De NFL-fan wordt extra verwend tijdens deze Kerstperiode. Op tweede Kerstdag stonden er maar liefst drie games op het programma. De spannendste van de drie werd in Las Vegas afgewerkt. De Raiders ontvingen er de Miami Dolphins en leken er met een nipte overwinning vandoor te gaan, tot Fitzmagic in de laatste seconden zijn duivels ontbond. De super-sub bracht zijn team in stelling om de field goal te trappen en de overwinning over de streep te trekken. Elders maakten de Tampa Bay Buccaneers brandhout van de Detroit Lions en leden de Arizona Cardinals schipbreuk tegen de San Francisco 49ers.
DOLPHINS HEBBEN WAT FITZMAGIC NODIG OM TE WINNEN BIJ RAIDERS | 26-25
In Las Vegas moesten de Raiders winnen om hun waterkansje op de play-offs gaaf te houden. Ze ontvingen de Miami Dolphins die vorige week nog een einde maakten aan het seizoen van de New England Patriots. Zouden Tua en zijn Dolphins voor de tweede week op een rij een team uit de play-off-jacht knikkeren?
Spektakelarme eerste helft
Bij de Raiders stond Derek Carr opnieuw under center, amper negen dagen nadat hij tegen de Chargers met een liesblessure van het veld moest. Hij leek er weinig hinder van te ondervinden en scoorde zelf de eerste touchdown van de wedstrijd. Hij sprong op de 1 yardlijn over de mensenmassa voor zich en bracht zijn team op voorsprong.
Die voorsprong bleef heel de eerste helft lang op het scorebord, dankzij de field goals field goals van Daniel Carlson. De Dolphins konden daar zelf enkel field goals tegenover zetten. Jason Sanders was wederom de betrouwbaarheid zelve en hield de Fins in de wedstrijd.
Raiders en Dolphins offensief weinig doeltreffend
Na de rust greep coach Brian Flores terug naar de strategie die tegen de Patriots succes opleverde; de running game. Het resulteerde meteen in een touchdown. Myles Gaskin was ditmaal het werkpaard van dienst en buffelde de bal de eindzone in om de Dolphins langszij te brengen.
Wat volgde was een uitwisseling van punts. Geen van beide teams kon de game naar zich toetrekken. Bij de Raiders ging het keer op keer mis bij de derde poging. Geen enkele keer konden de Raiders een derde poging verzilveren. Bij de Dolphins was de running game niet zo effectief als vorige week. Bovendien was Tua Tagovailoa niet in vorm. Hij haalde slechts 94 passing yards uit 22 pogingen en een erg magere 4.3 yards per poging.
Een snuifje Fitzmagic in het laatste kwart
Brian Flores had genoeg gezien en nam zijn rookie uit de ploeg. Ryan Fitzpatrick kreeg een nieuwe kans om wat magie in de wedstrijd te brengen. Hij ging 5 uit 8 voor 73 yards bij zijn eerste drive en bracht Jason Sanders dicht genoeg om wederom de stand gelijk te trekken. Er stonden nog vier minuten op de klok en plots brak de game helemaal open.
Op een minuut tijd scoorden beide ploegen een touchdown. Derek Carr vond de veteraan Nelson Agholor die zijn verdediger van zich afschudde en een touchdown van 80 yards scoorde. Aan de overkant bereikte Fitzpatrick Myles Gaskin, die op zijn beurt een verdediger ontweek en langs de zijlijn helemaal de eindzone in liep. Het verschil tussen beide scores? Carlson miste het extra punt voor de Raiders, terwijl Sanders wel de bal tussen de palen schoot.
Toch kwamen de Raiders nogmaals op voorsprong. Mede dankzij een defensive pass interference kwamen ze dicht genoeg om Carlson de kans te geven zijn fout goed te maken. Met nog slechts 19 seconden op de klok deed Carlson zijn job en leek hij zijn team alsnog de overwinning te schenken.
Maar dat was buiten Fitzmagic gerekend. Zonder time-outs, en terwijl zijn helm bijna van zijn hoofd gerukt werd, lanceerde Fitzpatrick een bal over 49 yards naar een volledig vrijstaande Mack Hollins. Die ving de bal, viel buiten de lijnen en gaf Jason Sanders een ultieme kans om de overwinning alsnog over de streep te trekken. Sanders miste niet en de Dolphins wonnen na een zinderend vierde kwart, gekruid door een vleugje magie dat altijd in de lucht blijkt te hangen als Fitzpatrick de bal krijgt.
Dankzij de nederlaag mogen de Raiders definitief hun hoop op de play-offs opgeven. Dat is voor de Miami Dolphins even anders. Zij hebben alles nog in eigen handen en kunnen volgende week tegen de Buffalo Bills hun seizoen verlengen tot in januari.
OVERIGE DUELS
San Francisco 49ers @ Arizona Cardinals | 20 – 12
In Arizona hebben de Cardinals een bijzonder slechte zaak gedaan in de strijd om de play-offs. Tegen de divisierivalen uit San Francisco kwamen Kyler Murray (30/51, 247 yards, 1 INT) en co nooit in hun spel, terwijl de troepen van Kyle Shanahan, en dan vooral de defensieve troepen van coordinator Robert Saleh, uitstekend voor de dag kwamen. Ondanks de vele blessures stonden de verdedigers hun mannetje en forceerden ze cruciale turnovers op het moment dat de Cardinals zich terug in de wedstrijd leken te knokken. De interceptie van cornerback Ahkello Witherspoon bleek de genadeklap voor Arizona. Bij de 49ers kreeg C.J. Beathard de voorkeur op Nick Mullensunder center en hij bedankte voor het vertrouwen met 3 touchdowns. De grote man bij San Francisco was echter running back Jeff Wilson, die maar liefst 183 rushing yards liet optekenen en een touchdown ving.
Door deze verrassende nederlaag hebben de Arizona Cardinals hun lot niet langer in eigen handen. Ze moeten nu hopen dat de Chicago Bears er niet in slagen hun twee resterende wedstrijden te winnen. Anders worden ze alsnog voorbijgestoken en moet Kyler Murray nog minstens een jaartje langer wachten op een kans in de play-offs.
Tampa Bay Buccaneers @ Detroit Lions | 47 – 7
De Tampa Bay Buccaneers hebben de Detroit Lions door de gehaktmolen gehaald op tweede Kerstdag. Tom Brady (22/27, 348 yards, 4 TD) vond voortdurend vrijstaande receivers en gooide in de eerste helft maar liefst vier touchdowns. Mike Evans, Chris Godwin, Antonio Brown en ouwe getrouwe Rob Gronkowski waren de gelukkige receivers. Het verschil tussen beide teams was zo groot dat Tom Brady na twee kwarten zelfs mocht gaan rusten. Zijn vervanger Blaine Gabbert wierp zelf ook nog twee touchdowns om de vernedering voor Detroit compleet te maken. Met deze dominante prestatie bezorgde Tom Brady de Bucs waar ze al sinds 2007 naar op zoek waren; een plek in de NFL play-offs.
Straks worden er nog elf wedstrijden afgewerkt. Hier lees je de voorbeschouwing op onze Game of the Week, de clash in de NFC West tussen de LA Rams en de Seattle Seahawks.
Het NBA-seizoen 2020-21 is in volle gang en er gaat bijna geen dag voorbij zonder ontwikkelingen in de grootste basketbalcompetitie ter wereld. Elke week brengt SportAmerika u twee wekelijkse overzichten: één van de Eastern Conference en één van de Western Conference. Deze overzichten bevatten de hoogtepunten, teleurstellingen, de speler van de week en een vooruitblik op de aankomende week.
22 DECEMBER – 27 DECEMBER
DE STAND
Atlantic Division: 1. Brooklyn Nets (2-0), 2. Philadelphia 76ers (2-0), 3. Boston Celtics (1-1), 4. New York Knicks (0-2), 5. Toronto Raptors (0-2)
Central Division: 1. Indiana Pacers (2-0), 2. Cleveland Cavaliers (2-0), 3. Milwaukee Bucks (1-1), 4. Detroit Pistons (0-2), 5. Chicago Bulls (0-2)
Southeast Division: 1. Orlando Magic (2-0), 2. Atlanta Hawks (2-0), 3. Miami Heat (1-1), 4. Charlotte Hornets (0-2), 5. Washington Wizards (0-2)
IN DE SPOTLIGHTS
NETS MAKEN INDRUK AAN HAND VAN DURANT EN IRVING
De Brooklyn Nets zijn sterk begonnen aan het nieuwe seizoen. Nadat de eerste oefenwedstrijden werden gewonnen, werden ook de eerste twee officiële competitiewedstrijden soeverein in winst omgezet. Tijdens de seizoensopener werden de Golden State Warriors ruim verslagen, terwijl op Christmas Day de Brooklyn Nets te sterk waren voor de Boston Celtics.
