Het is 1 januari 2021. Het dramatische 2020 is ten einde en er gloort hoop aan de horizon. Tijd om terug te blikken op het afgelopen jaar en vooruit te kijken naar wat 2021 ons te bieden heeft. Welk team moet vooral met haar goede voornemens aan de slag? Wat definieerde 2020 naast Corona? Wie had een sterk 2020, maar zien we volgend jaar nauwelijks terug en andersom? Lees hier wat onze NFL-redactie denkt in de eerste NFL 4-on-4 van 2021!
Coverfoto: Adam Hunger/Associated Press
De Kansas City Chiefs zijn de enige play-off ploeg die al zeker weet op welke plek ze zullen eindigen. Als nummer 1 van de AFC hebben zij recht op een bye-week en komen ze pas over twee weken in actie. Alle overige plaatsen zijn nog onzeker, waarbij vooral de strijd om de laatste wild card-plekken spannend zal worden. Er zijn nog vier gegadigden voor drie plekken.
De tweede plek in de stand staat zondag nog op het spel. De Bills en Steelers hebben allebei elf keer gewonnen en drie keer verloren. In het reguliere seizoen speelden de twee teams tegen elkaar in Buffalo en de Bills wonnen dit duel met ruime cijfers. Door deze zege hebben ze de tiebreaker in handen. Een zege thuis op de Dolphins betekent automatisch de tweede plek en een gegarandeerde thuiswedstrijd als in de wildcard ronde wordt gewonnen.
De grote vraag is hoe belangrijk de twee teams die tweede plek vinden. Belangrijker dan een weekje rust voor de sterspelers? Bij Pittsburgh in ieder geval niet. Coach Mike Tomlin heeft al laten weten dat Mason Rudolph zondag start in plaats van Ben Roethlisberger.
Concurrent Sean McDermott houdt de kaarten nog even tegen de borst. “We hebben er intern over gesproken of we basisspelers rust gaan geven, maar die gesprekken hou ik nog even voor me omdat we onze plannen nog niet met de spelers hebben besproken’, liet de coach dinsdag tijdens een persconferentie weten.
De vierde plek, en dus de laatste thuiswedstrijd in de wild card ronde van volgende week, is voor de winnaar van de AFC North. De strijd gaat hier tussen de Tennessee Titans en de Indianapolis Colts. Beide teams wonnen tot nu toe tien keer, maar omdat de Titans dat vaker binnen de divisie deden, hebben zij het voordeel in de laatste speelronde.
Voor de Titans is het simpel: zorg dat je hetzelfde resultaat boekt als de Colts en zij zijn de winnaar van de divisie. Tennessee gaat zondag op bezoek bij de Texans, de Colts ontvangen op hetzelfde moment de Jaguars. Dit lijkt een eenvoudige overwinning voor Indianapolis te worden, maar de Jaguars versloegen in de eerste speelronde de Colts. Een nederlaag die Indianapolis wel eens heel duur kan komen te staan. De Jaguars zijn daarnaast zeker van de eerste pick in de draft, dus na veertien nederlagen op rij kunnen zij eindelijk weer voor de zege gaan.
Hier wordt het echt ingewikkeld. Naast de Titans en de Colts zijn er nog drie ploegen met tien overwinningen en vijf nederlagen: de Dolphins, Ravens en Browns. Naast de titel in de AFC South zijn er dus nog drie extra tickets te vergeven. Daardoor zal één van deze ploegen de play-offs gaan missen. Als iedereen zondag wint, betekent dat dus dat er voor de derde keer een ploeg met elf overwinningen naast de play-off grijpt. En dat terwijl er voor het eerst een zevende play-off ploeg per conference is. Ter vergelijking: de Bears kunnen met 8-8 het postseason halen.
Laten we de teams langslopen. De Titans hebben de grootste kans om de play-offs te halen. Bij een overwinning zijn ze zeker van de divisie en plaatsen zij zich ook. Een nederlaag hoeft de Titans ook niet direct de das om te doen. Omdat de ploeg de tiebreaker over zowel de Ravens als de Dolphins heeft, is Tennessee al zeker van de play-offs als één van deze teams verliest; ongeacht het eigen resultaat.
De Dolphins zijn op dit moment de nummer vijf-seed en zijn met een overwinning zeker van de play-offs. Van de vijf ploegen die nog moeten strijden om hun ticket hebben zij op papier wel de lastigste wedstrijd; namelijk een bezoek aan de Bills. Hoewel de Dolphins het de Bills in het begin van het seizoen heel lastig hebben gemaakt, en in het vierde kwart nog op voorsprong stonden, zou het de formatie van Tua/Fitzpatrick natuurlijk niet slecht uitkomen als McDermott zou besluiten om wat sterspelers rust te geven voor de play-offs. Mochten de Bills toch winnen, dan zijn de Dolphins ook nog zeker van de play-off als de Ravens, Browns of Colts hun laatste wedstrijd verliezen.
De Baltimore Ravens stonden vorige week nog buiten de play-offs, maar door de verrassende nederlaag van de Browns en de weggegeven voorsprong door de Colts zijn ze opgeklommen naar de zesde plek. Een overwinning betekent dus een zege. De Ravens hebben de tiebreaker over de Browns en Colts door hun onderlinge overwinningen. Mochten de Ravens op bezoek bij de Bengals dus verliezen dan zijn ze ook zeker van de play-offs als één van die twee teams verliest.
De Browns hebben ook nog alles in eigen hand, maar zij hebben veel minder speelruimte dan de rest. Een nederlaag tegen Pittsburgh, dat dus in ieder geval Big Ben aan de kant gaat houden, betekent dat ze afhankelijk worden van de resultaten van de andere teams. Een nederlaag van de Colts betekent dat de Browns ook in de play-offs zitten. Daarnaast heeft Cleveland nog een ingewikkelde manier om de play-offs te halen. De Browns hebben het onderlinge duel met de Titans gewonnen en zouden de play-offs halen als het tussen die twee teams zou gaan. Dus als de Browns verliezen van de Steelers, moeten de Colts, Ravens en Dolphins winnen en de Titans verliezen. In dit scenario zouden de Browns de Titans uit de play-offs houden.
De Colts kunnen nog een thuiswedstrijd in de play-offs afdwingen, maar kunnen ook de derde ploeg in de geschiedenis worden die met 11-5 niet naar de play-offs gaat. Ze winnen de divisie bij een zege op de Jaguars en een nederlaag van de Titans. Voor een wild card plek is het eigenlijk net zo eenvoudig. De ploeg moet zelf winnen en hopen dat één van de concurrenten (Miami, Baltimore of Cleveland) een fout maakt. Alleen dan halen de Colts het nog. Het wordt dus een dagje kijken naar het scorebord voor de Colts. Ze hebben echter wel het voordeel dat de drie concurrenten voor de wild card in het vroege tijdslot spelen en zij zondagmiddag. Voor wat het waard is.
Coverfoto: Frederick Breedon/Getty Images
Lees hier de NFC play-off puzzel
De laatste week van het reguliere seizoen staat voor de deur. Meer dan ooit is het dit jaar puzzelen geblazen wat betreft de play-off plekken. Om een duidelijk overzicht te krijgen van de stand van zaken helpen we je deze week met de voorbereiding. In twee artikelen nemen we alle play-off scenario’s met je door voor de NFC en de AFC. In dit artikel behandelen we de NFC. Wie pakt de first seed? En wie valt er net buiten aan het einde van de rit?
