De eerste weken van het seizoen blijven de leukste. Want je weet niets zeker en teams kunnen je van week tot week verrassen. Zo ook in deze week. Met als gevolg dat er een aantal ploegen flinke sprongen omhoog of omlaag maken in deze editie van de NFL Power Rankings.
1. (1) Buffalo Bills
Deze wedstrijd leek niet op een van de voorgaande. Vijf turnovers is normaal gesproken veel te veel. Quarterback Josh Allen noemde het een droom bij rust gelijk te staan. Laat staan nog te winnen. We hebben overwogen de Bills te laten zakken, maar krijgen nog een weekje het voordeel van de twijfel.
2. (3) San Francisco 49ers
De 49ers zitten heel dicht tegen de nummer 1 aan. Maar het gemakkelijke schema in de laatste twee weken houdt de ploeg nog even op deze plek. Maar als het dit ook tegen een goede ploeg kan, kan dit wel eens veranderen. Zeker als blijkt dat de blessures geen invloed op de ploeg hebben.
3. (5) Kansas City Chiefs
Kwam de zege op de Dolphins in gevaar? Nee. Was het echt overtuigend? Ook niet. Maar in een lang seizoen zitten dit soort wedstrijden er tussen. De Chiefs zullen vooral blij zijn dat Patrick Mahomes en Travis Kelce eruit zien als drie, vier jaar geleden. Of de rest van de AFC er ook zo overdenkt is nog maar de vraag.
4. (8) Jacksonville Jaguars
De Jags zijn niet langer het lelijke eendje van de AFC. Het is een ploeg om serieus rekening mee te houden. Trevor Lawrence is bezig aan een prima jaar en Travis Hunter heeft duidelijk zijn rol gevonden. Hij beloonde dit met zijn eerste interceptie.
5. (2) Seattle Seahawks
Zijn de Hawks misschien wel het team van Drew Lock? Dit is natuurlijk een grapje, maar een nederlaag tegen de Commanders laat wel zien dat de regerend kampioen niet onaantastbaar is.
6. (9) Baltimore Ravens
Het moet een heerlijke terugvlucht zijn geweest voor de Ravens. Zeven seconden waren genoeg voor Lamar Jackson om er nog een zege uit te persen. En in tegenstelling tot vorig jaar geen grote blessures in Rio.
7. (10) Denver Broncos
Een bizarre comeback van de Broncos, die in de eerste helft van het veld werden gespeeld door de Rams. Maar of het nu slim is om steeds zo achter te komen, dat lijkt ons niet. Ook omdat het met wedstrijden tegen de rest van NFC West nog op programma niet eenvoudiger gaat worden.
8. (13) Minnesota Vikings
De coaching staff doet het fantastisch in Minneapolis. Zelfs een blessure van Justin Jefferson kan het team niet deren. Nog altijd ongeslagen en dus aan kop in de divisie. Kan het team dit volhouden met Kyler Murray als quarterback?
9. (4) Cincinnati Bengals
Zijn de Bengals het team wat twee weken boven hun stand heeft geleefd of was de nederlaag tegen de Steelers de uitzondering? De red hot Jaguars zijn wat dat betreft wel een goede graadmeter.
10. (18) Las Vegas Raiders
Wie zegt deze start van de Raiders te hebben verwacht is een leugenaar. Met de rentree van Brock Bowers neemt het vertrouwen wel verder toe in de gokstad. Als ze komende week ook van de Chiefs winnen kan het echt een bijzonder jaar worden.
11. (12)Detroit Lions
Aanvallend zijn er geen vragen zolang Jahmyr Gibbs en Amon-ra St. Brown heel blijven. Maar de verdediging kan niet elke week van ze vragen dat ze alles compenseren. Er moeten meer stops komen om serieus mee te kunnen doen om de divisietitel.
12. (16) Chicago Bears
Jaren had hij op de bank gezeten, maar er was niets van te merken. Case Keenum blonk uit en met behulp van een uitstekende defensie waren de Bears veel te sterk voor de Eagles. Dit wordt een spannende strijd in de divisie.
13. (7) Los Angeles Rams
De grote favoriet aan de start van het seizoen heeft nog geen indruk gemaakt. De blessure van Myles Garrett helpt natuurlijk niet mee. Het gooien van twee intercepties, waaronder een pick-6 ook niet. Nu wacht een lange vlucht naar de oostkust voor een ontmoeting met de Eagles.
14. (6) Philadelphia Eagles
Van het veld gespeeld worden door Case Keenum. De qb die drie jaar niet had gespeeld. Het geeft aan dat de problemen van de Eagles dieper zitten dan gedacht. Aanvallend viel het na rust weer stil en de verdediging heeft nog geen turnover afgedwongen. Als dit niet snel beter gaat dan kunnen de Eagles zo maar de play-offs gaan missen.
15. (22) Cleveland Browns
Hebben de Browns de trade van Garrett gewonnen? Jared Verse maakt flinke indruk in Cleveland en de verdediging staat goed. Het volgende duel wacht donderdag al weer. Het spookt vaak op zo’n avond in Cleveland en een 3-1 start ligt binnen handbereik.
16. (11) New England Patriots
De grootste tegenvaller van het seizoen. Het lijkt aan Drake Maye te vreten, want hij begint steeds vreemdere fouten te maken. Fans hadden de hoop dat hij de groei die hij vorig seizoen liet zien door zou zetten, maar nu eerst maar eens kijken of hij het niveau van 2025 weer kan halen.
17. (17). New Orleans Saints
Is dit ook een deel van de Shough-experience? De laatste vier drives van de Saints leverden turnovers op, waaronder drie van de quarterback. Groeipijn of teken dat het plafond bereikt is?
18. (21) New York Giants
Het is dat er iemand het duel met de Titans moest winnen, maar overtuigend was het niet met Jameis Winston als quarterback. Is J.J. McCarthy het antwoord? Het lijkt dat hij gehaald wordt als back-up, maar je weet maar nooit in de Big Apple.
19. (14) Green Bay Packers
Vorige week zeiden we dat een nederlaag veel zou zeggen over dit team, en dat blijkt wel. De Falcons vernederden de Packers, en dat in hun eerste thuiswedstijd van het seizoen. De boel moet snel anders, anders zou dit wel eens een jaar om snel te vergeten kunnen worden.
20. (19) Dallas Cowboys
De Cowboys zijn blijkbaar ook niet Zuid-Amerika’s team. De ploeg had een ideale kans om de wedstrijd in Rio naar zich toe te trekken. Maar Dak Prescott kon zijn ploeg niet naar een touchdown leiden, waardoor de Ravens net genoeg tijd hadden de overwinning te pakken.
21. (15) Houston Texans
De laatste twee keer dat een team 0-3 startte en de play-offs halen waren dat ook Texans-teams. Waaronder die van vorig jaar. Toch voelt het niet zo dat dit er weer in zit. Daarvoor is de verdedigend niet zo dominant als verwacht en gaat er aanvallend veel fout. Nico Collins kan niet snel genoeg terugkomen.
22. (23) Pittsburgh Steelers
De Steelers waren niet het vervelendste team om naar te kijken deze week. De defensie stond goed tegen Joe Burrow en aanvallend was er eindelijk iets van een spark. Kunnen Aaron Rodgers en consorten dit volhouden? De korte rust baart wel zorgen voor komende week.
23. (27)Washington Commanders
De druk op Dan Quinn zal even wat minder zijn. Een uitstekende verdedigende prestatie met drie turnovers tegen de regerend Super Bowl-kampioen is altijd lekker. Helemaal met je back-up qb. De Commanders zijn duidelijk een stuk beter dan vorig seizoen.
24. (31) Atlanta Falcons
Met een echte quarterback zijn de Falcons blijkbaar wel goed? Of de Packers moeten echt heeel slecht zijn geweest. Bijan Robinson en Drake London schitterden in ieder geval tijdens TNF. Extra voordeel? Wat langer rust richting komende week. Gaan de Falcons zich nog mengen in de NFC South?
25. (29) Indianapolis Colts
De eerste zege voor de ploeg sinds eind november. De opluchting was groot, ook voor Sauce Gardner, die met een flinke dosis zelfspot na de wedstrijd tweette dat hij een wedstrijd in de VS had gewonnen. Kunnen de Colts deze lijn nu ook doorzetten?
26. (20) Carolina Panthers
De vroege bye kan niet snel genoeg komen voor de Panthers. Mede geplaagd door blessures brengt de verdediging niet wat er werd verwacht en het spel van de aanval is net zo wisselvallig. Normaal is dat niet zo’n probleem in de NFC South, waar de rest nog niet echt wegrent.
27. (25) New York Jets
Voor de tweede week op rij verliezen de Jets een wedstrijd die ze hadden kunnen winnen. Het is een zin die we elk jaar wel een keer kunnen tikken. Bij vlagen ziet de ploeg uit New Jersey eruit als een play-offteam. Maar dan moeten ze wel ook echt wedstrijden gaan winnen.
28. (24) Los Angeles Chargers
Vijf turnovers afdwingen en zelf maar een keer de bal opgeven. Normaal een recept voor een zege. Maar alleen de Chargers slagen erin om dan toch nog te verliezen. In de tweede helft zagen we weer de bekende fouten van de eerste weken. Gelukkig zijn er in LA maar weinig fans die het iets interesseert.
29. (28) Arizona Cardinals
Een late stop had het duel met de 49ers nog echt interessant kunnen maken. Maar gezien de staat van de Cardinals is het een prima wedstrijd geweest. Zondag tegen de Giants is het wel anders. Dan mag er meer worden verwacht van dit team.
30. (26) Tampa Bay Buccaneers
De Bucs staan hoog op het lijstje waar de meeste paniek is. Drie nederlagen is nooit lekker om het jaar mee te starten. En dan is Baker Mayfield er ook nog eens een paar weken uit. Veranderingen lijken niet uit te kunnen blijven. En dan zal OC Zac Robinson bovenaan het lijstje komen te staan.
31. (30) Tennessee Titans
Opnieuw ging het vlak voor tijd fout voor de Titans. Vorige week gaven ze een lange touchdown drive weg, dit keer gooide Cam Ward een dure interceptie die ze de zege kostte. Is dit de qb voor de toekomst? Of moeten de scouts van de Titans zich langzaam op de college sterren gaan richten?
32. (32) Miami Dolphins
Aan de inzet ligt het niet bij Miami. Wel aan het gebrek aan talent. Daarom kon het tegen de Chiefs nooit echt aanspraak maken op een resultaat. En nu De’Von Achane ook nog geblesseerd is geraakt is het maar de vraag of de Fins überhaupt een keer gaan winnen dit jaar.
Lees hier de Sport Amerika NFL Power Rankings van volgende week.
Er staat een dikke streep onder het reguliere seizoen. Hoogste tijd voor de play-offs in Major League Baseball. Nog twaalf franchises maken kans op de titel en acht daarvan binden de strijd aan in de Wild Card Series. Bij SportAmerika houden we je dagelijks op de hoogte van alle ontwikkelingen!
NATIONAL LEAGUE WILD CARD SERIES
(Best-of-3)
GAME 1: ATLANTA BRAVES – PHILADELPHIA PHILLIES
Voor Game 1 hadden de Braves met Chris Sale een fenomeen van stal gehaald. Aan de andere kant zag Atlanta echter een werper die ze zich nog goed konden herinneren van eerder deze maand. Op 7 september stond Jesus Luzardo de volledige negen innings op de heuvel tegen de Braves, gaf slechts 2 hits op en stuurde er 12 met een strikeout weg. Sale liep nu tegen een RBI-double van Alec Bohm aan in de eerste inning, maar maakte daarna nauwelijks fouten. Na een RBI-single van Mike Yastrzemski bewees Ozzie Albies in de tweede inning dat de Braves wel degelijk konden scoren tegen Luzardo.
Diezelfde Albies was in de zesde inning verantwoordelijk voor de voorsprong van zijn Braves. Een RBI-triple liet Michael Harris II de 2-1 scoren. Op dat moment was Luzardo, die niet geheel topfit aan deze NLWCS begon, al van de heuvel. Sale keerde nog terug voor de zevende inning, maar kwam daar wel in de problemen. De veteraan was verantwoordelijk voor Bryson Stott op het derde honk en Bryan De La Cruz op het eerste toen hij de bal aan reliever Didier Fuentes gaf. De jonge werper kreeg een dreun van J.T. Realmuto te verwerken toen deze met een 2-run RBI-triple de Phillies weer aan de leiding bracht.
Veel eerder dan te doen gebruikelijk besloot Phillies-manager Don Mattingly zijn closer al aan het werk te zetten. Jhoan Duran mocht al in de zevende inning aan de bak en kwam daar niet in de problemen. Heel anders was dit in de achtste. Duran opende sterk, maar wist ook dat dit Atlanta veel van hun runs in de late innings scoorden. Zo ook in deze Game 1. Met Harris II en Albies op de honken betrad Austin Riley het slagperk. In voorgaande jaren zouden dan de alarmbellen gaan rinkelen, maar de derdehonkman heeft geen best seizoen achter de rug. Dat matige jaar was echter vergeven en vergeten na de 3-run homerun waarmee hij Duran en de Phillies knock-out sloeg in deze Game 1.
UP NEXT:
Woensdagavond (20.00 uur Nederlandse tijd) staat Philadelphia al met de rug tegen die zo bekende spreekwoordelijke muur. Mattingly geeft de bal voor deze do-or-die aan Cristopher Sanchez, zijn starter met 18 wins in het afgelopen reguliere seizoen. Braves-manager Walt Weiss geeft het vertrouwen aan Tyler Mahle. Een werper die vlak voor de trade deadline binnengehaald werd en het met een 1.99 ERA en vier winstpartijen voortreffelijk deed in de laatste maanden.
Tussenstand in de serie: Atlanta leidt met 1-0
GAME 1: SAN DIEGO PADRES – CHICAGO CUBS
In San Diego ontving het team in vorm van de laatste maanden de Chicago Cubs, een team waar het juist wat minder gaat. Xander Bogaerts en zijn Friars zijn bijna vanuit geslagen positie opgestaan om in augustus en september 35 duels winnend af te sluiten en er slechts 17 te verliezen. De thuisploeg stuurde Michael King naar de heuvel voor deze eerste wedstrijd. King won 12 wedstrijden voor de Padres dit seizoen. Hij leverde, op het moment dat het nu van ‘m werd gevraagd, een meesterwerk af. King hield het zeven innings uit op de heuvel, stond slechts één late hit toe en gaf drie keer vier wijd weg. Met zo’n fenomenaal optreden verdiende King ook wel de nodige run support. En die gaven ze hem!
De eerste de beste bal die Cubs-starter Matthew Boyd gooide in deze NLWCS werd door Fernando Tatis Jr. weggeslagen voor een homerun. Goed voorbeeld doet blijkbaar ook in San Diego goed volgen, want nog in diezelfde eerste inning maakte Manny Machado er met een solo homerun 2-0 van. Boyd herstelde zich wat in de tweede inning, maar zag dit duo in de derde opnieuw een run aan elkaar breien voor de Padres. Met een RBI-double liet Machado zijn maatje de 3-0 scoren. In de vierde inning deed ook Xander Bogaerts nog een duit in het zakje. Hoewel hij defensief niet foutloos was, knalde de Oranje-international er wel een solo homerun uit voor de 4-0.
