Home Blog Pagina 61

Stanley Cup Final: Draisaitl goudhaantje van Oilers in Game 1

2

En toen waren er nog 2… Afgelopen nacht zijn de Edmonton Oilers en Florida Panthers begonnen aan de eindstrijd om Lord Stanley’s Cup. Het zijn dezelfde teams als vorig jaar in de finale, maar krijgen we ook dezelfde uitkomst? Bij SportAmerika blijf je op de hoogte!

STANLEY CUP FINAL

GAME 1: EDMONTON OILERS – FLORIDA PANTHERS

Elkaar even aftasten en beloeren? Toch even die kat uit de boom kijken in zo’n eerste wedstrijd? Nee, niets van dat al in deze clash tussen de beste in het westen en de sterkste van het oosten. Het was vanaf het begin fysiek, het ging in een geweldig tempo én er werd snel gescoord. Slechts 66 seconden had Leon Draisaitl nodig om zijn naam op het scoreformulier te krijgen. De Duitser opende de score en wakkerde daarmee het vuurtje op de tribunes in Edmonton nog iets meer aan. In Canada snakken ze naar een Stanley Cup en nu moet het er maar weer eens van komen!

Het waren ook de Oilers die de overhand hadden in die eerste periode. Tegen deze Florida Panthers is dat echter geen enkele garantie voor succes. Dat bleek ook nu wel weer. Dankzij een wat curieuze treffer bracht Sam Bennett de bezoekers langszij. Oilers-coach Kris Knoblauch ging tegen de beslissing in beroep, maar kreeg daar al snel spijt van. Uit de powerplay die daar op volgde, was het namelijk Brad Marchand die Florida voor het eerst in deze finale op voorsprong schoot: 1-2.

De tweede periode was koud onderweg toen Bennett opnieuw Stuart Skinner klopte. Die 1-3 was de aanzet tot een dominante periode van de Cats, maar niet voordat Viktor Arvidsson voor een snelle aansluiting zorgde. Na die 2-3 waren het dus de Panthers die joegen op meer goals, maar telkens Skinner op hun weg vonden. Het brak Florida halverwege de derde periode op dat zij in de tweede niet meer afstand hadden genomen. Mattias Ekholm keerde in Game 5 tegen de Stars terug in de line-up van de Oilers en liet nu zijn waarde blijken door de 3-3 binnen te schieten.

WÉÉR DRAISAITL

Nu waren het weer de Oilers die de bovenliggende partij waren. Het lukte hen – of de Panthers – echter niet om dit duel binnen zestig minuten te beslissen. De neutrale kijker had daar geen enkel probleem mee, want nu duurde dit feest immers nog wat langer! In deze overtime veranderde niet veel aan het spelbeeld. Edmonton hield het initiatief, maar moest waakzaam zijn voor de uitbraken van Florida.

Een schot van Kasperi Kapanen leek de Oilers al aan de winst te helpen, maar die inzet spatte uiteen op het aluminium. In de slotminuten schoot Tomas Nosek de puck over het glas en kreeg Edmonton een late powerplay. Dit buitenkansje lieten de Oilers niet liggen. De man die de score opende, zorgde vlak voor het verstrijken van de eerste verlenging ook voor het slotakkoord. Draisaitl was de gevierde man, maar we mogen in deze toch zeker ook de inbreng van Connor McDavid en Corey Perry niet vergeten.

UP NEXT:

Wat we vorig jaar al zagen, werd ook nu duidelijk. Deze twee geweldige teams ontlopen elkaar vrijwel niets. In onze NHL Power Play Podcast wezen we al op het belang van de special teams en voor de verandering hadden we eens gelijk. De powerplay van Edmonton hielp hen inderdaad aan die oh zo belangrijke eerste zege. Belangrijk omdat Florida in uitwedstrijden vrijwel niet te verslaan is in dit postseason. Komende zaterdag (02.00 uur Nederlandse tijd) staat Game 2 op het programma en als Game 1 een voorbode is op wat komen gaat, mogen we ons ook dan weer verheugen op een geweldig duel tussen twee formidabele teams!

Tussenstand in de serie: Edmonton leidt met 1-0

Cover photo: Perry Nelson

NHL Play-Offs: preview Stanley Cup Final tussen Edmonton Oilers en Florida Panthers

0

Van 32 gingen we naar 16, naar 8, naar 4 en uiteindelijk houden we er 2 over die gaan strijden om Lord Stanley’s Cup. Voor het eerst sinds 2008 en 2009 vinden we twee jaar op rij dezelfde clubs terug in deze finale. Toen waren het de Penguins en Red Wings. Nu zijn het de Panthers en Oilers die vanaf donderdag 5 juni (02.00 uur Nederlandse tijd) de degens opnieuw kruisen om de heilige graal in het ijshockey. Bij SportAmerika volgen we de Stanley Cup Final natuurlijk op de voet, maar eerst blikken we nog even vooruit!

PREVIEW STANLEY CUP FINAL 2025

We hebben dus dezelfde finalisten als vorig jaar, maar maakt dit dat we ook hetzelfde verloop kunnen verwachten als in 2024? Niet helemaal. Om te beginnen hebben de Oilers nu het thuisvoordeel en juist dat bleek vorig jaar doorslaggevend. Het waren immers de Panthers die in Game 7 – in hun Sunrise – de beslissing forceerden. Ook hebben diezelfde Oilers minder wedstrijden gespeeld om hier te komen. Vorig seizoen hadden ze 18 wedstrijden nodig om in de finale te komen. Nu hadden Connor McDavid en consorten aan zestien duels genoeg. Eentje minder zelfs dan Florida, dat natuurlijk die lange serie tegen Toronto had.

We beginnen onze preview ook met de titelhouder. Florida zag in het off-season in Oliver Ekman-Larsson, Brandon Montour en Vladimir Tarasenko was spelers vertrekken die echt wel van waarde waren in 2024. General manager Bill Zito panikeerde niet, wist dat zijn team sterk genoeg was om betrekkelijk eenvoudig de play-offs te halen en sloeg vlak voor de trade deadline ongenadig hard toe. Seth Jones werd overgenomen van de Blackhawks, maar vooral de trade voor Brad Marchand was opmerkelijk. De veteraan was voorbestemd om zijn gehele leven een Bruin te blijven tot Florida op z’n pad kwam. Daar werd hij direct opgenomen door de kern en is Marchand ook deze play-offs weer van enorme waarde.

CATS OP HALVE KRACHT?

Over het reguliere seizoen van de Panthers kunnen we vrij kort zijn. Dat was voor hen een formaliteit. Op weg naar het postseason kwamen de Cats echter wel degelijk wat obstakels tegen. Zo was er na de 4Nations de blessure bij Matthew Tkachuk en miste Aaron Ekblad de tweede seizoenshelft vanwege een dopingschorsing. In de Atlantic Division was de top 3 al betrekkelijk vroeg bekend waardoor Paul Maurice zijn manschappen aan het einde van de rit zelfs wat rust kon geven. Het deerde de Panthers-coach niet dat Toronto en Tampa Bay boven hen eindigden in de divisie. Zijn vizier was vanaf oktober al gericht op de play-offs. Daar moest het gebeuren voor de Florida Panthers. Alweer!

Als je de Panthers zag spelen in dat reguliere seizoen kreeg je het idee dat het vaak in de derde of vierde versnelling ging. Dat ze gemiddeld tot slechts 3 goals per wedstrijd kwamen, onderstreept dit wel een beetje. Met gemiddeld 2.72 goals tegen per duel hadden ze het defensief veel beter voor elkaar. Slechts zes clubs deden dit namelijk beter. De Cats scoorden niet best wat gemiddeld save percentage betreft. Met .896 begaven ze zich in de middenmoot, maar dat had zo z’n oorzaken. Sergei Bobrovsky deed ’t met .905 naar behoren, maar het hielp niet dat Spencer Knight na de Seth Jones-trade werd ingeruild voor Vitek Vanecek. Volgers wisten wel dat dit de Panthers nauwelijks boeide. Eenmaal aangekomen in het postseason zou Bobrovsky het wel doen. Zoals hij dat ook de laatste twee seizoenen al had gedaan.

