Home Blog Pagina 339

Celtics uit vorm, Clint Capela noteert bijzondere triple-double

0

Het NBA-seizoen 2020-21 is in volle gang en er gaat bijna geen dag voorbij zonder ontwikkelingen in de grootste basketbalcompetitie ter wereld. Elke week brengt SportAmerika u twee wekelijkse overzichten: één van de Eastern Conference en één van de Western Conference. Deze overzichten bevatten de hoogtepunten, teleurstellingen, de speler van de week en een vooruitblik op de aankomende week.

16 januari – 24 januari


DE STAND


Atlantic Division: 1. Philadelphia 76ers (11-5), 2. Boston Celtics (8-6), 3 Brooklyn Nets (9-8), 4. New York Knincks (8-9), 5. Toronto Raptors (6-9)

Central Division: 1. Indiana Pacers (9-6), 2. Milwaukee Bucks (9-6), 3. Cleveland Cavaliers (8-7), 4. Chicago Bulls (7-8), 5. Detroit Pistons (3-12)

Southeast Division: 1. Atlanta Hawks (8-7), 2. Orlando Magic (7-9), 3. Miami Heat (6-8), 4. Charlotte Hornets (6-9), 5. Washington Wizzards (3-8)


IN THE SPOTLIGHTS


CLEVELAND CAVALIERS BLIJVEN VERRASSEN

De Cavs speelden deze week tweemaal tegen de Brooklyn Nets, beide werden gewonnen. De eerste wedstrijd werd beslist na een dubbele overtime: 135-147. De tweede wedstrijd was minder spannend: 113-125.

De eerste wedstrijd, een overtime thriller dus, werd beslist door Colin Sexton. Hij imponeerde met 42 punten en zijn spel in de tweede overtime was doorslaggevend met vier driepunters. De Nets speelden deze wedstrijd voor het eerst met James Harden, Kevin Durant en Kyrie Irving. Laatstgenoemde was goed voor 37 punten in zijn eerste wedstrijd sinds hij een “pauze” van zeven wedstrijden had genomen. In totaal waren de “Big Three” goed voor 96 punten.

In de tweede ontmoeting was het de verdediging van de Cavs die het verschil maakte. Andre Drummond pakte 16 rebounds, waarvan 5 aanvallend. Saillant detail in deze wedstrijd waren de 19 punten van Jarrett Allen. De center, die overkwam van de Nets in de Harden-trade, heeft geen enkele aanpassingsprobleem bij de Cavaliers. Het ziet er dan ook naar uit dat Allen op termijn Drummond, die een aflopend contract heeft, zal vervangen.

De Cavs zijn verder überhaupt aan een uitstekend seizoen bezig. Verdedigend staan ze maar 106.6 punten per wedstrijd toe, wat goed is voor de vierde plaats in die categorie. Sinds Sexton terug is van een gekneusde enkel hebben ze drie wedstrijden op rij gewonnen. Darius Garland is ook weer terug van een schouderblessure en het duo met de meest sexy bijnaam van de NBA, “Sexland”, is weer herenigd.

BUCKS EN NETS KRUIZEN DEGENS (123-125)

Maandag kregen we een voorproefje van wat misschien wel de Eastern conference finale kan worden. De Nets speelden nog zonder Kyrie Irving, maar James Harden en Kevin Durant waren offensief toch net teveel voor Giannis Antetokounmpo en co.

In totaal waren er 19 lead-changes. Harden was goed voor 34 punten en 12 assist. Durant scoorde 30 punten en pakte 9 rebounds. The Greek freak noteerde 34 punten, 12 rebounds en 7 assists. Daarnaast scoorden Jrue Holiday 22 en Khris Middleton 25 punten.

Opvallende team-statistiek zijn de 17 turnovers van de Nets tegenover 7 van de Bucks. De Nets zijn aanvallend ijzersterk, maar de passes moeten nauwkeuriger. Het gemak waarmee de Bucks met regelmaat door de verdediging liepen legt de achilleshiel van de Nets bloot. Assistent coach Mike d’Antoni krijgt voorlopig gelijk zolang de Nets meer scoren als de tegenstander, maar of dit playoff-proof is?


DE TEGENVALLER


Voor de Boston Celtics begon de week nog positief. Point guard Kemba Walker maakte zijn seizoensdebuut. Daarentegen moesten ze het wel stellen zonder all-star Jayson Tatum, die getroffen is door corona en voor onbepaalde tijd gemist moet worden. Het debuut van Walker eindigde in mineur toen hij in het derde kwart geblesseerd raakte aan zijn ribben. Als klap op de vuurpijl werd er verloren van de New York Knicks: 105-75.

De echte test van deze week was de dubbele confrontatie met de Philadelphia 76ers en met name Joel Embiid. Alle teams in de Eastern Conference moeten een manier vinden om Embiid te stoppen. In de wedstrijd tegen Boston bewees de center van 76ers dat hij in de MVP-conversatie thuishoort. Met 42 punten, 10 rebounds en 21 keer naar de vrije worp-lijn was hij niet te stoppen.

Nu is het niet zo dat de Celtics een slechte wedstrijd speelden. Tot het vierde kwart waren zij zelfs beter en gingen ze met een voorsprong van acht punten het laatste kwart in. Aanvallend werden de Celtics tot een halt geroepen door verstikkende verdediging van Philly. Ze gaven maar liefst zes turnovers weg en schoten maar een van de negen geschoten driepunters raak. Het vierde kwart ging kansloos verloren: 31-17

Het ingekorte seizoen en aangepaste schema heeft niet alleen nadelen. Je ziet nu wekelijks twee keer dezelfde wedstrijd, als een soort mini playoff-serie. Dit levert interessante wedstrijden op, omdat de verliezende partij van de eerste match-up vaak met een ander strijdplan komt.

Alle inspanningen ten spijt werd ook de tweede wedstrijd verloren. Wederom was Embiid niet te stoppen, ondanks een topavond van Jaylen Brown (42 punten). De Celtics moeten een manier gaan vinden om consistenter te winnen zonder Tatum.


SPELER VAN DE WEEK


De SportAmerika Eastern Conference Speler van de Week is Clint Capela. De center van de Atlanta Hawks leidde samen met Trae Young zijn team naar drie overwinningen op rij. Als Capela dit niveau kan vasthouden dingt hij mee naar de titel van most improved player.

De jonge Zwitser maakt zowel aanvallend als verdedigend veel indruk. In de eerste overwinning van de week was hij goed voor 23 punten, 15 rebounds en 3 blocks. Dit bleek slechts een voorproefje, want tegen de Detroit Pistons maakte hij 27 punten, pakte hij 26 rebounds (waarvan 12 aanvallend) en noteerde hij 5 blocks.

Het absolute huzarenstuk bewaarde hij voor het duel vs de Minnesota Timberwolves. Capela presteerde het om een zeldzame triple-double te noteren: 13 punten, 19 rebounds, 10 blocks.


VOORUITBLIK


Er staan weer een hoop interessante duels op het programma voor komende week. De Toronto Raptors en Indiana Pacers staan tweemaal tegenover elkaar. Met name de Raptors moeten laten zien dat ze progressie maken, want ze vallen erg tegen dit seizoen. De Cleveland Cavaliers wacht een zware week met match-ups tegen de Boston Celtics en Los Angeles Lakers. Datzelfde geldt voor de Atlanta Hawks, die het opnemen tegen de Milwaukee Bucks, Los Angeles Clippers en Brooklyn Nets. Een mooie uitdaging voor twee teams die beiden drie duels op een rij hebben gewonnen. Kunnen zij die lijn doortrekken en blijven verrassen in de standings?