Om te beginnen is het nog steeds spannend in de strijd om de belangrijke first seed. Het team dat als eerste eindigt, heeft namelijk als enige een bye week en home field advantage. Drie teams maken kans op deze positie, waarbij de Packers (12-3) de grote favoriet zijn. Voor het team van Aaron Rodgers is het simpel: winnen van de Bears in week 17 en de first seed is binnen. Ingewikkelder wordt het als de Packers niet weten te winnen. Dan liggen er twee andere teams op de loer: De Seahawks (11-4) en de Saints (11-4).
Seattle gaat op bezoek bij de 49ers, terwijl New Orleans de laatste week speelt tegen de Panthers. Verliezen de Seahawks, dan is de first seed wederom binnen voor de Packers. Verliezen de Packers echter en winnen de Seahawks, dan gaat het ineens tussen de Seahawks en de Saints. Bij winst van de Seahawks en verlies van de Saints gaat de first seed naar Seattle. Winnen de Seahawks en Saints beiden dan komen drie teams op 12-4 uit. In dat geval winnen de Saints de first seed. Kortom, het enige play-off scenario voor de Saints om de first seed te pakken, is als de Packers verliezen, de Seahawks winnen en ze zelf winnen.
Ook als de Packers winnen, zullen de Seahawks en Saints nog naar elkaar kijken. De tweede plek biedt namelijk ook het voordeel van een extra thuiswedstrijd. Met name Drew Brees zal graag op eigen veld willen spelen. In de huidige situatie staan beide teams op 11-4 en worden de Saints tweede. De Seahawks kunnen alleen voorbij de Saints als ze winnen van de 49ers en de Saints verliezen van de Panthers.
Dan is er de knotsgekke NFC East. Alle teams in deze divisie zouden op basis van hun record niet in de play-offs thuishoren. Toch gaat één team in het naseizoen spelen vanwege divisiewinst. Het team dat er het beste voor staat, is het Washington Football Team (6-9). Ondanks het verlies tegen de Panthers afgelopen weekend kunnen ze eenvoudig de divisie winnen met een overwinning op de Eagles. Voor de Eagles staat, als enige team in de NFC East, niks meer op het spel in de laatste speelronde.
Voordat de wedstrijd tussen Washington en Philadelphia gespeeld wordt, is het eerst de beurt aan de Cowboys (6-9) en de Giants (5-10). Beide teams strijden voor hun laatste kans. Het is simpel: de winnaar van dit onderlinge duel gaat naar de play-offs als Washington verliest. Dus óf de Giants óf de Cowboys zullen gespannen voor de TV zitten nadat ze eerst zelf gewonnen hebben.
Eén wildcard is inmiddels vergeven in de NFC. De Bucs staan voor het eerst sinds 2007 weer in de play-offs en spelen waarschijnlijk tegen de winnaar van de NFC East. Om de laatste twee play-off tickets wordt nog gestreden. Het gaat in die strijd tussen de Rams (9-6), Bears (8-7) en de Cardinals (8-7). In de laatste week spelen de Rams en Cardinals tegen elkaar. De Bears spelen tegen de Packers, die strijden om de first seed.
In principe hebben de Rams de grootste kans. Als ze zelf winnen van de Cardinals zijn ze binnen. Zelfs als ze verliezen halen ze de play-offs als de Bears verliezen. Toch zal menig fan in LA al aan het nagelbijten zijn. Jared Goff (gebroken duim) wordt gemist en het team is zeer wisselvallig de laatste weken. Voor de Cardinals, die momenteel net buiten de play-offs vallen, is het devies: “you’re in with a win”. Bij winst op de Rams stellen de Cardinals de play-offs veilig.
Tenslotte de Bears. Onder leiding van Mitch Trubisky zijn ze in Chicago aan een ware eindsprint bezig. Bij winst op de Packers zijn de Bears zeker van de play-offs. Ook bij verlies tegen de Packers maken ze nog een kans. Dan moeten de Cardinals wel verliezen van de Rams. Kortom, er wordt komend weekend nog op veel fronten gestreden. Niets lijkt zeker, helemaal gezien de gekke uitslagen de laatste weken!
Lees hier hoe de Seahawks de NFC West veilig stelden!
Coverfoto: Robert Centry /Getty Images
Nog geen 36 uur geleden waren de San Diego Padres de ’talk of the town’ in MLB, met hun trade voor Tampa Bay Rays-ace Blake Snell. Een dag later deed de club er een schepje bovenop. Cy Young Award runner-up van 2020, Yu Darvish, pitcht volgend seizoen ook in een Padres-uniform. GM A.J. Preller en zijn voorganger bij de Padres, huidige Cubs GM Jed Hoyer, kwamen overeen werper dat Zach Davies en een ruim pakket aan jonge low-level prospects naar Chicago mocht vertrekken in ruil voor de 34-jarige Japanse sterwerper en zijn persoonlijke catcher Victor Caratini (27).
Met de trade maken beide clubs een statement. De Padres gaan vol voor de nek van de Dodgers in 2021. De Cubs? Die blazen de boel op en beginnen aan een rebuild. Na het vertrek van Kyle Schwarber, de trade-talk rondom Kris Bryant en nu dus het vertrek van Darvish is duidelijk: de dynasty die nooit een dynasty werd, is ten einde.
Een uitgebreide analyse hoeft er niet op de stand van zaken bij de Padres losgelaten worden; dat deden we tenslotte gisteren, na de Blake Snell-trade al. Eén ding mag duidelijk zijn: het ‘window of contention’ in San Diego staat wagenwijd open. De club torpedeert tot op zekere hoogte in twee dagen zijn z’n Minor League-systeem, maar krijgt daar twee ex-Cy Young Award-winnaars voor terug om in 2021 de oppermachtige Dodgers naar de kroon te steken.
De Padres-rotation bestaat voor komend seizoen dus uit Yu Darvish, Blake Snell, Chris Paddack en Dinelson Lamet. Voor de vijfde plek, die Davies nu vacant laat, komen meerdere werpers in aanmerking, onder wie Joey Lucchesi. In 2022 keert Mike Clevinger terug van een Tommy John-operatie, waarmee de rotation voor de Padres voor de komende jaren vaststaat.
Met Darvish voegen de Padres een tweede echte ace toe aan de rotation. De Japanner heerste in de National League in het verkorte seizoen 2020. Met een ERA+ van 221 en een K/BB-ratio van 6.64 in 12 starts noteerde hij ‘career highs’. De werper kost de Padres nog een slordige $59 miljoen over de komende drie seizoenen.
Caratini is al twee seizoenen Darvish’ persoonlijke catcher. Het tweetal voelt elkaar goed aan, wat voor Caratini niet verkeerd uitkomt. Aan slag is het namelijk niet altijd even indrukwekkend wat de 27-jarige laat zien.
Zach Davies is de bekende naam die de Cubs terugkrijgen voor Yu Darvish. De bijna 28-jarige rechtshandige werper gooide een prima 2020: 2.73 ERA, 69.1 innings, 63 strikeouts, 1.067 WHIP. Toch staat hij niet bekend als een overmatig indrukwekkende speler. Daarbij komt dat hij na dit seizoen een Free Agent is, dus de vraag is in hoeverre hij in 2022 ook nog voor de Cubs speelt. Een eenjarige rotatievuller, lijkt hij.
