Home Blog Pagina 492

32-in-32 | Washington Redskins: Nog een roemloos jaar?

2

Het NFL-seizoen komt er langzaam aan en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge ‘draftees’ en de nieuwe stand van zaken op het depth chart: alles komt aan bod. In deel 13 de andere Gruden-telg en zijn geplaagde football team: de Washington Redskins.

LEES HIER DE SEASON IN REVIEW VAN DE WASHINGTON REDSKINS


FREE AGENCY


Tijdens offseason vond er een ware leegloop plaats bij de Washington Redskins. Zowel kwalitatief als kwantitatief. Kirk Cousins kon in Minnesota wel een langdurig contract tekenen, en ook twee van de drie cornerbacks zochten elders hun heil. Het verlies van spelbepaler Cousins en slot corner Kendall Fuller komt hard aan. Verder verloren de Redskins een aantal back-up spelers of spelers die door blessures uit beeld verdwenen. Zo verdween center Spencer Long geruisloos uit Washington.

De leegloop werd niet tegengegaan met veel versterkingen in free agency. Alex Smith was een must om Cousins te vervangen. Minder duur, minder spektakel, maar ook een minder risicovolle speelstijl. Smith liet zich vorig jaar al van zijn beste kant zien bij de ploeterende Chiefs.
Met Paul Richardson krijgt hij in ieder geval een upgrade ten opzichte van Terrelle Pryor. Verder komt er met Pernell McPhee een outside linebacker bij voor in de rotatie. Tenslotte had Orlando Scandrick de vervanger van Fuller moeten zijn, maar de veteraan werd nog voor de start van het seizoen gecut. Daarover straks meer.


NFL DRAFT


Met de komst van Smith verviel de noodzaak om een nieuwe quarterback te draften. Wat overbleef was de need voor een cornerback, running back en nose tackle. Met Daron Payne werd een NT gehaald die één de slechtste rushing defenses van de NFL een impuls moet geven. Ook in de tweede ronde haalden de Washington Redskins een eerste ronde-talent: Derrius Guice. Zijn draft stock kelderde na controversiële uitspraken in aanloop naar de draft. Bewijzen dat teams hem eerder hadden moeten oppikken kan Guice dit jaar niet, door een gescheurde kruisband mist hij het hele seizoen.

Waarschijnlijk zal alleen Payne als starter worden toegevoegd aan de line-up. Geron Christian is pas 21 en een back-optie op beide tackle-posities. Troy Apke moet zich in eerste instantie richting op rol als special teamer en Tim Settle heeft flinke concurrentie in de defensive line. Misschien dat we Greg Stroman al wel een paar keer in actie gaan zien, gezien het tekort aan cornerbacks.


OFFENSE


De belangrijkste wijziging in de aanval is uiteraard de komst van Smith in plaats van Cousins. De twee quarterbacks konden in 2017 vergelijkbare cijfers overleggen qua yards en touchdowns al was Smith een stuk zuiniger op de bal (5 INT vs 13) en verloor hij beduidend minder sack yards. In dat laatste opzicht was Cousins koploper in de NFL met 342 yards uit 41 sacks. Een excuus daarvoor was de wisselende samenstelling van de offensive line. Het ontbrak verder aan ondersteuning vanuit de running game (blessures, blessures, blessures) en betrouwbare targets. Op basis van vorig seizoen is Alex Smith in ieder geval een uitstekende vervanger van Cousins.
De O-line zou met een fitte Trent Williams, Brandon Scherff en Morgan Moses bij de middenmoot of subtop van de NFL kunnen horen, zeker als Chase Roullier zich doorontwikkeld. Voor de running game met Samaje Perine, Chris Thompson en Rob Kelley zijn er drie degelijke opties. Door zijn blessure kan er een streep door de naam van Guice. Daarmee ontbreekt het aan een speerpunt in de rushing offense.

Dat is in de receiver groep niet anders. Jordan Reed is een geweldig wapen als tight end, maar veel te blessuregevoelig. Nog niet één keer in zijn carrière startte hij meer dan 10 wedstrijden in een seizoen. Dat maakt veteraan Vernon Davis in feite de starter, maar zijn meest productieve jaren in San Francisco (met Smith) liggen ook ver achter hem.
Meer potentie zit er bij de wide receivers. Paul Richardson en Josh Doctson kwamen voor het eerst tot zes touchdowns in 2017. De derde optie is Jamison Crowder, waarmee duidelijk is dat ook hier een echte #1 ontbreekt. Voor Alex Smith, die in KC speelde met x-factor Tyreek Hill en beest Travis Kelce zal dit even wennen zijn.


DEFENSE


De onbetwiste uitblinker in de defensie is Ryan Kerrigan. In een verliezend team wist hij toch een plek in de Pro Bowl te verdienen. Kerrigan kwam tot 13 sacks en 3 forced fumbles in 2017. Met de hulp van de teruggekeerde Jonathan Allen , Preston Smith en Matt Iaonnidis zal de druk op de quarterback van de opponent groot zijn in 2018. Allen krijgt bovendien gezelschap van zijn oud-ploeggenoot Payne die vooral kan bijdragen als run stopper.

Is het dan allemaal hosanna in de defensie? Nee. In de secondary kunnen we meteen een streep zetten door de naam van Orlando Scandrick. Dat betekent dat we onervaren opvolgers van Bashaud Breeland en Kendall Fuller gaan zien. De Redskins gokken op de ontwikkeling van Quinton Dunbar als starter en Fabian Moreau als slot corner.
Daarna kom je al snel uit bij spelers met nog minder ervaring en rookie Greg Stroman. Het wegsturen van Scandrick mag dan ook worden gezien als een signaal, en niet een goed signaal. Slechts Josh Norman blijft over als ervaren corner, wat ze op cruciale momenten wel eens duur zal kunnen komen te staan. Met de run defense tegenover Saquon Barkley en Ezekiel Elliott zijn de Washington Redskins op twee gebieden kwetsbaar.


CONCLUSIE


Alex Smith was het gewend om in de minder sterke AFC (bijna) elk jaar een play-off ticket pakken. Dat doel zal met de Washington Redskins een stuk moeilijker te behalen zijn. Met de Eagles, de Cowboys én de Giants met Barkley in de divisie is het winnen van drie of meer wedstrijden in de NFC East waarschijnlijk al een probleem. Tel daar ontmoetingen met de Jaguars, Texans en de hevige concurrentie uit de conference bij op en de conclusie is getrokken dat het een lastig jaar voor de Redskins gaat worden. Ook als ze deze keer, buiten Guice om, gevrijwaard blijven van blessures is een winnend seizoen buiten bereik.
VOORSPELLING: 6-10

NBA 30-in-30 Memphis Grizzlies: Strijden om de play-offs

0

Het NBA-seizoen komt steeds dichterbij. De NBA redactie gaat jou als volger van SportAmerika optimaal voorbereiden op het nieuwe seizoen. We nemen in de 30-in-30 reeks elk team onder de loep! Van Free Agency, tot de draft en het vernieuwde depth chart. We beginnen bij het team met de minste overwinningen en eindigen bij de kampioenen. In de tweede editie kijken we naar misschien wel dé teleurstelling van vorig seizoen: de Memphis Grizzlies.


NBA DRAFT

 


Met de vierde pick koos Memphis voor een jonge big in de persoon van Jaren Jackson Jr.. Als zoon van voormalig San Antonio Spurs-speler Jaren Jackson kon hij in zijn jeugd al wennen aan het leven in de NBA. Nog steeds maar 18 jaar oud (hij wordt in september 19) brengt hij enig toekomstperspectief mee bij de Memphis Grizzlies.
Vooral zijn defensieve statistieken springen in het oog. Tijdens zijn freshman campagne blockte hij 14% van de schoten van de tegenstander en pakte hij 20% van alle defensieve rebounds in de wedstrijd. Offensief gezien leek hij wellicht iets minder, maar zijn statistieken toonden aan dat hij eigenlijk heel efficiënt was in aanvallend opzicht. Dat bleek ook wel tijdens de Summer League. In Utah was hij misschien wel de beste rookie en liet hij ook zien dat hij veel in zijn mars heeft in offensief opzicht. Met Marc Gasol als center kan het een mooi duo worden waar men niet graag tegen speelt.

Met de 32ste pick werd point guard Jevon Carter gekozen. Op het eerste gezicht een typische Grizzlies-pick. Een defensieve guard die het zijn tegenstanders altijd moeilijk maakt en over het gehele veld najaagt. In offensief opzicht is hij niet zelfzuchtig en is hij altijd op zoek naar de beste oplossing op dat moment. Dat zorgt er wel voor dat hij niet in het oog springt met zijn schot en met zijn scoring. Defensief kun je echter op hem bouwen en ook hij is iemand waar je niet graag tegen speelt.


FREE AGENCY


Het was een drukke zomer in Memphis. Zoals verwacht vertrok dan eindelijk Tyreke Evans en gingen ze op zoek naar een nieuwe shooting guard. Deze kwam in de vorm van Garett Temple. Temple zag een goed seizoen bij de Sacramento Kings beloond worden met een trade naar Memphis. De Grizzlies gaven in deze trade wel Ben McLemore en Deyonta Davis op.
Daarnaast haalden ze Omri Casspi op nadat hij was gewaived door de Golden State Warriors. De verrassendste naam is misschien wel Kyle Anderson die ze zo’n goed voorstel deden waar de San Antonio Spurs niet in mee wilde gaan.

Shelvin Mack en Dakari Johnson zullen hun best moeten doen om het uiteindelijke roster te gaan maken en minuten te claimen in het team.


