Op dinsdag 29 september (23:00 uur Nederlandse tijd) schieten Carolina Hurricanes en Florida Panthers het seizoen 2026 – 2027 in gang. Het aftellen is begonnen en bij SportAmerika doen we dat traditioneel met onze voorbeschouwingen. De komende 32 dagen nemen we elke dag een team onder de loep in onze 32-in-32 serie. We eindigen op 29 september met titelhouder Carolina Hurricanes en vandaag de franchise die op het moment suprême uiteindelijk van diezelfde Carolina Hurricanes een pak rammel kreeg: Vegas Golden Knights.
Vegas Golden Knights begon het seizoen 2025 – 2026 als één van de absolute topfavorieten voor de Stanley Cup. Sinds de franchise in 2017 de NHL betrad zijn de goudhemden niet anders en stak in de voorbije seizoenen — met de toevoegingen van onder meer Mark Stone, Jack Eichel etc. — niet onder stoelen of banken dat het geen trek had in non-playoff ijshockey.
Geheel in ‘Vegas-style’ voegde het ook afgelopen zomer een nieuwe superster aan het roster toe. Luttele uren voor de aanvang van Free Agency hengelde het met succes naar de diensten van Mitch Marner, die in een sign-and-trade deal uiteindelijk voor acht jaar op de loonlijst in Sin City kwam te staan (8 x $12 miljoen). De Canadees lag al een aantal seizoenen onder een vergrootglas in Toronto en was op sommige momenten de graag gekozen kop van jut bij de fanschare in Ontario.
Het betekende voor head coach Bruce Cassidy een nieuwe elite forward op de al uitpuilende depth chart van de Golden Knights, maar kreeg de ploeg geen moment echt lekker het momentum aan haar kant gedurende het seizoen. Her en der kwam andermaal het gevreesde blessurespook weer om de hoek kijken en was het in maart nog altijd niet 100% zeker van een divisietitel en überhaupt play-offs.
’TORTS’ MOET DE MEUBELEN REDDEN
De wisselende en weifelende prestaties zorgden eind maart voor een plotse head coach wissel. Het Front Office in Vegas had er genoeg van en smeet zonder pardon Bruce Cassidy — notabene de grondlegger van de eerste Stanley Cup winst in 2023 — op straat, om binnen enkele uren John Tortorella naar voren te schuiven als diens interim opvolger. Met nog acht wedstrijden in het reguliere seizoen op het programma was het een statement van jewelste van het Front Office dat er in het seizoen 2025 – 2026 al geoogst diende te worden.
Vaak heeft de NHL-redactie van SportAmerika kritiek geuit op met name ‘Torts’ omgang met de media, maar de impact op het roster was vanaf de eerste seconde merkbaar. De goudhemden bleven in de acht resterende reguliere wedstrijden ongeslagen en eindigden uiteindelijk met 95 punten alsnog op het hoogste schavot in de Pacific Division. Niet alleen de resultaten waren een ommekeer, maar ook de speelwijze — assertiever en hoger ‘klootzakjesgehalte’ — kreeg een metamorfose en waren de Golden Knights plots weer de zo gevreesde ploeg in de NHL.
Dat momentum trok de franchise naadloos door in de play-offs. Hoewel de goudhemden in Utah Mammoth en Anaheim Ducks lastige ploegen tegenover zich kregen in de eerste twee play-off rondes, was met name Game 5 tegen Anaheim het ultieme bewijs dat Vegas een serieuze kandidaat op de Cup was. Hoewel de overwinning pas na overtime tot stand kwam, speelden de goudhemden zich met gemak onder iedere vorm van forecheck en pressie in het algemeen uit en sloeg het op de juiste momenten genadeloos toe.
ORKAAN CAROLINA HOUDT HUIS
In de Conference Final trof Vegas Presidents’ Trophy winnaar Colorado Avalanche, maar wie vooraf een spannende serie in het hoofd had kwam uiteindelijk bedrogen uit. Natuurlijk was de ploeg uit Denver de favoriet, maar was het huiswerk van de Golden Knights dusdanig op orde dat het na vier wedstrijden klaar over was. De goudhemden ontmantelden de tactisch sterke punten van Colorado — transitie en snelheid genererend in de neutrale zone — vakkundig en had de ploeg van Jared Bednar er geen duidelijk antwoord op, wat resulteerde in een genadeloze 4-0 oorwassing.