Op Davies na krijgen de Cubs geen enkele speler terug die in de komende seizoen van waarde zal zijn. Het pakket bestaat uit vrijwel allemaal tieners die nog jaren van de Majors verwijderd zijn. Reginald Preciada (17) is een Panamese kortestop met five-tool potential en wordt gezien als de prijs in de deal. Outfielder Owen Caissie (18) is een 2nd round draft pick uit Canada en Dominicaanse outfielder Ismael Mena (eveneens pas 18) is een ruwe, doch getalenteerde speler. Kortestop Yeison Santana (drie weken geleden 20 jaar geworden en de ‘oudste’ van het stel) komt eveneens uit de Dominicaanse Republiek en heeft een tweetal prima seizoenen in de Dominican Summer League en Arizona League (de laagste niveaus van de opleidingsscholen in het honkbal) doorlopen.
De Cubs geven met deze trade een duidelijk signaal aan de fans af: bereid je voor op magere jaren. Als je je ace verhandelt in ruil voor vier tieners en een rotation filler, dan geeft dat niet aan dat je de komende jaren verwacht mee te doen voor de prijzen. In navolging van de succesvolle rebuilds van de Padres en stadgenoot White Sox lijken de Cubs nu geïnspireerd om hetzelfde te gaan doen.
Coverfoto: archief/youtube
De Buffalo Bills hebben een duidelijke boodschap gezonden naar de rest van de AFC: ze zijn klaar voor de play-offs. Tijdens Monday Night Football, op bezoek bij de New England Patriots, draaiden Josh Allen en Stefon Diggs de divisierivalen uit Foxborough door de gehaktmolen. Zowel offensief als defensief waren de Bills oppermachtig en de Patriots hulpeloos. Voor het eerst sinds 1999 sloegen de Bills er in om de New England Patriots twee keer in één seizoen te verslaan. Een teken aan de wand dat de scepter nu wel degelijk is doorgegeven in de AFC East. Het werd 38-9.
Het was een divisierivaliteit op maandagavond in prime time en dus stonden de zenuwen hooggespannen. De Patriots wilden zich bij aanvang van de wedstrijd in ieder geval niet zomaar naar de slachtbank laten leiden. Ze wilden spelbreker zijn in de race naar de nummer twee seed van de Bills. Dat lukte aanvankelijk ook aardig. In het eerste kwart werden de Bills defensief afgestopt en tot drie punten beperkt.
Ook in het begin van het tweede kwart konden de Patriots gelijke tred houden met de Bills. Zack Moss kon weliswaar een touchdown scoren voor de Bills, maar de Patriots antwoordden met hun eigen goeie drive tot in de eindzone. Cam Newton ontweek twee tackles en rende zelf de bal binnen. Het was de twaalfde rushing touchdown van het seizoen voor Cam, die daarmee een franchise record van de Patriots evenaarde.
Hierna stortten de Patriots echter in als een kaartenhuis. Josh Allen had genoeg gezien en schakelde een versnelling hoger. De Patriots-defensie kon niet meer volgen. Nog voor de rust scoorden de Bills twee touchdowns. Eerst vond Allen zijn blocking tight end Lee Smith volledig vrijstaand in de eindzone. Enkele minuten later was het de beurt aan Stefon Diggs om J.C. Jackson te kloppen en 40 yards verder een touchdown te scoren. In een mum van tijd stonden de Bills twee scores voor.
De afstraffing ging ook na de rust door. Opnieuw vond Josh Allen zijn favoriete target Stefon Diggs, die zich onder twee tackelende verdedigers door wurmde en de touchdown scoorde. Een kwart later zetten de Bills de eindstand op het bord. Allen wierp een schitterende touchdown-pass naar – hoe kan het ook anders – Stefon Diggs. Beide sterren speelden zichzelf in de geschiedenisboeken van de Buffalo Bills. Allen werd de quarterback met de meeste touchdown-passes (38) in één seizoen en haalde ook nog eens een record voor het hoogste aantal games van 300 of meer passing yards in één seizoen (8). Diggs werd gisterenavond de Bill met de meeste receiving yards in één seizoen.
De Bills kunnen volgende week de tweede plek in de AFC veilig stellen met een overwinning tegen de Miami Dolphins. De Patriots spelen nog tegen de New York Jets. Ongeacht het resultaat in die wedstrijd zullen Bill Belichick en co vooral met heel veel frustraties en vraagtekens het tussenseizoen in gaan. Er is een nieuwe sheriff in de AFC East en zijn naam is Josh Allen.
De recaps van de late zondagwedstrijden in de NFL vind je hier.
Bron cover photo: Charles Krupa | AP
Zondagavond werd bekendgemaakt dat Milwaukee/Atlanta Braves-icoon Phil Niekro in de nacht van 26 december is overleden. De meester van de knuckleball stierf op 81-jarige leeftijd na een lange strijd met kanker. Hij is de zoveelste superster uit de Golden Era die dit jaar is overleden. Eerder ontvielen de honkbalwereld al Tom Seaver (In Memoriam) , Lou Brock (In Memoriam), Bob Gibson (In Memoriam), Whitey Ford (In Memoriam), Joe Morgen (In Memoriam) en Dick Allen (In Memoriam).
Philip Henry Niekro zag het levenslicht op 1 april 1939 te Blaine, Ohio. Het honkbal werd de zoon van een mijnwerker met de paplepel ingegoten. Vader Philip Niekro had semiprofessioneel honkbal gespeeld en leerde Phil en zijn broer Joe Niekro, die later ook de Major Leagues zou halen, het pitchen in de achtertuin.
De Milwaukee Braves zagen het talent van Phil en legden hem voor $250 vast. In 1960 begon de weg naar de Major Leagues voor hem bij de Jacksonville Braves, waarna hij tot 1962 jojo’de tussen de verschillende Minor League teams van de Braves. Het seizoen 1963 miste hij door de dienstplicht.
In 1964 maakte Niekro zijn debuut voor de Milwaukee Braves. Dat seizoen kwam hij niet verder dan vijftien innings, omdat er een tussentijdse terugplaatsing bijzat naar het Triple-A team, de Louisville Colonels. Tot 1967 bleef het heen-en-weren tussen de Major- en Minor Leagues.
Het seizoen 1967 was echter de doorbraak voor Niekro. Na een verdienstelijk begin in de rotatie kreeg hij een startende rol. Het seizoen eindigde voor Niekro met een 11-9 record, tien complete wedstrijden, negen saves en een National League-leading ERA van 1.87.
De werper gaf een vervolg aan zijn goede seizoen in 1969. In dat seizoen werd hij verkozen tot zijn eerste All-Star game en eindigde hij tweede in de Cy Young-race achter de eerder dit jaar overleden Tom Seaver. De Braves haalden de playoffs met een record van 93-69 en speelden tegen de New York Mets. Wedstrijd één stond in het teken van Niekro vs Seaver. De Mets en Seaver trokken aan het langste eind en wonnen later ook de serie met 3-0.
Nadat Niekro met de Braves de eerste National League West divisietitel in de wacht had gesleept, werd de pitcher steeds stabieler. Het seizoen ’74 leidde hij de Major Leagues met twintig winstpartijen, achttien complete wedstrijden en 302.1 gegooide innings. Aan het einde van het seizoen moest hij alleen Mike Marshall en Andy Messersmith voor hem laten gaan in de Cy Young-race. Hoewel het met de Braves zelf steeds minder ging, bereikte Niekro eind jaren ’70 zijn hoogtepunt.
Van 1977 tot 1980 leidde hij de Major Leagues vier keer in gestarte wedstrijden, drie keer in complete wedstrijden, twee keer in earned runs en één keer in strikeouts. Ook sleepte hij drie Gold Gloves in de wacht en één All Star selectie.
Niekro werd aan het eind van het seizoen 1983 door de Braves op straat gezet, waarna hij besloot te tekenen bij de New York Yankees. In twee jaar tijd kwam hij tot 32 gewonnen wedstrijden en zijn laatste All-Star-selectie. De Yankees hadden het daarna ook met hem gezien.
