Home Blog Pagina 62

NHL Play-Offs: Hurricanes leven nog na knappe winst in Florida

0

De eerste week van de Conference Finals ligt nu achter ons en de eerste beslissingen kunnen zelfs al vallen. Titelverdediger Florida Panthers had in de eerste drie wedstrijden geen enkele moeite met de Carolina Hurricanes en zou zich bij winst in Game 4 plaatsen voor de derde Stanley Cup Final op rij.

EASTERN CONFERENCE FINAL

GAME 4: FLORIDA PANTHERS – CAROLINA HURRICANES

In Game 3 bleek Pyotr Kochetkov ook niet het antwoord op de vragen van de Hurricanes, dus greep Rod Brind’Amour voor Game 4 terug op Frederik Andersen. Was dit een wanhoopspoging? Misschien wel, maar de Canes-coach kon ook weinig anders. Bij een kansloze 3-0 achterstand in de serie hadden hij en zijn Hurricanes immers ook weinig te verliezen. In die eerste drie wedstrijden was het aantal aanknopingspunten voor Carolina ook praktisch nul. Ze werden volledig ondersteboven gespeeld door de Panthers, die deze tegenstander als speelbal leken te gebruiken.

In de donkerste tunnels zoek je al snel naar hele kleine straaltjes licht. Voor de Canes kwam zo’n straaltje uit het feit dat ze in de eerste periode minimaal gelijkwaardig waren aan Florida. En bij vlagen zelfs beter. Voor het eerst in deze best-of-7 wisten de Hurricanes de Panthers zelfs een periode lang van scoren te houden. Stapje voor stapje hoopte Carolina zo nog iets van deze serie te maken. Dat Logan Stankoven na een heerlijke assist van Alexander Nikishin voor de 0-1 zorgde, was daarbij nog eens extra lekker meegenomen.

Het kwam Carolina ook meer dan toe. Defensief hadden zij de controle, Andersen deed zijn werk voortreffelijk en aanvallend wisten ze ook meer druk te zetten dan in de voorgaande drie duels. Al vrij vroeg in de derde leek Mark Jankowski de bezoekers in veilige haven te schieten met de 0-2. Door die goal ging vanwege offside echter nog een streep. Al vrij vroeg besloot Paul Maurice alles of niets te gaan spelen met zijn Cats. Die tactiek werkte in dit geval averechts, want het waren de Hurricanes die profiteerden. Eerst was het Sebastian Aho die de 0-2 in het lege doel mocht schieten en het slotakkoord was voor Jordan Staal. De Canes-captain bepaalde de eindstand op 0-3 en dankzij deze stand gaat de serie weer terug naar Raleigh.

UP NEXT:

Eindelijk! Rod Brind’Amour heeft een opvolger en hij luistert naar de naam Logan Stankoven. De huidige coach was in 2006 de laatste Hurricane met een GWG in een Conference Final, maar na 15 nederlagen op rij in de ECF liet Carolina zich het zoet van een overwinning goed smaken. Natuurlijk hebben ze hiermee nog niets. Ze weten alleen dat er geen vierde sweep op rij komt in de ECF.

Carolina liet in Game 4 zien dat het wel degelijk gedisciplineerd kan spelen met de puck en dat de Cats daardoor wel degelijk te kloppen zijn. Donderdag (02.00 uur Nederlandse tijd) mogen ze voor eigen publiek proberen dit kunststukje nog eens te herhalen. Bij Florida zal Paul Maurice hameren op het belang van de powerplay. Het helpt hen niet dat Sam Reinhart geblesseerd was, maar 0-for-8 in de laatste powerplays past niet bij deze Panthers.

Tussenstand in de serie: Florida leidt met 3-1

Cover photo: Lynne Sladky/AP Photo

NHL Play-Offs: Oilers grijpen de macht in WCF na ruime zege op Stars

0

Vier van de 32 franchises maken nog kans op die prachtige Stanley Cup. Dit wel zeggen dat ze zijn aanbeland in de Conference Finals. In het oosten neemt titelverdediger Florida Panthers het op tegen de oersterke Carolina Hurricanes en in het westen zien we een herhaling van de WCF van vorig jaar. Connor McDavid hoopt met zijn Edmonton Oilers opnieuw de Dallas Stars pootje te haken. Bij SportAmerika lees je of dat lukt!

WESTERN CONFERENCE FINAL

GAME 3: EDMONTON OILERS – DALLAS STARS

Na de kansloze 3-0 nederlaag in eigen huis kreeg Peter DeBoer niet lang om na te denken over een nieuw plan van aanpak. Al om 13.00 uur plaatselijke tijd in Edmonton mochten de Stars en de Oilers alweer aan de bak voor hun derde wedstrijd in deze best-of-7. Nadat zijn Stars in Dallas voor het overgrote deel van de zes periodes werd weggespeeld, daar zal DeBoer niet eens ontevreden zijn geweest over de openingsfase in Edmonton.

Ja, de Oilers waren wat sterker, maar Dallas kreeg toch ook kansen om te scoren. Na een kwartier ging het echter helemaal mis voor de bezoekers. Eerst was het Evan Bouchard die met een van zijn befaamde “Bouche-bombs” de puck voorbij de kansloze Oettinger schoot. Nog geen minuut later moest de Stars-goalie alweer vissen. Edmonton speelde bekwaam een 3-on-1 uit met Connor McDavid als uiteindelijke doelpuntenmaker. Bij die 0-2 achterstand wisten de Stars dat er wat moest gebeuren en in de tweede periode gingen zij inderdaad wanhopig op jacht naar die aansluiting. Even leken straffen hun momentum te breken, maar uiteindelijk vond een schot van Liam Bichel de weg naar het net achter de sterk spelende Stuart Skinner: 2-1.

DUIDELIJKE CIJFERS

Op dat moment was die aansluitingstreffer ook zeker terecht. Dallas trok ten aanval en Edmonton dankte Skinner dat het nog een voorsprong had. Op een voor de Oilers waanzinnig goed moment sloeg opnieuw hun captain toe. Met nog luttele seconden op de klok klopte McDavid Oettinger opnieuw voor de mogelijk bevrijdende 3-1. De Stars hadden echter die Game 1 nog in het achterhoofd, waarin ze in de derde periode maar weinig tijd nodig hadden om een 1-3 achterstand weg te poetsen. Iets wat ook Zach Hyman duidelijk niet vergeten was. Nadat Dallas een grote kans op 3-2 miste, schoot de voormalig Leaf de 4-1 binnen.