DEPTH CHART


Nu iedereen weer fit lijkt te zijn, lijkt de startopstelling redelijk vast te staan. Mike Conley en Marc Gasol zijn natuurlijk de absolute sterren en Anderson hebben ze zo’n goed contract aangeboden dat hij wel zal gaan starten. Interessanter wordt het op de overige twee posities.

We verwachten dat op de lange termijn Jackson Jr. wel de startende power forwards wordt, maar het blijft even afwachten of dit ook vanaf speelronde één zo is. Daarnaast zal hij ook minuten gaan maken op de center-positie achter Gasol.
De shooting guard positie kan echt alle kanten op. Temple, Wayne Selden jr. en Andrew Harrison kunnen daar allemaal spelen en brengen andere kwaliteiten met zich mee. We gokken dat Harrison de voorkeur krijgt op basis van zijn prestaties vorig jaar. Maar we kijken niet raar op wanneer Temple of Selden Jr. starten.
Op de bank zien we – naast het gigantisch dure contract van Chandler Parsons – voornamelijk role players die niet echt iets kunnen toevoegen, maar eerder specialisten zijn. De verwachting is dat deze uiteindelijk altijd samen met of Conley of Gasol samen gaan spelen.
 


CONCLUSIE


De grote winst voor de Memphis Grizzlies zit niet in de free agency of in de draft maar in de gezondheid van Mike Conley en Marc Gasol. Na een rumoerig seizoen ziet het er nu weer een stuk rooskleuriger uit. Jackson Jr. zal een toegevoegde waarde zijn voorin en hebben ze eindelijk naast Gasol een hele goede big.
Met Anderson hebben ze een nuttige speler die het vooral van zijn slimheid en vernuft moet hebben en niet zozeer van zijn atletisch vermogen. Na zeven jaar op rij de play-offs te hebben gehaald, haalden ze deze vorig jaar niet. Wanneer iedereen fit blijft, verwachten we dat de Grizzlies ‘gewoon’ weer mee gaan strijden om een play-off plek. In de Western Conference zal het, zoals ieder jaar, weer een waar festijn worden voor de plekken drie tot en met tien. Of ze de play-offs dan ook gaan halen, weten we niet zeker. Maar ze dingen zeker mee.
Voorspelling: 44-48
Lees hier de season preview van de Phoenix Suns

32-in-32 | Cincinnati Bengals: kan Marvin Lewis het tij nog keren?

0

Het NFL-seizoen komt er langzaam aan en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge ‘draftees’ en de nieuwe stand van zaken op het depth chart: alles komt aan bod. In deel 12 het team dat met weemoed terugdenkt aan de tijd dat ze in de eerste ronde van de play-offs werden uitgeschakeld: Cincinnati Bengals.

LEES HIER DE SEASON IN REVIEW VAN DE CINCINNATI BENGALS


FREE AGENCY


Het offseason werd vooral gebruikt om de selectie op te schonen. Jeremy Hill en Adam ‘Pacman’ Jones, twee peilers onder de play-off jaren 2014 en 2015 werden overbodig verklaard. Ook de voormalige ‘kroonprins’ A.J. McCarron zien we niet meer terug in Cincinnati.

De enige echte investering van de Bengals werd gedaan in de offensive line. Via een trade werd Bills-tackle Cordy Glenn aangetrokken. Tegenover zijn komst staat het vertrek van Andre Smith en Russell Bodine, maar die gaan op basis van hun prestaties afgelopen jaar en gezien de komst van Glenn en een nieuwe center in de draft niet heel erg gemist worden.


NFL DRAFT


Na het aantrekken van Cordy Glenn in free agency was ook in de draft de offensive line topprioriteit. Voor het eerst sinds 2015 werd de eerste ronde pick besteed aan de O-line. Destijds pakte het niet goed uit met Cedric Ogbuehi in ronde 1 en Jake Fisher in ronde 2. Nu leggen de Bengals hun lot in handen van center Billy Price.
Het is nog de vraag hoe veel Price kan betekenen voor Andy Dalton, maar voor de running game zal hij zeker een versterking zijn. Toch was Price misschien niet de gedroomde nieuwkomer voor de Cincinnati Bengals, één pick voor de Bengals gingen de Lions met de gedoodverfde kandidaat Frank Ragnow aan de haal. Dit seizoen zal blijken welke van de twee teams het beste af is.

Na de keuze voor Price werd de focus verlegd naar de secondary. Op 12 mei tekenden safety Jessie Bates III en cornerbacks Davontae Harris en Darius Phillips hun rookiecontracten. Vooral op cornerback was aanvulling nodig na het vertrek van Adam ‘Pacman’ Jones en de tegenvallende ontwikkeling van Dre Kirkpatrick. Tenslotte haalt Cincinnati met Sam Hubbard en Malik Jefferson nog twee versterkingen voor de front seven waar afgelopen jaar al twee sterke rookies bijkwamen. Daarover zometeen meer bij de defense.


OFFENSE


De Cincinnati offense was vorig jaar een tandeloze tijger. Laatste in yards en 26ste in gescoorde punten. Zowel over de grond als door de lucht kwam de aanval maar niet op gang. Met alleen A.J. Green kom je niet heel ver bleek maar weer. Het is dan ook wachten op de echte doorbraak van Joe Mixon en Tyler Boyd en een fitte John Ross . Speedster Ross zag zijn eerste jaar, mede door blessures, volledig in rook opgaan. Zijn enige bijdrage was een rush van 12 yards die eindigde met een fumble. Wat dat betreft mag er misschien op dit moment nog meer worden verwacht van Tyler Boyd als #2 receiver.

Achter een verstevigde offensive line zou er meer mogelijk zijn dan vorig jaar. Mocht Ross fit zijn dan zou vanuit een Tyreek Hill-rol de offense meer opties moeten geven. Bovendien kan hij als bliksemafleider fungeren voor Green, Boyd en Mixon. Running back Mixon kan bovendien profiteren van een betere offensive line.
Toch is er niet dusdanig geïnvesteerd dat er ineens wonderen mogen verwacht van de Bengals. De rechterkant van de offensive line (Hopkins, Fischer of Hart) blijft een probleem en of Price zich meteen waarmaakt is ook de vraag. Bovendien is quarterback Andy Dalton zeker niet de man die in zijn eentje eventuele zwaktes kan compenseren en is er ook geen goed alternatief voor handen. Dalton mag wel aan de slag met Alex van Pelt, de nieuwe QB-coach. Hij werkte de afgelopen jaren met één van de beste quarterbacks in de NFL: Aaron Rodgers.


DEFENSE


Waar het voor de offense vooral hopen is dat het beter gaat, is er in de defense wel een ontwikkeling te zien. Vorig jaar brak William Jackson door en kenden Carl Lawson (productief als pass rusher) en Jordan Willis (sterk in run defense) een goed rookie-seizoen. Daar komen nu de getalenteerde Hubbard en Jefferson nog bij. In combinatie met Carlos Dunlap en Geno Atkins kunnen de Bengals qua pass rush zeker in de top-10 van de NFL komen, in potentie zelf nog hoger.

Dat betekent niet dat er meteen één van de beste defensies van de NFL staat. De run defense blijft een aandachtspunt, in 2017 gaven slechts twee teams meer yards op. Aanwinst Preston Brown en rookie Jefferson moeten daar verandering in brengen. Zij zullen het in de eerste vier duels wel moeten doen zonder hulp van de (opnieuw) geschorste Vontaze Burfict.


CONCLUSIE


De Cincinnati Bengals kunnen net als in 2017 een lastige tegenstander zijn, maar het team lijkt nog minimaal een jaar nodig te hebben om echt weer terug te keren in play-off vorm. De defensie is ondanks het aanwezige talent nog niet volledig in balans en de aanval is nog verre van indrukwekkend. Daarnaast ontbreekt Burfict in de eerste vier duels en blijft het de vraag of Mixon en Ross echt gaan doorbreken.
Opnieuw een kleine stap vooruit moet toch mogelijk zijn, ook omdat de Cincinnati Bengals de top vier van vorig jaar (Eagles, Patriots, Jaguars, Vikings) ontlopen. Het is aan Marvin Lewis om alles eruit te halen en toch een play-off spot te veroveren. Mocht dat niet lukken en er opnieuw een verliezend seizoen worden gedraaid dan is het waarschijnlijk ook zijn laatste.
VOORSPELLING: 8-8
Lees hier de season preview van de Miami Dolphins.

32-in-32 | Miami Dolphins: Is het herstel van Tannehill voldoende?

0

Het NFL-seizoen komt er langzaam aan en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge ‘draftees’ en de nieuwe stand van zaken op het depth chart: alles komt aan bod. In dit deel: de Miami Dolphins

LEES HIER DE SEASON IN REVIEW VAN DE MIAMI DOLPHINS


FREE AGENCY


Vorig jaar werden er maar zes wedstrijden gewonnen en de schuld hiervan lag zowel bij de offense als de defense. Het grootste probleem was toch wel het spel van quarterback Jay Cutler. Hij kwam als noodstop, maar bleek toch niet de juiste ervaring en leiderschap meegebracht te hebben om het team naar de play-offs te kunnen leiden. Zijn tweejarige contract werd dan ook na een seizoen ontbonden. Het herstel en de terugkeer van Ryan Tannehill lijkt dat probleem te hebben opgelost.

Een quarterback is zo goed als zijn zwakste schakel en vorig jaar was de gehele offensive line schakel zwak. Het vertrek van Mike Pouncey hebben ze opgevangen door te traden voor center Daniel Kilgore. Het aantrekken van guard Josh Sitton, die door PFF.com vorig jaar als vijfde guard overall werd geranked, zorgt er ook voor dat de zwakke schakel wat sterker lijkt te worden.


