In aanloop naar de Trade Deadline in Major League Baseball van komende nacht, keken we gisteren al even vooruit naar de mogelijke kopers en verkopers in de league. De Angels trokken Shohei Ohtani intussen weer van de markt, maar de Yankees en Padres waren onder de teams die druk bezig waren met het versterken van hun big league-teams. Hieronder een aantal opvallende moves.
BRAVES HALEN GROSSMAN OP BIJ TIGERS
De Atlanta Braves zouden de Atlanta Braves niet zijn als ze niet tenminste één nieuwe speler zouden halen rond de Deadline. Vorig jaar trokken de kampioenen uit Georgia een heel blik nieuwe outfielders open; nu viel hun oog op Robbie Grossman van de Tigers. Minor League-pitcher Kris Anglin bewandelde de omgekeerde weg. Nu de Braves onder meer Adam Duvall langdurig kwijt zijn door een blessure, lijkt de toevoeging van de tegenvallende Grossman te billijken.
CARDINALS PLUNDEREN PIRATES; QUINTANA IN TREK
Terwijl de St. Louis Cardinals aan alle kanten nog gelinkt worden aan een eventuele Juan Soto-trade, waren het twee pitchers die daadwerkelijk de stap naar Missouri maakten. Chris Stratton en Jose Quintana verruilen hun geel/zwart/witte Pirates-outfit voor de rood-witte van de Cardinals. Pitcher Johan Oviedo (die onlangs nog in het nieuws was omdat hij vergeten was zijn paspoort te verlengen en dus Toronto niet in mocht voor de serie tegen de Blue Jays) en minor league-derdehonkman Malcolm Nunez vertrokken naar Pittsburgh.
We have acquired LHP José Quintana and RHP Chris Stratton from the Pittsburgh Pirates in exchange for RHP Johan Oviedo and minor league INF Malcom Nuñez. pic.twitter.com/OSvpH8aZh1
De Cardinals moesten een startende werper aantrekken, nadat ze Frankie Montas (over hem later meer) aan hun neus voorbij zagen gaan en ze Jack Flaherty en Steven Matz met blessures kwijt zijn. Quintana vult het gat gedegen. De Chicago White Sox waren het andere team dat met Pittsburgh over de lefty praatten, maar de ChiSox visten achter het net.
De Sox haalden overigens wel lefty reliever Jake Diekman op in Boston, in ruil voor catcher Reese McGuire. McGuire was daags voor het seizoen aangetrokken van de Blue Jays, maar kon geen potten breken in Chicago. De ‘doorbraak’ van backupcatcher Seby Zavala maakte McGuire overbodig. Diekman vult een beetje het gat achtergelaten door de blessures bij Garrett Crochet en Aaron Bummer.
ASTROS DRUK OP DE TRADEMARKT
In een ‘Major Leaguer voor Major Leaguer’-trade stuurden de Houston Astros startende werper Jake Odorizzi naar de Braves in ruil voor bullpen-arm Will Smith. De werpers, beide 32 jaar oud, tekenden allebei langere contracten bij hun clubs, maar vielen tegen. Vooral Smith, die een stevige $40 miljoen verdient, verspreid over drie seizoenen, drukte aardig op de begroting in Atlanta.
De Astros haalden overigens ook nog catcher Christian Vasquez op in Boston, in ruil voor prospects Enmanuel Valdez en Wilyer Abreu. Als klap op de vuurpijl vertrok ook Orioles-outfielder Trey Mancini naar Texas. De slugger was betrokken in een trade tussen drie teams: de Tampa Bay Rays, Houston Astros en Baltimore Orioles. In ruil voor Mancini stuurde Houston Jose Siri naar de Rays, die op hun beurt Seth Johnson naar Baltimore en Jayden Murray naar Houston stuurden. Chayce McDermott werd van de Astros naar de Orioles gestuurd.
BREWERS LATEN HADER GAAN
Eén van de grootste verrassingen van de trade deadline tot nu toe, was het vertrek van Josh Hader bij de Milwaukee Brewers. De 28-jarige buitencategorie-lefty werd naar de San Diego Padres verhandeld, in ruil voor Major Leaguers Dinelson Lamet en Taylor Rogers en prospects Esteury Ruiz en Robert Gasser.
De Brewers kunnen de closerrol nu veilig overdragen aan ster-in-wording Devin Williams, of aan de nieuw aangetrokken Rogers. Later op de avond haalde de Brew Crew ook nog reliever Matt Bush op in Texas, in ruil voor ex-Honkbalweekspeler Mark Mathias en Antoine Kelly.
YANKEES HALEN MONTAS, TRIVINO, EFFROSS
De New York Yankees waren lekker druk op de maandag. Als eerste haalden de Bombers reliever Scott Effross op bij de Chicago Cubs, in ruil voor #7 prospect Hayden Wesneski. De klap op de vuurpijl was echter het aantrekken van Frankie Montas en Lou Trivino van de Oakland Athletics. Voor dat duo hoestte Brian Cashman prospects JP Sears, Ken Waldichuk, Luis Medina en Cooper Bowman op.
Waar Montas de rotation, die verder goed functioneert, moet versterken, is het aantrekken van Trivino ‘low-key’ een slimme. Met de strubbelingen in de Yankee bullpen (het matige presteren van Aroldis Chapman sinds zijn terugkeer van IL, het wegvallen van Chad Green en Michael King voor de rest van het seizoen en Clay Holmes terugkeer tot de norm) kan Trivino het collectief wat stabiliteit geven. Daarnaast geeft dit ons de mogelijkheid om Lou Trivino naar catcher Jose Trevino te zien pitchen.
De A’s ontvangen een rijtje interessante prospects, waarvan er geen enkele op de grote lijsten stond.
GERUCHTEN RICHTING DE DEADLINE
De Los Angeles Dodgers zouden nog fors achter Juan Soto aanzitten, net als de Cardinals en Padres. De Padres zouden zelfs werken aan een deal voor Soto én Josh Bell.
Los Angeles is ook geïnteresseerd in Miami’s Pablo Lopez.
Astros zoeken nog naar een outfielder, ondanks het aantrekken van Mancini.
Noah Syndergaard lijkt onderweg naar buiten bij de Angels. De Blue Jays, Braves en Phillies zitten achter ‘Thor’ aan.
Cubs-reliever Mychal Givens heeft de aandacht van meerdere teams getrokken, waaronder de White Sox. Ook Ian Happ lijkt bezig te zijn aan zijn laatste uren als een Cub.
De Texas Rangers zitten in een rare situatie: miljoenen uitgegeven aan een ploeg die niet wint, maar ook niet echt talent om te verkopen. Matt Moore staat op de nominatie om nog uit Texas te vertrekken voor de deadline verstrijkt.
De Tigers hebben een stevige vraagprijs aan Gregory Soto gehangen. De 27-jarige lefty vlammenwerper is populair bij teams op zoek naar power-armen. Ook Michael Fulmer zou nog wel eens uit de Motor City kunnen vertrekken.
Het NFL-seizoen komt er langzaam aan en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge draftees en de nieuwe stand van zaken op de depth chart: alles komt aan bod. In deel 4 het team dat schoon schip maakte en een Bills-duo aanstelde om datzelfde schip weer recht te trekken: de New York Giants.
Het zijn magere jaren voor Big Blue. Zo mager dat eigenaar John Mara besloot dat het zo niet verder kon. Zeker niet met een head coach in Joe Judge die koos voor een quarterback sneak op 2nd&11. De G-Men presteerden ondermaats en er lag geen solide fundament door een reeks onbegrijpelijke win now moves. Behalve het win now deel klonk dat enigszins bekend. De buren in Buffalo hadden enkele jaren geleden namelijk een vergelijkbare situatie. Het duo Sean McDermott en Brandon Beane zorgde daar echter voor de ommekeer. Met zuinig en verstandig beleid, het aantrekken van spelers met de juiste mentaliteit en degelijke coaching zijn de Bills ineens een duurzame titelkandidaat. Zeker nadat Josh Allen zich ontpopte tot franchise quarterback.
“Waarom zou je dat wiel opnieuw uitvinden?”, moest Mara gedacht hebben. Daarop legde hij de rechterhand van Beane, Joe Schoen, en de rechterhand van McDermott, Brian Daboll, vast. Met deze twee mannen, die geruime tijd in de keuken hebben gestaan bij één van de meest in het oog springende franchise transformaties van de laatste jaren, willen de New York Giants weer voorzichtig omhoog gaan kijken. Beter goed gejat, dan slecht bedacht.
FREE AGENCY
De free agency periode had ook een licht Buffalonian tintje. Center Joe Feliciano kwam over, evenals running back Matt Breida en oud-quarterback Tyrod Taylor. Overigens bewandelde geen enkele speler de omgekeerde weg. Naast de drie mannen met een Bills-connectie versterkten de Giants zich ook met guard Mark Glowinski en defensive tackle Justin Ellis.
Alleen Glowinski (3) en Taylor (2) kregen een meerjarig contract. Andere free agents die werden aangetrokken, moeten het met een éénjarig contract doen. In navolging van Beane geeft Schoen dus weinig geld uit en probeert hij zijn team in een meer kansrijke financiële positie te manoeuvreren. Zonder van de Giants daarbij in de tussentijd het lachertje van de league te maken. Het vertrek van Austin Johnson (DT), Keion Crossen (CB), Evan Engram (TE) en James Bradberry (CB) past ook in dat beleid. In 2023 en 2024 staan de Giants hoog in de lijstjes met cap space.
NFL DRAFT
De NFL Draft 2022 was de eerste waarbij kersverse head coach Joe Schoen echt eindverantwoordelijk was. Met de eerste Giants pick, de nummer vijf overall, koos hij edge rusher Kayvon Thibodeaux (Oregon). Geruime tijd werd hij gezien als een top drie pick en misschien wel de nummer één. Dat hij op plek vijf nog beschikbaar was, maakte het een logische keuze voor New York. Samen met Azeez Ojulari vormt hij vanaf de flanken een serieuze bedreiging voor iedere quarterback. Het feit dat Giants-legende Michael Strahan voor hem geldt als een mentor is alvast veelbelovend.
Het duurde niet lang voor Big Blue weer mocht kiezen. De nummer zeven overall was namelijk ook voor hen en die werd optimaal ingezet met het draften van OT Evan Neal (Alabama). Het feit dat Neal, door menigeen gezien als beste tackle in deze draft, nog beschikbaar was, maakt deze pick een homerun. Neal beheerst ieder aspect van de positie en is daarmee een speler waar de Giants nog lang van zullen genieten.
In de tweede ronde werd het eerste nieuwe target voor Daniel Jones binnengehaald in Wan’Dale Robinson (WR, Kentucky). Die keuze riep wat vraagtekens op, aangezien de Giants voor de slot positie al beschikken over Kadarius Toney en Sterling Shepard. Een ronde later kwam er na Neal wederom versterking voor de O-Line in de vorm van Joshua Ezeudu (OG, North Carolina). In diezelfde ronde ging men ook voor extra diepte in de secondary. Cor’Dale Flott (CB, LSU) kan zowel als cornerback als safety uit de voeten.
De laatste zes picks gingen voornamelijk om meer diepte in de defense. New York koos Dane Belton (S, Iowa), Micah McFadden (LB, Indiana), D.J. Davidson (DT, Arizona State) en Darrian Beavers (LB, Cincinnati). De verwachting is dat vooral McFadden — in special teams — en Davidson — in de rotatie — komend seizoen een rol zullen spelen. De overige twee picks helpen de diepte van de O-Line (Marcus McKethan, G, North Carolina) en de TE-positie (Daniel Bellinger, San Diego State). Bellinger is een serieuze bedreiging voor de TE-veteranen.
