Home Blog Pagina 17

NHL Play-Offs 2026: Nikolaj Ehlers laat Caniacs juichen, Carolina trekt stand gelijk

Hans Mulder
-
0
NHL Play-Offs 2026: Nikolaj Ehlers laat Caniacs juichen, Carolina trekt stand gelijk

Een hele luide wake-up call, zo kunnen we de overwinning van Montreal Canadiens in Game 1 van de Eastern Conference Final toch wel noemen. Een hele matige eerste periode werd Carolina Hurricanes fataal en de kampioen van de Metropolitan Division weet inmiddels dat deze Canadiens van andere orde zijn dan Ottawa en Philadelphia uit de eerste twee rondes van dit postseason.

EASTERN CONFERENCE FINALE

(Best-Of-7)

GAME 2: CAROLINA HURRICANES – MONTREAL CANADIENS

Bij Montreal wisten ze dat Carolina Hurricanes na hun nederlaag in Game 1 vol vuur aan Game 2 zouden beginnen. Dat verraste de Canadiens dan ook niet. Zoals te doen gebruikelijk vlogen de Canes er van quitte af aan vol in. Dit bleef ook niet zonder beloning, al kwam die beloning wel wat opmerkelijk tot stand. Na zo’n drie minuten werd een totaal ongevaarlijk schotje van William Carrier dusdanig door Eric Robinson van richting veranderd dat Jakub Dobes kansloos was. Een tegenvaller voor de doorgaans zo betrouwbare Tsjechische sluitpost, maar tegelijkertijd natuurlijk een enorme opsteker voor Carolina.

Die voorsprong kwam de Canes ook toe. Zelf zochten ze vaak de aanval, maar vaak werden de schoten door de Habs in de kiem gesmoord. Diezelfde Habs kwamen zelf nauwelijks aan aanvallen toe. Halverwege de eerste periode hadden ze nog geen enkel officieel shot on goal. Dat veranderde na twaalf minuten. De allereerste doelpoging van de bezoekers verdween direct achter Frederik Andersen in het doel. Josh Anderson, op aangeven van Phillip Danault, was de man die de 1-1 op zijn naam kreeg.

DANISH DYNAMITE

In Tampa Bay weten ze dat Montreal niet veel SOG nodig heeft om wedstrijden te winnen. Immers bleven de Habs daar in Game 7 steken op 9 SOG. Carolina was dus gewaarschuwd. De Canes hadden echter andere zorgen. Zij waren de bovenliggende partij, kregen kansen, maar bliezen de Canadiens ook weer niet volledig van het ijs. Pas richting het einde van de tweede periode wisten de Hurricanes het overwicht eindelijk op het scorebord uit te drukken. Nikolaj Ehlers kreeg de puck door de legguards van Dobes voor de 2-1.

Het spelbeeld veranderde wat in de derde periode. Martin St. Louis zag dat zijn team iets meer naar voren ging. Logisch ook met een achterstand, maar je moet het tegen een sterk team als Carolina ook maar kunnen en durven. Er kwamen ook kansjes voor de Habs. Echter duurde het tot ver in de derde periode voordat één van die kansjes gepromoveerd werd tot goal. Weer was het Josh Anderson die het beslissende zetje gaf voor de 2-2. Een goal die het geloof bij Montreal nog wat meer aanwakkerde en bij Carolina een zaadje van twijfel plantte. Het zal toch niet dat, net als Colorado, ook wij die twee thuiswedstrijden verliezen?

Beide teams konden binnen de reguliere zestig minuten geen beslissing forceren. Er moest een overtime aan te pas komen. Eentje waarin de Canes op eieren moesten lopen, want elk foutje kon fataal zijn. In Carolina konden ze al vrij snel opgelucht ademhalen. De rappe Nikolaj Ehlers ontsnapte na vier minuten aan de defensie. Met een geplaatst schot klopte hij Dobes voor de tweede keer en schonk de Deen zijn Carolina die oh zo belangrijke overwinning in Game 2: 3-2.

UP NEXT

Dankzij Ehlers wisten de Hurricanes te voorkomen dat twee bezoekende teams voor het eerst sinds 1945 de Conference Finals startten met twee overwinningen. Carolina zal zich er echter nog meer dan voorheen van bewust zijn dat ze deze jonge Canadiens heel erg serieus moeten nemen. Bij de Habs waren sterkhouders als Cole Caufield en Juraj Slafkovsky vrijwel onzichtbaar in Game 2 en desondanks lagen er kansen op winst.

In de nacht van maandag op dinsdag (02.00 uur Nederlandse tijd) krijgen de Canadiens voor de ogen van een uitzinnig Bell Centre de kans om de leiding weer te pakken in de Eastern Conference Final. Het is dan wel de vraag hoe fit Lane Hutson is. Het jonge fenomeen leek afgelopen nacht niet okselfris uit de OT te komen.

Tussenstand in de serie: Teams in evenwicht 1-1

Cover photo: James Guillory/Imagn Images

MLB Watch: Tromp maakt rentree, Mets en Nats vermaken

Hans Mulder
-
0
MLB Watch: Tromp maakt rentree, Mets en Nats vermaken

Het Oranje-gehalte neemt weer wat toe in de MLB Watch. Deze week keerde een oude bekende namelijk terug bij de Atlanta Braves. Chad Tromp krijgt daar de kans nu catcher Sean Murphy in de lappenmand zit. Verder hadden Richie Palacios en de Tampa Bay Rays weer een lekkere week, lijkt er iets van licht te komen aan het einde van de tunnel in Boston en blijft het behelpen in Motown…

DUTCH WATCH

ALBIES KLOPT RAFAELA…EN MARLINS

Onze vorige MLB Watch sloten we af met een Ozzie Albies die even moeite had met ’t raken van de bal. Na series tegen LA Dodgers en Chicago Cubs stond de Braves-infielder vier wedstrijden droog. Helaas voor Albies bleef die hitless-streak nog even in stand tijdens het Oranje-onderonsje met Ceddane Rafaele en diens Boston Red Sox. Waar Rafaela tijdens de eerste wedstrijd op vrijdag 15 mei nog 2-for-3 was met een double, daar bleef Ozzie Albies voor de vijfde wedstrijd op rij zonder hit. Dankzij een RBI-double van Mike Yastrzemski in de tiende inning was het echter wel Albies die als laatste lachte dankzij de 3-2 winst.

BAT BLIJFT GROTENDEELS ZWIJGEN

Voor Albies hield de streak daarmee nog niet op. In de tweede ontmoeting moest hij ’t opnieuw zonder hit stellen en dit keer hadden de Braves die wel heel goed kunnen gebruiken. Opnieuw stond er 3-2 op het scorebord, maar dit keer in het voordeel van Rafaela, die in de zevende inning doorkwam met zijn zesde tweehonkslag van dit seizoen. De zogenaamde rubber game op zondag werd een prooi voor Atlanta. Ozzie Albies noteerde in de eerste inning eindelijk weer eens een hit en werd, net als Michael Harris II, door de 3-run homerun van Austin Riley over de thuisplaat geleid. Dit was de enige hit in 5 AB’s voor Albies in een wedstrijd die met 8-1 gewonnen werd. Rafaela kwam ook in de laatste wedstrijd van de serie tot een hit en één keer vier wijd.

Albies en de Braves trokken daarna naar Miami voor een serie van vier met de Marlins. De eerste wedstrijd zullen ze snel willen vergeten. Ozzie Albies was verantwoordelijk voor één van de slechts vier Braves-hits deze maandag en Miami haalde hard uit: 12-0. Wie Atlanta dit seizoen volgt, weet dat de ploeg praktisch geen series verliest. Ook nu kwamen de Braves, mede dankzij een vroege sac fly van Albies, ijzersterk terug in de tweede ontmoeting. De tweedehonkman schonk zijn team al vroeg de leiding met zijn 26e RBI van het seizoen en had zo zijn aandeel in de 8-4 overwinning.

FISH VERSLAGEN

Woensdag verzekerden de Braves zich er alvast van dat ze ook deze serie niet verloren. Albies was 2-for-4 met 2 runs en een RBI. Die laatste kwam in de zesde inning waarin de Braves definitief afstand namen van de Marlins. Van 1-3 werd het die inning, onder meer dankzij een RBI-single van onze landgenoot, 8-1. Een triple, die door een fout van Miami eindigde in een inside-the-park homerun van Dominic Smith, bepaalde de eindstand op 9-1. Dat was ook het aantal runs dat Atlanta in de series finale scoorde. Albies was 1-for-4 met een single, een HBP en een run. De Braves brachten dankzij die drie overwinningen hun record op 35-16 voor het seizoen. Met 33-15 hadden alleen de Rays na donderdag (.688) een hoger winstpercentage dan de .686 van Atlanta.

BOGAERTS EN PADRES GEVEN KOPPOSITIE AF

Wat de San Diego Padres betreft verlieten we jullie vorige week met een 1-7 nederlaag bij Milwaukee. Daarmee kwam een einde aan het eerste deel van de road trip. Het tweede deel speelde zich af helemaal aan de andere kant van de Verenigde Staten. Daar waar de Seattle Mariners op Xander Bogaerts en de zijnen wachtte. Na een wankele start hadden de M’s het wat beter op de rit met drie overwinningen in hun laatste vier wedstrijden. Echter hadden de Friars goede resultaten nodig om gelijke tred te houden met de LA Dodgers in de NL West.

Bogaerts wist in de laatste twee wedstrijden tegen de Brewers geen hit te scoren. Dat veranderde vorige week vrijdag al in zijn eerste at-bat in Seattle. Door singles in de tweede en negende inning was de kortestop 2-for-4 die dag. Het scoren moest hij overlaten aan anderen, maar door de 2-0 zege was dat geen probleem. Met 1-for-4 en een run vond Bogaerts zich zaterdag al in de vierde inning terug op het scoreformulier. Met 4 runs legden de Padres daar een stevige basis voor de 7-4 overwinning. San Diego maakte dankzij een 8-3 overwinning op zondag de sweep compleet. Bogaerts was 0-for-3 met een walk. En passant deed de Oranje-aanvoerder daar direct twee gestolen honken en een run bij.