Dit seizoen stond in het teken van de terugkeer van Kevin Durant en min of meer de terugkeer van Kyrie Irving, die veel van 2019-2020 mistte door blessures. De eerste paar dagen lijkt het echter alsof ze nooit zijn weggeweest. Tegen Golden State kwamen ze allebei maar 25 minuten in actie, omdat Brooklyn zeer dominant was en zelfs een voorsprong van 35 punten had. Irving noteerde 26 punten en Durant scoorde 22 punten tegen zijn vorige team. Caris LeVert was met 20 punten, 9 rebounds en 5 assists vanaf de bank ook zeer belangrijk voor de Nets
Ook tegen de Celtics waren Kyrie en KD ijzersterk. De eerste helft gingen beide teams gelijk op, maar na de rust namen de twee supersterren over. Allebei scoorde ze twintig punten in de tweede helft, terwijl de Celtics tot slechts 41 punten kwamen. Een achterstand van drie punten bij rust werd uitgebouwd tot een 123-95 overwinning. Irving scoorde in totaal 37 punten, terwijl Durant met 29 genoegen nam. Zo begonnen de Nets 2-0 aan het seizoen.
YOUNG LEIDT HAWKS NAAR 2-0
Trae Young heeft andermaal zijn waarde getoond voor de Atlanta Hawks. De jonge point guard heeft zijn ploeg naar een sterke start van het seizoen geleid, waarbij de eerste twee wedstrijden werden gewonnen. Zowel de Chicago Bulls als de Memphis Grizzlies werden opzij gezet.
De openingswedstrijd tegen de Chicago Bulls was voor Young echt een ‘walk in the park’. Na bijna 26 minuten, had hij 37 punten, 6 rebounds en 7 assists. Daarnaast deed hij dit tegen een schotpercentage van maar liefst 83.3% van zowel tweepunts- als driepuntsafstand. Zijn ploeggenoten wisten ook hun graantje mee te pikken, want alle andere starters scoorde minimaal elf punten. Tegen de Memphis Grizzlies noteerde Young andermaal fantastische statistieken. Hij was goed voor 36 punten, 9 assists en slechts 2 turnovers.
Door afwezigheid van maar liefst zes rotatiespelers, zijn de prestaties van Young extra indrukwekkend te noemen. Clint Capela, Rajon Rondo, Kris Dunn, Tony Snell en Onyeka Okongwu kwamen beide wedstrijden niet in actie, terwijl Danilo Gallinari door ziekte de wedstrijd tegen Memphis mistte. Wanneer de zes terugkeren voor de Hawks zullen de statistieken voor Young hoogstwaarschijnlijk iets zakken, maar het zal de ploeg enkel beter kunnen maken. Met de huidige status van het team is dat een angstaanjagende gedachte voor de andere teams in de Eastern Conference.
DE TEGENVALLER
RAPTORS TWEEMAAL ONDERUIT
In de Eastern Conference zijn er nog zes teams die na twee duels nog geen zege achter hun naam hebben. De New York Knicks en Chicago Bulls zijn tegenwoordig geen verrassing meer in dat rijtje, maar de Toronto Raptors zeker wel. Na twee wedstrijden prijkt er een record van 0-2 achter de ploeg.
In de seizoensopener werd er verloren van de New Orleans Pelicans. Het was een thuiswedstrijd voor de Raptors, maar door de maatregelen rondom de pandemie werken zijn hun thuiswedstrijden af in Tampa Bay. Ondanks veel minuten voor sterspelers Kyle Lowry (38:33) en Pascal Siakam (38:41) kon de ploeg geen vuist maken tegen Brandon Ingram en Zion Williamson. Ook de wedstrijd daarna, tegen de San Antonio Spurs, konden de sterspelers met veel minuten geen indruk maken. Het was oud-Raptor DeMar DeRozan die zijn voormalig werkgever met 27 punten en 8 assists pijn deed.
Het probleem bij de Raptors lijkt vooral te liggen in de schotkeuzes en -percentages. Hoewel het pas twee wedstrijden zijn, staan ze bij de laagste teams wat betreft schotpercentage. Met het vertrek van Serge Ibaka en Marc Gasol is het logisch dat het team wat kwaliteit heeft ingeleverd, maar momenteel presteren ze zeker ondermaats.
SPELER VAN DE WEEK
De eerste Speler van de Week is een zeer eenvoudige keuze. Trae Young is deze week de gelukkige, want hij wint de eerste Eastern Conference Speler van de Week. Zoals gezegd wist hij de eerste twee wedstrijden met zijn Atlanta Hawks te winnen, maar wist dit te doen met fantastisch statistieken. 36.5 punten, 4.5 rebounds en 8 assists per wedstrijd noteerde de pas 22-jarige point guard. Daarnaast schoot 55.6% van het veld, 46.2% van achter de driepuntslijn en 87.1% van zijn vrije worpen raak. Dodelijk efficiënt en ook nog eens zeer belangrijk voor zijn team.
VOORUITBLIK
Echt belangrijke wedstrijden zullen de aankomende weken nog niet zijn en de sterkte van de teams is nog lastig echt in te schatten. Toch zijn er aankomende week zeker wat interessante wedstrijden. Zo nemen in de nacht van zondag op maandag de Boston Celtics het op tegen de Indiana Pacers. Slechts twee dagen later doen ze dit nog een keer, dus genoeg strijd tussen Indiana en Boston. In de nacht van woensdag op donderdag zien we een rematch van de Eastern Conference Finals tussen de Milwaukee Bucks en Miami Heat, dus over spannende wedstrijden valt er de aankomende week niet te klagen.
De New Orleans Saints hebben het perfecte kerstcadeau gekregen. Door een 52-33 overwinning op de Minnesota Vikings verzekerde de ploeg van Sean Payton zich van de divisietitel in de NFC South. Grote man in het duel was running back Alvin Kamara. Hij was goed voor maar liefst zes touchdowns, een evenaring van het NFL-record.
In het kerstduel werd al snel duidelijk dat de aanvallen beter waren dan de verdedigingen van de tegenstanders. Al had vooral de defensie van de Vikings weinig in te brengen in dit duel. De thuisploeg sneed aan alle kanten door de defensie. Zowel tegen de run als tegen de pass hadden de Vikings weinig in te brengen. De eerste drive van de wedstrijd beëindigde Kamara in stijl. Gehuld in kerstschoenen was hij goed voor een run over 40 yards voor de eerste touchdown van de wedstrijd.
De aanval van de Vikings wilde niet onder doen voor die van de Saints en sloeg direct terug. Quarterback Kirk Cousins had voor de wedstrijd al laten weten nog te geloven in de kansen van de Vikings om de play-offs te halen. Maar dan moest de ploeg de laatste twee duels wel winnen. Het begin was er, want Cousins leidde zijn ploeg de endzone in voor de gelijkmaker.
Vermakelijke shootout
Het was het begin van een vermakelijke shootout. De Saints namen het initiatief door een touchdown en een fieldgoal, maar verzuimde om verder afstand te nemen, onder meer omdat Drew Brees bij een 17-14 een interceptie gooide. Cousins kon hier niet van profiteren, want na een three-and-out kon hij weer naar de kant. Waarna de Saints doorgingen met wat ze de hele eerste helft deden, aan alle kanten door de defensie van de Vikings lopen. De Saints hadden halverwege de wedstrijd al 320 yards aan offense, waarvan 170 over de grond. Het is dan ook niet verwonderlijk dat de ruststand bepaald werd door Kamara, die goed was voor zijn derde touchdown van de helft.
De Saints, nog steeds zonder Michael Thomas en Tre’Quan Smith, kregen vlak na rust de kans om het duel te beslissen, zodat de Saints de vierde divisietitel op rij zouden pakken. De verdediging van New Orleans dwong een punt af, maar Brees gooide direct zijn tweede interceptie van de dag. De bal ging door de vingers van Emmanuel Sanders en werd gevangen door Hardy Nickerson, waardoor de Vikings direct in de redzone stonden. Het zijn kansen die je Cousins niet hoeft te geven. Drie plays later gooide hij de bal naar tight end Irv Smith voor de aansluitingstreffer.
De Vikings hadden alleen een nadeel. Om op voorsprong te komen in het duel was het nodig dat ze de Saints een keer af zouden stoppen. En daar slaagde de verdediging van Minnesota totaal niet in, op de twee intercepties na. In het begin van het vierde kwart hadden de Saints 54 aanvallende plays gehad, waarvoor er dertig goed waren voor een first down. De thuisploeg maakte volop gebruik van Kamara, want de running back voegde snel nog twee touchdowns aan zijn totaal toe.