NFL DRAFT


Met de elfde keuze in de eerste ronde kozen de Dolphins voor safety Minkah Fitzpatrick. Een verrassende keuze, omdat de Fins als twee relatief goede safeties op het roster hebben staan. De versatiliteit van Fitzpatrick in combinatie met zijn achtergrond bij Nick Saban’s Alabama (een mentor van coach Adam Gase) gaven uiteindelijk de doorslag om toch voor hem te kiezen.
Met de tweede ronde pick werd er gekozen voor Mike Gesicki en voor het eerste sinds 2006 lijken de Dolphins weer een betrouwbare en gevaarlijke tight end in huis te hebben. Verwacht geen Rob Gronkowski die ook zijn mannetje staat in de blocking game, maar Gesicki is wel een betrouwbare red zone target.

Ook derde ronde pick Jerome Baker lijkt dit seizoen meteen te starten, en de zwakke linebacker core meteen te versterken. De verrassing van de draft gaat vierde ronde pick Kalen Ballage worden. Deze 1,88 meter lange running back(!) gaat het gat opvullen dat werd gecreëerd tijdens het vertrek halverwege het seizoen van Jay Ajayi.


OFFENSE


Het grootste verschil met vorig jaar is het vertrek van slot receiver Jarvis Landry. De front office en Landry kwamen er tijdens de contractverlenging niet uit en hij werd getrade naar de Cleveland Browns. Zijn vertrek werd snel opgevangen met het aantrekken van ex-Patriot Danny Amendola en speedster Albert Wilson (Chiefs). Zij zullen samen met Gesicki de 112 catches die Landry achter laat gaan verdelen.

Het aantrekken van veteraan Frank Gore zal zich misschien niet direct op het veld uitbetalen, maar er is nu een goede mentor gekozen die Kenyan Drake naar grote hoogtes moet stuwen. Kenyan Drake die in de laatste vijf wedstrijden van het jaar de running back was met op twee na meeste yards, lijkt de nieuwe ster van de Miami Dolphins offense te moeten gaan worden.
Over de potentie van wide receiver Devante Parker word al drie jaar gesproken, maar komt er nog niet uit. Als hij dit seizoen geen 10 TDs en minimaal voor 800 yards vangt, dan mag hij op het lijstje van 1e ronde busts. Parker begint zijn jaar in ieder geval niet goed met een gebroken vinger. Net als Kenny Stills (enkelblessure) is hij een vraagteken voor week 1.


DEFENSE


Het grootste verlies, zowel qua naam als fysiek, is het vertrek van Ndamukong Suh. In zijn drie jaren in Zuid Florida wist hij ondanks zijn grote contract nooit echt het verschil te maken. Suh zal op het veld gemist worden, omdat hij altijd wel twee offensive lijn man wist bezig te houden. In de kleedkamer was hij geen leider en daar zal zijn vertrek worden opgevuld. Het gat dat hij achterlaat zal moeten worden opgevuld door Robbert Quinn.
De 27-jarige defensive end komt over van de Los Angeles Rams. Quinn was in 2013 onder andere door zijn 19 sacks PFWA Defensive Player of the Year. Onder meer door rugblessures, een hersentumor en een positiewisseling naar linebacker wist hij dat niveau niet nog een keer te behalen. In Miami zal hij weer op zijn natuurlijk left end positie komen te spelen.

Op de linebacker positie is Kiko Alonso de enige terugkerende starter van vorig jaar. Naast hem zal Raekwon McMillan starten. McMillan scheurde vorig jaar tijdens zijn rookie seizoen in de eerste preseason wedstrijd zijn kniebanden. Zijn herstel verloopt voorspoedig en defensive coordinator Matt Burke is lyrisch over zijn terugkeer. De derde linebacker positie zal worden opgevuld door derde ronde pick Baker of Stephone Anthony.


CONCLUSIE


Het grootste probleem van de Dolphins heet al jaren de New England Patriots. Dit seizoen lijkt een tweede plaats in de AFC East het hoogst en ook wel meteen het minimaal haalbare. Een beter record dan de Jets en de Bills, is voor Gase een must om zijn baan te behouden.  Het gunstige strength of schedule en een redelijk soft begin van het seizoen kan er voor zorgen dat de Dolphins dit jaar zomaar de verrassing worden van de NFL. Het belangrijkste is dat alle neuzen dezelfde kant op blijven zwemmen.
VOORSPELLING: 10-6
Lees hier de season preview van de Oakland Raiders

MLS Update #21: Rooney tovert en De Leeuw is terug!

0


De vierentwintigste speelronde van de MLS zit erop en elke week zal SportAmerika middels een korte update de laatste stand van zaken geven uit de voetbalcompetitie van Amerika. Deze week bespreken we de comeback van D.C. United, de topper tussen NYCFC en Toronto, de comeback van Michael de Leeuw bij Chicago en de nipte overwinning van Colorado.

ROONEY LEIDT D.C. UNITED NAAR OVERWINNING

Sinds de komst van Wayne Rooney gaat het stukken beter met D.C. United. De ploeg mag stiekem nog hopen op de play-offs. In de wedstrijd tegen Orlando ging het weer erg goed met D.C. United. Tijdens de blessuretijd van de eerste helft scoorde Luciano Acosta na een een-tweetje met de topscoorder allertijden van Engeland, Rooney.
Vijf minuten na de rust Orlando op gelijke hoogte. Een lage voorzet van rechts ging in het doel via de voet van keeper David Ousted. In de 55e minuut kwam Orlando met tien man te staan. Cristian Higuita kreeg rood vanwege een slaande beweging naar de tegenstander. De ploeg uit Washington DC profiteerde negen minuten later al van deze situatie. De Argentijn Acosta maakte zijn tweede doelpunt van de wedstrijd. Zeven minuten later scoorde Dominic Dwyer alweer de gelijkmaker voor Orlando. Lang leek het erop dat Orlando op deze manier nog een puntje zou overhouden aan deze wedstrijd.


In de laatste minuut kreeg D.C. echter nog een corner waarbij iedereen mee was, zelfs de keeper. De bal werd vervolgens weg geschoten, maar met een geweldige sprint wist Rooney de bal weer terug te veroveren en gaf vervolgens een goede voorzet. Acosta kon de voorzet van de oud-Everton speler binnenkoppen en bezorgde hiermee D.C. United drie punten.

NEW YORK WINT BIJ RETURN DAVID VILLA

David Villa is weer teruggekeerd bij NYCFC na een blessure. De Spaanse vedette mocht gelijk zijn waarde voor het team weer laten zien tegen Toronto. De topper werd echter al na elf minuten geen topper meer. Spits Jozy Altidore kreeg rood voor natrappen en vier minuten later profiteerde Villa al gelijk door de 1-0 te scoren.
In de 27e minuut bracht Sebastian Giovinco de stand gelijk met een afstandsschot. Toch was het NYCFC dat met een voorsprong ging rusten. Ismael Tajouri-Shradi schoot hard van afstand de bal onder keeper Alexander Bono door voor de 2-1 voorsprong. Toronto gaf met tien man niet op en bleef strijden, met succes uiteindelijk. Zes minuten na de rust kopte Victor Vázquez Toronto weer op gelijke hoogte. Aan het einde van de wedstrijd wist New York City toch nog de winnende te maken. Tajouri-Shradi schoot met een hard afstandsschot de winnende 3-2 binnen.

MICHAEL DE LEEUW NA TIEN MAANDEN TERUG OP VELD

De Nederlander Michael de Leeuw is weer teruggekeerd op het veld na zijn blessure. Begin oktober vorig jaar scheurde de Leeuw zijn kruisband af. Na een lange periode van revalidatie en trainen kwam de rentree steeds dichterbij voor de oud-FC Groningen speler.
Afgelopen weekend zat de Michael de Leeuw als reserve op de bank tegen New York Red Bulls. De Nederlander zag hoe Bradley Wright-Phillips in de 55e minuut scoorde voor de 1-0 voorsprong van de Red Bulls. In de 73e minuut was het dan zover, de Leeuw mocht zijn eerste minuten van het seizoen gaan maken. Aanvaller Luis Solignac maakte plaats voor de Nederlander. Helaas kon Michael de Leeuw het verschil nog niet maken, waardoor de Red Bulls met 1-0 wonnen.

COLORADO PAKT NIPT DE DRIE PUNTEN

Colorado wilde na hun knappe overwinning van vorige week tegen LA Galaxy een nieuwe overwinning. Ditmaal was de tegenstander San Jose. Bij de Earthquakes gaat het niet zo goed: de ploeg staat onderaan en kan de play-offs zo goed als vergeten.
Tegen Colorado begon San Jose ook al niet goed. Uit een corner van Kellyn Acosta kopte Tommy Smith raak in de 24e minuut. De Earthquakes lieten hun koppen niet hangen en bleven knokken, maar keeper Tim Howard pakte bijna alle ballen.


Dertien minuten na de rust kreeg San Jose de bal voorbij Howard, Magnus Eriksson scoorde uit een penalty voor de gelijkmaker. Lang leek het er vervolgens op dat San Jose een punt zou meenemen uit Colorado. Twee minuten voor het einde ging het helemaal mis. Shea Salinas kreeg rood met een elleboogstoot en lokte hiermee een opstootje uit. Nadat de scheids de rust had terug gebracht kon er weer gevoetbald worden.
Colorado wist in de paar minuutjes goed te profiteren van de man-meer situatie. In de derde minuut van de blessuretijd schoot Bismark Boateng Colorado naar de overwinning en de drie punten!

Coverfoto: Chicago Fire Fanly 

32-in-32 | Oakland Raiders: Start van het Gruden-regime

0

Het NFL-seizoen komt er langzaam aan en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge ‘draftees’ en de nieuwe stand van zaken op het depth chart: alles komt aan bod. In deel tien het team dat met een oude nieuwe coach het laatste jaar in Oakland in gaat: Oakland Raiders.