ONDERUIT TEGEN RIVAAL

Op deze manier kon Bogaerts met een goed gevoel aan het drieluik tegen de Dodgers beginnen. San Diego keerde maandag terug in het eigen Petco Park en belandde in een ouderwets pitcher’s duel. Yoshinobu Yamamoto en Michael King hielden het als starter zeven innings vol, maar alleen de Dodgers-starter moest al in de tweede inning de enige run toestaan. Een solo homerun van Miguel Andujar bepaalde toen al de eindstand op 1-0. Xander Bogaerts was 1-for-3 die wedstrijd met een single in de zevende inning.

Dat dit zijn enige hit in deze serie zou worden, kon de infielder toen nog niet weten. De Dodgers grepen na die nederlaag namelijk de macht door dinsdag met 4-5 te winnen. Dit gebeurde door een zeldzame fout van Padres -closer Mason Miller. Bogaerts was 0-for-4, zoals hij dit ook woensdag was in de series finale. Dit keer liep San Diego zich stuk op een voortreffelijke shohei Ohtani, die in vijf innings als pitcher nauwelijks iets weggaf. De Japanner hielp daarnaast zichzelf door als slagman al in de eerste inning een solo homerun te slaan op weg naar een 4-0 zege voor LA. Dankzij die overwinningen namen de Dodgers de leiding in de divisie weer over van San Diego.

TIGERS GEVEN JANSEN WEINIG KANSEN

Op het moment dat Kenley Jansen zijn krabbel zette bij de Detroit Tigers had hij zich waarschijnlijk iets anders voorgesteld van dit seizoen. Natuurlijk is het allemaal nog vroeg dag. Detroit Tigers heeft alle gelegenheid om nog in gang te schieten, maar voorlopig gaat het allemaal nog erg stroef voor de ploeg die twee jaar op rij nipt verloor in de ALDS. Zo hadden ze acht van hun laatste negen wedstrijden verloren toen de Tigers vorige week vrijdag begonnen aan hun eerste van zeven opeenvolgende thuiswedstrijden. Eerst tegen Toronto en daarna tegen divisieleider Cleveland Guardians.

Met al die verliespartijen was er voor Kenley Jansen logischerwijs weinig kans op saves. Dat was ook niet mogelijk toen hij op 15 mei aan ’t werk werd gezet tegen de Blue Jays. Beide teams hadden 2 runs op het bord gebracht en Jansen moest de tegenstander daar op zien te houden. Na een moeizaam slot van april had de closer in mei drie goede optredens afgeleverd. Een vierde volgde tegen Toronto. Twee strikeouts, 16 pitches, geen enkele hit en drie rappe nullen hielpen Jansen door de inning. Hoewel een save dus niet mogelijk was, kon de routinier nog wel altijd een “W” achter zijn naam krijgen. Zijn teamgenoten maakten het Jeff Hoffman in elk geval knap lastig. Met het eerste en tweede honk bezet, maakte Spencer Torkelson middels een RBI-double een einde aan deze wedstrijd: 3-2.

SWEEP…

Detroit liet zich het zoet van een overwinning dus weer eens smaken, maar lang bleef die smaak niet hangen. De 3-2 zege lieten ze volgen door een 1-2 nederlaag op zaterdag. Weer moest Jansen de tegenstander van scoren houden in de negende bij een 1-1 stand en weer was de closer succesvol. Helaas gold dat niet voor de Tigers deze keer. In de tiende inning gingen zij met 1-2 onderuit en lieten dit zondag volgen door een 1-4 nederlaag.

Helaas voor de Tigers kwamen ze thuis tegen de Cleveland Guardians maar niet uit die dip. Na nederlagen op maandag en dinsdag moest Jansen woensdag in de achtste inning de bezoekers aan banden leggen. Op dat moment hadden de Tigers een 1-0 voorsprong in handen. Ondanks vier wijd voor Chase DeLauter kwam Jansen die inning geen moment in de problemen. Mede dankzij de closer ging zijn team nog altijd aan de leiding in de negende, maar daar ging het mis. Extra innings waren nodig en daarin pakte Cleveland razendsnel door. De Guardians vertrokken met een 3-2 overwinning en uiteindelijk zelfs een sweep uit Detroit. Dit was voor de Tigers al de zesde nederlaag op rij en de ploeg zakte na donderdag naar de vijfde en laatste plaats in hun AL Central.

PALACIOS TOONT OPNIEUW ZIJN WAARDE

Met een voorsprong van 2 gewonnen wedstrijden op naaste concurrent New York Yankees begon Tampa Bay Rays op vrijdag 15 mei aan het drieluik tegen de buren van de Miami Marlins. Richie Palacios had inmiddels afgedwongen dat hij weer wat meer speeltijd kreeg en daar maakte de veelzijdige infielder die eerste wedstrijd alvast het beste van. Palacios was 2-for-3 met een double en een run. Elk in de tweede inning. In de achtste inning werd Richie Palacios naar de kant gehaald, maar stond achteraf de eindstand al op het bord: 7-2 in het voordeel van de koploper in de AL East.

Met 2-for-5 en een gestolen honk – zijn vijfde dit seizoen – had Palacios het ook vorige week zaterdag best naar zijn zin aan slag. Die hits bleven zonder resultaat, zoals ook Tampa Bay geen resultaat wist te halen. Het scorebord gaf na negen innings 2-2 aan, maar Miami scoorde maar liefst 8 runs in de tiende inning. Logischerwijs legden ze daarmee ook de basis voor de 10-5 zege. Met 0-for-3, een walk en een gestolen honk sloot Palacios deze serie zondag af. Zijn team won met 6-3, maar verloor dat weekend outfielder Jake Fraley. Hoewel Fraley geen vaste waarde is, biedt dit – hoe vervelend ook – wel weer mogelijkheden aan Palacios om zijn plek in de line-up te behouden.

SLAGVAARDIG

Niets bleek echter minder waar, want thuis tegen Baltimore Orioles begon Palacios maandag vanaf de bank. In de vijfde inning verving hij tweedehonkman Carson Williams bij een 8-4 voorsprong. Palacios dwong vier wijd af en belandde in een inning waarin de Rays de stand naar 12-4 tilden. Hoewel de international pas laat in de wedstrijd kwam, was hij 2-for-2 met een walk en 2 runs en een RBI in dit met 16-6 gewonnen duel. Genoeg om aanspraak te maken op een plek in de starting line-up zo bleek dinsdag. Met een RBI-double in de achtste inning zorgde Richie Palacios dit keer voor wat lucht. De Rays begonnen die inning met een 2-1 voorsprong en breidden dit uiteindelijk uit naar 4-1.

Palacios had het wel naar zijn zin tegen de Orioles, want ook in de series finale was het weer raak. Dit keer moest hij wel even geduld hebben, maar was de beloning er ook naar. Baltimore ging na zeven innings aan de leiding alleen bleek de 3-1 niet veilig tegen dit sterke Tampa Bay. Met een 2-run RBI-double had Jonathan Aranda de Rays al naast de O’s geslagen. Palacios kwam vervolgens door met een RBI-single om zijn team op voorsprong te zetten. Tampa Bay zou Baltimore met een sweep en een 3-5 nederlaag uitzwaaien. Aangezien de Yankees even wat mindere resultaten boeken, breidde Tampa Bay de voorsprong in de AL East deze week uit naar 4.5 gewonnen wedstrijden.

RAFAELA EN RED SOX AAN BETERENDE HAND

Na de verloren serie in Atlanta zat de road trip er voor Ceddanne Rafaela en de Red Sox er nog niet op. De traditieclub vloog door naar Kansas City voor een serie van drie wedstrijden tegen de Kansas City Royals. Een tegenstander die niet overdreven goed presteert in de AL Central, waardoor er dus kansen lagen op goede resultaten voor de BoSox. Dit drieluik begon alvast uitstekend voor Boston. Met Rafaela als late invaller zonder AB openden de Red Sox met een 3-1 overwinning.

Afgelopen dinsdag was er wel weer “gewoon” een plekje ingeruimd voor Rafaela in de starting line-up. Met 2 hits, een double en 2 runs bewees hij ’t gelijk van de manager in zijn 5 at-bats. Zijn eerste run scoorde de outfielder in de achtste inning. De tweede pas in de negende na een RBI-single van Willson Contreras, die net als Jarren Duran deze avond goed was voor 3 RBIs. Hun productie hielp de Red Sox naar een 7-1 winst. Duran was woensdag in de series finale opnieuw belangrijk voor Boston. Zijn 2-run homerun in de zevende inning kantelde de wedstrijd namelijk. Van een 3-2 achterstand hadden de Red Sox opeens een 4-3 voorsprong te pakken. Een stand die ook in de boeken verdween als eindstand.

Eén van die runs kwam op naam van Ceddanne Rafaela. Hoewel hij zijn achtste tweehonkslag van het jaar noteerde in de zesde inning ontstond die run na een error van de Royals in de tweede. Rafaela sloot deze road trip af met 7 hits in 19 at-bats. Hij vijzelde daarmee zijn slaggemiddelde op naar .287. Niet onbelangrijk voor Chad Tracy is dat zijn team onder zijn hoede na deze serie een winning record van 12 gewonnen en 10 verloren had.

CHAD TROMP STELT KANDIDATUUR

Chadwick Tromp zagen we tijdens de World Baseball Classic achter de thuisplaat. Deze week maakte de catcher zijn opwachting weer in de majors. En opnieuw bij de Atlanta Braves. Die club zag Sean Murphy – opnieuw – op de Injured List belanden en had na diens korte terugkeer vervanger Jonah Heim uitgezwaaid. De 37-jarige veteraan Sandy Leon werd al doorgeschoven, maar er bleek ook nog plek voor Chad Tromp. In en tegen Miami maakte de Oranje-international deze week zijn seizoensdebuut. En hij deed dit bepaald niet zonder succes.

Dinsdag, in de tweede wedstrijd van de Braves in de serie tegen Miami, maakte Tromp voor het eerst sinds 30 juni 2025 zijn opwachting in de majors. Toen deed hij dit voor Baltimore. Nu dus voor de club waar hij tussen 2022 en 2025 ook al speelde. In zijn enige at-bat tegen de Marlins kwam de catcher door met een single. Hij mocht een paar dagen genieten van dat mooie slaggemiddelde (1.000), maar raakte dit donderdag kwijt. Met Spencer Strider op de heuvel vond Chad Tromp zich na een vrije woensdag terug in de starting line-up van de koploper in de NL East.