Voor Kamara was een Kerstmis om nooit meer te vergeten. De Saint evenaarde in de tweede helft het record van Hall of Famer Ernie Nevers. Hij was in 1929 goed voor zes rushing yards in een wedstrijd. Tot Eerste Kerstdag was hij daarmee alleen recordhouder. Kamara leek nog even naast het record te grijpen, want in zijn eerste poging het record te evenaren wist hij de endzone niet te vinden, waarna Taysom Hill de touchdown scoorde. Maar in de slotminuten hadden de Saints nog een laatste drive in petto, en die eindigde Kamara in geheel in de stijl van de wedstrijd. De verdediging van de Vikings slaagde er niet in om Kamara te tackelen, waardoor hij zijn zesde touchdown kon scoren.
6 RUSHING TD'S IN ONE GAME FOR #SAINTS RB ALVIN KAMARA! 🤯
Door de overwinning pakten de Saints de divisietitel in de NFC South. Maar New Orleans heeft meer in gedachten. Zelfs de nummer 1 seed en de bye in de eerste ronde is nog niet helemaal uit zicht voor de ploeg. De Green Bay Packers staan bovenaan in de conference en hebben het onderlinge duel gewonnen, waardoor de kansen klein lijken, maar er is nog een ontsnappingsroute voor de Saints. Als ze op 12-4 eindigen met zowel de Packers als de Seahawks, dan gelden andere tiebreakers en dan zijn de Saints wel de nummer 1.
De ploeg uit New Orleans heeft in ieder geval zelf gedaan wat het moest doen. Met de divisietitel is de ploeg verzekerd van minimaal een thuiswedstrijd. Voor Minnesota zit het seizoen erop. Zij kunnen de play-offs definitief niet meer halen, waardoor de Chicago Bears de enige uitdager van de play-offploegen is.
De spanning stijgt in de NFL. Wie gaan de play-offs halen en wie vallen er net buiten de boot? Deze week in de Game of the Week twee ploegen die nog alle kanten op kunnen. In Seattle hopen ze behalve de NFC West titel ook nog op de first seed in de NFC. Dat laatste is voor de Rams te hoog gegrepen, maar de divisie ligt wel voor het grijpen. Het team van Sean McVay moet echter ook achterom kijken. Met een beetje pech zouden ze de play-offs helemaal kunnen missen.
Spanning in de NFC West
Vooraf werd de NFC West door velen al aangewezen als één van de sterkste en spannendste divisies. Die belofte heeft deze divisie absoluut ingelost. Drie teams strijden nog om de titel én een plekje in de play-offs. Momenteel staan de Seahawks (10-4) er het beste voor, maar de Rams (9-5) volgen slechts op één wedstrijd achterstand. Bij winst nemen de Rams zelfs de leiding weer over in de divisie, omdat dan het onderling resultaat beter is ten opzichte van Seattle.
With a Week 16 win over the Rams, we could clinch the NFC West.
Andere teams zullen echter ook vol spanning naar deze wedstrijd kijken; de Cardinals bijvoorbeeld. Die hopen stiekem nog de Rams te kunnen passeren. Zeker met het oog op de laatste week, wanneer de Cardinals op bezoek gaan bij de Rams. Voor de Bears maakt dit duel ook een enorm verschil. Bij winst van de Rams zijn de Packers zo goed als zeker van de first seed in de NFC. Dan zouden ze in de laatste week, tegen de Bears, veel spelers rust kunnen geven. Winnen de Seahawks echter, dan staan de Packers in volle oorlogssterkte op het veld in de laatste week.
Omgekeerde wereld
Het is tot nu toe een opmerkelijk seizoen voor de Seahawks. Na de eerste paar wedstrijden leek er geen maat te staan op de Seahawks offense. Wekelijks blonken wide receivers DK Metcalf en Tyler Lockett uit. Geholpen door een bizar hoog niveau van Russell Wilson, waardoor hij lange tijd de voornaamste kandidaat leek voor de MVP titel dit seizoen. De defense was echter een groot probleem. Geen enkel team gaf zoveel yards weg als de Seahawks, die halverwege het seizoen stijf onderaan stonden met hun defense.
In a monumental 180 degree switch, the #Seahawks rank first in the NFL in scoring defense since Week 11.
While competition has certainly helped, here are five key reasons why this recent resurgence isn't a mirage as the playoffs approach.https://t.co/lfom5QQW8G
Opvallend genoeg is het tij volledig gekeerd in Seattle. Waar de offense het de laatste weken ontzettend moeilijk heeft, zorgt de defense ervoor dat het team in de race blijft om divisiewinst. Wilson is inmiddels geen kanshebber meer voor de MVP-titel, maar een speler als Jamal Adams rijgt de laatste weken de records aaneen. Op papier hebben de Seahawks nog steeds de negende offense in de NFL, terwijl de defense wat betreft de statistieken in de onderste regionen bungelt. Toch geeft dat een vertekend beeld, Pete Carroll hoopt inmiddels op een solide verdediging, met hier en daar een uitbarsting van zijn franchise quarterback.
Superduo
Lang hoef je niet te zoeken naar de kracht van het team van McVay. De defense is statistisch gezien de beste in de league. Gedreven door het superduo Aaron Donald en Jalen Ramsey kunnen de Rams wekelijks vertrouwen op een goede performance van hun verdediging. De sterke pass-rush wist al 44 keer de QB van de tegenpartij naar de grond te werken. Daar ligt dan ook zeker niet het probleem.
In offensief opzicht is het dit seizoen veel te wisselvallig bij LA. De ene week speelt Jared Goff de pannen van het dak, maar de volgende week speelt hij niks klaar. De wedstrijd tegen de Jets was een nieuw dieptepunt. In die wedstrijd kwam de offense – tegen één van de slechtste defenses in de NFL – totaal niet van de grond. Het is te hopen voor de Rams dat Goff zich kan herpakken tegen Seattle.
Week 10
Beide teams speelden al eerder tegen elkaar in week 10. Toen gingen de Rams er met de overwinning vandoor: 23-16. Wilson had het toen erg moeilijk en gooide onder meer twee interceptions. Veel hulp van zijn offensive line kreeg hij toen ook niet. De Rams, onder aanvoering van Donald, noteerden zes sacks en 12 QB hits.
Sindsdien was het wisselvallig wat beide teams lieten zien. Er waren genoeg weken waarin beide teams presteerden als mogelijke kandidaten voor de NFC titel. Er waren echter ook weken waarin deze teams zwaar door de ondergrens heen zakten. Het verlies van de Rams tegen de Jets was al genoemd. De Seahawks, op hun beurt, verloren in week 13 van een zwak Giants team.
Seahawks favoriet
Ondanks het wisselvallige optreden van Wilson en zijn offense in de laatste weken zijn de Seahawks toch favoriet. De druk ligt bij de Rams, die stiekem nog achterom moeten kijken. Na de ontluisterende nederlaag tegen de Jets zal het vertrouwen niet al te hoog zijn. In Seattle is men juist weer vertrouwen aan het tanken; vooral door de ontwikkeling bij de defense. Veel ogen zullen gericht zijn op deze wedstrijd. Wij voorspellen dat Seattle de winst gaat pakken zondag.
Voorspelling: Seattle Seahawks 21 – 17 Los Angeles Rams
Lees hier over de nederlaag van de Steelers tegen de Bengals!
Twee weken geleden was het moment dan eindelijk daar: Jalen Hurts verving namens de Philadelphia Eagles Carson Wentz tijdens het duel vs de Packers. Sindsdien is de offense van de Eagles tot leven gekomen. Met Hurts als QB is het tempo van de offense veranderd, profiteert Miles Sanders van de threat die Hurts als mobiele QB met zich meebrengt en wisten ze drie playoff-teams (waaronder de eerste twee seeds in de NFC) bijna te verslaan en zelfs te verslaan.
HURTS DEBUUT VS PACKERS
Het succesverhaal van Jalen Hurts begon tegen de huidige #1 seed van de NFC: de Green Bay Packers. Carson Wentz werd door de Packers compleet onder controle gehouden. Vanaf het moment dat Jalen Hurts in het derde kwart het veld op kwam, veranderde dit totaal. Hurts kwam op het veld met een 20-3 en even later 23-3 achterstand. Met Hurst op het veld veranderde dit al snel in een 23-16 stand (6.48 in 4Q te gaan). Het is dat Aaron Jones vervolgens een 77-yard rushing TD noteerde, anders had Hurts nog de kans gekregen om voor de zege te gaan ook. Hurts noteerde uiteindelijk 109 passing yards (5-12) en een touchdown. Na een run van een paar yards was zijn allereerste pass (als daadwerkelijke QB) meteen een thing of beauty. Eagles-fans zullen waarschijnlijk meteen in hun ogen gewreven hebben, want Wentz had dit al een paar wedstrijden lang niet laten zien. Het gevoel, gecombineerd met de plaatsing van de bal, maakt dit een hele knappe eerste completion.