Bo Schalbroeck/BoGraphix
OFFENSE
Terwijl financieel schoon schip gemaakt wordt, moet er ook aandacht uitgaan naar Daniel Jones. Danny Dimes werd in 2019 als zesde gedraft, maar heeft bij de Giants niet consistent kunnen imponeren. Dikwijls ontbrak het hem, naast zijn eigen vaardigheden, aan geschikte wapens, bescherming en/of coaching. In New York besloot men de fifth-year option niet te lichten en dat maakt Jones aan het eind van dit seizoen een free agent. Als hij onverhoopt een breakout year heeft, kan dat duur worden; een franchise tag kost immers 31 miljoen dollar. Indien dat langverwachte jaar uitblijft, bespaart men de 22 miljoen dollar van de fifth-year option. Historisch gezien lijkt het erop dat de Giants hier geld besparen, want slechts weinigen mochten na drie zulke slechte jaren aanblijven als QB. De reden dat Jones wel mag blijven, is dat hij met 4,2 miljoen dollar goedkoper is dan zijn back-up Tyrod Taylor (5,5 miljoen dollar).
Een ander hoofdpijndossier in de Giants offense betreft Saquon Barkley. De running back miste 21 wedstrijden in de afgelopen drie seizoenen en is vastbesloten om te laten zien dat hij het nog in zich heeft. Zelfs na twee verstuikte enkels en een gescheurde kruisband. Met slechts 25 jaar oud en een nieuwe offensive line moet er wat mogelijk zijn. De kans dat hij zijn absolute vorm weer hervindt, lijkt echter erg klein.
Een enigszins fitte Barkley zou overigens ook goed nieuws zijn voor Jones. Evenals de RB profiteert ook hij van een sterkere O-Line, maar een geschikte dreiging uit het backfield helpt Jones nog meer. Zeker met targets als Kenny Golladay, Darius Slayton en Kadarius Toney. Het vertrek van Engram moet opgevangen worden door Ricky Seals-Jones (Washington) en Jordan Akins (Houston), maar de kans is groot dat rookie TE Daniel Bellinger meer minuten maakt dan de twee ervaren spelers.
DEFENSE
Defensive coordinator Don “Wink” Martindale maakte het de offenses van Brian Daboll altijd extreem lastig en dat is bij de kersverse head coach blijven hangen. Martindale staat erom bekend dat hij met zijn defense graag proactief de wil oplegt aan zijn opponenten. Het verschil is echter dat hij bij de Giants met een stuk minder bekwaam personeel te maken heeft dan bij de Ravens. In New York moet hij vooral bouwen op DE Leonard Williams en DT Dexter Lawrence. De flanken worden bezet door Thibodeaux en Ojulari met daarachter Adoree’ Jackson en Xavier McKinney die in het oog springen. Daarachter wordt de spoeling dun en daar ligt het grootste probleem van deze defense. Het roster is kwalitatief niet diep genoeg.
Ondanks dat de grootste investering, de nummer vijf overall pick voor Kayvon Thibodeaux, naar de defense ging, gingen de meeste investeringen in free agency en de draft naar de offense. Voor Martindale wordt het dus roeien met de riemen die hij heeft. In zijn defense — hij kenmerkt zich door een stevige focus op de secondary — betekent dat een grote groep onbewezen jonge honden. Het wordt een onvervalst tussenjaar voor Martindale, maar met de verwachte cap space in 2023 en 2024 is een solide defense niet ver weg.
CONCLUSIE
De verwachtingen zijn laag voor de Giants. Immers, het roster is flink uitgekleed en alle blikken zijn op de toekomst gericht. Het seizoen 2022 gaat vooral om de groei van Daniel Jones en alle jonge talenten in de defense en de O-Line. Dat het record straks nog steeds niet de statuur van deze franchise matcht, is dus zeker. Dat er een klimaat wordt gecreëerd waarin het in ieder geval mogelijk wordt om vanuit een solide basis weer mee te gaan doen, is dat ook.
Voorspelling: 5-12
Lees hier alle artikelen in de NFL 32-in-32 reeks voor het aankomende seizoen!
De Trade Deadline in Major League Baseball staat weer voor de deur. Morgenavond om 18:00 Eastern Time (middernacht in Nederland) gaat de deur voor de rest van het seizoen op slot voor het verhandelen van spelers. De laatste dagen zijn al verschillende kleinere moves gemaakt. Zo verruilde Andrew Benintendi de Kansas City Royals voor de New York Yankees, werd David Peralta na zijn hele carrière in Arizona te hebben gespeeld een Tampa Bay Ray en vertrok als klap op de vuurpijl Luis Castillouit Cincinnati; hij is nu een Seattle Mariner. Met minder dan 36 uur te gaan voor de deadline vragen wij ons af: wat kunnen we nog verwachten?
1. WIE GAAT ER KOPEN, WIE GAAT ER VERKOPEN?
Om te beginnen is het handig om het kaf van het koren te scheiden. Lang niet alle teams zijn in ‘buyer’-modus. Een aantal van de verkopende teams heeft zich al geroerd. De Cincinnati Reds en Kansas City Royals zagen al grote namen vertrekken, de Cubs en Diamondbacks lieten al enkele middenmootspelers gaan. Hieronder nog een handjevol teams dat tussen nu en morgennacht spelers in de uitverkoop zal doen.
DE UITVERKOPERS
DETROIT TIGERS Detroit wil naar verluidt alles verkopen wat los en vast zit. Zelfs Tarik Skubal zou in de etalage staan. Waarom? Niemand weet het. Detroit zit in theorie in de opbouwende fase van hun rebuild, maar na een blessureregen en tegenvallende resultaten, lijkt GM Al Avila het wachten zat.
Realistische vertrekkers: Jonathan Schoop, Robbie Grossman, Andrew Chafin, Gregory Soto.
HOLY-WHAT-NOW-vertrekkers: Tarik Skubal
OAKLAND ATHLETICS De A’s doen totaal niet mee om de prijzen en hebben nog enkele interessante spelers in het bestand, jongens die nog wel eens wat op kunnen leveren. Oakland zit middenin een rebuild — eentje die nergens heen lijkt te gaan, maar toch…
Realistische vertrekkers: Frankie Montas, A.J. Puk, Ramon Laureano, Sean Murphy.
HOLY WHAT-NOW-vertrekkers: geen.
PITTSBURGH PIRATES In Pittsburgh lijkt het elke zomer uitverkoop. Ook hier een oeverloze rebuild, die langzamerhand wat resultaten begint op te leveren (Oneil Cruz, anyone?). Met het steeds meer doorbreken van jonge spelers als Ke’bryan Hayes, Cruz, Michael Chavis en Roansy Contreras, wordt de verkoopspoeling wel steeds dunner.
Realistische vertrekkers: Ben Gamel, Jose Quintana, David Bednar
HOLY WHAT-NOW-vertrekkers: Bryan Reynolds
WASHINGTON NATIONALS In de hoofdstad is het kommer en kwel. Superster Juan Soto (over hem later meer) is in de etalage gezet en lijkt onderweg naar een nieuwe werkgever. Mocht hij getrade worden… hou je vast. Verder vliegen er nog wat jongens onder de radar in Washington, die door aflopende contracten ook nog andere teams kunnen versterken.
Realistische vertrekkers: Josh Bell, één van de veteranen relievers
HOLY WHAT-NOW-vertrekkers: Juan Soto
Naast bovenstaande teams zijn ook de Arizona Diamondbacks, Chicago Cubs (Willson Contreras, anyone?), Miami Marlins en LA Angels waarschijnlijke verkopers. De Boston Red Sox zijn ook naar verluidt geïnteresseerd in het scheiden van ballast, maar de vraag is wie interesse heeft in hun beschikbaar gemaakte materiaal.
DE INKOPERS
Naast teams die uitverkopen, zijn er natuurlijk ook teams die er nog goed genoeg voorstaan om wat te willen winkelen om zich te versterken. Hieronder een rijtje met mogelijke inkopers.
CHICAGO WHITE SOX Ze zullen wel moeten, in Chicago. Een team dat op papier weg zou moeten lopen met de AL Central en al het hele seizoen onderpresteert, heeft — naast een levende manager — ook wat versterking nodig, bijvoorbeeld een (linkshandige) starter of reliever, een (linkhandige) powerhitting outfielder.
NEW YORK YANKEES De Yankees zijn altijd ‘buyers’, dus ook nu. De club haalde al Andrew Benintendi en is nu in de martk om vooral Joey Gallo te shoppen. Zo kan er ruimte gemaakt worden voor handige opvulling van de (weinige) gaten in het roster.
NEW YORK METS Zie New York Yankees. Geld genoeg in de Big Apple, voor beide teams, dus de Mets willen misschien wel een Willson Contreras ophalen uit Chicago, om zo hun catching te versterken. De terugkeer van Jacob deGrom zorgt in elk geval voor een ‘gratis’ boost.
ST. LOUIS CARDINALS De Cardinals ploppen in elk gerucht tevoorschijn als potentiële inkoper, net als overigens de San Diego Padres (dus die voegen we hier maar gelijk toe). Of het nu Juan Soto is, of Shohei Ohtani: St. Louis is erbij. Het is dan ook te verwachten dat één van beide teams (SD of STL) in elk geval nog wel iets gaat doen.
CLEVELAND GUARDIANS We sluiten het rijtje inkopers af met de Guardians, alleen al vanwege het feit dat er geen club in de VS is met zoveel prospectkapitaal als Cleveland. De Guardians hebben acht (!) spelers in de MLB Prospect Top 100, dus er is geen enkele organisatie die in theorie zoveel mogelijkheden heeft om een Juan Soto op te halen.
Overige inkopers: Toronto Blue Jays, Milwaukee Brewers, Minnesota Twins.
2. WAT GEBEURT ER MET JUAN SOTO?
Het kan bijna niet, maar toch is het zo: de 23-jarige Juan Soto is beschikbaar gemaakt door de Nationals, nadat de outfielder een aanbod voor een 15-jarige contractverlenging t.w.v. $440 miljoen van de Nationals naast zich neerlegde. De tweevoudig Silver Slugger, All-Star en top-5 MVP finisher, die nota bene enkele weken geleden nog de Homerun Derby won, kan voor een astronomische prijs opgehaald worden in Washington.
De San Diego Padres en St. Louis Cardinals worden genoemd als voornaamste/meest serieuze kandidaten, maar het is bijna niet voor te stellen dat het iemand lukt genoeg op te hoesten om deze trade te laten gebeuren.
Het is in de geschiedenis van de sport nog niet eerder voorgekomen dat een speler van deze leeftijd en dit kaliber — een absolute superster jonger dan 24 jaar — beschikbaar kwam. Er is dus geen vergelijkingsmateriaal. Nats GM Mike Rizzo kan hier bijna niet winnen; wanneer is de prijs ‘genoeg’ in de ogen van de fans?
Omgekeerd geldt hetzelfde voor de kopende club: is het volledig uitbenen van je farm system het waarom twee jaar (of drie ‘pennant races’) over Juan Soto te kunnen beschikken? De kans dat Soto na het aflopen van zijn huidige contract Free Agency verkiest boven een verlenging, is vrij groot.
Eén ding is zeker: áls een trade voor Soto doorgang vindt, is het de grootste trade-gebeurtenis in de sport sinds de Yankees Babe Ruth van de Boston Red Sox aftroggelden in 1919.
3. DE OHTANI-GERUCHTEN….
Je kunt het je bijna niet voorstellen, maar naast Juan Soto gaan er ook geruchten dat de Los Angeles Angels hun oren open hebben voor aanbiedingen rondom Shohei Ohtani. Crazytown banana pants, toch? Ik bedoel: we hebben het hier over de regerend American League MVP. De laatste keer dat een MVP binnen een jaar na het winnen van de prijs werd getrade, was toen de Yankees Giancarlo Stanton op mochten halen uit Miami (en daar het volledige contract bij cadeau kregen).
Een trade van Ohtani zou de hele honkbalwereld op zijn kop zetten, misschien nog wel meer dan een trade van Soto. Ohtani is een fenomeen zoals geen ander in de sport, iemand die eigenhandig de cultuur binnen het honkbal aangepast heeft — er zijn steeds meer two-way players in de draft die serieus genomen worden — en iemand met een marketing-appeal zonder grenzen. Letterlijk zonder grenzen: Ohtani is de grootste atleet in Japan, staat op de cover van video game MLB The Show ’22 en het merk ‘Ohtani’ trekt over de hele wereld bekijks.