In de Stanley Cup Final wachtte Carolina Hurricanes, die na jaren eindelijk de Conference Final winnend afsloten. Ook in de beginfase van dit onderonsje was het Vegas wat iets de bovenliggende partij was en nam het zelfs een 2-1 voorsprong in de serie, alvorens de Hurricanes onder leiding van captain Jordan Staal flink huishielden. Na zes wedstrijden mochten de ‘Canes’ voor het eerst sinds 2006 weer de Cup omhoog houden en was het voor Vegas een frustrerend einde van een kort, maar ijzersterk Tortorella tijdperk.
KEUZES OP DE TOP SIX VOOR NIEUWE HC RYAN CRAIG
Nadat duidelijk werd dat John Tortorella definitief niet terug zou keren als head coach, schakelde het Front Office direct door. In de media passeerden een aantal namen de revue, maar koos GM Kelly McCrimmon uiteindelijk voor een bekend gezicht. Ryan Craig werkte zes seizoenen reeds als een van de assistent head coaches en fungeerde bovendien drie jaar als head coach van Henderson Silver Knights (AHL-affiliate). De 44-jarige head coach heeft in ieder geval op de top-six direct een belangrijk vraagstuk op te lossen met het vertrek van Pavel Dorofeyev naar New York Rangers.
Feit blijft wel dat Jack Eichel nog altijd de centrale man op de aanvallende depth chart is. De Amerikaan noteerde voor het tweede seizoen op rij minimaal 90 punten en wordt komend seizoen geflankeerd door Mark Stone en Ivan Barbashev. ‘Stoney’ blijft de ultieme ‘love him or hate him’ en stond de voorbije seizoenen vooral te boek als vaste LTIR-prik. Het Front Office is er echter van overtuigd dat de sleet er nog niet op zit en beloonde hem dit offseason met een tweejarige contractverlenging (2x $9 miljoen). Barbashev op zijn beurt completeert het trio en zal na zijn career best van 61 punten erop gebrand zijn de goede lijn door te trekken.
Ook de tweede lijn is allesbehalve saai te noemen. Centraal Mitch Marner, die sinds zijn komst vanuit Toronto de criticasters heeft gelogenstraft. De Canadees was de absolute ster in het postseason met 29 punten (tien goals, negentien assists) in 22 wedstrijden. Vooral de chemie met lijngenoot Brett Howden was goed merkbaar, want de 28-jarige Canadees kon niet stoppen met goals maken in de play-offs (veertien stuks in totaal). Op moment van schrijven staat William Karlsson op de beoogde tweede lijn, maar is het vooral de vraag hoe het met de fitheid gesteld is.
WIE VERVANGT DOROFEYEV?
Het grootste aanvallende vraagstuk is hoe men in Sin City het vertrek van Dorofeyev zal gaan opvangen. De 25-jarige Rus schoot de voorbije twee seizoenen minimaal 35 pucks tegen de reguliere touwen en werd op 26 juni jongstleden in ruil voor draft picks naar the Big Apple getrade.
Als antwoord op zijn vertrek hengelde GM Kelly McCrimmon succesvol naar de diensten van Victor Olofsson, die na een kort avontuur Colorado Avalanche en Calgary Flames weer terugkeert in Vegas. In zijn enige gouden seizoen schoot de Zweed vijftien treffers in 56 wedstrijden op de borden, maar kon hij de scherpte (en bovendien fitheid) van zijn tijd in Buffalo niet meer benaderen. Op de centre positie is en blijft Tomas Hertl in ieder geval de man to watch en beloonde het Front Office rechterwinger Braeden Bowman zijn vuurdoop in de NHL (26 punten) met een zesjarige contractverlenging (6 x $3.4 miljoen).
Op de bottom-six heeft Ryan Craig in ieder geval genoeg materiaal om diverse speelstijlen te hanteren. Nic Dowd is de ideale defensieve centre, Marc Gatcomb een fysieke (positieve) rat op de forecheck en brengt Alexander Holtz scorend vermogen mee het ijs op. Het is voor de fans ook te hopen dat het aanvallende oogappel Trevor Connelly — first round pick 2024 — veelvuldig aan het werk mag zien.
WEINIG VERANDERINGEN OP DE BLAUWE LIJN
De goudhemden vangen het seizoen 2026 – 2027 aan met een blauwe lijn die grotendeels intact is gebleven. Desondanks bestaan er wat (lichte) vraagtekens over de diepte en constantheid van de achterhoede. De top vier is intact gebleven, maar het vertrek van Kaedan Korczak (Pittsburgh Penguins) laat een redelijk gat in de depth chart open. Op papier heeft Vegas een blauwe lijn die nog altijd een van de meest constante en beste in de NHL is, maar het zestal zal die verwachtingen over 84 wedstrijden moeten laten zien.