Daarmee hadden de Oilers het verzet wel zo’n beetje gebroken. Dallas bleef weliswaar zoeken naar die tweede treffer, maar vond telkens Skinner op het pad. Aan de andere kant hadden de Oilers opvallend weinig kansen nodig om te scoren. Op aangeven van Evander Kane was het Hyman die met zijn tweede de vijfde van Edmonton achter Oettinger deponeerde. Niemand twijfelde toen nog aan de uitkomst van deze Game 3, maar voor John Klingberg was het nog wel even lekker dat hij scoorde tegen zijn oude werkgever en daarmee de eindstand op 6-1 bepaalde.

UP NEXT:

Dallas wist dat het een probleem had na Game 2. Het weet na Game3 dat ’t zo mogelijk een nog veel groter probleem heeft. Er zijn namelijk een paar dingen die opvallen in deze play-offs. Het eerste is dat Edmonton – gedragen door Skinner nu en eerder Calvin Pickard – de tegenstander van scoren kan houden. Daarnaast zijn deze Oilers totaal niet afhankelijk van McDavid en Draisaitl.

Natuurlijk is het heerlijk om ze er bij te hebben en ze dragen wel degelijk veel bij, maar na zijn twee goals zondag is bijvoorbeeld Hyman al de zevende Oiler met 5 of meer goals dit postseason. We zeggen niets teveel als we stellen dat DeBoer zich niet hoeft te vervelen de komende dagen. Woensdag (02.00 uur Nederlandse tijd) staat Game 4 op het programma. Dan zullen de Stars toch echt het ware gezicht moeten tonen, anders is deze serie in een vloek en een zucht voorbij.

Tussenstand in de serie: Edmonton leidt met 2-1

Cover photo: Perry Nelson

NHL Play-Offs: Florida Panthers op rand van Stanley Cup Final

0

Florida Panthers staat op de rand van de Stanley Cup Final. De ploeg van head coach Paul Maurice had na een uitstekende Game 1 en 2 ook in de derde ontmoeting de zaken uitstekende voor elkaar. Na een enigszins gelijkopgaande 40 minuten kregen de Hurricanes in het laatste bedrijf gigantisch het lid op de neus.

EASTERN CONFERENCE FINAL

GAME 3: FLORIDA PANTHERS – CAROLINA HURRICANES

In de eerste periode was het met name Florida wat de bovenhand had. De titelverdediger deelde in de eerste paar minuten al wat serieuze speldenprikken uit via onder meer Carter Verhaeghe en Matthew Tkachuk. Na dertien minuten kwam de thuisploeg dan ook op een verdiende 1-0 voorsprong. Een snelle actie over links van Aleksander Barkov kwam uiteindelijk bij Niko Mikkola terecht, die de puck met het nodige fortuin via Dmitry Orlov het doel in zag verdwijnen.

De ploeg van head coach Rod Brind’Amour leek in de tweede periode dan eindelijk bij de pinken, al kregen de Panthers een uitgelezen kans om de 2-0 op het scorebord te brengen. Gestuntel van Brent Burns leverde bijna een treffer van Tkachuk op. Niet veel later kwamen de bezoekers op gelijke hoogte — waar eerst nog een wereldsave van Bobrovsky aan vooraf ging —. Een afstandsschot van Brent Burns (op de powerplay) kwam via Bobrovsky voor de stick van Logan Stankoven, die met een handig wippertje de 1-1 noteerde.

Gesteund door de gelijke stand zou je verwachten dat de Canes het niet nog een keer uit handen zouden geven. Niets bleek echter minder waar. Net op het moment Sebastian Aho weer terug mocht keren op het ijs na een roughing penalty maakte Jesper Boqvist met een mooie actie de 2-1. Het verlamde de bezoekers, want in een tijdsbestek van vijf minuten liep de thuisploeg vrolijk uit naar een 6-1 tussenstand. Treffers van Niko Mikkola, 2x Aleksander Barkov en Brad Marchand lieten geen spaan heel van de kwakkelende Hurricanes. De tegentreffer van Seth Jarvis kwam te laat en was voor de statistieken.

UP NEXT

It ain’t over till the fat lady sings.. Toch valt er haast niet aan te ontkomen dat er een wonder moet gebeuren voor de Hurricanes om nog door te stoten naar de Stanley Cup Final. De mannen van Brind’Amour worden al 180 minuten lang de oren gewassen en zijn maar op spaarzame momenten echt de bovenliggende partij. De Floridianen lijken zich op te mogen maken voor de derde Stanley Cup Final op rij, waarmee ze net als staatsgenoot Tampa Bay een back-to-back kunnen bewerkstelligen.

Tussenstand: Florida leidt de serie met 3-0

Cover photo: David Santiago – Miami Herald

MLB Dutch Watch: moeilijke week Bogaerts en Padres, Palacios lichtpuntje bij White Sox en meer!

0

Ook deze week blikken we bij SportAmerika weer terug op wat er de afgelopen zeven dagen gebeurde bij de teams waar (potentiële) Oranje-internationals betrokken zijn. Voor Kenley Jansen betekende het een weerzien met zijn oude liefde, terwijl Josh Palacios belangrijk was voor zijn Chicago White Sox. Veel moeizamer ging het bij Xander Bogaerts en diens San Diego Padres. We hebben alles voor je op een rijtje gezet, zodat je weer helemaal op de hoogte bent.

OZZIE ALBIES (2B, Atlanta Braves)

SEASONSTATS: 195 AB, .226/.286/.333, .620 OPS, 26 R, 17 RBI, 6 2B, 5 HR, 5 SB, 73 OPS+

Vorige week kreeg Ozzie Albies zijn slaghout weer aan de praat. Dit maakt de opgeleefde Atlanta Braves nog net weer een tikje gevaarlijker alleen was het voor Albies natuurlijk wel zaak om die knuppel niet weer af te laten slaan. Gesteund door zijn bescheiden 3-game hitting streak brachten hij en de Braves vorig weekend een bezoek aan Boston. Daar konden de Red Sox wel wat goede resultaten gebruiken, want die hadden hun laatste drie duels in Detroit verloren van de Tigers. Vorige week vrijdag smeerden de Braves hen echter de vierde nederlaag op rij aan.

STREAK BLIJFT IN LEVEN

Albies verlengde zijn hitting streak naar vier wedstrijden dankzij een single in de zevende inning. Het was echter dankzij vier wijd dat hij in de negende Atlanta wat meer lucht gaf door hun vierde run binnen te lopen op weg naar een 4-2 overwinning. Met 2-for-5 hielp Albies zijn slaggemiddelde zaterdag nog wat verder omhoog. De Braves waren ook hard op weg naar een volgende overwinning, maar een 5-0 en 6-2 voorsprong was aan hen niet besteed. Rafael Devers klapperde er in de negende zelfs een walk-off homerun uit die de Red Sox naar een 7-6 zege loodste. Diezelfde Devers leek de Braves zondag opnieuw dwars te zitten.