Alleen al aan merchandise brengt Ohtani momenteel zo’n $25 miljoen per jaar op voor de Angels. In 2021 was 28% van alle verkochte All-Star merchandise Ohtani-gerelateerd. In 2021 was hij de nr. 1 meestverkopende honkballer op merch-gebied en verkocht hij meer dan 10x zoveel als de nummer 2.
Als een club een trade voor Ohtani doorzet, gaan ze daar direct een meerjarig contract tegenaan willen gooien, gezien de prospectkosten die aan hem verbonden zijn. De grens van $50 miljoen per jaar lijkt dan eenvoudig voor het eerst te worden doorbroken.
Het NFL-seizoen komt er langzaam aan en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge draftees en de nieuwe stand van zaken op de depth chart: alles komt aan bod. In deel 3 het team dat op papier het roster vakkundig verbeterde: de New York Jets.
General manager Joe Douglas moest het in 2019 doen met een roster vol afdankertjes en een coach in Adam Gase die binnen de kortste keren ongeschikt bleek. Niet veel later had Douglas (bewust) één van de beroerdste rosters in de NFL, maar in ieder geval geen Adam Gase en Sam Darnold. Voor het seizoen 2021 kreeg Robert Saleh de sleutels en werd Zach Wilson gedraft als de toekomstige franchise quarterback. Ondertussen werd het roster langzaam opgebouwd, maar 2021 was met slechts vier winstpartijen nog geen goede oogst. Met drie picks in de eerste ronde van de 2022 NFL Draft en gerichte versterkingen in free agency, ziet de toekomst er nu echter een stuk beter uit.
FREE AGENCY
In free agency verloren de Jets hun safety Marcus Maye aan de New Orleans Saints. Dat gat werd echter goed opgevuld met Super Bowl winnaar Jordan Whitehead. Hij laat zich in de voorbereiding al gelden als één van de leiders en van hem wordt ook verwacht een stevig aandeel in de run defense te hebben. De secondary werd verder versterkt met cornerback D.J. Reed. Hij is ineens de beste cornerback op het roster, samen met draft-aanwinst Ahmad “Sauce” Gardner. Het feit dat Reed bij de 49ers al eens samenwerkte met HC Robert Saleh draagt daar alleen maar aan bij.
De meest in het oog springende kwaliteitsinjectie is echter die van de tight ends. Waar men het in 2021 nog moest doen met Ryan Griffin en Tyler Kroft, hebben ze nu de beschikking over C.J. Uzomah en Tyler Conklin. Beide heren speelden hun beste seizoen tot nu toe en zullen zorgen voor een heel nieuwe aanvallende dimensie in de Meadowlands. Over beste seizoenen gesproken, ook Laken Tomlinson tekende voor de Jets en verlaat dus de Bay Area.
Free agency was voor de Jets niet alleen rozengeur en maneschijn. Ze verloren Foley Fatukasi, één van de betere offensive linemen tegen de run, en Morgan Moses vertrok naar Baltimore. Moses speelde in zijn tijd bij de Jets echter nooit zijn beste spel. Een terugkeer van een gezonde Mekhi Becton kan daarom zelfs tot een verbetering op de O-Line leiden.
NFL DRAFT
In de NFL Draft 2022 hadden de Jets veel draft picks in de vroege rondes. In de eerste ronde mochten ze maar liefst driemaal kiezen. De eerste keuze viel op cornerback Ahmad Gardner (Cincinnati). Zijn bijnaam, “Sauce”, komt van het feit dat hij op de basisschool dol was op allerlei dipsausjes bij de bekende fast food ketens. De passie voor football was echter groter en vandaar dat hij in 2022 dan ook als vierde overall van het bord ging. De Jets hebben in hem een snelle CB die excelleert in man-to-man coverage en graag een bal vangt. Hij is lang, qua lengte en qua armen, maar zal nog wel wat massa moeten toevoegen voor de NFL.
Zes picks later waren de Jets alweer aan de beurt. Ditmaal kozen ze een wide receiver: Garrett Wilson (Ohio State). Bereid je dus vast voor op de Wilson-Wilson connectie in New York. De WR staat bekend om zijn snelheid en zijn vermogen om los te komen van de verdediger. Kortom, een goede toevoeging aan de receivergroep die al bestaat uit Elijah Moore, Corey Davis en Braxton Berrios. De derde en laatste pick in de eerste ronde leverde defensive end Jermaine Johnson II (Florida State) op. De verwachting was dat hij eerder gekozen werd, dus de Jets besloten om van de 35e naar de 26e pick te verschuiven ten koste van een pick in de tweede en derde ronde. De verwachting is dat hij gaat roteren met Carl Lawson.
In de tweede ronde hadden de Jets de vierde pick en kozen daarmee de eerste running back van de draft: Breece Hall (Iowa State). Overigens kwam deze pick ook tot stand na een trade; het kostte de Jets een derde en een vijfde ronde pick. Hall geldt als een every down workhorse die daarmee complementair is aan Michael Carter, die een sterk 2021 had. In de derde ronde werd de TE-groep uitgebreid met Jeremy Ruckert (Ohio State) en in de vierde ronde werd een nette draft afgesloten met twee spelers die de nodige ontwikkeling vergen: OT Max Mitchell (Louisiana) en DE Micheal Clemons (Texas A&M).
Bo Schalbroeck/BoGraphix
OFFENSE
Ondanks de nieuwe namen in de offense — Breece Hall, Garrett Wilson, C.J. Uzomah, Laken Tomlinson — zal het bij de Jets vooral om één man gaan: Mekhi Becton. De tackle is uitzonderlijk getalenteerd, maar na een jaar waarin hij 16 wedstrijden miste door een knieblessure, bestaan er vooral vraagtekens. Overgewicht en een slechte conditie speelden hem parten en met de komst van George Fant verhuist hij van left naar right tackle. Het is de, misschien wel laatste, kans voor Becton om zijn grote belofte in te lossen.
Overigens gaat het natuurlijk niet helemaal alleen maar om Becton, want ook Zach Wilson zal continue onder een vergrootglas liggen. Wilson had één uitzonderlijk jaar in college en zijn rookiejaar in de NFL leek dikwijls vooral om de highlight reel te gaan. Geduld is het credo voor de 23-jarige quarterback. Kijk maar naar de eigen divisie waarin Josh Allen zich tegen alle verwachtingen in ontpopte tot een franchise quarterback. Het grote verschil is dat Allen niet zo vroeg in zijn carrière een dergelijk arsenaal aan wapens en bescherming had.
Wilson kan namelijk rekenen op een goede O-Line met namen als Fant, Tomlinson en Vera-Tucker. Daarbij werden zijn targets uitgebreid met bijvoorbeeld Uzomah en Wilson en wordt de aandacht van een defense verder afgeleid door een RB-duo bestaande uit Hall en Carter. Naast Wilson en Becton wordt het ook interessant om te zien welke stap wide receiver Elijah Moore zet. In 2021 liet hij net als Wilson bij vlagen een erg hoog niveau zien, maar wat kan hij in 2022?
DEFENSE
Waar de offense als 26e presteerde in de NFL deed de defense dat nog slechter. Er was slechts één formatie slechter dan de Jets. Een dankbare uitdaging voor voormalig defensive coordinator Robert Saleh. D.J. Reed en Jordan Whitehead kwamen naar East Rutherford, maar de Jets strooiden niet met overdreven veel geld voor de defense. In de draft werd wel kapitaal ingezet voor een verdedigende kwaliteitsimpuls met de keuzes voor Gardner en Johnson. Laatstgenoemde wordt waarschijnlijk ingezet in de rotatie met Carl Lawson. Lawson miste heel 2021 door een gescheurde achilles en zal in 2022 de eerste minuten gaan maken voor de Jets.
De D-Line bestaat daarnaast uit DE John Franklin-Myers die net als DT Quinnen Williams goed was voor zes sacks. DT Sheldon Rankins voltooit het kwartet dat menig O-Line problemen gaat opleveren. Achter de D-Line moet het vooral komen van C.J. Mosley, want Quincy Williams — de broer van — en Hamsah Nasirildeen boezemen een offense niet direct veel angst in. De secondary wordt qua cornerbacks bezet door Gardner en Reed, terwijl het safety-duo bestaat uit Lamarcus Joyner en Jordan Whitehead. Marcus Maye vertrok weliswaar, maar dat werd opgevangen door Whitehead.
CONCLUSIE
In 2022 zal voor de New York Jets erg veel afhangen van de groei van Zach Wilson. Helaas spreekt het vorige seizoen niet in het voordeel van de jonge quarterback. Met een versterkte O-Line en een grotere hoeveelheid geschikte wapens wordt hij echter in de ideale situatie voor een beginnende quarterback gebracht. Wilson en zijn offense kunnen het echter niet alleen en daarom is het essentieel dat Saleh zijn ervaring als DC inzet om de defense naar een hoger plan te tillen. Alle stappen die in het offseason zijn gezet, wijzen naar een beter Jets team in 2022. Een team dat het wellicht zelfs de rivalen in de AFC East moeilijk kan gaan maken.
Voorspelling: 6-11
FANZONE
In de SportAmerika NFL 32-in-32 reeks laten we — indien mogelijk — bij ieder team een fan aan het woord om hun licht op het aankomende seizoen te laten schijnen. Voor de New York Jets: Henk Kiel.
“Met GM Joe Douglas waaide er ineens een andere wind op Florham Park, maar vorig jaar lag het fundament er pas echt met de komst van Robert Saleh. Een inspirerende man die als assistent zijn sporen al verdiende. Met de rust die dat bracht kon men duurzaam verder bouwen.”
“Met Zach Wilson werd de QB van de toekomst gedraft en met spelers als Michael Carter en Elijah Moore werd talent en persoonlijkheid binnengehaald. Na een historische sterke draft mogen we hopen op een veel beter 2022. Komend seizoen ben ik als defense-liefhebber vooral benieuwd naar Ahmad “Sauce” Gardner en of hij zijn college-lijn kan doortrekken. Op edge moet Carl Lawson zijn vooruitgesnelde roem verzilveren. De Jets missen al jaren een echte edge rusher en met de gedrafte Johnson aan de andere kant kunnen we er zomaar twee hebben. In de offense hebben we met Uzomah en Conklin ineens twee top tight ends. Ik ben vooral zeer benieuwd hoe de wisselwerking met Wilson op het veld gaat. Ook ben ik zeer benieuwd naar RB Breece Hall waarvan door analytici werd gezegd dat we deze kwaliteit RB al héél lang niet hebben gezien.”
“Ik eindig met 2 puntjes van zorg. Ten eerste, houden de tackles Fant en Becton het? Vooral de Becton soap werd deze zomer breed uitgemeten. Ten tweede, we beginnen week 1 tegen de Ravens en wedstrijden van dat kaliber houden pas halverwege een keer op. Dat kan zomaar 1-8 betekenen zonder dat je het per se slecht doet en hoe gaat men daarmee om? Maar vooral: 30 oktober. Jets thuis tegen de Patriots. Ik ben erbij! Kan ik eindelijk een Joe Namath shirtje kopen.”
Voorspelling: 8-9
Lees hier alle artikelen in de NFL 32-in-32 reeks voor het aankomende seizoen!
NBA-legende Bill Russell, de meest succesvolle NBA-speler ooit, is zondag 31 juli op 88-jarige leeftijd overleden.
Russell speelde van 1956 tot 1969 in de NBA en deed dit namens één club: de Boston Celtics. Met de Celtics domineerde hij in die jaren de NBA. Hij won 11 NBA-kampioenschappen, waaronder acht kampioenschappen achter elkaar tussen 1959 en 1966. Ook in 1957, 1968 en 1969 werd hij kampioen. De laatste twee waren als speler/coach. Daarmee is hij nog steeds recordhouder in de NBA. Sam Jones komt als enige in de buurt met 10 NBA-titels. In totaal haalde Russell 12 keer de NBA Finals met de Celtics. Zijn record: 11-1.