Chicago Cubs kon daar, door toedoen van King, bar weinig tegenover zetten. In de vijfde inning namen de Padres dan ook definitief afstand van deze tegenstander. Dankzij een 2-run RBI-single werd de stand naar 6-0 getild en deze werd razendsnel gevolgd door de zevende Padres-run. Die kwam, net als het slotakkoord van Fernando Tatis Jr., op het conto van Carson Kelly. De Cubs-catcher zag er een paar keer niet best uit en de thuisploeg strafte dit meedogenloos af.
UP NEXT
Het lot van Chicago Cubs ligt voor Game 2 (donderdag 04.00 uur Nederlandse tijd) in handen van de 35-jarige Kevin Gausman. Hij kwam eerder dit seizoen over van de Blue Jays en won 4 wedstrijden voor de Cubs. Met Nick Pivetta sturen ook de Friars een dertiger naar de heuvel in de hoop deze serie alvast op slot te gooien. Pivetta lag er tussen april en september lang uit, maar maakt de laatste tijd een goede indruk.
Tussenstand in de serie: San Diego leidt met 1-0
AMERICAN LEAGUE WILD CARD SERIES
(Best-of-3)
GAME 1: NEW YORK YANKEES – BOSTON RED SOX
Zonder hun geblesseerde captain Aaron Judge, maar met meer dan genoeg eergevoel begonnen de New York Yankees aan hun ALWCS tegen aartsrivaal Boston Red Sox. Wie deze serie in juni had voorspeld, kan stoppen met werken. De Red Sox waren destijds ver verwijderd van een postseason-ticket en bungelden ergens onderaan in de American League. Onder manager Chad Tracy begon een imposante inhaalrace. Eentje die gestalte kreeg door een 15-game winning streak. Daar legden de Red Sox achteraf de basis voor een relatief vroege wildcard. Met die goede vorm in het achterhoofd wilden de BoSox natuurlijk meer. Zeker nu de tegenstander uit The Bronx kwam.
De eerste klap was echter voor de thuisploeg. Nadat Cam Schlittler namens de Yankees en Payton Tolle namens Boston een foutloze eerste inning afleverden, was het catcher Austin Welss die met een RBI-single de ban brak. Dit was één van de zeldzame schoonheidsfoutjes van één van de twee starters. Pas nadat Tolle in de vijfde inning vervangen werd door reliever Erik Miller werd opnieuw gescoord. En opnieuw door de Yankees. Aangewezen slagman Ben Rice nam de bal diep voor een solo homerun en dus een 2-0 voorsprong. In een wedstrijd waarin de runs tot dat moment heel duur waren, betekende dit een hele fijne buffer.
Pas in de late innings breidden de Yankees die buffer nog wat uit. Weer was het Rice die belangrijk was middels een RBI-single. Die 3-0 werd nog in diezelfde achtste inning gevolgd door de vierde Yankees-run. Voor hen die het toch nog spannend vonden, maakten de Yankees in de negende aan alle onzekerheid een einde. Een grandslam van Rice zorgde voor een heerlijk toetje van deze voor de Yankees geweldige avond: 9-0.
UP NEXT
In New York konden ze zich geen betere start van deze best-of-3 wensen. En dan krijgen de Yankees voor Game 2 ook nog eens Max Fried op de heuvel. De leftie die vijf jaar geleden nog zo belangrijk was voor de Braves in hun trip richting het allerhoogste. Boston heeft over kwaliteit overigens ook niet te klagen in Game 2 (donderdag 02.00 uur Nederlandse tijd). Tracy geeft de bal aan Sonny Gray, die dit seizoen al 18 duels voor de BoSox won.
Tussenstand in de serie: New York leidt met 1-0
GAME 1: HOUSTON ASTROS – CHICAGO WHITE SOX
Twee teams die lang moesten wachten op zekerheid. In het geval van Houston Astros kwam die zekerheid zelfs pas op het allerlaatste moment. Zij hadden aan een .500-record van 81 overwinningen en 81 nederlagen genoeg om de AL West voor zich op te eisen. Tegenstander Chicago White Sox, misschien wel het mooiste verhaal van dit MLB-seizoen, had heel lang zicht op de divisietitel in de AL Central. Aangezien ze die op het laatste moment aan de Guardians moesten laten, vonden de White Sox zichzelf nu terug in Houston voor de best-of-3 tegen de Astros. Een best-of-3 die voor Chicago lekker begon dankzij hun Japanse slugger Munetaka Murakami.
Geen homerun van de Japanner dit keer, maar een sac fly waardoor Sam Antonacci de score kon openen. Diezelfde Antonacci liet in de tweede inning opnieuw van zich horen. De jonge outfielder kwam door met een 2-run RBI-single naar het linksveld waarop Chase Meidroth en Braden Montgomery konden scoren. Vrijwel direct daarna stuurde Astros-manager Joe Espada al zijn derde pitcher naar het front. Houston maakte er een bullpen-game van, die uiteindelijk slecht voor hen zou aflopen. In de vierde inning was het namelijk Colson Montgomery die er met een solo homerun 4-0 van maakte. Deze werd gevolgd door de 5-0 in de vijfde inning. Murakami kon daar scoren na een RBI-single van Meidroth.
De ploeg die het lachertje was van de laatste MLB-seizoenen had zo al een aardige basis liggen voor een voorsprong in deze ALWCS. De Astros knabbelden nog wel wat van die achterstand af, maar in gevaar kwam de voorsprong van Chicago geen moment. Uiteindelijk stond er een 6-3 overwinning voor de White Sox op de borden in Houston en kunnen zij zich woensdag dus al plaatsen voor de ALDS.
UP NEXT
In de persoon van Hunter Brown beginnen de Astros in Game 2 wel “gewoon” met een startend werper. Of hij veel vertrouwen heeft, is weer een tweede. Hij verloor zelf zijn laatste optreden en de Astros verloren drie van de laatste vier wedstrijden waarin Brown startte. Sean Burke zal namens de White Sox dat vertrouwen wél hebben. Hij won vier van zijn laatste vijf starts en gaf slechts 2 verdiende punten op in zijn laatste drie starts. Game 2 van deze serie begint woensdagavond om 23.00 uur Nederlandse tijd.
De laatste wedstrijd van week 3 in de NFL was een bijzondere. Bij de Bears was het namelijk de eerste start voor Case Keenum in 1.009 dagen. Hij stond er in de plaats van de geblesseerde Caleb Williams en voor de eveneens geblesseerde back-up quarterback Tyson Bagent. Het betekende speelminuten voor zijn achtste NFL-team, waarbij de fans weinig vertrouwen hadden tegen de Philadelphia Eagles. Toch werd het op meerdere vlakken een memorabele avond, want de Eagles werden vrij eenvoudig opgerold.
Eerste helft
Chicago begon meteen scherp aan de wedstrijd. Keenum gooide aan het einde van de eerste drive een korte pass naar Luther Burden III, die de bal binnenhaalde voor de eerste touchdown, 0-7. De Eagles zetten hier weinig tegenover, waarna Cairo Santos met een field goal van 29 yards de voorsprong vergrootte, 0-10. Overigens fumblede Tank Bigsby de bal aan het einde van het eerste kwart, waarbij de Bears de bal overnamen. Ze konden hier echter niets mee, want Ben Johnson besloot om op 4th&goal ervoor te gaan in plaats van opnieuw de field goal te kicken. Quinyon Mitchell kwam met een goede pass breakup en zo namen de Eagles de bal over.
Daarna ging het bij Philadelphia mis. Hurts werd in het tweede kwart aan de kant gehouden om te bekijken of hij geen hersenschudding had opgelopen. Dat gebeurde na een late hit van linebacker D’Marco Jackson. Toen back-up Andy Dalton overnam, gooide hij meteen vanaf de Bears 2-yardlijn een interception in de end zone. Het was de eerste interception uit de carrière voor rookie Dillon Thieneman. Hurts keerde vervolgens al snel terug en wist met een tush push op de laatste play toch nog te scoren om zo de achterstand bijna teniet te doen, 7-10.
Eagles shutdown in tweede helft
Zo goed de Eagles eindigden voor half time, zo slecht begonnen ze de tweede helft. Met drie keer een three-and-out en in totaal slechts 12 yards was er niets van offense over bij de bezoekers. Santos maakte met een field goal van 48 yards er 7-13 van. Daarna liet de Eagles defense een gat vallen in het midden van het veld. Nadat de offense nog steeds niet was komen opdagen, vond aan de andere kant Keenum Kalif Raymond helemaal vrij en die liep 41 yards naar de end zone, 7-20.
Het werd er voor de Eagles niet beter op. Op 4th & 1 op de eigen 49 kreeg Hurts geen offside mee en volgde een delay of game, waarna er alsnog gepunt werd. Later in het derde kwart wilde Philadelphia op 4th & 5 nog iets forceren, maar TJ Edwards onderschepte Hurts op de 46-yardlijn van de Bears. Het was een bijzonder moment, want Edwards luisterde kort ervoor mee in de huddle van de Eagles. Zo kon hij horen welke play werd gecalld en werd de bal hem in zijn schoot geworpen door Hurts. Zo had hij in het derde kwart evenveel interceptions als first downs.
Het slotakkoord was in het vierde kwart voor Keenum zelf. Op 4th & 2 op de 39 yardlijn van de Eagles lokte hij Moro Ojomo offside. Zo hield hij de drive levend, die eindigde met een sneak van Keenum zelf voor de touchdown, 7-27. Met nog iets meer dan 7 minuten op de klok was de wedstrijd daarmee beslist.
Chicago komt met deze zege op 2-1 en herstelt zich van de mindere 9-3 nederlaag tegen de Vikings van vorige week. Daarnaast heeft Johnson wel een luxeprobleem als Bagent fit is. Voor de Eagles is het de eerste nederlaag van het seizoen. Er was te veel slordigheid, te weinig ritme in de aanval en een pass defense die zich liet verrassen. Volgende week moeten ze het thuis opnemen tegen de Rams en dan zullen ze beter moeten spelen om de schade te beperken of een resultaat te halen.
Lees hier de recaps van de vroege en late window van zondag!
Op dinsdag 29 september (23:00 uur Nederlandse tijd) schieten Carolina Hurricanes en Florida Panthers het seizoen 2026 – 2027 in gang. Het aftellen is begonnen en bij SportAmerika doen we dat traditioneel met onze voorbeschouwingen. De komende 32 dagen nemen we elke dag een team onder de loep in onze 32-in-32 serie. We eindigen op 29 september met titelhouder Carolina Hurricanes. Vandaag is dat moment dus aangebroken. Last, maar zeker niet least, is hier de voorbeschouwing op het seizoen van de regerend kampioen!
TERUGBLIK OP HET SEIZOEN 2025-2026
Het lange wachten werd vorig seizoen dus beloond. In 2006 waren ze in Raleigh al eens de beste van allemaal. Toen was het Rod Brind’Amour die als captain de Stanley Cup mocht ontvangen. Diezelfde Brind’Amour is nu al jarenlang de componist van een geweldige symfonie. In 2018 werd hij aangesteld als head coach en in al die jaren daarna haalde Brind’Amour telkens de play-offs met Carolina. Met simpelweg prima rosters haalden de Hurricanes drie keer de Conference Finals in het tijdperk Brind’Amour. Telkens gingen ze er vrij hard af. Toch voelde vorig jaar ander. Carolina leek wat completer en met een seizoenstart waarin tien van de eerste twaalf wedstrijden gewonnen werden, gaf deze groep direct een statement af.
Zonder échte sterren, maar met veel hele goede spelers deden de Canes wat ze al jaren doen. De tegenstander overrompelen, ontzettend vaak op goal vuren en veel pressie. Alleen Colorado, winnaar van de Presidents’ Trophy, scoorde met hun 298 meer doelpunten dan de 291 van Carolina. In vrijwel alle andere offensieve statistieken vonden we de Hurricanes ook terug in de top 3. Onder meer dankzij de goals van Seth Jarvis (32) en Andrei Svechnikov (32), de assists van Sebastian Aho (53) en verrassend goed keeperswerk van Brandon Bussi won Carolina voor de vierde keer in de laatste zes jaar de Metropolitan Division.
Met een voorsprong van 15 punten op Pittsburgh was het verschil in die divisie groot. Die verschillen waren ook niet gering in de play-offs. Carolina wandelde door de eerste drie rondes. Na sweeps tegen Ottawa en Philadelphia mocht Montreal één potje winnen. Vegas leek andere koek, maar ook de Golden Knights moesten uiteindelijk na zes wedstrijden het hoofd buigen voor deze Canes.
VOLKOMEN ZEN
Na zo’n succesvol jaar is het altijd de vraag wat de plannen van het front office zijn. Hou je vast aan het never change a winning team, of ga je op enkele punten veranderen om voor wat nieuw elan te zorgen. General manager Eric Tulsky koos voor het eerste. Ja, er waren wel wat wijzigingen binnen de organisatie maar die hebben weinig tot geen invloed op de hoofdmacht. Nadat hij in 2025 onder meer K’Andre Miller en Nikolaj Ehlers aantrok, besloot de GM nu op zijn handen te gaan zitten. En waarom ook niet? Carolina bewees, zeker in het postseason, met afstand de beste in de NHL te zijn. Alleen de Edmonton Oilers van Wayne Gretzky in 1987-1988 hadden minder (18) wedstrijden nodig dan de 19 van Carolina om de Cup te winnen.
Helemaal blanco bleef de lijst met opdrachten toch ook niet voor Tulsky. Vlak voor de start van Training Camp werd captain Jordan Staal nog voor één jaar langer vastgelegd. De 38-jarige Staal begint straks aan zijn 21e seizoen in de NHL. Dat hij nog steeds ongelooflijk belangrijk is, bewees de vijfde plek in de Selke-verkiezing voor aanvaller met de beste defensieve kwaliteiten vorig seizoen. Afgelopen weekend deelde de Canes-GM nog een nieuw contract uit. Goalie Pyotr Kochetkov krabbelde zijn handtekening onder een verbintenis die pas na het komende seizoen ingaat. Na het vertrek van Frederik Andersen zal Kochetkov zich waarschijnlijk mogen verheugen op meer speeltijd.
SHOOT. THE. PUCK!
Het is een kreet die je vaak hoort in stadions. Of in kroegen of huiskamers. Schiet dan toch! In het Lenovo Center van de Carolina Hurricanes geven de spelers daar maar wat graag gehoor aan. De Canes zijn niet zo van het passen om het passen. Zij rammen dat stukje rubber liever op het net. Deze manier van spelen valt niet bij alle volgers in de smaak. In Raleigh varen ze er echter wel bij. Dat gold vorig seizoen zeker voor Sebastian Aho. De inmiddels 29-jarige Fin liet eerder dit decennium al zien dat hij zonder moeite de 30-goals barrière kan slechten. Echter hield Aho het nu bescheiden met 27 goals. Dankzij z’n 53 assists tikte hij toch nog de 80 punten aan.
Seth Jarvis hebben we een beetje leren kennen als de grappenmaker van het stel. Een speler die zichzelf niet zo serieus neemt en juist daarom op veel sympathie kan rekenen. We doen dan de kwaliteiten van Jarvis tekort, want de winger is gewoon een steengoede ijshockeyer en heeft onmiskenbaar een neusje voor de goal. Hoe verklaar je anders die 103 goals verdeeld over de laatste drie seizoenen? Andrei Svechnikov was in 2018 één van de eerste puzzelstukjes in het geheel. De second-overall van dat jaar is enorm talentvol, maar helaas wist Svechnikov dat ook net iets te vaak te verbergen. Vorig jaar niet. Pas voor de tweede keer in zijn loopbaan mocht Svechnikov zichzelf een 30 goal-scorer noemen. Een moment waar hij, maar toch zeker ook de organisatie best lang op hebben gewacht.