Mede dankzij een vroege RBI van Albies hadden de bezoekers al snel aan 3-0 voorsprong. Een grand slam van Devers kantelde de wedstrijd echter volledig. Helaas voor de thuisploeg maar voor even. Met 1-for-4, een double, een run en een RBI had Albies zijn aandeel in de uiteindelijke 10-4 overwinning. Na een lange periode zonder ook maar één hit trok de infielder nu met een 6-game hitting streak naar Washington. Met een double in de tweede inning trok Albies die lijn daar al snel door. Hij scoorde één van de drie runs namens Atlanta in die inning, maar de winst in de eerste ontmoeting ging met 5-3 naar de thuisploeg.

KORT, MAAR NIET ZO KRACHTIG

Atlanta heeft de vervelende gewoonte dat het vooral wedstrijden wint als het 4 runs of meer scoort. Nadat de regen spelbreker was op woensdag speelden de twee divisierivalen donderdag hun tweede en laatste wedstrijd van deze serie. Zijn hitting streak tilde Albies naar acht wedstrijden, maar de infielder scoorde in de vierde inning nadat hij eerder vier wijd kreeg. Dat was de vijfde run voor de bezoekers, maar deze keer hadden ze daar bij lange na niet genoeg aan. Na extra innings ging ook dit duel naar de Nationals, die daarmee de Braves weer tot een record net onder .500 veroordeelden.


XANDER BOGAERTS (SS, San Diego Padres)

SEASONSTATS: 162 AB, .241/.328/.352, .680 OPS, 20 R, 20 RBI, 9 2B, 3 HR, 8 SB, 93 OPS+

Waar in bijvoorbeeld de AL East de meeste teams alle mogelijke moeite hebben om op of boven de .500-grens te komen, daar hebben de clubs in de NL West hier totaal geen moeite mee. Afgezien van de hopeloze Colorado Rockies beschikken ze in de NL West stuk voor stuk over winning records. In het geval van de San Diego Padres is dat voornamelijk te danken aan de thuiswedstrijden. Zij zijn praktisch niet te verslaan in het eigen Petco Park, dus konden Xander Bogaerts en consorten vorig weekend met veel vertrouwen het drieluik tegen de sterke Seattle Mariners tegemoet zien. Dat in het verleden behaalde resultaten geen enkele garantie bieden, weten ze nu in het clubhuis van de Friars ook…

MOEIZAAM…ERG MOEIZAAM

Met onder meer een homerun en 3 RBIs in de laatste wedstrijd tegen de Angels zat Bogaerts er vorige week vrijdag lekker in. Dat gevoel verdween heel snel in de serie tegen Seattle. Met 0-for-3 en een walk kon hij weinig betekenen in de met 1-5 verloren eerste wedstrijd. Bogaerts revancheerde zich in de tweede ontmoeting door aan slag 3-for-4 te noteren met ook nog twee gestolen honken. Voor de Padres mocht dit niet baten, want zijn teamgenoten kregen hem maar niet over de thuisplaat. Het gevolg? Een tweede nederlaag op rij en dit keer met 1-4. San Diego liet zondag de kans liggen om een sweep in eigen huis te voorkomen. Met 1-6 waren de cijfers op het scorebord duidelijk. Daar kon ook de 1-for-4 van Bogaerts geen verandering in brengen.

Waren de uitslagen thuis tegen de Mariners pijnlijk, in Toronto werd het voor de Padres nog veel pijnlijker. Bogaerts kon aan slag niets uitrichten en was 0-for-7 in dit drieluik. Het vervelende voor manager Mike Shildt was dat vrijwel niemand in de line-up dit ook maar een beetje compenseerde. De Blue Jays openden de week met een 3-0 zege en gaven dit een vervolg met een voor San Diego ontluisterende 14-0. Donderdag in de series finale wisten de Friars eindelijk weer wat runs op het bord te zetten. Xander Bogaerts kwam alleen in de noodzakelijke tiende inning aan slag, maar wist de honken niet te bereiken. In die tiende inning trokken de Blue Jays ook dit duel naar zich toe en leden de Padres zo hun zesde nederlaag op rij: 6-7.


KENLEY JANSEN (CL, Los Angeles Angels)

SEASONSTATS: 15.1 IP, 0-2 (10 SV-0 BS), 5.28 ERA, 1.370 WHIP, 5.10 FIP, 9 R, 9 ER, 3 BB, 15K, 80 ERA+

Vorige week begonnen Kenley Jansen en zijn LA Angels aan een road trip die hen niet ver van huis bracht. Een trip die begon in San Diego en die de Angels vorig weekend langs de door Jansen zo geliefde Dodgers voerde. Met vijf nederlagen in de laatste zeven wedstrijden zullen de Halos niet met hoge verwachtingen naar Dodger Stadium zijn afgereisd. Groot was dan ook de verbazing dat de eerste ontmoeting met 6-2 naar het rode deel van LA ging. Die stand stond al op het bord toen Jansen de negende inning voor zijn rekening mocht nemen. Hij stond weliswaar een single toe aan Will Smith, maar laveerde vervolgens probleemloos door de inning.

Dat Jansen voor die outing slechts 11 pitches nodig had, kwam de Angels op zaterdag goed van pas. In een wedstrijd waarin het werkelijk alle kanten op schoot, moest Jansen in de achtste inning bij een 10-9 voorsprong én drie honken bezet zijn hoofd koel zien te houden. Na 3 pitches en met behulp van zijn defensie was de derde nul al vlot een feit. Dankzij een homerun van Matthew Lugo had Jansen wat meer lucht in de negende inning. Het was aan hem om die 11-9 met succes te verdedigen. Afgezien van een lange AB en een single van Will Smith ging Jansen dat uitstekend af. Hij had 16 pitches nodig om zijn team aan de tweede zege op de Dodgers te helpen. Heel verrassend volgde zondag ook nog een derde, maar bij deze 6-4 was Jansen niet betrokken.