Even later, in het vierde kwart, gooide Hurts zijn eerste TD-pass van zijn NFL-carrière. Terwijl hij on the move is en de play verlengt, gooit hij een heerlijke TD-pass. Ja, de receiver staat aardig vrij. Dit komt echter niet omdat de coverage van de Packers dramatisch is, maar omdat Hurts zijn receivers extra tijd geeft om vrij te komen. Dit is voor een secondary onmogelijk om (zonder pass interference of holding) tegen te houden. Een extra dimensie die Hurts met zich meebrengt ten opzichte van Carson Wentz.
DUAL THREAT QB
Toch is een grote reden dat Hurts (en de Eagles offense) de laatste 2,5 duels zo succesvol is vooral door de dual threat die Hurts met zich meebrengt. In college kwam hij (zeker in zijn laatste jaar bij Oklahoma) meestal boven de 200 passing yards en 100 rushing yards uit. Tegen de Packers (twee first downs dankzij runs terwijl pocket collapsed) zagen we al een glimps van dat wat we tegen de Saints een week later te zien zouden krijgen.
HURTS RENT DE SAINT VAN HET VELD AF
Een week later mocht hij het, gewoon omdat het leuk is, als starter proberen tegen de huidige #2 seed van de NFC: de New Orleans Saints. De defense van de Saints was op dat moment een van de beste in de league. Jalen Hurts maakte er in de eerste helft van zijn eerste start gehakt van. Na een 0-0 Q1 scoorde de Eagles 17 onbeantwoorde punten in het tweede kwart. Na een wat minder derde kwart zorgde Hurst ervoor dat de 21-24 zege toch over de streep getrokken werd. Hurts eindigde in deze wedstrijd 17-30 met 167 passing yards en een touchdown en viel vooral op door zijn geduld en passing onder druk te tonen. Deze twee passes zijn daar een goed voorbeeld van. En neem van ons aan: we hadden wel een stuk of vijf a zes passes kunnen uitkiezen.
REN JE ROT
Toch was dit vooral de wedstrijd waarin Hurts zijn duel threat QB-kwaliteiten liet zien. Hurts eindigde met 106 rushing yards (18 carry’s) en liep samen met Miles Sanders de Saints run D (die erg sterk is) compleet overhoop. Deels zijn dit geplande runs, maar deels maakt hij met deze runs ook gebruik van zijn mobiliteit om te ontsnappen wanneer de pocket niet meer veilig is. De twee momenten hieronder illustreren dat.
Toch profiteren ook RB’s als Miles Sanders en Boston Scott van een QB als Hurts. Ineens hebben de Eagles een goeie reden om QB reads, handoffs (of fake handoffs) en behoorlijk veel play action te callen. Want naast de threat die Sanders (115 yds en 2 TD’s vs Saints) en Scott zijn, moet de run D nu ook rekening houden met Jalen Hurts. Zowel Hurts zelf als Sanders en Scott zullen hier alleen maar van profiteren.
HURTS LAAT ARM HET WERK DOEN VS CARDINALS
Afgelopen weekend vs de Cardinals, zijn tweede start in de NFL, liet hij zijn andere kant zien. Veel mensen begonnen na zijn eerste anderhalve wedstrijd als QB te twijfelen over zijn kwaliteiten als passer. Deze twijfels waren er ook bij veel draft scouts. Tegen de Cardinals heeft hij deze kritiek (voorlopig) weten te counteren. Tijdens de nederlaag vs de Cardinals ging hij 24-44 voor 338 yards en 3 TD’s. Daarnaast noteerde hij ook 63 rushing yards (11 carry’s) en een touchdown.
Het begon eigenlijk al heel vroeg in de wedstrijd, toen hij met deze twee heerlijke ballen zijn receivers wist te vinden voor een first down. De plaatsing en precisie van deze twee ballen toont aan dat Hurts wel degelijk de touch heeft.
De vraag die ook voor de NFL Draft werd gesteld is: kan hij dit consistent doen. Tegen de Cardinals ging Hurts dus 24-44, waardoor die zorgen niet meteen zijn weggenomen. Een completion percentage van 54% gaat in de NFL niet genoeg zijn. Toch kan dit op het oog gedurende zijn NFL-carrière met goeie coaching alleen maar beter gaan worden.
ON THE MOVE QB
Wat Hurts wel wederom liet zien vs de Cardinals, is dat hij elite is in het verlengen van plays zodat zijn receivers alsnog vrij kunnen komen. Dit is zelfs voor de beste secondary’s in de NFL amper te verdedigen. De twee momenten van hieronder tonen deze kwaliteiten.
Om dit artikel af te sluiten: nog even zijn beste pass tot nu toe. Deze TD-pass in de endzone naar Greg Ward Jr is de perfecte redzone pass. Aan de rand van de endzone, iets buiten de endzone zodat alleen de receiver wat kan met de bal. De verdediger is door de plaatsing van de bal compleet kansloos. De receiver doet, in dit geval Greg Ward Jr de rest.
CONCLUSIE
De playoffs zijn nog steeds een mogelijkheid. De Eagles zullen de komende twee weken in ieder geval moeten winnen van de Cowboys en het Washington Football Team. Gezien de huidige vorm van Hurts zou de Cowboys defense een slachtoffer moeten worden van de nieuwe QB van Philly. Het duel vs Washington Football Team wordt echter de grootste uitdaging die Hurts tot nu toe gehad heeft. Washington heeft de beschikking over misschien wel de beste defense van de NFL. Kortom: Hurts mag vooral volgende week zijn borst gaan natmaken.
Daarnaast zullen de Giants (vs de Ravens en de Cowboys), de Cowboys (vs Giants) en het Washington Football Team (vs Panthers) eigenlijk ook hun duels moeten verliezen. Dit is de enige manier waarop de Eagles, die laatste staan in de NFC East, nog de divisie kunnen winnen en de playoffs kunnen halen. Vervolgens, mocht dit wonder verricht worden, wacht de #5 seed in de Wildcard-ronde van de playoffs. Op dit moment zouden de Rams, Cardinals en Buccaneers dan de tegenstanders kunnen worden in de eerste ronde. Het zou een wonder zijn, maar Hurts geeft de Eagles in ieder geval hoop voor de toekomst. Een toekomst die zo maar eens zonder $128 miljoen QB Carson Wentz zou kunnen zijn.
Het seizoen is weer voorbij gevlogen. Nog maar twee weken tot het einde van het reguliere seizoen. Sommige teams hebben inmiddels niks meer om voor te spelen, maar voor anderen breken spannende weken aan. In de AFC zijn veel gegadigden voor de play-offs. Welk team gaat er, ondanks een geweldig seizoen, net buiten de boot vallen? De Bears zijn in de NFC aan een opmars bezig; halen zij de play-offs nog? Wat moeten de Jets doen nu ze hun first overall pick kwijt zijn? Dit en meer in de NFL 4-on-4 van deze week!
Een trieste gebeurtenis in Dallas hield de wereld in november van 1963 aan de buis gekluisterd. Tussen april en oktober van dat jaar aasden de LA Dodgers op echter op een andere revanche. De franchise had in 1958 de grote oversteek vanuit Brooklyn gewaagd en was in 1959 al kampioen geworden. In 1962 waren 102 wins niet genoeg voor een plek in de play-offs en dat deed pijn in LA. Het zou allemaal goed komen in ’63, maar cadeau kregen de troepen van Walter Alston het bepaald niet. We stappen in onze tijdmachine, gaan bijna 60 jaar terug in de tijd en blikken terug op wat er allemaal nog meer gebeurde in 1963.
WERELDNIEUWS
We openden er al mee, maar het belangrijkste nieuws van 1963 kwam uit Dallas. Daar werd op 22 november president John F. Kennedy vermoord. Met zijn gevolg reed JFK op Dealy Plaza en maakten kogels uit het geweer van Lee Harvey Oswald op brute wijze een einde aan zijn leven. Een paar maanden eerder had de charmante wereldleider in Berlijn nog veel mensen voor zich gewonnen met zijn uitspraak: “Ich bin ein Berliner”. In augustus van dat jaar volgde in Washington nog een speech for the ages. Martin Luther King sprak daar op 28 augustus zijn wereldberoemde woorden: “I Have A Dream!”.
In Engeland en Nederland gebeurde dat jaar ook iets waar tot op de dag van vandaag nog over gesproken wordt. Laten we aan de overkant van de Noordzee beginnen, want daar kreeg een posttrein op 8 augustus bezoek van 17 overvallers. Vrijwel zonder geweld maakte de goed georganiseerde (en zeer uitgebreide) roversbende 2,6 miljoen GBP buit. Niet voor niets is de overval de geschiedenis ingegaan als The Great Train Robbery. Veertien overvallers kregen uiteindelijk een naam en een gezicht, maar de identiteit van drie overvallers is nog altijd niet achterhaald.