Op 47-jarige leeftijd tekende de pitcher nog bij de Cleveland Indians, waar hij geen grote successen meer zou kennen. Op 23 september 1987 maakte Niekro zijn laatste start, opnieuw in het uniform van de Braves. De wedstrijd werd met 15-6 verloren van de Giants. Aan het einde van het seizoen besloot Phil Niekro met het honkballen te stoppen.
Op jonge leeftijd leerde Niekro van zijn vader in zijn achtertuin de knuckleball, een pitch die hem toepasselijk de bijnaam ‘Knucksie’ opleverde. Zijn 3342 strikeouts plaatsen hem elfde op de totale strikeout lijst. Bob Uecker, catcher van de knuckleballs van Niekro, beschreef de pitch als: “Niekro struck out a hitter once and I never touched the ball”. Op 6 oktober 1985 betrad ‘Knucksie’ de 300-win club met een shutout tegen de Toronto Blue Jays. Hij wachtte met zijn kenmerkende pitch tot de laatste slagman Jeff Burroughs. Die sloeg mis waarna de einduitslag bepaald werd op 8-0 in het voordeel van de Yankees.
Phil Niekro, aka “Knucksie”, was an absolute legend on the mound. pic.twitter.com/bIfij29zzk
— MLB (@MLB) December 27, 2020
In 1995, zijn vijfde jaar op het ballot, werd Phil Niekro toegelaten tot de Hall of Fame. Met 80,34% van de stemmen was zijn plaats vrijgemaakt in Cooperstown. Het jaar ervoor kwam hij nog net te kort met 68,3%. De Braves hingen na zijn vertrek in 1984 ook rugnummer 35 aan de wilgen. Het was voor de club de eerste keer dat een nummer van een nog actieve speler niet meer gebruikt ging worden. ‘Knucksie’ mag zich helaas bij het team voegen dat in 2020 de honkbalwereld ontvallen is. Laten we hopen dat 2021 meer voorspoed brengt.
Coverfoto: Doug McWilliams
Het bowl-seizoen is inmiddels in volle gang, maar de power five conferences zijn nog niet in actie gekomen. Vanaf vandaag zullen Oklahoma State en Miami het bal voor die vijf conference gaan openen. Wat zijn de vijf leukste en meest interessante bowl games van 2020-21? Wij zetten ze voor je op een rijtje.
We beginnen niet met de CFB Playoffs, zoals veel mensen misschien zouden verwachten. Nee, de Cotton Bowl staat in ons lijstje bovenaan. De Florida Gators en de Oklahoma Sooners ontmoeten elkaar in deze bowl game. Veel historie hebben beide teams niet. Slecht een keer kwamen ze elkaar eerder tegen: in de 2008 BSC Championship Game (voorloper van de CFB Playoffs). Toen won Florida met 24-14. Beide teams zullen met een wat vieze nasmaak aan deze ‘best of the rest’ bowl game gaan beginnen. Oklahoma won weliswaar de BIG 12 Championship Game, maar gaf dankzij een nederlaag vs Kansas State vroeg in het seizoen al de CFB playoff-kansen weg. Florida verloor van LSU en vervolgens van Alabama in de SEC Championship Game, waardoor ook voor hun de playoffs niet meer haalbaar waren.
Nu ontmoeten deze twee offensieve juggernauts elkaar aan het begin van oudjaarsdag (02:00). Dat de offense zal domineren staat namelijk van tevoren wel vast. Florida en Oklahoma staan in de top tien als het aankomt op het aantal punten dat dit seizoen gescoord wordt. Bij Oklahoma staat die offense onder leiding van Freshman QB Spencer Rattler, die sinds zijn benching vs Texas aan een ijzersterke reeks bezig is. Met onder meer RB Rhamondre Stevenson en WR Marvin Mims heeft hij de beschikking over twee fantastische wapens.
Dit kan ook gezegd worden van Kyle Trask, die dankzij zijn twee meest recente nederlagen niet alleen de playoffs maar ook de Heisman Trophy kan vergeten. Het probleem voor Trask is alleen: Kyle Pitts zal sowieso ontbreken. Zoals elk jaar zijn er een paar grote namen die richting de NFL Draft hebben besloten niet tijdens de bowl games in actie te komen en hun gezondheid op het spel te zetten. Kyle Pitts is er daar een van. De beste TE in college zal dus vs Oklahoma niet beschikbaar zijn. Trask zal het ook zonder WR Kadarius Toney en Trevon Grimes moeten doen. Kortom: hij moet creatief gaan zijn met zijn wapens. De O/U is 71,5. Kortom: verwacht punten, weinig defense en veel spektakel.
Dan een wedstrijd waar offense misschien wat minder de hoofdrol zal spelen. De Peach Bowl tussen Georgia en Cincinnati lijkt op het oog een gelijkwaardige matchup te zijn. Beide teams zijn elkaar twee keer eerder tegengekomen. Twee keer wonnen de Bulldogs overtuigend, voor het laatst in 1976. Georgia is sinds de QB-wissel dit jaar (JT Daniels) aanvallend gezien lastig te stoppen, terwijl de defense van Georgia natuurlijk nog steeds veel kwaliteit heeft. Cincinnati werd dit jaar, net zoals veel andere universiteiten buiten de power five conferences de afgelopen jaren, flink genaaid. Ondanks een ongeslagen seizoen en een AAC Championship kwamen de Bearcats niet verder dan de achtste plek in de CFB Playoff rankings. Uni’s als UCF en BYU kunnen er inmiddels over meepraten.
Wat rest: de Peach Bowl op nieuwjaarsdag als voorproefje op de CFB Semifinals. Ironisch. Daar waar Cincinnati het merendeel van de starters tot zijn beschikking zal hebben, kan dit niet gezegd worden van Georgia. De Bulldogs missen CB Eric Stokes, LB Monty Rice, OG Ben Cleveland en TE Tre’ McKitty. Niet per se de grootste namen, maar wel starters. De laatste drie zijn Seniors, terwijl Stokes als een van de beste CB’s als Junior naar de 2021 NFL Draft gaat.
Beide teams zijn aanvallend gezien alles behalve koekenbakkers. Georgia (34ste) en Cincinnati (15ste) weten onder leiding van QB’s JT Daniels en Desmond Riddler heus wel wat scoren is. Toch ligt de kracht van beide teams bij hun defense. Ze zijn 18de en 7de respectievelijk en weten hoe ze de offense van de tegenstander uit moeten schakelen. Net zoals bij Florida – Oklahoma dus een matchup tussen twee clones die elkaar (zeker na de opt-outs van Georgia) niet veel ontlopen. Vooral Cincinnati zal tijdens dit duel veel te bewijzen hebben, voornamelijk richting de CFB Playoff commitie.
Dan zijn we nu aangekomen bij de eerste halve finale van de CFB Playoff. En ja: die staan niet bovenaan de lijst. In de Sugar Bowl zal het gaan tussen Ohio State en Clemson. Vier keer kwamen deze universiteiten elkaar eerder tegen, vier keer won Clemson. De laatste keer? Vorig jaar in de halve finale van de 2019 CFB Playoffs (29-23).
Gezien de huidige vormpeilen van beide universiteiten zijn de Clemson Tigers hier duidelijk de favoriet. Beide teams zullen op nagenoeg volle kracht de halve finale ingaan. Daar waar beide uni’s verdedigend gezien aardig zijn (25ste en 11de), ligt de kracht toch vooral bij de offense. Zowel qua gescoorde punten (7de en 3de) als qua total yards (6de en 10de) zijn beide teams elite te noemen. Geen North Carolina, Florida of Alabama, maar wel degelijk elite.