INDRUKWEKKENDE EERSTE RONDE…

Eind april kregen we dan echt het ware gezicht van deze Florida Panthers te zien. Fans en kenners tipten de Tampa Bay Lightning als favoriet in The Battle of Florida, maar de Cats lieten er geen misverstand over bestaan wie de beste was. Met 6-2 veegden de Panthers de vloer van de Amalie Arena aan met de Lightning in Game 1 en werd de toon voor de rest van de serie gezet. Een serie die overigens maar vijf wedstrijden duurde. Tampa Bay zal zich de laatste jaren zelden zo kansloos hebben gevoeld in een best-of-7. Matthew Tkachuk bleek namelijk goed hersteld van zijn blessure en scoorde 3 goals.

Dit gaf de Panthers vertrouwen voor de tweede ronde, maar die begonnen ze ronduit slecht. Of Toronto begon voor eigen publiek gewoon heel sterk, dat kan natuurlijk ook. Hoe dan ook keek Florida na twee wedstrijden tegen een 0-2 achterstand aan. Het scheelde niet veel of de Leafs hadden zelfs een 3-0 voorsprong in de serie genomen. Echter trok Brad Marchand met een GWG in overtime het momentum naar de Panthers.

EN INDRUKWEKKENDE CONFERENCE FINAL

Na twee relatief simpele overwinningen leken de Maple Leafs nu rijp voor de slacht, maar in Game 6 gaf Toronto opeens een teken van leven. Een eenmalige opleving zo bleek later, want Game 7 in Toronto werd eenrichtingsverkeer voor de Panthers. Zij wonnen met 6-1 en lieten de Leafs en hun achterban gedesillusioneerd achter.

Liefhebbers gingen eens goed voor de Eastern Conference Finals zitten. Florida had bij tijd en wijle veel indruk gemaakt, maar dat gold zeker ook voor de Carolina Hurricanes. Een club die snakt naar een Stanley Cup Final en eenvoudig had afgerekend met de Devils en Capitals. Al heel snel bleek dat deze Panthers van een heel andere orde zijn.

Tegen alle verwachtingen werden de Canes een speelbal voor de titelverdediger. Na drie wedstrijden stond het niet alleen 3-0, maar waren de doelcijfers ook enorm pijnlijk voor Carolina: 16-4 in het voordeel van de Cats. Met winst in Game 4 wisten de Hurricanes nog wel een smadelijke sweep te voorkomen, maar Game 5 ging “gewoon” weer met 5-3 naar Florida. Voor het derde jaar op rij plaatsten zij zich voor de Stanley Cup Final.

LEERGELD OILERS MOET ZICH UITBETALEN

In die finale stuiten ze dus op een oude bekende. Vorig jaar dreigden de Oilers volledig weggevaagd te worden na drie wedstrijden, maar Edmonton richtte zich enorm knap op om de volgende drie duels te winnen. Over die dramatisch verlopen zevende wedstrijd willen ze in Canada liever niet herinnerd worden. Die nederlaag gaf de Oilers echter wel de munitie die nodig was om dit seizoen ijzersterk terug te komen. En met nog meer motivatie.

In de Amazon Prime-documentaire Inside The NHL was de frustratie bij Connor McDavid met bakken van het scherm te scheppen na die verloren finale. Niemand die er dan ook aan twijfelde dat de beste speler van het moment samen met zijn maatje Leon Draisaitl en wat gerichte aankopen dit jaar weer een gooi naar het allerhoogste zouden doen.

Dit keer was Kris Knoblauch vanaf de start eindverantwoordelijke. Die start verliep weer niet grandioos, maar Edmonton nestelde zich al heel snel in de kopgroep van de Pacific Division. Aanvallend namen McDavid en Draisaitl zoals te doen gebruikelijk het leeuwendeel van de punten voor hun rekening en defensief bleven er vraagtekens. Net als in Florida hadden de Oilers echter maar één ding voor ogen: de play-offs. Die bereikten zij als derde van de Pacific Division en mochten zich daarom weer opmaken voor de traditionele eerste ronde tegen de LA Kings.

WANKELE START

Die openingsronde verliep voor de Oilers echter allesbehalve traditioneel. De laatste jaren hadden ze weinig moeite met de Kings, maar nu schoot LA uit de startblokken. Bij een 2-0 voorsprong in de serie ging het voor de Kings echter volledig mis in Game 3. Rare beslissingen, maar vooral een steeds sterker wordend Edmonton bleek teveel van het goede voor de enige afgevaardigde uit Californië. Met McDavid en Draisaitl eens te meer als grote aanjagers trokken de Oilers deze zeer doelpuntrijke serie naar zich toe in zes wedstrijden.

Door die vele tegengoals besloot Kris Knoblauch al in de eerste ronde Stuart Skinner te vervangen door backup Calvin Pickard. Die deed het aanvankelijk prima tegen de Golden Knights, maar moest zich noodgedwongen laten vervangen na Game 2. Edmonton had op dat moment een even verrassende als verdiende 2-0 voorsprong in de best-of-7 maar gezien de vorm van Skinner tegen LA was men er niet gerust op.

MOTOR WORDT WARM

Nergens voor nodig, zo bleek. Vegas trok in Edmonton weliswaar Game 3 nog naar zich toe, maar gedragen door een bij vlagen magnifieke Stuart Skinner maakten de Oilers het al na vijf wedstrijden af. Wat voor Knoblauch vooral geruststellend moet zijn geweest, is dat in dit postseason steeds vaker andere spelers dan McDavid en Draisaitl bijdroegen aan het succes.

Dat kwam ook als geroepen voor de Oilers. De volgende horde richting de Stanley Cup Final was namelijk een flinke. Te weten de Dallas Stars. Misschien wel het diepste roster van allemaal, maar zelfs Mikko Rantanen kon niet voorkomen dat de Stars veel te vaak werden weggespeeld door Edmonton. Ryan Nugent-Hopkins was één van de spelers die zijn Oilers aan de hand nam en Stuart Skinner liet zich eveneens van zijn beste kant zien.

Voeg daarbij nog de aanwezigheid van een Evan Bouchard en Corey Perry aan toe en je krijgt een gezelschap dat in vijf wedstrijden al kan afrekenen met de ambitieuze Stars. Dit was een serie die niet voldeed aan de verwachtingen, maar daar hebben de Oilers vanzelfsprekend geen boodschap aan. Zij waren simpelweg veel te sterk en krijgen dat wat ze wilden: een kans op revanche in de Stanley Cup Final.

WAT MOGEN WE VERWACHTEN?

Wordt dit een finale tussen het fysieke ijshockey van de Panthers en het snelle, wat vloeiender spel van de Oilers? Dat kan. Beide teams hebben echter ook al bewezen heel goed in een andere rol te kunnen functioneren. Zelfs de Oilers! Edmonton laat dit postseason niet na op het lichaam te spelen. Kijk bijvoorbeeld maar naar het aantal hits van Zach Hyman (111 tijdens play-offs, 59 tijdens het gehele reguliere seizoen). Helaas voor de Knoblauch is Hyman geblesseerd. Hij zal gemist worden, maar het is niet ondenkbaar dat een ander nu het vuile werk gaat opknappen. Deze versie van de Oilers maken namelijk wel de indruk daar niet voor weg te lopen.

Met de Panthers kunnen we ook alle kanten op. Zij beheersen bijna tot in de perfectie de kunst om onder de huid van de tegenstander te kruipen. Vergeleken met vorig jaar misschien zelfs nog wel beter door de komst van Marchand. Aan de andere kant kunnen jongens als Matthew Tkachuk, Sam Bennett, Aaron Ekblad en ga zo maar door natuurlijk ook technisch uitstekend uit de voeten. En de Panthers hebben natuurlijk Sergei Bobrovsky. Een goalie die zich nu al jaren heeft bewezen in het postseason en een net wat stabieler indruk maakt dan Stuart Skinner. Hoe goed Skinner in zijn laatste wedstrijden ook was.

WAT DENKT DE REDACTIE?