In ons eigen land werd het jaar 1963 min of meer op gang geschoten met de Tocht der Tochten. En als er één Elfstedentocht die naam mag dragen, dan is het toch zeker deze twaalfde editie. Reinier Paping overwon De Hel van ’63 en werd opgewacht door koningin Juliana en prinses Beatrix. Dat het in deze winter steenkoud was, werd eens te meer duidelijk toen er auto’s probleemloos over het bevroren IJsselmeer konden rijden. In de Eredivisie beleefde PSV een primeur, want voor het eerst sinds de oprichting van deze hoogste divisie werden de Eindhovenaren kampioen.
OUD ZEER
In Amerika begonnen de Los Angeles Dodgers als één van de favorieten aan het seizoen. Het lijkt een zin uit 2020, maar we hebben het hier toch echt over 1963. Een jaar eerder hadden de Dodgers, ondanks ruim 100 overwinningen, hun titelkansen verspeeld. Ook dat zou iets worden waar de verstokte Dodgers-fan alvast aan kon wennen. Door slechts 3 wins in de laatste 13 wedstrijden moest er in 1962 een zogenaamde tie-breaker series aan te pas komen om te bepalen wie als kampioen van de National League naar de World Series mocht. Over drie wedstrijden bleken de San Francisco Giants daarin de zenuwen net wat beter onder controle te hebben.
Die mentale tik dreunde nog na in de eerste maand van het nieuwe seizoen. Walter Alston, de manager die al sinds 1954 aan het roer stond, kreeg zijn team maar niet aan de praat. In al die jaren had Alston alleen in 1958, het jaar van de verhuizing naar LA, een losing season afgeleverd. Vrijwel iedereen ging er voor het gemak dan ook maar vanuit dat het wel los zou lopen. In de eerste maand leek het daar echter nog niet op. Niet de Giants, maar de verrassende Cardinals schoten uit de startblokken en dwongen de Dodgers al vroeg in het seizoen tot achtervolgen.
JACHT OP DE HATTRICK
De kampioen van de voorgaande jaren huisde in 1963 in de American League. Manager Ralph Houk had de beschikking over een sterrenensemble om van te duizelen. Mikey Mantle was al jaren een absolute topspeler, maar dat gold ook voor een Roger Maris, Elston Howard of een Whitey Ford om zomaar wat namen te noemen. Misschien wel de grootste van allemaal, Yogi Berra, zat in de nadagen van zijn meer dan imposante loopbaan. Een loopbaan die hem maar liefst 10 World Series, 3 keer de titel van MVP en 18 uitnodigingen voor de All-Star Game bracht. Het bracht ‘m overigens niet een plek in een wereldberoemde cartoon. Volgens Hanna-Barbera was het puur toeval dat de naam Yogi Bear zoveel op Yogi Berra leek…
Yankees-grootheid Yogi Berra (National Baseball Hall of Fame)
Goed, terug naar de Yankees in ’63. Zij begonnen niet slecht aan de jaargang, maar zagen de Chicago White Sox net wat beter starten. Het duurde tot de tweede helft van juni voordat Houk de motor daadwerkelijk op gang kreeg. De Bronx Bombers beenden met grote passen weg van de concurrentie en de resterende series tegen de White Sox werden grotendeels in winst omgezet. Teams als Chicago en Minnesota wonnen ruim 90 wedstrijden, maar konden in geen velden of wegen tippen aan de Yankees. In ’61 wonnen ze 109 duels en met 104 overwinningen kwamen ze dit keer aardig in de buurt van dat aantal.
TWEEKOPPIG MONSTER
In LA hadden de Dodgers wat meer tijd nodig om de koppositie in de National League te pakken. Zij hadden met Sandy Koufax en Don Drysdale twee ongelooflijke toppers in de gelederen. Koufax, een kind van de stad New York, debuteerde als tiener namens de Brooklyn Dodgers in de majors. Hij had het aanvankelijk niet gemakkelijk, maar in 1962 kwam Koufax definitief tot bloei. En een prachtige bloem werd het! In 1961 maakte Koufax voor het eerst zijn opwachting in de ASG en er zouden er nog vijf volgen. De man die als basketballer begon op college won dat jaar 18 wedstrijden met een ERA van 3.52. In de jaren daarna werd The Left Hand of God alleen nog maar beter en beter. Het jaar 1963 leverde hem 25 wins en slechts 5 losses op. Zijn ERA stokte op 1.88.
Don Drysdale (National Baseball Hall of Fame)
Drysdale debuteerde een jaar later dan Koufax, maar won al in zijn tweede seizoen 17 wedstrijden voor, toen nog, de Brooklyn Dodgers. Don Drysdale mocht al op zijn 22e voor het eerst naar de All-Star Game en zou er daarvan uiteindelijk negen spelen. Koufax won 25 wedstrijden in ’63 en volgde daarmee het voorbeeld van Drysdale. Die boekte een jaar eerder hetzelfde aantal wins met een ERA van 2.83. Het leverde hem dat jaar ook zijn eerste en enige Cy Young Award op. Ook daarmee volgde Koufax zijn teamgenoot. Hij won in ’63 zijn eerste van drie Cy Youngs. Samen waren Koufax en Drysdale in 1963 goed voor 44 overwinningen.
RECHTSTREEKSE CLASH
Ondanks al het geweld op de heuvel hadden de Dodgers hun handen vol aan de verrassende St. Louis Cardinals. Een jaar eerder kwam St. Louis in het stuk niet voor en groot was dan ook de verbazing toen zij in 1963 het leven van LA en San Francisco behoorlijk zuur maakten. Met onder meer Ken Boyer, Bill White en oudgediende Stan Musial (42) in de gelederen probeerden de Cardinals de favoriete Dodgers naar de kroon te steken.
Om die operatie succesvol te laten verlopen, moesten de mannen van manager Johnny Keane in september hun slag slaan. Met één wedstrijd achterstand op de Dodgers ontvingen de Cardinals de rivaal in het eigen stadion. Mede dankzij een prima Koufax won LA de eerste twee wedstrijden, maar leek de derde naar St. Louis te gaan.
Met een 5-1 voorsprong begonnen de Cardinals aan de achtste inning en met het recente verleden in het achterhoofd zouden de Dodgers zomaar zenuwachting kunnen worden bij een nederlaag. Ongetwijfeld speelde 1962 even door het hoofd, maar LA maakte in de late en extra innings aan alle onzekerheid een einde. Ze trakteerde hun rivaal op een sweep en koersten linea recta af op de titel in de NL.
NOEMENSWAARDIGE DEBUTANTEN
Koufax, Mantle en Musial, die op 29 september afzwaaide met een RBI-single, waren al gevestigde namen. Joe Morgan en Pete Rose waren dit nog niet. Zij begonnen pas aan hun reis door de majors. Morgan speelde slechts acht wedstrijden voor de Houston Colt .45s dat jaar en behield zijn status als rookie tot 1965. De tweedehonkman hield het ruim 20 jaar vol op het hoogste niveau, won vijf Gold Gloves, werd twee keer verkozen tot MVP, speelde 10 keer in de All-Star Game en won twee World Series. Niet voor niks werd hij in 1990 geïntroduceerd in de Hall of Fame. Maar dat wist de jonge Morgan nog niet toen hij op 21 september 1963 debuteerde tegen de Phillies en het moest doen met één at-bat.
Het verhaal van Pete Rose leest eveneens als een jongensboek, maar dan één zonder happy end. De infielder debuteerde op 8 april namens de Cincinnati Reds in de MLB tegen de Pittsburgh Pirates. Rose bleef die organisatie een groot deel van zijn leven trouw. In bijna een kwart eeuw speelde hij 3.562 wedstrijden en kwam daarin tot 4.256 hits.
De switch hitter voert daarmee nog altijd die lijsten aan in Major League Baseball. Rose mocht 17 keer opdraven in de All-Star Game, won drie keer de World Series en ook nog twee Gold Gloves; dat laatste dan weer als outfielder aan het einde van zijn carrière. Daarbij tekende Rose ook nog voor een 44-game hitting streak. In principe zou dit alles voldoende moeten zijn voor een plek in Cooperstown.
Het laatste hoofdstuk van het boek is er echter één met inktzwarte bladzijden. In 1984 werd Rose player-manager van zijn Reds en in 1986 was hij alleen nog manager. Lang duurde dit avontuur niet. In 1989 werd Rose voorgoed uit het honkbal verbannen. Hij zou hebben gegokt op wedstrijden van de Reds. De levenslange schorsing kostte Rose zijn plek in de Hall of Fame. Hoewel de bewijzen op tafel lagen, bleef Rose lang ontkennen. Pas in 2004 gaf hij zijn fouten toe.