Russell won vijf keer de MVP-award, was 12 keer een NBA All-Star en haalde 3 keer het All-NBA First team. Zijn beste seizoen was in 1961-62, toen hij 18.9 PPG en 23.6 RPG had na 76 wedstrijden. Tevens was hij in 1956 nog aanvoerder van het Amerikaanse basketbalteam dat Olympisch goud veroverde.
Als coach zou Russell ook nog de Celtics (1966-1969), Seattle SuperSonics (1973-1977) en Sacramento Kings (1987-1988) leiden. Dit deed hij als allereerste Afro-Amerikaanse coach in de Amerikaanse profsport. Hij werd met de Celtics als coach NBA-kampioen in 1968 en 1969.
Het NFL-seizoen komt er langzaam aan en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge draftees en de nieuwe stand van zaken op de depth chart: alles komt aan bod. In deel 2 het team dat afgelopen jaar het langst op een zege moest wachten: de Detroit Lions.
De Detroit Lions waren vorig seizoen lange tijd het lachertje van de league. In een competitie met onder meer de Texans, Jaguars en Jets is dat een knappe prestatie. Onder leiding van Dan Campbell lukte dit. Vanaf zijn eerste persconferentie waarin hij het had over spelers die knieschijven af moesten bijten tot begin december, toen de ploeg nog steeds geen wedstrijd had gewonnen. Maar in de laatste wedstrijden lieten de Lions dan toch hun potentie zien door nog drie wedstrijden te winnen. Kan Detroit doorbouwen op dit (kleine) succes?
FREE AGENCY
De Lions hebben een prima offseason achter de rug en zich zowel in free agency als in de draft weten te versterken; al is de vraag hoeveel. In free agency was wide receiver D.J. Chark de belangrijkste nieuwe aanwinst. Chark liet in Jacksonville zien het talent te hebben om een aanwinst te zijn, maar is daarnaast ook erg blessuregevoelig. In vier jaar kwam hij maar tot dertig basisplaatsen en een enkelblessure maakte vorig jaar al na vier wedstrijden een einde aan zijn seizoen. Waarschijnlijk is dat de reden dat de Lions hem maar een contract voor één jaar hebben gegeven. Ofwel, een move met maar weinig risico voor de Lions.
De overige versterkingen zijn door de Lions vooral gehaald om de verdediging te versterken. Chris Board (linebacker) speelde de afgelopen vier jaar bijna alle wedstrijden voor de Ravens en zal ongetwijfeld gaan starten. Hetzelfde geldt voor DeShon Elliott, ook in Baltimore al de ploeggenoot van Board. De vraag is hoe goed Elliott het gaat doen, omdat hij niet altijd zeker was van speeltijd. Het grootste voordeel voor de Lions is dat er geen belangrijke spelers zijn vertrokken; al is die kans altijd klein als je niet veel goede spelers hebt. Jalen Reeves-Maybin (LB), KhaDarel Hodge (WR) en Dean Marlowe (S) zijn vertrokken, maar de Lions hebben op al deze posities spelers weten te halen die in ieder geval op papier beter zijn.
NFL Draft
Op het veld lukt het de Lions al jaren niet om uit te blinken. Zo won de ploeg sinds 2017 nooit meer dan zes wedstrijden in een seizoen. In de draft had de ploeg uit Motor City wel succes. Hier kwam ook wel enig geluk bij kijken, want met de tweede pick viel de beste speler uit de draft zo in hun schoot. De Jaguars lieten de kans om Aidan Hutchinson te draften liggen, waardoor de verdediging opnieuw een flinke boost krijgt.
Ook met de overige zeven keuzes in de draft wisten de Lions toe te slaan. De ploeg pakte de kans om later in de eerste ronde Jameson Williams op te pikken. De receiver herstelt nog van een knieblessure, waardoor nog niet duidelijk is wanneer hij kan gaan spelen. Voeg hier nog aan toe de jonge verdedigers Josh Paschal en Kerby Joseph en het is duidelijk dat Detroit flink wat talent aan de selectie heeft toegevoegd.
Bo Schalbroeck/BoGraphix
OFFENSE
Op papier lijkt de puzzel steeds beter in elkaar te vallen. De offensive line van de Lions is goed, misschien wel top vijf in de NFL. De quarterback heeft in de Super Bowl gestaan en hij heeft nu ook de wapens om hem heen, maar gaat het in de praktijk ook zo werken? Jared Goff heeft niet meer de status die hij in Los Angeles had. Amon-Ra St. Brown leek in de laatste wedstrijden een monster, maar liet de eerste elf wedstrijden weinig zien. D.J. Chark moet zich bewijzen en Jameson Williams revalideert van een knieblessure.
De Lions zijn nog niet bezig met de play-offs. Het enige wat de ploeg komend jaar gaat doen is de spelers evalueren. De club kan na dit seizoen goedkoop van Goff af. Moet er een nieuwe quarterback komen of heeft hij toch meer in zich dan mensen nu nog verwachten? En pakt Chark de kans om zich te revancheren? Moeten er wapens bij? Allemaal vragen die de Lions zich komend seizoen zullen stellen voor ze echt mee kunnen doen in NFC North.
DEFENSE
De verdediging heeft werk nodig. Veel werk. Hoewel het gevoel over het einde van het seizoen positief was, mag niet vergeten worden dat het in de voorlaatste wedstrijden 51 punten om de oren kreeg van de Seahawks. Een ploeg uitgeschakeld voor de play-offs en dus met niets om voor te spelen. De komst van Aidan Hutchinson gaat enorm helpen, maar in zijn eentje kan hij ook hij de defensie van de Lions niet op een acceptabel niveau brengen. Daarvoor zullen meer spelers op moeten staan.
De rookies van de Detroit Lions hebben potentie en ook de aanwinsten in free agency krijgen de kans zich te bewijzen. Net als bij Chark kozen de Lions voor eenjarige deals, dus voor deze spelers staat hun toekomst op het spel. De defensive line is goed, dat is een begin, maar Campbell en zijn staf zullen vooral in de verdediging hun ploeg beter moeten laten spelen om de kelder van de NFL te verlaten.
CONCLUSIE
De Lions zijn één van de moeilijkst te voorspellen ploegen van komend jaar. Heeft de ploeg in de laatste zes wedstrijden van het vorige seizoen voor een omslag gezorgd of was de serie met een paar zeges toeval? Zo won het team op de slotdag van de Packers, die de bye al op zak hadden. Zonder die zege zouden de Lions de eerste pick in de draft hebben gehad en helemaal onderaan zijn geëindigd.
Detroit heeft zich zeker versterkt, maar in hoeverre gaat dat op het veld terug te zien zijn? De ploeg zou zeker meer dan drie wedstrijden moeten winnen, maar hoeveel? Het meest logische is dat de Lions rond de zes overwinningen uit gaan komen en samen met de Bears uit gaan maken wie de laatste plaats in de NFC North weet te vermijden.
Voorspelling: 6-10-1
FANZONE
In de SportAmerika NFL 32-in-32 reeks laten we — indien mogelijk — bij ieder team een fan aan het woord om hun licht op het aankomende seizoen te laten schijnen. Voor de Detroit Lions: Dennis.
“Het optimisme is terug in Motor City, maar daarmee is niet gezegd dat dit team mee kan doen om de divisie of zelfs een wildcard. De verdediging was vorig seizoen, net als het jaar ervoor, slecht. Waar de rebuild zou beginnen met de trenches, kreeg de D-line bijna geen vat op quarterbacks. De O-Line stond daarentegen als een huis, maar ondanks een prima jaar voor running back Swift en tight end Hockenson kwam de offense niet echt van de grond.”
“De toon is een paar maanden later wel anders: lovende reacties op de first rounders Aiden Hutchinson en Jameson Williams, die de D-line en de wide receivers vanaf dag één beter moeten maken. Één van de beste O-Lines in de NFL, verder bouwen met spelers die vorig jaar verrasten, zoals cornerback Oruwariye en wide receiver Amon-Ra St. Brown. Zijn we er dan? Nou, er zijn wel erg veel gaten op te vullen en een paar verrassende spelers en rookies gaan dat niet in één keer oplossen. In Free Agency zijn er wel wat spelers toegevoegd, maar buiten wide receiver DJ Chark zijn dat geen grote namen.”
“Ik gok er op dat het team twee keer zoveel gaat winnen als vorig jaar – 6 overwinningen in seizoen 2022 dus – met de hoop dat er een basis zal staan die dat aantal in 2023 weer gaat verdubbelen, en dat de loyaliteit aan Dan Campbell zich uit gaat betalen. Het is jaar twee van het Campbelltijdperk, dus op dat vlak verwacht ik ook wel de nodige verbetering, nu dat het roster steeds meer gaat lijken op wat de staf voor ogen heeft.”
Voorspelling: 6-11
Lees hier alle artikelen in de NFL 32-in-32 reeks voor het aankomende seizoen!
Het NFL-seizoen komt er langzaam aan en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge draftees en de nieuwe stand van zaken op de depth chart: alles komt aan bod. In deel 1 het team dat opnieuw van nul af aan moet beginnen: de Jacksonville Jaguars.
Ongeveer een jaar geleden mochten de Jaguars ook al de spits afbijten in onze 32-in-32. Dat ze twee jaar op een rij als eerste aan bod komen, is niet bepaald leuk voor de fans. Dat wil namelijk zeggen dat er in het afgelopen jaar weinig vooruitgang is geboekt; From last to last. Wel werd er twee keer meer gewonnen dan in 2020. Een borrelnootje voor wie nog de moed vond om naar TIAA Bank Field af te zakken. Na een nieuw annus horribilis moesten de Jaguars alweer naar de tekentafel. Lukt het dit jaar wel om een stap vooruit te zetten?
FREE AGENCY
De Jaguars koesterden een jaar geleden goede hoop dat de weg omhoog was ingezet. Met Trevor Lawrence als nieuwe franchise quarterback en Urban Meyer als nieuwe coach keken ze in Jacksonville de toekomst positief tegemoet. Het Meyer-experiment bleek echter een grote flop en al na dertien wedstrijden — plus enkele publieke schandalen — mocht Meyer zijn biezen pakken. De eerste taak dit tussenseizoen was dus om een nieuwe head coach te vinden. In plaats van een witte raaf zonder ervaring in de NFL kozen de Jags voor een andere aanpak. De ervaren Doug Pederson kreeg in februari de sleutels van het rijk in handen. Naast een nieuwe head coach kwamen er ook heel wat nieuwe spelers bij. De grootste naam is die van wide receiver Christian Kirk. Kirk verliet de Arizona Cardinals om bij de Jaguars een stevig contract van 4 jaar ter waarde van 72 miljoen dollar te tekenen. Ook Zay Jones, overgekomen van de Raiders, kreeg een aardige deal voorgeschoteld. Hij tekende voor drie seizoenen en 24 miljoen dollar. Met tight end Evan Engram werd nog een derde pass catcher aangetrokken.
De Jaguars lieten het hier niet bij en trokken ook op andere posities serieus de portemonnee open. Right guard Brandon Scherff — overkomend van Washington — is een topaanwinst voor de O-line en aan defensieve zijde kregen cornerback Darious Williams (LA Rams), Tackle Foley Fatukasi (NY Jets) en linebacker Foyesade Oluokun (Falcons) allen meerjarige deals aangeboden. Geen van de aanwinsten — op Brandon Sherff na — worden als elitetalenten gezien op hun respectievelijke posities, maar zowel de aanval als de verdediging is er niettemin op vooruit gegaan ten opzichte van vorig seizoen.
NFL DRAFT
Net als in 2021 beschikten de Jags in 2022 opnieuw over de first overall pick in de NFL Draft. In tegenstelling tot vorig jaar, toen de Jaguars tot niemands verbazing Trevor Lawrence als eerste kozen, toverden ze nu wel een konijn uit de hoed. Niet Aidan Hutchinson, maar edge rusher Travon Walker ging als eerste van het bord. Walker wordt beschouwd als een atletisch wonder en heeft enorm veel potentieel. Bovendien kan hij ook als defensive lineman ingezet worden. Nog later in de eerste ronde, met pick 20, gingen de Jaguars alweer voor een defensieve speler; linebacker Devin Lloyd uit Utah. In de derde ronde was Jacksonville opnieuw tweemaal aan zet. Veelzijdige offensive lineman Luke Fortner van Kentucky en linebacker Chad Muma van Wyoming mochten een Jaguars-petje opzetten. Met de laatste twee Jaguars picks voegde GM Trent Baalke diepte toe aan de secondary met twee cornerbacks.