Aan de top is en blijft Shea Theodore de nummer één. Zijn schaatsen, puckdistributie en het vermogen om op de transitie en powerplay de aanval te leiden maken hem tot één van de beste blue-liners in de NHL. Waar ‘Shea T’ het spel kan versnellen en in de aanvallende zone puckbezit te houden blijft partner in crime Brayden McNabb ongeëvenaard in de eigen zone. De fysiek sterke McNabb stofzuigt de defensieve zone leeg met duels om de puck, boarding duels en heeft daarnaast een vrij aardige pass.
Ook het tweede paar is allesbehalve average. Noah Hanifin en Rasmus Andersson waren al jaren ploeggenoot bij Calgary Flames, waarmee Ryan Craig voor wat betreft connectie in een warm bad valt. Andersson kwam midden januari over van de Flames in ruil voor onder meer Zach Whitecloud (plus picks) en tekende op 1 juli een vernieuwd zevenjarig contract ter waarde van $59.5 miljoen (7 x $8.5 miljoen dollar). Desondanks waren er lichte sceptici over de duur en waarde van het contract van de Zweed, daar de voormalig Flame in het postseason wat onzichtbaar bleef. Het zestal wordt compleet gemaakt door onder meer Parker Wotherspoon (Kaedan Korczak trade) en Jeremy Lauzon — op papier ook een meer dan behoorlijke tandem —.
WIE WORDT DE NUMMER EEN TUSSEN DE PALEN?
Between the pipes keren ook Adin Hill en Carter Hart terug als tandem, maar ligt de race om de nummer een positie nog altijd open. De campagne van Hill in ‘25 – ‘26 was niet om over naar huis te schrijven en ten opzichte van zijn ijzersterke Stanley Cup reeks in 2023 helemaal een wereld van verschil. Uiteraard lagen er ook blessures aan ten grondslag, maar met een .871 sv% en 3.04 GAA kun je als Front Office niet anders dan verder kijken.
En dan was daar ineens Carter Hart, die na de slepende rechtszaak betreffende het schandaal tijdens het WJC 2018 werd vrijgesproken en ook per oktober weer beschikbaar was voor een contract — al mocht hij officieel pas per 1 december weer in wedstrijdverband actief zijn —. De start was veelbelovend, maar gooide een lower-body blessure in januari flink roet in het eten. Nadat de Canadees begin april weer terugkeerde nam de jonge goalie het stokje moeiteloos over van Hill.
In alle 22 play-off wedstrijden stond Hart aan het beginsignaal en was hij ook geregeld de man die de wedstrijd in het voordeel van de goudhemden besliste. Een .909 sv% geeft bovendien aan dat Hart er klaar voor is om ook onder druk te presteren en als Hill niet een bounce back beleeft, kunnen de rollen vrij snel omgedraaid zijn.
VOORUITBLIK
Onderaan de streep is Vegas vooral een ploeg die zichzelf weinig ruimte voor minder heeft gelaten. De Stanley Cup Final van afgelopen seizoen bevestigde dat het plafond nog altijd bijzonder hoog ligt, maar maakte tegelijkertijd duidelijk hoe dun de lijn tussen contender en kampioen kan zijn. De Golden Knights hebben de individuele kwaliteit om opnieuw ver te komen, de vraag is vooral of de verschillende lijnen gedurende een volledig seizoen voldoende op elkaar aansluiten.
Daarbij ligt de grootste uitdaging niet noodzakelijk bij de gevestigde namen, maar juist bij de spelers daaromheen. Het vertrek van Dorofeyev vraagt om meer dan een paar extra goals van Olofsson: Op de blauwe lijn lijkt continuïteit een voordeel, al moet de beperkte diepte zich nog bewijzen zodra blessures de vaste rotatie onder druk zetten. En tussen de palen kan de concurrentiestrijd tussen Hill en Hart bepalend worden voor de stabiliteit van het geheel.
Wij verwachten dan ook geen grote koerswijziging in Vegas, maar wel een seizoen waarin de marges belangrijker zijn dan de sterrenstatus van het roster. De ambities zijn onveranderd alleen zal de ploeg opnieuw moeten aantonen dat ze niet alleen op papier tot de elite behoort, maar ook wanneer het seizoen op zijn beslissende momenten aankomt.
Cover photo: Stephen R. Sylvanie-Imagn Images