PREVIEW HANS:

Volgens mij zijn de Panthers in staat om nog steeds een versnelling hoger te schakelen als de situatie daar om vraagt. Defensief zijn ze denk ik net wat beter en Bobrovsky is gewoon een betere goalie dan Skinner. Aan de andere kant willen McDavid en Draisaitl niet nog eens die sportieve ellende van vorig jaar meemaken. Ik ben alleen bang dat de Oilers het gemis van Hyman gaan voelen en na Game 6 de Panthers de hand moeten schudden.

Niet in de laatste plaats ook omdat de Panthers het uitvoordeel hebben in deze serie. Huh? Ja, precies… Florida speelde in deze play-offs tien wedstrijden buitenshuis en verloor alleen die eerste twee duels in Toronto. Matthew Tkachuk, Sam Bennett, de hopelijk weer topfitte Sam Reinhart en zeker Brad Marchand kicken op al die vijandigheid en dan is Rogers Place in Edmonton de komende tijd voor hen het paradijs!

PREVIEW DENNIS:

Canada gaat voor het eerst sinds 1993 weer een Stanley Cup-kampioen vertegenwoordigen. De ploeg van head coach Kris Knoblauch begon de play-off campagne twijfelachtig tegen Los Angeles Kings, maar heeft na de ommekeer in Game 3 laten zien waarom het zo’n juggernaut van een roster heeft. Klinkt mijn voorspelling u bekend in de oren? Dat kan zeker kloppen, want voorafgaand aan de Stanley Cup Final van vorig jaar zei ik inderdaad exact hetzelfde. Toch heb ik er in de editie van 2025 meer vertrouwen in.

Natuurlijk spraken de cijfers voorafgaand aan de play-offs niet in het voordeel van de Oilers. Het einde van het reguliere seizoen was average en was het begin tegen LA ook niet rozengeur en maneschijn. Sindsdien is de motor gaan draaien in Alberta en kijken de Oilers tegen een 12-2 record (waarvan één derde periode bust tegen Dallas) aan. Bovendien is gevoelsmatig de route van Edmonton met LA Kings, Vegas Golden Knights en Dallas Stars zwaarder geweest dan Tampa Bay Lightning, Toronto Maple Leafs en Carolina Hurricanes. Laat er geen misverstand over bestaan: De drie teams in het oosten zijn allesbehalve een walk-in-the-park.

Om niet te vergeten dat de Oilers dit postseason een stuk dieper vertegenwoordigd zijn ten opzichte van vorig seizoen. Zonder McDavid en Draisaitl was het in 2024 allemaal maar met hangen en wurgen. Dit postseason kan Knoblauch bouwen op Ryan Nugent-Hopkins, is Corey Perry van grote waarde, gaat Jake Walman vrolijk verder met het overstijgen van de verwachtingen en is Stuart Skinner dan ein-de-lijk wakker geworden.

CONCLUSIE:

Zeg ik daarmee dat de Panthers niet goed zijn? Zeker niet! Integendeel. De Panthers behalen niet voor niets voor het derde jaar op rij de Stanley Cup Final en hebben op de bepalende momenten tegen zowel Tampa Bay, Toronto als Carolina laten zien dat ze er kunnen staan. De sleutel in deze gehele serie gaat vooral liggen op de special teams en zal Edmonton een strijdplan klaar moeten hebben voor de forecheck van de Panthers.

Hans vroeg me het kort te houden.. Excuses! Edmonton stapt nu wél na zeven wedstrijden als winnaar van het ijs.

Cover photo: Joel Auerbach

New York Knicks ontslaan Thibodeau na mislopen NBA Finals

0

New York Knicks namen duidelijk dit seizoen met niks minder genoegen dan de NBA Finals, zo blijkt een paar dagen nadat ze uitgeschakeld werden door Indiana Pacers in de Eastern Conference Finals. Tom Thibodeau is ontslagen als head coach.

De voormalig head coach van de Chicago Bulls en Minnesota Timberwolves begon in 2020 aan zijn periode bij de Knicks. In elk seizoen zouden ze de playoffs halen behalve 2021-22, het tweede seizoen onder Thibodeau. In het eerste seizoen verloren ze in de eerste ronde, terwijl in 2022-23 en 2023-24 de Conference Semifinals het eindstation was. Dit jaar bleken de Conference Finals het eindpunt, waarin Indiana met 4-2 te sterk was. Nu moeten New York dus op zoek naar een nieuwe head coach.

NHL Update: Blashill naar Chicago, Lambert naar Seattle en Darche nieuwe GM op Long Island

1

Het heeft even geduurd alvorens er een nieuwe NHL update gepubliceerd werd, maar niet zonder reden. Jeff Blashill werd na een lange zoektocht uiteindelijk als nieuwe head coach in Chicago aangesteld en neemt Mathieu Darche het stokje van Lou Lamoriello over bij New York Islanders. Ook uit Seattle kwam er positief nieuws, waar GM Jason Botterill in zijn zoektocht naar een opvolger van Dan Bylsma uiteindelijk uit kwam bij voormalig Islander Lane Lambert.

JEFF BLASHILL NIEUWE HEAD COACH IN WINDY CITY

De kogel is in Windy City dan eindelijk door de kerk. Chicago Blackhawks heeft met Jeff Blashill haar 42e head coach uit de franchisegeschiedenis aangesteld. De 51-jarige Amerikaan volgt daarmee interim Anders Sörensen – die overigens wel als assistent aanblijft – op en begint na Detroit Red Wings aan zijn tweede avontuur als head coach in de NHL. De voorbij drie seizoenen was Blashill als assistent van Jon Cooper bij Tampa Bay Lightning actief.

Dat het Front Office in Chicago uiteindelijk bij Blashill uitkwam, stond niet op voorhand in de sterren geschreven. GM Kyle Davidson hengelde nadrukkelijk naar de diensten van University of Denver (en Team USA U20) head coach David Carle, maar na vele gesprekken besloot de talentvolle Amerikaan zijn contract in Colorado open te breken. Vooral het gebrek aan toekomstperspectief in Windy City was een belangrijke reden voor Carle om uiteindelijk een ‘nee’ aan de Blackhawks te verkopen.

Blashill krijgt een Chicago onder zijn hoede wat op moment van schrijven niet van het exceptionele geweld uitpuilt. Ook komend seizoen heeft het er alle schijn van dat de roodhemden één van de zwakste rosters in de League hebben en de kans op het postseason nagenoeg nul is. Toch is er voor de fans in Illinois een reden om met belangstelling aankomend seizoen aan te vangen. Blashill heeft in zijn Detroit-jaren bewezen het maximale uit jonge prospects (Dylan Larkin, Tyler Bertuzzi, Lucas Raymond en Moritz Seider) te kunnen halen. Iets wat in de huidige situatie van de Blackhawks een absolute must is. Bovendien ondersteunen zijn ijzersterke prestaties in de NCAA en de AHL de keuze van het Front Office in Chicago.

BOUWEN AAN DE CORE

Bovenaan de lijst met prospects prijkt unaniem de naam van Connor Bedard. Hoewel de jonge Canadees reeds twee volle seizoenen NHL achter zijn kiezen heeft, is de centre nog altijd slechts 19 jaar oud. Het seizoen 2024 – 2025 was overigens niet de gewenste stap extra voor Bedard. Zichtbaar gefrustreerd met de huidige gang van zaken in Chicago liet de Canadees regelmatig zijn emoties voor het oog van de camera de vrije loop. Daarbuiten zal Blashill ook een flink pak andere jonge honden onder zijn hoede krijgen. Artyom Levshunov, Kevin Korchinski, Oliver Moore, Sam Rinzel, Ryan Greene, Frank Nazar en daarbij ook nog de aankomende third overall van 2025 moeten de core van Chicago gaan vormen.

Toch zal ook veel van de prestaties van Blashill afhangen van de aankomende zomerperiode. GM Kyle Davidson kan om meerdere redenen flink aan de bak op de markt. De ruimte in cap space is gigantisch, maar heeft aan de andere kant weer het nadeel dat – mede door de ophoging van diezelfde cap space – meer teams in hetzelfde schuitje belanden en menig Free Agent de huidige Blackhawks niet bovenaan het verlanglijstje hebben staan. Meer in de lijn der verwachting zou het traden van een aantal jonge assets liggen. Niet iedere prospect zal zich als serieuze top-six speler ontwikkelen en geeft het Chicago wat meer leverage in de onderhandelingen (picks + prospects als combi is goud waard).