Bo Schalbroeck/BoGraphix
OFFENSE
Qua statistieken was de offense van Jacksonville vorig seizoen niet de allerslechtste van de NFL, maar het was wel de unit die de minste punten wist te scoren van iedereen. En om NFL games te winnen, zijn nu eenmaal punten nodig. Die wijsheid is ook de front office van Jacksonville binnengedrongen en dus werd er stevig gesleuteld aan het aanvallend compartiment tijdens het offseason. Trevor Lawrence, toch nog steeds de man waarop de hoop van alle supporters rust, krijgt meer wapens ter beschikking dan vorig jaar. Christian Kirk moet zijn nieuwe nummer één worden, terwijl hij met Zay Jones, Marvin Jones en Laviska Shenault nog een aantal degelijke alternatieven voor zich heeft. Op tight end is Evan Engram zeker een upgrade tegenover Chris Manhertz.
Naast wapens, heeft een beloftevolle quarterback natuurlijk ook voldoende bescherming nodig. Ook daar zijn de Jaguars op papier sterker geworden, met Brandon Scherff op right guard. Het is nog wel afwachten of de vijfvoudige Pro Bowler voor het eerst sinds 2016 een seizoen kan volmaken. Twijfels over de fitheid zullen er ook zijn in de running back room. James Robinson scheurde in week 16 zijn achillespees, terwijl Travis Etienne zelfs helemaal niet in actie kwam in zijn rookiejaar. De positie vormt komend seizoen dus een groot vraagteken voor de Jags.
DEFENSE
Trent Baalke investeerde nog meer in zijn defense dan in zijn offense. Niet gek voor een team dat bijna 27 punten per game moest slikken in 2021. Zowel in Free Agency als tijdens de Draft werd zowat een halve nieuwe verdediging bij elkaar getimmerd. In elke linie kwam vers bloed. Foley Fatukasi vervoegt Roy Robertson-Harris en DaVon Hamilton in de D-line. De linebacker room werd zo goed als helemaal vernieuwd, met enkel Josh Allen als “blijver”. First overall pick Travon Walker zal meteen starten en ook de andere eerste ronde-pick, Chad Muma, zal op veel speeltijd kunnen rekenen. In de secondary vormt cornerback en Super Bowl kampioen Darious Williams een duo met voormalig Pro Bowler Shaquill Griffin.
Op papier zullen de Jaguars met een klassieke base 3-4 defense spelen, al kan verwacht worden dat met veelzijdige spelers als Josh Allen en Travon Walker en met nieuwbakken defensive coordinator Mike Caldwell de trukendoos meer dan eens zal bovengehaald worden.
CONCLUSIE
Vorig seizoen waren we te optimistisch over de Jaguars. Trevor Lawrence werd als redder van de franchise omschreven en head coach Urban Meyer kreeg het voordeel van de twijfel. Dat bleek een fout te zijn. Lawrence kan echter nog steeds uitgroeien tot een topper in de NFL, zeker nu hij mag werken met een ervaren head coach die al eens de Super Bowl won. Er is dus opnieuw reden om optimistisch te zijn over de Jaguars. De play-offs zullen ze nog niet halen, maar met de verbeteringen langs beide zijden van de bal, moeten ze wel in staat zijn om het aantal overwinningen ten opzichte van vorig jaar te verdubbelen. Daarmee zouden ze in principe ook voor het eerst sinds 2017 weg moeten kunnen komen van de laatste plaats in de AFC South.
Voorspelling: 6-11
FANZONE
In de SportAmerika NFL 32-in-32 reeks laten we — indien mogelijk — bij ieder team een fan aan het woord om hun licht op het aankomende seizoen te laten schijnen. Voor de Jacksonville Jaguars: Jan.
“Een blik op het offseason van de Jags biedt, eens te meer, hoop en vertwijfeling. Weg met verschrikking Urban Meyer, in met Doug Pederson. Coach P brengt vooral rust en stabiliteit. Bovendien draagt hij een reputatie van uiterst respectabel en succesvol QB ontwikkelaar met zich mee. Het is een frisse wind die de organisatie enkel maar toejuicht. Trevor Lawrence heeft zich al bijzonder positief uitgelaten over de nieuwe dynamiek.”
“Lawrence zelf wisselde knappe momenten steevast af met brutale rookie mistakes. Logischerwijs eindigden we dan ook weer met de #1 selectie in de afgelopen Draft. Eentje die we besteedden aan Travon Walker. Ik weet zelf nog niet heel goed wat ik ervan moet denken. We hopen op het potentieel en de ontwikkeling van de speler, terwijl we daar nooit in uitblonken. Verder bracht het offseason de gebruikelijke overpriced free agents. Er zit zeker talent tussen, maar minstens evenveel vraagtekens.”
“Mijn verwachtingen voor het aankomende seizoen zijn dan ook gematigd. Vanuit vele oogpunten beginnen we weer vanaf nul. Het roster voelt wel aan als licht verbeterd. Daar tegenover staat een lastig schedule. Als alles goed gaat zie ik 5-12, 7-10 at best, haalbaar. Daar zou ik blij mee zijn, op voorwaarde dat Lawrence de nodige stappen zet. Eén moment wil ik wel nog aanstippen, dat is de nacht van 4-5 augustus 2022. Als Jags fan een heel speciale dag, want dan gaat OT Tony Boselli, de eerste selectie in de Draft in onze geschiedenis, eindelijk en als eerste Jag ooit in de Hall of Fame.”
Voorspelling: 5-12
Lees hier alle artikelen in de NFL 32-in-32 reeks voor het aankomende seizoen!
De Dutch Watch is terug van even weggeweest. In deze editie vatten we de laatste week vóór de ASG en de eerste week na de Summer Classic samen. Helaas komen we Ozzie Albies nog altijd niet tegen, maar veel sneller dan verwacht stond Jurickson Profar weer op het veld. Aan de andere kant blijft het helaas behelpen met Andrelton Simmons. Na het lezen van deze extra lange editie van de Dutch Watch ben je weer helemaal op de hoogte van de prestaties van onze jongens in de MLB.
De weken rond de ASG waren voor Xander Bogaerts en de Boston Red Sox even lastig als belangrijk. Alex Cora hoopt met zijn manschappen op een wildcard in de American League, want in de divisie zijn de New York Yankees al lang gevlogen. En laat dat nou net een tegenstander zijn die als een rode draad door de laatste weken liep. Daarnaast troffen de BoSox in Tampa Bay en Toronto twee concurrenten voor de tweede plaats in de divisie. Belangrijke series en Boston kon een goede Bogaerts dus prima gebruiken.
De rivaliteit tussen de Red Sox en de Yankees is een bijzondere en vanaf donderdag 7 juli konden de fans hun hart dan ook ophalen. Vier dagen achtereen stonden de rivalen tegenover elkaar, maar de serie dreigde voor de Red Sox uit te lopen op een drama. De ploeg die in juni nog zo goed presteerde, ging kopje onder in de eerste twee wedstrijden. Op vrijdag 8 juli tekende Xander Bogaerts middels een productieve out nog wel voor een RBI, maar die run was slechts een heel klein doekje voor het bloeden in dit met 5-12 verloren duel. Met 0-for-7 kon de kortestop in deze twee wedstrijden niet overtuigen.
Op zaterdag en zondag lukte dit beter. Met 4 hits in 10 AB’s tilde Bogaerts zijn slaggemiddelde weer omhoog en in beide wedstrijden was hij goed voor één run. De dadendrang van onze landgenoot werkte aanstekelijk. Na nederlagen in de eerste twee duels wisten de Red Sox de serie gelijk te trekken met zeges op zaterdag (6-5 in 10 innings) en zondag (11-6).
X-MAN RIJGT HITS AANEEN
Het slaggemiddelde van Xander Bogaerts behoorde lange tijd tot de absolute top in de MLB. In juli zakte dit weg naar .306, maar dankzij de 4 hits tegen New York klom het op naar .311. Tijdens de serie tegen de Tampa Bay Rays, die startte op maandag 11 juli, bewees de infielder dat die hits geen toeval waren. In Florida was Bogaerts 6-for-14 in de vier wedstrijden en 3 van die 6 hits waren doubles. Xander Bogaerts sloeg in de eerste en de vierde wedstrijd een run binnen en zou zelf 3 runs scoren in deze serie. Al dit geweld hielp de Red Sox echter niet aan ook maar één overwinning. Vier keer op rij werd verloren en dat kwam in de strijd om de wildcards bijzonder slecht uit.
Na de sweep in Florida hoopten de Red Sox voor de ASG nog één keer te vlammen. Dit was gemakkelijker gezegd dan gedaan, want de laatste serie van de eerste seizoenshelft moest worden afgewerkt in de Bronx. Daar begon het op vrijdag 15 juli uitstekend voor Bogaerts en de zijnen. Voor de derde wedstrijd op rij kwam de kortestop zelf tot 2 hits en daarbij scoorde hij in de elfde inning de winnende run vanaf het derde honk na een wild pitch van Michael King. Deze zwaarbevochten 5-4 overwinning kon niet op een beter moment komen.
Die nederlaag schudde de Yankees wakker, want in de twee wedstrijden daarna werd Boston volledig van het veld geblazen. Na 12 hits in zijn voorgaande 7 wedstrijden kwam Bogaerts op 16 juli (1-14) en 17 juli (2-13) niet verder dan 1 hit in 5 at-bats. In beide gevallen haalde hij het einde van de wedstrijd niet. De Red Sox begonnen zo met een slecht gevoel aan hun korte pauze, maar die uitslagen tegen de Yankees vielen in het niet bij wat hen direct na de ASG zou overkomen.
HISTORISCH…
Op vrijdag 22 juli pakten de Red Sox de draad weer op. Dat was althans de bedoeling. Op het eigen Fenway Park ontvingen zij de Toronto Blue Jays, maar de trouwe aanhang kon voor de eerste pitch niet vermoeden dat zij een historische wedstrijd te zien kregen. Zij zagen hun favoriete team met maar liefst 28-5 verliezen. Een record voor zowel de Blue Jays als de Red Sox.
Bijna 100 jaar geleden scoorde Cleveland eens 27 runs tegen de Red Sox, maar dit record is nu uit de boeken. Logischerwijs zag ook Fenway Park, toch al bijna 8750 wedstrijd de thuishaven, nooit eerder een bezoekend team zoveel runs produceren. Deed Bogaerts nog iets in deze slachtpartij? Nee, de kortestop werd drie keer met drie slag terug naar de dug-out gestuurd.
VRIJE VAL
The only way is up, maar dat was in dit geval slechts gedeeltelijk waar. Boston incasseerde 55 runs in hun laatste drie wedstrijden, dus viel de 4-1 nederlaag op zaterdag 23 juli alleszins mee. Xander Bogaerts bereikte twee keer de honken. Hij opende met een single en sloot af met een HBP.
Afgelopen zondag opende de kortestop (1-for-4) met een RBI-single waarop Jarren Duran kon scoren. Zijn 38e RBI was wederom de bekende druppel op een gloeiende plaat, want Toronto nam met een 8-4 overwinning afscheid van Fenway. Ze trakteerden Boston daarmee op de vijfde achtereenvolgende nederlaag en de negende in de laatste tien wedstrijden.
AAN DE HAND VAN BOGEY
Die vrije val zorgt ervoor dat de Red Sox onderaan de AL East bungelen. De Blue Jays hebben ze niet meer binnen handbereik en een wildcard wordt, met enig gevoel voor understatement, lastig in de huidige vorm. Tegen de Cleveland Guardians werd er deze week zowaar weer eens gewonnen. De serie van vier wedstrijden werd gelijk verdeeld. Xander Bogaerts was met name in de tweede wedstrijd (3-for-4 met 2 doubles, een run en 1 RBI) en de vierde goed op dreef. Waar hij zijn ploeg op 26 juli niet aan de zege (3-8 nederlaag) kon helpen, lukte dit op 28 juli wel.