LEES HIER DE SEASON IN REVIEW VAN DE OAKLAND RAIDERS


FREE AGENCY


Met de komst van Jon Gruden moet het na een teleurstellend 2017 voor de Raiders vrij eenvoudig zijn om vooruit te kijken. Echter werden er tijdens de free agency wel enkele opmerkelijke dingen gedaan. Aan de ene kant werden er ervaren playmakers binnengehaald in Jordy Nelson en Martavis Bryant, maar tegelijkertijd gingen er ook veel ervaren krachten weg. Gruden wil het team op zijn manier hebben, en kijkend naar de namen aan beide kanten ziet het team er dus komend seizoen heel anders uit.

De secondary is al jaren een zorgenkindje en ook dit facet zal er in 2018 anders uit gaan zien. Sean Smith en David Amerson vertrokken terwijl Rashaan Melvin voor de consistentie moet zorgen. Anderzijds vertrokken, zoals gezegd, ervaren krachten zoals Michael Crabtree, Navorro Bowman en Denico Autry. Tot slot zijn ook de dansjes van punter Marquette King verleden tijd: ook voor hem was geen ruimte.


NFL DRAFT


Voordat Oakland de draft in ging, was de offense al op niveau om in 2018 mee te doen. De defense, voornamelijk cornerback en linebacker, was hetgeen extra aandacht verdiende in de draft. Nu het blijven van Pro Bowl linebacker Khalil Mack behoorlijk ongewis lijkt te zijn, hadden de Raiders wellicht wat meer focus op de defense willen leggen.
Ondanks dat er een need bestond in de defense werd offensive tackle Kolton Miller van UCLA de eerste pick voor Oakland. Geen gekke keuze aangezien de carrière van left tackle Donald Penn op zijn einde loopt en quarterback David Carr goede bescherming behoort te genieten. De vraag is of Miller op termijn de opvolger gaat worden van Penn aangezien het niet meevalt om als tackle van kant te wisselen. In college heeft hij beide kanten gespeeld, dus wellicht zien de Raiders daar zijn meerwaarde.

In de tweede ronde viel het oog van de Raiders wederom op een lineman. Ditmaal defensive. Ondanks dat er een grote need bestaat op cornerback en linebacker is P.J. Hall een goede fit in de defense van DC Paul Guenther.
Met de derde pick werden de cornerback en linebacker positie nog steeds niet accuraat aangepakt. Wederom een lineman en ditmaal offensive: Brandon Parker biedt de Raiders een tweede toekomstig alternatief voor de positie van Penn. Met de vierde en vijfde pick werden vervolgens zowel de linebacker als cornerback positie voorzien van vers bloed. Uiteindelijk heeft de zesde keuze, defensive tackle Maurice Hurst, de meeste interesse van vriend en vijand. Hartproblemen deden abrupt zijn draft stock dalen: high risk high reward. Desondanks lijken de eerste geluiden goed.


OFFENSE


Het grootste lichtpunt in de Oakland offense is quarterback Derek Carr. Hij krijgt echter ook te maken met een nieuwe head coach en de vraag is hoe hij zich tot hem zal verhouden. De geschiedenis leert ons dat Jon Gruden de voorkeur geeft aan de traditionele quarterback under center en daarbij de quarterback minder in shotgun positie heeft. Laat dat laatste nou net zijn waar Derek Carr de meeste snaps heeft gehad. Interessant om in de gaten te houden wie het meest zal inbinden. Een ander vraagteken is hoe de wisselwerking tussen beide heren zal zijn. Gruden heeft geen verleden met het succesvol coachen van jonge quarterbacks en er bestaat onzekerheid over de invloed van Gruden’s grote persoonlijkheid op het ontwikkelen van de leiderschapsvaardigheden van Carr.

De wapens van Carr zijn in 2018 ook ietwat veranderd. Zo is Michael Crabtree vervangen door de 33-jarige Jordy Nelson en lijkt Martavis Bryant nog te moeten wennen aan de nieuwe offense van de Raiders. Een ander groot wapen van de Raiders quarterback is eigenlijk zijn bescherming: met ervaren rotten als Kelechi Osemele, Rodney Hudson, Gabe Jackson en Donald Penn lijkt deze goed op orde. Anderzijds is ook de running back-groep er eentje vol van ervaring, waarbij het de vraag wordt hoeveel Marshawn Lynch en Doug Martin nog over hebben in hun benen.


DEFENSE


Het afgelopen seizoen heeft de defense Oakland games gekost. Met gemiddeld 5.6 yards per snap voor de tegenstander bevonden de Raiders zich in de onderste regionen van de NFL. Met 31 sacks, achtste in de NFL, en 14 turnovers, slechts één meer dan de Browns, biedt de huidige Mack-holdout genoeg hoofdbrekens voor iedereen die de Oakland Raiders een warm hart toedraagt.

Ondanks dat de defense van Guenther wellicht wat minder focus zal leggen op de secondary is de cornerback positie nog steeds een grote issue. Er zijn geen uitgesproken sterke spelers te vinden en ook de depth laat nogal te wensen over. Gedrafte cornerback Nick Nelson, die in een late ronde beschikbaar was door een pre-draft blessure, kan op deze positie echter wel voor een verrassing zorgen. Een breakout year voor Gareon Conley zou daarbij ook een welkome toevoeging zijn.


CONCLUSIE


Het wordt heel interessant hoe het eerste jaar onder leiding van Jon Gruden gaat verlopen. De charismatische coach heeft de bezem door het roster heen gehaald en gaat op zijn manier proberen om de hype in Oakland weer terug te brengen tot het niveau van twee jaar geleden.
Echter is het daarbij maar de vraag of de bezem niet iets te stevig door het team is gegaan en of de versterkingen wel allemaal versterkingen blijken te zijn. Aanvallend heeft de ploeg genoeg potentie, maar vooral verdedigend lijkt Oakland nog lang niet opgewassen tegen de sterkhouders in de AFC. Neem daarbij de soap rondom Khalil Mack en 2018 lijkt nog te vroeg om echt serieuze dingen te verwachten van de Raiders.
VOORSPELLING: 7-9
Lees hier de season preview van de San Francisco 49ers.

Dutch Watch: Simba laat zijn tanden zien

1

Jonathan Schoop moet duidelijk nog wennen aan zijn nieuwe leefomgeving en Didi Gregorius zal niet graag terugdenken aan de serie tegen de Boston Red Sox. Voor Jurickson Profar en Andrelton Simmons verliep de afgelopen week wat beter. Kenley Jansen mocht weer wat saves aan z’n totaal toevoegen, maar liet zijn team donderdag toch wel schrikken. In deze Dutch Watch zetten we alles weer even voor je op een rijtje.

Ozzie Albies bivakkeerde enige tijd in de bovenste regionen van de National League als het om aantal homeruns ging. Hoewel de Atlanta Braves nog altijd niets te klagen hebben over hun kleine infielder behoort Albies niet meer tot de echte elite. Met zijn 20 homers valt hij net buiten de top 10. Ook in de serie tegen de New York Mets kwam er geen bij. De Braves wonnen drie van de vier duels en Albies was 3-for-17 in de serie met een RBI in elk van de eerste twee wedstrijden.
Een single van onze landgenoot hielp vorige week donderdag Ronald Acuna over de thuisplaat voor de eerste run in de eerste wedstrijd. Voor het eerst sinds 20 juli mocht Albies daarna ook weer eens een gestolen honk noteren. Z’n 11e van het jaar. Een dag later deed het duo Albies en Acuna de Mets opnieuw pijn. Dankzij een double van Albies naar het linksveld kon Acuna de tweede en beslissende run scoren. Na 4-2 in de eerste wedstrijd werd het nu 2-1. Na een nederlaag in de derde wedstrijd sloot Atlanta de serie af met een zwaarbevochten 5-4 win. Aanvallend werd van Albies weinig vernomen.

BELANGRIJKE SERIE

Dat veranderde niet op bezoek bij de Washington Nationals. Een belangrijke serie voor de Braves, want én ze moesten in het spoor van de Phillies blijven én tegelijk de Nationals op afstand houden. Ondanks Albies’ 33e double en twee hits ging de eerste wedstrijd verloren. In de tweede ontmoeting van de doubleheader startte de infielder niet, maar kwam hij nog wel twee keer aan slag. Helaas voor Albies zonder resultaat, maar zijn aanwezigheid inspireerde de Braves wel.
Een rally in de negende bezorgde Atlanta een 3-1 win. In de laatste twee duels was Albies 2-for-9 in z’n at-bats. Woensdag moest hij tot de zevende inning wachten op z’n honkslag, maar na zijn single werd Ozzie Albies al snel door Freddie Freeman over home plate geslagen. De Braves boekten een belangrijke 8-3 zege. In de vierde wedstrijd ging er niet veel goed. Ja, Albies mocht opnieuw een hit noteren, maar zijn ploeg zag starter Anibal Sanchez al snel uitvallen en Atlanta verloor met 6-3.

Xander Bogaerts en de Boston Red Sox hebben een prachtig weekend achter de rug. Voor de Red Sox is er geen betere manier om aan een nieuwe maand te beginnen dan met een sweep tegen de New York Yankees. De aartsrivaal werd vier keer van het veld gepoetst. Bogaerts wist aanvallend zijn steentje niet bij te dragen, maar dat had zo z’n reden. Vorige week donderdag werd hij in de eerste wedstrijd, de Red Sox wonnen deze met 15-7, aan de kant gehouden vanwege zijn polsblessure. In de tweede wedstrijd speelde hij de laatste twee innings, maar de knuppel bleef onaangeroerd achter in de dug-out.
Net als in game 2 waren de Red Sox ook in game 3 met 4-1 te sterk voor de aartsrivaal. Dit keer kwam Bogaerts wel in actie met de knuppel, maar verder dan een base on balls kwam hij niet in z’n drie slagbeurten. Dit hit kwam er wel in de vierde ontmoeting. Een single in de tweede inning leverde niets op, maar de Red Sox profiteerden wel van een defensieve fout na een klap van Bogaerts in de negende inning. Op weg naar de uiteindelijke 5-4 zege ging X-Man overigens ook een keer de fout in. Het was pas zijn zesde error van het jaar.