STEENTJE VOOR STEENTJE
Als Svechnikov één van de eerste puzzelstukjes was, was Nikolaj Ehlers dan één van de laatste? De razendsnelle Deen tekende in de zomer van 2025 in Raleigh, bewees met 26 goals en 45 assists direct zijn waarde en liet zich ook in de play-offs voortreffelijk zien met 18 punten. Dat laatste kan ook zeker gezegd worden over Logan Stankoven. De nog altijd pas 23-jarige center kwam in maart 2025 over van Dallas in die befaamde Rantanen-trade. Met 11 goals in het postseason drukte Stankoven echter een flinke stempel op die Cup-winst van Carolina. In dezelfde adem moeten we leeftijdsgenoot Jackson Blake even benoemen. Pas toe aan zijn tweede seizoen was de jonge winger goed voor 20 punten op weg naar de Cup en was daarmee zelfs topscorer van Carolina.
De bottom six van deze Hurricanes bulkt van de ervaring. En van spelers die in hun jongere jaren moeiteloos meekonden in de top six. Jordan Staal kreeg bijvoorbeeld niet voor niets een nieuw contract op zijn 38e. De center vond 20 keer ’t net in het reguliere seizoen en was de MVP van de play-offs. Taylor Hall leek ook aan zijn derde jeugd bezig. De voormalig first-overall van de Oilers in 2010 was alleen in 2017-2018 bij de Devils écht heel goed. Dat Hall het ook op 34-jarige leeftijd nog steeds kan, bewees hij tijdens de play-offs. Met zijn 19 punten was de veteraan een belangrijk radertje in de machine van Brind’Amour.
Dat kan nog niet gezegd worden van Jesperi Kotkaniemi. De Finse third-overall van 2018 leek een prachtige toekomst tegemoet te gaan, maar voorlopig is die echte doorbraak nog altijd uitgebleven. Kotkaniemi doet het leuk, maar presteert toch niet naar wat we van zo’n hoge draft pick mogen verwachten. Misschien dat zijn twee beoogde, hard werkende linemates Jordan Martinook en William Carrier de voormalig Canadiens-aanvaller aan de praat krijgen dit seizoen.
DIEP, DIEPER, DIEPST
Aanvallend schoten de Canes dus vaak op het vijandelijke doel. Dit geeft indirect al aan dat de tegenstander niet overdreven vaak de puck heeft. Als zij die puck al hadden, wist de blauwe lijn van Carolina over het algemeen die tegenstoten goed te neutraliseren. De goalies van de Canes kregen vorig seizoen dan ook met afstand de minste schoten te verwerken. Niet zo vreemd als je ziet wat daar ook dit seizoen weer rondloopt. Jaccob Slavin wordt door velen in de league gezien als één van de beste defensieve verdedigers in de NHL. Als je daar Sean Walker dan naast zet, heb je een defensief duo waar menig aanvaller van schrikt.
Met Shayne Gostisbehere voegden ze een paar jaar geleden al wat scorend vermogen toe aan hun defensie. Met 13 goals en 50 punten in 55 wedstrijden kan “Ghost” alleszins tevreden zijn over zijn individuele prestaties. De naam van K’Andre Miller kwam al even voorbij. Met de voormalig Ranger trok Tulsky vorig jaar een speler aan die zowel aanvallend als defensief zijn mannetje staat. In New York leek Miller enigszins op een dood spoor te zitten, maar bij de Canes had hij het prima naar zijn zin. Dat lijkt niet helemaal het geval bij Alexander Nikishin. De talentvolle Russische blueliner was goed voor 11 goals en 33 punten vorig seizoen, maar moet als RFA nog steeds zijn krabbel zetten onder een nieuw contract.
De tijd breekt ook aan dat Jalen Chatfield daarover moet gaan nadenken. Hij kwam in 2021 over van Vancouver, ontwikkelde zich in Raleigh tot een waardevolle kracht en begint aan ’t laatste jaar van zijn contract. Chatfield zal ongetwijfeld een zekerheidje zijn op de blauwe lijn. Of dit ook geldt voor een Mike Reilly of Pierre-Olivier Joseph valt nog te bezien. Brind’Amour heeft opties genoeg aan zijn defensieve kant en zal dus mensen teleur moeten stellen.
DE BUSSI PARKEREN
Het was één van de mooiste verhalen in de NHL vorig jaar. Brandon Bussi, een relatieve nobody, die van waivers werd geplukt door Carolina Hurricanes. De laatbloeier moest een noodverband zijn voor het geval er iets met Frederik Andersen of Pyotr Kochetkov gebeurde. Niemand had ook maar een seconde kunnen vermoeden dat dit noodverband uiteindelijk een grote rol speelde in het winnen van de Stanley Cup. Bussi etaleerde tijdens het reguliere seizoen al vaak zijn onverwachte klasse. Op het moment dat Andersen het moeilijk kreeg tegen Vegas in de finale twijfelde Brind’amour dan ook geen moment. Bussi kreeg de sleutels van de crease in handen en stond deze ook niet meer af.
Het is een bijzonder verhaal dat iemand van 27 jaar zomaar vanuit het niets opduikt en zijn team naar de Cup leidt. Helemaal vanuit het niets was het natuurlijk niet, want de goalie had al wat franchises versleten. Echter had hij nooit een kans in de hoofdmacht gekregen. Dit seizoen hangt de vlag er voor Bussi heel anders bij. Nu Andersen vertrokken is, ligt de druk bij hem. Kochetkov krijgt meer dan waarschijnlijk de rol van backup. De 27-jarige Rus bewees met name in 2023-2024 goed uit de voeten te kunnen in de crease. Bij de Canes gokken ze er waarschijnlijk op dat ‘t .911 savepercentage en 2.33 GAA zijn ware niveau is, hoewel hij dit daarna niet meer wist aan te tikken.
VOORSPELLING
We zeggen helemaal niks geks als we Carolina ook dit seizoen weer in het rijtje topfavorieten plaatsen. De club houdt grotendeels vast aan ’t roster dat vorig seizoen zo ontzettend succesvol was. Dat is aan de ene kant ontzettend begrijpelijk, maar aan de andere kant dreigt daar ook iets van gevaar. Wat nu als die spelers opeens verzadigd zijn? Wij gaan er zeker niet vanuit dat dit in Raleigh het geval is. Rod Brind’Amour is capabel genoeg om dat gevoel buiten de deur te houden en zijn groep is diep genoeg om de speeltijd goed te kunnen managen en zo de spelers fris te houden.
In de eigen Metropolitan Division krijgt Carolina mogelijk wel wat meer tegengas van ’t gerenoveerde Washington Capitals. En de Devils zijn ook nog altijd heel gevaarlijk als ze de boel daar fit houden. Of wat te denken van Sidney Crosby, Evgeni Malkin en de Penguins? Toch denken wij dat geen van die teams over een heel seizoen aan de Canes kunnen tippen. Zij pakken opnieuw de divisietitel, wandelen weer door één of twee rondjes in het postseason, maar lopen waarschijnlijk ook ergens tegen die onvermijdelijke Panthers aan. Wij kunnen nu al niet wachten op die best-of-7!
In deze laatste LB Watch van dit seizoen blikken we terug op de laatste anderhalve week van het reguliere seizoen. Een aantal landgenoten mocht aan de champagne, maar daar staat ook een enkele teleurstelling tegenover. Vanaf woensdag houden we je bij SportAmerika op de hoogte van het postseason en in ons wekelijkse Rondje blikken we alvast kort vooruit.
DUTCH WATCH
NL EAST PROOI VOOR BRAVES
In het weekend van 18 september keerden Ozzie Albies en de Atlanta Braves terug naar een plek waar ze hun grootste moment of glory van de eeuw beleefden. Het was immers in Houston dat de Braves in 2021 beslag legden op hun eerste World Series sinds 1995. Voor Atlanta kon het daar in Texas opnieuw een mooi weekend worden. Dan moesten ze zelf het karwei klaren tegen de Astros en met wat hulp van de Mets tegen de Phillies zouden ze zomaar de champagne mogen ontkurken. Al op 18 september konden ze een voorzichtig glaasje drinken. De Phillies kregen met 6-3 klop van de Mets die dag. Aangezien Atlanta met 6-2 te sterk was voor de Astros wisten de Braves alvast zeker dat ze van de partij waren in de play-offs. Ozzie Albies kon zo de vervelende smaak van zijn 0-for-3 met een walk snel wegspoelen.
Gezien het seizoen van de Braves was dat ticket een formaliteit. Dat leek de titel in de NL East ook te worden, maar Philadelphia Phillies had andere plannen. Die Phillies verloren ook hun tweede wedstrijd tegen de Mets, waardoor Atlanta met een sweep in Houston de divisiewinst al veilig kon stellen. Hoewel Albies met 0-for-4 aanvallend opnieuw geen bijdrage leverde, wonnen de Braves ook die tweede ontmoeting in Houston.
FEEST!
Een grandslam van Ronald Acuna Jr. maakte hier het verschil namens de bezoekers. Op dat moment wist Atlanta zeker dat bij winst in de series finale de champagne ontkurkt mocht worden. Bij een 0-1 achterstand in de zesde inning liet Albies voor het eerst in deze serie z’n knuppel spreken. Zijn RBI-single liet Michael Harris II vanaf het derde honk de gelijkmaker scoren. Zelf stond Albies ook niet lang op de honken. Een 3-run homerun van Mike Yastrzemski liet Mauricio Dubon en Albies scoren.
Meer dan dat hadden de Braves in Houston niet nodig op zondag 20 september. Ze wonnen het duel met 4-2 en toonden zich voor de zevende keer in de laatste negen jaar de beste in de NL East. Het zorgde er tevens voor dat de druk van de ketel was toen de Braves afgelopen week in eigen huis de Cincinnati Reds ontvingen. In die eerste ontmoeting op dinsdag 23 september gaf de kersvers divisiekampioen niet thuis. Atlanta ging met 0-4 onderuit en Albies was 0-for-4 dat duel. Het tweede treffen, waarin Ozzie Albies 1-for-3 aan slag was, ging na tien innings met 3-2 naar de Braves. Onze landgenoot was 1-for-5 met een RBI in de met 6-7 verloren series finale.
MOEIZAME GENERALE
In Miami was het voor de Braves nu een kwestie van warmdraaien voor de NLWCS. Dat ging hen op vrijdag 25 september beroerd af, want tegen Marlins-starter Eury Perez had Atlanta niks in te brengen. Perez was grandioos deze wedstrijd, stond slechts 1 hit toe en had 105 pitches nodig voor zijn complete game. Miami won met 3-0, maar moest zaterdag in de tweede wedstrijd met 3-8 buigen voor Atlanta. Net als in ’t eerste duel zweeg de knuppel van Albies ook nu in alle toonaarden. Voor het eerst dit seizoen zakte zijn slaggemiddelde dan ook onder de .240 naar .238. Dat werd in de season finale op zondag niet beter. Albies speelde maar een paar innings, was 0-for-2 aan slag en kende zo een slechte generale repetitie voor de play-offs. Atlanta verloor die laatste wedstrijd met 3-5.
Richting het einde van die laatste reguliere wedstrijd druppelde het nieuws al binnen dat divisierivaal Philaldephia Phillies de tegenstander in de Wild Card Series is. In Atlanta hebben de Braves het thuisvoordeel. Eerder deze maand wonnen de Braves twee van de drie duels in een onderlinge serie en ook over het gehele seizoen bleek Atlanta een stuk beter dan Philadelphia. Garanties geeft dit allerminst. Dat weet Atlanta nog maar al te goed. In 2023 leken de Braves niet te stuiten, wonnen ze 104 van de 162 wedstrijden, maar was het al na de NLDS klaar. Tegenstander toen? Philadelphia Phillies. Die zouden dat jaar een ronde later sneuvelen tegen Arizona, de ploeg die ze nu op het nippertje uit het postseason wisten te houden.
PRIMA SLOT LEVERT PADRES EERSTE WILDCARD OP
Bij de Braves was de spanning er al een klein beetje af in het weekend van 18 september, maar voor San Diego Padres telde nog altijd elke overwinning. Toch konden ook Xander Bogaerts en consorten de toekomst met vertrouwen tegemoet zien. Dat hadden ze helemaal aan zichzelf te danken, want de Friars hadden 11 van de 15 wedstrijden gewonnen in september. Met 17 overwinningen in 28 wedstrijden hadden ze ook al een uitstekende maand augustus achter de rug. De Padres speelden in het weekend van 18 september een serie van drie wedstrijd thuis tegen de al uitgespeelde Miami Marlins. Die hadden in juni met 20 overwinningen in 26 potjes een fenomenale maand, maar wisten dat niet vast te houden.
Op 18 september bewees Bogaerts dat hij zijn vorm wél vast kon houden. De Oranje-captain was 2-for-4 aan slag met een double en 2 runs. Die runs kwamen respectievelijk in de vijfde en de achtste inning op het bord. De vijfde inning was sowieso een fijne voor de Padres. Ze bogen daar een 0-1 achterstand om in een 6-1 voorsprong en keken daarna niet meer om: 8-2. Zonder Bogaerts ging ook de tweede ontmoeting naar de Padres. Ze pakten die met 7-6, waardoor in de series finale een sweep tot de mogelijkheden behoorde.
Die sweep kwam er inderdaad. Mede dankzij Xander Bogaerts, die opnieuw 2 runs over de thuisplaat liep. De kortestop was 1-for-3 met een walk en ook nog een gestolen honk. Met een duidelijke 7-3 zege zwaaiden de Padres hun tegenstander uit en hielden ze gelijke tred met Chicago Cubs en Philadelphia Phillies in de wildcard-race. Arizona hield zich dankzij twee zeges op de Yankees dat weekend krampachtig vast aan die laatste strohalm.
BINNEN!
Aangezien de laatste serie van het seizoen er voor de Padres eentje was tégen de Diamondbacks, was het raadzaam om voor die tijd het postseason-ticket veilig te stellen. Dat was gemakkelijker gezegd, dan gedaan. De volgende tegenstander was namelijk LA Dodgers, in Los Angeles ook nog. Die Dodgers hadden hun buit, de NL West, al binnen maar dat weerhield hen er niet van om op dinsdag 22 september de buren uit San Diego met 7-0 te kloppen. Met 1-for-3 was Xander Bogaerts nog één van de weinige Padres met een hit dit duel. Die hit kwam er niet in de tweede ontmoeting. Bogaerts was daarin 0-for-3 met een walk. Echter maakte de 5-1 overwinning veel, zo niet alles, goed. Door die zege manoeuvreerden de Friars zichzelf richting de drempel van de play-offs.
Die drempel werd donderdag al overgestoken! Met 0-for-3 en een walk was Bogaerts niet overdreven succesvol aan slag, maar die vier wijd leverde in de zevende inning wel een belangrijke derde run op. San Diego begon met een 1-0 voorsprong aan die inning, maar zag Jackson Merrill, Bogaerts en Sung-Mun Song elk onafhankelijk van elkaar een run scoren. Een fijne buffer dus voor de Padres, die in de late innings de rivaal nog wel terug zagen komen tot 2-4. Meer dan dat zat er voor de thuisploeg niet in die donderdag, waar de Dodgers op hun veld de Padres zagen feestvieren. San Diego wist na die overwinning namelijk zeker dat zij één van de gelukkigen met een wildcard waren in de National League. Een bijzonder knappe prestatie, want eind juli bezaten ze nog een losing record.