In de zesde inning kwam onze landgenoot donderdag door met een 3-run homerun. Het was “pas” zijn achtste van dit seizoen, maar wel een heel belangrijke. Die klap maakte namelijk het verschil in dit door Boston met 4-2 gewonnen duel. Zijn aantal RBIs tilde de kortestop naar 42. Daarnaast was hij erg bedrijvig op de honken getuige zijn twee stolen bases. Bogaerts is inmiddels bezig aan een 6-game hitting streak en heeft een slaggemiddelde van .318.
Didi Gregorius heeft wel eens een betere eerste seizoenshelft gehad. Een blessure aan zijn linkerknie hield hem een maand aan de kant en diezelfde knie speelde hem aan het begin van deze maand opnieuw parten. Het is de vraag in hoeverre de Amsterdammer pijnvrij was in de wedstrijden die hij wél speelde. Didi Gregorius was in zijn tijd bij de Yankees doorgaans wel goed voor minimaal 20 homeruns, maar halverwege deze jaargang is het nog altijd wachten op de eerste. Voor de ASG had hij tegen St. Louis, Toronto en Miami nog kans om van die hatelijke nul te komen.
De Philadelphia Phillies staan meer bekend om hun aanvallende kwaliteiten dan hun verdedigende, maar tegen de St. Louis Cardinals draaiden ze de rollen om. In het weekend van 8 juli noteerden Didi Gregorius en consorten back-to-back shutouts waarbij de Cardinals met respectievelijk 2-0 en 1-0 werden verslagen. Alleen op vrijdag 8 juli kreeg Gregorius zijn knuppel tegen de bal voor een single. Hij deed dit in de negende inning en met het tweede honk bezet. Mickey Moniak kon daardoor opschuiven naar het derde honk en even later de winnende run binnenlopen na een sac fly van Alex Bohm.
WISSELEND SUCCES
Meer dan die ene, toch niet onbelangrijke, hit zat er voor de Amsterdammer niet in. Didi Gregorius kwam in de derde ontmoeting slechts één keer aan slag, maar ook in de vierde wist hij geen potten te breken. Met 1-for-11 vertrok de kortestop uit St. Louis en deze serie werd eerlijk over de twee teams verdeeld. Nadat Philadelphia de eerste twee won, harkten de Cardinals de volgende twee binnen.
Op 12 en 13 juli speelden de Phillies twee wedstrijden in Toronto, maar zonder veel succes. De Blue Jays waren twee keer te sterk, waardoor Philadelphia vier nederlagen op rij leed. Gregorius maakte zeven keer de gang naar het slagperk in dit tweeluik en wist alleen in de negende inning van de eerste wedstrijd een hit te noteren. Met een slaggemiddelde van .252 begon hij aan deze road trip en met nog drie wedstrijden in Miami voor de boeg was dit nu gedaald naar .236.
Om het zicht op een wildcard niet te verliezen, hadden de Phillies in Florida overwinningen nodig. Mede dankzij Didi Gregorius kwamen die er ook. Drie stuks om precies te zijn. De wedstrijd van zaterdag 16 juli werd die van onze landgenoot. Zijn ploeg versloeg de Marlins met 10-0 en Gregorius sloeg 4 runs over de thuisplaat. Met de honken bezet was zijn single in de zesde inning goed voor 2 runs en daardoor een 5-0 voorsprong.
EINDELIJK!!!
Voor Gregorius zat er echter nog meer in het vat. In de achtste inning, bij een 7-0 voorsprong, was daar dan eindelijk zijn eerste homerun in 2022. De kortestop nam Alec Bohm mee over de thuisplaat en bracht de stand op 9-0. Deze hits waren overigens de enige die Gregorius in deze serie wist te slaan. De infielder was 2-for-10 dit laatste weekend voor de break.
Helaas kon Gregorius zijn productieve avond in Miami na de ASG geen vervolg geven. In het weekend van 22 juli gingen de Phillies thuis tegen de Cubs drie keer de bietenbrug op. Gregorius kwam alleen in het duel van zaterdag tot een hit. Zijn single in de vijfde inning kon een nederlaag echter niet voorkomen. Opmerkelijk was wel dat de ploeg die in Miami slechts één run incasseerde tegen de Cubs maar liefst 25 runs moest toestaan.
REVANCHE
In de eerste week van de tweede seizoenshelft lijken de Phillies een eigentijdse versie van Dr. Jekyll en Mr. Hyde. Tegen de bepaald niet fameuze Cubs lukte niet veel, maar tegen de veel sterker geachte Braves legden Gregorius en de zijnen dan weer beslag op de serie. In de met 6-4 gewonnen eerste wedstrijd kwam Sir Didi niet in actie, maar in de twee overige duels wel.
Aanvallend speelde de kortestop echter niet veel klaar, al mocht hij met een sacrifice fly in de derde wedstrijd nog wel een RBI aan zijn totaal toevoegen. Na de ASG noteerde Gregorius slechts 1 hit in 18 AB’s waardoor zijn slaggemiddelde is gezakt naar .218. Aan het begin van deze maand stond dit nog op .255.
Een onregelmatige hartslag hield Kenley Jansen zo’n twee weken aan de kant, maar op woensdag 13 juli maakte de closer zijn rentree. In de weken die Jansen miste, waren zijn Atlanta Braves steeds wat dichter bij de divisieleider uit New York gekomen. Diezelfde Mets waren ook nog eens de eerste tegenstander die Jansen tegenover zich kreeg.
Op het moment dat Kenley Jansen even pas op de plaats moest maken, had hij de top van de berg wat aantal saves betreft in zicht. Na zijn terugkeer werd dat uitzicht niet minder. Na een moeizame start was de wereldkampioen op indrukwekkende wijze in gang geschoten en dit betekende voor Kenley Jansen veel saves. Of in elk geval kansen daarop.
Op 16 juli kreeg Jansen de kans om weer wat ritme op te doen. De New York Mets hadden al een 7-1 voorsprong toen Kenley Jansen in de achtste inning de gang naar de heuvel maakte. Hij werkte een foutloze inning af en had 9 pitches nodig voor de drie benodigde nullen. Helaas voor Jansen en de Braves ging niet alleen dit duel, maar ook de serie verloren.
RITME SNEL TE PAKKEN
Nog voor de ASG kreeg Jansen zijn kans om zijn aantal saves wat op te vijzelen. Op bezoek in Washington wonnen de Braves drie van de vier wedstrijden tegen de Nationals. Het eerste duel werd een krappe 5-4 zege en voordat Jansen zijn 21e save mocht bijschrijven, moest hij eerste zijn vierde homerun van dit seizoen toestaan. Met niemand op de honken kon hij de klap van Maikel Franco lijden, maar de closer had wel 24 pitches nodig om de uiteindelijke overwinning veilig te stellen. Twee dagen later ging het al veel eenvoudiger. Slechts 10 ballen had Jansen nodig om de 6-3 overwinning over de streep te trekken en zijn 22e save te noteren.
Na de ASG begonnen de Braves met twee eenvoudige overwinningen op de LA Angels. Een hoofdrol voor Jansen zat er dus niet in en dat gold evenmin voor de derde ontmoeting. Nu waren het de Halos die korte metten maakten met de wereldkampioen en mocht Jansen even opdraven in de achtste inning. Bij een 8-1 achterstand was er voor Jansen geen eer te behalen. Hij stond 2 hits en één ER toe en zag zijn ERA oplopen naar 3.68.
In Philadelphia verging het de Braves deze week ook niet zoals gewenst. Zij waren de Mets tot op één wedstrijd genaderd, maar moesten in deze serie twee van de drie duels aan de Phillies laten. Bij die ene zege, afgelopen dinsdag, moest Jansen er onverwachts nog aan te pas komen. Met Will Smith op de heuvel werd het manager Brian Snitker net iets te spannend. Smith zag een 6-1 voorsprong slinken naar 6-3 en het was aan Jansen om de rotzooi op te ruimen. De closer stelde zijn team gerust en had 12 pitches nodig voor de twee noodzakelijke nullen. Zijn 23e save hielp zijn ERA naar 3.62.
Het laatste beeld dat we van Jurickson Profar hadden in de Dutch Watch was die akelige botsing met teamgenoot C.J. Abrams. De San Diego Padres zetten hun Nederlandse outfielder met een hersenschudding op de IL. In dit soort gevallen betekent dan dat spelers minimaal 7 dagen aan de kant staan. Gevreesd werd echter voor een veel zwaardere blessure. Profar zou ook problemen met zijn nek hebben. Gelukkig voor de international viel het uiteindelijk allemaal mee. Al op 15 juli werd hij van de IL gehaald en nog diezelfde dag maakte hij zijn rentree in de line-up.
PROFAR ALS MEDICIJN
Zijn terugkeer kon Profar niet opluisteren met een hit, maar hij kwam wel twee keer op de honken terecht. In de tweede en vierde inning kreeg Profar vier wijd, maar voor de Arizona Diamondbacks bleef dat zonder gevolgen. Met Jurickson Profar terug in de ploeg boekten de Padres echter wel hun eerste overwinning (5-3) na drie opeenvolgende nederlagen.
De rentree van onze landgenoot deed wonderen, want op 16 juli werden de Diamondbacks opnieuw verslagen. Profar kwam al in de eerste inning door met een single, maar zou niet scoren. San Diego liet de 5-3 in de eerste wedstrijd volgen door een 4-3 zege in de tweede. Op zondag 17 juli mocht Profar zijn 21e double bijschrijven. Zijn 1-for-4 kon een 1-3 nederlaag dit keer niet voorkomen.
De tweede seizoenshelft begon voor de Friars met een road trip die begon in New York. In twee van de drie wedstrijden tegen de sterke Mets bleken de Padres te sterk. Profar was in de eerste twee wedstrijden goed voor een hit en in de tweede ontmoeting volgde ook nog eens een cruciale run. Op 23 juli werd NY met 2-1 verslagen. In de zesde inning kwam de outfielder door met een single. Met al twee out timmerde Manny Machado de bal het park uit voor de achteraf beslissende 2-run homerun. Het laatste duel werd, ondanks een run van Profar, door de thuisploeg met 8-5 gewonnen.
LONG BALL WERKT NOG
De oh zo ambitieuze Padres zagen de achterstand op de Dodgers in de divisie steeds verder oplopen. Te vaak verliest San Diego van teams die op papier (veel) minder zijn en deze week kregen we daar weer een mooi voorbeeld van. Twee van de drie wedstrijden in Detroit gingen verloren voor Profar en de zijnen. En dat terwijl de outfielder maandag nog zo sterk aan deze serie begon. Jurickson Profar was 2-for-3 met een homerun in de derde inning. Het was voor hem zijn eerste sinds 16 juni en de negende van dit seizoen. Daarvan sloeg hij er vijf in de eerste maand van deze jaargang.
Met 4 hits in 11 AB’s had onze landgenoot het wel naar zijn zin in Motown. In zowel de eerste (die homerun) als de derde ontmoeting mocht Profar een RBI aan zijn totaal toevoegen, waardoor dat aantal nu op 40 staat. Veel mensen waren verbaasd dat Jurickson Profar slechts een week miste na zijn akelige botsing, maar de Oranje-international lijkt goed hersteld. Zijn slaggemiddelde heeft er niet onder geleden en Profar mocht inmiddels ook weer 2 RBIs en een homerun bijschrijven.
Op deze plaats is al veel geschreven over de matige prestaties van Jonathan Schoop in de eerste drie maanden van dit seizoen. Aan het einde van de maand juni gaf het slaggemiddelde van de infielder slechts .190 aan en voor een speler van zijn kaliber is dat wel erg mager. Vorig jaar schoot de international in gang toen de kalender juni aangaf. In 2022 moest Schoop nog een maandje langer geduld hebben. De laatste keer dat wij over hem berichtten stond zijn slaggemiddelde op .209 en was Schoop bezig aan een bescheiden hitting streak van vier wedstrijden.