DRUKKE WEEK

Dat was maandag wel het geval bij de 4-3 overwinning op de Athletics. De uit Oakland vertrokken A’s werken hun thuiswedstrijd voorlopig even af in het Sutter Health Park, maar dit weerhield Jansen er niet van een volgende save aan zijn totaal toe te voegen. Hoewel Jacob Wilson nog wel doorkwam met een single, wisten de A’s het Jansen niet echt moeilijk te maken. De closer had aan 16 pitches genoeg om dit varkentje te wassen en zijn negende save af te vinken.

Tijd om hier lang bij stil te staan, kreeg Kenley Jansen niet. Ook in de tweede wedstrijd van deze serie mocht de closer namelijk aan de bak en dit keer had hij iets meer lucht bij het ingaan van de negende inning. Waar het verschil maandag slechts 1 run was, waren dat er nu 3 in het voordeel van de Angels. Jansen lag op koers voor een snelle, eenvoudige inning maar na twee rappe nullen wist Lawrence Butler de inning nog even te rekken. Diezelfde Butler schoof op naar het derde honk en kon vanaf daar scoren na een RBI-single van Seth Brown. Een smetje voor Jansen, maar de closer kwam sterk terug. Tyler Soderstrom kreeg drie slag van hem en daarmee was de 7-5 overwinning een feit. En de tiende save voor Jansen ook.

DUBBELE CIJFERS EN EEN MOOIE STREAK

De Angels wisten vervolgens ook de twee volgende wedstrijden in deze serie van vier te winnen. Daardoor begint de ploeg aan het weekend met een knappe 7-game winning streak. Daarmee doen ze precies het tegenovergestelde van waar de A’s mee bezig zijn. Die leden donderdag tegen de Halos namelijk hun negende nederlaag op rij. Na een aardige maand april, waarin de Athletics 14 van de 26 wedstrijd wonnen, zijn ze met 6 uit 20 bezig aan een waardeloze maand mei. Jansen en de Angels daarentegen hebben de zaakjes nu veel beter op orde. Met 12 overwinningen in 20 wedstrijden deze maand beginnen zij aan hun weekeinde tegen de Marlins.


JOSH PALACIOS (OF, Chicago White Sox)

SEASONSTATS: 87 AB, .218/.320/.333, .653 OPS, 8 R, 6 RBI, 4 2B, 2 HR, 0 SB, 88 OPS+

De Chicago White Sox van 2025 houden gelijke tred met die van 2024. En dat is bepaald geen compliment. Vorig jaar sloten de White Sox af met 121 beschamende nederlagen en dat wil deze trotse franchise in het mooie zwart-wit niet nog eens. Vorige week had Major League Baseball een zogenaamd Rivalry Weekend ingepland en troffen de White Sox dus de buren van Wrigley Field. De Cubs zien hun stadgenoot maar wat graag verliezen en als koploper van de NL Central waren zij eigenlijk aan hun stand verplicht om de White Sox te verslaan. Voor Joshua Palacios dus een mooie gelegenheid om zijn populariteit wat op te vijzelen bij de White Sox-achterban door wat belangrijke runs en plays te maken in dit drieluik.

De outfielder had hits in zes van zijn laatste acht wedstrijden en begon met een single – bij een 2-0 voorsprong in de eerste inning – aan deze burenruzie. Helaas voor Palacios en zijn White Sox wisten ze hem niet binnen te krijgen en viel na deze inning alles de kant op van de Cubs. Met 13-3 stapten zij als winnaar van het veld en dat zou niet voor het laatst zijn in deze serie. In de tweede ontmoeting was de Oranje-international 0-for-3 en ging het duel met 7-3 naar de Cubs. Palacios speelde in de series finale op zondag alleen de eerste zes innings. Twee keer kwam hij aan slag en beide keren zonder resultaat. De Cubs gunden hun rivaal ook deze wedstrijd niet. Zij sweepten de White Sox dankzij een 6-2 overwinning.

ONE AND ONLY

Het werd er daarna voor de White Sox niet gemakkelijker op. In de Seattle Mariners kwam de koploper van de AL West naar Chicago voor een serie van drie wedstrijden. Met 1-5 ging maandag de eerste ontmoeting naar de bezoekers. Josh Palacios was 1-for-4 met zijn derde tweehonkslag van ’t seizoen, maar tot resultaat leidde dit dus niet. Hoe anders was dit in de tweede wedstrijd. Slechts één run passeerde de thuisplaat, maar die run was in het voordeel van de White Sox en kwam op het conto van Josh Palacios. Met een RBI-single in de derde inning sloeg hij Chase Meidroth vanaf het tweede honk binnen voor de achteraf enige run van de wedstrijd. Overigens kwam hij in de vijfde inning nog eens door met een double, maar die leverde uiteindelijk niets op.

Dat Palacios het naar zijn zin had tegen deze sterke tegenstander werd ook woensdag in de laatste wedstrijd duidelijk. Met een solo homerun in de vierde inning zette Palacios zijn White Sox op een 4-3 voorsprong. Dit was zijn tweede homerun van dit seizoen, maar het bracht Chicago uiteindelijk niet de winst. Die ging namelijk met 6-5 naar de bezoekende Mariners. Hoewel de White Sox twee van de drie duels verloren, kan Josh Palacios terugkijken op een prima drieluik. Met 4 hits in 10 AB’s deed zijn slaggemiddelde goede zaken en met zijn 2 RBIs was hij belangrijk voor de ploeg.


CEDDANNE RAFAELA (CF, Boston Red Sox)

SEASONSTATS: 153 AB, .235/.289/.353, .672 OPS, 26 R, 18 RBI, 8 2B, 2 HR, 7 SB, 80 OPS+

Na de eerste wedstrijd in mei stond er een slaggemiddelde van .206 achter de naam van Ceddanne Rafaela. Hoewel hij ’t qua productie graag nog wat beter zou willen doen, heeft hij zijn gemiddelde de laatste paar weken aardig op weten te voeren. Zo kon het dat hij vorig weekend met een batting average van .250 aan het drieluik tegen de Braves begon. Bij Ozzie Albies hebben we al besproken hoe deze serie verliep, maar nu is het tijd om dieper in te gaan op de prestaties van Rafaela. Die waren bijvoorbeeld alleszins redelijk in de wedstrijden tegen de sterke Tigers, maar helaas kon de rappe outfielder dit tegen de Braves geen vervolg geven.

Met 11 hits in zijn laatste acht wedstrijden kon Rafaela met vertrouwen deze serie in Fenway Park tegemoet zien. Bij zijn terugkeer in Boston bleek Braves-starter Chris Sale echter een maatje te groot voor Rafaela en de BoSox. Sale en zijn relievers hielden Rafaela op 0-for-3 en klopten Boston dus met 4-2. Zaterdag zette Rafaela met zijn achtste double van het jaar een achtervolging van formaat in gang. Hij sloeg die tweehonkslag in de zevende inning bij een 2-6 achterstand, scoorde even later zelf de derde run en won uiteindelijk zelfs nog met 7-6.