KOUFAX ONTMANTELT BOMBERS
Het seizoen, waarin op 15 september de broertjes Felipe Alou, Matty Alou en Jesus Alou het outfield van de Giants bevolkten, werd afgesloten met een Subway Series die geen Subway Series meer was. Jarenlang speelden de Dodgers natuurlijk hun wedstrijden in Brooklyn en waren ze stadgenoot van de Yankees. Voor het eerst sinds die verhuizing stonden de rivalen nu tegenover elkaar in de World Series. Met de laatste twee titels al op zak en behoorlijk wat geweld aan slag begonnen de Yankees als favoriet.
Al heel snel wisten de Yankees dat een derde titel op rij niet zo eenvoudig werd. In zijn eigen New York schitterde Koufax in Game 1 voor de Dodgers. Hij kreeg niet minder dan 15 strikeouts achter zijn naam en vijf daarvan gooide hij in de eerste 1.2 innings. In de tweede inning gaven zijn batters Koufax vier runs om mee te spelen en de lefty zorgde ervoor dat die voorsprong nooit in gevaar kwam. Koufax bleef negen innings staan, stond zes hits en twee runs toe en hielp de underdog aan een 5-2 zege.
Het dominante optreden van Koufax bleek een voorbode op wat komen ging voor New York. De Dodgers kwamen in Game 2 opnieuw vroeg op voorsprong. Starter Johnny Podres deed vervolgens de rest. Hij was weliswaar minder aanwezig dan Koufax, maar in 8.1 innings stond ook Podres slechts één run toe. De 4-1 overwinning betekende een 2-0 voorsprong in de serie, die nu naar LA verhuisde.
DEJA VU
Game 3 werd een herhaling van zetten. Voor de derde keer op rij was daar een snelle voorsprong voor LA en opnieuw kon de ploeg het aan de pitching overlaten om dit over de streep te trekken. Nu was het Drysdale die de Yankees tot wanhoop dreef. De Dodgers hadden aan slechts één run, gescoord in de eerste inning, genoeg om Game 3 te winnen. Drysdale was meesterlijk en gooide een three-hitter. Net als zijn maatje Koufax in Game 1 stond hij de volledige negen innings op de heuvel.
In Game 4 kregen de Yankees een bekend gezicht tegenover zich, maar het resultaat bleef hetzelfde. Sandy Koufax kreeg van Walter Alston de bal én de eer om de Dodgers aan de titel te helpen en Koufax stelde niet teleur. Dit keer moest hij tot de vijfde inning wachten voor hij wat run support kreeg. Een homerun van Frank Howard zette de Dodgers op voorsprong, maar de Yankees weigerden zich zomaar over te geven. Koufax moest in de zevende inning een run toestaan, maar deze werd in de gelijkmakende zevende alweer goedgemaakt. Met zijn tweede complete game in vier wedstrijden leidde Koufax de Dodgers naar de titel en mocht hij zelf de titel van MVP gaan dragen.
Het slaggeweld van de Yankees werd in deze serie vakkundig aan banden gelegd door de Dodgers. In drie van de vier duels gooide de starter een complete game en de Dodgers gebruikten tijdens deze gehele serie slechts vier werpers. Niet alleen trakteerden ze de Yankees voor het eerst in de geschiedenis op een sweep, maar ze hielden de batters ook nog eens op een slaggemiddelde van .171 tijdens deze World Series. Tot op de dag van vandaag is het de enige van zeven titels die in eigen huis is gepakt. Dit jaar was Arlington immers plaats van handeling.
HOE HET VERDER GING
Sandy Koufax ging de boeken in als één van de beste werpers aller tijden. De southpaw gooide zijn eerste en enige perfect game in september van het jaar 1965 en leidde de Dodgers dat seizoen opnieuw naar de titel. In de World Series noteerde Koufax back-to-back shutouts in Games 5 en 7. Hij baarde overigens ook opzien door Game 1 te laten schieten vanwege Yom Kippur. Koufax vond dat hij als Jood deze dag moest respecteren. In 1966 verloren de Dodgers in de World Series kansloos van de Orioles en voor Koufax bleek dit achteraf zijn laatste Fall Classic. Hij speelde al langer met pijn en deze werd voor hem ondraaglijk. Het duurde slechts zes jaar alvorens Sandy Koufax, op zijn 36e, werd opgenomen in de Hall of Fame. Hij werd daarmee de jongste speler ooit opgenomen in de sanctum van de honkbalsport.
De 36-jarige Sandy Koufax (links) krijgt zijn Hall of Fame-plakaat van MLB commissioner Bowie Kuhn (rechts) in 1972 (National Baseball Hall of Fame)
Voor Don Drysdale duurde de carrière tot 1969. Net als zijn maatje mocht ook hij de gang naar Cooperstown maken, maar daarvoor moest hij wachten tot 1984. Koufax won drie Cy Young Awards, terwijl Drysdale deze eer één keer te beurt viel. In 1968 stond Drysdale in 58.2 achtereenvolgende innings geen enkele run toe. Het kwam hem op zes opeenvolgende shutouts te staan. Na zijn loopbaan ging Drysdale aan de slag als commentator voor de Expos, Rangers, Angels, White Sox en Dodgers. In 1993 kwam er door een hartaanval een einde aan zijn leven.
Tot halverwege de jaren zestig waren de Dodgers het gewend de World Series te spelen en deze over het algemeen ook te winnen. Na de titel van ’65 moesten de fans tot 1981 geduld hebben voor de volgende. De zegetocht van dit jaar was voor de roemrijke franchise pas de derde titel sinds 1965. Ook de Yankees waren jarenlang een vaste klant in de World Series. Zij brachten het er na 1963 wat beter vanaf door nog zeven keer de titel te pakken. De miljoenenploeg uit de Bronx deed dit voor het laatst in 2009.
Trevor Lawrence en Justin Fields zullen na vijf picks waarschijnlijk al niet meer beschikbaar zijn, maar daar waar iedereen vooral Trey Lance op zijn radar had, zijn er twee andere QB’s die nu de aandacht opeisen. Na eerder al Kyle Trask wat meer aandacht te hebben gegeven, is het nu tijd voor Zach Wilson. Wilson kent een onvoorstelbaar goed Junior-seizoen bij BYU en heeft de universiteit weer op de kaart gezet.BYU eindigde dit seizoen als #16 in de CFB playoff-rankings en won zijn bowl game (Boca Raton Bowl) met overmacht. UCF werd, vooral in de eerste helft, compleet voor schut gezet. Vooral door Zach Wilson, die in een helft 17-21 ging voor 353 yards en vijf touchdowns (3 passing, 2 rushing). Is hij misschien wel een QB2 in de aankomende draft?
ZACH WILSON: QB2 of 3 IN 2021 NFL DRAFT?
Het feit dat deze discussie uberhaupt is ontstaan ligt meer aan de fantastische prestaties van Zach Wilson dan aan dat Justin Fields een dramatisch seizoen heeft gespeeld. Zach Wilson stond eigenlijk bij niemand voorafgaand aan dit seizoen op de radar. Nu daagt hij Fields dus uit voor de QB2 plek in de aankomende draft. Waarom? Nou, passes zoals deze.
De plaatsing, gecombineerd met het feit dat hij deze bal gooit terwijl hij uit de pocket ontsnapt en on the move is, tonen aan dat Wilson enorm veel talent in zich heeft. Dat het er dit jaar dan ook daadwerkelijk (op een wedstrijd na) uitkomt, is voor hem een goed teken. Het groote discussiepunt is natuurlijk de tegenstand die Zach Wilson (vooral ten opzichte van Lawrence en Fields) heeft gehad dit jaar. Op Coastal Carolina na was de weerstand namelijk niet bepaald indrukwekkend te noemen. Toch zijn San Diego State, Boise State en Houston zeker geen koekenbakkers. En die werden, stuk voor stuk, voor schut gezet door Zach Wilson en BYU.
In de bowl game vs een goed UCF-team liet hij naast zijn arm ook zijn voeten spreken. Zach Wilson is namelijk ook een hele mobiele QB. In totaal noteerde hij dit jaar na 70 attempts 254 rushing yards (jaren daarvoor 221 en 167 yds) en 10 touchdowns (jaren daarvoor 2 en 3). Ook in deze categorie is hij dus productiever geworden. Zo krijgt hij elke wedstrijd wel geplande QB runs waar straks ook in de NFL rekening mee gehouden moet worden.
ENORME STIJGING PRODUCTIE
Toch valt vooral zijn enorme productie als passer erg op. Hij noteerde dit jaar na 335 attempts (246-335) 3699 passing yards (vorig jaar 2382 yds), 33 touchdowns (vorig jaar 11 TD’s) en maar 3 interceptions (vorig jaar 9 int’s). Met een completion percentage van 73% (vorig jaar 62%) was hij enorm effectief te noemen. Toch valt vooral de enorme stijging in passing yards en touchdowns erg op. Misschien wel het beste nieuws is echter het voorkomen en het verminderen van zijn aantal interceptions.