Met een hit in de zevende inning en een sacrifice hit eerder droeg de 31-jarige Chad Tromp bij aan de ruime zege van de Braves. Hij was 1-for-3 aan slag in die met 9-3 gewonnen wedstrijd en sloot deze serie af met een .500 batting average. Waarschijnlijk zal daar de komende tijd nog wel verandering in komen. Murphy zit nog wel even in de lappenmand en Tromp liet tegen de Marlins zien aan manager Walt Weiss dat hij een goed alternatief kan zijn.

RONDJE LANGS DE VELDEN

METS SCHRIJVEN GESCHIEDENIS IN EXTRA’S…

Fans van de New York Mets moeten dit seizoen goed zoeken willen ze ergens iets van een hoogtepunt vinden van hun favorieten. Het wil allemaal nog niet zo vlotten aan die kant van New York, maar afgelopen maandag was er wel degelijk reden tot juichen. Al moesten ze daar wel veel geduld voor opbrengen. In Washington hadden zowel de Nationals als bezoekende Mets 6 runs gescoord in de eerste elf innings van de wedstrijd. Elk 5 in de reguliere negen en vervolgens nog eentje in de elfde.

Vervolgens kwam die historische twaalfde inning. Met Paxton Schultz op de heuvel begon het nog best aardig voor de thuisploeg. Hayden Senger werd al na één pitch de eerste nul. Vanaf daar ging het van kwaad tot erger. Vijf van de volgende zes batters kwamen door met een single en die zesde, Bo Bichette, werd opzettelijk met vier wijd op de honken gezet. Opeens hadden de Mets een 10-6 voorsprong te pakken, maar ze waren nog niet klaar. In totaal zou de ploeg van Carlos Mendoze 10 runs over de thuisplaat slaan. Daarmee werden ze het eerste National League-team in meer dan 100 jaar dat in extra innings 10 runs of meer scoort.

In de NL stond dat record al 107 jaar op naam van de Cincinnati Reds, die in 1919 10 runs scoorden in een wedstrijd tegen de Brooklyn Robins. Dat duel had na de reguliere negen innings geen enkele run gezien, maar de latere kampioen dat jaar compenseerde dit in extra innings ruimschoots. Voor het MLB-record hoeven we maar 43 jaar terug in de tijd. Texas Rangers bracht in extra innings 12 runs op het bord in een duel met Oakland Athletics in 1983.

…EN OOK NATS DOEN IETS BIJZONDERS

We blijven nog even in de National League. En zelfs in diezelfde serie! Nog geen 24 uur na die speciale twaalfde inning van de Mets lieten ook de Washington Nationals iets bijzonders zien. De Mets hadden al 5 runs op het bord in de tweede inning toen outfielder James Wood aan slag kwam voor de Nationals. Dit gebeurde met 2 nullen op ’t bord, maar ook met drie honken bezet. Wood zette zijn slaghout tegen een pitch van Nolan McLean en de bal ging ver het buitenveld in.

Twee Mets-outfielders dachten de bal te kunnen vangen. Nadat deze tegen de muur stuiterde waren zij echter zo uit positie dat de razendsnelle Wood alle honken aan kon tikken en zelfs de thuisplaat kon bereiken. Wood deed er 15.1 seconde over om het rondje af te leggen en sloeg zo de eerste inside-the-park grandslam sinds Raimel Tapia dit deed in de zomer van 2022. Die bijzondere homerun bleek achteraf de aanzet tot een knappe comeback. Washington versloeg de Mets dinsdag namelijk met 9-6.

COLT EMERSON LAAT VAN ZICH HOREN

De naam Colt Emerson kwam hier al eens voorbij toen hij in de eerste week van het seizoen zijn krabbel zette onder een erg lucratief contract. En dat voor hij ook maar één bal geslagen had voor de Seattle Mariners. Dat laatste heeft de 20-jarige infielder inmiddels gedaan. En hoe! Emerson maakte vorig weekend in de wedstrijd tegen San Diego Padres zijn debuut in Major League Baseball en het duurde niet lang voordat hij daadwerkelijk van zich liet horen.

Zijn eerste run scoorde het supertalent zondag al tegen de Padres. In die met 3-8 verloren wedstrijd wist hij geen hit te noteren, maar na vier wijd in de zesde zou Emerson even later wel de eerste run namens Seattle scoren. Voor zijn familie was het te kort dag om dat debuut mee te maken. Pa en ma Emerson waren dan weer ruim op tijd voor zijn eerste hit. Een hit die Colt Emerson ook niet snel zal vergeten.

In de eerste wedstrijd tegen de Chicago White Sox was de rookie afgelopen maandag 0-for-3 aan slag toen hij in de achtste inning opnieuw richting het slagperk liep. Met 2 slag en 2 wijd had het ook deze keer slecht af kunnen lopen, maar de volgende pitch raakte Emerson vol op zijn knuppel. Niet alleen kwam de belofte door met een hit, maar die eerste hit werd ook nog eens een 3-run homerun. Emerson werd daarmee pas de elfde speler in de geschiedenis van deze franchise die een homerun sloeg met z’n eerste MLB-hit.

Hij was ook pas de eerste sinds mei 2021 toen Jarred Kelenic dit ook presteerde. Toevallig stond Kelenic nu in het outfield van de White Sox de bal na te staren. Met die homer bepaalde Emerson overigens de eindstand van dit duel op 6-1.  

Cover photo: Hyosub Shin/AJC

NHL Play-Offs 2026: Golden Knights andermaal op afspraak en nemen 2-0 voorsprong in Western Conference Final

Dennis Bakker
-
0
NHL Play-Offs 2026: Golden Knights andermaal op afspraak en nemen 2-0 voorsprong in Western Conference Final

Afgelopen nacht stond het tweede treffen tussen Colorado Avalanche en Vegas Golden Knights op het programma in de Western Conference Final. Met Cale Makar nog altijd toekijkend vanaf de tribunes was het de ploeg van head coach Jared Bednar er alles aan gelegen om de serie weer in evenwicht te brengen.

WESTERN CONFERENCE FINAL

GAME 2: COLORADO AVALANCHE – VEGAS GOLDEN KNIGHTS

De afwezigheid van Cale Makar was een behoorlijk lid op de Denverse neus voorafgaand aan Game 1. De Canadese superster werd op day-to-day geplaatst, maar keerde ook afgelopen nacht niet terug op het ijs voor het tweede treffen.

Hoewel de eerste periode minder eenzijdig was dan het eerste treffen, was het andermaal de thuisploeg die de touwtjes in handen had. Colorado zocht veelvuldig de aanval, maar niet voor het eerst dit postseason bleek Carter Hart een sleutelfiguur in de gouden formule van Vegas. De Canadese goalie keerde na de rechtszaak omtrent het WJC 2018 weer terug op het ijs en is met name in de play-offs van onschatbare waarde.

Desondanks namen de Avs aan het einde van de eerste periode de voorprong via Ross Colton, die een stuiterende puck onder controle kreeg en zijn tweede play-off treffer van dit seizoen noteerde. Aan de andere kant was overigens Scott Wedgewood eveneens bij de pinken. Vegas kreeg in de eerste twintig minuten behoorlijk wat mogelijkheden, maar troffen allen geen doel.

In het tweede bedrijf lag het initiatief duidelijk bij de thuisploeg, maar waren het de Golden Knights die veelvuldig in de aanvallende zone opdoken. De vier powerplay mogelijkheden (binnen een tijdsbestek van twaalf minuten) werden door de goudhemden niet verzilverd en kreeg het aanwezige thuispubliek nog meer geloof nadat Shea Theodore vlak voor het verstrijken van de tweede twintig na een slashing penalty mocht gaan ‘zitten’.

Met nog tien minuten op de klok bleef het nog altijd 1-0 in het voordeel van de Avs, maar vonden de Golden Knights dan toch een hogere versnelling. Jack Eichel schoot een wrister langs Wedgewood en noteerde voor het eerst in elf (!) wedstrijden weer een play-off treffer. Het betekende voor Colorado een rechtse directe, want twee minuten later bracht Ivan Barbashev — na gestuntel van onder meer Devon Toews en Brock Nelson — de bezoekers voor het eerst in de wedstrijd op voorsprong. De onvermijdelijke empty-net situatie bij de Avs werd uiteindelijk met een tweede treffer van Barbashev bezegeld, 1-3.

UP NEXT

Is het gemis van Cale Makar dan zo duidelijk aanwezig? Wat de NHL-redactie betreft is dat een te makkelijke conclusie. Vegas Golden Knights heeft sinds Game 5 tegen Anaheim Ducks een gouden formule gevonden, die nu voor de vierde maal op rij zijn vruchten afwerpt. Colorado nam net als in het eerste treffen de overhand in de beginfase, maar een ijzersterke blue-line en goalie Carter Hart houden de muur uitstekend in stand.

Met een 2-0 voorsprong voor Vegas vliegt het circus naar Sin City, waar in de nacht van zondag op maandag Game 3 (02:00 uur Nederlandse tijd) op het programma staat. Om de geschiedenisboeken er nog maar eens op na te slaan. Sinds de Tweede Wereldoorlog is er slechts één keer een “thuisploeg” geweest, die een 0-2 tussenstand omdraaide in de Conference Finals — notabene Detroit Red Wings in datzelfde jaar, 1945 –. De statistieken en odds spreken niet in het voordeel van de Avs, maar als er toch één ploeg is die uit een ander vaatje kan tappen is het Colorado Avalanche wel.

Cover photo: 2026 The Denver Post, MediaNews Group.

NHL Play-Offs 2026: Canadiens slaan vroeg hun slag en kloppen Carolina in Game 1

Hans Mulder
-
3
NHL Play-Offs 2026: Canadiens slaan vroeg hun slag en kloppen Carolina in Game 1

Eindelijk mochten de Carolina Hurricanes weer het ijs op voor een wedstrijd afgelopen nacht. Na een pauze van bijna twee weken begon de ploeg van Rod Brind’Amour in het eigen Raleigh aan de Eastern Conference Final tegen Montreal Canadiens. En dat was dan weer een team dat nog volop in het ritme zat na twee lange, zware series over zeven wedstrijden tegen Tampa Bay en Buffalo.