GOEDE LIJN

De Red Sox trokken de goede lijn door in Toronto. Een favoriete tegenstander van Xander Bogaerts, want vorige maand nog kwam hij tot zeven RBIs in de serie tegen de Blue Jays. Zo goed als toen ging het nu niet in de drie wedstrijden ten noorden van de grens. Toch mocht de korte stop weer wat binnengeslagen punten aan zijn totaal toevoegen.
Na een hit en een run in de wedstrijd van dinsdag, was het woensdag Bogaerts die een groot deel van de productie voor zijn rekening nam. Eerst was er de sacrifice fly in de derde waardoor Mitch Moreland kon scoren. Twee innings later hoefde hij niet veel voor zijn RBI te doen. Met de honken vol kreeg Bogaerts vier wijd en kon Mookie Betts scoren. Zijn double in de zevende bracht J.D. Martinez binnen. Onze landgenoot staat daarmee op 32 doubles en 68 RBIs voor het seizoen. Beide wedstrijden werden door de BoSox gewonnen. Dat geldt niet voor de derde ontmoeting. Xander Bogaerts kreeg twee keer vier wijd, maar kon een 8-5 nederlaag niet voorkomen.

Wat voor Bogaerts en de Red Sox geldt, geldt zeker niet voor de Yankees van Didi Gregorius. Met vier nederlagen begonnen de Yankees waardeloos aan augustus. Toch was de Amsterdammer een lichtpuntje in deze donkere dagen. In het eerste duel nam hij de Yankees bij de hand. Een three-run homerun in de eerste inning en een solo homerun in de vijfde kon een nederlaag niet voorkomen. Met z’n vier RBIs in vijf at-bats nam hij wel meer dan de helft van de productie voor zijn rekening in deze 15-7 nederlaag. Gregorius staat nu op 20 homeruns voor het seizoen.
Ook in de derde wedstrijd was hij belangrijk. Met een double sloeg Sir Didi in de negende inning Giancarlo Stanton over home plate, maar deze ene run mocht niet baten. De international was 3-for-16 tegen de Red Sox en deze hits brachten in totaal vijf runs binnen. Defensief gaat het ook crescendo. Gregorius heeft slechts vier errors achter zijn naam en geen enkele korte stop kan aan dat aantal tippen.

REVANCHE

Tegen de Chicago White Sox werd het tijd voor revanche. Afgelopen maandag leefden de Yankees zich uit en boekten een welkome 7-0 zege. Een single van Gregorius in de vijfde zette New York op een comfortabele 4-0 voorsprong. Brett Gardner kon home plate passeren na de klap van onze landgenoot. De korte stop had zelf in de vierde inning al een run aan zijn totaal toegevoegd. In deze serie bleef Gregorius 2-for-8 en beide hits kwamen in de eerste wedstrijd. In de tweede ontmoeting kreeg onze landgenoot tot twee keer toe een vrijgeleide.
Met name de vier wijd in de 13e inning kwam Detroit duur te staan. Gregorius bracht de vierde run binnen en dat zou ook de winnende blijken te zijn. De Yankees hadden extra innings nodig, maar stapten wel met een 4-3 zege van het veld. New York won woensdag ook de afsluitende derde wedstrijd, maar Gregorius mocht deze vanaf de kant bekijken.

Afgelopen weekend vond de competitieplanner het tijd voor een replay van de World Series. Revanche kwam er niet voor Kenley Jansen en de zijnen, want de Houston Astros wonnen twee van de drie wedstrijden in Los Angeles. Die ene zege voor de Dodgers kwam in de laatste clash tussen de twee powerhouses. Met een 3-2 voorsprong werd onze landgenoot in de negende inning aan het werk gezet.
Tyler White liet Jansen en de Dodgers nog even schrikken door de inning te openen met een single, maar daarna nam Jansen de regie over. Evan Gattis, Max Stassi en Tony Kemp vielen ten prooi aan de Nederlandse closer en zijn verdediging. Jansen had 14 pitches nodig voor zijn 31e save van dit seizoen. Met Rockies-closer Wade Davis voert hij inmiddels de lijst aan in de NL wat betreft het aantal saves. Aan de 43 saves van Mariners-closer Edwin Diaz kan voorlopig niemand tippen.


Op zijn 32e save hoefde Jansen niet lang te wachten. Op bezoek bij de Oakland Athletics mocht de closer al snel weer aan de bak. De ploeg die de laatste weken zo goed in vorm is, had geen kans tegen onze landgenoot. Met een 4-2 voorsprong begon Jansen aan de negende inning. Nick Martini en Matt Olson kregen een strikeout achter hun naam. Stephen Piscotty kreeg de bal het infield niet uit en na negen pitches zat de werkdag voor Jansen er al op. Op 7 augustus had Jansen z’n 32e save te pakken. Vorig jaar deed hij er een week langer over om op dit aantal te komen.

PANIEK

Op bezoek bij de Colorado Rockies liet Kenley Jansen zijn team behoorlijk schrikken. De Nederlandse closer voelde zich donderdag niet goed en werd naar een ziekenhuis gebracht. Daar constateerde men een onregelmatige hartslag. De Dodgers besloten Kenley Jansen naar huis te sturen om in Los Angeles een cardioloog te bezoeken. In het verleden heeft Jansen hier al vaker last van gehad. Zo was Jansen in 2011 een maand uit de roulatie nadat hij bloedverdunners kreeg vanwege zijn onregelmatige hartslag. In augustus 2012 ging het opnieuw mis. Ook toen op bezoek bij de Rockies. In oktober van dat jaar onderging Jansen een medische ingreep en leek het probleem verholpen. Het is nog niet duidelijk hoe lang de closer uit de roulatie is, maar hij zal hoe dan ook dit weekend niet meer spelen in de serie tegen Colorado.

Voor de Texas Rangers van Jurickson Profar lagen er vorige week kansen. De ploeg opende deze maand met een serie tegen de uitermate zwakke Baltimore Orioles. Profar speelde zijn meest productieve wedstrijd in maanden. Met vier RBIs had de Nederlander een groot aandeel in de 17-8 zege van de Rangers. Op 6 juni zette Profar z’n krabbel onder vijf RBIs tegen de Oakland A’s.
Tegen de O’s draaide Profar eigenhandig een 1-0 achterstand om in een 3-1 voorsprong. Met Rougned Odor en Elvis Andrus op de honken sloeg de alleskunner zijn 11e homerun van het jaar. Een inning later was een single goed voor zijn vierde binnengeslagen punt. Manager Jeff Banister gaf zijn manusje-van-alles een dag later vrijaf. In de laatste twee duels tegen Baltimore was Profar 2-for-6 in z’n at-bats. In de vierde onmtmoeting, die verloren ging voor Texas, kwam Profar drie keer met vier wijd op de honken. Met zijn negende gestolen honk van het seizoen kon hij een 9-6 loss niet voorkomen.

IN DE LINE-UP

Met zijn prestaties dwong Profar een plaats in de line-up af tegen de Seattle Mariners. Twee keer mocht hij het op het eerste honk proberen en in de derde en laatste ontmoeting stond Profar op het derde honk. Defensief ging het naar behoren en ook aanvallend drukte de international zijn neus weer aan het venster. Drie hits in zijn 14 at-bats leverden de Rangers niet minder dan vijf RBIs op. Het eerste duel ging na 12 innings naar de Mariners.
Dinsdag 7 augustus was voor Profar een productieve dag. Met zijn ene hit sloeg hij drie punten binnen. Dankzij zijn homerun in de vijfde konden ook Elvis Andrus en Adrian Beltre scoren. Profars 12e dinger bracht Texas in veilige haven op weg naar een 11-4 zege. Afgelopen woensdag deed Profar dienst als leadoff hitter en opnieuw was hij goed voor een RBI. Na de 26e double van Profar kon Drew Robinson de thuisplaat aantikken voor een 10-6 lead. In diezelfde zevende inning sloeg Adrian Beltre zijn Nederlandse ploegmaat binnen. Jurickson Profar staat dit jaar op 61 RBIs. Bij de Rangers sloeg alleen Joey Gallo (71) meer punten binnen.

Jonathan Schoop had op een beter debuut voor zijn nieuwe werkgever gehoopt. En gezien zijn prestaties de laatste weken bij de Baltimore Orioles mocht hij dat ook wel verwachten. In de eerste serie met de Milwaukee Brewers verloor Schoop twee van de drie duels. Tegen de LA Dodgers, dat dan weer wel. Z’n acht slagbeurten bleven zonder resultaat en in de laatste wedstrijd werd Schoop al in de vijfde inning naar de kant gehaald. De Brewers keken toen al tegen een 7-2 achterstand aan en dat zou alleen nog maar erger worden. Los Angeles zou maar liefst 21 runs scoren.
Tegen de Colorado Rockies werd Schoop op korte stop geposteerd. Helemaal onbekend is de positie niet. Dit seizoen speelde hij het twee keer voor de O’s. Op 3 augustus speelde Schoop z’n eerste wedstrijd voor zijn nieuwe fans, maar deze konden hem nog niet op een honkslag betrappen. Dat lukte wel op 4 augustus. In z’n vierde wedstrijd voor Milwaukee noteerde Schoop z’n eerste hit én zijn eerste run.