Grootste taak voor Blashill in de beginweken zal voornamelijk de mindset van Bedard in positieve zin zien te veranderen zijn. Met een duidelijk plan vanuit het Front Office als ondersteuning moet er gebouwd worden aan de toekomst. Na een drietal jaren door de ondergrens zakken is het nu tijd om de weg naar boven weer in te zetten.

MATHIEU DARCHE NEEMT STOKJE OVER VAN LAMORIELLO

Zeven jaar lang was New York Islanders onder leiding van Lou Lamoriello een beetje een ‘kabbelend beekje’. Met weinig veranderingen hield de inmiddels 82-jarige ‘Lou’ vast aan zijn vertrouwde werkwijze, die hem in New Jersey aan menig Stanley Cup hielp en hem uiteindelijk in 2009 meer dan terecht een plek in de Hockey Hall of Fame gaf.

Ook op Long Island ging het met diezelfde werkwijze in het begin voorspoedig. De Amerikaan nam het stokje aan het begin van het seizoen 2018 – 2019 over en bouwde gestaag aan een team dat uiteindelijk in de COVID-seizoenen 2020 en 2021 tot respectievelijk de Eastern Conference Final en de tweede ronde van de Eastern Conference reikte. Hoewel menig beslissing omgeven was door rook en mysterie (op sommige momenten zelfs intern) was er eindelijk (voor het eerst sinds de glorietijden begin jaren ’80) weer eens wat stabiliteit te bekennen in New York.

Toch was er de laatste twee jaar behoorlijk wat frictie tussen het Front Office en met name de fanschare. Met een gloednieuwe UBS-Arena geopend in november 2021 was iedereen op Long Island er klaar voor om als serieuze contender door het leven te gaan, maar strookte het gevoerde beleid van Lamoriello niet bij de ambities en het gevoel op de tribunes. Mening (top) Free Agent kwam de voorbije jaren niet naar Long Island en staat de franchise sindsdien stil in haar potentieel.

FRISSE WIND ONDER DARCHE.. TOCH?

Nadat het aflopende contract van Lamoriello in april niet vernieuwd werd, is de Board in haar zoektocht naar een opvolger uiteindelijk bij Mathieu Darche uitgekomen. De voormalig forward van onder meer Columbus Blue Jackets, San Jose Sharks, Tampa Bay Lightning en Montreal Canadiens ging direct nadat hij zijn schaatsen aan de wilgen had gehangen het zakenleven in.

Via diverse rollen buiten het ijshockey (in 2019 was hij kortstondig de Vice President of Sales and Marketing bij Delmar International), streek hij (na het vertrek van Steve Yzerman naar Detroit) als assistent GM bij Tampa Bay Lightning neer. In de tandem met Julien BriseBois won het duo back-to-back Stanley Cup titels in 2020 en 2021 en richtte Darche zich met name op spelersontwikkeling en de scouting.

Met een frisse wind door de de UBS-Arena keken de fans reikhalzend uit naar de introductie persconferentie van Darche, die afgelopen week werd gehouden. Hopend op een “nieuw geluid” en nieuwe ideeën lijken die wensen op de korte termijn grotendeels geparkeerd te kunnen worden. Darche liet er geen gras over groeien en kondigde aan dat zowel de gehele AHL-staf als huidig head coach Patrick Roy aan zullen blijven, maar voegde hij eraan toe dat het Front Office op dit moment geen reden ziet om de aanwezige core op Long Island uit elkaar te trekken.

LAMORIELLO 2.0

Hiermee krijgt men als Islanders-fan een beetje de ‘Lamoriello 2.0’ vibes en is het vooral de vraag wat er uiteindelijk gaat veranderen in New York. Zo heeft de Canadees veel vertrouwen down the middle met (op dit moment) Mathew Barzal, Bo Horvat, Jean-Gabriel Pageau en achterop lijken Alexander Romanov, Adam Pelech, Ryan Pulock en Noah Dobson zeker van hun zaak te zijn. Bovendien gaf Darche buiten dat weinig prijs over zijn visie en krijgen de fans nog altijd geen duidelijke openheid van zaken (iets wat aan de andere kant van New York tien jaar geleden wél voor rust zorgde).

Toegegeven. New York Islanders is ondanks de flinke gaten op het roster nog altijd niet van dien aard volledig teardown te moeten gaan. Het is zeker een core die waar je als basis voor een retool prima op kan bouwen, maar vooral de fans hadden toch meer gehoopt op een toekomstgericht beleid in plaats van het voortborduren op het verleden. Het komende seizoen zal voor Darche er vooral één zijn van evalueren en kijken wat voor vlees er daadwerkelijk in de kuip zit. Er zullen zeker dingen anders gaan onder het bewind van Darche, maar voor nu is dat nog niet zichtbaar.

LANE LAMBERT DERDE FRANCHISE HEAD COACH SEATTLE

Seattle Kraken heeft een kleine maand na het ontslag van Dan Bylsma afgelopen week haar derde head coach uit de franchisegeschiedenis aangesteld. Lane Lambert zal vanaf komend seizoen de honneurs waarnemen en begint daarmee na New York Islanders aan zijn tweede avontuur als head coach in de NHL. In de eindronde krijgt Lambert uiteindelijk de voorkeur boven Capitals-assistent Mitch Love, die overigens nog altijd in de running is op de beschikbare positie bij Pittsburgh Penguins.   

Geboren in Melfort, Canada speelde Lambert 283 wedstrijden in de NHL, verdeeld over Detroit Red Wings, New York Rangers en Quebec Nordiques. Nadat de forward zijn schaatsen aan de wilgen hing, bouwde hij aan een groot CV als coach in de NHL. Zo was hij lang de rechterhand van Barry Trotz bij Nashville Predators, Washington Capitals en New York Islanders, alvorens hij door Lamoriello uiteindelijk als vervanger van diezelfde Trotz naar voren werd geschoven op Long Island. Afgelopen seizoen fungeerde Lambert als assistent van Craig Berube bij Toronto Maple Leafs, die uiteindelijk in de tweede ronde van de play-offs tegen Florida Panthers haar Waterloo vonden.

OUDE BEKENDE

In het westen van de Verenigde Staten komt hij direct een oude bekende tegen. Huidig Kraken-captain Jordan Eberle acteerde gedurende zijn tijd in New York in het shirt van de Islanders, iets wat ook zeker in de keuze van GM Jason Botterill heeft meegespeeld. Wat verder een belangrijke graadmeter was voor het Front Office in Seattle was de spelopvatting en de toekomstvisie van Lambert voor de Kraken. Met onder meer een Stanley Cup titel in 2018 bij de Capitals en de runs met de Islanders in 2020 en 2021 in zijn (assistent)bagage, heeft het Front Office ook direct iemand die het klappen van de play-off zweep kent.

Grootste taak voor Lambert in het vijfde seizoen sinds de inauguratie van de Kraken, zal het ontwikkelen van de jonge core (Matty Beniers, Shane Wright, Jani Nyman en Berkly Catton) zijn en dat tegelijkertijd combineren met het hengelen naar de play-off tickets. Met een leuke mix aan jong talent en gevestigde namen is de hoop en verwachting bij zowel het Front Office als de fans dat ontwikkeling en prestaties hand in hand gaan.

Cover photo: Brad Penner – Imagn Images

Pacers schakelen Knicks uit voor plek in NBA Finals

0

Nadat Oklahoma City Thunder in de Western Conference een paar dagen geleden na vijf duels al hun plek in de NBA Finals 2025 hadden geboekt, was het in de nacht van zaterdag op zondag de beurt aan Indiana Pacers om dit te doen.