EASTERN CONFERENCE FINAL

(Best-Of-7)

GAME 1: CAROLINA HURRICANES – MONTREAL CANADIENS

De grote vraag was natuurlijk hoe Carolina reageert op die 11 dagen rust die ze hadden na het uitschakelen van de Flyers. Gaan we af op de eerste seconden dan viel er van gebrek aan ritme weinig te merken. De Hurricanes zetten ouderwets druk en hadden daarmee al na 33 tellen succes. Seth Jarvis bracht de fans in het Lenovo Center op de banken met de 1-0. Waarschijnlijk stonden de meesten nog te juichen toen Montreal razendsnel met een antwoord kwam. Op de een of andere manier zagen de Canes goalgetter Cole Caufield over het hoofd, die de tweede goal in de eerste minuut van de wedstrijd scoorde: 1-1.

Niet alleen gaf die treffer de Canadiens een hoop energie, maar het bracht de Hurricanes volledig van slag. Montreal speelde in hun bekende hoge tempo en Carolina kon daar simpelweg niet mee omgaan. Zij verloren Phillip Danault uit het oog toen deze richting Frederik Andersen ging en voor de 1-2 tekende. Diezelfde Danault liet zich een paar minuten later alweer gelden. Zijn assist gaf Alexandre Texier de kans voor 1-3 te zorgen. Carolina had in hun acht voorgaande wedstrijden maximaal 2 goals in een wedstrijd tegen gekregen. De Eastern Conference Final was nog maar acht minuten oud en er lagen er nu al 3 achter Andersen.

Montreal was de baas in Raleigh en de troepen van Martin St. Louis waren nog niet klaar. Er stonden nog maar elf minuten op de klok toen Ivan Demidov er al 1-4 van maakte. Defensief was het een zooitje bij de Canes en de Canadiens straften dit meedogenloos af. Pas na deze goal leken de Canes hun gedachten wat op orde te krijgen. Montreal vond het wel even prima, maar was al heel vroeg in de tweede periode dichtbij de 1-5. Caufield was de verdediging weer te snel af, klopte Andersen opnieuw alleen werd de Deen nu geholpen door het aluminium.

HABS HOUDEN STAND

Een teleurstelling voor Caufield en de Habs, maar die werd nog groter toen Eric Robinson vrijwel direct daarna voor de 2-4 tekende. In potentie kon dit een grote momentum-switch zijn en de Hurricanes trokken ook alle registers open om daar voor te zorgen. Opeens was het vertrouwen terug bij Carolina en zagen we de ploeg ouderwets druk zetten. Echter maakten de Canes nu kennis met de goalie die ook Tampa Bay en Buffalo al dwars zat. Jakub Dobes ontwikkelt zich in sneltreinvaart tot een hele betrouwbare en goede sluitpost. Tot frustratie van de tegenstanders.

Het lukte Carolina dan ook niet om die aansluitingstreffer te scoren. In plaats daarvan waren het de Habs die de marge weer naar drie brachten. Juraj Slafkovsky trok de trukendoos open in de derde periode, stuurde Andrei Svechnikov het bos in en scoorde 2-5. Die goal nam de wind uit de zeilen van de Hurricanes. Het dwong ook Rod Brind’Amour tot een vroeg wanhoopsoffensief. Met Andersen inmiddels op de bank toonde Nick Suzuki nog maar weer eens zijn klasse. Ingeleid door een uitstekende defensieve actie én assist van zijn captain mocht Slafkovsky zijn tweede scoren en de eindstand op 2-6 bepalen.

UP NEXT

In zowel de eerste als tweede ronde kregen de Hurricanes in totaal 5 goals tegen. Nu staat dat aantal na één wedstrijd al op 6 tegentreffers. Vorig jaar zakte Frederik Andersen in de ECF door z’n hoeven tegen Florida en voor Carolina is het te hopen dat de Deen dit niet gaat herhalen. Bij TNT gaf Rod Brind’Amour aan dat zijn ploeg moeite had om – na die periode van rust – het tempo van Montreal te volgen.

Richting zondag (01.00 uur Nederlandse tijd) zal dit toch moeten. De Canadiens laten al het hele seizoen zien dat dit in relatief korte tijd een team is geworden om veel rekening mee te houden. In de Atlantic Division wisten ze dit al en nu maakt ook de beste ploeg van de Metropolitan kennis met de klasse van de Habs.

Tussenstand in de serie: Montreal leidt met 1-0

Cover photo: Ezra Shaw

NHL Play-Offs 2026: Vegas Golden Knights begint met overwinning in Western Conference Final

Dennis Bakker
-
0
NHL Play-Offs 2026: Vegas Golden Knights begint met overwinning in Western Conference Final

Vegas Golden Knights en Colorado Avalanche stonden vannacht voor het eerst tegenover elkaar in de Western Conference Final van 2026. Beide ploegen hebben twee sterke rondes achter de rug en zullen beide borsten flink hebben nat gemaakt in de dagen voorafgaand. Hoewel de uitslag allicht anders doet vermoeden, werd het een feest.

WESTERN CONFERENCE FINAL

GAME 1: COLORADO AVALANCHE – VEGAS GOLDEN KNIGHTS

De Conference Finals are here! Afgelopen nacht opende het westen met een eerste ontmoeting tussen Vegas Golden Knights en Colorado Avalanche. Voorafgaand aan het duel kwam naar buiten dat Cale Makar day-to-day was en niet aan de start van Game 1 zou verschijnen. Desondanks werd het vanaf de eerste minuut direct spektakel.

Het begint zo langzamerhand een terugkerend fenomeen te worden, maar net als (geregeld) Utah Mammoth en Anaheim Ducks in respectievelijk de eerste en tweede ronde was ook Colorado in de openingsperiode de bovenliggende partij. De ploeg van head coach Jared Bednar begon furieus voor eigen publiek, maar stootte keer op keer op een geweldige Carter Hart, die tot op heden iedere minuut dit postseason tussen de palen stond. De meest in het oog springende redding kwam er aan het einde van de eerste periode, nadat Nazem Kadri voor een vrijwel leeg doel de 1-0 op zijn stick had.

Het bleek andermaal een voorbode op een kanteling in de wedstrijd, daar de bezoekers in het tweede bedrijf de overhand namen en halverwege op een 0-1 voorsprong kwamen via Dylan Coghlan, die zijn eerste postseason treffer van het seizoen maakte. Krap drie minuten later kregen de Golden Knights een gouden mogelijkheid op de powerplay – roughing Ross Colton –, die door ‘mister play-offs’ Pavel Dorofeyev tot de 0-2 werd gepromoveerd.

Met een hogere forecheck trokken de gastheren in de laatste periode ten strijde, maar kwamen de Avs na anderhalve minuut van een koude kermis thuis. Ben Hutton kwam uit de penalty-box, kreeg de puck in de neutrale zone en schoot op Scott Wedgewood, die de puck met zijn redding Brett Howden een niet te missen kans aanbood, 0-3.  

Over en uit en blik op Game 2. Daar dacht Colorado echter anders over. De thuisploeg werkte (niet voor het eerst dit postseason) aan een serieuze comeback en kwam via treffers van Valeri Nichushkin en Gabriel Landeskog nog heel dichtbij. De empty-netter van Nic Dowd maakte aan alle aspiraties met nog 45 seconden op de klok een einde, 2-4.

UP NEXT

Vegas pakt in het hol van de leeuw de 1-0 voorsprong in de serie. Buiten de eerste twintig minuten is daar ook werkelijk waar niets op af te dingen. Het gemis van Cale Makar werd in sommige delen van de wedstrijd vrij duidelijk en het is voor de Avs vooral te hopen dat de Canadese superster in Game 2 weer aan het startsignaal kan verschijnen.

Tussenstand in de serie: Vegas Golden Knights leidt met 1-0

Cover photo: Steph Chambers

NHL Update: Sedins terug bij Canucks, Maple Leafs en Oilers nemen afscheid

Dennis Bakker
-
0
NHL Update: Sedins terug bij Canucks, Maple Leafs en Oilers nemen afscheid

Tussen al het geweld in de play-offs door, gaat het leven bij andere franchises gewoon verder. In Vancouver gebeurt dat met een volledig nieuw front office, zoals ook Toronto dat al heeft samengesteld. Daar was één van de eerste daden het ontslaan van Craig Berube. De voormalig coach van St. Louis Blues was niet de enige die kon vertrekken. Ook Kris Knoblauch keert na de zomer niet terug bij de Oilers.

Door Dennis Bakker en Hans Mulder

MAPLE LEAFS ZETTEN CHIEF AAN DE KANT

Tijdens het seizoen lag het hoofd van Craig Berube al een paar keer op het hakblok. Toenmalig GM Brad Treliving weigerde echter in te grijpen en hield vast aan de door hem aangestelde head coach. Treliving is inmiddels ingeruild voor John Chayka en de nieuwe technische man had veel minder moeite om het mes te laten vallen. Vorige week viel het doek voor de 60-jarige Canadees. Verrassend was dit zeker niet, want niet alleen hebben de Leafs een hopeloos seizoen achter de rug, maar het gebrek aan chemie tussen Berube en zijn sterren werd bijna met de week duidelijker.

Auston Matthews en William Nylander hadden het duidelijk niet naar de zin onder Berube. Chief, zoals zijn bijnaam luidt, is een coach die hamert op defensieve structuur en lang niet altijd de creatieve geest de ruimte geeft. Juist van dat laatste moeten spelers als Nylander en Matthews ’t natuurlijk hebben. Hoewel de Zweed met 30 goals en 79 punten nog niet eens zo heel slecht presteerde, bleef AM34 ver achter bij zijn gebruikelijke productie. In 60 wedstrijden kwam de Amerikaan tot 27 goals en 53 punten. Vrij karig voor een speler van zijn kaliber. Echter moeten we in het geval van Matthews ook niet vergeten dat hij sinds zijn onbekende, slepende blessure in 2024 nooit meer helemaal de oude is geweest.

Op dit vlak zat het Berube dus niet mee. Ook had hij niet de allerbeste goalies tot zijn beschikking. Vorig seizoen was Anthony Stolarz met een .926 save percentage bij vlagen geweldig, maar dit seizoen viel de dertiger – mede door blessures – een stukje terug. Zo zou je kunnen zeggen dat het Berube en de Leafs ook niet meezat in 2025-2026. Aan de andere kant krijg je niet voor niets bijna 300 goals tegen. Vancouver kreeg met 314 de meeste treffers om de oren, maar met 295 waren de Leafs een “goede” tweede. Daarnaast kregen de Maple Leafs met afstand de meeste schoten tegen in de gehele NHL.

