de toekomst hebben. Verder bleek Mike Evans één van de beste receivers in de NFL, was Gerald McCoy weer zijn oude zelf, en wist de ploeg goed terug te komen na een slechte start. De toekomst ziet er dan ook veelbelovend uit in Tampa Bay.
Wat ging er fout?
Vooral de defensie liet vaak steken vallen. Ondanks de aanwezigheid van Gerald McCoy, Lavonte David, Kwon Alexander en Brent Grimes gaf de defensie als geheel nog teveel grote plays op. Dit zorgde er voor dat de ploeg nét dat laatste beetje tekort kwam om de play-offs te halen. Maar met een draft class die naar verluidt sterk is in het verdedigende departement, kunnen de Buccaneers daar aankomende periode goed in gaan investeren.
MVP
Hij was in 2016 in bijna elk opzicht één van de beste receivers in de NFL. Mike Evans is met zijn imposante postuur, en het daarbij komende atletisch vermogen, een nachtmerrie voor menig defensive back. Afgelopen seizoen stond hij in de top tien qua receptions (6e), receiving yards (4e) en touchdowns (2e). Met een jonge Jameis Winston, geflankt door de even zo jonge Mike Evans, geeft de Buccaneers een ijzersterke tandem voor de aankomende jaren.
Rookie of the Year
Echt een uitgesproken rookie of the year had Tampa Bay niet, maar met Noah Spence, die 5.5 sacks noteerde, en cornerback Vernon Hargreaves, die 1,038 snaps op het veld stond, hebben de Buccaneers twee jonge verdedigers die de komende jaren een grotere rol kunnen gaan invullen. Oh, ja en dan was er natuurlijk nog Robert Aguayo, de hoog gedrafte kicker, die een uiterst ongelukkig begin van zijn NFL-carrière kende met een schotpercentage van onder de 40% bij field goals van 40 yards of langer.
Verrassing van het jaar
“Make Cameron Brate again” was de slogan die NFL-fans na enkele weken gebruikte voor de man die uit het niets dé tight end van de Buccaneers werd. Met 57 receptions, 660 receiving yards, 8 touchdowns, had alleen Mike Evans betere statistieken, en qua receivers en tight ends in de NFL stond hij negende wat betreft receiving touchdowns. Komend jaar zal hij dan ook bijna zeker een belangrijk onderdeel blijven van de Buccaneers-offense.
Teleurstelling van het jaar
Ondanks dat de aanval vaak het sterkere punt was van de Buccaneers, waren het aanvallend mindere jaren voor veteranen Doug Martin en Vincent Jackson. Laatstgenoemde kwam in slechts vijf wedstrijden in actie, en stond daarna langs de zijlijn met een knieblessure. Ondanks dat de 34-jarige Jackson nog door wil gaan, lijkt het einde van zijn carrière in Tampa Bay wel in zicht. En dan Doug Martin, die tekende voor het seizoen een vijfjarig contract, maar kende vervolgens het slechtste seizoen uit zijn carrière, en ging tot slot naar een afkickkliniek waarbij ook bekend werd dat hem een schorsing wacht voor dopinggebruik.
Offseason takenlijst
Zoals eerder gezegd, kan de defensie, onder andere in de secondary, wat extra hulp gebruiken om het team een betere kans te geven tegen teams als Atlanta en New Orleans. Verder moet er aanvallend vooral een runningback komen die voor stabiliteit kan zorgen, aangezien er veel onzekerheid heerst rondom de toekomst van Doug Martin. En hoewel Mike Evans een geweldenaar is, moet er nog een andere optie zijn buiten tight end Cameron Brate om die Evans kan ondersteunen.
BEKIJK HIER DE VORIGE REVIEW OVER DE TENNESSEE TITANS
Foto: Getty Images/Archief
NFL Season in Review – #14 Tampa Bay Buccaneers
NBA Update: Splash Bros zinken Knicks, Bogdanovic heer en meester
Curry, Thompson gaan voor 60
Zelfs met tandpijn zijn teams zoals de Knicks een hapje voor lights-out shooter Stephen Curry. De tweevoudig MVP ontplofte voor 31 punten na een korte slump, wat meteen goed was om Golden State (51-11) voorbij de Knicks te loodsen, 112-105, in MSG. Curry was 11-voor-24 overall en 5-voor-13 vanuit driepuntland, en hij had ook acht rebounds en zes assists. ‘Splash Brother’ Klay Thompson deed 29 punten in het mandje. Het was meteen de 42e keer dat Curry en Thompson in dezelfde game minstens 25 punten scoorden. New York pakte nog uit met een 13-1 blitz met 5:56 op de klok om het 97-96 te maken, maar een 8-2 antwoord van Golden State begroef de Knicks definitief. Op dat moment was het 110-101 met 1:09 te gaan.
Derrick Rose voerde de Knicks aan met 28 punten, Kristaps Porzingis had 24 punten en 14 rebounds.
Bogdanovic scoort 15 in Q4, 27 overall
Een bench scorer als Bojan Bogdanovic in je rangen hebben, is een meerwaarde voor je team, dat beginnen de Wizards meer en meer te beseffen. De guard scorde 15 van zijn 27 punten in Q4 en converteerde tijdens datzelfde kwart ook een career-high 8 driepunters. Washington overleefde op zijn schouders een achterstand van 17 punten om weg te komen met een 115-114 W op de Orlando Magic. Point guard John Wall gave Washington hun eerste lead van de wedstrijd na een three-point play. De stand? 97-96. Hij besloot daarmee een 13-2 run en luidde zes dramatische minuten in, die Bogdanovic uiteindelijk in het voordeel van de Wizards wist te beslechten.
Terrence Ross had 20 punten voor de Magic — zeven spelers van Orlando scoorden in dubbele cijfers.