Het was zaterdag Rafael Devers die hem over de thuisplaat bracht en diezelfde Devers sloeg zijn jonge ploegmaat ook zondag binnen. Dit keer niet met een single, maar middels een grand slam. Rafaela had even daarvoor de honken bereikt met een honkslag. Al deze inspanningen bleken achteraf weinig waard. Atlanta trok deze serie met een 10-4 overwinning naar zich toe. Ook de volgende tegenstander van de Red Sox kwam uit diezelfde NL East.

KNAPPE SERIE TEGEN METS

De Braves hadden de deur van Fenway Park nog niet achter zich dichtgetrokken of de New York Mets stonden al op de stoep. Een team dat het in deze divisie overigens een stuk beter doet dan de concurrent uit Atlanta. Waar de Braves alle mogelijke moeite hebben om boven die .500-grens te komen, daar zitten de Mets er dik boven.

Voor eigen publiek lieten de BoSox deze week zien prima partij te kunnen bieden aan deze tegenstander. Zo ging de eerste wedstrijd met 3-1 naar de thuisploeg en werd de tweede met 2-0 gewonnen. Boston wist de Mets niet met een sweep uit te zwaaien. De bezoekers trokken de series finale met 5-1 naar zich toe en redden zo de eer. Helaas voor Ceddanne Rafaela bleven zijn prestaties aan slag wat achter.

Hij was 0-for-7 in deze serie, waarin hij in de tweede ontmoeting pas in de laatste innings binnen de lijnen kwam. Eén keer bereikte de outfielder de honken, maar dat was via een HBP in het derde duel. Na deze serie bezette Boston de derde plek in de AL East. De achterstand op koploper New York Yankees is relatief groot, maar met Toronto en Tampa Bay is Boston verwikkeld in een mooie strijd om de tweede plek.


OVERIG NIEUWS

ORIOLES STUREN HYDE DE LAAN UIT

Brandon Hyde is niet langer de coach van de Baltimore Orioles. De 51-jarige Amerikaan uit Californië stond vanaf 2019 aan het roer bij de O’s, leidde de club na een lange rebuild in 2023 en 2024 naar de play-offs, maar begon waardeloos aan 2025. Slechts 15 van de eerste 43 wedstrijden werden gewonnen waarna GM Mike Elias vorige week besloot in te grijpen. Hyde werd bedankt voor bewezen diensten en Tony Mansolino kreeg nu het stuur in handen. De 42-jarige Mansolino was al als thirdbase-coach betrokken bij de Orioles.

Voor Mansolino is het zijn eerste klus in Major League Baseball als (interim-) head coach. Binnen de organisatie van Cleveland heeft hij wel ervaring opgedaan in de minor leagues en was met de Lynchburg Hillcats en Columbus Clippers zelfs erg succesvol. Een erg gelukkige start kende de nieuwe head coach overigens niet. Baltimore verloor de eerste vier wedstrijden onder zijn leiding en boekte pas woensdag tegen de Milwaukee Brewers de eerste overwinning onder Mansolino.

COLORADO ROCK-BOTTOM

Vorig jaar verloren de Chicago White Sox een blamerend aantal van 121 wedstrijden. Iets wat in de recente geschiedenis van Major League Baseball niet is voorgekomen. Dit negatieve record dreigt echter dit jaar alweer verbroken te worden. Deze week verloren de Colorado Rockies vier keer van de Philadelphia Phillies en staan daarmee na 50 wedstrijden op een ontluisterend record van 8 overwinningen en 42 nederlagen.

In het moderne tijdperk, dat ze in MLB in 1901 laten beginnen, is er nooit een franchise zo slecht gestart als deze Rockies. Ter vergelijking, de White Sox hadden vorig seizoen “al” vijftien van hun eerste vijftig wedstrijden gewonnen. In 1895 begonnen de Louisville Colonels met slechts zeven zeges in de eerste vijftig duels. Dat dieptepunt blijft Colorado dan nog bespaard. Als de Rockies op deze manier door blijven gaan, zullen ze aan het einde van de rit op 136 nederlagen uitkomen. Niet alleen is dat nog veel slechter dan de White Sox, maar ook slechter dan de Cleveland Spiders, die in 1899 maar liefst 134 keer de tegenstander moesten feliciteren met de overwinning.

De Rockies verloren deze week dus van de Phillies. Mede door die sweep van vier wedstrijden is die club nu in het bezit van ’t beste record in de National League. Philadelphia won 32 van de eerste 50 wedstrijden en doet het daarmee net iets beter dan de Dodgers, die er 31 van hun eerste 50 wonnen.

Cover photo: Patrick Gorski

NHL Play-Offs: Edmonton trekt stand gelijk in Western Conference Final

0

Edmonton Oilers heeft afgelopen nacht goede zaken gedaan in de Western Conference Final. Nadat de oranjehemden in Game 1 door een fenomenale derde periode van de Stars aan de kant werden gezet, waren ze vannacht wel 60 minuten bij de les. In een leuke, snelle wedstrijd had Edmonton aan twee treffers binnen drie minuten genoeg om de wedstrijd te consolideren en met een gelijke stand weer richting Canada te vliegen.

WESTERN CONFERENCE FINAL

GAME 2: DALLAS STARS – EDMONTON OILERS

Het tempo werd door beide ploegen vanaf de startende face-off flink de lucht in gegooid. Met veel directe passes golfde het spel heerlijk op en neer. De bezoekers kwamen uiteindelijk na vijf minuten op voorsprong. Een boarding penalty voor Mikael Granlund gaf Ryan Nugent-Hopkins op de powerplay de mogelijkheid om de score te openen, 0-1. In de tweede helft van het eerste bedrijf zakte het tempo wat in, maar bleven de kansen over en weer als rijpe appelen naar beneden vallen. Mikael Granlund raakte de paal en was Roope Hintz dichtbij de 1-1.

De tweede periode bouwde voort op een Oilers-powerplay aan het einde van de eerste. Dallas killde de penalty echter met succes, maar stond in de openingsminuten enigszins met de rug tegen de muur. Hoewel het niet in schoten werd uitgedrukt had Edmonton de controle over de wedstrijd. Na wat speldenprikken van de thuisploeg kwamen de Oilers op een 0-2 voorsprong. Een line-to-line pass van Evan Bouchard kwam via Connor McDavid bij Brett Kulak terecht, die in tweede instantie Jake Oettinger passeerde. Edmonton rook bloed en kwam niet veel later zelfs op 0-3, door een mooie deflection van Connor Brown op een schot van Nugent-Hopkins.