ON THE ROAD AGAIN…
Vanaf donderdag 7 juli speelden Schoop en zijn Detroit Tigers vier wedstrijden tegen de Chicago White Sox. In The Windy City tilde onze landgenoot zijn hitting streak naar acht wedstrijden. Jonathan Schoop kwam namelijk in elk van de wedstrijden tot een hit en scoorde op vrijdag 8 juli een belangrijke run.
Met al twee nullen op het bord kwam Schoop in de zevende inning, met een 2-2 stand, door met een single. Jeimer Candelario sloeg zijn infielder over de thuisplaat voor een 3-2 voorsprong. Detroit won dit duel uiteindelijk met 7-5. De eerste hadden ze met 2-1 gewonnen. Helaas voor de Tigers werd deze serie verdeeld over de twee teams, want Chicago legde beslag op de derde en vierde wedstrijd.
Op maandag 11 juli begonnen de Tigers aan een serie van vier tegen de Kansas City Royals. Drie van de vier wedstrijden gingen naar de Royals, maar voor Schoop was er wel degelijk succes. Nadat hij de eerste wedstrijd van de doubleheader op 11 juli niet in actie kwam, bleef hij zijn hitting streak maar uitbreiden. In de derde ontmoeting was Schoop goed voor een double, 2 hits en een RBI. Met name dat laatste was wel bijzonder, want ondanks dat hij aardig aan zijn slaggemiddelde had gewerkt, was Schoop met al zijn hits nauwelijks productief. Zijn laatste RBI dateerde namelijk van 4 juli, acht wedstrijden geleden. Mede dankzij zijn RBI en 2 runs wonnen de Tigers dat duel met 7-5.
EINDE VAN DE STREAK
Voor Detroit was de road trip pas halverwege na het bezoek aan Kansas City. De volgende stop was in Cleveland en ook in de eerste wedstrijd tegen de Guardians kwam Jonathan Schoop door met een single. Dankzij die tik in de vijfde inning kwam zijn streak op twaalf wedstrijden te staan. Zijn slaggemiddelde steeg in die periode van .191 naar .217. Je voelt ‘m waarschijnlijk al aankomen, want op 15 juli eindigde de streak van Schoop. In de met 6-5 verloren wedstrijd scoorde hij na een fielder’s choice nog wel een run, maar tot een hit kwam hij niet. De Tigers verloren overigens al hun drie wedstrijden in Cleveland.
Tijdens de break mochten de Tigers thuis even op adem komen, maar direct daarna werd de road trip afgesloten met een doubleheader tegen de Oakland A’s. Deze werd afgewerkt op 21 juli en met name in deel 1 deed Schoop het niet onverdienstelijk. De infielder was 1-for-4 in zijn officiële AB’s, maar sloeg wel 2 runs binnen. Eric Haase kon scoren na zijn RBI-double in de achtste inning en een inning later bepaalde Schoop met een sac fly de eindstand op 7-2 in het voordeel van Detroit. Met deze 2 RBIs verdubbelde Jonathan Schoop zijn aantal in juli en bracht hij zijn totaal op 25.
Deel 2 van die doubleheader was minder succesvol. Schoop tekende weliswaar voor een hit, maar daar stonden ook 3 K’s tegenover. Met een 0-5 nederlaag werd deze enorme road trip afgesloten, maar eenmaal thuis in Comerica Park ging het tegen de Minnesota Twins niet veel beter. Een tweeluik werd afgesloten met twee nederlagen. Door zijn 0-for-7 in deze serie zag Schoop zijn slaggemiddelde dalen naar .209.
REUZENDODER…?
Bij Jurickson Profar meldden we de uitkomst van de serie tussen de Tigers en Padres al. Detroit verloor de laatste tijd vaak en ruim, maar zette in deze serie de Padres aardig voor schut. Jonathan Schoop was in dit drieluik goed voor 2 runs. De eerste scoorde hij in de met 12-4 gewonnen eerste wedstrijd op 25 juli. Zijn tweede run was veel belangrijker.
In de series finale keek Detroit woensdag tegen een 3-2 achterstand aan toen Jeimer Candelario (double) en Jonathan Schoop (single) de honken bereikten in de negende inning. Een double van Victor Reyes was vervolgens genoeg om de fans én de Tigers tevreden naar huis te sturen. Schoop was 3-for-11 in deze serie en hield zijn slaggemiddelde stabiel op .211.
Na een teleurstellend seizoen in Minneapolis wilde Andrelton Simmons zijn carriere weer op de rit krijgen in Chicago. Nu we halverwege zijn, kunnen we de conclusie trekken dat dit niet is gelukt. In tegendeel zelfs. De viervoudig winnaar van een Gold Glove begon het seizoen op de IL met een blessure aan zijn rechterschouder en dit gewricht speelde hem de laatste weken opnieuw parten. Ruim een week voor de ASG zetten de Cubs hem op de IL en daardoor miste Simmons de series tegen de Orioles, Mets en Phillies.
GEDULD BELOOND
Op 6 juli, in zijn 32e wedstrijd van het seizoen, kwam Simmons tegen de Brewers door met zijn eerste XBH van 2022. Zijn Cubs wonnen dat duel met 2-1. Wat volgde was een serie tegen de LA Dodgers. Het betrof een serie van vier wedstrijden, maar Simmons maakte alleen in de eerste en vierde zijn opwachting. De kortestop kreeg vier officiële AB’s achter zijn naam, maar bleef verstoken van een hit. Zijn slaggemiddelde daalde daardoor naar .173 en daar zou het enige tijd op blijven staan.
De Cubs werden zeker niet van het veld geslagen tegen LA, maar verloren vier keer op rij. Drie keer met een verschil van 2 runs en één keer met het kleinst mogelijke verschil. Na deze serie belandde Simmons wederom op de IL. Opnieuw dus met een blessure aan zijn rechterschouder. Vanaf de zijlijn zag Simba zijn team twee keer verliezen van de Baltimore Orioles en vervolgens drie keer op rij van de Mets. Na negen nederlagen op rij wonnen de Cubs op 17 juli hun laatste duel voor de ASG. Zonder Simmons werden de Mets met 3-2 verslagen.
VEEL VRAAGTEKENS
De Oranje-international is inmiddels op de weg terug, maar of we hem direct terugzien in de majors is de vraag. Voor manager David Ross was Simmons al geen zekerheidje in de line-up en zijn fysieke ongemakken maken het er voor de infielder niet beter op. Andrelton Simmons zal zich waarschijnlijk eerst in de minors mogen melden en vanaf daar zijn weg omhoog werken.
Zijn tweede matige seizoen op rij én zijn fysieke problemen komen ook voor de lange termijn bijzonder ongelegen. Simmons tekende een contract voor één seizoen in Chicago en zal de Cubs of een andere club in de MLB ervan moeten overtuigen dat hij nog steeds van waarde kan zijn.
SportAmerika en de KNBSB zijn een mediapartnership aangegaan. Als onderdeel daarvan deelt Honkbalsoftbal.nl wekelijks de SportAmerika Pro Update en zullen we in de toekomst nog meer content tussen onze sites delen. Voor al het laatste nieuws over Major League Baseball kijk je op www.sportamerika.nl.De mooiste highlights van de Kingdom sterren zie je vanaf dit seizoen op www.honkbalsoftbal.tv.
We zijn weer een weekje verder na het vuurwerk op Opening Day van de Free Agency Market. Desondanks werden er de voorbije week weer een hoop interessante trades en moves gedaan door de diverse franchises. Zo verruilden John Marino, Jeff Petry en Nino Niederreiter van franchise. De grote blockbuster kwam echter afgelopen nacht tot stand. Matthew Tkachuk verruilt het hoge noorden Calgary voor het diepe zuiden Florida. Lees er hieronder alles over in een nieuwe Offseason Update.
TRADE TRACKER
BLOCKBUSTER TRADE MATTHEW TKACHUK NAAR FLORIDA PANTHERS
De kogel is door de kerk. Matthew Tkachuk en Calgary Flames hebben definitief het huwelijk ontbonden. Waar de voorbije dagen dit nieuws al in de wandelgangen doorsijpelde naar de media, bleef nieuwe de bestemming voor Tkachuk nog onbekend.
Vannacht kwam er witte rook uit de schoorstenen van de Scotiabank Saddledome. In ruil voor Jonathan Huberdeau, Cole Schwindt, MacKenzie Weegar en een 2025 first-round pick verkast de ster van Calgary naar Florida Panthers — samen met een fourth-rounder in 2025 –. In navolging op deze trade ondertekende Tkachuk een vernieuwd, achtjarig (monster)contract ter waarde van $76 miljoen dollar — $9.5 miljoen average annual value –.
De 24-jarige Tkachuk werd in 2016 als zesde overall door de Flames gedraft en speelde tot dusverre 443 wedstrijden in de NHL. Afgelopen seizoen gingen zijn statistieken door het dak met een totaal van 104 punten (42 goals, 62 assists) in 82 wedstrijden. In het postseason noteerde MT 12 punten, met onder meer een hattrick in Game 1 van de ’Battle of Alberta’.
Van het pakketje spelers en picks wat een enkeltje Florida – Calgary boekte, is zonder discussie Jonathan Huberdeau de eyecatcher. De third overall van de 2011 Entry Draft behaalde afgelopen seizoen eveneens een aantal persoonlijke records.
Met een totaal van 115 punten (30 goals, 85 assists) in 80 wedstrijden leidde hij de NHL in het aantal assists. Bovendien won hij met de Panthers voor het eerst in de historie de Presidents Trophy en eindigde hij achter Connor McDavid als tweede in de race om de Art Ross Trophy. In Calgary dient hij zijn huidige, eenjarige contract uit — $5.9 miljoen cap hit —.
Na het vertrek van Johnny Gaudreau is het de tweede bittere pil die de fans in Calgary moeten slikken. Johnny Hockey verkaste vorige week voor zeven jaar naar Columbus Blue Jackets.
We have acquired Matthew Tkachuk and a conditional fourth-round draft pick from Calgary in exchange for Jonathan Huberdeau, MacKenzie Weegar, prospect Cole Schwindt and Florida’s lottery-protected first-round selection in the 2025 draft.
GMTom Fitzgerald heeft de laatste twee weken al geregeld van zich doen spreken. Vooral tijdens de voorbije NHL Entry Draft verbaasde hij vriend en vijand door Slowaak Simon Nemec als tweede overall te draften. Daarnaast streken goalie Vitek Vanecek en Ondrej Palat reeds in New Jersey neer.
Wat er volgens Fitzgerald nog aan ontbrak in New Jersey, is een ervaren blue-liner. De voorbije week willigde hij met de komst van John Marino vrijwel direct die wens in. In ruil voor een 2023 third-round pick en Ty Smith, strijkt de blue-liner vanuit Pittsburgh neer. De 25-jarige Marino had nog een vijfjarige deal bij de Penguins — $4.4 miljoen dollar cap hit — en geeft de Devils de gewenste kwaliteit aan de rechterkant van de blue-line. In New Jersey treft Marino tevens zijn voormalig partner op Harvard University, Reilly Walsh.
Voormalig first-round pick Ty Smith bewandeld de omgekeerde weg. De 22-jarige blue-liner had het voorbije seizoen een dip en hoopt met de ervaren rotten in Pittsburgh zijn potentieel volledig te gaan benutten.
TRADE ALERT 🚨
The Penguins have acquired Ty Smith (@_tysmith_24) and a 2023 third-round pick from the Devils in exchange for John Marino.
Nashville Predators heeft zich kort na het verlengen van het contract van Filip Forsberg en de trade met Ryan McDonough andermaal geroerd op de markt. Met de komst van Nino Niederreiter wordt de aanvalslinie in Tennessee dieper en dieper. De forward tekende een tweejarig contract ter waarde van $8 miljoen dollar en komt over van Metropolitan Division winnaar Carolina Hurricanes.