EERSTE RBI

Tegen de San Diego Padres volgde ook zijn eerste RBI voor de Brewers. Schoop moest daarvoor echter wel even geduld hebben, want deze kwam pas donderdag in de derde en laatste wedstrijd tegen de Padres. In zijn laatste wedstrijden voor Baltimore vielen de homeruns bij bosjes, maar zover is het in Milwaukee nog lang niet. Schoop heeft inmiddels acht wedstrijden voor z’n nieuwe club gespeeld en er staan twee binnengeslagen punten achter zijn naam. Na zijn double (de eerste namens de Brewers) in de vierde inning konden Hernan Perez en Travis Shaw scoren. Zelf kon Schoop de 4-1 scoren na een defensieve fout. Desondanks ging deze wedstrijd met 8-4 naar de Padres.
Milwaukee had de eerste twee duels in winst weten om te zetten en in beide gevallen maakte Schoop de negen innings niet vol. Afgelopen woensdag speelde hij slechts één inning. Defensief gaat het ook nog niet zoals het hoort. Schoop vertrok uit Baltimore met acht errors achter zijn naam, maar inmiddels staat de teller op 11.

Andrelton Simmons is goed aan augustus begonnen. De korte stop van het Koninkrijksteam tekende in de eerste week van deze maand al voor zes RBIs. Daarmee heeft hij het aantal van juli al bijna te pakken, want toen kwam Simba niet verder dan negen binnengeslagen punten. Zijn werkgever schoot er al met al niet veel mee op. De Los Angeles Angels hebben een road trip van zes duels achter de rug en daarvan wonnen de Halos er welgeteld één. De Tampa Bay Rays haalden de bezem erdoor.
Simmons bleef de eerste wedstrijd aan de kant en kwam alleen in de tweede ontmoeting tot wat honkslagen. Een single in de vierde was wel direct goed voor een RBI, z’n 48e van het jaar. Een dag later volgde ook de 49e al. Een ground out hielp Justin Upton over home plate. Het hielp allemaal niets, want de Angels gingen beide keren de bietenbrug op.
Op bezoek bij de Cleveland Indians ging het al wat beter. Daar wonnen de Angels één van de drie duels. Andrelton Simmons was daar 4-for-14 in zijn at-bats. Op het nippertje vertrok Simba nog met een RBI. In de negende inning van de derde wedstrijd hielp hij met een single Upton over de thuisplaat, maar een nederlaag kon niet worden voorkomen. Voor de derde keer sinds de ASG ging Simmons defensief de fout in. Hij behoort nog altijd tot de tien beste korte stops, maar het is opvallend dat er sinds 20 juli al drie errors achter zijn naam staan. De Angels wonnen overigens alleen de eerste wedstrijd van deze serie. Op 3 augustus was onze landgenoot verantwoordelijk voor één van de zeven runs in de wedstrijd die LA met 7-4 won.

SIMBA BRULT

Andrelton Simmons sloeg op 3 juli zijn zesde homerun. Zijn zevende sloeg Simba op 6 augustus in de eerste wedstrijd tegen de Detroit Tigers. Met Albert Pujols op de honken timmerde de korte stop de bal naar het leftfield en zette zijn ploeg daarmee op een 3-1 voorsprong. Het bleek een aanzet tot een mooie serie voor zowel Simmons als de Angels. De Halos sweepten de Tigers en Simba was 6-for-11 in zijn slagbeurten.
Na de twee RBIs in de eerste clash tekende hij ook voor een binnengeslagen punt in de tweede. Shohei Ohtani kon scoren na een sac fly van onze landgenoot, die ook nog een double, twee hits en een run produceerde. Twee honkslagen sloeg Simmons ook in de derde wedstrijd, maar deze hadden geen positieve gevolgen. Voor het eigen publiek temden de Angels de tandenloze Tigers met 6-0.

Coverfoto: Sean M. Haffey/Getty Images

NHL update: Blackhawks-legende overleden, Iginla kapt ermee

0

De kalender kruipt naar oktober, dus heel voorzichtig worden er al weer wat schaatsen uit het vet gehaald. In deze update nemen we de indrukwekkende loopbaan van de onlangs overleden Stan Mikita onder de loep. Ook kijken we terug op de carrière van Jarome Iginla en de trade die Jeff Skinner naar Buffalo bracht.


IJSHOCKEYWERELD TREURT OM MIKITA


Afgelopen weekend namen de Chicago Blackhawks voorgoed afscheid van een icoon. De Red Wings hadden Gordie Howe. De Bruins hadden Bobby Orr. De Canadiens hadden onder meer Jean Beliveau en Guf Lafleur. Ver voor de hoogtijdagen van Wayne Gretzky, Sidney Crosby, Mario Lemieux of Connor McDavid hadden ook de Chicago Blackhawks hun superster. Stan Mikita, of Stanislav Gvoth zoals zijn naam bij de geboorte luidde, was eind jaren zestig één van de beste spelers in de NHL. Nog altijd is Mikita de enige speler die de Hart Trophy (MVP van het reguliere seizoen), de Lady Byng Trophy (sportiviteitsprijs) en de Art Ross Trophy (meeste punten tijdens het reguliere seizoen) in één seizoen won. Mikita deed dit ook nog eens twee jaar op rij. In 1967 en 1968. De Ross Trophy zou hij in totaal vier keer winnen.

LOOPBAAN

Als achttienjarige debuteerde Mikita, die als geboren Tsjechoslowaak aanvankelijk geen woord Engels sprak, in de NHL. Natuurlijk namens de Blackhawks, die hem toevallig ergens in Ontario hadden opgepikt. Gvoth was als klein jochie op het vliegtuig gezet en naar Canada gestuurd, waar een oom en tante woonden. Later zou hij onder de naam van deze familie bekend worden. In 1959 mocht hij heel even ruiken aan het grote werk. In de jaren die volgden, ontwikkelde Mikita zich tot één van de iconen in de sport. Mikita hield in zijn eerste jaren meer dan eens de strafbank warm, maar met het verstrijken der jaren kwam ook de wijsheid. Samen met ploegmaat Bobby Hull werd Mikita een dodelijke combinatie. In z’n 22 jaar in de league kwam de geboren Tsjech negen keer tot minimaal 80 punten. In ’67 en ’69 kwam hij slechts drie punten tekort om de grens van 100 punten te slechten. Met alleen de original six nog maar in de NHL speelden de teams veel minder wedstrijden dan nu.


Tussen 1958 en 1980 speelde Mikita 1396 wedstrijden in de sterkste ijshockeycompetitie ter wereld. Altijd bleef hij de kleuren van de Blackhawks verdedigen en met 1467 punten heeft hij nog altijd het clubrecord in handen. Zijn maatje Bobby Hull, nog zo’n clubicoon, kwam tot 1170 punten. Jonathan Toews, één van de hedendaagse sterren, komt voorlopig nog niet verder dan 674 punten. In het tijdperk van Mikita plaatsten de Blackhawks zich slechts één keer niet voor de play-offs. Daar staat echter ook ‘slechts’ één Stanley Cup tegenover. Alleen in 1961 mocht Mikita de Cup boven zijn hoofd tillen. In de finale werden de Detroit Red Wings in zes wedstrijden verslagen. Pas in 2010 kreeg die Stanley Cup gezelschap in de prijzenkast van de ‘Hawks. Tussen 1961 en 1968 was hij steevast van de partij tijdens de All-Star Game. Zijn achtste ASG volgde in 1970. Mikita was ook één van de eerste spelers die een curve in zijn blade best interessant vond en besloot daarmee te gaan spelen.

ERKENNING

Tijdens zijn carrière werd Stan Mikita al bedolven onder de nodige individuele prijzen. Toen de begaafde spelmaker al afscheid had genomen, eerden de Blackhawks hem door ook zijn rugnummer 21 met pensioen te sturen. In 1983 kreeg Mikita al zijn plekje in de Hall of Fame. Aan het begin van dit decennium werden de voormalige ploeggenoten weer verenigd voor het United Center in Chicago. Stan Mikita kreeg zijn standbeeld en natuurlijk mocht Bobby Hull niet ontbreken. De NHL vierde vorig jaar het honderdjarig bestaan en koos de 100 beste spelers ooit. Natuurlijk was daarin ook plek voor Mikita. Ondanks dit indrukwekkende palmares zal Stan Mikita onder het grote publiek in Europa toch vooral bekend staan als “de naamgever van die donut-shop”. In Wayne’s World, een film uit 1992, hingen hoofdrolspelers Wayne Campell en Garth Algar regelmatig rond bij Stan Mikita’s Donuts. Inderdaad was dit een verwijzing naar de voormalig vedette van de Blackhawks. De film speelde zich af in een voorstad van Chicago.

Vorige week dinsdag, op 7 augustus, kwam er een einde aan het veelbewogen leven van Stan Mikita. In 2015 werd bekend dat de Hall of Famer leed aan Lewy Body dementie. Deze ziekte, vergelijkbaar met Parkinson, tast het geheugen aan, veroorzaakt slaapproblemen en hallucinaties. “In welke wereld mijn vader ook mag leven, hij is een tevreden mens”, zei dochter Jane destijds in de Chicago Tribune. Zondag kreeg het publiek in Chicago de gelegenheid om afscheid te nemen van hun geliefde Stan. De in Sokolce geboren spelmaker is 78 jaar geworden.