Cousins te sterk voor Lakers
DeMarcus Cousins en de Pelicans vonden op zondagavond eindelijk een winnende formule — voor de eerste maal sinds hij Sacramento verruilde voor New Orleans, wist hij een W weg te kapen. De big man eindigde met 26 punten en 15 rebounds, zijn nieuwe running mate Anthony Davis met 31 punten en 9 rebounds. Dat was genoeg voor de Pelicans om de jonge Lakers te verslaan, 105-97, bij de Lakers thuis in Staples Center.
Nick Young scoorde 19 punten voor de Lakers, die hun zevende op rij verloren.
Uitslagen
Indiana Pacers (32-30) v. Atlanta Hawks (34-28) 97-96
Golden State Warriors (51-11) v. New York Knicks (25-38) 112-105
Boston Celtics (40-23) v. Phoenix Suns (21-42) 106-109
Orlando Magic (23-40) v. Washington Wizards (37-24) 114-115
Utah Jazz (39-24) v. Sacramento Kings (25-37) 110-109
Oklahoma City Thunder (35-28) v. Dallas Mavericks (26-36) 89-104
New Orleans Pelicans (25-38) v. Los Angeles Lakers (19-44) 105-97
30-in-30: Tampa Bay Rays
Spring Training is begonnen, dus SportAmerika’s 30-in-30 is weer terug. De hele maand maart maken we een pre-season-rondje langs alle Major League-teams. Hoe verliep 2016? Wat is er in 2017 te verwachten? Dertig teams, in dertig dagen, met vandaag: Tampa Bay Rays.
TAMPA BAY: NIEUWSTE STER
We moeten tien jaar terug in de tijd om naar het laatste seizoen te gaan waarin de Tampa Bay Rays minder dan 70 wedstrijden wonnen. Destijds stond het team nog bekend als de Devil Rays, was Carlos Peña de sterspeler en Joe Maddon de manager. In 2016 wonnen de Rays voor het eerst sinds dat seizoen slechts 68 wedstrijden en eindigden zij op ruime afstand als vijfde in de AL East. In de tussenliggende periode hebben de Rays divisietitels gewonnen en zich gemanifesteerd als taaie uitdager van de grote jongens in de American League.
Dit succes was voor een groot deel te danken aan de aanpak van President of Baseball Operations Andrew Friedman en manager Joe Maddon. Andrew Friedman vertrok eind 2014 naar de Los Angeles Dodgers en Joe Maddon naar de Chicago Cubs. Sindsdien is het er niet succesvoller op geworden. Onder het nieuwe bewind van president Matt Silverman en manager Kevin Cash werd in 2015 nog marginale winst geboekt door bijna .500-ball te spelen. In het afgelopen seizoen deed de club een aanzienlijke stap terug.
FOCUS OP JONG TALENT
Aangezien al snel in 2016 meer wedstrijden werden verloren dan gewonnen, was de hoop op honkbal in oktober voor Tampa snel vervlogen. In aanloop naar de trade deadline werd de balans opgemaakt en luisterden de Rays naar de aanbiedingen voor hun spelers. Voor Matt Moore resulteerde dit in een ruil naar een nieuwe werkgever. Begin dit jaar werd ook van Drew Smyly en Logan Forsythe afscheid genomen in ruil voor jonger talent.
Met deze moves laten de Rays zien dat de focus ligt op de toekomst en jong talent dat hun dan moet gaan helpen. Dat is een formule die zich in de afgelopen jaren meermaals heeft uitbetaald voor de ploeg uit Florida. Wat er in de minors voor talent aan zit te komen, was al te lezen in de Sport Amerika Prospect Watch special over de Rays.
NIEUWKOMERS
De meest spraakmakende nieuwkomer bij de Tampa Bay Rays is catcher Wilson Ramos. De Venezolaan zorgt achter de plaat voor een upgrade en offensief voor een broodnodige impuls (Tampa eindigde in de categorie runs scored als veertiende in de AL). Het nadelige van Ramos is dat hij naar verwachting een aanzienlijk deel van het seizoen moet missen. Hij is nog herstellende van een blessure die hij eind vorig seizoen opliep. In welke mate deze blessure zijn inzetbaarheid achter de plaat beïnvloedt moet nog blijken.
Zodoende wordt in Spring Training camp hevig geconcurreerd tussen de overige catchers: Jesus Sucre, Curt Casali en Luke Maile. Casali lijkt op basis van zijn defensieve en pitch framer skills een streepje voor te hebben.
Naast Ramos werd een handvol spelers gecontracteerd met MLB-ervaring. Zo gaat Colby Rasmus de plek in het linksveld voor zijn rekening nemen en voegt de breed inzetbare Rickie Weeks de nodige ervaring toe. Nathan Eovaldi werd gecontracteerd, maar zal dit seizoen herstellen van Tommy John surgery.
Logan Morrison testte de free agent markt uit, maar tekende begin deze maand alsnog bij in Tampa. Met deze namen is duidelijk dat de Rays geen grootse versterkingen in huis hebben gehaald. Naar verluid zijn er pogingen ondernomen om Matt Wieters en Sergio Romo te contracteren, maar beiden kozen uiteindelijk voor een ander onderkomen.
EYE-CATCHERS
Met een beperkt aantal nieuwe spelers, komt het dit seizoen aan op de spelers die reeds in huis zijn. Zo is er de ace van de pitching staff: Chris Archer. Archer blonk in 2015 uit en dat leverde hem een All-Star selectie op en een tweede plaats in de AL CY Young. In de eerste helft van 2016 maakte Archer een pas op de plaats en was hij zoekende naar zijn vorm. Na de All-Star break liet Archer verbetering zien en kwam hij in veertien wedstrijden tot 5-7, 3.25 ERA, 1.01 WHIP en 103 K’s in 91.1 innings. De vraag is dan ook of het hem dit jaar lukt om goed uit de startblokken te komen.