Pacers wonnen na zes duels van New York Knicks. Indiana nam de controle in de serie eigenlijk tijdens de eerste twee duels van de serie, die in New York plaatsvonden. Pacers wonnen allebei de duels en gingen zo met een 2-0 voorsprong richting Indiana. Omdat de Knicks game drie wonnen, zat een sweep er niet in. Pacers wonnen vervolgens game 4, waarna Knicks zichzelf in leven hielden door in eigen huis game 5 te winnen. Game 6 van de serie ging dankzij een sterke tweede helft uiteindelijk naar Indiana, waardoor zij het vanaf komend weekend op gaan nemen tegen Thunder om de titel. Pascal Siakam werd uitgeroepen als MVP van de Eastern Conference Finals.

Foto: Michael Conroy / Associated Press

MLB Dutch Watch: Ozzie slaat er op los, ook Bogaerts goed bezig

0

Het was een week met wisselend succes voor de Team Kingdom-spelers. Zo heeft Ozzie Albies het aan slag behoorlijk op de heupen, maar blijven zijn teamgenoten van de Braves wat achter. In San Diego toonden de Padres verschillende gezichten en dat gold eveneens voor Ceddanne Rafaela en zijn Boston Red Sox. Met deze Dutch Watch ben je weer helemaal op de hoogte van hun prestaties en die van de overige Oranje-internationals.

OZZIE ALBIES (2B, Atlanta Braves)

SEASONSTATS: 216 AB, .241/.307/.361, .668 OPS, 29 R, 22 RBI, 8 2B, 6 HR, 5 SB, 87 OPS+

De vaste volgers van deze rubriek weten inmiddels wel dat de Atlanta Braves aardig hersteld zijn van hun waardeloze seizoenstart. Die waardeloze start begon ergens. Namelijk in San Diego. De Padres waren vorig weekend opnieuw de tegenstander, maar dit keer in Atlanta. Voor de Braves kon die serie in wezen niet op een beter moment komen. Niet alleen zaten de Padres in een flinke dip getuige hun 6-game losing streak, maar Ozzie Albies en consorten zagen ook superster Ronald Acuna Jr. terugkeren in de lineup. Acuna liet dit niet onopgemerkt voorbij gaan. Hij sloeg de allereerste pitch die hij dit jaar zag in de majors namelijk weg voor een solo homerun.

Helaas voor de thuisploeg bleef het deze vrijdag ook bij deze ene run. Met 1-for-4 breidde Albies zijn hitting streak uit naar negen wedstrijden, maar de winst ging naar de bezoekers: 1-2. San Diego maakte daarmee dus een einde aan hun losing streak, maar kregen in de tweede ontmoeting een flink pak slaag. Albies was 2-for-4 deze zaterdag en een tikje richting het derde honk bleek voldoende om Austin Riley over de thuisplaat te slaan. Acuna vinkte in de zesde inning ook maar vast zijn tweede homerun af en al die runs leverden Atlanta uiteindelijk een 7-1 overwinning op.

Eentje die zondag in de series finale geen vervolg kreeg. Dat lag echter niet aan Albies, want met 2-for-2 met 2 doubles, een run, een RBI en een walk deed de infielder echt zijn best wel. Zo was hij onder meer verantwoordelijk voor de eerste run, waar hij net te veel risico nam in de hoop van zijn RBI-double een RBI-triple te maken en strandde op het derde honk. Al zijn inspanningen leverden te weinig op, want met 3-5 ging deze rubber game naar de Padres. In de rommelige serie tegen de Phillies zette de hitting streak van Ozzie Albies door. Rommelig omdat het weer woensdag de tweede wedstrijd in de weg zat, waardoor donderdag een doubleheader gespeeld diende te worden.

AANVAL LEEFT OP

De eerste ontmoeting werd wel “gewoon” op dinsdag afgewerkt. Albies was hier 1-for-3 met een walk, maar de aanval van de Braves weigerde niet voor het eerst dit seizoen dienst. Met 2-0 ging dat duel naar Philly en die wonnen ook deel 1 van de doubleheader met 5-4. Met 1-for-4 en een walk zette Albies zijn hitting streak daar op dertien wedstrijden. Atlanta scoorde die runs voornamelijk in de tweede helft van de wedstrijd en die lijn trok het door in deel 2. Opeens bleken de knuppels wel degelijk te kunnen produceren en werden de Phillies met 9-3 op het rooster gelegd. Met 1-for-4, een walk en 2 runs liet ook Albies zich niet onbetuigd. Hij was namelijk ook nog eens goed voor 3 RBIs. Daarvan kwamen er 2 tot stand middels zijn 2-run homerun in de vierde inning.

MIJLPAAL BRAVES-STARTER SALE

Die 9-3 overwinning kwam de Braves ontzettend goed uit, maar het is ook nog eens een stukje MLB-historie. In die tweede wedstrijd maakte Cy Young-winnaar Chris Sale zijn status meer dan waar. Hij gooide zes voortreffelijke innings, hield de Phillies van scoren en zette dit luister bij met 8 strikeouts. Zijn laatste, in de zesde inning, tegen Edmundo Sosa was daarbij ook nog eens de 2500e K in de indrukwekkende loopbaan van Sale.

De 36-jarige Sale is de veertigste pitcher ooit met tenminste 2500 strikeouts. Niemand deed dit echter sneller dan de Braves-pitcher. Sale had hier namelijk slechts 2026 innings voor nodig. Hij neemt dit stokje nu over van zijn idool Randy Johnson, die 2107.2 IP nodig had voor deze mijlpaal. Overigens kwam er ook slecht nieuws uit de rotatie van Atlanta. De jonge AJ Smith-Shawver moest al na een paar innings de eerste wedstrijd van de doubleheader staken. Hij is door de club op de 60-day IL geplaatst met een ernstige elleboogblessure.


XANDER BOGAERTS (SS, San Diego Padres)

SEASONSTATS: 185 AB, .249/.335/.346, .681 OPS, 23 R, 21 RBI, 9 2B, 3 HR, 11 SB, 93 OPS+

De San Diego Padres trokken vorige week dus naar Atlanta in de wetenschap dat hun laatste zes wedstrijden verloren gingen. En dat niet alleen, ze scoorden ook praktisch niet. Uitzonderingen daargelaten. Helaas voor Xander Bogaerts deelde hij in de malaise. De kortestop zag zijn knuppel zwijgen in Toronto en hoopte ’t slaghout in Atlanta weer aan de praat te krijgen. Waar de Padres op vrijdag 23 mei dus goed begonnen aan dit drieluik, daar gaven de prestaties van Xander Bogaerts weinig reden tot juichen. Hoewel hij middels vier wijd nog wel de honken bereikte én zijn negende gestolen honk noteerde, zweeg de knuppel opnieuw. Ondanks die 0-for-3 wonnen de Friars dus wel: 1-2.

In die met 1-7 verloren tweede wedstrijd kon ook Bogaerts zijn team niet aan de hand nemen. Verre van dat zelfs. De international was 0-for-4 en bleef voor de vijfde wedstrijd op rij verstoken van een hit. Zondag in de laatste wedstrijd in Atlanta kwam daar eindelijk verandering in. Bogaerts kwam in de vierde inning van dat duel door met een single en maakte zo een einde aan een reeks van 17 at-bats zonder hit. Lang mocht de infielder niet van dat gevoel genieten. Hij sloot deze wedstrijd af met 1-for-4 maar de 5-3 winst zal veel goed hebben gemaakt. San Diego won zo ook de tweede serie tegen Atlanta en heeft zes van de zeven onderlinge ontmoetingen gewonnen.

COMEBACKS ALL OVER THE PLACE

Terug in het eigen, vertrouwde Petco Park bleven de Padres nog even hangen in de NL East. Miami had zojuist hun drieluik tegen de Angels gewonnen en zagen het ook wel zitten om de Padres pootje te haken. Dat leek hen maandag in de eerste wedstrijd ook te lukken, want na twee innings hadden de bezoekers al een 3-0 voorsprong. In de vierde inning deed San Diego onder meer dankzij een run van Xander Bogaerts wat terug. De kortestop was 1-for-4 met een run en een gestolen honk in deze wedstrijd, die pas in de elfde inning werd beslist in het voordeel van de thuisploeg: 4-3.