Photo: Tim Nwachukwu/Getty Images

Lakers, Clippers en Jazz bovenaan, Michael Porter Jr. keert terug

0

Het NBA-seizoen 2020-21 is in volle gang en er gaat bijna geen dag voorbij zonder ontwikkelingen in de grootste basketbalcompetitie ter wereld. Elke week brengt SportAmerika u twee wekelijkse overzichten: één van de Eastern Conference en één van de Western Conference. Deze overzichten bevatten de hoogtepunten, teleurstellingen, de speler van de week en een vooruitblik op de aankomende week.

15 JANUARI – 23 JANUARI


DE STAND


Northwest Division: 1. Utah Jazz (11-4), 2. Portland Trail Blazers (8-6), 3. Denver Nuggets (8-7), 4. OKC Thunder (6-8), 5. Minnesota Timberwolves (3-11)

Pacific Division: 1. LA Clippers (12-4), 2. LA Lakers (12-4), 3. Phoenix Suns (8-6), 4. GS Warriors (8-7), 5. Sacramento Kings (6-10)

Southwest Division: 1. Memphis Grizzlies (7-6), 2. Dallas Mavericks (8-7), 3. SA Spurs (8-8), 4. New Orleans Pelicans (5-9), 5. Houston Rockets (5-9)


IN DE SPOTLIGHTS


CLIPPERS EN LAKERS BOVENAAN WESTERN CONFERENCE

Zowel de Clippers als de Lakers maken hun status als titelfavoriet al vroeg waar. Allebei de LA-franchises hebben een record van 12-4. LeBron James maakt nog altijd veel indruk en de Lakers maken veel kans op een back-to-back titel dit jaar. De Milwaukee Bucks worden als een van de favorieten gezien in de Eastern Conference. Op 21 januari speelde deze ploegen tegen elkaar. De Lakers kwamen tijdens dat duel als winnaars uit de strijd: 113-106. LBJ zette zijn season-high neer in deze wedstrijd met 34 punten.

Bij de Clippers is het Paul George die indruk maakt. Na zijn matige prestaties in de playoffs afgelopen seizoen, laat hij in de beginfase van dit seizoen zien dat hij basketbal niet verleerd is. Natuurlijk laat ook Kawhi Leonard van zich horen met onder meer 32 punten tegen de Kings en 31 punten daarna tegen OKC Thunder.

MICHAEL PORTER JR. KEERT TERUG BIJ DE NUGGETS

De Nuggets begonnen niet al te best aan dit seizoen, maar het begint er langzaam op de lijken in Denver. Michael Porter Jr. miste meerdere weken in de NBA vanwege het coronaprotocol. Hij keerde terug tegen de Suns met zeven punten in 20 minuten vanaf de bank. Dat is niet heel indrukwekkend, maar de Nuggets wonnen wel met 130-126 in overtime en zijn momenteel net boven .500.


SPELER VAN DE WEEK


Onze SportAmerika NBA speler van de week van de Western Conference is Donovan Mitchell. Hij kreeg wat kritiek van Shaquille O’Neal, maar zal dit als motivatie hebben gebruikt. De Utah Jazz zijn namelijk in bloedvorm. Ze hebben zeven wedstrijden op rij gewonnen met de shooting guard als leider. Tegen de Pelicans was hij goed voor 36 punten, 7 rebounds en 5 assists. Daarmee sloot hij de week nog indrukwekkender af met 32 punten tegen de Bucks.

Na Mitchell kwamen een hoop spelers in aanmerking voor onze Player of the Week titel. Kawhi Leonard en Paul George van de Clippers hebben een goede week achter de rug. Maar ook LeBron James, Ja Morant en Nikola Jokic maakte indruk. Normaal kijken we meer naar individuele stats en negeren we het teamsucces, maar bij een winning streak van zeven wedstrijden kunnen we moeilijk teamsucces negeren.


VOORUITBLIK


De komende wedstrijden van de Memphis Grizzlies zijn uitgesteld vanwege corona. Het virus heeft zich namelijk ook in de NBA laten gelden. Meerdere wedstrijden zijn al uitgesteld, maar ook veel spelers hebben individueel in quarantaine gezeten en wedstrijden gemist vanwege nauw contact met iemand die een positieve test heeft gehad. Verder kunnen de Clippers eerder op de 13e overwinning komen, aangezien ze tegen Thunder in actie komen. De Lakers spelen een dag later tegen de Cavaliers, die twee keer achter elkaar van de Nets hebben gewonnen.

foto: David Richard/USA TODAY Sports

AFC Championship Game: met of zonder Mahomes?

0

Josh Allen speelt het seizoen van zijn leven. De vooruitgang die de quarterback van de Buffalo Bills in één jaar heeft geboekt, is ongekend. Zijn beloning: een optreden in de AFC Championship Game. Toch gaat het deze hele week maar om één man: Patrick Mahomes. Kan de quarterback van de Kansas City Chiefs zondag spelen, een week nadat hij de wedstrijd tegen de Browns moest verlaten met een hersenschudding. Vrijdag kwam het antwoord: ja. Mahomes is uit het protocol en staat dus op het veld.

WAAROM DE CHIEFS GAAN WINNEN

De Chiefs lijken de race tegen de klok te hebben gewonnen. Niet alleen kwam Mahomes uit het concussion protocol na zijn hersenschudding van zondag, ook running back Clyde Edwards-Helaire stond vrijdag weer op het trainingsveld en lijkt fit te zijn voor het duel voor zondag. Niet onbelangrijk voor de Chiefs, want CEH was in week 6 tegen de Bills (een 26-17 zege in Buffalo) goed voor 161 rushing yards.

De Chiefs staan door Mahomes vooral bekend als een passing team en dat is niet onterecht, maar toch doet de ploeg het over de grond ook behoorlijk. In het reguliere seizoen stonden ze net in het linkerrijtje (zestiende) als het gaat om yards per carry. Zondag staan ze tegenover de verdediging van de Bills, waarvan de rushing defense juist de zwakke plek is (zeventiende in de NFL). Tegen de Ravens deed de verdediging van Buffalo het goed, maar Lamar Jackson en co. hadden toch 150 rushing yards, terwijl de Colts er een week eerder 163 hadden.

Beste aanval in de NFL

Een goede running game opent de deur voor Mahomes om het hele arsenaal aan opties te gebruiken. De aanval is dan dodelijk. Hoewel het lijkt dat de Chiefs boven hun stand leven, mede doordat de laatste acht wedstrijden met minder dan een touchdown verschil werden gewonnen, hadden de Chiefs gewoon de beste aanval in de NFL.

Door de goede aanval hoeft de verdediging van Kansas City niet top te spelen om wedstrijden te winnen. Dat komt goed uit, want de verdediging van de Chiefs is niet goed. De pass defense was in het reguliere seizoen veertiende, de rushing defense 21e. Nu hebben de Chiefs het geluk dat de Bills niet de kwaliteit lijken te hebben om van de zwakke plek echt gebruik te maken. De running game van de Bills is zeker na het uitvallen van Zack Moss zeer matig. Tegen de Ravens waren de Bills goed voor iets meer dan 30 yards. Het vertrouwen in Devin Singletary was in de vorige ronde zo laag dat de Bills ondanks de harde wind in de eerste helft tegen de Ravens alleen maar voor passing plays kozen.

Thuisvoordeel Chiefs

De Kansas City Chiefs hebben nog een voordeel. Door het beste record van de NFL te halen in het reguliere seizoen heeft Kansas het thuisvoordeel. De wedstrijd wordt in Arrowhead Stadium gespeeld, waar tijdens de Divisional Round iets meer dan 20 procent van het normale aantal bezoekers naar binnen mocht.