Een ander bekend gezicht van wie iedereen benieuwd is naar zijn prestaties, is Alex Cobb. Cobb maakte eind vorig seizoen zijn MLB-comeback na Tommy John surgery. Als Cobb enigszins lijkt op de pitcher die hij was voorafgaand aan zijn operatie, dan voegt hij zeker een kwaliteitsimpuls toe aan de rotatie.
EVAN LONGORIA
Evan Longoria is een van de weinige gezichten die over is gebleven uit de periode waarin Tampa Bay AL East-divisietitels won. Veel vedettes zijn inmiddels voor grote contracten elders gaan spelen, maar Longoria is een vaste (bijna dagelijkse) naam in de line-up. In de afgelopen vier seizoen speelde Longoria minimaal 160 wedstrijden per seizoen en was Longoria redelijk steady in zijn productie. Afgelopen seizoen deed hij daar qua offensive power een schepje bovenop. Longo kwam tot een career high homeruns met 36 en een slugging percentage van .521. Dit ten opzichte van 21 homeruns en een slugging percentage van .435 in 2015.
Met Kevin Kiermaier en Steven Souza Jr. in het outfield staan er twee defensief solide spelers opgesteld. Kiermaier, tweevoudig Gold Glove winnaar, is twee seizoenen achtereenvolgens de speler met het hoogste WAR van zijn team. Met zijn defensieve kwaliteiten steelt hij in menig honkbalprogramma de show met zijn plays.
2017
In het verleden hebben de Tampa Bay Rays verrast. Met talentvolle en niet al te bekende spelers werd het vuur aan de schenen gelegd van grootmachten als de Boston Red Sox en New York Yankees. Dat dit lukt, is echter meer uitzondering dan regel.
De spelers die voor 2017 zijn aangetrokken moeten zich nog bewijzen of zijn herstellende van blessures. Daarmee lijkt de ploeg niet direct te zijn versterkt en komt het aan op doorontwikkeling van aanwezig talent. Dat neemt niet weg dat Tampa interessante spelers in de gelederen heeft die qua pitching, offense en defense de spotlight af en toe stelen. Het valt echter te betwijfelen of dat voldoende is om echt de concurrentie aan te gaan met de kapitaalkrachtigere divisiegenoten.
Verwachte eindklassering: 5e (AL East)
Graphics: Jasper Roos
NFL Top 25 Free Agents: #15-#11 – Sterke veteranen te koop
Op 9 maart begint officieel het nieuwe kalenderjaar van de NFL en lopen de contracten van spelers die tot en met 2017 onder contract stonden af. Elk jaar is het weer een spektakel en worden enorme contracten uitgedeeld.
Met de deadline op komst, gaat SportAmerika de komende dagen de – naar onze eigen mening – 25 meest begeerde free agents op een rij zetten.
#15. Jabaal Sheard – defensive end – 27 jaar
Jabaal Sheard was twee jaar geleden een van de steals van free agency, toen de Patriots hem oppikten. In twee jaar bij de Patriots heeft hij zich doorontwikkeld tot een volwassen en betrouwbare defensive end. In zijn beperkte rol bij de Patriots wist hij tot dertien sacks in twee jaar te komen, en het is tijd voor hem om de volgende stap te zetten en een vaste waarde te worden bij een nieuwe ploeg.
Houston RT Derek Newton struggled blocking #Patriots DE Jabaal Sheard Wk. 3. Sheard had more Sacks & TFL's than the #Texans-D combined. #NFL pic.twitter.com/vjpqYN2XsL
— Daniel Fitzgerald (@nflpicksfitz) January 13, 2017
Jabaal Sheard is in de bloei van zijn leven en heeft zijn plafond nog niet bereikt. Spelers als Sheard zijn schaars en waardevol voor elk team. Daarom zal de defensive end niet goedkoop zijn en van veel interesse genieten. De Falcons zoeken nog iemand aan de andere kant van Vic Beasley. Verder schijnt er interesse te zijn van de Redskins, Ravens en Cowboys.
#14. Terrelle Pryor – wide receiver – 27 jaar
Terrelle Pryor is van origine een quarterback, maar is vorig jaar voor het eerst volledig ingezet als wide receiver door de Browns. Dit bleek een goede keuze, want hij zette meteen 1,000+ receiving yards neer. Pryor is nog redelijk ruw als receiver en niemand weet waar zijn plafond ligt. Zijn atletisch vermogen en bouw zijn indrukwekkend en sky is the limit wanneer hij meer ervaring krijgt als een receiver.
Hue Jackson: 'It's important' to sign Terrelle Pryor. Reiterates the Browns are working to make that happen.
— Marc Sessler (@MarcSessler) March 2, 2017
Veel teams erkennen zijn talent, maar de vraag is of men het aandurft de hoofdprijs te betalen voor hem. De Browns zijn naar verluid druk bezig om hem te behouden, maar er is ook veel interesse van onder andere de Eagles, Jets en 49ers.
#13. T.J. Lang – guard – 29 jaar
T.J. Lang is jarenlang een van de beste de beschermers van Aaron Rodgers geweest en is nu een van de best beschikbare guards in free agency. Lang excelleert in pass protection en zal voor ieder team een directe upgrade zijn voor de offensive line. Lang heeft de gave om defensive linemen compleet tot stilstand brengen, net zo lang tot dat de quarterback zijn target heeft gevonden. Dit is een schaarse en waardevolle kwaliteit in de NFL en dat zal naar verwachting goed beloond worden.
Sources consider #Broncos & #Vikings frontrunners for TJ Lang. @1043TheFan
— Cecil Lammey (@CecilLammey) March 1, 2017
Lang lijkt ondanks zijn 29 jaar nog heel wat jaren in de NFL mee te kunnen. Hij miste namelijk slechts vier wedstrijden in de laatste vier jaar. De Packers doen er naar het schijnt alles aan om Lang te behouden. Lukt dat niet, dan zitten de Broncos en Vikings op de eerste rij. Beide ploegen hadden namelijk vorig jaar een dramatische offensive line.