Dit komt vooral omdat Wilson van het plaatsen van de bal zijn grootste kwaliteit heeft gemaakt. Hij heeft daar enorme stappen in gemaakt, zeker ten opzichte van vorig jaar. Dat Wilson on the move een hele goeie QB is, was altijd al wel het geval. Hij gaat er echter nu ook effectief en productief mee om. Dit soort passes zijn alleen mogelijk als je touch en precisie op elite niveau zitten. Tegen welke tegenstander dan ook.
Toch heeft Zach Wilson ook de QB basics al onder de knie. Het wegkijken van de safety’s (zie ook de eerste TD van dit artikel) is een kwaliteit dit hij vooral dit jaar onder de knie heeft gekregen. We zien het spelers als Herbert en Burrow als rookies ook al veel doen in de NFL en ook Wilson heeft er een wapen van gemaakt. Zie bijvoorbeeld deze pass, waarbij hij de safety naar de linkerkant (onderkant van het scherm) kijkt en vervolgens op die manier een gat creëert in het midden. Zo manipuleert hij (en veel andere QB’s) de defense en creëert hij completions waar die er in eerste instantie niet zijn. Het levert in dit geval een touchdown op.
ARMKRACHT
Tot slot nog even zijn armkracht. Want ja, ook deep balls kan hij gooien. Sowieso geeft zijn gemiddeld aantal yards per attempts dit wel aan (12.6 y/a), maar naast diepe ballen creëert hij ook catches die eigenlijk niet mogelijk zijn. Zo ook hieronder, waar de play in eerste instantie vooral door de receiver gemaakt wordt. Het feit dat Wilson die bal van de rechterkant van het veld zo accuraat over de defensie naar de linkerkant kan gooien om zijn receiver een kans te geven, zegt echter ook wel veel. Hij creëert iets uit het niets a la Deshaun Watson.
CONCLUSIE
De conclusie is dat Zach Wilson dit jaar enorme stappen in zijn ontwikkeling heeft gemaakt en nu zelfs Justin Fields uitdaagt als de tweede QB in de 2021 NFL Draft. Het is echter nog niet 100% zeker dat Wilson ook daadwerkelijk de draft in zal gaan. De kans is na zo’n fantastisch seizoen wel erg groot, omdat hij nu het momentum met zich heeft. Hij heeft echter ook twee andere opties.
De minst grootste kans heeft de optie om als Senior nog een jaar terug te keren naar BYU. Veel beter presteren dan dit seizoen is bij BYU bijna niet mogelijk (op een ongeslagen seizoen na) en de CFB playoffs (en Heisman Trophy) had hij zelfs met een ongeslagen seizoen niet gehaald. De andere optie, en die kans is ook niet zo groot, is dat hij de transfer portal in gaat en het (a la Jamie Newman) wil proberen bij een grote universiteit in een grote conference. Want de weerstand die hij bij BYU gekend heeft is en blijft vergeleken met Lawrence en Fields het grootste discussiepunt. Verder heeft hij met Kyle Trask, Mac Jones (en in mindere mate Trey Lance) heel veel concurrentie.
De kans is echter groot (ook met het oog op een mogelijke blessure tijdens zijn senior-seizoen) dat hij profiteert van dit fantastische seizoen en gewoon de NFL Draft in zal gaan. De kans dat hij in de eerste ronde gekozen wordt is enorm groot, maar de concurrentie is zoals gezegd ook behoorlijk. Trevor Lawrence is QB1, maar daarnaast zijn er met Justin Fields, Kyle Trask, Mac Jones en Trey Lance naast Zach Wilson dus vier andere QB’s die de eerste ronde zouden kunnen halen. Kortom: genoeg QB’s in de aankomende NFL Draft. En Zach Wilson is een van de beste.
De kogel is door de kerk! Op 13 januari gaat, als alles enigszins normaal verloopt, het nieuwe NHL-seizoen van start. De NHL en de spelersvakbond zijn tot een akkoord gekomen, maar er moeten nog wel wat plooien worden gladgestreken. Het zal geen verbazing wekken dat dit voornamelijk met het coronavirus te maken heeft. In deze update praten we je bij hoe een en ander eruit gaat zien komend seizoen.
CANADESE DIVISIE
Het had wat voeten in aarde, maar de 31 teams zijn “gewoon” verdeeld over vier divisies. Die zien er echter wel (heel) anders uit dan we gewend zijn. Zo is de veelbesproken Canadese divisie (North Division) er toch gekomen en is de League er grotendeels in geslaagd de afstanden te beperken. Om het belang van dit laatste nog eens extra te onderstrepen, worden de wedstrijden alleen binnen de eigen divisie afgewerkt. Aangezien het een seizoen van 56 wedstrijden betreft, komen clubs uit een divisie met acht elkaar dus zeven of acht keer tegen. De Canadese teams treffen elkaar zelfs nog vaker.
Ook de eerste en tweede ronde van de play-offs zullen nog binnen de eigen divisie worden gespeeld. Vanuit elke divisie plaatsen de beste vier teams zich voor het postseason. De nummer één speelt tegen de nummer vier en de nummers twee en drie nemen het eveneens tegen elkaar op. Pas na de tweede ronde zien clubs pas wat nieuwe gezichten. Halverwege de maand mei zouden de play-offs moeten beginnen en twee maanden later moet de kampioen bekend zijn.
YOU LOVE TO SEE IT!
The NHL and NHLPA have announced an agreement to play a 56-game 2020-21 regular season, beginning on Jan. 13: https://t.co/5Qho7ldaJq
De laatste dag van het reguliere seizoen staat gepland op 8 mei, maar de NHL wil een buffer creëren om eventueel wedstrijden in te halen. Eerder ging er al een dikke streep door de Winter Classic en de All-Star Game. Als alles naar wens verloopt, is de NHL klaar wanneer de Spelen in Tokio beginnen en is zendgemachtigde NBC ook tevreden.
SELECTIES
De rosters zullen komend seizoen bestaan uit 23 spelers, maar daarnaast heeft elke club een zogenaamde taxi squad. Dit zijn maximaal zes spelers die een club achter de hand kan houden voor het geval er bijvoorbeeld wat coronabesmettingen optreden. De salary cap is vastgesteld op $ 81.5 miljoen en dit geldt dan voor de 23 spelers binnen de wedstrijdselectie. Overigens zullen verschillende general managers en spelersmakelaars nog even aan de slag gaan. Op de markt liggen nog best interessante free agents voor het oprapen. Zo zitten bijvoorbeeld Zdeno Chara, Andreas Athanasiou en Erik Haula nog zonder nieuwe werkgever.
Er is ook een nieuwe (tijdelijke) trade deadline vastgesteld en die valt dit seizoen op 12 april. Dus een kleine maand voor het einde van het reguliere seizoen. Een trade deadline is per definitie al het volgen meer dan waard, maar nu in tijden van corona wordt het nog eens extra interessant. Gaan Amerikaanse teams bijvoorbeeld interesse tonen in spelers van de Canadese clubs en vice versa? De kans is vrij groot dat de grens tegen die tijd nog gesloten is. Als een speler vanuit de VS naar Canada verhuist, of andersom, moet hij waarschijnlijk eerst enige tijd in quarantaine. Na die periode is het reguliere seizoen ook al bijna afgelopen, dus hoeveel nut heeft een trade tussen bijvoorbeeld de Maple Leafs en de Rangers dan nog?
Net als deze zomer kunnen spelers kiezen voor de zogenaamde opt-out. Als ze het voor zichzelf of de familie niet veilig achten te spelen, staan ze daar vrij in. Dit moeten ze zeven dagen voor aanvang van het trainingskamp aangeven. Overigens zullen de spelers waarschijnlijk eenmalig helmen met sponsoring dragen, zodat clubs op die manier wat verloren geld kunnen terugverdienen.
TRAININGSKAMP
Divisies klaar, wat belangrijke data op de kalender ingevuld, dus we kunnen gaan spelen! Nou, dat ligt dan toch net iets anders. De Verenigde Staten zijn behoorlijk verdeeld wat betreft de coronamaatregelen. Zo mogen bij onder andere de Dallas Stars (wat) fans komen kijken, maar kunnen de San Jose Sharks niet eens in hun eigen stad trainen. Ook in Canada worden hier en daar andere (strengere) maatregelen gehanteerd.
Om nog maar even bij de Sharks te blijven: die zullen het seizoen starten in Arizona. Het eigen county verbiedt contactsporten tot zeker de tweede week van januari. Aangezien de Sharks op 31 december met hun trainingskamp mogen starten, is uitwijken dus noodzakelijk. Deze datum geldt overigens alleen voor de zeven teams die deze zomer niet in actie kwamen tijdens het postseason. San Jose, Anaheim, Los Angeles, Buffalo, Detroit, Ottawa en New Jersey starten dit jaar nog aan het nieuwe seizoen. Alle overige teams mogen vanaf 3 januari het ijs op. Clubs krijgen alleen de mogelijkheid om te trainen, want oefenwedstrijden zullen niet plaatsvinden.