Voor Bogaerts bleek die hit een voorbode op wat dinsdag en woensdag zou volgen. Met 3-for-4, een run en een RBI-single in de derde inning liet de infielder aardig van zich horen. Dat zijn Friars dit duel nog naar zich toe wisten te trekken, had na de eerste inning waarschijnlijk niemand verwacht. Miami opende de wedstrijd met 6 runs, maar ging uiteindelijk met 8-6 onderuit. Met 2-for-4 deed het slaggemiddelde van Xander Bogaerts woensdag opnieuw uitstekende zaken. Hij scoorde een run in de uiterst lucratieve vierde inning, maar nu was het de beurt aan de Padres om een voorsprong uit handen te geven. De 6-1 na vier innings bleek niet genoeg om Miami met een sweep te laten vertrekken. De Marlins wonnen namelijk met 10-8.


KENLEY JANSEN (CL, Los Angeles Angels)

SEASONSTATS: 16.1 IP, 0-2 (11 SV-0 BS), 4.96 ERA, 1.408 WHIP, 4.23 FIP, 9 R, 9 ER, 5 BB, 16K, 83 ERA+

De LA Angels waren aan een knappe opmars bezig. In de vorige Dutch Watch meldden we al dat zij zeven duels op rij gewonnen hadden en daardoor de rode lantaarn in de AL West hadden overgedragen aan de Athletics. Het team dat vorige week nog vier keer door de Halos werd verslagen. Tijdens die winning streak wisten ze zelfs op te rukken naar de derde plaats in de divisie. Wie weet wat er nog meer mogelijk was, want met de Miami Marlins als volgende tegenstander was het bepaald niet ondenkbaar dat die winstreeks nog even werd doorgezet. Dat gebeurde ook inderdaad. Maar niet voor lang.

Op 20 mei had Kenley Jansen zijn tiende save van het seizoen te pakken. Drie dagen later kreeg hij de kans op zijn elfde. Thuis tegen de Marlins moest hij dan “even” een 7-4 voorsprong over de finish brengen. Na 4 pitches had Kyle Stowers echter al een vrijgeleide naar het eerste honk te pakken. Nick Fortes werd een snelle eerste nul, maar Stowers kon na een steal en een balk van Jansen richting het derde honk opschuiven. Jesus Sanchez was de tweede Marlin die vier wijd kreeg, waardoor Miami in de persoon van Graham Pauley de gelijkmakende run naar het slagperk bracht. Op dat moment had Jansen al wel twee nullen te pakken. Pauley sloeg de bal wel heel hoog, maar niet ver. Het infield kon ‘m eenvoudig uit de lucht plukken en daarmee voor de achtste zege op rij zorgen. En de elfde save voor Kenley Jansen.

Deze outing kostte Jansen 23 pitches. Met het oog op de rest van het weekend vrij veel, maar helaas voor de Angels was Jansen de overige twee duels niet nodig. Met respectievelijk 2-6 en 0-3 gingen deze naar de Marlins en was het dus gedaan met de mooie winning streak. Het einde van die winstreeks bleek tegelijkertijd het begin van een reeks verliespartijen. Nadat de Marlins waren vertrokken, ontvingen de Angels het sterrenensemble van de Yankees. De Bronx Bombers gunden Jansen zijn twaalfde save niet en hielden hem in de bullpen. New York won achtereenvolgens met 5-1, 3-2 en 1-0 en tilde zo de losing streak van de Halos naar vijf wedstrijden.


JOSH PALACIOS (OF, Chicago White Sox)

SEASONSTATS: 99 AB, .222/.325/.354, .678 OPS, 10 R, 9 RBI, 4 2B, 3 HR, 0 SB, 96 OPS+

Met zes nederlagen in de laatste zeven wedstrijden hebben de White Sox geen al te beste periode achter de rug. Toch zijn er altijd wel wat uitzonderingen en in het zuiden van Chicago was Josh Palacios vorige week zo’n uitzondering. De Oranje-international hoopte die stijgende lijn door te trekken in de serie tegen de Texas Rangers. Dit was voor de White Sox ook het laatste drieluik van deze 6-game homestand, want na de series finale wachtte het vliegtuig voor een trip naar de geboortestad van Palacios: New York.

Met een RBI-single in de zesde inning trok Palacios inderdaad zijn goede lijn door in de eerste wedstrijd tegen de Rangers. Zijn team had op dat moment al een 3-1 voorsprong, maar het slotakkoord was achteraf voor de outfielder van Team Kingdom. Die 4-1 zege kreeg zaterdag in de tweede wedstrijd een prachtig vervolg. De fans in Guaranteed Rate Field worden lang niet altijd verwend, maar deze dag pakten hun White Sox eens goed uit. En Josh Palacios bleef zeker niet achter. Bij een 0-3 achterstand bracht Palacios met een 2-run homerun in de vierde inning het geloof terug bij de White Sox. In de zesde inning liet Chicago helemaal de knuppels spreken en draaiden ze het duel volledig om. Van 2-4 achter werd het opeens een 8-4 voorsprong op weg naar een klinkende 10-5 overwinning.

Palacios was 2-for-5 in die wedstrijd, maar dat was blijkbaar niet voldoende om manager Will Venable te overtuigen hem ook in de series finale te gebruiken. Dat duel ging, zonder de inbreng van Palacios, met 4-5 naar de bezoekende Rangers. Op bezoek bij de New York Mets had Venable wel weer een plekje in de line-up voor Palacios. Als linksvelder kon hij aan slag dit keer geen potten breken. Op zowel maandag als dinsdag was Josh Palacios 0-for-2 aan slag met telkens een keer vier wijd. Beide duels gingen naar de Mets, die zo de druk op divisieleider Philadelphia weer wat opvoerden. Voor de thuisploeg was het dan ook een flinke domper dat de series finale op woensdag met 9-4 naar de bezoekende White Sox ging. Een overwinning die behaald werd zonder Josh Palacios, want die bleef achter in de dug-out.

BLESSURE RELIEVER CASTRO

Naar verluidt moeten de White Sox het de rest van dit seizoen stellen zonder Miguel Castro. De reliever kwam woensdag ten val toen hij zijn defensie wilde bijstaan op het eerste honk. Castro hinkte van het veld en werd na het duel met de Mets gezien op krukken. Donderdag werd aan ESPN medegedeeld dat de 30-jarige reliever, onlangs overgenomen van de Astros, klaar was voor dit seizoen.


CEDDANNE RAFAELA (CF, Boston Red Sox)

SEASONSTATS: 177 AB, .232/.283/.356, .639 OPS, 31 R, 20 RBI, 9 2B, 3 HR, 7 SB, 79 OPS+

In de AL East is het achter de New York Yankees stuivertje wisselen voor de tweede plek. De Boston Red Sox hadden daar een tijdje het alleenrecht, maar Toronto en Tampa Bay meldden zich ook in de debatten. Een naam die ontbreekt in dit rijtje is die van de Baltimore Orioles. Na een prima 2023 en 2024 wil het dit jaar maar niet lukken bij de jonge O’s. Het kostte manager Brandon Hyde al zijn baan, maar ook na diens ontslag zit er nog weinig muziek in. Ceddanne Rafaela en de Red Sox hoopten dat nog even zo te houden. Zij ontvingen de Orioles vorig weekend in Fenway Park en maakten met name in de eerste wedstrijd van de gelegenheid gebruik eens flink uit te halen.

Voor Baltimore begon het allemaal nog best leuk. Hun 2-0 voorsprong verdween in de zesde inning echter als sneeuw voor de zon. Met een RBI-single zette Rafaela hier een lekkere inning voor Boston in gang. Na 9 AB’s zonder hit was de outfielder hier wel even aan toe. Hij passeerde even later ook zelf de thuisplaat nog na een 3-run homerun van Rafael Devers. De voorsprong van de O’s was inmiddels verdampt, maar de BoSox waren nog niet klaar.

Met name Devers was nog niet klaar. De achtste inning werd er eentje om niet snel te vergeten. Als je Red Sox-fan bent dan. Boston begon de inning met een 6-3 voorsprong en eindigde deze met een 19-3 voorsprong. Devers was middels een RBI-single en een grandslam goed voor maar liefst 5 RBIs in deze inning alleen al. Rafaela kwam twee keer aan slag en wist te scoren na zijn vier wijd.