SLOTAKKOORD
In augustus en september zijn Bogaerts en de zijnen op een geweldige manier in gang geschoten. Eerst wonnen ze 17 van hun 28 duels in augustus om er in september nog een schepje bovenop te doen. Die overwinning in LA betekende voor de Friars hun zestiende in 21 wedstrijden deze maand. Van billenknijpen en een geslagen positie sloegen de Padres zich naar de eerste plek in de wildcard-race bij het ingaan van ’t laatste weekend. Dat laatste drieluik van het reguliere seizoen was echter bepaald niet om des keizers baard. Ja, de Padres hadden hun ticket te pakken, maar door geknoei van Philadelphia stond de deur voor tegenstander Arizona Diamondbacks opeens wagenwijd open.
Die gemotiveerde Diamondbacks lieten vrijdag 25 september weinig heel van Bogaerts en de Padres. In San Diego werd het 4-11 in het voordeel van de bezoekers. Zelfs een 2-for-2 aan slag met een run van Bogaerts kon daar niets aan veranderen. De Oranje-captain heeft er de laatste weken duidelijk zin in. Xander Bogaerts presteert veel beter aan slag en dat geeft de Padres hoop richting het postseason. Zaterdag in de tweede wedstrijd reed hij met de Padres tegenstander Arizona flink in de wielen.
BOGEY PIJNIGT D-BACKS
Bogaerts was 1-for-2 met 2 walks en een solo homerun. Die klap kwam in de vijfde inning bij een 6-4 voorsprong. Zijn dertiende homerun bracht met name de Diamondbacks ongeluk. Die verloren namelijk met 10-7 en lieten een kans liggen om hun lot in eigen hand te nemen. De Phillies verloren diezelfde zaterdag namelijk met 1-12 van Tampa Bay, waardoor Philadelphia met één gewonnen wedstrijd voorsprong op Arizona aan de laatste speeldag begon.
Voor Bogaerts was die homerun achteraf één van de laatste wapenfeiten van het reguliere seizoen. Hij kreeg in de laatste wedstrijd rust. De Padres, al zeker van de eerste wildcard, wonnen dat duel met 9-4 van Arizona. San Diego scoorde 5 runs in de laatste innings. Alle wedstrijden op die laatste speeldag begonnen tegelijkertijd. In de slotfase hoorden de Diamondbacks dat hun kansen op een wildcard verkeken waren door de winst van Philadelphia. Arizona leek het vervolgens te laten lopen.
De Padres maken zich nu op voor een best-of-3 tegen Chicago Cubs. Bogaerts en consorten hebben dankzij die eerste wildcard het thuisvoordeel. De Cubs wonne n vijf van de zes onderlinge duels dit seizoen. Op 1 juli zagen ze elkaar voor het laatst. En toen moest die imposante opmars van San Diego nog beginnen.
KENLEY JANSEN KOMT NOG NET TEKORT
Detroit Tigers wist al een tijdje dat voor hun het seizoen klaar was na zondag 27 september. De ploeg van Kenley Jansen ging met ups en een hoop downs door deze jaargang, maar werd in leven gehouden door de concurrentie, die evenmin imponeerde. Uiteindelijk liepen Cleveland en de verrassende Chicago White Sox weg van de rest en bleven de andere teams in de AL Central toch wat gedesillusioneerd achter. Voor Jansen was er echter nog genoeg om voor te spelen. Al heeft hij als closer wel altijd nét iets meer hulp nodig van zijn teamgenoten dan andere pitchers. Jansen begon met een totaal van 496 saves aan de laatste week van dit reguliere seizoen. Hoewel ’t heel moeilijk zou worden, was er nog altijd die kans op die 500e. Een magische mijlpaal, die alleen door Mariano Rivera en Trevor Hoffman was bereikt.
GOED BEGIN VAN SLOTSTUK
Eenvoudig zou het niet worden voor Jansen in dat weekend van 18 september. Detroit ging op bezoek bij de White Sox, die nog altijd streden voor de eerste plaats in de divisie. Met 6 runs in de eerste inning leek Chicago uitstekend aan dat drieluik tegen Detroit te beginnen. Echter beten de Tigers zich vast in dit duel en zetten Jansen zelfs af in de negende inning met een 11-8 voorsprong. Kans voor de international dus op zijn 21e save dit seizoen en nummer 497 in totaal. Jansen had dus een buffer van 3 runs in die negende inning, maar de White Sox konden geen vuist tegen hem maken. Sam Antonacci werd door het outfield uitgevangen, Randal Grichuk sloeg de bal eveneens omhoog voor een vangbal en Munetaka Murakami kon al na 3 pitches gaan zitten met een strikeout. Averij dus voor de Sox, maar een knap resultaat én een save voor Jansen.
Het was ook de enige steek die Chicago liet vallen. Met 3-1 en 8-1 wonnen zij de twee volgende duels dat weekend. Vorige week maandag verging het de Tigers beter tegen de Nationals. Zoveel beter zelfs, dat Jansen er opnieuw niet aan te pas hoefde te komen. Hij zag zijn team met 9-2 winnen. Achteraf was dat direct het hoogtepunt voor de Tigers in die serie. De Nationals legden met respectievelijk 1-3 en 2-4 beslag op de volgende twee duels in dit drieluik. Met het oog op die magische 500 saves begon voor Kenley Jansen de tijd nu echt te dringen. De closer had er nog drie nodig en wat resteerde voor Detroit waren vier wedstrijden tegen Pittsburgh Pirates.
AFSCHEID
Die eerste van de drie kon hij afgelopen vrijdag alvast afvinken. Bij een 8-2 voorsprong voor de Tigers na zeven innings wees niets op een eventuele save-kans voor Jansen. In de achtste scoorden de Pirates echter 5 runs om de achterstand terug te brengen tot 8-7. Het werd nog even bibberen voor de Tigers-achterban, maar in de negende liet een dominante Jansen hen opgelucht ademhalen. Voor de eerste nul had hij nog de hulp van z’n infield nodig. Daarna rekende Jansen in stijl af met Konnor Griffin en Brandon Lowe. Beide Pirates kregen een strikeout aan de broek waarmee Jansen save nummer 498 in zijn carriere te pakken had. Om die 500e te halen, zal hij nog terug moeten keren in MLB, want dit optreden tegen Pittsburgh bleek zijn laatste van het jaar.
Voor wie het ook de laatste was afgelopen weekend, was Justin Verlander. De 43-jarige toekomstig Hall of Famer keerde dit jaar terug naar de club waar ’t voor hem allemaal begon. Verlander begon in 2005 als jonge twintiger bij de Tigers en sloot afgelopen zaterdag zijn imposante loopbaan af. De tienvoudig All-Star zwaait af met drie Cy Young Awards, een Triple Crown, twee ERA-titels, een Rookie of the Year-award, wat MVP-titels en twee World Series-titels. Na 21 jaar, 557 wedstrijden, 266 overwinningen, een gemiddeld ERA van 3.33, 26 complete games, waarbij hij ook nog eens negen keer de tegenstander van scoren hield, 3554 strikeouts en drie no-hitters haalde zijn 7-jarige dochter Genevieve haar vader van de heuvel. Echtgenote Kate Upton volgde al snel. Logischerwijs gaven de Tigers-fans hun Justin Verlander een staande ovatie toen hij voor het laatst naar de dug-out liep.
Zijn team had op dat moment, in de zesde inning, een 0-2 achterstand. Dankzij een late comeback in de negende zorgden de Tigers er uiteindelijk voor dat zij dit duel alsnog wonnen en Verlander statistisch gezien niet met een nederlaag stopt.
ANTWONE KELLY DOET MEER ERVARING OP
In Pittsburgh zullen niet al te veel mensen blij zijn met het seizoen van de Pirates. Ze misten voor het elfde jaar op rij de play-offs. Positief punt was dan weer wel dat ze voor het eerst in al die jaren afsloten met een winning record. De Pirates wonnen 82 wedstrijden en verloren er 80. Ze leerden daar in de laatste maanden van het seizoen ook Antwone Kelly wat beter kennen. De Oranje-international maakte zijn debuut op 12 juni en pendelde vervolgens tussen Triple-A en de majors. Richting het slot van ’t reguliere seizoen mocht Kelly zich voor wat langere tijd melden bij de hoofdmacht. Zo kwam hij in de laatste week van deze jaargang nog twee keer in actie.
Na zijn goede outing tegen de Brewers op 15 september moest de werper tot 23 september wachten op zijn volgende kans. Die dag nam hij thuis tegen St. Louis Cardinals de zevende en achtste inning voor zijn rekening De Cardinals hadden op dat moment al een 5-1 voorsprong. Kelly begon moeizaam en raakte met zijn derde pitch slagman Ivan Herrera. Vervolgens ging het een stuk beter. De jonge pitcher had uiteindelijk 33 ballen nodig om in die twee innings tegenstander St. Louis van scoren te houden. Drie keer kon een Cardinals-slagman met drie slag terug, Kelly stond één hit toe en één keer vier wijd. Helaas voor hem en de Pirates veranderde er niets meer aan de stand, maar opnieuw liet Antwone Kelly een goede indruk achter.
NIKS OM JE VOOR TE SCHAMEN!
Dat was vier dagen later ietsje minder het geval in Detroit. Bij een 4-0 voorsprong kreeg Kelly de bal in de vijfde inning. Ondanks vier wijd voor Brett Callahan manoeuvreerde de werper zich keurig en probleemloos door die inning. Nog veel beter verging het Kelly in de zesde. Had hij voor zijn eerste inning nog 16 pitches nodig, nu had hij genoeg aan 8. Twee groundouts en een strikeout waren het resultaat van een simpelweg dominante inning voor Antwone Kelly. Het was voor Pirates-manager Don Kelly ook dominant genoeg om zijn naamgenoot te laten beginnen aan de zevende inning.
Kevin McGonigle (18) LAUNCHES ONE 💣 +650 to go deep 100.6 mph · 393 ft · 32° RHP Antwone Kelly · 96 mph four-seam fastball
Helaas voor de 23-jarige uit Oranjestad liep hij daar snel tegen twee dreunen aan. Kevin McGonigle en Eduardo Valencia joegen de bal weg voor elk een solo homerun. Antwone Kelly werd na 2.1 innings en 30 pitches van de heuvel gehaald. Hij had daarmee zijn laatste ballen van dit reguliere seizoen gegooid en sluit die eerste stappen in Major League Baseball af met een 4.82 ERA na acht wedstrijden en 18.2 IP.
PALACIOS EN RAYS ALS EERSTE GEPLAATST RICHTING PLAY-OFFS
Tegen veel, zo niet alle, verwachtingen in had Tampa Bay Rays zichzelf in een positie gebracht om de AL East te winnen. Niet de Yankees, niet de Blue Jays die vorig jaar nog de World Series haalden, niet de Red Sox, maar de Rays. Om het verhaal helemaal mooi te maken, kon Tampa Bay zelfs tégen de Yankees die titel pakken. In The Bronx ook nog. Daarvoor moesten er in het weekend van 18 september wel eerst even goede resultaten worden geboekt in eigen huis tegen die andere divisierivaal, Boston Red Sox. Voor die eerste wedstrijd tegen de BoSox, op 18 september, had Rays-manager Kevin Cash geen plek in de starting line-up voor Richie Palacios. Onze landgenoot mocht dan goed bezig zijn, maar meer dan een invalbeurt zat er niet in.
Tampa Bay verloor die eerste wedstrijd tegen Boston met 2-4, maar zag New York niet dichterbij komen. Palalcios mocht wel zijn opwachting maken in de tweede ontmoeting. En hoe! Zijn eerste drie at-bats liepen uit op een teleurstelling, maar dat was na zijn vierde vergeven en vergeten. Bij een 1-1 tussenstand in de negende inning en twee nullen op het bord, kwam Palacios met één van zijn belangrijkste hits op de proppen. Zijn RBI-single naar het rechtsveld liet Junior Caminero de winnende run scoren. Door een volgende nederlaag van de Yankees tegen Arizona hadden de Rays de divisietitel nu binnen handbereik. Ze wonnen op zondag 20 september met 5-1 ook de laatste wedstrijd van deze serie tegen Boston, maar Palacios kreeg dit keer geen speeltijd.
TITEL IN HOL VAN DE LEEUW
Op dinsdag 22 september stond er in The Bronx een doubleheader op het programma tussen de twee beste teams in de AL East. Deel 1 betrof een inhaalwedstrijd, waarin Palacios weer in de starting line-up stond. Met 0-for-3 hield het aan slag niet over, maar helaas gold dat voor meer teamgenoten. De Rays gingen er met 0-2 af in die eerste wedstrijd, maar sloegen in het avondprogramma keihard toe. Zonder Palacios werden de Yankees voor de ogen van hun eigen fans met 6-1 verslagen en was de titel in de AL East een feit! Tampa Bay won deze divisie voor het laatst in 2021 en stond twee jaar later voor het laatst in de play-offs. Zowel in 2023 als 2022 verloren de Rays de ALWC-serie. Dat zal dit keer niet gebeuren, want met het beste record in de American League slaan ze de ALWCS over.
Dat de Yankees de twee volgende wedstrijden wonnen, deed er voor Tampa Bay al niet meer echt toe. Palacios noteerde een hit in elk van die twee wedstrijden. In de met 4-6 verloren laatste ontmoeting dwong hij ook nog eens vier wijd af. Twee keer bereikte Palacios daar dus de honken en twee keer wist hij bij die gelegenheid er één te stelen. Voor de Rays stond er in het laatste weekend niets meer op het spel. De divisietitel was al binnen en de ALWCS konden ze ook alvast vanuit de luie stoel bekijken. Voor de tegenstander in die laatste serie stond er des te meer op het spel. De Rays ging in Philadelphia op bezoek bij de Phillies. En die waren, met vier nederlagen in de laatste zes, hard bezig om hun goede uitgangspositie te grabbel te gooien.
LAATSTE TEST GOED DOORSTAAN
Tampa Bay kende ook geen genade met de zwalkende Phillies. Zonder Palacios werd de eerste wedstrijd met 2-0 gewonnen door de Rays. Afgelopen zaterdag stond Richie Palacios weer in de line-up voor ’t tweede duel. Dit keer kregen de Phillies alle hoeken van het eigen Citizens Bank Park te zien. Tampa Bay blies hen met maar liefst 12-1 van het veld. Niet in de laatste plaats omdat Palacios het op de heupen had.
Richie Palacios continues to swing the bat well in the month of September.
Hij begon al in de eerste inning door middels een RBI-double teamgenoot Victor Mesa Jr. de 3-0 te laten scoren. In de vijfde liet hij door vier wijd Liam Hicks tekenen voor de 0-5. Alsof dat nog niet genoeg was, kwam de infielder de volgende inning door met een 2-run RBI-single. Een weekje voor aanvang van de play-offs toch maar even je vorm tonen. Dat was precies wat Palacios met deze 4 RBIs deed. Zijn 0-for-4 en de 3-7 nederlaag van zondag vergeten we voor het gemak dan even. Dat was overigens wel de overwinning die Philadelphia naar het postseason bracht.