#12. Martellus Bennett – tight end – 30 jaar
Martellus Bennett is de top tight end in free agency dit jaar. De 30-jarige Super Bowl-winnaar heeft zijn marktwaarde enorm doen stijgen, door zijn goede spel afgelopen seizoen. Na het wegvallen van Rob Gronkowski waren alle ogen op Bennett gericht en hij wist het waar te maken, tot met het winnen van de Super Bowl aan toe.
"I'm hoping that he breaks the bank."@RobGronkowski wants to see @MartysaurusRex get PAID: https://t.co/iO0GomrRdJ pic.twitter.com/h2Jp9jKv5J
— NFL (@NFL) February 28, 2017
Bennett is van enorme toegevoegde waarde in zowel de run, als pass game. Hij had vorig seizoen maar liefst 700 receiving yards en zeven touchdowns. Zijn veelzijdigheid is veel waard en veel ploegen zijn bereid om te betalen voor hem, waaronder de Giants en Broncos. De Patriots schijnen ook nog steeds in de markt te zijn om Bennett opnieuw vast te leggen.
#11. DeSean Jackson – wide receiver – 29 jaar
DeSean Jackson is na Alshon Jeffery, de beste beschikbare wide receiver in de free agency. Jackson heeft een prima seizoen achter de rug bij de Redskins. Echter moet hij het vooral hebben van zijn top speed, maar de vraag is hoe lang hij dit kan behouden. Hij wordt dit jaar namelijk 30 jaar en voor veel ploegen is dat de leeftijd dat het verval intreedt.
DeSean Jackson in his best nutshell here. Look at him (down below) widen his stem off the snap (creating the angle) and then track the ball. pic.twitter.com/qUILDLTj13
— Andy Benoit (@Andy_Benoit) February 27, 2017
DeSean Jackson kan als één van de beste de defensie van de tegenstander uitrekken en/of erachter kruipen. Zijn oude werkgever, de Eagles. zijn eigenlijk nooit over zijn verlies heen gekomen en naarstig op zoek naar een snelheidsduivel als DeSean. De verwachting is dat de Eagles een poging gaan wagen, net als de Buccaneers, Cowboys en 49ers.
Foto: Getty Images/Archief
Vorige artikelen:
#25 tot en met #21
#20 tot en met #16
NFL Season in Review – #15 Tennessee Titans
Vorig seizoen waren de Tennessee Titans nog het lachertje van de NFL met een 2-14 record. Het daaropvolgende promoveren van assistent coach Mike Mularkey tot hoofdcoach kon ook op veel negativiteit rekenen, maar toch waren de Titans in 2017 slechts een haar verwijderd van een NFC South-titel.
Wat ging er goed?
Wanneer je in 2015 nog met een 2-14 record eindigde, kan je stellen dat er dit jaar veel meer zaken beter liepen. Het begon met de quarterback, Marcus Mariota, die vorig jaar nog de nodige wedstrijden mistte, maar dit jaar goed was voor 26 touchdowns (10e in de NFL) en tot de goede middenmoot betreft wat betreft NFL-quarterbacks. Daarnaast was er een succesvolle running game geboren met DeMarco Murray en Derrick Henry, en bleek rookie Jack Conklin een ideale versterking voor een offensive line die diezelfde run game een boost moest geven.
Wat ging er fout?
Net toen de Titans een goede kans leken te maken op een verrassende NFC South-titel, ging het helemaal fout. Werden in week 15 de Kansas City Chiefs – in Arrowhead nota bene – nog verslagen, ging de ploeg in week zestien kansloos ten onder tegen de Jaguars en verloor het in die wedstrijd ook Mariota met een gebroken been. Einde seizoen dus. Verder werd wel duidelijk dat een extra playmaker in de receiving game geen kwaad kan, en mist de defense eigenlijk ook nog een echte playmaker in de secondary.
MVP
Deze award zou best gedeeld kunnen worden door beide offensive tackles, Taylor Lewan en Jack Conklin, die in 2016 misschien wel het beste duo vormde. Maar ook Jurrell Casey verdient een vermelding. De 27-jarige defensive tackle is eigenlijk al jaren, zelfs in de mindere tijden van de Titans, één van de lichtpuntjes in het hart van de defensive line en zorgt er samen met Brian Orakpo en Derrick Morgan voor dat ze over één van de betere defensive lines in de NFL beschikken.
Rookie of the Year
De Titans ruilden hun eerste keuze in de NFL Draft weg aan de Rams, die vervolgens Jared Goff kozen. Als ‘beloning’ kregen de Titans extra keuzes terug, en met hun zevende keuze in de eerste ronde kozen ze voor Jack Conklin, een offensive tackle uit Michigan State. Een schot in de roos, zo bleek later. Waar de nodige linemen die hoog gekozen werden de afgelopen jaren het vaak moeilijk hadden, behoorde Conklin meteen tot één van de beste in zijn eerste seizoen. Verder verdienen ook Derrick Henry (2e ronde), safety Kevin Byard (3e ronde) en wide receiver Tajae Sharpe (vijfde ronde) complimenten voor hun impact in hun eerste seizoen.
Verrassing van het jaar
Na een desastreus jaar in Philadelphia, waarin hij niet verder kwam dan 702 rushing yards, was 2016 het jaar van de comeback van DeMarco Murray. Met 1,287 rushing yards was hij derde in de NFL, en samen met Derrick Henry vormde hij één van de meer indrukwekkende duo’s van 2016. Ook Rishard Matthews verdient hier genoemd te worden, want de wide receiver kende een uitstekende tweede helft van het seizoen en eindigde met negen touchdowns (goed voor zesde in de NFL).