Baltimore zou in de late innings nog wel iets terug doen, maar met 19-5 ging dit duel toch op indrukwekkende wijze naar de thuisploeg. Hoewel Rafaela in de overige drie wedstrijden van de serie geen enkele hit meer noteerde, was hij in deel één van de doubleheader op zaterdag wel belangrijk. In de tiende inning was zijn run namelijk beslissend in de met 6-5 gewonnen wedstrijd. Daarmee leken de Red Sox al hun kruit al verschoten te hebben. Na 25 runs in de eerste twee duels was Boston daarna nog goed voor 2 runs in de volgende twee. Met respectievelijk 1-2 en 1-5 gingen die allebei naar Baltimore. Door zijn 1-for-15 in de serie daalde het slaggemiddelde van Rafaela dat weekend van .235 naar .220.

BREW CREW BETER

In het eerste duel met de Milwaukee Brewers veranderde dit slaggemiddelde niet. Rafaela mocht even als defensieve invalkracht opdraven in de negende inning en kwam niet aan slag. Boston verloor maandag in Milwaukee voor de derde keer op rij en helaas voor de traditieclub was de losing streak daarmee nog niet gedaan. Rafaela opende na zijn ground-rule double en wild pitch de score in de tweede ontmoeting. Die 0-1 hield stand tot de negende inning, maar daarin kwamen de Brewers alsnog langszij. Een grandslam van Christian Yelich bepaalde in extra innings het lot en dat was de Red Sox opnieuw niet gunstig gezind.

Extra innings waren er donderdag ook in de series finale nodig. Weer was het Rafaela die in dit duel de score opende, maar de outfielder deed het nu met zijn derde homerun van het seizoen. Zijn eerste klap was zo de beste, maar niet de laatste. Rafaela zou de dag afsluiten met 3 hits in 5 AB’s, maar het waren de Brewers die als laatste lachten. Zij gingen er met de 6-5 zege vandoor en kwamen zo weer boven die befaamde .500-grens met 29 wins en 28 nederlagen.

Cover photo: Todd Kirkland

NHL Play-Offs: Edmonton Oilers voor het tweede jaar op rij naar Stanley Cup Final

0

Ladies and gentlemen, we’ve got a rematch! Florida Panthers plaatste zich gisteren voor het derde jaar op rij voor de Stanley Cup Final. Afgelopen nacht kroonde Edmonton Oilers zich tot beste van het westen. Onder leiding van een vintage Connor McDavid liet de ploeg uit Alberta geen moment twijfel bestaan over wie de serie naar zich toe zou trekken.

WESTERN CONFERENCE FINAL

GAME 5: DALLAS STARS – EDMONTON OILERS

De wedstrijd kwam direct lekker op gang met wat lichte speldenprikken aan beide kanten van het ijs. Op de eerste de beste powerplay mogelijkheid voor Edmonton was het echter direct raak. Connor McDavid kwam op kenmerkende wijze de aanvallende zone binnen, waarna de puck via Draisaitl en andermaal McDavid een niet te missen kans voor Corey Perry gaf, 0-1. De Oilers hielden de controle over de wedstrijd en kwamen — enigszins gelukkig door de line change van Dallas — op 0-2.

Een mooie line-to-line pass van Jake Walman kwam via Viktor Arvidsson bij Mattias Janmark, die geheel vrijstaand in de 1 v 1 Jake Oettinger passeerde. Het was direct ook het einde van de Amerikaan in deze play-offs, daar hij direct naar de kant werd gehaald door Peter DeBoer. Weer een minuut later gaf Jeff Skinner het Front Office van Edmonton reden om de tickets naar Florida alvast in het winkelmandje te plaatsen, 0-3. Jason Robertson deed vrij vlug wat terug, maar in het restant van de eerste periode was alleen een shorthanded schot van Thomas Harley wat voor gevaar zorgde.

AANDRINGEN, MAAR TOCH PLOOIEN

In het tweede bedrijf een vergelijkbaar wedstrijdbeeld waarbij de dreiging met name van de bezoekers kwam, al waren er eveneens hachelijke momenten voor de neus van Stuart Skinner. Toch brachten de Stars halverwege de periode de marge terug tot één. Een interference penalty van Mattias Ekholm werd door Roope Hintz over een opbouw via veel schijven in het dak van het doel geplant, 2-3. Even leek de hoop op een comeback serieus te worden, ware het niet dat McDavid op de breakaway in de 1 v 1 tegen Casey DeSmith geen fout maakte, 2-4.

Het devies voor de Stars in de laatste twintig minuten was duidelijk: Vroeg scoren. Zo gezegd, zo gedaan. Jason Robertson schoot (met wat fortuin) na goed voorbereidend werk van Mikko Rantanen binnen de minuut de derde treffer van Dallas op de borden. Over fortuin niets te klagen, maar ditmaal aan de andere kant van het ijs. Evander Kane ging goed door over links en via de schaats van Thomas Harley verdween de puck kolderiek achter DeSmith, 3-5. De uiteindelijke 3-6 van Kasperi Kapanen — empty netter — was voor de statistieken.

UP NEXT

We mogen ons weer opmaken voor een Stanley Cup Final tussen Edmonton Oilers en Florida Panthers! Na een twijfelende openingsronde tegen Los Angeles Kings zijn de Oilers nadien geen moment meer echt in de problemen gekomen. Het is voor de (neutrale) fans te hopen dat ze dit jaar wel vanaf Game 1 bij de les zijn. Voor menig sporthart zou het in ieder geval een stuk relaxter kijken zijn.

Het seizoen voor Dallas gaat nu toch enigszins als een nachtkaars uit. Na een daverende serie tegen Colorado en een ijzersterke campagne tegen Winnipeg, was het (met Rantanen) een serieuze kanshebber voor eremetaal dit seizoen. Met menig aflopend contract in Texas én de gelimiteerde ruimte in het salarishuis gaan het interessante maanden worden in Dallas.

Eindstand: Edmonton wint de serie met 4-1

Cover photo: Jerome Miron – Imagn Images

Thunder laten niks heel van Timberwolves richting NBA Finals

0

Het eerste team dat gaat spelen in de 2025 NBA Finals is bekend. Oklahoma City Thunder hadden voor het merendeel van de Western Conference Finals geen kind aan Minnesota Timberwolves en gaan namens de Conference naar de NBA Finals.

Tijdens Game 1 en Game 2 in Oklahoma City maakten de Thunder het verschil vooral in de tweede helft om op een 2-0 voorsprong te komen. Game 3 werd vervolgens overtuigend met 143-101 gewonnen door Timberwolves, waardoor Game 4 een sleutelduel werd. Na een spannend duel ging dit duel in Minnesota echter naar Thunder, (126-128) waardoor de serie daar eigenlijk beslist werd. In Game 5 bleek Minnesota namelijk kansloos te zijn tegen Thunder: 124-94. Shai Gilgeous-Alexander werd MVP van de serie, nadat hij ook al MVP van het seizoen 2024-25 was geworden.

Matthew Stockman/Getty Images

NHL Play-Offs: Panthers vellen vonnis over Carolina en maken zich op voor SCF

0

Het eerste matchpoint lieten de Florida Panthers liggen, maar ook na die verloren Game 4 hadden zij nog de beste papieren om door te gaan naar de Stanley Cup Final. De Carolina Hurricanes daarentegen putten ongetwijfeld moed uit die 3-0 winst en hopen dit voor eigen publiek een vervolg te geven in Game 5. Ze moeten immers ook wel, want anders eindigt het verhaal opnieuw in de Eastern Conference Final.

EASTERN CONFERENCE FINAL

GAME 5: CAROLINA HURRICANES – FLORIDA PANTHERS

Wat deed de winst in Game 4 met het vertrouwen van de Carolina Hurricanes? Veel, zo bleek in de eerste minuten van Game 5. Gesteund door de Caniacs op de tribune zette de thuisploeg titelverdediger Florida Panthers met de rug tegen de muur. Dit lukte natuurlijk niet constant, maar op de momenten dat het nodig was, stond Frederik Andersen dan weer z’n mannetje. De Deense goalie kreeg ook al heel snel wat hulp van z’n aanval. Slecht uitverdedigen van de Cats werd meedogenloos afgestraft door een alerte Sebastian Aho: 1-0. Diezelfde Aho was er heel laat in de eerste periode als de kippen bij om ook de 2-0 binnen te prikken. De teruggekeerde Niko Mikkola leverde de puck in en de Canes profiteerden optimaal.