Tampa Bay was al langer zeker van dat postseason en zelfs al van een plek in de tweede ronde. Ze moeten daardoor nog even plaatsnemen in de wachtkamer. Hun aandacht zal gaan naar The Bronx, waar de Yankees de Red Sox ontvangen. De winnaar van deze prachtige strijd neemt het in de ALDS op tegen Tampa Bay. Die zijn als eerste geplaatst in de American League en daarom nu al zeker van het thuisvoordeel.
RAFAELA OP TIJD TERUG VOOR PLAY-OFFS
We hoorden al een tijdje niks meer van Ceddanne Rafaela. Dat is ook niet zo vreemd, want de rappe outfielder speelde zijn laatste wedstrijd op 2 september en belandde vervolgens met een bovenbeenblessure op de Injured List. De Oranje-international miste zo drie weken zijn Red Sox erg wisselvallig presteren. Rafaela zag echter ook hoe zijn ploeggenoten op zondag 20 september hun ticket voor het postseason mochten vieren. Weliswaar verloren de Red Sox die zondag met 1-5 van de Rays, maar omdat Atlanta in Houston de Astros versloeg, kon een wildcard Boston niet meer ontgaan. Voor een team dat eind juni nog een 32-46 record had, maar daarna 52 van de 77 won, is dat ongelooflijk knap. Ze zijn zelfs pas het vierde team sinds1903 dat van een dergelijke achterstand terugkomt om vervolgens nog de play-offs te halen.
De twee laatste series van dit seizoen hadden voor de Red Sox dan ook weinig betekenis. Tegen Cleveland, dat zelf nog streed om de titel in de AL Central, en Chicago Cubs was het voor Boston dan ook een kwestie van finetunen. Die mogelijkheid was er ook nog voor Ceddanne Rafaela. Op 23 september, drie weken na zijn laatste optreden, stond de razendsnelle outfielder weer op het veld. Lang speelde hij niet tegen de Guardians. Om precies te zijn slechts één at-bat, maar die was wel goed voor een single. Die wedstrijd ging met 1-0 naar Boston. Een dag later waren het de Guardians die met dezelfde cijfers wonnen. Rafaela speelde nu een volledige wedstrijd en was 0-for-3 met een walk. Dit was voor de Guardians het duel waarin zij hun postseason-ticket veiligstelden. Een paar dagen later zouden zij zelfs nog beslag leggen op de divisietitel door Chicago White Sox achter zich te houden.
RAFAELA TERUG, UITWIJKEN NAAR FLORIDA
Het laatste weekend dacht Boston Red Sox door te brengen in het vertrouwde Fenway Park. Helaas voor de achterban gooide noodweer roet in het eten. Major League Baseball bepaalde dat de laatste wedstrijd werd afgewerkt in Tampa Bay. Aangezien Chicago Cubs de tegenstander was, werd dit op voorhand al een serie tussen twee teams die met de gedachten al in de Wild Card Series zaten. Zonder Rafaela won Boston de eerste twee wedstrijden. De season finale, met Rafaela twee keer aan slag, ging dan weer naar de Cubs. Onze landgenoot wist tot één hit te komen en hoopt nu klaar te zijn voor de Wild Card Series tegen aartsrivaal New York Yankees.
Vorige week kreeg Chad Tracy mooi nieuws van de Red Sox-organisatie. De manager nam het eerder dit jaar over van Alex Cora en kreeg het voor elkaar om de BoSox vanuit geslagen positie naar het postseason te krijgen. De club liet dit niet onopgemerkt voorbij gaan. Het management beloonde de 41-jarige Tracy met een driejarig contract. Ook chief baseball officer Craig Breslow blijft langer aan de club verbonden.
RONDJE LANGS DE VELDEN
MARINERS ONTDOEN ZICH VAN DAN WILSON
Het zal de komende dag waarschijnlijk nog wel een komen en gaan van managers worden, maar in Seattle hebben ze alvast een soort van twijfelachtige primeur. Dan Wilson kreeg zondag van het management te horen dat de Mariners geen prijs meer stellen op zijn diensten. Wilson nam het stokje tijdens het seizoen in 2024 over van Scott Servais en dirigeerde de Mariners vorig jaar naar de titel in de AL West. Bijna haalden ze ook nog de World Series, maar in de ALCS was Toronto toen in Game 7 te sterk. De lat lag dan ook hoog in 2026, maar mede door een ietwat teleurstellende Cal Raleigh vielen de Mariners nu buiten de boot. En dat kost Wilson dus zijn baan.
PROGRAMMA PLAY-OFFS
Dinsdagavond om 20.00 uur Nederlandse tijd zetten Atlanta en Philadelphia het postseason in gang. Chris Sale zat starten voor de Braves. Deze gehele NLWCS zullen de Braves het thuisvoordeel hebben. Zoals dat logischerwijs ook het geval is voor de Padres, die in Petco Park de Chicago Cubs ontvangen. Voor de NLWCS hebben Milwaukee Brewers en LA Dodgers een bye. De Brewers sloten af met het beste record in de National League en treffen in de NLDS de winnaar van de serie tussen de Padres en Cubs. Als Albies en de Braves voorbij de Phillies weten te komen, wacht hen een best-of-5 tegen de Dodgers.
In de American League greep Houston Astros op de valreep zowel de titel in de AL West als het laatste ticket. Die divisietitel helpt hen ook aan het thuisvoordeel in de ALWCS tegen Chicago White Sox. Die ploeg was jarenlang het lachtertje in Major League Baseball, maar heeft een uitstekend regulier seizoen achter de rug. Ze misten de divisietitel op één gewonnen wedstrijd. Hadden ze die gepakt, dan had Chicago een bye in deze ronde. Die is nu namelijk voor Cleveland. Dat is ook de tegenstander van de winnaar van deze serie. Tampa Bay Rays gaat achterover leunen en genieten van de stammenstrijd tussen de Yankees en Red Sox. Deze wordt afgewerkt in New York, waar de Yankees Cam Schlittler al hebben aangewezen als starter voor Game 1.
Op dinsdag 29 september (23:00 uur Nederlandse tijd) schieten Carolina Hurricanes en Florida Panthers het seizoen 2026 – 2027 in gang. Het aftellen is begonnen en bij SportAmerika doen we dat traditioneel met onze voorbeschouwingen. De komende 32 dagen nemen we elke dag een team onder de loep in onze 32-in-32 serie. We eindigen op 29 september met titelhouder Carolina Hurricanesen vandaag de franchise die op het moment suprême uiteindelijk van diezelfde Carolina Hurricanes een pak rammel kreeg: Vegas Golden Knights.
Vegas Golden Knights begon het seizoen 2025 – 2026 als één van de absolute topfavorieten voor de Stanley Cup. Sinds de franchise in 2017 de NHL betrad zijn de goudhemden niet anders en stak in de voorbije seizoenen — met de toevoegingen van onder meer Mark Stone, Jack Eichel etc. — niet onder stoelen of banken dat het geen trek had in non-playoff ijshockey.
Geheel in ‘Vegas-style’ voegde het ook afgelopen zomer een nieuwe superster aan het roster toe. Luttele uren voor de aanvang van Free Agency hengelde het met succes naar de diensten van Mitch Marner, die in een sign-and-trade deal uiteindelijk voor acht jaar op de loonlijst in Sin City kwam te staan (8 x $12 miljoen). De Canadees lag al een aantal seizoenen onder een vergrootglas in Toronto en was op sommige momenten de graag gekozen kop van jut bij de fanschare in Ontario.
Het betekende voor head coach Bruce Cassidy een nieuwe elite forward op de al uitpuilende depth chart van de Golden Knights, maar kreeg de ploeg geen moment echt lekker het momentum aan haar kant gedurende het seizoen. Her en der kwam andermaal het gevreesde blessurespook weer om de hoek kijken en was het in maart nog altijd niet 100% zeker van een divisietitel en überhaupt play-offs.
’TORTS’ MOET DE MEUBELEN REDDEN
De wisselende en weifelende prestaties zorgden eind maart voor een plotse head coach wissel. Het Front Office in Vegas had er genoeg van en smeet zonder pardon Bruce Cassidy — notabene de grondlegger van de eerste Stanley Cup winst in 2023 — op straat, om binnen enkele uren John Tortorella naar voren te schuiven als diens interim opvolger. Met nog acht wedstrijden in het reguliere seizoen op het programma was het een statement van jewelste van het Front Office dat er in het seizoen 2025 – 2026 al geoogst diende te worden.
Vaak heeft de NHL-redactie van SportAmerika kritiek geuit op met name ‘Torts’ omgang met de media, maar de impact op het roster was vanaf de eerste seconde merkbaar. De goudhemden bleven in de acht resterende reguliere wedstrijden ongeslagen en eindigden uiteindelijk met 95 punten alsnog op het hoogste schavot in de Pacific Division. Niet alleen de resultaten waren een ommekeer, maar ook de speelwijze — assertiever en hoger ‘klootzakjesgehalte’ — kreeg een metamorfose en waren de Golden Knights plots weer de zo gevreesde ploeg in de NHL.
Dat momentum trok de franchise naadloos door in de play-offs. Hoewel de goudhemden in Utah Mammoth en Anaheim Ducks lastige ploegen tegenover zich kregen in de eerste twee play-off rondes, was met name Game 5 tegen Anaheim het ultieme bewijs dat Vegas een serieuze kandidaat op de Cup was. Hoewel de overwinning pas na overtime tot stand kwam, speelden de goudhemden zich met gemak onder iedere vorm van forecheck en pressie in het algemeen uit en sloeg het op de juiste momenten genadeloos toe.
ORKAAN CAROLINA HOUDT HUIS
In de Conference Final trof Vegas Presidents’ Trophy winnaar Colorado Avalanche, maar wie vooraf een spannende serie in het hoofd had kwam uiteindelijk bedrogen uit. Natuurlijk was de ploeg uit Denver de favoriet, maar was het huiswerk van de Golden Knights dusdanig op orde dat het na vier wedstrijden klaar over was. De goudhemden ontmantelden de tactisch sterke punten van Colorado — transitie en snelheid genererend in de neutrale zone — vakkundig en had de ploeg van Jared Bednar er geen duidelijk antwoord op, wat resulteerde in een genadeloze 4-0 oorwassing.
In de Stanley Cup Final wachtte Carolina Hurricanes, die na jaren eindelijk de Conference Final winnend afsloten. Ook in de beginfase van dit onderonsje was het Vegas wat iets de bovenliggende partij was en nam het zelfs een 2-1 voorsprong in de serie, alvorens de Hurricanes onder leiding van captain Jordan Staal flink huishielden. Na zes wedstrijden mochten de ‘Canes’ voor het eerst sinds 2006 weer de Cup omhoog houden en was het voor Vegas een frustrerend einde van een kort, maar ijzersterk Tortorella tijdperk.
KEUZES OP DE TOP SIX VOOR NIEUWE HC RYAN CRAIG
Nadat duidelijk werd dat John Tortorella definitief niet terug zou keren als head coach, schakelde het Front Office direct door. In de media passeerden een aantal namen de revue, maar koos GM Kelly McCrimmon uiteindelijk voor een bekend gezicht. Ryan Craig werkte zes seizoenen reeds als een van de assistent head coaches en fungeerde bovendien drie jaar als head coach van Henderson Silver Knights (AHL-affiliate). De 44-jarige head coach heeft in ieder geval op de top-six direct een belangrijk vraagstuk op te lossen met het vertrek van Pavel Dorofeyev naar New York Rangers.
COACH CRAIG ⚔️
Vegas Golden Knights General Manager Kelly McCrimmon has announced Ryan Craig will be the fifth Head Coach in franchise history.
— Vegas Golden Knights (@GoldenKnights) June 17, 2026
Feit blijft wel dat Jack Eichel nog altijd de centrale man op de aanvallende depth chart is. De Amerikaan noteerde voor het tweede seizoen op rij minimaal 90 punten en wordt komend seizoen geflankeerd door Mark Stone en Ivan Barbashev. ‘Stoney’ blijft de ultieme ‘love him or hate him’ en stond de voorbije seizoenen vooral te boek als vaste LTIR-prik. Het Front Office is er echter van overtuigd dat de sleet er nog niet op zit en beloonde hem dit offseason met een tweejarige contractverlenging (2x $9 miljoen). Barbashev op zijn beurt completeert het trio en zal na zijn career best van 61 punten erop gebrand zijn de goede lijn door te trekken.
Ook de tweede lijn is allesbehalve saai te noemen. Centraal Mitch Marner, die sinds zijn komst vanuit Toronto de criticasters heeft gelogenstraft. De Canadees was de absolute ster in het postseason met 29 punten (tien goals, negentien assists) in 22 wedstrijden. Vooral de chemie met lijngenoot Brett Howden was goed merkbaar, want de 28-jarige Canadees kon niet stoppen met goals maken in de play-offs (veertien stuks in totaal). Op moment van schrijven staat William Karlsson op de beoogde tweede lijn, maar is het vooral de vraag hoe het met de fitheid gesteld is.
WIE VERVANGT DOROFEYEV?
Het grootste aanvallende vraagstuk is hoe men in Sin City het vertrek van Dorofeyev zal gaan opvangen. De 25-jarige Rus schoot de voorbije twee seizoenen minimaal 35 pucks tegen de reguliere touwen en werd op 26 juni jongstleden in ruil voor draft picks naar the Big Apple getrade.
Als antwoord op zijn vertrek hengelde GM Kelly McCrimmon succesvol naar de diensten van Victor Olofsson, die na een kort avontuur Colorado Avalanche en Calgary Flames weer terugkeert in Vegas. In zijn enige gouden seizoen schoot de Zweed vijftien treffers in 56 wedstrijden op de borden, maar kon hij de scherpte (en bovendien fitheid) van zijn tijd in Buffalo niet meer benaderen. Op de centre positie is en blijft Tomas Hertl in ieder geval de man to watch en beloonde het Front Office rechterwinger Braeden Bowman zijn vuurdoop in de NHL (26 punten) met een zesjarige contractverlenging (6 x $3.4 miljoen).
Op de bottom-six heeft Ryan Craig in ieder geval genoeg materiaal om diverse speelstijlen te hanteren. Nic Dowd is de ideale defensieve centre, Marc Gatcomb een fysieke (positieve) rat op de forecheck en brengt Alexander Holtz scorend vermogen mee het ijs op. Het is voor de fans ook te hopen dat het aanvallende oogappel Trevor Connelly — first round pick 2024 — veelvuldig aan het werk mag zien.
WEINIG VERANDERINGEN OP DE BLAUWE LIJN
De goudhemden vangen het seizoen 2026 – 2027 aan met een blauwe lijn die grotendeels intact is gebleven. Desondanks bestaan er wat (lichte) vraagtekens over de diepte en constantheid van de achterhoede. De top vier is intact gebleven, maar het vertrek van Kaedan Korczak (Pittsburgh Penguins) laat een redelijk gat in de depth chart open. Op papier heeft Vegas een blauwe lijn die nog altijd een van de meest constante en beste in de NHL is, maar het zestal zal die verwachtingen over 84 wedstrijden moeten laten zien.
Aan de top is en blijft Shea Theodore de nummer één. Zijn schaatsen, puckdistributie en het vermogen om op de transitie en powerplay de aanval te leiden maken hem tot één van de beste blue-liners in de NHL. Waar ‘Shea T’ het spel kan versnellen en in de aanvallende zone puckbezit te houden blijft partner in crimeBrayden McNabb ongeëvenaard in de eigen zone. De fysiek sterke McNabb stofzuigt de defensieve zone leeg met duels om de puck, boarding duels en heeft daarnaast een vrij aardige pass.