ONGELUKKIGE MOVES

Duiken we nog dieper de statistieken in, dan zien we dat Toronto ook de meeste scoringskansen (1990) weggaf van alle teams. Zelfs de abominabele Canucks (1986) deden het iets beter. Aan de ene kant kun je hier zeggen dat het defensieve systeem van Berube geen goede match was met dit roster. Daar staat tegenover dat de Maple Leafs al jaren problemen hebben met de blauwe lijn. Brad Treliving en zijn voorgangers probeerden daar uit alle macht verandering in te brengen.

Met misschien wel het dieptepunt de trade voor Brandon Carlo van de Bruins. De blueliner moest het nooit van goals en assists hebben, maar 7 punten is zelfs voor hem aan de lange kant. Daarbij blonk Carlo ook defensief bepaald niet uit. En dat terwijl Fraser Minten prima cijfers overlegde in Boston en momenteel voor Team Canada op het WK speelt…

Een matige relatie met het roster, een iets te volle ziekenboeg, een lekkende defensie en uiteindelijk simpelweg slechte resultaten. Al deze factoren speelden een rol in het logische ontslag van Craig Berube. Logisch, omdat veel werd verwacht van de Maple Leafs, maar toch zeker niet een laatste plaats in de Atlantic Division. Daarnaast loopt Craib Berube ook lang genoeg mee om te weten dat een nieuw front office vaak ook een eigen head coach verlangt. Met Chayka en Mats Sundin was dat front office er al, dus was de vervolgstap uit te tekenen.

WAT NU?

Diezelfde Chayka mag nu dus op zoek naar een nieuwe head coach. Bij volgers – en zeker bij de fans – leeft het gevoel dat die nieuwe aanstelling direct raak moet zijn. Nadat Chayka ruim vijf jaar geleden verdween uit de NHL omdat hij bij de Coyotes ’t niet zo nauw nam met bepaalde regels, maakte de jonge dertiger vanuit het niets zijn comeback in de league. En dan nog wel bij één van de grootste en meest roemrijke clubs van allemaal. Een opmerkelijke benoeming en Chayka kan de criticasters alleen de mond snoeren door direct een goede coach te vinden.

Misschien is het verstandig om Auston Matthews te betrekken bij deze keuze. Uit alles bleek dat de captain de laatste maanden met z’n ziel onder zijn arm rondliep in Toronto en de geruchten over een naderend vertrek worden ook steeds sterker. Als Chayka en de rest van het management van mening is dat Matthews een belangrijke rol speelt in de toekomst van deze franchise is het raadzaam hem die indruk ook te geven. Mocht het front office besluiten om de core van deze Leafs “op te blazen”, dan is een trade van de captain een kwestie van tijd.

Natuurlijk duiken na zo’n ontslag van Berube direct de eerste namen op die hem kunnen vervangen. Een ervaren head coach als Peter Laviolette kwam al naar voren, net als bijvoorbeeld voormalig Oilers-coach Jay Woodcroft. Daarnaast worden minder ervaren coaches als Manny Malhotra en David Carle genoemd als mogelijke opvolger van Berube. Het zijn namen die in de media worden geopperd, maar komen waarschijnlijk niet uit de lucht vallen. Waarschijnlijk staan die echt op het lijstje in Toronto en dan geeft het nog maar eens aan dat het beleid daar alle kanten op vliegt. Een door de wol geverfde Laviolette is een wereld van verschil met een Malhotra die nog nooit als hoofdcoach in de NHL werkzaam is geweest…

VANCOUVER KIEST VOOR VERTROUWDE GEZICHTEN IN FRONT OFFICE

Vancouver Canucks heeft na het ontslag van Patrik Allvin als General Manager en het aangekondige terugstappen van President of Hockey Operations Jim Rutherford een (voor de fans) bekende weg ingeslagen. Ryan Johnson (GM Abbotsford Canucks en tevens oud speler) maakt intern promotie naar de hoofdmacht en tegelijkertijd krijgen Henrik en Daniel Sedin behoorlijk wat meer zeggenschap over het reilen en zeilen in British Columbia.

Het nieuwe trio aan het roer is een logisch vervolg op het erbarmelijk verlopen seizoen 2025 – 2026. Onder leiding van nieuwbakken head coach Adam Foote — die de naar Philadelphia Flyers vertrokken Rick Tocchet — moest doen vergeten zat enig hoop op play-offs er eigenlijk vanaf de eerste speelronde niet in. De opborrelende spanningen binnen de burelen van de Rogers Arena bereikte uiteindelijk midden december een climax, toen face of the franchise Quinn Hughes in een blockbuster trade naar Minnesota Wild verkaste.

Hoewel de Canucks onder meer top prospects Zeev Buium, Liam Ohgren en Marco Rossi mochten verwelkomen, was de toon voor het restant van het seizoen (toen al) gezet. Het turbulente seizoen werd zoals bekend als allerlaatste in de NHL afgesloten en verloor de franchise (hoe passend ook bijna) de Draft Lottery en mag het 28 juni als third overall haar pick bekendmaken.

Desalniettemin zal het voor met name de fans een “zegen” zijn dat er eindelijk wat Front Office reuring is in Vancouver. Niet voor het eerst waren buiten de resultaten ook het roster management en langetermijnplanning onderwerp van gesprek in de media en hinkt de franchise al een aantal seizoenen op het welbekende kruispunt tussen win-now en rebuilden.

KOERSWIJZIGING MET VERTROUWDE GEZICHTEN

Het is gevoelsmatig altijd even schakelen als er intern binnen een franchise met namen wordt geschoven. Desondanks zullen de fans erg content zijn met het nieuwe Front Office-trio. Met Henrik en Daniel Sedin hebben de Canadezen niet alleen een beleidsmatig sterk duo aangesteld, maar logischerwijs ook twee absolute franchise-iconen.

De broers Sedin speelden in totaal zeventien seizoenen in het shirt van de Canucks en stonden als centrale middelpunt aan de basis van het winnen van de President’s Trophy en het behalen van de Stanley Cup Final — die uiteindelijk over zeven wedstrijden werd verloren van Boston Bruins –. Na hun pensioen bleven de Scandinaviërs actief binnen de franchise en namen ze een groot gedeelte van het Player Development Program voor hun rekening. Wat bovenal in het voordeel van de Zweedse broers spreekt is het feit de afgelopen acht jaren hebben bewezen de Sedins vooral bij stabiliteit en weloverwogen beslissingen gedijen. Laat dat nou net iets zijn waar de Canucks zo naarstig naar op zoek zijn.

Komen we automatisch bij hun nieuwe partner in crime Ryan Johnson. De voormalig forward is op spelersgebied eveneens geen onbekende in British Columbia, daar de Canadees tussen 2008 en 2010 twee seizoenen onder contract stond bij de blauw-groenhemden.

Na zijn actieve carrière voegde Johnson zich in 2013 bij de Canucks eveneens in het Player Development Program als adviseur en werkte zich het voorbije decennium gestaag op binnen de franchise, waar hij onder meer diverse rollen binnen Hockey Operations en bij AHL-affiliate Abbotsford Canucks vervulde. Meest recent staat zijn winnende Calder Cup campagne bij Abbotsford in het collectieve geheugen gegrift.

CONTROL-ALT-RESET?

Met de Sedins verantwoordelijk voor de Hockey Operations en Johsnon voor het dagdagelijkse reilen en zeilen als GM kiest Vancouver dus bewust voor stabiliteit en interne gezichten boven het aannemen van externe newbees.

Op papier treft het trio overigens geen desastreus roster aan, want na het vertrek van Hughes herbergen de Canucks nog altijd behoorlijk wat talent. De core met onder meer Elias Pettersson, Brock Boeser, Filip Hronek, Marco Rossi en Zeev Buium vormt een mooie basis om niet perse tot aan de bodem tear down te gaan, maar ontbreekt het vooral aan echt goede diepte om de reset in een stroomversnelling te laten gaan.

Grootste punt van twijfels en zonder meer zorg is het gebrek aan serieuze cap space. Met een “ademruimte” van ongeveer $2.5 miljoen dollar is het roeien met de riemen die de Canucks reeds bezitten. De franchise heeft dringend behoefte aan een nieuwe face of the franchise na het vertrek van Hughes en kijk er ook niet gek van op dat de Canucks een serieuze gooi gaan doen naar het ‘optraden’ naar de second overall (op dit moment in het bezit van San Jose Sharks). Er bestaat geen twijfel meer dat de Sharks flinke stappen aan het maken zijn en hands down één van de diepste Farm Systems in de NHL hebben.

Onder de fans in British Columbia leeft er in ieder geval weer wat optimisme in het nieuwe trio aan het roer. Grootste pijnpunt voor het drietal zal zijn om zoveel proberen competitief te blijven en tegelijkertijd je roster herstructuren. Iets wat de franchise — hoe spijtig ook — op dit moment eigenlijk niet zou kunnen gebruiken. Bezem erdoor en bouwen!

KNOBLAUCH OP STRAAT GEZET IN EDMONTON

Twee verloren Stanley Cup Finals leverden Kris Knoblauch te weinig krediet op om na een verloren eerste ronde door te mogen als coach van Edmonton Oilers. Na afloop van die eerste ronde liet Connor McDavid zich ontvallen dat de Oilers dit seizoen een “average team” waren en GM Stan Bowman houdt Knoblauch daar blijkbaar verantwoordelijk voor. In 2023-2024 nam de toen onbekende Knoblauch net na 13 wedstrijden (3-9-1) over van de ontslagen Jay Woodcroft. Hij leidde de Oilers destijds naar hun eerste Stanley Cup Final in decennia, maar moest de titel na zeven wedstrijden aan Florida laten.

GOALIE-SWAP

Vorig seizoen verliep vergelijkbaar. Edmonton finishte weliswaar als derde in de Pacific, maar liep met speels gemak naar de tweede Stanley Cup Final op rij. Helaas voor Knoblauch en de zijnen troffen ze dit keer een nog sterker Florida, dat opnieuw won. Waar volgers wezen op de defensieve tekortkomingen, met name onder de lat en fans smeekten om wijzigingen op dat gebied, daar hield Bowman grotendeels vast aan het vaste roster. Hier en daar werden wel wijzigingen aangebracht. Zo nam de club bijvoorbeeld Jason Dicksonson en Connor Murphy over van de Blackhawks in de hoop zo een betere defensieve organisatie te krijgen. Ook wisselden Edmonton en Pittsburgh van goalies. Tristan Jarry kwam naar Canada terwijl Stuart Skinner richting Steel City verkaste.