Arrowhead staat bekend als één van de luidruchtigste stadions in de NFL. En hoewel het door de coronapandemie een stuk rustiger zal zijn, zal het voor de Bills toch wel even wennen zijn. De afgelopen twee weken speelden ze thuis en hadden ze het publiek achter zich. Dit keer speelt Allen voor het eerst in een vijandelijke omgeving met fans in het stadion. Dit zou de Chiefs zo maar eens het beslissende zetje kunnen geven.

WAAROM DE BILLS WINNEN

De Bills zijn een heel ander team dan de ploeg die in eigen huis van de Chiefs verloor. Sinds de nederlaag is de verdediging van Buffalo beter geworden en heeft Allen een nog hoger niveau gehaald. Dat terwijl de Chiefs ondanks alle overwinningen niet onverslaanbaar lijken te zijn. Daarnaast zijn er ook nog de vraagtekens rond de teenblessure van Mahomes en hoe fit is CEH eigenlijk echt? Buffalo lijkt die problemen niet echt te hebben, op de afwezigheid van Moss na. De ploeg heeft zich optimaal voor kunnen bereiden op deze clash in de AFC.

Willen de Bills een kans hebben op een optreden in de Super Bowl, dan zal Allen beter moeten spelen dan in het eerste onderlinge duel. De derdejaars quarterback is de spil van de opgeleefde aanval in Buffalo. Met dank aan Stefon Diggs, de beste wide receiver van het afgelopen seizoen. Diggs is de go-to-guy voor Allen op de momenten dat de ploeg in de problemen zit.

De Bills passing offense eindigde dit seizoen als derde, vlak achter de Chiefs en de Packers. De passing defense van de Chiefs eindigde zoals gezegd als veertiende en hier liggen de kansen voor de Bills. In de thuiswedstrijd werd hier geen gebruik van gemaakt, want Allen had hier de minste wedstrijd van het seizoen. Zijn 122 passing yards waren een dieptepunt. Daarbij gooide hij ook een interceptie. Daarna kwam de ontwikkeling van de quarterback in een stroomversnelling. De ploeg verloor sinds dat duel op 19 oktober nog één keer, door een miraculeuze hail mary van Kyler Murray. Laten we deze freak play buiten de beschouwing, dan heeft Buffalo 12 duels op rij gewonnen.

Lange drives

De Bills hebben in de twee wedstrijden in de play-offs nog niet hun volledige potentie laten zien. In de overwinning op de Colts draaide de aanval goed, maar bleef het spannend door een mindere dag van de verdediging en de special teams. Tegen de Ravens had de aanval het moeilijk, maar sleepte de defensie juist de overwinning uit het vuur. Dat deden ze door de explosieve aanval van Baltimore op drie punten te houden en zelf via een pick-six voor extra punten te zorgen.

Tegen de Chiefs hebben de Bills een combinatie van deze twee nodig. Allen heeft de potentie om in een shootout met Mahomes mee te gaan. Hij heeft genoeg lange drives laten zien en de verdediging van de Chiefs is geen showstopper. Tegelijkertijd moet de verdediging net genoeg stops maken voor de aanval. Het wordt mogelijk een wedstrijd waarin een field goal tegen een overwinning voor de defense betekent.

Field position zal hierbij van groot belang zijn. In de eerste ronde hadden de Bills hier in de beginfase veel moeite mee tegen de Colts, maar tegen de Ravens wonnen hun special teams juist. De Bills hebben de iets betere punter, die er voor kan zorgen dat Mahomes een net even wat lastigere startpositie heeft. In een gelijk opgaand duel als dit zijn het de details die de doorslag kunnen geven.

CONCLUSIE

De Chiefs en de Bills lijken twee kopieën van elkaar te zijn. Fantastische passing games, zwakke running games en een middelmatige defensies. Met een fitte Mahomes lijken de Chiefs op alle vlakken net wat verder en beter te zijn. Betere quarterback, betere running backs en meer aanvallende wapens. In eigen huis, voor 20.000 uitzinnige fans, zijn de Chiefs hierdoor niet te verslaan voor de Bills, die ook bij een nederlaag terug kunnen kijken op een fantastisch jaar.

Prognose: Buffalo Bills 24 – 30 Kansas City Chiefs

Lees hier de preview op de NFC Championship Game.

Coverfoto: Charlie Riedel/AP

In Memoriam: Henry ‘Hank’ Aaron (1934 – 2021)

0

Helaas begint 2021 zoals het vorige jaar eindigde: met het overlijden van een honkbalicoon. Opnieuw is ons één van de groten ontvallen. Henry ‘Hank’ Aaron, de man die in 1974 het all-time homerunrecord van Babe Ruth overnam, is niet meer. Hammerin’ Hank werd 86 jaar oud.

Het grootste talent van Aaron, naast zijn indrukwekkende swing, was zijn constante productie. De outfielder, die later in zijn carrière ook nog op het eerste honk actief zou zijn, werd maar liefst vijfentwintig keer verkozen tot de All-Star Game, speelde verspreid over 23 seizoenen het duizelingwekkende aantal van 3.298 wedstrijden en sloeg in vijftien van die seizoenen meer dan 30 homeruns. In 1982 werd hij met 97,8% van de stemmen opgenomen in de Hall of Fame.

NEGRO LEAGUES

Als 15-jarig talent mocht Aaron op proef komen bij de Brooklyn Dodgers, de organisatie waarvoor zijn held Jackie Robinson gedebuteerd was. Na afloop lag er echter geen contract op hem te wachten. Nadat hij indruk had gemaakt bij de Black Bears, een semiprofessionele club uit zijn geboortestad Mobile in het zwaar gesegregeerde Alabama, kon de jongeling een paar jaar later alsnog de overstap maken naar de Negro Leagues. In dienst van de Indianapolis Clowns zette hij de lijn voort. Mede dankzij Aarons offensieve inbreng wonnen de Clowns in ’52 de Negro League World Series.

ALSNOG NAAR DE MAJORS

Ditmaal hapten teams uit de Major League wel toe. Meervoud, inderdaad, want zowel de New York Giants als de Boston Braves hoopten Aaron te verleiden met een contract. De Braves boden $50 per maand meer en dus trok Aaron niet naar de Big Apple, maar naar Beantown. Eerst moest hij alleen nog een tussenstop maken in de minors om van zijn merkwaardige kruislingse batting grip af te komen.

Nadat dit verholpen was, stond er een herboren slagman. Hij werd uitgeroepen tot Rookie of the Year in de Northern League en mocht de volgende winter een stapje omhoog in de organisatie naar de Jacksonville Tars, één trede onder de majors.

Het leven was in die tijd niet makkelijk voor een zwarte speler in die contreien van het land. Aaron en vier van zijn teamgenoten doorbraken in ’53 zelfs de ‘color barrier’ in de zogenaamde Sally League. Zijn spel leed niet onder het racisme dat hij frequent meemaakte. Hij voerde de competitie aan in slaggemiddelde, runs, honkslagen, doubles, total bases en RBI’s en leidde zijn team naar de titel. Aan het eind van het seizoen werd hij dan ook niet geheel onverwacht uitgeroepen tot meest waardevolle speler van de competitie. De Braves hadden genoeg gezien en haalden hem naar Milwaukee, waar de club inmiddels naartoe verhuisd was.