Ook het tweede paar is allesbehalve average. Noah Hanifin en Rasmus Andersson waren al jaren ploeggenoot bij Calgary Flames, waarmee Ryan Craig voor wat betreft connectie in een warm bad valt. Andersson kwam midden januari over van de Flames in ruil voor onder meer Zach Whitecloud (plus picks) en tekende op 1 juli een vernieuwd zevenjarig contract ter waarde van $59.5 miljoen (7 x $8.5 miljoen dollar). Desondanks waren er lichte sceptici over de duur en waarde van het contract van de Zweed, daar de voormalig Flame in het postseason wat onzichtbaar bleef. Het zestal wordt compleet gemaakt door onder meer Parker Wotherspoon (Kaedan Korczak trade) en Jeremy Lauzon — op papier ook een meer dan behoorlijke tandem —.
Rasmus Andersson, signed 7x$8.5M, is a minute munching offensive defenceman who carries the puck and contributes well in the o-zone but is increasingly having problems when play turns, with reckless pinches and sloppy rush defence. pic.twitter.com/eJkJntUuqb
Between the pipes keren ook Adin Hill en Carter Hart terug als tandem, maar ligt de race om de nummer een positie nog altijd open. De campagne van Hill in ‘25 – ‘26 was niet om over naar huis te schrijven en ten opzichte van zijn ijzersterke Stanley Cup reeks in 2023 helemaal een wereld van verschil. Uiteraard lagen er ook blessures aan ten grondslag, maar met een .871 sv% en 3.04 GAA kun je als Front Office niet anders dan verder kijken.
En dan was daar ineens Carter Hart, die na de slepende rechtszaak betreffende het schandaal tijdens het WJC 2018 werd vrijgesproken en ook per oktober weer beschikbaar was voor een contract — al mocht hij officieel pas per 1 december weer in wedstrijdverband actief zijn —. De start was veelbelovend, maar gooide een lower-body blessure in januari flink roet in het eten. Nadat de Canadees begin april weer terugkeerde nam de jonge goalie het stokje moeiteloos over van Hill.
In alle 22 play-off wedstrijden stond Hart aan het beginsignaal en was hij ook geregeld de man die de wedstrijd in het voordeel van de goudhemden besliste. Een .909 sv% geeft bovendien aan dat Hart er klaar voor is om ook onder druk te presteren en als Hill niet een bounce back beleeft, kunnen de rollen vrij snel omgedraaid zijn.
VOORUITBLIK
Onderaan de streep is Vegas vooral een ploeg die zichzelf weinig ruimte voor minder heeft gelaten. De Stanley Cup Final van afgelopen seizoen bevestigde dat het plafond nog altijd bijzonder hoog ligt, maar maakte tegelijkertijd duidelijk hoe dun de lijn tussen contender en kampioen kan zijn. De Golden Knights hebben de individuele kwaliteit om opnieuw ver te komen, de vraag is vooral of de verschillende lijnen gedurende een volledig seizoen voldoende op elkaar aansluiten.
Daarbij ligt de grootste uitdaging niet noodzakelijk bij de gevestigde namen, maar juist bij de spelers daaromheen. Het vertrek van Dorofeyev vraagt om meer dan een paar extra goals van Olofsson: Op de blauwe lijn lijkt continuïteit een voordeel, al moet de beperkte diepte zich nog bewijzen zodra blessures de vaste rotatie onder druk zetten. En tussen de palen kan de concurrentiestrijd tussen Hill en Hart bepalend worden voor de stabiliteit van het geheel.
Wij verwachten dan ook geen grote koerswijziging in Vegas, maar wel een seizoen waarin de marges belangrijker zijn dan de sterrenstatus van het roster. De ambities zijn onveranderd alleen zal de ploeg opnieuw moeten aantonen dat ze niet alleen op papier tot de elite behoort, maar ook wanneer het seizoen op zijn beslissende momenten aankomt.
Baker Mayfield, Justin Jefferson, Mike Evans en Trent Williams. Zomaar wat spelers die zondag tijdens de wedstrijden in het late window met een blessure naar de kant moesten en niet meer terugkwamen. Hoe erg deze blessures zijn is nog niet duidelijk. Wat de invloed op de wedstrijden was? Dat lees in je in de recaps van de late duels in de NFL op zondag.
RAMS LATEN ZEGE GLIPPEN TEGEN BRONCOS
Los Angeles Rams @ Denver Broncos | 26-30
De Rams waren het grootste gedeelte van de wedstrijd de bovenliggende partij. Maar door onnodige penalty’s en een grote fout van de referees konen de Broncos toch met de zege ontsnappen. Daar zag het de eerste helft totaal niet naar uit. De Rams domineerden aan beide kanten van de bal. Een vroege touchdown zette de bezoekers op voorsprong. In de twee volgende drives kwamen de Rams weer in de redzone, maar door onnodige penalty’s eindigden de drives in fieldgoals in plaats van touchdowns. De Broncos konden er niets tegenover stellen en mochten blij zijn met slechts een 16-0 achterstand de rust in te gaan.
Na de onderbreking was het een heel ander verhaal. De Broncos wisten de juiste aanpassingen te doen. Met twee knappe touchdown drives, gevolgd door twee two-point conversions was de stand weer gelijk. Toch lieten de Rams zich niet uit het veld slaan. Met een fieldgoal namen ze halverwege het vierde kwart weer de leiding en na een stop kregen de bezoekers een nieuwe kans punten te scoren. Alleen qb Matthew Stafford maakte een domme fout en Talanoa Hufanga kon zijn pass onderscheppen en 66 yard teruglopen voor een pick-six. Stafford liet zich niet uit het veld slaan. Hij had iets meer dan een minuut nodig om met een touchdown de Rams opnieuw op voorsprong te zetten.
Justin Wallace leek daarna de wedstrijd te beslissen voor LA. Hij onderschepte een pass van Bo Nix, maar receiver Pat Bryant ging met veel theater naar de grond, waarna de refs om onbegrijpelijke redenen een vlag gooiden. De Broncos kregen een extra kans en pakten dit cadeautje uit. Nix scoorde zelf vanaf de goalline. De Rams kregen in de slotseconde nog een laatste kans, maar Stafford gooide opnieuw een interceptie naar Hufanga en zo ontsnapten de Broncos met de zege.
RAVENS VERSLAAN COWBOYS IN SLOTSECONDE
Baltimore Ravens @ Dallas Cowboys | 34-31
Iedereen in Rio de Janeiro was zich al aan het voorbereiden op een verlenging, maar daar dacht Lamar Jackson anders over. Brandon Aubrey had de Cowboys via een fieldgoal op gelijke hoogte geschoten met nog maar zeven tellen op de klok. Toch waren die paar tikken voldoende voor Jackson om het duel nog naar zich toe te trekken. Na de kickoff hadden de Ravens namelijk nog een time-out over en Jackson liet zien over meer dan genoeg footballintelligentie te beschikken. Hij vond Zay Flowers met een pass over 27 yards, waarna Jackson een seconde voor tijd om een time-out vroeg. Hierdoor konden de Ravens Tyler Loop op het veld brengen, die niet faalde van 56 yards.
Hiermee kwam er een verrassend einde aan een duel wat net zo makkelijk de andere kant op had kunnen vallen. De wedstrijd ging namelijk alle kanten op. De Cowboys kwamen 10-0 voor, waarna de Ravens sterk terugkwamen en zelfs een 24-13 voorsprong namen. Maar de aanval van de Boys liet zich niet zo eenvoudig afstoppen en in het vierde kwart kwamen de Cowboys weer voor, waarna het stuivertje wisselen was. Waarbij Dallas het voordeel leek te hebben. Met minder dan een halve minuut te gaan kwamen de Cowboys op de 2-yard lijn. In plaats van een touchdown zorgde een penalty ervoor dat de Cowboys genoegen moesten nemen met de gelijkmakende fieldgoal. Met dus net genoeg tijd op de klok voor de Ravens om de zege te pakken.
OVERIGE GAMES
Minnesota Vikings @ Tampa Bay Buccaneers | 23-16: De Vikings zijn ook na drie wedstrijden nog ongeslagen. Opnieuw speelde de defensie een belangrijke rol in de zege, want het hield de Bucs tot maar zestien punten. Het zorgde ervoor dat de interceptie gegooid door Kyler Murray, die terug was van zijn hersenschudding, geen pijn deed. De Vikings kwamen tot de zege ondanks dat ze bijna de hele wedstrijd zonder Justin Jefferson moesten spelen. De sterspeler ging in het eerste kwart door zijn enkel en kwam niet meer terug. Ook de Bucs leden nog een pijnlijk verlies, want bij een wanhoopspoging in het vierde kwart schoot de duim van Baker Mayfield uit de kom. Verder onderzoek moet uitwijzen hoe ernstig deze blessure is.
Arizona Cardinals @ San Francisco 49ers | 30-36: De 49ers leken te vroeg de voet van het gaspedaal te halen. Voor de eerste 2,5 kwart bevestigde de thuisploeg een van de topteams in de NFC te zijn. In de slotfase viel de ploeg echter ver terug, waardoor de Cardinals na een 23-7 achterstand meerdere keren binnen een score konden komen. Voor de 49ers was er wel de verzachtende omstandigheid dat Trent Williams en Mike Evans uitvielen met blessures. Evans was in het eerste kwart nog betrokken bij het absolute hoogtepunt van de dag, een trick play waarbij hij een pass van Brock Purdy vind en aan Deebo Samuel gaf voor een 80-yard touchdown. Hierdoor eindigde Samuel met 0 catches voor 80 yards, een NFL-record voor meeste yards zonder een catch. Het is voor de Niners te hopen dat de blessures meevallen, want het programma wordt de komende weken wel zwaarder.
Las Vegas Raiders @ New Orleans Saints | 35-27: Het sprookje van de Raiders gaat maar door, terwijl dat van Tyler Shough tot stoppen is gekomen. Terwijl het lange tijd leek dat het andersom zou zijn. Shough leidde zijn ploeg namelijk naar een voorsprong van elf punten in de tweede helft. De laatste vier drives van de Saints waren fumble, interceptie, fumble en fumble. Twee van deze fumbles waren ook nog eens van de jonge quarterback. Het waren kansen die je de ervaren Kirk Cousins niet moet geven. Hij pakte ze namelijk met beide handen aan en zorgde voor drie touchdowns. Omdat de two-point conversie twee keer mislukte leverden deze scores 19 punten op en bleven de Raiders voor de derde week op rij ongeslagen.
Lees hier de recaps van de vroege duels in de NFL op zondag.
Het spektakel in de NFL houdt niet op in Week 3. Met veel close games bleef het nagelbijten tot het laatste fluitsignaal. De AFC North produceerde een fantastische clash tussen de Bengals en de Steelers, de Commanders weten de upset tegen de Seahawks te voltooien en de Patriots werden vernederd. Lees de vroege window recaps hier bij NFL op zondag!
AFC NORTH CLASH BRENGT SPEKTAKEL
Cincinnati Bengals @ Pittsburgh Steelers | 27-30
Een groter contrast met de eerste twee weken was er bij beide teams niet te vinden. De Bengals begonnen het seizoen veelbelovend met een goed begonnen Burrow-Chase connectie. De defense zag eruit als een competente unit, die werd geleid door nieuwe Bengal Dexter Lawrence. Aan de andere kant waren de Steelers erg stroef begonnen. De offense werd geplaagd door eigen fouten zoals de vele drops van WR DK Metcalf. De defense was prima, maar lijkt niet op de groep die jaren NFL offenses terroriseerde.En wat krijg je dan? Het team wat slecht is begonnen verslaat op knappe wijze het team wat goed is begonnen. AFC North football for you.
Het ging echter niet makkelijk voor de winnende ploeg. Aaron Rodgers speelde goed met 3 TD-passes, maar had zelfs beter kunnen zijn. Een aantal keren werd hij door zijn receivers in de steek gelaten, wat Rodgers leek te frustreren. Aan de andere kant was de connectie tussen Joe Burrow en Ja’Marr Chase weer goed aan het werken, maar toch kwamen de Bengals te kort. Voornamelijk omdat de Steelers in het vierde kwart de plays te maken die de Bengals niet maakten. Cincinnati kwam aan een voorsprong van drie punten in het vierde kwart, maar door een punt tussen twee Steeler field goals moest Burrow magie maken. Dit eindigde echter in een sack fumble door DT Derrick Harmon, waarmee de wedstrijd in het slot werd gegooid (of eerder gefumbled).https://twitter.com/NFL/status/2104303202850292109?s=20
ONVERWACHTE UPSET IN DE CAPITOL
Seattle Seahawks @ Washington Commanders | 31-33
De eerste wedstrijd van Sam Darnold terug na blessure was niet zoals hij had gehoopt. De verwachting was dat de regerende Super Bowl champs zouden heersen over het veld in Washington. Toch was het anders. Backup QB Marcus Mariota hield zijn ploeg uitstekend in de wedstrijd met drie touchdown passes. Aanvullend was de Commanders defense goed in coverage, met tien pass breakups om de Seattle offense in slechte veldpositie te houden. Uiteindelijk hebben de Commanders 21 van de 34 punten weten te scoren door turnovers. Als eerst in het eerste kwart waar rookie RB Jadarian Price de bal liet vallen en Tim Settle erop viel. Daarnaast gooide Darnold ook nog twee intercepties. Een was direct voor zes punten. Kain Medrano dook onder de pass van Darnold en rende deze 50 yards terug, waarbij hij ook nog Darnold wist te ontwijken.
De turnovers van de Seahawks offense maakten het onmogelijk voor de defense om vol te houden. Elke fout die de defense dan maakt telt extra veel. Er werd bijvoorbeeld maar één drive 60 yards opgegeven. Verder waren alle Commanders drives rond de 40 yards of korter. Ook moet de Seahawks run game benoemd worden. Met maar 44 yards over de grond hielpen zij de passing attack niet om balans te vinden in de wedstrijden, wat leidde tot een aantal snelle three and outs die kostbaar bleken later. De verliespartij voor de Seahawks lag vooral aan de combinatie van een hyper effectieve Commanders offense die geweldig gebruik maakte van de turnovers die zij wisten te creëren en dat de Seahawks run game ervoor zorgde dat de Seahawks geen drives consistent konden vasthouden.
OVERIGE GAMES
Los Angeles Chargers @ Buffalo Bills | 16-24: Het komt niet vaak voor dat een team vijf turnovers weet te creëren en toch weet te verliezen. De Chargers flikten het deze zondag toch. Toepasselijk voor het ronduit slechte beginnen van de Bolts. Justin Herbert’s statline laat het lijken alsof hij oké was, maar hij kon ‘hero ball’ niet laten. Genoeg ballen raakten de handen van Bills defenders maar uiteindelijk werd er maar eentje echt gevangen. C.J. Gardner-Johnson was de gelukkige. De Chargers blijven een team dat niet slecht genoeg is om de #1 overall pick te behalen, wat dit seizoen nog meer in limbo houdt. Wat moeten de Chargers doen: Herbert traden en een grote reset, of toch blijven doorgaan zoals ze nu doen?