AUTORITEITEN
Op papier ziet het er leuk uit wat de NHL en de spelersvakbond hebben bedacht, maar de autoriteiten hebben er ook nog iets over te zeggen. Ook in Noord-Amerika hebben ze te maken met de tweede golf en net als in Europa proberen ze het virus ook daar zo goed en zo kwaad als het gaat te bestrijden. De Canadese overheid had eigenlijk liever gezien dat de NHL zou beginnen op de manier waarop het deze zomer ging. Eén of meerdere hub cities waar alle wedstrijden afgewerkt werden.
De NHL ziet daar (voorlopig) geen brood in, maar helemaal van tafel is een dergelijk scenario ook niet. Dat hangt af van de manier waarop het coronavirus (en de bevolking) zich de komende weken/maanden gaat gedragen. In British Columbia, de provincie waar de Canucks hun wedstrijden spelen, liet de overheid zich deze zomer van hun strenge kant zien. Vancouver leek één van de hub cities voor de hervatting te worden, maar het strikte beleid gooide roet in het eten. Ditzelfde beleid zou er nu zomaar voor kunnen zorgen dat de Canucks moeten uitwijken naar Edmonton. Deze stad werd uiteindelijk aangewezen als plaats van handeling voor de play-offs.
De Canucks, maar ook de overige clubs, hopen de overheid te overtuigen van het feit dat alles veilig en coronaproof gaat. Spelers worden enorm vaak getest en tijdens een road trip mogen ze het hotel alleen verlaten om naar het stadion te gaan. Het reizen zal gebeuren in gecharterde vliegtuigen, waardoor teams niet of nauwelijks in contact komen met andere mensen. Hoe veilig het kan zijn, liet de NHL deze zomer al zien. Dit keer zal de operatie echter nog veel zwaarder worden. Vanaf 13 januari, of in het slechtste geval al eerder, zal duidelijk worden of de operatie kans van slagen heeft.
De Negro Leagues gelden sinds vorige week officieel als één van de major leagues. Dat maakte commissioner Rob Manfred bekend in een statement. Daarmee krijgen de Negro Leagues eindelijk de erkenning waar ze in veler ogen al lang recht op hadden.
Afgelopen februari was het 100 jaar geleden dat Rube Fosterde eerste Negro League opzette, een honkbalcompetitie voor en door zwarte honkballers. Daarmee ontstond er een serieuze competitie waarin zwarte spelers, die buitengesloten werden door de Major League, hun talenten met elkaar konden meten. Totdat Jackie Robinson de color barrier doorbrak en de beste spelers vervolgens één voor één de overstap maakten, werd er onafgebroken gespeeld in één (of meerdere) van in totaal zeven Negro League-competities.
Waar al die spelers dus gedurende hun carrière niet op een dergelijke erkenning mochten rekenen, krijgen ze die nu met terugwerkende kracht wel. Daarmee kunnen we dus over Cool Papa Bell, Josh Gibson, Oscar Charleston en vele van hun zwarte generatiegenoten spreken als major leaguers. Voor hen kwam het debuut van Robinson namelijk te laat, waar iemand als Satchel Paige op hoge leeftijd alsnog een kans kreeg, al lagen zijn hoogtijdagen op dat moment natuurlijk wel enige tijd achter hem.
Volgens de overlevering heeft catcher Josh Gibson in zijn loopbaan meer dan 800 homeruns geslagen. Het record van Barry Bonds komt met deze recente MLB-beslissing echter niet in het geding. Veel van zijn homeruns sloeg Gibson namelijk niet in de Negro Leagues. De teller van diens officiële homerunaantal staat in de MLB-database (voor de honkbalhistorici onder ons een absolute aanrader om hier eens doorheen te scrollen en klikken) namelijk slechts op 194. Toch zagen tijdgenoten hem als de zwarte tegenhanger van Babe Ruth.
Die reputatie heeft hij voornamelijk te danken aan zijn prestaties tijdens barnstorming tours. Teams die bestonden uit de beste zwarte spelers trokken daarbij door het land om het op te nemen tegen lokale ploegen of teams die waren samengesteld uit spelers uit de majors. Deze trips betaalden duidelijk beter dan hun wedstrijden in het kader van de Negro Leagues. Het bood de spelers bovendien de kans om hun krachten te meten met witte honkballers. In die wedstrijden toonden spelers als Gibson en Paige vaak aan minstens even goed te zijn als hun witte tijdgenoten Ruth en Bob Feller.
SEPERATE BUT (NOT) EQUAL
Toch was één van de argumenten voor de uitsluiting van zwarte spelers dat zij simpelweg niet goed genoeg zouden zijn om uit te komen in de Major League. Hoewel ook de mensen die in die tijd verder keken dan hun neus lang was, wel degelijk wisten dat dit pure onzin was, werd dit dankzij de prestaties van Robinson, Roy Campanella en Willie Mays nadien nog maar eens extra duidelijk. Alle drie waren zij ook (kortstondig) actief in de Negro Leagues. Een bijgevolg van de nieuwe status van deze competities is dat de statistieken hieruit kunnen worden toegevoegd aan hun prestaties in de Major League.
NEGRO LEAGUE STATISTICS (a thread): There is a stigma associated with stats from Black professional baseball. This stigma dates back to the 1970s and 80s, and it goes a little something like this:
Een interessant draadje over de Negro League-statistieken. Klik op de tweet om het hele draadje te openen.
Daarmee komen er bijvoorbeeld voor Mays 17 honkslagen bovenop zijn eerdere MLB-totaal. Een homerun produceerde hij in het jaartje dat hij in de Negro Leagues speelde niet. Welke gevolgen de erkenning van de Negro League-statistieken voor batting titles en andere individuele prijzen en records zal hebben, is nog niet duidelijk. Samen met Elias Sports Group gaat MLB kijken naar de waarde die de prestaties in de Negro Leagues moet worden toegekend. Een factor hierin is het beperkte aantal wedstrijden dat in deze competities werd gespeeld.
KRITIEK
Niet iedereen heeft het statement van Manfred en MLB echter met gejuich ontvangen. Eén van de geuite bezwaren was de bewoording. Manfred sprak namelijk over een ‘oversight’ die moest worden rechtgezet. Dit is natuurlijk een tamelijk eufemistische bewoording voor de willens en wetens gehanteerde verbanning van zwarte spelers. Men miste in de woorden van Manfred een bepaalde mate van verantwoordelijkheid — een kritiekpunt waar de commissioner wel vaker mee te maken heeft gehad.
Het was tenslotte geen misverstand, maar van hogerhand werd door de teameigenaren en Major League zelf bepaald dat zwarte spelers uitgesloten werden. Daarmee werd in ieder geval een deel van de 3.400 spelers die actief waren in de Negro Leagues de kans ontnomen om in de Major Leagues te spelen. Zij misten daarnaast dus ook de financiële beloning die daarmee gepaard zou gaan.
Bovendien, zo luidt verdere kritiek, hebben de Negro Leagues deze bevestiging van MLB niet nodig. Dat de Negro Leagues van gelijkwaardig niveau waren, stond voor hen al lang vast. Hun reputatie hadden de zwarte honkballers met hun talent en daaruit voortvloeiende prestaties afgedwongen. Daar hadden ze dit statement van MLB niet voor nodig. De plaquettes van Gibson, Paige, Robinson en Mays en Cooperstown ondersteunen deze argumentatie. Toch kan een dergelijk gebaar, al was het slechts symbolisch, natuurlijk geen kwaad.
Statement from The Players Alliance in response to MLB’s announcement of the Negro Leagues status correction. pic.twitter.com/3IVX5nK8zt
Eén van de organisaties die de wens uitsprak dat dit pas een eerste stap in de goede richting zal zijn, was The Players Alliance. De organisatie, waar onder anderen spelers als Mookie Betts, Jack Flaherty en de twee beste rookies van het afgelopen jaar — Kyle Lewis en Devin Williams — zich aan hebben verbonden, zet zich in om de sport te promoten onder de zwarte jeugd. Het percentage zwarte spelers in de Major League neemt de laatste jaren namelijk flink af. Waar dertig jaar geleden 20% van de competitie zwart was, is dat percentage tegenwoordig gedaald tot een schamele 8.
De status van Betts als jaarlijkse MVP-kandidaat en de vele jonge zwarte talenten die de league tegenwoordig rijk is, hebben hopelijk mooie gevolgen voor de populariteit van de sport onder zwarte jongeren, die de afgelopen jaren hun heil vaker zochten in sporten als football en basketbal. Het is ook een van de doelstellingen van de ‘Let the kids play’-campagne. Toch moeten de acties van MLB verder gaan dan symboliek, want anders is het maar de vraag hoe effectief ze zullen zijn.
We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze site zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van deze site, gaan we er vanuit dat je ermee instemt.