Deze veranderingen brachten niet het gewenste resultaat. De Oilers moesten zich tot het laatste moment inspannen om überhaupt naar de play-offs te mogen en daarin viel al na één ronde het doek tegen een fitter, sneller en hongeriger Anaheim Ducks. Na afloop van die serie bleek onder meer Connor McDavid met een blessure gespeeld te hebben. De vele wedstrijden van de laatste jaren eisten in Florida dit seizoen hun tol, maar bij de Oilers evenzeer. Weer werd het een verloren jaar voor de beste speler van dit moment en gezien zijn driejarige contract begint de tijd te dringen voor de combinatie Oilers en McDavid.

VEEL AAN TE MERKEN

Er viel dit seizoen best veel op te merken aan de Oilers. Met name aan die verdedigende kant. Met hun 265 tegengoals zat Edmonton – in de op papier zwakke Pacific Division – boven het gemiddelde in de league. Gemiddeld was er juist weer meer speeltijd voor Connor McDavid en Leon Draisaitl ten opzichte van vorig seizoen. Aan de ene kant logisch dat je je beste spelers veel gebruikt, maar in het geval van Edmonton was het ook bittere noodzaak. Hier komt die opmerking van McDavid over “average team” weer om de hoek kijken. Deze Oilers waren net iets te vaak net niet goed genoeg om zonder hun kapitein en zijn belangrijkste adjudant de klus te klaren.

Veel defensieve statistieken van Edmonton waren middenmoot. Het gezamenlijke save percentage behoorde zelfs tot de onderkant van de league. Dat is voor een contender niet goed genoeg, maar in hoeverre dit Knoblauch aan te rekenen is, is een punt van discussie. Al jaren wordt naar de goalie-situatie in Edmonton gewezen en ook dat het team in de breedte eigenlijk helemaal zo sterk niet is. Dat team is door Kris Knoblauch dus back-to-back naar de SCF gebracht. Dat diezelfde coach nu opeens niet meer goed genoeg is na een minder jaar is dan ook moeilijk te begrijpen. Waarschijnlijk ligt de oorzaak van dit ontslag dan ook ergens anders.

STAN BOWMAN

Al voor het ontslag van Knoblauch bekrachtigd werd, kwamen de verhalen naar buiten dat de Oilers bij Vegas hadden geïnformeerd naar Bruce Cassidy. Die coach werd onlangs ontslagen door de Golden Knights. Aangezien hij nog op de loonlijst staat in Sin City moeten gegadigden eerst toestemming vragen om met Cassidy te mogen praten. Vegas gaf die toestemming niet, maar voor Knoblauch was het leed al geleden. Immers toon je geen interesse in een coach als je van plan bent met de huidige verder te gaan.

Dat laatste bleek dus ook niet het geval. Knoblauch is ontslagen en GM Stan Bowman deed dit waarschijnlijk met in het achterhoofd dat één van de beste coaches van dit moment beschikbaar is. Hoewel Vegas (en naar verluidt LA Kings) nog tegenstribbelt, lijkt het onvermijdelijk dat Bruce Cassidy uiteindelijk in Edmonton belandt. Een andere coach brengt ongetwijfeld andere inzichten en energie. De kwaliteit van de blauwe lijn en goalies verandert daardoor niet direct. Daar zal Bowman even flink aan de bak moeten dit offseason om dat op orde te krijgen. Alleen dan ligt er voor McDavid nog een kans om in Edmonton een Cup te pakken…

Cover photo: Ethan Cairns / The Canadian Press via AP

NHL Play-Offs 2026: Newhook doet ’t! Canadiens tegenstander Carolina in ECF

Hans Mulder
-
3
NHL Play-Offs 2026: Newhook doet ’t! Canadiens tegenstander Carolina in ECF

Een serie die werkelijk alle kanten op schoot, kon niet anders dan eindigen in een Game 7. Voor zowel de Montreal Canadiens als Buffalo Sabres stond het seizoen op het spel en na de 8-3 in Game 6 begon Buffalo met net iets meer vertrouwen aan deze do-or-die. In Raleigh keken ook de Carolina Hurricanes aandachtig toe. Zij zouden na anderhalve week eindelijk weten wie de tegenstander wordt in de Eastern Conference Final.

EASTERN CONFERENCE

Halve Finale (Best-Of-7)

GAME 7: BUFFALO SABRES – MONTREAL CANADIENS

Voor deze allesbeslissende wedstrijd in deze best-of-7deed Lindy Ruff weer een beroep op Ukko-Pekka Luukkonen. Canadiens-coach Martin St. Louis zocht naar nieuwe impulsen na die dramatische 3-8 in Game 6 en besloot rookie Oliver Kapanen terug in de line-up te brengen. Het was St. Louis waarschijnlijk ook veel waard dat zijn team ’t in de openingsfase droog kon houden. Het waren de Sabres die vaak en vroeg de score openden in deze serie, maar kregen nu in eigen huis een koekje van eigen deeg. Al na een paar minuten zette Phillip Danault met een intikkertje de Habs op voorsprong.

Een terechte voorsprong, want de bezoekers waren de bovenliggende partij in die inleidende beschietingen. Het was dan ook aan UPL te danken dat Buffalo in de wedstrijd bleef. Echter moest de Finse goalie in de eerste periode nog een tweede keer vissen. Zachary Bolduc schoot, op aangeven van Nick Suzuki, de Canadiens met een PPG op 0-2. Een stand die op dat moment recht deed aan de verhoudingen op het ijs. Montreal had zelfs nog met een grotere voorsprong de eerste pauze in kunnen gaan, maar oog in oog met UPL faalde Alexandre Texier.

In de tweede periode leek het op dezelfde voet verder te gaan. Nu was het Josh Anderson die een levensgrote kans op 0-3 kreeg, maar ook hij scoorde niet. Een dure misser, zo bleek al vlot. Die kans leek iets wakker te schudden in de Sabres. Opeens beet de thuisploeg meer van zich af, zette de bezoekers onder druk en niet zonder resultaat. De blauwe lijn van Buffalo ging zich er meer mee bemoeien en Mattias Samuelsson schoot de aansluitingstreffer binnen. Voor de Zweed al de vierde wedstrijd op rij waarin hij minimaal een punt verzamelt.

NEWHOOK CALLS GAME!

Met de fans achter zich joegen de Sabres nu op de gelijkmaker. De Canadiens werden bij tijd en wijle met de rug tegen de muur gezet. Het was dan ook aan Jakub Dobes te danken dat de derde periode begon met een voorsprong van de Habs. Die voorsprong hield niet lang stand. Rasmus Dahlin stond op in Game 6 met 5 punten en op aangeven van Owen Power bewees de Sabres-captain ook nu zijn gigantische waarde. Met nog een minuut of dertien op de klok begon deze Game 7 weer van voor af aan. Hoewel de Sabres heel even dachten een derde te scoren, ging dat feest niet door en koerste het duel af op sudden-death overtime.

Buffalo begon ongetwijfeld met een beter gevoel aan de verlenging, maar lieten de Canadiens in hun Game 7 tegen de Bolts niet zien dat ze niet per se goed hoeven te spelen om te winnen? Toen waren 9 shots on goal genoeg om de Lightning op vakantie te sturen. Hoewel het nu veel meer gelijk op ging, deden de Habs dit ook met de Sabres. Een overtime die zowel door Buffalo als Montreal beslist kon worden, viel de kant op van de bezoekers. Een goed geplaatst schot van Alex Newhook, toch al bezig aan een uitstekende serie, maakte een einde aan deze bijzonder boeiende tweede ronde: 2-3.

UP NEXT

Eindelijk weten de Carolina Hurricanes tegen wie ze spelen in de Eastern Conference Final. Bijna twee weken na hun laatste wedstrijden openen de Canes vrijdag (02.00 uur Nederlandse tijd) het bal thuis tegen de Montreal Canadiens. Waar Carolina het minimum aantal wedstrijden (acht) nodig had om hier te komen, daar moesten de Canadiens al twee keer over de volle zeven wedstrijden gaan om hun plek in de ECF veilig te stellen. Het wordt hier dus opnieuw een treffen tussen de rust van de Hurricanes tegen het ritme van de Habs.

Voor Buffalo eindigde een bijzonder seizoen in mineur. Bijzonder omdat zij van een kansloze plek begin december uiteindelijk met de divisietitel in de Atlantic Division stonden. Jarmo Kekalainen, de general manager aldaar, staat komende weken voor een belangrijke keuze. Sterkhouder Alex Tuch is straks UFA en andere belangrijke pionnen als Bowen Byram beginnen aan hun laatste contractjaar in het najaar. Het grootse deel van de kern ligt echter nog voor lange tijd vast, waardoor we het laatste van deze jonge Sabres nog lang niet hebben gezien!

Eindstand in de serie: Montreal wint met 4-3

Cover photo: Jeffrey T. Barnes/AP

Cavaliers slopen Pistons in Game 7, nu tegen Knicks in ECF

Lars Leeftink
-
0
Cavaliers slopen Pistons in Game 7, nu tegen Knicks in ECF

Na de Western Conference Finals is nu ook de Eastern Conference Finals bekend door de overtuigende zege in Game 7 van Cleveland Cavaliers in Detroit tegen Piston: 125-94. Een pijnlijk einde voor de #1 seed in het oosten.

Pistons, die sowieso in de playoffs niet het niveau tot nu toe halen dat ze haalden in het reguliere seizoen, begonnen net zoals tegen Orlando Magic vrij matig aan de serie. Game 1 en Game 2 werden in eigen huis met 111-101 en 107-97 wel nog gewonnen, maar in Game 3, Game 4 en Game 5 werd er vervolgens verloren. In Cleveland was er een 116-109 en 112-103 nederlaag, terwijl Game 5 in Detroit met 113-117 verloren ging. Allemaal spannende duels waarin Cleveland won.

In Game 6, met de rug tegen de muur in Cleveland, won Detroit met 115-94 overtuigend en leken ze – net zoals tegen Orlando in de eerste ronde van de playoffs – met vertrouwen en overtuiging richting Game 7 in eigen huis te gaan. Het probleem: Cavaliers zijn een beter team dan Orlando en gaven Detroit in eigen huis geen schijn van kans: 125-94. Voor Detroit eindigt het seizoen zo teleurstellend, terwijl Cleveland het tegen New York Knicks op mag nemen voor een plek in de NBA Finals.