IGINLA ZEGT VAARWEL


Jarome Iginla heeft veel, heel veel, gewonnen tijdens zijn loopbaan. Zes keer mocht hij opdraven in de All-Star Game, twee keer kroonde hij zichzelf tot topscorer in de league. In 1997 werd hij tweede in de verkiezing van Rookie of the Year achter Bryan Berard. Een jaar eerder greep hij goud met Canada op het WK voor junioren en in ’97 werd hij wereldkampioen met de grote mannen. Oh ja, en er was nog die gouden plak op de Olympische Spelen in Vancouver. Sidney Crosby werd matchwinner met z’n wereldberoemde goal, maar de assist kwam van Iggy. Het was z’n tweede, want ook in Salt Lake City in 2002 won Iginla al goud met de Canadese ploeg.

Iginla speelde 16 jaar voor de Calgary Flames. De center scoorde in 1219 wedstrijd niet minder dan 525 goals en in totaal noteerde hij 1095 punten. Het zijn allemaal clubrecords in Calgary. Zijn laatste jaren sleet Iggy bij de LA Kings, de Colorado Avalanche, de Boston Bruins en de Pittsburgh Penguins. Zijn laatste wedstrijd speelde hij op 9 april 2017. De Kings verloren die dag van de Anaheim Ducks en Iginla zwaaide, achteraf gezien, af met een assist. Vorig jaar kwam de center niet in actie en diende een pensioen zich al aan. Ondanks al z’n mooie prestaties zal het in zijn geval toch ook gaan over hetgeen Iginla niet heeft gewonnen.

SMETJE

Nooit won Jarome Iginla de Stanley Cup en dat zal dus ook niet meer gaan gebeuren. In 2004 kwamen Iginla en de Calgary Flames heel dichtbij. In de Stanley Cup Final moesten ze in zeven wedstrijden buigen voor de Tampa Bay Lightning. Vijf jaar geleden kwam hij met de Penguins nog tot de Conference-finale, maar daarin bleken de Bruins met 4-0 een paar maten te groot. Het blijft een smetje op een verder prachtige carrière die uiteindelijk wel zal leiden naar de Hall of Fame.


SKINNER PAKT ZIJN KOFFERS


De Buffalo Sabres hebben niet lang getreurd om het verlies van Ryan O’Reilly. St. Louis pikte de center vorige maand op, maar de Sabres hebben de oplossing al gevonden. Jeff Skinner, goaltjesdief van beroep, speelt komend seizoen in Buffalo. Zijn contract bij de Carolina Hurricanes liep nog één jaar door en die organisatie besloot dat het tijd was om afscheid te nemen. Als wisselgeld voor Skinner ontvangen de Hurricanes prospect Cliff Pu (20) en drie draft picks.
Met Skinner halen de Sabres in elk geval doelpunten binnen. De 26-jarige center maakte zijn debuut in de league in 2010 en dat ging niet onopgemerkt. Skinner scoorde 31 goals en 63 punten in zijn eerste jaar. De Canadees heeft nu acht seizoenen achter de rug en in drie daarvan scoorde hij meer dan 30 goals. Tussen 2015 en 2018 wist Jeff Skinner in totaal 89 keer de vijandelijk goalie te verschalken. Daarnaast noteerde hij ook nog eens 74 assists. De cijfers van Ryan O’Reilly, die één jaar ouder is, zijn ook niet mis. In z’n laatste drie jaar in Buffalo kwam de center tot 65 goals en 111 assists.

INTERESSANT

Of Buffalo en Skinner ook op de lange termijn een goed huwelijk zijn, zal nog moeten blijken. De partijen gaan ongetwijfeld praten over een contractverlenging, want op 1 juli 2019 loopt z’n huidige contract af. Het zal in elk geval interessant worden om de ontwikkelingen bij de Sabres te volgen. Ze hadden natuurlijk Jack Eichel al en in de draft werd Rasmus Dahlin opgepikt. Carter Hutton moet het antwoord zijn op het keepersprobleem. Met .931 mocht zijn savepercentage er vorig jaar, als backup in dienst van de Blues, in elk geval zijn. Of Hutton het ook als starter kan, moet blijken.


OVERIG NIEUWS


GIBSON NOG LANG EEN DUCK

  • John Gibson en de Anaheim Ducks zijn nog niet op elkaar uitgekeken. Nog lang niet zelfs. De pas 25-jarige goalie werd voor nog eens acht seizoenen vastgelegd. Als 20-jarige broekie debuteerde Gibson als Duck in 2014-2015 en de laatste seizoenen is hij de onbetwiste starter in Anaheim. Vorig jaar was zijn savepercentage .926 en kreeg Gibson gemiddeld 2.43 goals per wedstrijd tegen. Het nieuwe contract levert de sluitpost in totaal ruim vijftig miljoen dollar op.

WILD BILL BLIJFT IN VEGAS

  • Beide partijen moesten wat water bij de wijn doen, maar uiteindelijk vonden de Vegas Golden Knights en William Karlsson elkaar toch. De clubtopscorer van vorig seizoen zette zijn krabbel onder een verbintenis voor één seizoen waarin hij ruim vijf miljoen dollar gaat verdienen. Afgelopen jaar was dat ‘slechts’ één miljoen dollar. Karlsson had liever een langer contract gehad, maar GM George McPhee van de Golden Knights vond één jaar eerst genoeg. Het houdt Wild Bill in elk geval weer scherp en daar worden beide partijen (weer) beter van.

OOK LARKIN EN DVORAK VERLENGEN

  • Dylan Larkin kan zich blijkbaar wel vinden in de plannen van de Detroit Red Wings. Met 63 punten was de nu 22-jarige center afgelopen seizoen de meest productieve speler in Motown en Larkin blijft zijn club nog wel even trouw. Voor ruim 30 miljoen dollar staat hij ook de komende vijf seizoenen op de loonlijst. Christian Dvorak moet met wat minder genoegen nemen, maar ook hij verlengde zijn contract. De center blijft nog zes seizoenen aan de Arizona Coyotes verbonden. Als het contract afloopt, heeft de club in totaal bijna 27 miljoen dollar overgemaakt.

WINGS MAKEN ZICH ZORGEN

  • Henrik Zetterberg scoorde vorig seizoen 11 goals en hij besloot de jaargang met 56 punten. Goed voor de tweede plaats op de topscorerslijst van de Detroit Red Wings. De bijna 38-jarige Zweed heeft betere jaren gekend, maar als je weet dat Zetterberg in de tweede seizoenshelft niet trainde vanwege een rugblessure, dan zijn dit toch best aardige cijfers. Alleen Dylan Larkin deed het met 63 punten nog beter. In Detroit maken ze zich toch wat zorgen. In een interview liet coach Jeff Blashill weten dat hij niet weet wat de actuele stand van zaken is. Blashill denkt pas volgende maand te weten of hij in het nieuwe seizoen op Zetterberg kan rekenen.

Cover Photo: Steve Babineau/Getty Images

32-in-32 | San Francisco 49ers: Begin van tijdperk Garoppolo?

1

Het NFL-seizoen komt er langzaam aan en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge ‘draftees’ en de nieuwe stand van zaken op het depth chart: alles komt aan bod. In deel negen een team dat aan het begin staat van een nieuw tijdperk: San Francisco 49ers.

LEES HIER DE SEASON IN REVIEW VAN DE SAN FRANCISCO 49ERS


FREE AGENCY


Het verhaal van vorig seizoen was voor de Niners natuurlijk de trade voor en het debuut van quarterback Jimmy Garoppolo. De jonge spelverdeler belooft de ‘franchise QB’ te zijn die San Francisco al jaren zoekt en het kostte de club uit het noorden van Californië slechts een 2nd round draft pick. Een koopje natuurlijk, zeker gezien het spectaculaire debuut van ‘Jimmy G’, die meteen zijn eerste vijf wedstrijden voor de 49ers won. Garoppolo zal zich dit seizoen nog beter gesteund voelen dan vorig jaar. San Francisco wist free agent  Jerrick McKinnon naar zich toe te trekken. De running back  zal vooral als pass catching option vanuit het backfield van meerwaarde kunnen zijn voor de 49ers.

McKinnon neemt in het backfield van San Francisco min of meer de plek in van de vertrokken Carlos Hyde, al zal hij anders gebruikt worden. Om te kunnen passen is een goede offensive line echter ook wel handig en dus is het voor Garoppolo goed nieuws dat Weston Richburg is gehaald als nieuwe center. Aan de kant van de defensie is cornerback Richard Sherman waarschijnlijk de opvallendste toevoeging. De ex-Seahawk lijkt zijn piek voorbij te zijn, maar vormt alsnog een upgrade.


NFL DRAFT


Ook in de draft was te zien dat San Francisco begrijpt dat elke kans op succes begint bij de mogelijkheid die Garoppolo heeft om te excelleren. Met de negende pick in de draft koos het team voor tackle Mike McGlinchey, die samen met veteraan Joe Staley een prima duo op de tackle-posities zal vormen.

Na het upgraden van de O-line voegde San Francisco nog een wapen toe voor Garoppolo in de vorm van wide receiver Dante Pettis. De Niners hebben voldoende kwaliteit op ‘WR’, maar Pettis’ zou best eens buiten alleen de aanval kunnen liggen. De ballenvanger vestigde een NCAA-record door in zijn carrière liefst negen keer een punt return om te toveren in een touchdown. Pettis belooft dus vooral een wapen te worden in special teams.
Met de rest van de keuzes richtte San Francisco zich met name op defensieve versterkingen. Fred Warner maakt goede kans om starter te worden als linebacker, terwijl safety Tarvarius Moore en defensive back D.J. Reed aanspraak maken op een plek in de secondary als Richard Sherman niet fit genoeg is om te spelen wanneer het seizoen begint.


OFFENSE


Er zijn verschillende ‘verhaallijnen’ om in de gaten te houden tijdens het komende seizoen in de NFL, zoals het komende debuut van Baker Mayfield in Cleveland en de strijd tussen Tom Brady en vadertje tijd, maar zeker ook het echte begin van ’tijdperk Garoppolo’ in San Francisco. 2018 Moet het jaar van de ‘Garoppolo-show’ worden. Zoals gezegd heeft het team in het off-season een aantal belangrijke mutaties gedaan die dat proces moeten vergemakkelijken.