DEBUUT

Ondanks dat zijn eerste jaar in de hoofdmacht op 5 september door een gebroken enkel abrupt en vroegtijdig ten einde kwam, kon Aaron terugkijken op een geslaagde vuurdoop. Vanaf zijn debuut was hij niet weer weg te denken uit de basis van de Braves. In elk van de volgende 16 seizoenen zou Aaron 145 of meer wedstrijden spelen. Twaalf van die jaren eindigde hij ook in de top 10 van de MVP-verkiezing. Slechts eenmaal won hij die prijs. In 1957, op 23-jarige leeftijd, hield hij de 14 jaar oudere Stan Musial, wiens 100-jarige geboortedag we een aantal maanden geleden nog vierden, nipt achter zich.

Dat seizoen vormde in alles het hoogtepunt uit zijn carrière. Niet alleen werd hij namelijk verkozen tot MVP, maar ook won hij dat jaar met Milwaukee de World Series. Doordat hij er voor had gekozen om met een lichtere knuppel te gaan slaan, nam zijn bat speed toe en zag hij vanaf dat moment zijn homerunaantallen stijgen, van 27 en 26 in de jaren ervoor, naar nu 44 — het hoogste aantal in de majors. Zijn naam als homerun hitter was gevestigd.

715

Jaar na jaar bleef Aaron honkslagen en homeruns produceren. Op 17 mei 1970 werd hij de eerste speler met 3.000 honkslagen en 500 homeruns. Hoe meer homeruns hij sloeg en hoe dichter hij het record van Ruth naderde, hoe hatelijker de brieven waren die hij ontving. Vele bedreigingen, verwensingen en andere racistische boodschappen belandden er in die dagen op de deurmat van de Aarons. In het museum in Cooperstown zijn nog enkele exemplaren van deze brieven terug te lezen. Het was dezelfde druk als waaronder Roger Maris in ’61 had moeten presteren, maar dan besprenkeld met een uitzonderlijk vieze racistische saus.

Ondanks de haat die op hem gericht werd en hoewel het hem van binnen verscheurd zal hebben, bleef Aaron uiterlijk kalm en beheerst. Hij behield de waardigheid waarom hij bekend stond en op 4 april 1974 evenaarde hij het homerunrecord. Niet in Atlanta, de nieuwe thuishaven van de Braves, maar in Cincinnati, omdat hij van commissioner Bowie Kuhn in minimaal twee van de drie wedstrijden daar moest uitkomen. Vier dagen later verbeterde hij het record. Nummer 715 sloeg hij wel in Atlanta, voor een uitzinnig thuispubliek.

GROOTSTE ALLER TIJDEN

Er zouden nog 40 homeruns volgen, maar de helft daarvan zou komen in een nieuw uniform. Na afloop van het seizoen werd Aaron door de Braves getrade naar de Milwaukee Brewers, maar het beste was er voor de speler — die inmiddels de veertig was gepasseerd — vanaf. In 1976 hield hij het op 42-jarige leeftijd voor gezien. Zijn naam prijkte in bijna alle offensieve categorieën zo niet bovenaan, dan toch in ieder geval in de top tien. Dat 2,2% van de stemmers niet op hem stemde in ’82 blijft een gotspe, maar zijn plaque straalt er niet minder om.

Met Henry Aaron verliezen we niet alleen een van de grootste honkballers aller tijden, maar ook een mooi mens. Iemand die racistische haat moest doorstaan enkel vanwege zijn geweldige prestaties en ondanks dat altijd zijn waardigheid behield. Wie je ook spreekt over Henry Aaron, iedereen is het er over eens: there was no one better, on and off the field.

Coverfoto: AP Photo

NFC Championship game: Brady vs Rodgers

0

De gedroomde NFC-finale is realiteit. Legendes Tom Brady en Aaron Rodgers treffen elkaar aanstaande zondag in Lambeau Field. Het wordt de vierde ontmoeting tussen de twee mastodonten en de eerste keer in de play-offs. Nog nooit stond er zoveel op het spel wanneer beide nummers 12 de degens kruisten. Gaan de Bucs er met de winst vandoor dan mag Tom Brady proberen zijn zevende ring te halen. Winnen de Packers dan keert Rodgers voor het eerst sinds 2010 terug op het hoogste podium.


WAAROM DE PACKERS GAAN WINNEN

Om te beginnen heeft Green Bay de MVP van dit seizoen binnen de gelederen. Rodgers speelt als nooit tevoren. In het reguliere seizoen gooide hij 48 touchdowns tegenover slechts vijf interceptions. Zijn gemiddelde passer rating van 121,5 was het hoogste van alle quarterbacks. Hij toonde zijn vorm niet alleen in het reguliere seizoen. Ook tegen de beste defense van de NFL (LA Rams, red.) speelde “A-Rod” uitstekend. Hij gooide voor 296 yards en twee touchdowns. Weliswaar had Rodgers het eerder dit jaar lastig tegen de Bucs, maar de Packers offensive line zal zondag beter voorbereid zijn.

Behalve de beste QB heeft Matt LaFleur ook de beste wide receiver tot zijn beschikking. Davante Adams, goed voor 1374 yards en 18 TD’s in het reguliere seizoen, was in de Divisional Round zelfs Jalen Ramsey de baas. Loopt de passing game even niet, dan kan Rodgers terugvallen op Aaron Jones. Hij was goed voor 99 yards tegen de Rams. Het wapenarsenaal wordt gecomplementeerd door spelers als Marquez Valdez-Scantling, Allen Lazard en A.J. Dillon. Allemaal fit en uitstekend in vorm.

Pass defense

Met deze gevarieerde offense kunnen de Packers veel kanten op als het moet. Dat blijkt ook uit de statistieken. Geen enkel team is zo sterk in de redzone. Daarnaast zijn de Packers tweede in de NFL als het aankomt op third down conversions.

Dat dit team sterk is aan beide kanten van de bal bewezen Za’Darius Smith en Elgton Jenkins afgelopen weekend. Laatstgenoemde had Aaron Donald in zijn broekzak. Smith was een ware plaag voor Jared Goff. Met 12,5 sacks, vier forced fumbles en 52 tackles is hij één van de beste pass-rushers dit jaar. Tot slot beschikt defensive coordinator Mike Pettine ook nog eens over cornerback Jaire Alexander. Kortom, dit team moet in staat worden geacht om de passing game van de Bucs onder controle te krijgen.

Tactiek

Green Bay kent eigenlijk maar één echte zwakte: de run defense. Het voordeel voor de Packers is dat de Bucs, ondanks dat ze beschikken over Ronald Jones en Leonard Fournette, niet heel sterk zijn in de run game.

Daar staat tegenover dat de Packers juist wel gebruik kunnen maken van de zwakke secondary van de ploeg uit Tampa Bay. De achterhoede van de Bucs hield zich staande tegen de Saints, maar dat kwam met name vanwege het gebrek aan dreiging van een dieptepass. Drew Brees kan de bal nou eenmaal niet zo ver meer gooien en daar maakte Todd Bowles handig gebruik van.

Dat gaat tegen de Packers wel anders zijn. Rodgers kan die diepe bal wel gooien en dus gaat de secondary van de Bucs het een stuk lastiger krijgen. De verwachting is dat Rodgers gaat leunen op zijn passing game en zal loeren op kansen om de bal diep te gooien naar Adams of “MVS”.

WAAROM DE BUCCANEERS GAAN WINNEN

Tom Brady. Welke quarterback in de historie van de NFL zou je meer vertrouwen in een Championship game dan “TB12”? Inmiddels 43 jaar oud, maar nog lang niet versleten. De laatste weken speelt Brady als in zijn beste jaren. Tegen de Saints waren zijn statistieken weliswaar niet indrukwekkend, maar toch speelde hij een cruciale rol. Drie keer promoveerde hij een turnover van zijn defense in een touchdown. Zondag zal hij er ook weer staan, op weg naar mogelijk zijn tiende optreden in de Super Bowl.