Na 20 minuten wees alles er dus op dat we terug zouden gaan naar Sunrise voor een Game 6. Carolina vervulde nu de rol van dominante, oppermachtige partij en voor Florida was dat even wennen. In deze sport is ook maar weinig nodig om het momentum te veranderen. Dat bleek ook nu wel weer. Een PPG van Matthew Tkachuk bracht de Panthers terug in de wedstrijd. Dertig tellen later was het al gelijk dankzij een prima combinatie tussen Sam Bennett en Evan Rodrigues, waarbij de laatste voor 2-2 zorgde. Die twee tikken op de kin van de Canes zorgde voor stilte op de tribunes. Florida had nu opeens de smaak te pakken, want ook hun volgende SOG ging tegen de touwen. Op aangeven van Brad Marchand was Anton Lundell dit keer het feestvarken: 2-3.

HEEL EVEN HOPEN

In de tweede pauze zag de wereld er voor Rod Brind’Amour en de Hurricanes opeens heel anders uit. Ze hadden veertig best acceptabele minuten gespeeld, maar keken wel tegen een achterstand aan. Gezien de 1-3 achterstand in de serie restte de Canes niets anders dan vol voor die gelijkmaker te gaan en halverwege de periode werden ze daar ook voor beloond. Seth Jarvis rondde de aanval al en bracht het geloof terug bij de fans. De laatste jaren hebben de Panthers bewezen dat geloof snel weg te kunnen nemen. Zo ook nu. Carter Verhaeghe stond acht minuten voor tijd aan het einde van de aanval die Florida opnieuw de leiding bezorgde: 3-4.

Met de moed der wanhoop moesten de Hurricanes nu zoeken naar weer een goal. Vlak voor tijd leken ze geholpen te worden door Sam Bennett die een overtreding beging, maar uitgerekend die Sam Bennett liet het doek over deze wedstrijd en de serie vallen. Carolina vergat de verdediging, had Andersen al naar de kant gehaald en dus was het voor Bennett een koud kunstje om bij het verlaten van de strafbank voor 3-5 te zorgen.

UP NEXT:

Net als de buren uit Tampa eerder dit decennium mogen ook de Florida Panthers zich opmaken voor een derde Stanley Cup Final op rij. Vorig jaar wonnen ze die gigantische trofee en net als de Lightning in 2020 en 2021 mikken de Cats op een back-to-back. Ze hebben er in elk geval het personeel en de vorm voor. Dat werd in deze Eastern Conference Final wel duidelijk. De eerste drie wedstrijden was Florida oppermachtig tegen een Carolina, dat ook hoog werd ingeschat.

In Game 5 maakten de Cats gebruik van de momenten die hen werden gepresenteerd. Ook daar zijn ze meesters in. Daar weten ze in Raleigh nu ook alles van. De kans is groot dat Florida opnieuw tegenover de Oilers komt te staan in de finale. Edmonton kan zich komende nacht ook voor de tweede keer op rij plaatsen als het in Dallas wint van de Stars.

Tja, wat moeten we nog zeggen over de Hurricanes. Voor de derde keer onder Rod Brind’Amour schopten ze het tot de Eastern Conference Final, maar ook voor de derde keer sinds de coach in 2018 aantrad verloren ze die ECF behoorlijk kansloos. Afgelopen zomer moest de defensie noodgedwongen op de schop na het vertrek van onder meer Brady Skjei en Brett Pesce en met Dmitry Orlov en Brent Burns lopen opnieuw contracten van blueliners af. Jack Roslovic is één van de aanvallers die straks een UFA-status krijgt, dus GM Eric Tuslky hoeft zich de komende maanden niet te vervelen.

Eindstand in de serie: Florida wint met 4-1

Cover photo: Karl DeBlaker/AP Photo

NHL Play-Offs: Oilers op drempel Stanley Cup Final na winst in Game 4

2

Het is tot nu toe best imponerend wat de Edmonton Oilers laten zien in de Western Conference Final. In Game 3 lieten ze bijvoorbeeld zien dat ze niet eens altijd op hun best te hoeven zijn om de Dallas Stars te verslaan. Diezelfde Stars wisten dat Game 4 voor hen al een soort van must win was. Met een 1-3 achterstand in de best-of-7 terug naar Dallas voor Game 5 lijkt bij voorbaat al kansloos.

WESTERN CONFERENCE FINAL

GAME 4: EDMONTON OILERS – DALLAS STARS

Ondanks de nederlaag hield Peter DeBoer niet een heel slecht gevoel over aan Game 3. Zijn Stars waren niet de mindere van Edmonton, maar scoorden gewoonweg niet. Of in elk geval te weinig. De coach zal ongetwijfeld opgelucht geweest zijn dat hij voor Game 4 weer over Roope Hintz kon beschikken. Met de productieve Fin in de gelederen maakten de Stars hun ambities snel duidelijk. Zij probeerden de Oilers terug te dringen en bezorgden Stuart Skinnern handenvol werk. Net als zondag knipperde de goalie echter niet met zijn ogen. Dat deed Jake Oettinger aan de andere kant van het ijs wel. Hij was volledig kansloos toen Leon Draisaitl aanlegde voor een one-timer en met een PPG de Oilers aan de leiding bracht.

In de tweede periode kreeg Dallas wat ’t eigenlijk wel verdiende. Met een PPG van Jason Robertson trokken zij de stand weer gelijk. Een stand waar ze niet lang van mochten genieten, want eveneens op de PP was het Corey Perry – met zijn zesde van deze play-offs – die de Oilers weer op voorsprong zette. Dit leek met beide teams iets te doen. Edmonton had nu het momentum, maar zeker ook het betere van het spel.

LUCHT VOOR OILERS

De derde periode werd er één van wanhoop voor de Stars. Zij moesten en zouden deze Game 4 winnen om niet (weer) op de rand van de afgrond te belanden in een Western Conference Final. Edmonton gaf de regie echter niet weer uit handen. Zij waren nu de baas op het ijs. Dit tot afgrijzen van DeBoer en zijn Stars. Juist op het moment dat de Stars aan een slotoffensief wilden beginnen, liep Mikael Granlund tegen een domme straf aan.

Dit haalde het ritme weer uit het aanvalsspel van de bezoekers. DeBoer haalde Oettinger van het ijs voor een extra aanvaller, maar Kasperi Kapanen strafte dit af met de 3-1. De man die eerder Vegas al velde, zette nu Edmonton definitief op de drempel van de tweede Stanley Cup Final op rij. Adam Henrique, met weer een empty-netter, bepaalde de eindstand zelfs nog op 4-1.

UP NEXT:

Voor de veertiende keer in zeventien wedstrijden kwamen de Stars op een 1-0 achterstand. Daarmee zetten zij een nieuw NHL-record. Bij de tegenstander zette ook Kris Knoblauch een nieuw record. Hij is de eerste coach die na twee seizoenen op 25 overwinningen in de play-offs staat. Natuurlijk hoopt de Oilers-coach dit verder aan te scherpen en alles wijst er in deze serie op dat ’t wel gaat gebeuren ook. Dallas is heel afhankelijk van de powerplay. Van de acht gescoorde goals vielen er vier met minimaal een man meer.

De tegenstander heette altijd afhankelijk te zijn van hun tweekoppig monster McDavid en Draisait, maar in deze serie is het ook Ryan Nugent-Hopkins die een partijtje meeblaast. Hij staat al op 9 punten na de eerste vier duels. Vrijdag (02.00 uur Nederlandse tijd) kunnen hij en zijn teamgenoten in Dallas de deur naar de SCF al opentrappen met een vierde overwinning op rij in deze best-of-7.

Tussenstand in de serie: Edmonton leidt met 3-1

Cover photo: Perry Nelson