Het begin van de derde periode kenmerkte zich door een 5 v 3 situatie voor de Oilers, maar ondanks wat hachelijke momenten bleven de Stars relatief eenvoudig overeind. Een belachelijke slashing actie van Darnell Nurse op Roope Hintz resulteerde een aantal minuten later niet in een 5-minute major, maar een reguliere powerplay van twee minuten. Dallas probeerde tevergeefs haar laatste strohalm te pakken, waarmee het verzet in Game 2 definitief was gebroken.

UP NEXT

Edmonton had haar zaken in Game 2 beduidend beter onder controle dan in de eerste ontmoeting. Buiten wat schaarse fases in de wedstrijd hadden de bezoekers het overwicht en kon Dallas geen vuist maken tegen de blue-line van de Oilers. Met een 1-1 tussenstand in de serie trekt het gezelschap weer richting Edmonton, waar morgenavond (!) 21:00 uur Nederlandse tijd Game 3 van start zal gaan. Het is de enige Conference Final die op een schappelijke Nederlandse tijd te bekijken is. Kijktip!

Tussenstand: Serie weer in evenwicht, 1-1

Cover photo: AP Photo/LM Otero

NHL Play-Offs: Panthers walsen over niet herkenbare Hurricanes heen

0

Game 2 van de Eastern Conference Final stond afgelopen nacht op het programma. Waar in Game 1 Carolina weer in oude gewoontes leek te vervallen, benutte Florida in optima forma de zwakke punten van de Hurricanes. Taak aan de ploeg van head coach Rod Brind’Amour om de zaken nu om te draaien, al was dat ogenschijnlijk aan dovemansoren gericht.

EASTERN CONFERENCE FINAL

GAME 2: CAROLINA HURRICANES – FLORIDA PANTHERS

Wat had Carolina er veel van verwacht na toch wel een lichte deceptie in de eerste wedstrijd van de Conference Final (ondanks de nog redelijke onderliggende stats). Florida zegevierde met 5-2 in Raleigh en men was er alles aan gelegen met een gelijke stand het vliegtuig naar Sunrise in te stappen voor de double header in Florida.

Vanaf de eerste face-off was er van die gedrevenheid weinig sprake. Wat de Hurricanes ook probeerden, de Panthers hadden vanaf minuut één de touwtjes in handen. Blue-liner Gustav Forsling opende binnen anderhalve minuut de score, door het onthutsende controlled exit % van de Canes wat verder naar beneden te duwen. De forecheck van Florida was hoog, waarmee ze kinderlijk eenvoudig de puck in de aanvallende zone heroverde en Forsling kon afdrukken, 0-1.

De schoten op doel waren in de eerste periode vrij schaars, maar dat weerhield Florida er niet van om in twintig minuten uit te lopen naar een 0-3 voorsprong. Na wat speldenprikken van de thuisploeg bracht Matthew Tkachuk — na andermaal kinderlijk eenvoudig puckverlies — de Panthers op 0-2. Het trio werd gecompleteerd door Sam Bennett, die op de powerplay het scorebord tot een stand van 0-3 omtoverde.

Het devies voor de Hurricanes was duidelijk. Gas erop in de tweede periode. In eerste instantie lukte dit direct via Sebastian Aho, ware het niet dat Brent Burns de puck een paar centimeter in de neutrale zone nog beroerde. Na lang videoberaad was het verdict uiteindelijk no goal en bleef het bij 0-3. Nog lamgeslagen van de tegenvaller bracht Sam Bennett binnen dertig seconden na het afkeuren met zijn tweede treffer van de avond de bezoekers in veilige haven, 0-4.

De Hurricanes (zeker ook de aanwezige fans) maakten in het restant van de wedstrijd een aangeslagen indruk en de 0-5 van Aleksander Barkov halverwege de derde periode gooide nog wat extra zout in de open wonden van de thuisploeg.

UP NEXT

Florida was dominant. In Game 1 en in Game 2. De regerend Stanley Cup kampioen speelt op het oog met de Hurricanes, die nu met haar tweede nederlaag in de serie op een 0-14 streak staan in de Conference Finals. De laatste zege in die Conference Finals dateert alweer uit 2006, toen de ploeg er uiteindelijk met de Cup vandoor ging.

Het meest dominant zijn de Panthers nog op defensief vlak. Florida houdt de Hurricanes (toch één van de teams met de meeste schoten op doel in de League) onder de twintig schoten en was afgelopen nacht het totaal van zeventien het laagste in de gehele play-offs van Carolina dit seizoen. Gesteund door een formidabele Sergei Bobrovsky en gevoelsmatig ligt deze hele serie nu al in een plooi. Maar als er één ploeg als een duvel uit een doosje de boel kan omdraaien, zijn het de Hurricanes wel.

Tussenstand: Florida leidt de serie met 2-0

Cover photo: James Guillory-Imagn Images

NHL Play-Offs: Stars stralen in derde periode tegen Oilers

0

Vier van de 32 franchises maken nog kans op die prachtige Stanley Cup. Dit wel zeggen dat ze zijn aanbeland in de Conference Finals. In het oosten neemt titelverdediger Florida Panthers het op tegen de oersterke Carolina Hurricanes en in het westen zien we een herhaling van de WCF van vorig jaar. Connor McDavid hoopt met zijn Edmonton Oilers opnieuw de Dallas Stars pootje te haken. Bij SportAmerika lees je of dat lukt!

WESTERN CONFERENCE FINAL

GAME 1: DALLAS STARS – EDMONTON OILERS

Een replay van de Western Conference Final in 2024. Toen gingen de Oilers er na zes wedstrijden met de Clarence S. Campbell Bowl vandoor. Twee teams die toen al aan elkaar waren gewaagd, maar met Mikko Rantanen in de gelederen moest de uitkomst voor de Stars nu anders worden. Een belangrijke rol was ook weggelegd voor de special teams. Met name de powerplay liet Dallas nogal in de steek vorig jaar. Dallas mag dan Rantanen hebben, de Oilers hebben nog steeds Connor McDavid en Leon Draisaitl. Zij lieten zich in de eerste periode meer dan eens gelden waarbij Draisaitl op knappe wijze de openingsgoal in deze serie voor zijn rekening nam.