Carolina Panthers @ Cleveland Browns | 18-21: Zijn de Cleveland Browns goed of zijn de Panthers en Buccaneers slecht? Want de Browns hebben gewoon een positief record. Ook al lijkt Deshaun Watson niet op een geweldige quarterback, hij heeft toch zijn team twee weken achter elkaar naar de overwinning getrokken. Wel met wat geluk, want de Panthers hadden een aantal ongelukkige blessuremomenten. WR Jalen Coker en CB Mike Jackson verlieten de wedstrijd en kwamen ook niet meer terug. Daarnaast lag Bryce Young de hele wedstrijd onder vuur door de Browns pass rush. Dit zorgde ervoor dat Bryce zijn mannetjes niet genoeg kon bereiken om de offense op de rails te houden. Heel knap van de Browns om het jaar zo te zijn begonnen, maar houden ze het vol?
New York Jets @ Detroit Lions | 24-31: Deze Jets zijn anders dan hoe wij ze normaal kennen. Geno Smith was exceptioneel deze wedstrijd met 31/37 passes completed, 321 yards en drie TD passes. Een ontketende Garrett Wilson en rookie Kenyon Sadiq waren te danken aan deze geweldige prestatie. Gecombineerd waren zij verantwoordelijk voor 17 catches, 212 yards en twee touchdowns. Toch wonnen de Jets niet. De Lions wisten steeds één touchdown voor te blijven door het efficiënte spel van Jared Goff en Jahmyr Gibbs. Ook de Lions defense verdient zijn lof. Zij gooiden de wedstrijd in het slot door een sack fumble te creëren. Ondanks dat de Jets deze wedstrijd verloren, lijken zij toch wat te hebben gevonden om niet meer de typische oude Jets te zijn.
Houston Texans @ Indianapolis Colts | 17-19: Nog een van de spannende wedstrijden die neerkwam op de laatste drive. De Colts wonnen knap van de Texans door wanneer het telde de punten op het bord te krijgen. Daniel Jones begint steeds meer zijn groove te vinden na zijn blessure, ondanks nog steeds te veel turnovers. Aan de andere kant was het verhaal van de Texans net als vorig jaar: De defense doet het ontzettend goed, maar de offense laat ze in de steek. De aanval kon geen drive vasthouden en eindigde met een time of possession van maar 24 minuten tegenover de 35 van de Colts. Ze hadden nog geluk dat zij een Hail Mary kans hadden, maar deze werd door Stroud buiten de lijnen gegooid. Spannende, maar slordige wedstrijd.
Kansas City Chiefs @ Miami Dolphins | 24-10: Niet de beste wedstrijd van deze zondag, maar wel een aantal aanknopingspunten. Patrick Mahomes begint zijn vertrouwen steeds meer te krijgen in zijn knie en kan van tijd tot tijd weer die typische Mahomes plays maken. In deze wedstrijd was hij hofleverancier van de TDs, met twee. Voor de Dolphins was deze wedstrijd verliezen niet onverwacht, maar ze zagen er een groot deel van de wedstrijd competitief uit. Met rookie LB Jacob Rodriguez hebben ze een diamantje gevonden bijvoorbeeld, die zijn eerste drie wedstrijd elke keer goede plays maakte. Positief nieuws voor één van de tank commanders van de NFL.
Tennessee Titans @ New York Giants | 7-12: Iedereen wist dat de Giants waarschijnlijk wel klaar zijn dit seizoen. Zelfs tegen de ontzettend slechte Titans wisten zij maar 12 punten te scoren. Vier field goals van kicker Dominic Zvada. De run game wist goed werk te doen maar de endzone werd steeds niet gevonden. Jameis Winston was door de lucht niet goed genoeg om te winnen, maar omdat de Titans de tegenstander was wonnen ze toch. Sprekende over de Titans, wat zijn die teleurstellend. Zeker Cam Ward is enorm teleurstellend. Hij had de game-winning drive te pakken. Had nog twee timeouts en genoeg tijd om mee te spelen. Toch forceert hij de eerste pass bij first and goal in de handen van Giants safety Jevon Holland. Het missen van simpele intelligentie is lastig te overkomen wanneer je een NFL quarterback bent.
New England Patriots @ Jacksonville Jaguars | 6-35: Wat een oorwassing van de Jaguars bij de Patriots. De Patriots zijn al het hele seizoen niet echt zoals vorig jaar. Drake Maye speelt slecht en er is geen compliment die hem kan helpen met de druk verlichten. Nog steeds geen excuus om te fumbelen wanneer je probeert te gooienDe offensive line is heel slecht begonnen wat ook niet helpt. De defense is dan wel goed, maar kan helemaal niets wanneer de offense geen punten scoort. De hoop voor de Pats blijft dat zij snel hun seizoen kunnen omdraaien, want anders wordt het misschien niet eens play-offs voor ze. Daarentegen zijn de Jaguars zeker contenders. De jonge ploeg onder HC Liam Coen speelt vrij en maakt lol. Aanvallend is Trevor Lawrence top en verdedigend is het ook ontzettend goed. Travis Hunter wist ook zijn eerste interceptie deze wedstrijd te pakken.
Op dinsdag 29 september (23:00 uur Nederlandse tijd) schieten Carolina Hurricanes en Florida Panthers het seizoen 2026 – 2027 in gang. Het aftellen is begonnen en bij SportAmerika doen we dat traditioneel met onze voorbeschouwingen. De komende 32 dagen nemen we elke dag een team onder de loep in onze 32-in-32 serie. We eindigen op 29 september met titelhouder Carolina Hurricanesen vandaag de franchise die afgelopen seizoen de vloek van de Presidents Trophy andermaal niet kon verbreken: Colorado Avalanche.
Colorado Avalanche stond met een andere mindset aan de start van het seizoen 2025 – 2026 ten opzichte van de jaren daarvoor. Het seizoen ervoor zwaaide het Mikko Rantanen uit in een blockbuster van jewelste met Carolina Hurricanes en haalde het onder meer Martin Necas en Brock Nelson daarvoor terug. Een aantal maanden daarvoor hervormde het Front Office bovendien de goalie situatie, door in een tijdbestek van een krappe vier weken zowel Scott Wedgewood als MacKenzie Blackwood richting Denver te halen. Dat betekende overigens niet dat GM Chris MacFarland — die zoals bekend vanaf juni jongstleden de scepter zwaait in Nashville — in het offseason op de lauweren kon rusten en voegde op iedere lijn de nodige ervaring en versterkingen voor de core toe.
De meest in het oog springende naam die in de zomer richting Colorado kwam was Brent Burns. De ervaren blue-liner bracht met meer dan 1500 NHL-wedstrijden in de benen een karrenvracht aan ervaring mee op een blauwe lijn die met Makar en Toews al meer dan behoorlijk bezaaid was. Victor Olofsson kwam over vanuit Vegas (en vertrok tijdens de Trade Deadline naar Calgary) en kregen een aantal jongere spelers de kans zich op het roster te nestelen. Het Front Office speelde daarmee prima in op de vertrokken Jonathan Drouin, Charlie Coyle, Ryan Lindgren, Miles Wood en Erik Jonhson.
OP DE BROMMER
Bovendien was er binnenskamers nog meer goed nieuws te melden. Na een afwezigheid van meer dan drie jaar was de terugkeer van Gabriel Landeskog in de line-up van head coach Jared Bednar een feit en liet de Zweed vanaf de eerste wedstrijd zien dat er bij vlagen nog altijd genoeg in de pijplijn zit. In combinatie met de toevoeging van Burns en een volledig seizoen Necas en Nelson stond Colorado er goed op bij de bookies en maakte het de verwachtingen vanaf speelronde één waar.
In plaats van zoeken naar de juiste combinaties vielen de puzzelstukjes als vanzelf in elkaar en was Colorado de meest constante factor in de NHL. Onder leiding van Nathan MacKinnon en Cale Makar flirtten de Avs geregeld met een eventuele verpulvering van all-time puntenrecord. Naarmate het seizoen vorderde bleek andermaal dat het hebben van een goede diepte cruciaal is in de strijd om de prijzen. Necas, Nelson en Landeskog dansten om MacKinnon heen en rond de Trade Deadline kwamen daar onder meer Brett Kulak (blue-line) en de terugkeer van Nazem Kadri bij.
Of het verzadiging was blijft vooralsnog het vraagteken maar zo vanzelfsprekend het de eerste maanden van het seizoen, ging het de laatste weken van het reguliere seizoen met hangen en wurgen. Uiteindelijk was het wel genoeg voor het winnen van de Presidents’ Trophy en stopte de puntenteller uiteindelijk op een aantal van 121.
KLAP VAN HET GOUDEN ZWAARD
De juiste versnelling was in het postseason echter alweer snel gevonden. In de eerste ronde kruiste het als winnaar van de Central Division de degens met Los Angeles Kings, die met het nodige kunst- en vliegwerk uiteindelijk de tweede wildcard binnenhengelde. De afscheidstournee van Kings-legende Anze Kopitar kreeg geen moment glans en Colorado walste met 4-0 over de zwarthemden heen.
De overwinning op de LA en tegelijkertijd het doorstoten van Minnesota betekende voor het eerst sinds 2014 een play-off weerzien tussen beide ploegen (toen eerste ronde Western Conference). Dat de serie vuurwerk op zou leveren stond van te voren al redelijk in de sterren geschreven, maar met een totaal van maar liefst vijftien (!) treffers in Game 1 — 9-6 overwinning Colorado — maakten beide ploegen regelrecht reclame voor het ijshockey. Uiteindelijk trokken de Avs deze serie in vijf wedstrijden naar zich toe (met een uiteindelijke comeback van 3-0 achterstand als slotstuk).
Je hebt geslepen ploegen en je hebt Vegas Golden Knights. In de Western Conference Final trof Colorado de ploeg van head coach John Tortorella en kwam het van een akelig koude kermis thuis. De goudhemden hadden in een korte tijd een formidabele transitie ondergaan onder ‘Torts’ en legden de sterke punten van Colorado vanaf minuut één aan banden.
Met het thuisvoordeel in de serie probeerde de ploeg uit Denver in ieder geval te doen waar ze goed in zijn. Snelheid in het spel brengen vanaf met name de neutrale zone. De Golden Knights posteerden zich dusdanig op het ijs dat de Avs er geen moment aan te pas kwamen. Mede een excellerende Carter Hart — en ook de afwezigheid van Makar in Game 1 en 2 — zorgde uiteindelijk voor een 4-0 overwinning voor Vegas en kwam er een abrupt einde aan een verder geweldig seizoen voor Colorado.
STATUS QUO OP DE TOP SIX
Colorado Avalanche vangt het seizoen 2026 – 2027 met toch een flink aantal wisselingen in de line-up ten opzichte van de Western Conference Final tegen Vegas Golden Knights. De grootste verandering is het vertrek van Valeri Nichushkin, die met zijn snelheid, fysiek en scorend vermogen een belangrijke schakel op de top six van head coach Jared Bednar was. Ross Colton en Jack Drury vertrokken eveneens uit Denver, waarmee het Front Office direct een flink aantal aanvallende gaten diende te gaan opvullen.
Aan de top blijft zonder discussie Nathan MacKinnon als centrale middelpunt. De 31-jarige Canadees had andermaal een wonderseizoen met 127 punten (53 goals, 74 assists) maar zal ook in september nog af en toe wakker schrikken van zijn gemiste schot voor open doel in de Olympische finale tegen de Verenigde Staten. Aan zijn zijde het vertrouwde gezicht van Martin Necas, die voor het eerst in zijn NHL-carrière de grens van honderd punten doorkruiste en wordt de eerste lijn door Artturi Lehkonen gecompleteerd.
Op de tweede lijn is Nazem Kadri weer een vertrouwd gezicht. De Canadees werd tijdens de NHL Trade Deadline overgenomen van Calgary en staat voor zijn eerste volledige seizoen terug in het shirt van de Avs. Kadri was met name in het kampioensjaar van 2022 misschien wel dé man aan de kant van Colorado en de fans zullen met name eenzelfde soort verwachtingen hebben. Op de wing Gabriel Landeskog en Nicolas Roy waarbij met name eerstgenoemde voor het eerst sinds 2021 (!) weer aan de start van een seizoen verschijnt.
Nazem Kadri, acquired by COL, is a top six centre who's very active and ambitious with the puck. Uses the perimeter both as a shooter and playmaker. Never a quick skater and has weakened defensively, but still a genius at drawing penalties. #GoAvsGopic.twitter.com/ifKdASrvjo
Laten we overigens niet vergeten dat onder meer Brock Nelson en Jaden Schwartz (overgekomen van Seattle Kraken) eveneens serieuze kans maken op een vaste plek in de top six, maar schalen we het duo voor nu in op de derde lijn. De 34-jarige Schwartz brengt niet alleen Stanley Cup ervaring (St. Louis Blues 2019, red.) met zich mee, maar speelt bovendien een sterke two-way game. Zachary L’Heureux is de volgende nieuwkomer op het roster. De 23-jarige Canadees stond lang te boek als het aanvallende paradepaardje in Nashville, maar kon daar in twee seizoenen NHL geen echte potten breken. Zijn fysieke spel is overigens een welkome toevoeging aan de forward depth chart van de Avs.
Samen met L’Heureux kwam ook Fedor Svechkov richting Colorado als onderdeel van de Jack Drury trade. Met name in de defensieve zone en op de penalty-kill heeft de jonge Rus — samen met L’Heureux Nashville’ first-round picks van 2021 — indruk gemaakt in Tennessee en is het een under the radar wapen op de bottom-six. Parker Kelly en Logan O’Connor zijn daarbij prima spelers voor op de forecheck, waarmee Jared Bednar over de vier lijnen veel verschillende speelstijlen kan hanteren.
KASSA MAKAR
Waar er op de aanvallende depth chart nogal wat gehusseld werd, blijft de defensieve core van Colorado zo goed als intact. Het grootste (en duurste) nieuws bij de blauwe lijn van de Avs was de monsterverlenging van superster Cale Makar. De 27-jarige Canadees tekende in het offseason een achtjarig contract, wat hem vanaf het seizoen 2027 – 2028 met een AAV van $20.4 miljoen dollar de duurste NHL-speler ooit maakt. Bovendien is de blue-liner de eerste NHL-speler ooit die de grens van twintig miljoen per seizoen doorkruist en hem tot en met het 2034 – 2035 bij de Avs onder contract laat staan.
Het is een financiële commitment die de ploeg uit Denver doet, maar betekent wel dat de komende negen jaar de blauwe lijn in ieder geval om de Canadees zal blijven draaien. Zijn aanvallende vermogen, maar ook zijn ijzersterke spel in de neutrale zone en de visie die hij etaleert in zijn eigen zone maken hem (met afstand?) de beste blue-liner van de NHL. Aan zijn zijde het vertrouwde gezicht van Devon Toews, die met zijn defensieve kwaliteiten de ideale sparringpartner voor Makar is.
Cale Makar now sits atop the list of the largest contracts in NHL history by a WIDE margin 🤯
Achter het duo is er genoeg ervaring op het roster. Brett Kulak staat aan de vooravond van zijn eerste volledige seizoen Colorado en keert ook good old Brett Burns terug bij de ploeg uit Denver. Hoewel de 41-jarige Canadees qua uiterlijk weer eind twintig is, zullen zijn minuten toch enigszins gemanaged moeten worden maar blijven zijn puck skills en ervaring buiten kijf staan. Josh Manson brengt het nodige fysiek en vormt samen met Samuel Girard en Sam Malinski afwisselend het derde paar.