Teleurstelling van het jaar
Hoewel de offensive line een punt van kracht was voor de Titans, zijn de fans nog steeds niet te spreken over guard Chance Warmack. Voorafgaand aan het seizoen werd al bekend dat de Titans hun teamoptie voor een vijfde jaar niet hadden gelicht, en na week twee stond Warmack al aan de kant met gebroken botjes in zijn vingers. Een blessure die waarschijnlijk het einde inluidt van Warmack’s tijd in Tennessee, ondanks dat hij gedurende de NFL Draft van 2013 werd gezien als één van de beste jonge guards in jaren.
Offseason takenlijst
Zoals eerder gezegd, zal vooral de secondary versterkt moeten worden. Gelukkig voor de Titans, hebben ze in de aankomende draft nog extra keuzes van de Rams, en is het volgens de experts een draft waarin genoeg veelbelovende safeties en cornerbacks te vinden zijn. Ideale omstandigheden dus voor Tennessee. Daarnaast zal ook een extra wapen gezocht worden om Mariota bij te staan in de passing game, evenals een mogelijke opvolger voor de 32-jarige Delanie Walker.
BEKIJK HIER DE VORIGE REVIEW OVER DE WASHINGTON REDSKINS
Foto: Getty Images/Archief
NBA Update: Heat te hot voor Cavs, Spurs clinchen playoff spot
Heat lopen weg in Q3
All-Stars LeBron James en Kyrie Irving mochten rusten op zaterdagavond. Het resultaat? Een haploze L tegen de Miami Heat, die een ruime 120-92 op hun conto mochten schrijven. Goran Dragic voerde Miami aan met 23 punten. Center Hassan Whiteside had 20 punten en 13 rebounds. De Heat converteerden 18 driepunters, hun hoogste aantal dit seizoen en tweede-meeste in de geschiedenis van de franchise. De Heat (29-34) hebben nu 18 van hun laatste 24 contests gewonnen en blijven daarmee alsnog in de running voor een plek in de playoffs. Cleveland stond vroeg in de wedstrijd acht punten los, maar zag die voorsprong op het einde van Q1 al teniet gedaan – het kwart eindigde 35-35. Q2 werd afgesloten met een 18-4 run van Miami, wat zorgde voor een 67-51 halftime lead. met 32-24 in Q3, zat de Heat stevig in het zadel.
De Cavaliers zijn 0-voor-5 dit seizoen zonder LeBron James.
Spurs te sterk voor T’Wolves
De Spurs veroverden voor het 20e seizoen op rij een plekje in de playoffs. Dit jaar gebeurde de clincher in een 97-90 overwinning op de jonge Timberwolves. Met een zevende achtereenvolgende W is hun record 48-14, twee wedstrijden achter Golden State voor de top spot in het Westen. Forward Kawhi Leonard ontplofte voor 34 punten, waarvan zes in overtime, en droeg San Antonio nagenoeg op zijn schouders. Big man LaMarcus Aldridge pakte uit met 18 punten en 10 rebounds.
Karl-Anthony Towns voerde Minnesota aan met 24 punten en 14 rebounds. 20 en 8 daarvan kwamen in de eerste helft.
Clippers temmen Bulls in 2e helft
Jamal Crawford is het beu om te verliezen: de shooting guard had het na vier L’s op vijf wedstrijden wel gezien en pakte uit met 25 punten (10-voor-17) vanop de bank om Chicago een kopje kleiner te maken, 101-91. Point guard Chris Paul scoorde 17 punten – allemaal in de tweede helft.
Uitslagen
Detroit Pistons (30-32) v. Philadelphia 76ers (23-39) 136-106
Toronto Raptors (37-26) v. Milwaukee Bucks (28-33) 94-101
Cleveland Cavaliers (42-19) v. Miami Heat (29-34) 92-120
Los Angeles Clippers (37-25) v. Chicago Bulls (31-31) 101-91
Charlotte Hornets (27-35) v. Denver Nuggets (28-34) 112-102
Memphis Grizzlies (36-27) v. Houston Rockets (44-19) 108-123
Minnesota Timberwolves (25-37) v. San Antonio Spurs (48-13) 90-97
Brooklyn Nets (10-51) v. Portland Trail Blazers (26-35) 116-130
World Baseball Classic 2017 preview: Poule D
Mexico keert voor de tweede maal (na 2009) terug als gastheer in de eerste ronde. het land moest zich weliswaar eerst zien te plaatsen, maar dat de liefhebbers WBC-honkbal te zien zou krijgen stond toen al vast. De poule in Mexicali was toen al bekendgemaakt. Dit is overigens niets nieuws, het overkwam Chinees Taipei in 2013 ook. De Mexicanen waren ook al gastheer van een qualifier in 2016. Dit gebeurde echter niet in Estadio Telmex de Atletismo, maar in Mexico City.
Dit stadion is in 2011 neergezet. Destijds diende het voor de Pan-Amerikaanse Spelen. Hoewel het voor dat toernooi werd gebouwd om de atletiekwedstrijden te hosten (dit is ook nog te zien aan de sintelbaan) is het sindsdien vooral gebruikt als onderkomen voor honkbalwedstrijden. Voor de WBC wordt de capaciteit van het stadion maar liefst verdubbeld. Normaal is er ruimte voor 8.000 liefhebbers, maar tijdens het toernooi voor 16.000. Tijdens wedstrijden van het thuisland, maar zeker ook tijdens Puerto Rico-Venezuela wordt een vol stadion verwacht.
Naast het thuisland, de verliezend finalist van 2013, Puerto Rico, en de nummer drie van 2009, Venezuela, is ook vaste deelnemer Italië in deze groep ingedeeld. De tweede traditionele grootmacht uit Europa, naast Nederland, beleefde in 2013 zijn beste WBC tot nu toe en maakt op basis van een mogelijke rivalry met één van de Latijns-Amerikaanse concurrenten deze groep compleet. Op de volgende pagina’s worden de deelnemende landen in Poule D beschreven.