Het waren de Oilers die de dienst uitmaakten in de openingsfase, maar dankzij een breakaway van Tyler Seguin lieten de Stars toch ook van zich horen. Hij maakte daarmee een einde aan een reeks van ruim 140 minuten zonder tegengoal voor Oilers-goalie Stuart Skinner. Edmonton schudde de tegenslag snel van zich af en ging weer op jacht naar de voorsprong. Een verdiende voorsprong op dat moment, maar ze moesten wel even geduld hebben. Pas na een minuut of zeven in de tweede periode was het Ryan Nugent-Hopkins die Jake Oettinger ten tweede male klopte. De aanvaller deed dit op de powerplay: 1-2. Dallas was nog niet van deze schrik bekomen of Evan Bouchard had de 1-3 al achter de kansloze Oettinger gelegd.

WERELD OP Z’N KOP

Veertig minuten gespeeld, een 1-3 voorsprong en vooral totale controle voor de Oilers. Geen enkele reden om te twijfelen aan een goed resultaat. Toch? Niemand die op dat moment kon vermoeden hoe de PPG van Miro Heiskanen deze wedstrijd volledig op zijn kop zou zetten. De Finse blueliner haalde hard uit vanaf de blauwe lijn en schonk de Stars het broodnodige vertrouwen. Edmonton bleek hardleers, want even later was het – weer op de powerplay – opnieuw raak voor de Stars. Nu was het Mikael Granlund die de bordjes gelijk hing: 3-3.

Het momentum was nu volledig van kant gewisseld. Van Matt Duchene was nog niet overdreven veel vernomen dit postseason, maar de veteraan koos een goed moment voor zijn eerste treffer. Ook hij deed ’t op de powerplay. In iets meer dan vijf minuten hadden de Stars een 1-3 achterstand omgezet in een 4-3 voorsprong. En daarmee een flinke dreun uitgedeeld aan deze Edmonton Oilers. Daar bleef het overigens niet bij. Met zijn tweede van de avond gaf Seguin zijn Stars een paar minuten voor tijd wat lucht met de 5-3. Het slotoffensief van Knoblauch en de Oilers werkte vervolgens averechts, want Esa Lindell deponeerde de puck vanuit zijn eigen zone in het lege doel voor de 6-3.

UP NEXT:

Wie na veertig minuten had gezegd dat de Stars deze wedstrijd zouden winnen, was waarschijnlijk even opgesloten. Edmonton was veel beter in de eerste twee periodes, volledig dominant en wist dat het doorgaans kan leunen op een sterke derde periode. Helaas voor Edmonton dit keer dus niet. Vooraf gaf Stars-coach Peter DeBoer aan dat zijn powerplay veel beter moest presteren dan vorig jaar in dezelfde matchup en zijn manschappen gaven daar gehoor aan. En hoe! Toch zal de voormalig jurist zijn team wel even moeten wijzen op die matige eerste veertig minuten. Die geven Kris Knoblauch dan weer reden tot optimisme richting Game 2 deze zaterdag (02.00 uur Nederlandse tijd).

Tussenstand in de serie: Dallas leidt met 1-0

Cover photo: Sam Hodde

NHL Play-Offs: Panthers luwen de storm in Carolina en pakken Game 1

0

Vier van de 32 franchises maken nog kans op die prachtige Stanley Cup. Dit wel zeggen dat ze zijn aanbeland in de Conference Finals. In het oosten neemt titelverdediger Florida Panthers het op tegen de oersterke Carolina Hurricanes en in het westen zien we een herhaling van de WCF van vorig jaar. Connor McDavid hoopt met zijn Edmonton Oilers opnieuw de Dallas Stars pootje te haken. Bij SportAmerika lees je of dat lukt!

EASTERN CONFERENCE FINAL

GAME 1: CAROLINA HURRICANES – FLORIDA PANTHERS

Slechts 48 uur waren de Florida Panthers gegund om bij te komen van die Game 7 in Toronto. Daar waar tegenstander Carolina vorige week vrijdag al klaar was met Washington in hun tweede ronde. Het deerde de Cats allerminst. Zij waren hun fysieke zelf en in deze serie zou dat heel goed het verschil kunnen maken. Beide teams zetten vroeg druk, beide teams wagen hun kans met de blauwe lijn, maar doorgaans kunnen de Panthers net wat beter het lichaam bespelen dan Carolina. De Canes daarentegen zijn meer van de shots on goal. En doorgaans de PK, maar dat laatste liet hen halverwege de eerste periode in de steek. Een backhand van Carter Verheaghe fopte Frederik Andersen voor de eerste goal in deze ECF.

Waar Carolina in de serie tegen Washington de lakens uitdeelde, daar kregen ze van de Panthers een koekje van eigen deeg. De Canes kregen nauwelijks tijd om keuzes te maken of er zat alweer een Cat op de nek. Na een foutje van Jordan Staal ontstond zo de 0-2 van Aaron Ekblad. Carolina had nu heel snel iets nodig en dat kwam er in de vorm van een aansluitingstreffer. Via de schaats van Sebastian Aho kwam deze curieus tot stand, maar de Caniacs vonden het prima! Lang stond die stand overigens niet op het bord. Vroeg in de tweede periode was het A.J. Greer die de marge weer op 2 goals bracht: 1-3.

DOMINANTE CATS

In het verloop van die tweede periode leken de Hurricanes wel meer grip op het duel te krijgen. Ze wisten de kansen voor Florida te beperken en zetten wat vaker Sergei Bobrovsky aan het werk. Helaas voor de Canes zonder resultaat. Dat resultaat viel wel aan de andere kant. Een PPG van Sam Bennett schoot Florida op 1-4 en het geloof van de Canes op dat moment aan gort. Daar wist Carolina zich geen raad mee. Normaal hebben zij de puck en bepalen zij wat er gebeurt. Nu was dit alles in handen van de titelverdediger. Van mentale of fysieke vermoeidheid was niets te merken en nadat Eetu Luostarinen er ook nog 1-5 van maakte, wisten ze in Raleigh wel hoe laat het was. Daar kon ook de PPG van Jackson Blake niets meer aan veranderen.

UP NEXT:

De Carolina Hurricanes hebben nu 13 (!!!) wedstrijden op rij verloren in een Conference Final. Dit gaat terug tot 2009 tegen de Penguins. Een statistiek dat niet lekker is voor het vertrouwen, zoals het spelbeeld in Game 1 dat ook niet was. Van Florida weten we dat ze het fysiek niet schuwen en tegen hun natuur in wilden de Hurricanes mee in dat spel. Voor Game 2 (vrijdag 02.00 uur Nederlandse tijd) zal Rod Brind’Amour zijn troepen moeten waarschuwen toch vooral niet mee te gaan in het spel van de Panthers. Hoe moeilijk dat soms ook zal zijn.