Foto: ASSOCIATED PRESS

NHL Play-Offs 2026: Dominante Sabres halen uit en dwingen Game 7 af

Hans Mulder
-
0
NHL Play-Offs 2026: Dominante Sabres halen uit en dwingen Game 7 af

Drie van de vier Conference-finalisten zijn bekend. In het westen kunnen Colorado en Vegas in onze nacht van woensdag op donderdag zelfs al aan hun Western Conference Final beginnen. Daar zijn ze in het oosten nog niet aan toe. Nóg niet. In eigen huis kon Montreal Canadiens zich namelijk verzekeren van een trip naar de ECF en een ontmoeting met Carolina Hurricanes. Dan moest er wel even gewonnen worden van Buffalo…

EASTERN CONFERENCE

Halve Finale (Best-Of-7)

GAME 6: MONTREAL CANADIENS – BUFFALO SABRES

Op de drempel van uitschakeling moest er iets gebeuren bij de Buffalo Sabres. Coach Lindy Ruff greep daarom terug op Alex Lyon, die in de eerste ronde bij vlagen zo fantastisch was. De hoop was er dat dit de Sabres tot grootse daden inspireerde. Wat de Sabres zéker hielp, was de 0-1 van Rasmus Dahlin. In deze serie is het bijna een traditie dat Buffalo vroeg scoort en na 32 seconden hield de Zweedse captain, na een knappe actie, deze traditie in stand.

Montreal Canadiens leek onder de indruk van het geluid van de eigen fans in het Bell Centre, maar werden door die treffer wakker geschud. Die fans konden al heel snel juichen voor de gelijkmaker, want van afstand besloot Arber Xhekaj maar eens uit te halen. De blueliner met Kosovaarse roots ramde de puck voorbij Alex Lyon voor de 1-1. Het momentum dat Buffalo had na de openingstreffer verdween zo als sneeuw voor de zon. De Habs namen het initiatief over, al werd dit lang niet altijd duidelijk op de shot clock. Daar hadden de Sabres de overhand. Maar ook alleen daar…

Halverwege de eerste periode nam de thuisploeg in korte tijd afstand. Eerst was er Ivan Demidov die, net als in Game 5, scoorde op de powerplay. Een paar keer knipperen met de ogen later lag de puck alweer achter Lyon. In ondertal ontsnapte Jake Evans aan de verdedigers en maakte met de 3-1 een einde aan de werkdag van Lyon. Dankzij een double-minor penalty voor Mike Matheson kregen de Sabres nog in de eerste periode een uitgelezen kans om aansluiting te vinden. Die kwam er in de vorm van een PPG van Jason Zucker. Het gaf de Sabres die oh zo belangrijke reddingsboei richting de volgende veertig minuten.

MOMENTUM SWITCH

Het weggeven van vroege treffers wordt zo langzamerhand een dingetje in Montreal. Dit gebeurt de Canadiens net iets te vaak aan het begin van een wedstrijd, maar nu was het ook al vroeg raak in de tweede. Jakub Dobes moest een rebound toestaan en daar was Zach Benson als de kippen bij om af te ronden: 3-3. De Habs-goalie maakte dit kleine foutje overigens ook razendsnel goed door Alex Tuch even later van scoren te houden. Helaas voor de Tsjech lukte hem dit niet toen Jack Quinn hem halverwege de periode bestookte. De aanvaller was tot dan toe ongelukkig in de afronding, maar Quinn koos een perfect moment voor zijn eerste van deze play-offs.

Het momentum had nu weer van kant gewisseld, maar ook Vrouwe Fortuna begaf zich nu in de hoek van Buffalo. Een overtreding van Bowen Byram op Joe Veleno werd gemist en vrijwel direct daarna was het dankzij Konsta Helenius opnieuw bingo voor Buffalo. De net 20-jarige Fin maakte in Game 5 voor het eerst zijn opwachting in deze play-offs en maakt direct naam voor zichzelf. Echter gold nu voor de Canadiens wat eerder voor Buffalo gold. Met nog een hele periode te spelen, lagen er nog voldoende kansen om het tij te keren.

Wat Lyon niet lukte, lukte zijn vervanger Ukko-Pekka Luukkonen wel. De Habs schoten de ene na de andere puck voorbij Lyon, maar hadden de grootst mogelijk moeite met deze Fin. UPL gunde de Habs geen vierde treffer en zag Jack Quinn halverwege de derde ook nog eens de 3-6 scoren. Weer was de powerplay succesvol voor de bezoekers, die daarmee het duel wel min of meer op slot gooiden. Voor zover dat nog niet zeker was, lepelde Tage Thompson in de slotfase nog even de 3-7 in het verlaten doel. De olympisch kampioen van de Sabres had daarmee niet het laatste woord. Dat was namelijk voor Zach Metsa, die in de weinige speeltijd die hem gegeven is nog even voor 3-8 zorgde.

UP NEXT

De Montreal Canadiens lieten één matchpoint onbenut, maar krijgen dinsdag (01.30 uur Nederlandse tijd) opnieuw de kans om de Eastern Conference Final te bereiken. Om te beginnen zullen ze dan uit de strafbank moeten blijven, want de Sabres hebben het plotseling op de heupen op de powerplay. Diezelfde Sabres hebben dinsdag het thuisvoordeel. Voor zover dat in deze serie een voordeel is, want van de zes wedstrijden gingen er maar twee naar de thuisploeg.

Tussenstand in de serie: teams in evenwicht 3-3

Cover photo: Christinne Muschi/The Canadian Press via AP

MLB Watch: Braves-icoon Bobby Cox overleden, Palacios en Rays blijven winnen

Hans Mulder
-
0
MLB Watch: Braves-icoon Bobby Cox overleden, Palacios en Rays blijven winnen

In deze MLB Watch aandacht voor de goede prestaties van de Atlanta Braves en Tampa Bay Rays. Daarnaast blijven de Tigers en Red Sox wat kwakkelen in de eerste maanden van dit seizoen. Ook staan we stil bij het overlijden van Bobby Cox. Vorige week overleed de legendarische manager op 84-jarige leeftijd.

DUTCH WATCH

ALBIES EN BRAVES MAKEN STATEMENT

Over de moeilijke dagen voor de Braves-organisatie straks meer in het wekelijkse Rondje. Op deze plek besteden we aandacht aan de series die Ozzie Albies en zijn team deze week speelden tegen LA Dodgers en Chicago Cubs. Twee geduchte tegenstanders en dus zou ’t sterk gestarte Atlanta weten waar het stond na deze twee series. De Braves troffen de Dodgers op het moment dat ze in Seattle net hun eerste serie van ’t seizoen hadden verloren. In Los Angeles kwamen de bezoekers vorige week vrijdag nog wel op voorsprong, maar was het de titelhouder die uiteindelijk met 3-1 aan het langste eind trok. Albies was 0-for-5 dat duel.

Die “hatelijke” nul was zaterdag al rap van het bord voor Albies. Een single in de eerste inning leverde nog niets op, maar hoe anders was dat in de tweede. Met de honken bezet en al een 1-0 voorsprong op het bord kwam Ozzie Albies door met een 2-run RBI-single op Blake Snell. De startend werper van de Dodgers maakte zijn seizoensdebuut en zal deze snel willen vergeten. Mede door die 2 RBIs van onze landgenoot stond er na twee innings al 0-5 op het bord.

DROOGTE

Snell verdween na drie innings van de heuvel en de Braves zouden uiteindelijk met 2-7 winnen. Diezelfde cijfers, wederom dus in het voordeel van de bezoekers, stonden na de series finale van zondag op het bord. Hoewel Justin Wroblewski een prima wedstrijd voor de Dodgers gooide, gingen zij wel opnieuw de bietenbrug op. Albies bleef 0-for-4 en droeg aanvallend dus niets bij.

Wat betreft de prestaties van Ozzie Albies in de volgende serie tegen de Chicago Cubs kunnen we kort zijn. Onze landgenoot was 0-for-11 aan slag en bereikte één keer na vier wijd de honken. Tot nu toe was de tweedehonkman dit seizoen nog niet drie wedstrijden op rij zonder hit gebleven, dus bevindt Albies zich even op onbekend terrein. Overigens had deze droogte aan slag weinig invloed op de resultaten van Atlanta. Met 5-2 en 4-1 werden de eerste twee duels gewonnen en daarmee al deze serie. De series finale ging dan weer met 2-0 naar Chicago, dat daarmee een einde maakte aan hun 4-game losing streak.

PADRES EN BOGAERTS IN KLEIN DIPJE

Xander Bogaerts en zijn San Diego Padres maakten zich vanaf 7 mei op voor een druk weekend. In het eigen Petco Park speelden de Friars een serie van vier wedstrijden tegen de St. Louis Cardinals. Een tegenstander die, zoals vrijwel altijd, ook nu prima meedraait in de NL Central. Dat komt deels door de doorgaans prima productie. Echter hield die vorige week donderdag wat te wensen over voor de Cardinals. De bezoekers uit St. Louis scoorden slechts 2 runs in San Diego, maar aangezien de thuisploeg alleen via een RBI-single van Xander Bogaerts een punt op het bord kregen wonnen de Cardinals met 2-1.

Bogaerts was 1-for-3 in dat pitcher’s duel tussen Michael King en Matthew Liberatore. De infielder bleef in de twee wedstrijden die volgden verstoken van hits. St. Louis trok op 7 mei met 6-0 aan het langste eind waarbij Bogaerts 0-for-4 was. Hetzelfde overkwam hem in de derde ontmoeting. Door opnieuw een 0-for-4 daalde het slaggemiddelde van .269 naar .261. Het deerde de Padres dit keer niet, want nu waren zij het die er met de winst vandoor gingen: 4-2. De series finale op 10 mei dreigde ook naar de Cardinals te gaan. Zij begonnen met een 2-0 voorsprong aan de negende inning, maar Bogaerts gaf de thuisploeg hoop met een single.