Dit komt vooral door de twee QB’s: Trevor Lawrence en Justin Fields. Zeker na de twee matige duels van Fields vs Indiana en Northwestern is Lawrence nu overduidelijk QB1 in de 2021 NFL Draft. Ondanks dat beide QB’s terug zouden kunnen keren voor nog een seizoen, gaat iedereen er wel vanuit dat ze volgend jaar in de NFL zullen spelen. Voor Lawrence, die tegen Notre Dame liet zien hoe belangrijk een goeie QB is, lijkt zijn NFL-team al duidelijk: de Jacksonville Jaguars. Voordat hij zich daar op zal focussen, zal hij Clemson eerst nog een kampioenschap willen bezorgen. Het gevaar van vooruitkijken naar de finale vs Alabama ligt op de loer, maar Ohio State moet eerst nog even verslagen worden.
Want dat Ohio State talent te over heeft, is duidelijk. Dat dit er in de twee lastigste duels van het jaar (Indiana en Northwestern) niet uit is gekomen, is ook een feit. Zeker Justin Fields speelde tijdens die twee duels niet goed genoeg. Nu is Clemson verdedigend qua defense in zijn algemeenheid een betere matchup, maar qua individueel talent krijgt de OL van Ohio State het een stuk lastiger.
Daarnaast heeft de tegenstander nu zelf ook aanvallend vuurkracht, iets wat Indiana en vooral Norhtwestern eerder dit seizoen niet hadden. Nog een goede wedstrijd van Tre Sermon (331 yards vs Northwestern), RB Master Teague en Garrett Wilson en de Buckeyes defense is dan ook van levensbelang voor de kansen van Ohio State. Het kan in ieder geval niet alleen van Justin Fields komen. Clemson begint als favoriet, maar zal wel aan de bak moeten. De rematch van vorig jaar zou op papier een stuk minder spannend moeten worden voor Clemson dan toen, maar in een wedstrijd kunnen veel dingen gebeuren.
Een andere wedstrijd waar veel punten te verwachten zijn, is de Orange Bowl. Texas A&M en North Carolina zullen elkaar hier ontmoeten. North Carolina zal zeer tevreden zijn met deze bowl game en de ontwikkeling die de universiteit op football-gebied heeft doorgemaakt. Voor Texas A&M ligt dit wel wat anders. Veel spelers (en analisten) vinden dat de Aggies als vierde aan de playoffs deel hadden moeten nemen (in plaats van Ohio State of Notre Dame). De Aggies leden maar een nederlaag, en dat was dan ook nog eens vs #1 Alabama.
Toch zullen ze het moeten doen met de Orange Bowl op 3 januari (02:00), de laatste bowl game voor de finale. En ook hier staan twee aanvallend sterke teams tegenover elkaar die in de CFB-historie nog nooit eerder tegen elkaar speelden.. Zeker North Carolina, dat onder Sophomore QB Sam Howell zesde staat in het aantal gescoorde punten en vierde in total yards, is aanvallend ijzersterk. Texas A&M staat daar weliswaar flink achter (41ste en 33ste), maar dit zijn statistieken die vooral tegen SEC-concurrenten zijn. Kortom: nog steeds goeie statistieken. Texas A&M heeft verdedigend gezien echter wel een voordeel.
Naast dat voordeel zijn er ook wat spelers bij de Tar Heels die niet in actie zullen komen. Zo zal het uitstekende RB-duo Javonte Williams en Michael Carter zich gaan focussen op de NFL Draft. Daarnaast gaan ook leading receiver Dyami Brown en leading tackler LB Chazz Surratt de Orange Bowl overslaan. Daardoor mist Howell veel van zijn sterkste wapens en kan Texas A&M zich misschien wel meten met de offense van North Carolina. Onder leiding van RB Isaiah Spiller, TE Jalen Wydermyer en QB Kellen Mond zullen de Aggies proberen hun seizoen in ieder geval soort van positief af te sluiten. Verwacht een spannend duel met veel spelers met NFL-toekomst vol in beeld.
Om dit artikel af te sluiten: de Rose Bowl. Het duel tussen Alabama en Notre Dame staat normaal gesproken in het teken van hoeveel het verschil zal zijn, niet wie er door zal gaan. Zeven keer eerder stonden deze twee universiteiten tegenover elkaar. Vijf keer won Notre Dame, twee keer won Alabama. De laatste ontmoeting? De BSC Championship Game, toen Alabama de Fighting Irish met 42-14 afdroogde.
Niemand lijkt dit jaar echt te geloven in een stunt van Notre Dame, ook al zijn de Fighting Irish aanvallend gezien zeker niet slecht. De Fighting Irish staan prima in de total yards en aantal punten statistieken (22ste en 21ste), maar komen niet in de buurt van wat Alabama noteert in die categorieën (5de en 2de). Verdedigen gezien ontlopen beide teams elkaar statistisch gezien niet veel. Zowel qua total yards (14de vs 17de) als total points tegen (20ste vs 31ste) is het verschil niet groot, allebei ligt in het voordeel van Notre Dame. Kortom: Notre Dame moet hopen op een off-day van de Alabama offense.
Het probleem is: de Crimson Tide offense, onder leiding van Heisman Trophy-favorieten QB Mac Jones en WR Devonta Smith, hebben nog geen off-day gehad. Niemand heeft daarnaast nog een antwoord gehad op de offense van Alabama, zelfs Georgia en Kentucky niet. Notre Dame heeft een prima defense, maar Georiga en Kentucky hadden dat voor het duel vs Alabama ook. Beide universiteiten kregen echter 41 en 63 punten om de oren van de Crimson Tide. Daar komt nog eens bij dat RB Najee Harris ook alleen maar meer in vorm lijkt te komen, waardoor het driekoppige monster nog ontembaarder lijkt te zijn.
Notre Dame’s offense heeft echter ook wat wapens, die het ook nodig zal hebben. QB Ian Book, RB Kyren Williams, WR’s Ben Skowronek en Javon McKinley en TE Michael Mayer zullen namelijk een aanvallend betere wedstrijd moeten hebben dan vs Clemson. Alleen dan zullen de Fighting Irish een realistische kans maken om de historische CFB playoff-spread (19 punten in het voordeel van Alabama) teniet te doen. Alabama gaat namelijk gegarandeerd meer dan 30 punten scoren. Het is hoe dan ook te hopen voor Notre Dame dat de rematch van de BSC finale van 2013 niet weer een extreme blowout wordt (14-42).
6: Cheez-It Bowl: #21 Oklahoma State – #18 Miami (29-12, 23:30)
7: Fiesta Bowl: #25 Oregon – #10 Iowa State (02-01, 22:00)
8: Citrus Bowl: Auburn – #14 Northwestern (01-01, 19:00)
9: Outback Bowl: Ole Miss – #11 Indiana (02-01, 18:30)
10: Alamo Bowl: #10 Texas – Colorado (29-12, 23:30)
Photo: Adam Hagy-USA TODAY Sports
De zondagavondwedstrijden stonden in het teken van de NFC. De Seattle Seahawks en LA Rams vochten een duel uit om de winst in de NFC West. De Seahawks namen revanche voor de nederlaag van enkele weken terug en stelden daarmee meteen de divisiewinst veilig. In Green Bay lag er een laag sneeuw, maar dat verhinderde de Packers niet om de Titans een ferme bolwassing te geven. De Packers behielden zo de fel begeerde eerste plek in de NFC. Ze liggen nog steeds in polepositie om een bye week te bemachtigen in de play-offs.