What’s not to like? Over Garoppolo hoeven we het amper te hebben: de QB liet afgelopen seizoen zien in staat te zijn de hooggespannen verwachtingen waar te maken. Het lijkt vooral een kwestie van fit blijven en dan krijgen we te zien waar ‘Jimmy G’ toe in staat is als hij een volledig seizoen als startende quarterback mag spelen.
Garoppolo weet zich op de flank gesteund door de pijlsnelle Marquise Goodwin en de van een nekblessure herstelde Pierre Garcon, wat samen met tight ends George Kittle en Garrett Celek een prima arsenaal aan wapens oplevert. Garoppolo liet vorig seizoen al zien zijn tight ends goed te kunnen vinden; Kittle en Celek vingen samen 23 passes van Garoppolo, goed voor 412 yards en 3 touchdowns.
Zoals gezegd betekent de toevoeging van Jerrick McKinnon ook een versterking in de passing game. Het fysieke aspect van de running game zal na het vertrek van Carlos Hyde vooral op de schouders komen van Matt Breida. De running back gaat zijn tweede jaar in en San Francisco hoopt dat hij de ‘work horse’ kan zijn die Hyde in voorbije jaren was. Waarschijnlijk missen McKinnon en Breida met lichte blessures wel de seizoenstart. Veteraan Alfred Morris (ex-Cowboys, Redskins) is mede om die reden toegevoegd aan het roster, mits hij de medische keuring doorkomt. Morris kende in Washington een uitstekende carrièrestart onder Kyle Shanahan (OC 2012-2013), maar daarna nam zijn productie af.


DEFENSE


Het afgelopen seizoen betekende al een aardig stapje in de goede richting voor de Niners, die een jaar eerder nog laatste stonden in diverse defensieve stats, waaronder total defense en rushing defense. Het verdedigen van passes ging de Niners afgelopen jaar dan weer minder goed af, maar daar moet nieuweling Richard Sherman verandering in brengen. Bovendien bestaat de kans dat de – naar verwachting – beter lopende aanval ook wat druk van de verdediging zal halen, waardoor 2018 ook aan de andere kant van de bal een mooi jaar zou kunnen worden voor San Francisco.

Op papier ziet het er allemaal heel aardig uit bij de 49ers, maar vraagtekens zijn er ook. Zo blijft Reuben Foster een wild card als het gaat om zijn gedrag buiten het veld. De linebacker begint het seizoen met twee wedstrijden schorsing en San Francisco moet vooral hopen dat de problemen Foster niet blijven achtervolgen. Ook is de vraag of de op leeftijd zijnde Sherman de secondary wel genoeg kan helpen om écht een stap te kunnen zitten.
Naast Foster en Sherman is met name DeForest Buckner een speler om in de gaten te houden. Hij zal de D-line moeten aanvoeren. In Fosters afwezigheid zou rookie linebacker Fred Warner een kans kunnen krijgen. In San Francisco wordt veel van het BYU-talent verwacht. Wellicht zou hij ook kunnen helpen in de pass rushing: een onderdeel waarop San Francisco nog moet bewijzen dat het mee kan met de beste teams. Arik Armstead en Solomon Thomas lijken in 2018 een andere rol in de defensie te krijgen, dus zullen er andere namen op moeten staan om de quarterbacks van de tegenstanders onder druk te zetten.


CONCLUSIE


Believe the hype! Jimmy Garoppolo heeft in 2017 al laten zien wat zijn arm en inzicht kunnen brengen. Het begin van zijn carrière bij de Niners was indrukwekkend en met upgrades in zowel zijn O-line als zijn wapens, lijkt San Francisco er alles aan gedaan te hebben om ‘Jimmy G’ nog beter in het zadel te helpen. De defensie kent weliswaar meer vraagtekens dan de aanval, maar zal ook profiteren van de kwaliteit van de aanval, die de bal langer in bezit zal hebben dan vorig seizoen. In het beste geval zijn deze 49ers een team dat zich mag gaan bemoeien met de beslissende wedstrijden aan het einde van het seizoen. Wellicht is het realistischer om te verwachten dat dit team nog een jaar nodig heeft om verder te rijpen, maar dat er mooie dingen staan te gebeuren in de Bay Area, dat staat vast.
VOORSPELLING: 11-5
Lees hier season preview van de Chicago Bears.

32-in-32 | Chicago Bears: de weg omhoog?

3

Het NFL-seizoen komt er langzaam aan en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge ‘draftees’ en de nieuwe stand van zaken op het depth chart: alles komt aan bod. Vandaag één van de originals: de Chicago Bears. Al enkele seizoen vinden de Bears zich terug in de de kelder van de NFC North. Zal dit seizoen met (weer) een nieuwe coach en een quarterback in zijn sophomore year eindelijk weer eens de weg omhoog gevonden worden?

LEES HIER DE SEASON IN REVIEW VAN DE CHICAGO BEARS


FREE AGENCY


Hoe kun je je shiny new quarterback uitproberen als je geen enkele receiver hebt om naar te gooien? Het is dan ook niet verwonderlijk dat de Bears met een 5-11 record eindigden. General manager Ryan Pace had dit ook al snel in de gaten en voegde in free agency wide receivers Allen Robinson, Taylor Gabriel en Bennie Fowler III toe en gaf Mitch Trubisky extra opties op de tight end positie met het aantrekken van Trey Burton, die meteen Dion Sims als nummer één tight end vervangt op de depth chart. Daarnaast heeft de O-line meer diepte met de signing van Earl Watford en de D-line wat meer diepte met de toevoeging van Aaron Lynch.

Aan de andere kant werd er afscheid genomen van spelers die gewoon te weinig lieten zien. Buiten Josh Sitton waren het geen vaste waardes in het team, of konden ze niet gezond blijven. Met de signing van Chase Daniel (die nieuwe head coach Matt Nagy en Ryan Pace kennen van hun tijd bij de Chiefs en Saints) is er ook voor Mark Sanchez geen plaats meer.


NFL DRAFT


De Chicago Bears zijn een team dat bekend stond om zijn uitstekende verdediging. Er was een korte periode dat de defense nog geen bloedneus kon stoppen, maar sinds Vic Fangio de leiding heeft over de verdediging, gaat het ieder jaar beter. Wat er echter nog aan ontbreekt zijn defensive playmakers: spelers die echt het verschil kunnen maken. Met 1st round pick Roquan Smith lijkt die behoefte ingevuld te worden.

In de tweede ronde kozen de Bears een center in James Daniels, die in de praktijk als left guard zal fungeren. De geluiden vanuit training camp over Anthony Miller? “Better than advertised”. Een verbeterd receiving corps krijgt hiermee nog een extra boost.


OFFENSE


Zoals gezegd: het receiving corps was niet best, maar de nieuwe offensive coordinator Mark Helfrich heeft nu genoeg opties op de positie. De O-line ziet er goed uit, maar heeft nog niet naar zijn volledige potentieel kunnen spelen. Harry Hiestand is teruggehaald naar de Bears om dat klusje te klaren. Hiestand was ook O-line coach van het Bears team die Super Bowl 41 haalde en speelde in belangrijke rol in de Pro Bowl selecties van Olin Kreutz en Ruben Brown.

Met running back Jordan Howard hebben de Bears een every down back. Het wordt interessant om te zien hoe de Bears Tarik Cohen in hun offensive packages kunnen verwerken, hij heeft vorig seizoen al bewezen te goed te zijn om op de bank te houden. Ook punt van aandacht: kan Kevin White ein-de-lijk zijn belofte inlossen?


DEFENSE


De hele coaching staff vertrok na afloop van het vorig seizoen, maar de Bears wisten Vic Fangio gelukkig nog binnenboord te houden. De starting unit zal er vrijwel hetzelfde uitzien als het vorig seizoen. Ze hopen dat Leonard Floyd nog een tandje bij kan zetten om zo een nog effectievere pass rusher te worden. Fangio rusht niet veel, maar aangezien aan de andere kant Sam Acho staat, zal het toch veel van Floyd af moeten komen.

Verder wordt – buiten de sterk ogende secondary om – veel verwacht van rookie Roquan Smith. Maar: op het moment van schrijven van dit artikel heeft Smith nog steeds niet getekend. Zijn holdout duurt nu al 29 dagen en hij heeft zijn eerste (en naar alle waarschijnlijkheid ook tweede) preseason wedstrijd gemist. De reden van het contractdispuut: Smith wil niet dat Bears iets van zijn gegarandeerde geld af zullen nemen op het moment dat hij door zijn acties op het veld geschorst zou worden.
De Bears hebben dit al toegezegd. Ze willen dit niet op papier zetten omdat er zo een ongewenst precedent zou ontstaan. Er lijkt ook nog geen einde in zicht, terwijl het snel verhelpen van deze impasse in beider voordeel is.


CONCLUSIE


De Bears zijn beter geworden op posities die ook echt verbetering nodig hadden en hebben enkele belangrijke spelers en coaches weten te behouden. Voor de verdediging wordt het echt belangrijk dat Roquan Smith zo snel mogelijk tekent. Een punt van zorg is depth op drie cruciale posities: quarterback, offensive tackle en linebacker. De 2nd en 3rd string back-ups zijn nog te onervaren waardoor het uitvallen van een starter meteen een slok op een borrel scheelt.
De Bears hebben inderdaad de weg omhoog gevonden, maar lopen nog steeds te veel achter op de Green Bay Packers en de Minnesota Vikings.
CONCLUSIE: 7-9
Lees hier de season preview van de Tampa Bay Buccaneers.