WOODIE WOOD
Between the pipes ook geen veranderingen in Denver. Scott Wedgewood en MacKenzie Blackwood kwamen beiden eind 2024 vanuit respectievelijk Nashville en San Jose richting Colorado en was het duo vanaf minuut één een paar klassen beter dan wat de Avs in het verleden gewend waren.
Met name het voorbije seizoen ging het crescendo voor het duo en wonnen ze met slechts 197 tegentreffers de William M. Jennings Trophy. De druk lag in het begin vooral op de schouders van Wedgewood daar Blackwood vroeg in het seizoen in verband met een blessure wedstrijden miste, maar waren de prestaties van de voormalig Sharks-goalie stabiel en betrouwbaar als “back-up”. Wedgewood in het bijzonder was fenomenaal en noteerde uiteindelijk het beste sv% (.921) en GAA (2.02) van de gehele NHL.
Hiermee komt er direct een belangrijk vraagstuk betreffende de dynamiek tussen het duo. Wedgewood begint aan zijn laatste contractjaar alvorens de 34-jarige goalie mogelijk als UFA Colorado verlaat. Blackwood ligt nog tot en met het seizoen 2029 – 2030 vast en zal er alles aan willen doen om te bewijzen dat hij de goalie van de toekomst moet worden. Jared Bednar heeft in ieder geval qua tandem weinig reden tot klagen.
VOORUITBLIK
Colorado Avalanche begint aan 2026-2027 met een roster dat op papier opnieuw tot de absolute top van de NHL behoort. De vraag is echter niet zozeer of de ploeg uit Denver voldoende kwaliteit heeft, maar of de balans tussen de verschillende linies ook in het postseason overeind blijft. Het vertrek van Nichushkin en Colton betekent dat er aanvallend het nodige opgevangen moet worden, waarbij vooral de nieuwe gezichten op de bottom-six snel hun draai zullen moeten vinden. Tegelijkertijd biedt de terugkeer van Kadri extra mogelijkheden om de druk op MacKinnon te verlichten.
Op de blue-line is de continuïteit een luxe, al zal de leeftijd van Burns en de belasting op de defensieve core gedurende een lang seizoen ongetwijfeld een rol spelen. Ook tussen de palen wordt het interessant. Wedgewood heeft met zijn prestaties een stevige claim op speeltijd gelegd, terwijl Blackwood met zijn langlopende contract juist de lange termijn van Colorado zal moeten zijn.
De NHL-redactie is wat betreft Colorado eensgezind: Stanley Cup-kandidaat. De vraagtekens zitten niet bij de absolute top, maar bij de invulling daaronder en de manier waarop Bednar zijn ploeg richting de Playoffs fris weet te houden. Na de deceptie tegen Vegas is de lat in Denver in ieder geval duidelijk en zal men met niets minder dan een Stanley Cup (Final) tevreden zijn.
Op dinsdag 29 september (23:00 uur Nederlandse tijd) schieten Carolina Hurricanes en Florida Panthers het seizoen 2026 – 2027 in gang. Het aftellen is begonnen en bij SportAmerika doen we dat traditioneel met onze voorbeschouwingen. De komende 32 dagen nemen we elke dag een team onder de loep in onze 32-in-32 serie. We eindigen op 29 september met titelhouder Carolina Hurricanes. Vandaag een club met een geweldig roster, dat maar niet die laatste stap kan zetten: Dallas Stars.
TERUGBLIK OP HET SEIZOEN 2025-2026
Het was weer het bekende riedeltje in Dallas vorig jaar. Er stond een waanzinnige groep, ze hadden een meer dan uitstekend tandem tussen de palen en alle ingrediënten waren dus aanwezig om een gooi naar de titel te doen. Spectaculair was het allemaal niet echt, maar daar had head coach Glen Gulutzan maling aan. Gulutzan zag zijn Stars relatief weinig creëren, maar tegelijkertijd waren diezelfde Stars ontzettend effectief. Een schotpercentage van 13,2% zegt in dat opzicht meer dan voldoende. Met Jason Robertson, Wyatt Johnston en Miro Heiskanen had Dallas ook de kanonnen wel in huis om de verdediging van de tegenstander flink pijn te doen. Deze drie waren samen bijvoorbeeld al goed voor 112 goals.
All respect between the Dallas Stars and the Minnesota Wild after a hard fought series 🤝 pic.twitter.com/vEfFYRVom8
Dallas, maar ook de concurrenten in Minneapolis en Denver zaten echter met één probleem. In die ontzettend sterke Central Division wisten twee van de drie teams dat ze elkaar zouden treffen in de eerste ronde van de play-offs. Daar Colorado de divisie won, waren Minensota Wild en Dallas Stars tot elkaar veroordeeld in die eerste ronde. Dat liep voor de Stars niet goed af. De ploeg van Gulutzan was teveel afhankelijk van de powerplay. Van hun 15 goals deze zes wedstrijden, scoorden de Stars er 10 tijdens een numeriek overwicht. Daarnaast waren ze een stuk minder efficiënt en moest Jake Oettinger zijn meerdere erkennen in zijn Zweedse collega Jesper Wallstedt van Minnesota. Na drie verloren Conference Finals op rij vonden de Stars nu al hun Waterloo in de eerste ronde.
ROBBO (SETS THE) RULES
Tijdens onze reis langs de 32 franchises zijn we al veel verschillende zomers tegengekomen. Bij de één was het een komen en gaan van nieuwe spelers en/of stafleden. Bij de ander bleef het rustig. Dan is er nog Dallas, daar gebeurde er bar weinig aan het spelersfront, maar rustig was het evenmin. Dit had alles te maken met Jason Robertson. De Amerikaanse goaltjesdief was RFA deze zomer, maar het werd voor general manager Jim Nill een hele toer om Robbo binnenboord te houden. Vrijwel de gehele NHL informeerde wel even en Seattle deed zelfs een concrete aanbieding. Robertson had daar echter geen zin in. Na lang wikken en wegen besloot de 27-jarige aanvaller uiteindelijk zijn handtekening te zetten onder een nieuw contract in Dallas. Een éénjarig contract, waarna hij volgende zomer UFA is. En de clubs en salarissen voor het uitkiezen heeft.
Nill deed zaken met Nashville, dat in ruil voor draft picks Mavrik Bourque en blueliner Ilya Lyubushkin overnam. Na drie jaar Colorado Avalanche keerde aanvaller Joel Kiviranta weer terug op het oude nest. De 30-jarige Fin tekende voor één seizoen. Hetzelfde deed captain Jamie Benn. De inmiddels 37-jarige captain van Dallas lijkt dan ook voorbestemd om zijn gehele loopbaan in het groen te spelen. Nils Lundkvist verlengde eveneens. De blueliner deed dit voor twee seizoenen. Afgezien van nog wat klein bier was dit het wel in Big. Je zou het wat magertjes mogen noemen, maar als we inzoomen op het aanwezige materiaal is het toch ook weer niet onverklaarbaar.
WAANZINNIG POTENTIEEL
De namen kwamen al even voorbij. Jason Robertson. Wyatt Johnston en Mikko Rantanen. Die eerste twee waren vorig seizoen elk goed voor 45 goals. Voor de pas 23-jarige Johnston betekende dit een verbetering van zijn oude record, dat met 33 treffers slechts een jaar standhield. Robertson deed het alleen in 2022-2023 beter, toen hij afsloot met 46 treffers. Het was al de vierde keer in zeven seizoenen NHL dat Robbo tot minimaal 35 goals kwam. We durven het wel aan dat die volgend jaar flink gaat cashen. Met de kennis van nu heeft Mikko Rantanen zich te snel langdurig aan Dallas verbonden. De Finse doelpuntenmachine viel vorig seizoen even stil door een blessure, maar eindigde alsnog op 22 goals in 64 wedstrijden.
In Roope Hintz hebben de Stars nog zo’n Finse doelpuntenfabriek. De rappe Hintz miste door een hamstringblessure 29 wedstrijden én de play-offs vorig seizoen, maar ligt op koers om fit aan deze nieuwe jaargang te beginnen. De 29-jarige Fin etaleerde tussen 2021 en 2024 zijn klasse al door drie seizoenen op rij tenminste 30 goals te scoren en in totaal uit te komen op 104 in die drie jaar. Als we het dan toch over blessures hebben, dan moeten we ook Tyler Seguin benoemen. De toch ook alweer 34-jarige voormalig second-overall van de Bruins heeft twee vreselijke seizoenen achter de rug, waarin hij achtervolgd werd door blessureleed. Dit hoopt hij nu eindelijk eens af te schudden. Mocht hem dit lukken, dan hebben de Stars er in Seguin stiekem een aanwinst bij, want dat de center nog altijd over veel kwaliteiten beschikt, staat buiten kijf.
DIEPTE? CHECK!
We sluiten niet uit dat de ijverige Sam Steel zijn weg vindt richting de top six dit seizoen. Toch zou een speler als Matt Duchene dit op basis van zijn laatste jaren ook wel verdienen. Na een moeizaam 2022-2023 in Nashville bloeit de voormalig third-overall helemaal op in Big D. In zijn eerste twee seizoenen bij de Stars scoorde de dertiger respectievelijk 25 en 30 goals. Ook hij hield het pechduiveltje niet buiten de deur vorig seizoen waardoor Duchene bleef steken op 16 goals en 45 punten in 57 wedstrijden. De 35-jarige Duchene zal op zijn aanvalslijn waarschijnlijk geflankeerd worden door de twee jaar oudere Benn. Ze zullen in Dallas de eerste zijn om toe te geven dat Benn niet meer de scherpschutter is die hij tien jaar geleden was, maar de captain is als leider nog oh zo belangrijk voor deze groep.
Met zijn 33 jaar zou Colin Blackwell zomaar de benjamin van die aanvalslijn met Benn en Duchene kunnen worden. Voor wat jeugdig elan komen we uit bij de beoogde vierde lijn. De 26-jarige Oskar Back is hier een optie, net als de één jaar jongere Justin Hryckowian. De uit Quebec afkomstige Canadees is undrafted, maar met 14 goals en 30 punten toonde hij zich vorig seizoen, zijn eerste in de league, wel degelijk van waarde. Kiviranta vinden we vermoedelijk ook terug in die bottom six. Gulutzan heeft voor die derde en vierde lijn genoeg opties. We hebben bijvoorbeeld Radek Faksa nog niet eens genoemd. Een speler die vroeger nog wel eens de dubbele cijfers haalde qua productie, maar het nu vooral van zijn defensieve arbeid moet hebben.
BESTE BLAUWE LIJN IN DE NHL?
Toegegeven, deze kop is misschien wat opportunistisch. Feit is wel dat Gulutzan een surplus aan kwaliteit kan opstellen op de blauwe lijn. Neem bijvoorbeeld Miro Heiskanen. De nog altijd pas 27-jarige Fin behoort al jaren tot de elite op de blauwe lijn. Al won hij de Norris Troph voor beste blueliner nog nooit. Er zijn veel verdedigers in de league die vaker scoren dan Heiskanen, maar slechts weinigen zijn zo vaak als aangever betrokken bij goals. Communicatief zal hij weinig problemen krijgen met zijn maatje. Landgenoot Esa Lindell is defensief wat beter onderlegd dan Heiskanen en houdt het fort in de gaten als Heiskanen op avontuur gaat. Zonder enige vorm van overdrijving kunnen we stellen dat dit één van de beste defensive pairings in de NHL is.
I feel like we’re in for a Thomas Harley revenge season and I’m here for it 🤝 pic.twitter.com/mLYVbXVANK
Thomas Harley is pas 25 jaar, maar begint al aan zijn zesde seizoen in de NHL. Dat Harley zowel namens Canada van de partij was tijdens de Four Nations in 2025 als de Spelen in 2026 zegt wel hoe hoog hij aangeschreven staat. Dat ze hem in Dallas vorig jaar voor acht jaar en een jaarsalaris van ruim $ 10.5 miljoen vastlegden, is dan ook niet zo vreemd. Harley is ook een offensief ingestelde verdediger, waardoor de defensief onderlegde Lundkvist een goede partner voor hem is. Vorig seizoen hadden ze voor dat soort zaken nog Lyubushkin, maar die is vertrokken. Voor het betere sloopwerk kan nu de 22-jarige Lian Bichsel bijvoorbeeld ook dienst doen. Met zijn ruim 2 meter is de Zwitser een imposante verschijning en naast routinier Tyler Myers de belangrijkste kandidaat voor het derde defensieve paar.
PRIMA TANDEM
Aan het begin van deze preview roemden we de effectiviteit van deze Stars vorig seizoen. D defensieve cijfers verdienen echter onze complimenten ook wel. Zo kregen alleen de Avalanche minder tegengoals (197) dan de 222 van Dallas. Met een gezamenlijk savepercentage van .897 was ook dat goed verzorgd in Texas. Dat was grotendeels te danken aan Jake Oettinger, die in de 54 wedstrijden die hij speelde een .899 sv% en 2.59 GAA noteerde. Net als veel van zijn teamgenoten in Dallas was Oettinger aanwezig tijdens de Winterspelen. Tegen zijn gewoonte in speelde de goalie daar echter tweede viool achter Connor Hellebuyck, maar kwam hij als enige Star wel met goud terug.
In Casey DeSmith hebben Oettinger en de Stars een bijna perfecte backup. De 35-jarige Amerikaan heeft al veel meegemaakt in zijn NHL-bestaan en schikt zich in de rol van adjudant. Hoewel… Met een .907 savepercentage en 2.43 GAA overlegde de routinier vorig seizoen zelfs betere cijfers dan Oettinger. Wat de mensen in Dallas rust moet geven, is dat DeSmith dergelijke cijfers vrijwel altijd op de borden zet. Alleen drie jaar geleden in Vancouver viel het misschien een beetje tegen, maar over het algemeen is men goed te spreken over DeSmith.
VOORSPELLING
Tja, wat moeten we zeggen over deze Stars. Gulutzan heeft het op papier wederom prima voor elkaar, maar kun je andere resultaten verwachten als je telkens maar hetzelfde blijft doen? Het is zonder meer waar dat Dallas vorig jaar pech met blessures had. Die betreffende spelers zijn nu weer beschikbaar. Het klopt ook dat Rantanen wat meer gesetteld is in Dallas. Ook dat zou bij hem tot nog betere prestaties moeten leiden. Daarnaast is de defensie nog altijd prima op orde. Je zou zeggen dat niets een succesvol seizoen in de weg kan staan.
— Hockey Daily 365 l NHL Highlights & News (@HockeyDaily365) January 25, 2025
Toch maken we ons hier en daar wel wat zorgen. Vorig jaar waren de Stars ontzettend effectief, maar creëerden tegelijkertijd ook relatief weinig grote kansen. Dat laatste kan een incident zijn, maar ook in 2024-2025 vonden we de Stars al niet terug in de bovenste regionen op dat gebied. Niet alleen moeten ze dus met scherp blijven schieten, maar Dallas zit ook nog eens in de moeilijkste divisie van de NHL. Colorado en Minnesota zijn, net als Dallas, op papier zekerheidjes richting de play-offs. Utah klopte vorig jaar al op de deur en met hun aanwinsten kunnen zij op goede dagen zomaar eens één van die drie verrassen in een eventuele best-of-7.
Op de vraag of Dallas de play-offs haalt, is het antwoord dan ook bevestigend. Of zij dit seizoen wél die stap richting de Stanley Cup maken, is weer een compleet ander verhaal. Het klinkt ontzettend saai, maar dat hangt af van de details.
We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze site zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van deze site, gaan we er vanuit dat je ermee instemt.