De Seattle Seahawks hebben de NFC West gewonnen. In een direct duel met hun grootste concurrent werden de LA Rams verslagen. De bezoekers gingen in de eerste helft gelijk op met de Seahawks, maar na rust was de formatie van Russell Wilson oppermachtig. De LA Rams moeten nu volgende week van de Cardinals winnen om de play-offs nog te halen.
Het duel tussen de twee sterkste ploegen in de NFC West was vooral een defensief duel. Van de Rams mag dat ook worden verwacht, maar de verdediging van de Seahawks heeft zich de afgelopen maanden enorm ontwikkeld. In de eerste helft lukte het beide quarterbacks niet om de endzone te vinden. De Rams namen twee keer een voorsprong door een field goal, maar Seattle kwam beide keren op gelijke hoogte.
In de tweede helft leek de beslissing snel te vallen. De Seahawks scoorden direct op hun eerste drive een touchdown. Wilson leidde zijn ploeg naar de 4-yardlijn om vervolgens zelf de bal de endzone in te lopen.
De Rams konden hier weinig tegenover zetten. Dat kwam ook doordat de ploeg uit Los Angeles pech had met blessures. Zo schoot de duim van quarterback Jared Goff uit de kom. De vinger werd door de medische staf goed gezet en Goff kon het duel afmaken, maar het hielp zijn spel niet. Darrell Henderson had dat geluk niet. De runningback raakte geblesseerd aan zijn enkel en kon het duel niet vervolgen. Omdat de Rams ook al Cam Akers misten, bleef er weinig keuze over in de running game.
De Seahawks profiteerden hier optimaal van. De defensie was opnieuw het sterke punt van Seattle. Goff bracht zijn ploeg tot 4th and goal vanaf de 1-yardlijn. De Rams gingen ervoor en de verdediging van Seattle hield stand.
Het bleek het keerpunt in de wedstrijd. De Rams kwamen nog wel tot een field goal, maar kwamen niet meer dichterbij. In de slotfase scoorden de Seahawks nog een touchdown om de zege in de NFC West definitief binnen te halen. De Seahawks hebben volgende week zelfs nog een kleine kans om de NFC te winnen. Alleen moeten de Packers en de Saints hun duel dan wel verliezen.
Voor de Rams is de strijd nog iets spannender. De ploeg leek twee weken geleden één van de kanshebbers om de Super Bowl te halen, maar nederlagen tegen de Jets en de Seahawks hebben de verwachtingen naar beneden bijgesteld. Sterker nog, de Rams kunnen de play-offs zelfs nog helemaal missen. In een rechtstreeks duel met de Cardinals moet de ploeg van Sean McVay proberen een wild card-ticket af te dwingen. Voor de Rams is er nog een andere uitweg, als de Packers van de Bears winnen, zijn de Rams ook zeker van een plekje in de play-offs.
De Green Bay Packers hebben zich op dominante wijze ontdaan van de Tennessee Titans. In een besneeuwd Lambeau Field gingen Aaron Rodgers en co veel beter om met de omstandigheden. Ze hielden Derrick Henry in bedwang en gaven de Titans een bolwassing van formaat: 40-14
De Packers openden de debatten in deze wedstrijd en lieten meteen zien dat zij wel raad weten met een sneeuwtapijt. De eerste drive was meteen goed voor een touchdown via de beste wide receiver in Green Bay: Davante Adams. Adams beleeft een uitzonderlijk seizoen en zou de hele avond lang een gesel vormen voor de Titans-defensie.
Dat was Aaron Rodgers zelf ook. In de eerste helft was hij quasi-automatisch en vond hij voortdurend zijn receivers. Rodgers sloot de eerste helft af met 15 gelukte passes uit 18 pogingen, 140 yards en drie touchdowns. De gelukkige ontvangers waren nogmaals Davante Adams en de man met de mooiste naam in de NFL: Equanimeous St. Brown. Ryan Tannehill daarentegen oogde een stuk onzekerder in de sneeuw. Hij werd onderschept door Darnell Savage en kon pas helemaal op het einde van de eerste helft een succesvolle drive in elkaar knutselen. Jonnu Smith ving de touchdown-pass en gaf de Titans nog een sprankje hoop.
De hoop op een comeback groeide bij de Titans na de rust. Ryan Tannehill fopte de verdediging van Green Bay rond de middellijn en spurtte zelf naar de eindzone voor een touchdown van 45 yards. Plots was het verschil naar één score teruggebracht en alles leek weer mogelijk.
Dat was echter buiten de sterren van Green Bay gerekend. Aaron Jones schudde een gigantische run van 59 yards uit zijn schoenen en bracht zijn team tot op minder dan tien yards van de eindzone. Dat hij daarbij even buiten de lijnen trippelde werd gek genoeg niet aangevochten door de Titans. Davante Adams – weer hij – werkte de klus af en ving zijn derde touchdown van de avond.
De Packers schakelden over naar de grondtroepen om de wedstrijd helemaal in het slot te gooien. De rookie AJ Dillon mocht zijn kunstjes tonen en deed dat met verve. De tweede ronde pick had een break-out prestatie met 124 rushing yards en twee touchdowns. De Titans waren murw geslagen en geraakten niet meer in de buurt van de eindzone. Zelfs Derrick Henry, doorgaans een boeman voor elke tegenstander, werd in bedwang gehouden en kwam niet aan de 100 rushing yards. De Packers leverden een totaalprestatie af en stapten als oververdiende winnaar van het veld.
Er rest Matt LaFleur en zijn mannen nu nog één opdracht dit seizoen. Als ze volgende week winnen van de aartsrivalen uit Chicago dan is de eerste plek in de NFC en de daar bijhorende bye week binnen. De Titans van hun kant kunnen zich geen misstap veroorloven tegen de Texans, willen ze niet alsnog de AFC South – en wie weet zelfs de play-offs – verloren zien gaan.
In de overige duels verpestten de Carolina Panthers het feestje van hun voormalige coach Ron Rivera en zijn Washington Football Team. De Dallas Cowboys kenden geen genade met Jalen Hurts en de LA Chargers rekenden af met de divisierivalen uit Denver.
Het is niet de week van Dwayne Haskins. De quarterback van het Football Team bezocht afgelopen week een stripclub, tegen alle coronavoorschriften in. De quarterback werd ontnomen van het aanvoerderschap van de ploeg. Op zondag verloor hij ook nog drie keer de bal en zijn plek als de spelverdeler van de ploeg. Washington had tegen het allang uitgeschakelde Carolina de kans de NFC East binnen te halen, maar een dramatische eerste helft zorgde ervoor dat het Football Team tegen een nederlaag aanliep. Hierdoor gaat de ploeg een spannende week tegemoet. De formatie moet winnen van de Eagles, anders gaat de winnaar van het duel tussen de Giants en Cowboys er met de divisie vandoor.
Beide ploegen streden in Dallas voor hun laatste kans om de divisie te winnen. In het eerste kwart leken de Eagles op een eenvoudige zege af te stevenen, gezien de 14-3 voorsprong. Maar daarna was het Dallas dat het duel domineerde. De verdediging dwong drie turnovers van Jalen Hurts af, terwijl Andy Dalton op een interceptie na foutloos was. De Cowboys namen steeds verder afstand en wonnen uiteindelijk onbedreigd. Door de nederlaag zijn de Eagles definitief uitgeschakeld, terwijl de Cowboys nog een kans hebben. Dan moet de ploeg zondag van de Giants winnen en hopen dat Philadelphia in de late wedstrijd op zondag van Washington wint.