Oneindige lijst wapens

De Packers hebben dan wellicht de beste wide receiver in hun selectie, maar de Bucs hebben de beste groep wide receivers. Mike Evans, Chris Godwin, Rob Gronkowski, Cameron Brate (Antonio Brown ontbreekt door een blessure, red.); de lijst lijkt bijna oneindig. Allemaal spelers van topniveau die in prima vorm steken. Brown speelt zondag dan wel niet, maar we zagen afgelopen week al dat Scott Miller of Tyler Johnson ook staan te trappelen om zich te laten zien.

In de Divisional Round tegen de Saints vingen acht verschillende spelers de bal. Dat is bijna niet te verdedigen. Helemaal als ook running back Leonard Fournette ballen begint te vangen. De voormalige top-10 draft pick begint de laatste weken eindelijk zijn draai te vinden.

Bucs d-line

De defense van Todd Bowles heeft eerder dit seizoen al laten zien een plan te hebben om Rodgers te bestrijden. Half oktober werden de Packers in hun hemd gezet door een sterk optreden van de Bucs defense. In die wedstrijd gooide Rodgers twee interceptions en kreeg hij vier sacks en 13 QB hits te verduren. De Bucs blitz was de Packers offensive line keer op keer te machtig. Ook Drew Brees werd afgelopen weekend op een passer rating van 40 gehouden. Daarnaast werden drie onderscheppingen geforceerd.

Twee verdedigers springen er de laatste weken uit. Linebacker Devin White is aan zijn tweede seizoen in de NFL bezig en ontwikkelt zich tot één van de beste verdedigers in de league. Tegen de Saints was hij overal op het veld en bekroonde hij zijn optreden met een interception. Een andere opvallende speler is rookie Antoine Winfield Jr. De safety werd als 45e gekozen in de 2020 draft en heeft de Bucs geen windeieren gelegd. Ook hij forceerde een turnover in het duel met de Saints. White, Winfield Jr. en een uitstekende defensive line vormen de basis van een gevaarlijke defense.

CONCLUSIE

Inmiddels heeft Brady twee weken op rij een top vijf defense tegenover zich gehad. Dat kon de meest succesvolle quarterback aller tijden niet stoppen. Hetzelfde kan echter gezegd worden van de Packers. De beste defense in de NFL kreeg totaal geen grip op de Packers offense. Wellicht wordt deze wedstrijd op papier beslist door het thuisvoordeel. Lambeau Field en Aaron Rodgers zijn een match made in heaven. Kan Brady in een ijskoud stadion de bal nog steeds op de juiste plek krijgen? We gaan het zien!

Prognose: Tampa Bay Buccaneers 23 – 24 Green Bay Packers


Coverfoto: Mark LoMoglio/AP Photo

Football Pool: spannende strijd om eerste plek

0

Alleen de Conference Championship Games en de Super Bowl zijn nog over. Tegelijkertijd staan Vincent Vrijsen en Frenk Veldwijk samen aan kop met ieder 185 punten. Met drie weekoverwinningen heeft Veldwijk de tiebreaker, maar er is nog niets gespeeld. Het zou zo maar kunnen dat de Super Bowl voorspellingen de doorslag geven.

Top 20 van het SportAmerika Football Pool klassement na de Divisional Round

Play-off rondes brachten cruciale scores

De top van het klassement kende enkele verschuivingen door spelers die net wel of net niet de juiste voorspellingen deden. Veldwijk wist één duel meer goed te voorspellen dan Vrijsen waardoor we de laatste drie duels ingaan met gedeelde koplopers. Daarnaast zakte Jason Blaauw iets weg terwijl Mathijs Groenewoud de top drie inschoot. Hij staat echter drie punten achter op de koplopers en kan daardoor alleen Vrijsen nog achterhalen. Beide hebben namelijk ieder één weekoverwinning.

Nu het seizoen langzaam tot een einde komt, is het ook tijd om te kijken naar de titelverdediger van vorig seizoen: Robin van Grieken. Hij schoot uit de startblokken door de eerste weekoverwinning op zijn naam te schrijven. Lange tijd draaide hij mee in de top, maar een score van vijf in week acht zorgde voor een afstand die niet meer werd ingelopen.

Naast het voorspellen van wedstrijden, heeft de redactie ook geprobeerd om wekelijks upsets te voorspellen. Toon scoorde zo laag dat hij bijna de first overall pick van de Jaguars had over kunnen nemen ware hij een NFL franchise. Hij eindigde het seizoen met een 2-13 record. Ton en Luuk eindigden het seizoen ook met een negatief record: beide 5-10. Zelfs de winnaar binnen de NFL Redactie, Chris, eindigde negatief: 7-8. Gelukkig komt er nog een Super Bowl aan waarin de heren hun blazoen kunnen oppoetsen. Lees hieronder hun voorspellingen.

Super Bowl voorspellingen NFL Redactie

Chris van Dijk: “De Kansas City Chiefs. Patrick Mahomes lijkt zondag te kunnen spelen en dan is er maar één favoriet. Het zag er tegen de Browns nog niet eens top uit, maar toch kwamen ze eenvoudig met 19-3 voor. De ploeg heeft te veel vuurkracht voor de overgebleven defensies om af te stoppen”

Luuk Dokter: “Laat ik eens gek doen: de Buffalo Bills. Het zou de grootste verrassing van het seizoen zijn, maar waarom niet? Ze versloegen tegen de Ravens één van de beste defenses in de league én hielden die offense op slechts drie punten. Daarmee kun je van ieder team winnen. In dit stadium moet voor ieder team alles goed vallen. Dat kan net zo goed voor de Bills als voor ieder ander team. Het grootste voordeel? Er wacht geen enkel andere defense meer van het kaliber Baltimore.”

Ton de Vries: “De Green Bay Packers. Ze hebben momenteel de beste quarterback, ze zijn fit en uitgerust en worden gecoacht door mijn Coach of the Year. De Packers hebben één grote zwakte en dat is de run defense. Alle overgebleven teams zijn echter “pass-heavy”. Dit speelt het team van Matt LaFleur in de kaart.”

Toon Aerts: “De Kansas City Chiefs. Als Mahomes speelt en fit blijft, zie ik noch de Bills, noch één van beide NFC-teams Kansas City afstoppen. Zelfs in een shoot-out met pakweg de Green Bay Packers kunnen de Chiefs volgens mij negen uit tien keer meer punten op het bord zetten. Mijn keuze gaat dan ook naar de Kansas City Chiefs.”


Cover foto: Jay Biggerstaff/USA Today Sports

Lees hier alle berichten over de SportAmerika Football Pool en beluister nu de SportAmerika American Football Podcasts op je favoriete podcast platform!

SportAm NBA Rookie Ladder: LaMelo Ball bovenaan

0

De eerste maand van de competitie zit erop en de meeste rookies hebben hun vuurdoop gehad. Wie maakt er indruk? Maken ze de verwachtingen waar? Zit er een potentiële superster tussen? Grote hamvraag: Wie wordt rookie off the year (ROY)?


#1: LaMelo Ball | Charlotte Hornets

11.8 pts / 6.8 reb / 6.1 ast / 1.5 stl / 40% FG / 33% 3PT


De showman van de Charlotte Hornets kwam wat moeilijk op gang, maar in zijn tiende wedstrijd van het seizoen behaalde hij als een van de jongste spelers ooit zijn eerste triple double. Sindsdien zijn de prestaties van LaMelo Ball constanter geworden.