De 29-jarige Niederreiter noteerde afgelopen seizoen 44 punten in 75 wedstrijden en eindigde met 24 goals als derde in de goalranking van de Canes. Voor zijn komst naar Carolina speelde de fifth overall van 2010 voor onder meer New York Islanders en Minnesota Wild. In Nashville treft NN onder meer landgenoot en captain Roman Josi en oud Portland Winterhawks ploeggenoot Ryan Johansen.
In Carolina zal de Zwitser voor altijd verbonden blijven aan de winnende goal in 2019, die de Canes voor het eerst in meer dan een decennium aan een play-off plaats hielpen.
Nino Niederreiter scored one of the biggest, most emotional goals in Hurricanes franchise history: the dagger in the win that clinched them a playoff spot for the first time in a decade in 2019. I'm sure that created a lifelong memory for everyone in the building that night. pic.twitter.com/lJDyu5Lpmg
Montreal Canadiens liet zich de voorbije week andermaal horen. Blue-liner Jeff Petry en forward Ryan Poehling verruilen de Canadiens voor een avontuur in Pittsburgh. De omgekeerde weg wordt bewandeld door Mike Matheson en een 2023 fourth-round pick. De ervaren blue-liner tekent voor drie jaar — $6.25 miljoen cap hit —.
In totaal kwam Petry reeds tot 803 wedstrijden in de NHL, verdeeld over de Canadiens en Edmonton Oilers. De overstap van de 34-jarige Petry komt niet geheel uit de lucht vallen. Afgelopen november diende hij al een trade verzoek in bij het Front Office, daar hij niet op één lijn lag met Dominique Ducharme. Nadat Martin St. Louis het stokje overnam, bleef de wens van de Amerikaan overeind staan.
OLIVER BJORKSTRAND NAAR SEATTLE KRAKEN
Deen Oliver Bjorkstrand sluit het boek Columbus Blue Jackets. Vrijdagavond werd bekend gemaakt dat de forward — samen met een derde en vierde ronde pick in de 2023 Draft — van Columbus naar Seattle verkast.
De 27-jarige Bjorkstrand behaalde afgelopen seizoen met 57 punten (28G, 29A) in 80 wedstrijden het beste aantal uit zijn loopbaan. In Columbus stond de forward nog vier jaar op de loonlijst — $5.4 average annual value —.
Gedraft in de derde ronde van de 2013 Draft, speelde Bjorkstrand tot dusverre 413 wedstrijden in de NHL, waarin de forward goed was voor 246 punten (117 goals en 129 assists). Na de komst van Johnny Gaudreau en de contractverlenging voor Patrik Laine is het traden van Bjorkstrand een logische vervolgstap.
CONTRACTVERLENGINGEN
PATRIK LAINE BLIJFT VIER JAAR LANGER IN COLUMBUS
Columbus Blue Jackets en Patrik Laine hebben overeenstemming bereikt over een vernieuwd, vierjarig contract. De winger strijkt de komende vier jaar $34.8 miljoen dollar op — $8.7 miljoen dollar average annual value —.
De Finse superster kwam in januari 2021 samen met Jack Roslovic over vanuit Winnipeg. De omgekeerde weg werd zoals bekend door Pierre-Luc Dubois en de 2022 third-round pick bewandeld. Afgelopen seizoen noteerde de Fin 56 punten (26G, 30A) in 56 wedstrijden.
Na de komst van Johnny Gaudreau is het de tweede grote slag die de Blue Jackets slaan.
NEWS: #CBJ have signed winger Patrik Laine to a four-year contract through the 2025-26 season.https://t.co/dt0m7sbtzJ
— CBJ Public Relations (@BlueJacketsPR) July 22, 2022
PIERRE LUC DUBOIS JAAR LANGER JETS
Speaking of the devil. In navolging op Patrik Laine — betrokken in dezelfde trade —, blijft ook Pierre-Luc Dubois een jaar langer op de loonlijst van zijn huidige werkgever staan. De 24-jarige forward werd op 13 juli jongstleden een RFA en werd al veelvuldig met een aantal geïnteresseerde franchises in verband gebracht.
Desondanks tekende Dubois een eenjarig contract ter waarde van $6 miljoen dollar. Het ligt in de lijn der verwachting dat de forward als een trade chip gebruikt gaat worden.
Het voorbije seizoen noteerde Dubois 60 punten (28G, 32A) in 82 wedstrijden. De third overalll van 2016 was hiermee een van de smaakmakers in Winnipeg.
KAAPO KAHKONEN TWEE JAAR LANGER SHARKS
Afgelopen maandag kondigde nieuwbakken GMMike Grier aan, dat het RFAKaapo Kahkonen tot een tweejarig contract heeft verleidt. De komende twee jaar strijkt de Fin gemiddeld $2.75 miljoen dollar op, wat hem op jaarbasis de duurste goalie van de franchise maakt.
Tijdens de voorbije Trade Deadline kwam de 25-jarige goalie over vanuit Minnesota Wild, in ruil voor blue-liner Jacob Middleton. In totaal trok hij het resterende seizoen nog elf keer het Sharks-tenue aan, die hem een 2-6-1 record, .916 sv% en een 2.86 GAA opleverde.
In 2014 werd de Fin in de vierde ronde van de Draft door de Wild opgepikt en kwam daarvoor in de Finse Liiga uit voor Lukko Rauma. Tijdens het WJC in 2016 hielp hij de Finnen aan de gouden medaille, door alle vier de wedstrijden een win achter zijn naam te noteren.
KASPERI KAPANEN BLIJFT PENGUIN
Pittsburgh Penguins heeft een drukke week achter de boeg. Naast de komst van onder meer Jeff Petry, bindt het ook Kasperi Kapanen twee jaar langer aan zich. De komende twee jaar schrijft de Fin $6.4 miljoen dollar op zijn bankrekening bij.
De 25-jarige forward werd in 2014 in de eerste ronde van de Entry Draft door de Penguins opgepikt, om vervolgens in de Phil Kessel trade naar Toronto Maple Leafs te verkassen. Afgelopen seizoen noteerde de Fin 32 punten in 39 wedstrijden en staat de totale teller op 152 punten in de NHL.
The Penguins have re-signed Kasperi Kapanen to a two-year contract. The deal will kick in at the beginning of the 2022.23 season and runs through the 2023.24, carrying an average annual value of $3.2 million. More: https://t.co/eDACkn0sxcpic.twitter.com/SWA3ZqNnYQ
Afgelopen nacht vond de MLB Draft plaats. Picks 1-10 bespraken we eerder al, net als selecties 11-20. We eindigen de bespreking van de eerste ronde met draftplekken 21-30.
#21 SEATTLE MARINERS: COLE YOUNG (SS)
Cole Young is zo’n speler die niets geweldig doet, maar ook niets slecht. Prima verdedigende kortestop, goede arm, erg goede hitter (lefty) en een bovengemiddelde honkloper: het is een erg afgerond pakketje. De upside is misschien niet zo hoog als bij andere spelers in deze draftregio, maar Young heeft wel een hoge ‘vloer’, wat hem een interessante, veilige highschool pick maakt voor de Mariners.
#22 ST. LOUIS CARDINALS: COOPER HJERPE (LHP)
Reid Detmers 2.0. Einde tekst. Iets uitgebreider: lefty met gemiddelde stuff, prima controle over zijn worpen, megaveel strikeouts voor wat hij gooit, aparte wind-up en extreem constant. Hjerpe brak in 2022 gigantisch door en profiteert daar nu van door als 22e naar de Cardinals te gaan.
#23 TORONTO BLUE JAYS: BRANDON BARRIERA (LHP)
Misschien wel de beste linkshandige werper in deze hele draft. Brandon Barriera is enorm gepolijst voor een highschooler, gooit hard (96ish mph) en heeft meerdere uitstekende pitches tot zijn beschikking. Met ruimte om te groeien en geen noodzaak bij de Jays om hem direct in het diepe te gooien, is Barrera’s ontwikkeling er eentje om te volgen. Aan zelfvertrouwen echter geen gebrek voor de lefty.
LHP Brandon Barriera, on being picked No. 23 by Toronto: "Looking at those other 22 teams behind me, they're going to regret this."
Weinig mensen hadden Mikey Romero in de eerste ronde ingeschaald, maar er valt iets te zeggen voor de kortestop uit Californië. Afkomstig van dezelfde High School als Gerrit Cole. De linkshandige contact-hitter is een defensive-first infielder, wiens power een vraagteken is. Als de Red Sox hem een homerun-swing kunnen aanleren, is hij een intrigerende prospect.
#25 NEW YORK YANKEES: SPENCER JONES (OF)
Tussen al het highschool-geweld in, kozen de Yankees voor een college-outfielder. De Vanderbilt Commodore werd al langere tijd aan de Yankees gekoppeld, mede door de vergelijkingen die getrokken werden met die twee andere grote sluggers van New York, Stanton en Judge. Jones is een lefty versie van de twee, of kan in elk geval uitgroeien tot precies dat.
#26 CHICAGO WHITE SOX: NOAH SCHULTZ (LHP)
Eén van de grotere verrassingen van de eerste rond was de keuze van de White Sox voor Noah Schultz. De linkshandige highschoolpitcher had een commitment aan Vanderbilt, de universiteit waar vrijwel elke pitcher uitgroeit tot een fenomeen en potentiële top-10 pick (Walker Buehler, Carson Fulmer, David Price, Jack Leiter en Kumar Rocker zijn voorbeelden), dus het vastleggen van Schultz leek een moeilijke opgave. De White Sox overtuigden hem echter en dus zou dit wel eens een steal kunnen zijn.
Noah Schultz tells reporters he's passing up his Vandy commitment to sign with the White Sox.
De boomlange Schultz (2.05m de hoogte in) gooit hard, heeft een driekwarts werpbeweging en beschikt over een vernietigende slider. Mocht dat pakketje bekend klinken (Randy Johnson, Chris Sale?), dan snap je gelijk waarom de White Sox Schultz vanuit hun thuisstaat Illinois hebben opgepikt.
#27 MILWAUKEE BREWERS: ERIC BROWN JR. (SS)
Eric Brown Jr. is de eerste first round pick in de geschiedenis van Coastal Carolina University. Een slimme speler met prima baseball instinct, die voornamelijk op defensief gebied als kortestop er uit springt. Is nog ruw langs de randjes, maar kan uitgroeien tot een solide Major Leaguer.
#28 HOUSTON ASTROS: DREW GILBERT (OF)
De Tennessee Volunteers voerden lange tijd de College Baseball Rankings aan en Drew Gilbert was afgelopen seizoen één van de beste spelers bij dat team. Uitstekende slagman met bovengemiddelde power. Probeert regelmatig op de honken onrust te veroorzaken voor de tegenstander en kan als relief pitcher ook nog verrassend goed uit de hoek komen. Hij lijkt echter gedraft te zijn als outfielder.
Drew Gilbert to the Astros! I just wonder how he’ll handle playing for an organization is pretty universally hated by the baseball world pic.twitter.com/iNriKN8wdi
Als het op high schoolers aankomt, zijn er niet veel in deze draft met ruwere power dan Xavier Isaac. Kan een verborgen juweel blijken, nadat hij een groot gedeelte van het laatste anderhalve seizoen miste door blessures. Eerstehonkspelers zijn niet per definitie logische first-rounders, maar Isaac is qua slagkracht een plek bij de eerste 30 picks waard.
#30 SAN FRANCISCO GIANTS: REGGIE CRAWFORD (LHP/1B)
De enige échte potentiële two-way player in de eerste ronde. Reggie Crawford heeft elite stuff als het op zijn pitching aankomt, maar heeft ontzettend weinig ervaring op de heuvel. Daarnaast onderging hij eerder dit jaar Tommy John surgery, dus pitchen zit er de komende 8-10 maanden niet in. Rob Manfred riep zijn positie om als two-way player, dus de Giants willen hem misschien wel uitproberen als een soort Ohtani-light. High risk, high reward.
De Dodgers hadden geen eersteronde draftpick wegens het overschrijden van de competitive balance tax.
We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze site zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van deze site, gaan we er vanuit dat je ermee instemt.