De Chargers wonnen hun laatste thuiswedstrijd van het seizoen tegen de Denver Broncos. Een goede eerste helft bleek voldoende om de matige Broncos af te houden. Rookie Justin Herbert (21/33, 253 yards, 1 TD) vond Austin Ekeler in de eindzone en vestigde een nieuw record voor het hoogste aantal touchdowns door een rookie quarterback in zijn eerste seizoen. “Herbie” zette het nieuwe record, met nog een wedstrijd te spelen, op 28 stuks. Voor zover het nog niet duidelijk was: de LA Chargers hebben hun quarterback van de toekomst beet.
Lees hier alles over de vroege games op zondag.
Bron cover photo: Jeff Hanisch | USA TODAY Sports
De Pittsburgh Steelers verloren drie duels op rij, en de vierde konden ze ternauwernood verkomen. Het was de defense die het verschil maakte en quarterback Ben Roethlisberger maakte daar dankbaar gebruik van. In Jacksonville gingen de Bears niet in de fout. De Jaguars, die hun first overall pick in de aankomende draft veiligstelden, waren geen partij voor de ploeg uit Chicago. Daarmee verschaft de ploeg zich een uitstekende uitgangspositie om de play-offs te gaan halen. Het is echter nog zeker geen zekerheidje.
Scoretechnisch was het Big Ben die het verschil maakte, maar het wedstrijdbeeld werd sterk veranderd door de inzet van de Steelers defense. Gedurende lange tijd konden de Colts achterover leunen met een comfortabele voorsprong. Het venijn zat hem echter in de staart. De laatste zeven keer dat Indy de bal had, leidden namelijk allemaal tot balverlies en één field goal. Met name linebacker Avery Williamson speelde een uitstekend duel en was overal op het veld te vinden. Hij was goed voor maar liefst negen tackles waarvan twee tackles die leidden tot yard-verlies voor de Colts. Ook wist hij Philip Rivers een keer neer te halen. Naast Wiliamson viel ook cornerback Mike Hilton op. Met een fumble recovery bracht hij de Steelers in stelling om vanaf de Colts 3-yard lijn een eenvoudige touchdown te scoren.
Doordat de beperkt bewegelijke quarterback Rivers under center staat bij de Colts was het voornamelijk een strijd tussen de offensive line van Indy en de Pittsburgh defense. De o-line van Rivers is één van de beste in de NFL, maar datzelfde geldt voor de Steelers defense. Uiteindelijk was de Pittsburgh defense de bovenliggende partij, getuige de vijf sacks van Rivers. Het bereiken van de veteraan is de sleutel tegen de Colts. Door zijn gebrek aan mobiliteit legt het namelijk een groot deel van de offense lam.
Waar de passing offense essentieel is voor Indianapolis geldt dit ook voor Pittsburgh. Roethlisberger steekt niet in grootse vorm, maar is door een zo goed als afwezige run offense essentieel. De nederlagen tegen Washington, Cincinnati en Buffalo lieten de grootste zwakte van de Steelers zien: een gebrek aan run offense. Tegen de Colts kwamen ze ook niet verder dan een totaal van 20 rushing yards over 14 pogingen.
Zaterdag hadden de Bears eigenlijk al de belangrijkste winst te pakken. De Cardinals verloren van de 49ers, waardoor Chicago een optreden in de play-offs ineens in eigen hand had. Dan moest er wel gewonnen worden van de Jaguars. Dat bleek geen probleem. De ploeg uit Jacksonville is meer bezig met het zeker stellen van Trevor Lawrence als hun nieuwe QB dan met het winnen van wedstrijden. Door de winst van Chicago staat er in de laatste week een pikant treffen met de Packers op het programma.
In Jacksonville begon Mike Glennon opvallend genoeg aan de wedstrijd; en dus niet Gardner Minshew. Kort leek de thuisploeg er wel een wedstrijd van te willen maken. De eerste drive eindigde net niet in een touchdown, maar bracht ze wel een voorsprong door een field goal.
Echt nerveus werden de bezoekers daar niet van. Al snel kwam de in bloedvorm verkerende David Montgomery op stoom en stond de eerste touchdown op het bord door Jimmy Graham. Ondanks die score konden de Jaguars de eerste helft goed meekomen. Het hoogtepunt was een prachtige catch van D.J. Chark in de endzone. Na een gekke laatste minuut met twee interceptions en een rare defensieve opstelling van de Jaguars zochten de teams de kleedkamer op met een lichte voorsprong voor de Bears: 13-10.
Mitch Trubisky, die toch weer discussies over zijn aanblijven doet aanwakkeren, liep al snel in de tweede helft een touchdown binnen voor de Bears. De bezoekers deden zaken in het derde kwart en beslisten daarmee de wedstrijd. Montgomery was het met de volgende score. Na de tweede interception van Roquan Smith was de wedstrijd helemaal klaar.
De Bears maken dus geen fout en kunnen nu hun late vormpiek bekronen met een plaatsje in de play-offs. Om alles in eigen hand te houden, moet er gewonnen worden van de Packers. Uitdaging vormt dat de Packers nog in strijd zijn met de Seahawks om de first seed in de NFC. Bij verlies tegen de Packers moet de ploeg uit Chicago hopen dat de Rams winnen van de Cardinals, ook dan halen ze de play-offs.
De Bengals wonnen voor de tweede keer op rij; ditmaal van de Texans. Vooral de quarterbacks – en Samaje Perrine – straalden. De Ravens hadden, zoals verwacht, weinig moeite met de Giants en de Chiefs hadden het nog knap lastig met de taaie Falcons. De Browns bewezen zichzelf geen dienst in de play-off race door te verliezen van de Jets. Overigens bewees New York zichzelf ook geen dienst, want de first overall pick is officieel van Jacksonville.
In een wedstrijd die nergens meer om ging, waren beide QB’s bijzonder efficiënt. Brandon Allen (29/37, 371 yards, 2 TD’s) leidde de bezoekers uiteindelijk naar de overwinning. Gevierde man was Samaje Perrine met twee touchdowns. Voor Deshaun Watson (24/33, 324 yards, 3 TD’s) is een teleurstellend seizoen hopelijk bijna ten einde. Na de wedstrijd was J.J. Watt keihard voor zijn team. Hij verwacht meer van de Texans vertelde hij in een emotionele speech.
Het weekend had niet beter kunnen verlopen voor de Ravens. Er werd gewonnen van de Giants terwijl alle concurrenten in de fout gingen. Door de overwinning vallen de Colts nu net buiten de play-offs en doen de Ravens weer helemaal mee. De thuisploeg leunde, zoals zo vaak de laatste weken, op de running game. Het trio Lamar Jackson, Gus Edwards en J.K. Dobbins haalden bijna 250 rushing yards. Voor de Giants, die de NFC East titel lange tijd in zicht hadden, wordt het nu een moeilijk verhaal. Ook Baltimore moet weliswaar nog aan de bak, maar ze spelen tegen de lager ingeschatte Bengals. Een ploeg om in de gaten te houden in de play-offs, zeker met deze levensgevaarlijke running game.
De enige betrouwbare factor bij de Falcons lukte het niet om met 14 seconden op de klok de stand gelijk te trekken. Younghoe Koo miste een field goal poging vanaf 39 yards. Het beëindigde zijn reeks van 27 gemaakte field goals. Voor de Chiefs betekende het dat ze officieel de reguliere AFC-seizoenswinnaar zijn. Met een record van 13-2 en de tie-breaker over de Bills kunnen ze niet meer achterhaald worden. Het scheelde weinig of de Falcons hadden de overwinning eruit gesleept. In de potentiële game winning drive gooide Patrick Mahomes bijna een interceptie. Atlanta rookie cornerback A.J. Terrell liet de bal echter uit zijn handen glippen en Mahomes kon succesvol aanleggen voor de winnende touchdown.