Tussenstand in de serie: Florida leidt met 1-0

Cover photo: James Guillory

Knicks en Thunder door naar Conference Finals

0

De Conference Finals van de NBA Playoffs 2025 zijn bekend. Oklahoma City Thunder en New York Knicks schakelden in game 7 en game 6 respectievelijk Denver Nuggets en Boston Celtics uit om hun plek in de halve finale te boeken.

Thunder deed dit door in game 7 definitief de serie in eigen huis tegen Nuggets te beslissen. Het duel zelf was niet heel erg spannend. In het tweede en derde kwart bleken de Thunder vooral het betere team te zijn op weg naar een 125 – 93 zege in eigen huis. Thunder mogen het nu in de Western Conference Finals op gaan nemen tegen Minnesota Timberwolves voor een plek in de NBA Finals

Hetzelfde geldt voor Knicks, die wonnen van Celtics in game 6 in New York. Ook New York deed dit met overmacht door vooral in het tweede en derde kwart beter te zijn dan de tegenstander. Met 119-81 wonnen Knicks het zesde duel van de serie en mogen ze zich opmaken voor de Eastern Conference Finals tegen Indiana Pacers.

FOTO: JOSHUA GATELEY / GETTY IMAGES NORTH AMERICA

NHL Play-Offs: Panthers halen opnieuw uit in Toronto en treffen Carolina in ECF

0

Later deze week zullen de Conference Finals beginnen. Drie van de vier teams waren al bekend. Afgelopen nacht bepaalden de Toronto Maple Leafs en de Florida Panthers in een zinderende Game 7 wie zich daar als laatste bij mocht voegen. Werd het de titelverdediger uit Sunrise of brachten Auston Matthews en consorten de Leafs-achterban in extase?

HALVE FINALE EASTERN CONFERENCE

GAME 7: TORONTO MAPLE LEAFS – FLORIDA PANTHERS

Voor de laatste overwinning van de Toronto Maple Leafs in een Game 7 moesten we bijna 7700 dagen terug. Ergens in 2004 versloeg de franchise de buren uit Ottawa in een allesbeslissend duel in de play-offs. Nu hadden ze die wereldse zege uit Game 6 om op terug te vallen. Een Game 6 waarin Auston Matthews zich liet zien, maar waarin vooral ook Joseph Woll zich toonde. De jonge sluitpost kreeg daar in de openingsfase van Game 7 ook weer alle gelegenheid toe. Zijn Leafs kwamen vanaf het begin onder zware druk van de Panthers te staan, maar Toronto zag hoe hun favorieten zich knap staande hielden.

In de tweede helft van de openingsperiode was het juist de thuisploeg met het initiatief. Alsof ze de Panthers even lieten uitrazen, kregen nu onder meer William Nylander en Scott Laughton hun kansen. Ook hier zonder succes, want Sergei Bobrovsky had voor de gelegenheid de beste versie van zichzelf meegenomen. De tweede periode begon met een schrikmoment voor de arbitrage, maar direct daarna namen de Cats het duel in een houdgreep. Na een uitstekende pass van Evan Rodrigues rondde blueliner Seth Jones bekwaam af. In Toronto kregen ze nauwelijks tijd om van de schrik te bekomen. Brad Marchand was als Bruin al een doorn in het oog van de Leafs, maar is dat als Panthers nog altijd. Dankzij zijn arbeid kon Anton Lundell voor 0-2 zorgen.

PIJNLIJK

Voor Toronto was de schade op dat moment nog te overzien. Dat veranderde nadat Jonah Gadjovic halverwege de tweede voor 0-3 zorgde. Net als in die ontluisterende Game 5 (1-6 Panthers) begon het gejoel al vanaf de tribune. Echter kwamen de Leafs met ’t enige juiste antwoord. Max Domi profiteerde van een slechte wissel bij Florida en zorgde voor aansluiting. Niet voor lang. Nog geen minuut na die goal legde Eetu Luostarinen de Leafs-fans weer het zwijgen op met de 1-4.

Met nog 20 minuten om het seizoen – en het gezicht – te redden, stonden de Maple Leafs voor een loodzware opdracht. Van Mitch Marner werd niks vernomen, Auston Matthews lag aan banden en William Nylander had zijn kansen al gehad in de eerste periode. In die derde periode zou het echter nog veel erger worden. Sam Reinhart liet Woll kansloos na een schot direct na een face-off en Brad Marchand beloonde zichzelf voor een prima wedstrijd met een empty-netter in de slotminuten. Veel Leafs-fans kregen dat al niet meer mee. Zij hadden de uitgang al opgezocht en zich neergelegd bij een volgende teleurstelling. Florida won Game 7 met dezelfde cijfers waarmee het Game 5 won: 6-1 en gaan door naar de Eastern Conference Final tegen Carolina.

UP NEXT:

Tja, wat nu voor de Toronto Maple Leafs? Wie het weet, mag het zeggen. Jaar in, jaar uit kregen de sterren het vertrouwen van ’t management, maar jaar in jaar uit kwamen ze tekort. Nu lopen de contracten van Mirch Marner en John Tavares af. Het is bijna ondenkbaar dat de club met hen zal verlengen, want ooit zal er toch iets moeten gebeuren. Niemand zal ontkennen dat deze franchise genoeg intrinsiek talent heeft, maar op het moment dat de play-offs starten, weten onder meer Marner en Matthews dat aardig te verbergen. Niet altijd, maar wel te vaak. Het contract van Leafs-president Brendan Shanahan loopt volgende maand af en ook hij zal moeten vrezen voor zijn baan. Het is een understatement, maar het beloven hectische maanden in Toronto te worden.

Voor Florida geldt precies het tegenovergestelde. Deze franchise is gebouwd voor het postseason. Zelfs nu Matthew Tkachuk al negen wedstrijden droog staat. In Game 7 bewezen de Cats hoe goed ze daadwerkelijk kunnen zijn als het moment er echt om vraagt. Het is voor hen echter te hopen dat er nog wat energie in de tank zit, want tijd om te rusten is er niet. Vanaf woensdag (02.00 uur Nederlandse tijd) zijn de Carolina Hurricanes de tegenstander in de finale van de Eastern Conference. Een tegenstander die uitgerust is en eindelijk eens die horde richting de SCF wil nemen.

Eindstand in de serie: Florida wint met 4-3

Cover photo: John E. Sokolowski