Nieuwkomers in de MLS: Minnesota United & Atlanta United
Dit jaar mogen Minnesota United FC en Atlanta United FC voor het eerst meedoen aan de Major League Soccer, maar wat mogen we verwachten van deze ploegen? Welke spelers zijn de moeite waard om te bekijken? En hoe zijn de clubs eigenlijk tot stand gekomen?
Minnesota United FC
Minnesota United FC heeft hun bestaan te danken aan de Minnesota Thunders die in 1990 door Buzz Lagos en Tom Engstrom zijn opgericht. In 2009 werd bekend gemaakt dat de “Thunders” zou worden opgeheven. Omdat National Sports Center het professioneel voetbal in Minnesota graag wou behouden werd in 2012 de NCS Minnesota opgericht met als doel deelname aan de nieuwe North American Soccer League (NASL). Drie maanden en vier dagen later was al de eerste wedstrijd tegen de Vancouver Whitecaps (2-0 verlies).
Op 9 januari 2012 kwam er een nieuw tijdperk, er kwam een nieuw logo en een nieuwe naam: Minnesota Stars FC. Later dat jaar op 8 november werd bekend dat William McGuire de club had gekocht. McGuire besloot het niet rustig te doen en veranderde in 2013 opnieuw de naam, Minnesota Stars FC ging voortaan verder onder de naam Minnesota United FC.
Op 25 maart 2015 was Minnesota United geselecteerd als een van teams voor de uitbreiding van de Major League Soccer in 2017. Mede omdat Los Angeles FC nog niet klaar was voor de MLS kreeg Minnesota United op 19 augustus 2016 groen licht om mee te doen aan de MLS in 2017.
Sterspeler: Christian Ramirez
Een speler om in de gaten te houden dit seizoen is spits Christian Ramirez. Ramirez speelt al sinds 8 januari 2014 bij Minnesota United FC en kende een moeilijke start bij Minnesota nadat hij op de bank moest beginnen. Nadat Pablo Campos, de toenmalige spits, een blessure opliep kwam Ramirez in het veld.
Een paar minuten nadat hij in het veld was gekomen had hij al de toon gezet door gelijk te scoren. Ramirez z’n succes leverde hem tot nu toe drie NASL Best XI awards en twee gouden schoenen op. Ramirez heeft tot nu 51 doelpunten gemaakt in drie seizoenen in de NASL, en de spits zal er dan ook op gebrand zijn om zich in de MLS te gaan bewijzen.
Verwachtingspatroon
Dit seizoen mogen we nog niet al te veel verwachten van Minnesota United. Minnesota zal dit seizoen vooral moeten gebruiken als een testseizoen, kijken waar het goed gaat en kijken waar het fout gaat. Vervolgens kunnen ze in de transferperiode nieuwe spelers aantrekken voor de plaatsen in het veld waar het fout gaat. Hierdoor kan Minnesota wellicht volgend jaar mee gaan doen voor de play-offs. Maar zoals de 5-1 nederlaag tegen Portland van vandaag laat zien, moet de ploeg zich hier dit jaar nog niet op richten.
Atlanta United FC
Het verhaal van Atlanta United FC begint in 2008. Atlanta Falcons-eigenaar Arthur M. Blank bracht met zijn AMB Group een bod uit voor een MLS-franchise in Atlanta, dit bod werd echter begin 2009 al teruggetrokken vanwege het onvermogen om een stadion te bouwen. Ondanks dat het bod werd teruggetrokken had Dan Courtemanche, executive Vice President van de MLS, op 10 juli dat jaar gezegd dat er geregeld met Blank werd overlegd over de potentie van Atlanta in de MLS wanneer deze zich zal uitbreiden.
Toen in mei 2011 de Atlanta Trashers (NHL-team) verhuisde naar Winnipeg en verder gingen als de Winnipeg Jets begon de discussie weer over de uitbreiding van een MLS-team in Atlanta. Een jaar later in mei 2012 werd door MLS-commissaris Don Garber bekend gemaakt dat Atlanta een van de drie clubs zal zijn voor de toekomstige uitbreiding. Rond mei dat jaar ging ook het plan voor een nieuw stadion van de Falcons door een goedkeuringsproces. Toen Blank zijn plan voor het nieuwe stadion van de Falcons presenteerde aan de seizoenkaarthouders van de Atlanta Falcons werd bekend gemaakt dat dit stadion weleens zou kunnen helpen voor een MLS-team in Atlanta.
In maart 2013 zijn de stad Atlanta en de Falcons tot een overeenkomst gekomen op financieel gebied. Twee maanden later in mei heeft het Georgia Department of Economic Development Board een bedrag van dertig miljoen dollar in obligaties goedgekeurd ter financiering voor de aankoop van de grond voor het stadion. Het stadion zou in 2017 klaar moeten zijn en zou beschikbaar moeten zijn voor professioneel voetbal.
Op 16 april 2014 maakte Blank bekend dat Atlanta een MLS-team zou krijgen en in de competitie van 2017 zou uitkomen. Op 7 juli 2015 werd bekend gemaakt dat het MLS-team van Atlanta ‘Atlanta United FC’ zou gaan heten.
Sterspeler: Miguel Almirón
Een speler waar veel van wordt verwacht bij Atlanta United is Paraguyaans international Miguel Almirón. Almirón die afgelopen zomer nog in verband werd gebracht met Arsenal, koos er uiteindelijk voor om in de MLS te spelen bij Atlanta United.
Atlanta betaalde in totaal zeven en een half miljoen euro voor Almirón die overkwam van het Argentijnse Club Atlético Lanús. Hij staat bekend als een speler met veel potentie en een prima positiespel, en zal dan ook een grote rol gaan spelen in het succes van Atlanta United FC.
Verwachtingspatroon
Waar Minnesota United nog de kat uit de boom kijkt in het eerste seizoen lijkt Atlanta United al gelijk mee te willen doen voor de play-off plaatsen. Atlanta heeft terecht zijn zinnen gezet op plaats zes in de Eastern Conference, een plaats die recht geeft op play-off voetbal voor het kampioenschap. Atlanta heeft inmiddels vele spelers aangetrokken, veelal jong, maar ook wat ouder. De balans in het team lijkt dan ook op het eerste oog prima.