De Browns hadden een reeks sterke overwinningen en vormden zelfs een bedreiging voor de Steelers om de AFC North-titel. Hun laatste twee duels waren tegen de Jets en Steelers. Twee overwinningen betekenden de play-offs en wellicht zelfs de divisiewinst. New York leek een eenvoudige horde, Pittsburgh iets lastiger. Het ging echter al mis tegen de Jets. Vorige week verraste Gang Green met een overwinning tegen de Rams en nu moest ook Cleveland eraan geloven. Zowel door de lucht (175 yards) als over de grond (131) was het niet imposant, maar het was voldoende om definitief de first overall pick mis te lopen. De Jets kiezen in april als tweede en de Jaguars krijgen Trevor Lawrence. Voor de Browns wordt het volgende week billenknijpen tegen de Steelers.
Coverfoto: Quinn Harris/USA TODAY Sports
Terwijl de meeste mensen nog rustig het kerstweekend aan het verwerken waren, zaten de front office-medewerkers van de San Diego Padres en Tampa Bay Rays niet stil. Met een donderslag kondigden de Californiërs aan niet geïntimideerd te zijn door het voor zich moeten dulden van World Series-kampioen Los Angeles Dodgers. De club heeft naar verluidt een deal klaarliggen om voormalig Cy Young Award-winnaar en World Series-finalist (tegen diezelfde Dodgers) Blake Snell naar de Golden State te halen.
In ruil voor de net 28-jarige Snell vertrekken vier prospects richting de Rays, die daarmee hun succesproces (prospects opstapelen en topspelers tijdig wegdoen in ruil voor nieuw bloed) doorzetten.
The prospective deal that would send Blake Snell to San Diego would be centered around top pitching prospect Luis Patiño, sources tell ESPN. Also in the deal, as @dennistlin reported, would be catcher Francisco Mejia, pitcher Cole Wilcox and Blake Hunt, a young catcher.— Jeff Passan (@JeffPassan) December 28, 2020
Voor de Padres was het na de playoffs van 2020 opnieuw duidelijk: ze zijn er bijna, maar nog niet helemaal. De club met één van de meest indrukwekkende aanvallen in de National League, niet voor niets ‘Slam Diego’ genaamd, ontbeerde opnieuw de pitching staff om de grote jongens van zich af te houden. Dinelson Lamet, Zach Davies, Chris Paddack en Joey Lucchesi zijn stuk voor stuk leuke werpers, maar nog niet van het kaliber ‘ace’ nodig om de World Series te kunnen winnen.
Dit was overigens al eerder duidelijk voor GM A.J. Preller en zijn front office. Rond de deadline van 2020 werd Mike Clevinger al overgenomen van de Cleveland Indians, in ruil voor maar liefst zes prospects. Clevinger raakte echter geblesseerd en onderging recent een Tommy John-operatie, waardoor hij het volledige seizoen 2021 vanuit de dugout moet bekijken. Mogelijk is het wegvallen van Clevinger middenin de periode waarin de Padres mee willen doen voor een titel de reden dat er nu doorgepakt is met Blake Snell.
Het aantrekken van de Cy Young Award-winnaar uit 2018 geeft de Padres voor komend seizoen een rotation van Snell, Lamet, Paddack, Davies en één van het viertal Lucchesi, top-prospects MacKenzie Gore en Adrian Morejon en de in 2020 gedebuteerde Ryan Weathers. In 2022 wordt Clevinger als tweede man achter Snell geplaatst, wat ook aangeeft dat de Padres de diepte in hun rotation kunnen gebruiken in andere trades.
Voor Rays-fans zal het een zwarte dag zijn. De club lijkt, na een geweldig 2020 en een nipt verloren World Series, voor de zoveelste keer de stekker uit het team te trekken en opnieuw te beginnen. Het verhaal is algemeen bekend: er is geen geld in St. Petersburg, Florida, voor de Rays. De club speelt in mogelijk het lelijkste stadion in de Majors en moet al sinds het ontstaan op een houtje bijten. Eerder deze winter moesten de Rays al afscheid nemen van Charlie Morton, simpelweg omdat er geen geld was om hem te behouden.
Dat geld was er voor Snell wel, maar als je kijkt naar de rest van de mogelijk rotation in 2021, is het niet onverwacht dat de club de maximale opbrengst uit hun ace wilde halen. Zonder Snell is Tyler Glasnow de nieuwe ace van de ploeg. Hij wordt gevolgd door Ryan Yarbrough, Michael Wacha, Josh Fleming en een tijdelijke nummer-vijf totdat de van San Diego overgekomen Luis Patino klaar voor de Majors is. Het lijkt erop dat de club ook in 2021 weer volop op het farmsysteem moet leunen, aangevoerd door Wander Franco.
Uiteraard moesten de Padres diep in de buidel tasten om de diensten van Blake Snell binnen te halen. Los van het feit dat hij pas 28 is en een behoorlijke staat van dienst kan overleggen, is hij ook nog eens spotgoedkoop. De linkshandige ace verdient ‘slechts’ $10,5 miljoen, $12,5 miljoen en $16 miljoen over de komende drie seizoenen.
Om die reden moesten de Padres opnieuw enkele goede prospects afstaan. Tampa Bay ontvangt twee werpers en twee catchers in de deal. De club zal vooral blij zijn met 21-jarige Colombiaanse werper Luis Patino. De pitcher gooit spijkerhard, gooit veel strikes en is een sympathieke, leergierige jongen die zichzelf in no-time dingen aanleert. De autodidact — hij leerde zichzelf honkballen en spreekt inmiddels vloeiend Engels — is een echte top prospect. Zou hij nu in de draft beschikbaar zijn, is de kans groot dat hij in de top 3 gekozen zou worden.
De andere werper in de deal, de eveneens 21-jarige Cole Wilcox, gooit net zo hard en heeft in 2020 al aan de Majors geroken. Als starter gooit hij mid-90s, maar vanuit de bullpen tikt hij de 100 mph aan. Het lijkt erop dat de Rays hem in de rotation willen proberen.
De naam Francisco Mejia moet prospectvolgers niet onbekend voorkomen. De catcher is een voormalig top 20-prospect in de hele sport, maar heeft op Major League-niveau nooit waar kunnen maken wat hem toebedicht werd. Hij werd al tweemaal getrade; in 2018 van Cleveland naar San Diego voor Brad Hand en nu dus van San Diego naar Tampa Bay voor Snell. Mejia lijkt ook niet te passen bij het soort speler dat Tampa over het algemeen binnenhaalt. Achter de plaat is hij matig en aan slag komt het er nog niet uit. Aan de andere kant: ‘buying low’ is al een keer eerder goed gegaan voor de Rays (denk aan Austin Meadows en Tyler Glasnow).
Het laatste stukje van de puzzel is Blake Hunt. De 22-jarige catcher werd in 2017 in de tweede ronde door de Padres gedraft, maar lijkt nu pas echt uit zijn schulp te komen. Hij maakte tijdens de Instructional League deze winter indruk en wordt toegevoegd aan een Rays-farm waarin catchers schaars zijn.
Coverfoto: Jonah Hinebaugh/Tampa Bay Times
SportAmerika.nl bestaat al sinds 1 december 2010. Vanaf dat moment is deze site dé Nederlandstalige plek voor Amerikaanse sporten.
©SportAmerika 2021 | Developed by CSSdsign