Zijn manier van spelen is speels, snel en creatief. Kortom: een lust voor het oog. Hij is het type speler waarvoor fans naar het stadion komen. Deze speelstijl levert hem veel extra aandacht op en maakt hem tot de grootste kanshebber voor ROY. Als hij efficiënter wordt in zijn afronding wordt het al helemaal moeilijk voor de andere rookies om hem uit te dagen.


#2: Tyrese Haliburton | Sacramento Kings

11.1 ppg / 2.8 reb / 5.1 ast / 1.2 stl / 50% FG / 49% 3PT


Het lijkt er nu al op dat Sacramento een topper heeft binnengehaald met de 12e pick in de draft. Haliburton heeft een goed gevoel voor waar hij verdedigend moet staan en heeft al een paar defensieve stops gemaakt die indruk maakten, vooral voor een rookie. 

Met zijn lengte kan hij meerdere positie verdedigen. Zijn schotpercentage is ontzettend hoog met gemiddeld 50%. Coach Luke Walton geeft hem steeds meer speeltijd en zal zijn kansen voor ROY alleen maar ten goede komen. Voorlopig maakt hij zij minuten dankzij de aanwezigheid van D’Aaron Fox en Buddy Hield echter nog wel vanaf de bank.


#3: Anthony Edwards | Minnesota Timberwolves

12.2 ppg / 2.8 rpg / 1.8 ast / 36% FG / 28% 3PT


Op voorhand was het de vraag of er wel ruimte was voor Anthony Edwards bij de Timberwolves, aangezien D’Angelo Russell en Ricky Rubio de startende guards zouden zijn. Niets blijkt minder waar, want hij krijgt genoeg minuten vanaf de bank als zesde man.

Zijn schotpercentage is wat aan de lage kant en hij zal daarin beter moeten worden. Net zoals een Cole Anthony en een Devin Vassell (Spurs) hebben zij het nog overduidelijk lastig met de overgang van college naar de NBA. Hun schotselectie en consistentie laat nog flink te wensen over.


#4: James Wiseman | Golden State Warriors

11.4 ppg / 6.0 rpg / 1.4 blk / 50% FG / 40% 3PT


De #2 van de draft werd bij de Warriors meteen in het diepe gegooid. Zonder center Draymond Green, die geblesseerd was, moest James Wiseman de rol van startende center invullen. Inmiddels is Green terug en kan hij de jonge center de fijne kneepjes van het vak bijbrengen.

Hopelijk gebeurd dat snel, want het is duidelijk dat de teamchemie er nog niet is. Statistisch gezien zijn de Golden State Warriors op zijn slechts met Wiseman tussen de lijnen. Wiseman maakt wel indruk met zijn aanvallende explosiviteit. Verdedigend komt hij fysiek tekort, maar weet hij met zijn blocks toch wat bij te dragen. 


#5: Isaac Okoro, Cleveland Cavaliers

8.6 ppg / 2.2 reb / 2.2 ast / 1.1 stl / 40% FG / 33% 3PT


De Cavs zijn verassend goed uit de startblokken gekomen. Hoe ze dat doen? Defense! Isaac Okoro leidt alle rookies in minuten per game met gemiddeld 36 per wedstrijd!! Haliburton staat op de tweede plaats met 28 per wedstrijd. 

Aan zijn statistieken is niet af te lezen waarom hij zo lang op het veld staat. Zijn verdedigende kwaliteiten zijn niet in cijfers uit te drukken. Daar komt ook nog bij dat je niet snel indrukwekkende highlights van Okoro zal zien. 


Opvallende spelers


Bij de Orlando Magic is Cole Anthony gepromoveerd tot starter sinds het uitvallen van Markelle Fultz. Hij speelt met veel overtuiging, ziet het spel goed en pakt verrassend veel rebounds voor iemand van 1.90 meter. Wat minder overtuigend is zijn schotpercentage van 40%. Wat hij tot nu toe als enige rookie wel kan zeggen, is dat hij een game-winning buzzer beater op zijn naam heeft staan.

In Boston laat Payton Pritchard zien wel over een betrouwbaar schot te beschikken. De guard is sterk begonnen en blijkt een waardevolle invaller te zijn.

Tot slot de als vierde gekozen Patrick Williams, die zich al manifesteert als een stabiele speler voor de Chicago Bulls. Hij wordt regelmatig betrokken in de aanval en wordt als startende small forward opgesteld.

NHL weekly: Flyers met een verhaal, de Top 5 en een rondje

0

Het nieuwe seizoen is inmiddels een week onderweg en dus is het de hoogste tijd om even terug te blikken. We beginnen deze nieuwe reeks met het heftige verhaal van twee jonge Flyers. Vanzelfsprekend keert de Top 5 terug en we gaan wekelijks een rondje langs de divisies maken om de stand van zaken door te nemen.

FLYERS MET EEN VERHAAL

De eerste dagen van het nieuwe seizoen boden veel mooie verhalen. Hoewel het altijd voer voor discussie kan zijn, kwamen de mooiste dit keer uit Philadelphia. Op woensdag 13 januari werd de nieuwe jaargang gestart met de Battle of Pennsylvania. Een nieuw begin voor de NHL en alle betrokkenen. In het oranje van de Flyers stonden deze avond twee jongens op het ijs voor wie dit daadwerkelijk voelde als een nieuwe start. Nolan Patrick en Oskar Lindblom hebben elk een verschrikkelijke periode achter de rug, maar mogen eindelijk vooruit kijken.

DE STRIJD VAN PATRICK

Voor Nolan Patrick was het zo’n 22 maanden geleden dat hij voor het laatst een wedstrijd speelde. In 2017 werd hij door de Flyers als second overall opgepikt in de draft. Nolan Patrick was in zijn eerste jaren goed, maar zeker niet geweldig. Tussen 2017 en 2019 scoorde de jongeling 26 goals. Gelijk verdeeld over twee seizoenen. De laatste van die 26 scoorde Patrick op 9 maart 2019 tegen de Islanders. Niemand kon op dat moment vermoeden dat hij bijna twee jaar op zijn volgende moest wachten.

In de zomer van 2019 begon voor Nolan Patrick de ellende. Hij kreeg last van migraine en de aanvallen werden steeds talrijker en steeds heviger. Aanvankelijk heette het een upper body injury, maar na enige tijd werd bekend dat migraineaanvallen de jonge Canadees uit de line-up hielden. Al vrij snel werd duidelijk dat in zijn nog jonge leven even geen plaats was voor zijn fysieke sport. Nolan Patrick bezocht verschillende specialisten, veranderde zijn levensstijl enigszins en leek in februari 2020 zelfs weer op de deur van de NHL te kloppen. Helaas bleek het te vroeg voor de center.

Er volgde een gedwongen coronastop, maar ook tijdens het postseason zagen we hem niet op het ijs. Natuurlijk werd de angst definitief te moeten stoppen groter, maar in de laatste maanden van 2020 ging het steeds wat beter met Nolan Patrick.

Die lijn trok zich door richting de voorbereiding en tijdens de seizoensouverture vond de geplaagde belofte zich zowaar terug op het ijs tussen zijn maatjes van de Flyers. Het is misschien nog wat vroeg om voorgoed een streep onder deze periode te zetten, maar voor Patrick brak in de slotseconden van de eerste periode tegen Pittsburgh het wolkendek nog wat verder open. Hij tikte een schot van Erik Gustafsson binnen voor een 2-1 voorsprong.

DE PIJN VAN LINDBLOM

Voor Oskar Lindblom brak de zon deze zomer al door. De winger uit het Zweedse Gavle kreeg in december 2019 het verschrikkelijke nieuws te horen dat hij aan Ewing-sarcoom leed. Een zeldzame vorm van botkanker, die vooral voorkomt bij jonge mensen. Op het moment van de diagnose was Lindblom bezig aan zijn tweede volledige seizoen in de league. De Flyers kozen hem in de vijfde ronde van de draft in 2014.