Toch is de MLS met deze uitbreiding weer net iets interessanter geworden, en de komende tijd zal ook SportAmerika zeker weer meer aandacht gaan besteden aan de voetbalcompetitie van Amerika!
30-in-30: Atlanta Braves
Spring Training is begonnen, dus SportAmerika’s 30-in-30 is weer terug. De hele maand maart maken we een pre-season-rondje langs alle Major League-teams. Hoe verliep 2016? Wat is er in 2017 te verwachten? Dertig teams in dertig dagen, met vandaag: Atlanta Braves.
2016: OP EEN HOUTJE BIJTEN
Braves-fans hadden het zwaar in het jaar 2016. Zo moesten zij na twintig jaar afscheid nemen van Turner Field. Dat gebeurde op een manier die geen recht deed aan datgene wat de organisatie er in al die jaren had gepresteerd. Nadat de organisatie tussen 1991 en 2013 de NL East bijna non-stop had gedomineerd was 2016 het dieptepunt van de zeven magere jaren die een rebuild met zich meebrengt.
Aan het begin van het seizoen, was het huilen met de Braves-cap op. Wie heel objectief terugkijkt, is zelfs geneigd te zeggen dat de Braves aanvallend gezien buiten Freddie Freeman en de van blessureleed teruggekeerde Ender Inciarte (en op de heuvel buiten Julio Teheran) eigenlijk geen mannen op het roster hadden die zich in de eerste helft van het afgelopen seizoen MLB-waardig presenteerden.
LICHT AAN HET EIND VAN DE TUNNEL
Toch eindigde 2016 met fel licht aan het eind van de tunnel. Waar de Braves het seizoen 0-9 begonnen en uiteindelijk 28 van de eerste 37 wedstrijden (tot het ontslag van manager Fredi Gonzalez) verloren, eindigden zij de jaargang met Brian Snitker aan het stuur en een 12-2 record over de laatste 14 games in september en oktober. Play-off-deelnemers Washington Nationals en New York Mets kregen er in die periode stevig met de tomahawk van langs.
Het slotstuk op Turner Field bestond uit twee zeges op de Detroit Tigers. Daarmee werd de ploeg uit Motor City uitgeschakeld voor de play-offs en eindigde de tweede seizoenshelft van de Braves met een winstrecord van twee wedstrijden in de plus.
Dat het in de tweede helft van het jaar beter liep, lag niet alleen aan Freeman en Inciarte. Er werden ook twee nieuwe namen toegevoegd aan het team. Allereerst was daar de komst van Matt Kemp, die op 2 augustus werd geactiveerd en een slashline van .280/.336/.519 noteerde. Daarop volgde op 18 augutus de call-up van Dansby Swanson, die in 129 slagbeurten .302/.361/.442 sloeg. Aanvallend gezien zou vrijwel alles een verbetering zijn geweest ten opzichte van de eerste seizoenshelft, maar dat neemt niet weg dat de toevoeging van dit duo een voltreffer bleek te zijn.
OFF-SEASON
De tweede helft van het seizoen gaf dus al wat hoop in bange Bravesdagen. Het vernieuwingstraject dat GM John Coppolella enkele jaren eerder al had ingezet was echter nog niet af. Er werd bij het ingaan van het off-season (tijdelijk) afscheid genomen van veteranen A.J. Pierzynski, Eric O’Flaherty en Emilio Bonifacio. Net toen men dacht dat de Braves de eerste lading van hun indrukwekkende Minor League-garde achter ster-in-wording Dansby Swanson aan de Major League-wei in zou sturen, begon ‘Coppy’ te kwartetten met senioren en blessuregevallen.
R.A. Dickey (42 jaar), Bartolo Colon (43), John Danks (31), Emilio Bonifacio (31, re-sign), Eric O’Flaherty (32, re-sign), Blaine Boyer (35), Kris Medlen (31), Kurt Suzuki (33), Jordan Walden (29) en Rex Brothers (29) werden gecontracteerd. Jaime Garcia (31), Sean Rodriguez (31) en Brandon Philips (35) werden met trades binnengehaald.
Dickey, Colon, Boyer en Philips zitten tegen (of over) hun houdbaarheidsdatum. Danks, Medlen, Walden en Garcia hebben medische dossiers zo dik als de Encyclopedia Brittanica. Rodriguez raakte in januari gewond bij een auto-ongeluk in Miami en Coppolella verkocht tussen neus en lippen door ook nog jonge talenten Mallex Smith, Shae Simmons, Max Povse, Rob Whalen en Brady Feigl. Wat zijn de plannen voor 2017 in Atlanta?
WAT BRENGT 2017?
Hoewel het binnenhalen van zoveel verouderd spelersmateriaal niet echt bij een rebuild lijkt te passen, schuift het wel naadloos in Coppolella’s strategie. De aankoop van Matt Kemp toonde al aan dat de Braves bereid zijn uit hun diepe Minor League-systeem te putten om ook tijdens de wederopbouw redelijk competitief te blijven, zonder daarmee hun organisatorische vooruitgang teniet te doen.
– SportAmerika Prospect Watch: Atlanta Braves
Atlanta’s top prospects, voornamelijk die op pitchinggebied, zijn nog even verwijderd van de Majors. Het opvullen van de rotation met de geroutineerde armen van Dickey, Colon en Garcia, naast jonge talenten als Julio Teheran en Mike Foltynewicz lijkt dan ook geen slecht idee.
De line-up zal dit seizoen, in tegenstelling tot de rotation, niet veel afwijken van die uit 2016.