Hij deed het prima in de vaderlandse competitie, maar kwam in de ogen van NHL-scouts kracht tekort. De Flyers durfden het aan met de rappe Zweed, stuurden hun aanwinst terug naar Europa en kregen later een veel sterkere versie van Lindblom terug.

Op 20 februari 2018 debuteerde hij op het hoogste niveau en in zijn dertiende wedstrijd voor de Flyers noteerde hij middels een assist zijn eerste punt in de NHL. In 23 wedstrijden kwam Lindblom dat jaar tot 2 goals en 6 punten. Veel beter werd het in 2018-2019. Lindblom vond 17 keer het net dat jaar en verzamelde 33 punten in totaal. Daarmee deed hij het onder de rookies bepaald niet slecht.

Alles wees er in de laatste maanden van 2019 op dat hij zijn statistieken van 2018-2019 zou gaan verpulveren in het nieuwe seizoen. In 30 wedstrijden had hij al 11 keer gescoord. En toen kwam daar die verschrikkelijke diagnose.

Ja, Lindblom had een plekje bij zijn ribben, maar dacht dat ’t van een cross-check kwam. Zijn vriendin daarentegen vertrouwde het niet. Begin december volgde een onderzoek en in afwachting van de resultaten bleef Lindblom “gewoon” spelen. Vier wedstrijden om precies te zijn. Op 10 december, in een hotel in Denver volgde het slechte nieuws. Het hoofd van de medische staf en verdediger Robert Hagg, zijn beste vriend bij de Flyers, moesten hem dit brengen.

#OSKARSTRONG

Rond de jaarwisseling begon voor Lindblom het gevecht. In combinatie met een zware operatie moest chemotherapie de jonge ijshockeyer helpen deze ziekte te verslaan. De operatie was in maart en langzaam maar zeker ging het de goede kant op met Oskar Lindblom. Op het moment dat corona de wereld in een pandemie stortte, werd het voor Lindblom bij tijd en wijle eenzaam. Toch bleef de Zweed optimistisch en was er wel degelijk licht aan het einde van de tunnel. Op 2 juli trok hij letterlijk aan de bel om het einde van zijn behandeling in te luiden.

Een maand later begon het postseason, maar de eerste wedstrijden kwamen voor Lindblom te vroeg. Hij trainde wel mee met de Flyers in de bubbel van Toronto en dat alleen al was een geweldige prestatie. Op 3 september kwam de volgende stap. In de tweede ronde van de play-offs maakte Lindblom zijn rentree. De Zweed maakte ruim 17 minuten in de met 5-4 gewonnen wedstrijd tegen de Islanders. Een paar dagen later, in Game 7, stuurde Alain Vigneault zijn winger opnieuw het ijs op voor bijna 17 minuten. Dit keer trokken de Isles echter aan het langste eind (4-0).

Voor hem voelde het dan ook alweer enigszins vertrouwd dat hij van de partij was toen de Flyers het seizoen openden tegen de Penguins. Toch zal er in de derde periode heel wat door Lindblom heen zijn gegaan. Na ruim 12 minuten scoorde hij, op aangeven van Travis Konecny en Sean Couturier, zijn eerste treffer na zijn behandeling.

TOP 5

Aan doelpunten geen gebrek in de eerste week van het reguliere seizoen. Alleen al op de eerste dag (vijf wedstrijden) vielen er 37 goals. Ook dit seizoen maken we op deze plek weer een selectie van mooie, belangrijke, opmerkelijke of noemenswaardige treffers. Het is een plek waar we regelmatig oude bekenden tegenkomen, maar ook vaak genoeg nieuwe gezichten zien.

MARK JANKOWSKI vs PHILADELPHIA FLYERS

Hoe kun je dit onderdeel beter openen dan met de eerste goal van het seizoen? De nieuwe jaargang was krap 5 minuten oud toen Mark Jankowski de rekening voor 2021 opende. Jankowski verruilde dit najaar Calgary voor Pittsburgh en in Steel City hadden ze daar op de eerste wedstrijddag geen spijt van. Niet alleen scoorde de aanwinst de eerste treffer, maar hij gaf ook nog de assist op de 3-3 van Brandon Tanev. Daarna schoten de Flyers echter in gang en klopten ze de Penguins met 6-3.

TAYLOR HALL vs WASHINGTON CAPITALS

Hij hoefde er niet lang op te wachten. Van Taylor Hall worden in Buffalo grootse dingen verwacht en binnen tien minuten in de eerste wedstrijd was het al raak. De aanwinst tekende voor de gelijkmaker en partner in crime Jack Eichel werd beloond met een assist. Het is de bedoeling dat de twee sterren de Sabres eindelijk weer eens naar de play-offs loodsen, maar dan zullen ze wel beter voor de dag moeten komen als tegen Washington. De Capitals namen een 4-1 voorsprong en lieten daarna de teugels wat vieren. Toch kwam de winst niet in gevaar voor Ovechkin en consorten: 6-4.

CONNOR MCDAVID vs VANCOUVER CANUCKS

Een Top 5 zonder Connor McDavid is geen Top 5 en dus ontbreekt de superster ook deze week niet. Met de Oilers had McDavid de openingswedstrijd van het seizoen verloren van de Canucks (5-3), maar in de tweede ontmoeting zette Connor dit even eigenhandig recht. Met een hattrick, zijn achtste in de NHL, leidde hij Edmonton naar een 5-2 zege en met name zijn tweede treffer was van grote schoonheid.

JOE THORNTON vs OTTAWA SENATORS

In delen van Californië doet het nog steeds pijn, maar Joe Thornton speelt niet meer in het Teal van de Sharks. Na 15 jaar en ruim 11 wedstrijden vond Jumbo het tijd om een deurtje verder te kijken. De aanvaller is inmiddels 41 en hoopt nog altijd die vermaledijde Stanley Cup te winnen. In Toronto geeft hij zichzelf meer kans dan in San Jose. Nadat de eerste twee duels geruisloos voorbij gingen, was het in de derde wedstrijd raak voor Jumbo. In de eerste periode scoorde Thornton de gelijkmaker tegen de Senators, die uiteindelijk met 3-2 werden verslagen. Het was voor het eerst sinds 25 november 2005 dat hij scoorde voor een andere club dan de Sharks. Destijds speelde hij voor Boston.

ALEXANDER ROMANOV vs EDMONTON OILERS

We hadden op deze plek kunnen kiezen voor Tim Stuetzle, die in dienst van Ottawa al rap van de nul was. De keuze is echter gevallen op de eerste goal van Alexander Romanov in de NHL. De Russische blueliner werd door de Montreal Canadiens in de tweede ronde van de draft in 2018 opgepikt. Hij werd daarna een vaste waarde voor CSKA Moskou in de KHL, maar scoorde niet vaak. Slechts één keer in 86 wedstrijden. Op dat aantal staat hij in de NHL al na drie wedstrijden. De 21-jarige Rus komt uit een familie met grote ijshockeyers. Opa Zinetula Bilyaletdinov won Olympisch goud in ’84 en werd zes keer wereldkampioen met de Sovjets. Vader Stanislav Romanov deed het verdienstelijk in de Russchische competitie en was in 352 wedstrijden goed voor 98 goals.

RONDJE LANGS HET IJS

  • No Kucherov, no problem. Voorlopig gaat het crescendo met de titelverdediger. De Tampa Bay Lightning openden met twee ruime zeges op de Blackhawks en mogen daardoor nog altijd genieten van een ongeslagen status. Dit geldt overigens ook voor de Florida Panthers. Ook zij waren al twee keer te sterk voor de Hawks. De Central Division is echter ook het zorgenkindje van de NHL. De Dallas Stars hebben door verschillende besmettingen nog geen wedstrijd gespeeld en dinsdag ging er een streep door de wedstrijd tussen de Hurricanes en de Predators. Ook hier waren besmettingen aan het licht gekomen.
  • In de East Division zijn de Flyers en de Capitals als beste uit de startblokken gekomen. Philadelphia opende met twee overwinningen op de Penguins om vervolgens hard onderuit te gaan tegen de Sabres (6-1). De Flyers zetten dit echter dinsdag al weer recht middels een eenvoudige zege. Bij de Capitals heeft Daniel Sprong inmiddels twee wedstrijden in de benen. Onze landgenoot was dinsdag goed voor een assist tegen de Penguins, maar in OT werd deze wel verloren (4-5). Zonder de geblesseerde David Pastrnak moeten de Bruins nog even op gang komen. Zij wonnen één van hun eerste drie duels en kunnen de weg naar de goal maar moeizaam vinden.
Het eerste punt van Daniel Sprong als Capital
  • De Maple Leafs gaan aan kop in de North Division, maar dit is niet dankzij hun uitmuntende verdediging. Toronto kreeg in vier wedstrijden al 12 goals om de oren, maar scoort er zelf ook lustig op los. Wel werd er verrassend verloren van de Senators. Aartsrivaal Montreal hield Connor McDavid en de Oilers al twee keer betrekkelijk eenvoudig in toom en heeft zich in de eerste week ook gemeld in de kopgroep. Dit kan nog niet worden gezegd van Edmonton en Vancouver. Zij openden het seizoen met één zege uit vier wedstrijden en moeten dus in de achtervolging.
  • In de West Division komen we twee grote favorieten voor de titel tegen. Voorlopig stellen de Golden Knights en de Avalanche niet teleur. De Knights kwamen de eerste drie wedstrijden zonder kleerscheuren door en de Avs leden alleen op de eerste speeldag een nederlaag tegen de Blues. Diezelfde Blues werden in de tweede wedstrijd dan weer met 8-0 weggezet door Nathan MacKinnon en de zijnen. Onderaan deze divisie vinden we de LA Kings terug. Zij gaven tegen de Wild tot twee keer toe een 3-1 voorsprong uit handen en wachten nog op hun eerste overwinning.

Coverfoto: Amy Irvin/The Hockey Writers

NFL 4-on-4: Conference Championship Games

0

De divisional round is achter de rug en de grootste verrassing was de winst van de Buccaneers op de Saints. In deze 4-on-4 bespreken we wie de most and least valuable players van afgelopen weekend waren. Ook kijken we vast vooruit naar de Championship Games en is het tijd voor reflectie op eerdere Super Bowl voorspellingen.

Coverfoto: Jeffrey T. Barnes/AP

George Springer tekent megacontract bij Blue Jays

0

De belangrijkste Free Agent-positiespeler is van de markt: George Springer verhuist naar Canada. Vanmorgen vroeg kwamen de outfielder en de Toronto Blue Jays overeen dat de voormalig speler van de Houston Astros en World Series MVP uit 2017 de komende zes seizoenen north of the border uit zal komen. Met het contract is een slordige $150 miljoen gemoeid, zo’n $25 miljoen meer dan de New York Mets naar verluidt voor Springer’s diensten hadden geboden.

Springer is één van de beter postseason-slagmensen van zijn generatie. Ook in 2020 zette die trend voort en sloeg hij vier homeruns in de playoffs. Gedurende het pandemieseizoen noteerde hij het op één na beste OPS uit zijn carrière (.899). Tussen 2016 en 2019 sloeg Springer gemiddeld 31 homeruns per seizoen en OPS’te hij .859. Sinds zijn debuut in 2014 heeft hij nooit een OPS+ onder de 114 genoteerd; 14% boven het league-gemiddelde.

BLUE JAYS VOEGEN ZICH BIJ WHITE SOX, PADRES EN METS

Terwijl het merendeel van de teams in Major League Baseball de kat uit de boom kijkt, hebben een paar organisaties een duidelijk signaal afgegeven dat ze voor een titel in 2021 mee willen doen. De San Diego Padres kochten al stevig in, met onder meer Blake Snell, Yu Darvish en Joe Musgrove. De Chicago White Sox trokken ook stevig aan de bel, door voor Lance Lynn te traden en Liam Hendriks als closer binnen te halen. De New York Mets completeerden het trio van teams dat grote plannen heeft voor het komende seizoen. Catcher James McCann kwam als Free Agent naar Queens, terwijl een blockbuster trade met Cleveland de New Yorkers Francisco Lindor en Carlos Carrasco opleverde.

Intussen werden de Toronto Blue Jays frequent genoemd in trade- of Free Agent-geruchten. Sterker nog, de ploeg had naar verluidt interesse in Lindor (nu dus Mets), Hendriks (nu dus White Sox), Kevin Gausman (bleef in San Francisco), Tomoyuki Sugano (bleef in Japan), DJ LeMahieu (bleef bij de Yankees) en Corey Kluber (tekende eveneens bij de Yankees). Dat moet gestoken hebben, want in een paar dagen tijd hebben de Blue Jays orde op zaken gesteld.

YATES, CHATWOOD ALS VOORBODEN

Toronto haalde als schot voor de boeg gisteren al relievers Kirby Yates en Tyler Chatwood binnen. Vooral de 33-jarige Yates, die een eenjarige deal voor $5.5 miljoen — met $4.5 miljoen aan eventuele bonussen — tekende, was een signaal. In 2019 gooide Yates nog een 1.19 ERA met 41 saves, werd hij uitverkozen tot het All-Star team en kreeg hij Cy Young-stemmen. In 60.2 innings gooide hij slechts 13 keer vier wijd en 101 keer drie slag.

De Yates-deal bleek echter een opwarmertje, want nu hebben de Blue Jays dus de grote prijs binnen. Met Springer (31) krijgt het jonge team, met toekomstige sterren als Vladimir Guerrero Jr., Cavan Biggio, Bo Bichette, Silver Slugger-winnaar Teoscar Hernandez en Lourdes Gurriel Jr. eindelijk de gevestigde naam die het nodig heeft.

Er moest wel stevig in de buidel getast worden voor Springer, want er waren meer kapers op de kust. De Blue Jays hebben echter het voordeel dat er een relatief goedkope kernselectie op het veld staat. Guerrero Jr., Bichette, Biggio, Nate Pearson, Ryan Borucki, Danny Jansen, Trent Thornton, Rowdy Tellez, Jordan Romano en Julian Merryweather zijn bijvoorbeeld allemaal spelers die het minimumsalaris verdienen, maar maximale productie (kunnen) leveren. De enige grootverdiener is Hyun-Jin Ryu, die $20 miljoen per jaar verdient. Nog zonder Springer erbij staat Toronto’s payroll op slechts $70 miljoen voor 2021, dus er is ruimte voor meer aankopen.

NOG NIET KLAAR

Als de geruchten kloppen, zijn de Blue Jays nog niet uitgehandeld. Eén van Springer’s beste vrienden, Michael Brantley, is ook nog een Free Agent. Het schijnt dat Springer zowel bij Brantley als bij de Blue Jays loopt te lobbyen om de veteraan ook naar Canada te halen.

Die move zou van de Blue Jays een serieuze kandidaat voor een AL East-titel maken. Intussen lijkt het er wel op dat Toronto zich stevig in de Wildcard-race heeft geplaatst.

Coverfoto: Bob Levey