De Braves hebben een aardig team verzameld voor het komende jaar, maar er is slechts een kleine foutmarge. Mindere seizoenen van Kemp, Phillips, Markakis en Flowers zouden funest kunnen zijn voor de kansen in de NL East. Adonis Garcia kan zich ook geen terugval veroorloven en Swanson moet ver bij een eventuele sophomore slump vandaan blijven.
Het zal voor de Braves lastig worden om in 2017 de Mets en Nationals voorbij te streven. De Phillies staan eenzaam onderaan in de NL East, dus dat betekent dat Atlanta met Miami strijdt om plek 3. De Marlins zullen waarschijnlijk net iets beter uit de verf komen.
Verwachte eindklassering: 4e (NL East)
Graphics: Jasper Roos
Door: Lionel Stute en Jasper Roos
NFL Top 25 Free Agents: #20-#16, grote mannen, groot geld?
Op 9 maart begint officieel het nieuwe kalenderjaar van de NFL en lopen de contracten van spelers die tot en met 2017 onder contract stonden af. Elk jaar is het weer een spektakel en worden enorme contracten uitgedeeld.
Met de deadline op komst, gaat SportAmerika de komende dagen de – naar onze eigen mening – 25 meest begeerde free agents op een rij zetten.
#20. Logan Ryan – cornerback – 26 jaar
Logan Ryan was een belangrijk onderdeel van het succes van de New England Patriots. Hij was misschien wel de beste corner van de Patriots in de play-offs. Hij legde namelijk DeAndre Hopkins, Eli Rogers en Mohamed Sanu aan banden en won de Super Bowl. Ryan werd zowel als CB1 als CB2 ingezet door de Patriots, afhankelijk van de tegenstander.
Free agent Logan Ryan would be a fit for Lions at cornerback https://t.co/xlQ6VS0nFq
— Michael Rothstein (@mikerothstein) March 2, 2017
Ryan is geen topatleet, maar iemand die oneindig veel uren steekt in een goede voorbereiding. Zijn dekking is strak en hij is betrouwbaar als tackler. De vraag is alleen of hij net zo goed is buiten Boston. De Detroit Lions lijken in de markt te zijn voor een cornerback, om hun backfield compleet te maken. Slay en Ryan zouden een sterk corner-duo kunnen vormen in Detriot. Ryan zal waarschijnlijk zijn aanbiedingen bij de Patriots voorleggen en kijken of ze hetzelfde willen bieden of net wat minder, want succes is ook wat waard.
#19. Johnathan Hankins – defensive/nose tackle – 24 jaar
Johnathan Hankins was stilletjes zeer belangrijk voor de sterke defensie van de Giants dit jaar. Elk jaar is hij beter vooruit gegaan en is nu een volwassen (nose) tackle geworden. Hij wordt binnenkort 25 jaar en heeft zijn beste spel nog voor zich. Hij is de derde nose tackle op onze lijst en de markt, maar in mijn ogen is hij wel degene waar je het meeste waarde voor je geld krijgt.
#Giants had one of NFL’s best run defenses last season. Johnathan Hankins was quietly a big reason why.
— Andy Benoit (@Andy_Benoit) February 28, 2017
De waarde van de nose tackle is omhoog gegaan nadat Damon Harrison vorig jaar een goed contract wist te tekenen bij de Giants. De vraag is of teams dit jaar ook de waarde willen inzien van deze positie. Er zal genoeg interesse zijn, van onder andere de Raiders, Falcons, Colts en Redskins, die een grote jongen als Hankins goed kunnen gebruiken tegen de run.
#18. Nick Fairley – defensive tackle – 29 jaar
Nick Fairley tekende afgelopen twee jaar 1-jarige contracten bij de Rams en de Saints om zich te bewijzen. Hij heeft dit jaar laten zien dat hij nog steeds een zeer goede tackler is (6.5 sacks) en verdient in mijn ogen een meerjarig contract, alleen zijn leeftijd – plus het imago dat hij heeft opgebouwd als een ietwat luie speler – zou dit wel eens kunnen verhinderen.
Nick Fairley 2016: 7 sacks, 22 QB Hits
Colts DL 2016: 10 sacks, 31 QB Hits— Matt Danely (@MDanelySB) February 16, 2017
Nick Fairley is een explosieve speler met een enorm frame en reikwijdte. De voormalige first round pick beschikt over diverse rush moves maar is gemiddeld tegen de run. Fairley kan interesse verwachten van de Falcons, die grote gaten hebben te vullen in de defensive line. De Dolphins lijken ook een mogelijkheid. De Saints schijnen ook nog kans te maken om Fairley opnieuw vast te leggen.
#17. Larry Warford – guard – 25 jaar
Larry Warford is een van de beste beschikbare guards dit jaar en zal daarom naar verwachting goed betaald worden. Hij is de afgelopen jaren een stabiele factor gebleken als right guard en kan met 25 jaar voor veel teams een bouwsteen vormen voor de toekomst.
Warford scoort op zowel run blocking als pass protection bovengemiddeld en er lijkt nog rek in zijn spel te zitten. De Saints zijn onder andere nog op zoek naar een right guard, die Jahri Evans moet doen vergeten. Verder lijken de Titans en de Dolphins ook interesse te hebben in de talentvolle guard.
#16. Ricky Wagner – right tackle – 27 jaar
Ricky Wagner is een right tackle die de laatste drie jaar bijna alles heeft gespeeld voor de Ravens. Hij was in 2014 en 2016 een van de beste right tackles van de NFL. Dit jaar scoorde hij wat minder, vooral door een wat twijfelachtig begin van het seizoen, maar maakte dat meer dan goed door in zijn laatste acht wedstrijden geen enkele sack of hit toe te laten.
Er is genoeg in interesse voor Wagner die een stuk betere pass protector is, dan run blocker. De Bills lijken interesse te hebben, maar ook de Panthers en Giants zijn op zoek naar een vaste waarde voor de toekomst op right tackle.
Foto: Getty Images/Archief