Die hoop bleek ijdel toen Cardinals-closer Riley O’Brien antwoordde met back-to-back strikeouts. Nick Castellanos maakte er vervolgens een lange at-bat van, die eindigde in de tribunes. Zijn 2-run homerun trok de stand gelijk en gaf Ramon Laureano in de tiende inning de kans om San Diego alsnog de 3-2 overwinning te bezorgen. Die overwinning van de Padres kwam hun volgende tegenstander goed uit. Milwaukee Brewers is een concurrent van de Cardinals in de NL Central en zij waren – in Milwaukee – de volgende opponent van Bogaerts en co.

BREW CREW TE STERK

De Brewers hadden zojuist de Yankees op een sweep getrakteerd en hun laatste vier wedstrijden gewonnen. Ondanks een run voor Bogaerts (1-for-4) trok de Brew Crew hun winning streak door in de eerste wedstrijd. San Diego werd met 4-6 verslagen, maar de Friars haalden hun gram woensdag in de tweede ontmoeting. Bogaerts was 0-for-3 met een walk en een run in deze met 3-1 gewonnen wedstrijd.

Die run kwam tot stand in de negende inning dankzij een 3-run homerun van outfielder Gavin Sheets. Het getankte vertrouwen verdween donderdag alweer als sneeuw voor de zon. Milwaukee had al na vier innings een 7-0 voorsprong en die konden de Padres niet meer bedreigen. Bogaerts was 0-for-3 en zag na deze dag dat de Dodgers de koppositie in de NL West weer hadden overgenomen.

VEEL K’S MAAR WEINIG W’S VOOR JANSEN

In de stand van de AL Central passen de teams bij wijze van spreken op een zakdoek. Cleveland Guardians springt er misschien een klein beetje uit, maar kijken we bijvoorbeeld naar de Detroit Tigers van Kenley Jansen dan schiet het alle kanten op. Zo stonden zij op dinsdag 5 mei nog eerste in de divisie. Begonnen ze vervolgens als de nummer 2 van de AL Central op 8 mei aan de serie tegen de Kansas City Royals en daalden na nederlagen op vrijdag en zaterdag zelfs af naar de vierde plaats in de AL Central.

Met de sweep tegen de Red Sox meegerekend, hadden de Tigers er nu vijf op rij verloren. In de series finale op zondag 10 mei pakte Detroit echter al vlot het initiatief. Met een 6-3 voorsprong zetten zij hun closer af in de negende inning en kon Kenley Jansen eindelijk weer eens voor een save gaan. Eind april liep dat tegen Cincinnati en Atlanta niet goed af, maar nu had Jansen zijn zaken prima op orde.

Jac Caglianone ging uit na een popfly richting het derde honk. Starling Marte en Lane Thomas kregen vervolgens elk een strikeout aan hun broek gesmeerd. Jansen had zo zijn zevende save te pakken. Eentje waarvoor hij slechts 12 pitches nodig had. Het werd voor de international zijn eerste save sinds 22 april. Wat Jansen toen nog niet wist, was dat hij daar nog een paar dagen op zou blijven staan. Op bezoek bij de New York Mets werden Jansen en de Tigers namelijk onderdeel van een klein primeurtje.

VERVELENDE PRIMEUR

De Mets begonnen dit seizoen met de nodige verwachtingen, maar bungelen onderaan de NL East. Ze hadden nog maar 15 van de 40 wedstrijden gewonnen voor aanvang van ’t drieluik tegen Detroit en slechts af en toe een serie. De thuisploeg opende dinsdag met een toch wel verrassende 10-2 overwinning. Bij een 2-2 stand na acht innings moest Jansen woensdag aan de bak. Hij moest de Mets van scoren houden en slaagde cum laude.

Kenley Jansen zag drie tegenstanders tegenover zich en had in totaal 14 pitches nodig om achtereenvolgens Brett Bady, Tyrone Taylor en A.J. Ewing elk met een strikeout weg te zetten. Helaas bleken die inspanningen achteraf weinig waard. Diezelfde A.J. Ewing scoorde in de tiende inning namelijk de winnende run voor New York. Het was de enige spannende wedstrijd in Citi Field deze week. Donderdag bleken de Mets opnieuw veel te sterk voor de aangeslagen Tigers. Met 9-4 stelde de thuisploeg de eerste sweep van dit seizoen veilig. Desondanks blijven de Mets laatste in hun divisie. Detroit doet het niet veel beter met een vierde plaats in de AL Central.

PALACIOS BELANGRIJK VOOR RAYS IN TORONTO

Tampa Bay Rays is één van de aangename verrassingen van dit seizoen tot nu toe. Misschien zelfs wel de grootste. Na een aarzelende start waarin de ploeg slechts twee van de eerste zeven wedstrijden won, zijn de mannen van Kevin Cash vertrokken. De ene na de andere wedstrijd werd gewonnen en langzaam maar zeker ontpopten de Rays zich als grootste – en enige – bedreiging voor de New York Yankees in de AL Central.

Aanvankelijk had Richie Palacios nog wel een aandeel in dit succes. Helaas wordt dat de laatste weken steeds minder. Zo kwam hij vorig weekend in Boston tegen de Red Sox maar heel even in actie. In de negende inning, bij een 6-4 voorsprong, verving Palacios als pinch runner Yandy Diaz op het derde honk. Lang stond hij daar overigens niet, want Junior Caminero sloeg zijn teamgenoot met een 2-run homerun over de thuisplaat op weg naar een 8-4 overwinning. Dat was voor Tampa Bay de zevende zege op rij en de dertiende in de laatste veertien wedstrijden. Die winstreeks eindige op zaterdag toen Boston met 2-0 won. Zonder Palacios wonnen de Rays dan wel de series finale weer. Met 4-1 hoopten ze een volgende winning streak te starten. 

KNUPPEL SLAAT AAN

Dat zou dan moeten gebeuren in Toronto. De regerend kampioen van de American League draait nog niet van harte en aan de Rays de taak om dat nog even zo te houden. Voor dat examen slaagde Tampa Bay dinsdag in elk geval met vlag en wimpel. Met dank aan Richie Palacios. De tweedehonkman was in de eerste inning al belangrijk met een 2-run RBI-single en liet dit in de zevende inning volgen door zijn derde RBI van deze wedstrijd. Palacios had het naar z’n zin in het slagperk en dat was te zien aan zijn 3-for-4. Met dus 3 RBIs. Aan zijn hand werden de Blue Jays met 8-5 verslagen.

Opmerkelijk genoeg waren die hits en RBIs niet voldoende om een plek in de starting line-up te krijgen in de tweede wedstrijd. Palacios viel nog wel heel laat in, maar kon met 0-for-1 geen bijdrage leveren aan de 7-6 overwinning. Die zege kwam tot stand in tien innings. Dat aantal was donderdag opnieuw nodig in de derde wedstrijd van deze serie. Palacios speelde nu weer de gehele wedstrijd en opende in de zevende inning de score met een RBI-single. Jonathan Aranda passeerde de thuisplaat, maar na opnieuw tien innings ging dit keer de winst naar Toronto: 5-3.

KLAPPEN VAN RAFAELA BATEN BOSOX MAAR MATIG

Het is ondertussen al ruim twee weken geleden dat Boston Red Sox afscheid nam van Alex Cora. Of ze er veel mee zijn opgeschoten, kunnen we over discussiëren. Het record van de BoSox is inderdaad wel wat beter, maar nog altijd bungelt de ploeg onderin de AL East en hebben ze veel moeite om onder Chad Tracy een winning record neer te zetten. Zoals we bij Palacios al konden lezen, lukte het de Red Sox vorig weekend in eigen huis ook niet om de serie tegen de Tampa Bay Rays te winnen. Toch verliepen die eerste duels voor Ceddane Rafaela aan slag helemaal nog niet zo slecht.

De Oranje-international zette, bij een 0-3 achterstand, zijn ploeg op het bord in de tweede inning van de eerste wedstrijd. Een RBI-single van Rafaela bracht Trevor Story over de thuisplaat voor wat een goede inning van Boston werd. Helaas voor hen niet goed genoeg om uiteindelijk te winnen. Nadat Rafaela 1-for-4 was op donderdag werkte hij in de tweede ontmoeting met 3-for-4 aardig aan zijn slaggemiddelde. Dit ging van .270 naar .286 waarbij de outfielder in de vierde inning tekende voor een solo homerun. Met zijn derde van het seizoen bracht hij de stand op 2-0. Een stand die naderhand ook de eindstand betekende.

Er zou op zaterdag 9 mei ook gespeeld worden, maar hevige regenval voorkwam dit. Mogelijk raakte Rafaela daardoor zijn momentum een beetje kwijt. In de laatste, met 1-4 verloren wedstrijd tegen Tampa Bay, was Rafaela 0-for-4 en zakte zijn gemiddelde weer naar .277. Daar kwam in de eerste wedstrijd deze week tegen Philadelphia weinig verandering in. Ook die tegenstander nam al afscheid van de manager dit seizoen, maar Don Mattingly heeft de Phillies aardig aan de praat gekregen. Philadelphia had zes van hun laatste acht wedstrijden gewonnen en trok die goede lijn in Boston door.

MIJLPAAL MATTINGLY

Dinsdag moest Boston de eerste wedstrijd aan de Phillies laten. De bezoekers wonnen met 1-2, maar die ene run kwam via een RBI-single van de knuppel van Rafaela. Een dag later was het opnieuw raak. Als invaller kreeg Rafaela slechts één AB maar daar haalde hij ’t maximale uit. Met één honk bezet joeg de outfielder de bal de tribunes in voor een 2-run homerun. Daarmee legde hij de basis voor een 3-1 overwinning. De runs waren dus duur dit drieluik en dat was in de series finale niet anders. De Phillies verlieten Boston donderdag met een 3-1 overwinning. Dit keer zweeg de knuppel van Ceddanne Rafaela, die 0-for-3 met een walk was.

Voor Phillies-manager Don Mattingly betekende die eerste overwinning in Boston overigens een mooie mijlpaal. De 65-jarige Mattingly boekte namelijk zijn 900e zege als manager bij een MLB-franchise. Het grootste deel van die wins boekte hij in LA waar hij als coach van de Dodgers 446 wedstrijden won in de vijf seizoen die hij daar werkte.

RONDJE LANGS DE VELDEN

BRAVES-LEGENDE BOBBY COX OVERLEDEN

Vorige week zaterdag is Bobby Cox op 84-jarige leeftijd overleden. De Hall of Famer kampte al jaren met een teruglopende gezondheid en hartklachten nadat hij in 2019 was getroffen door een beroerte. Cox stierf slechts een paar dagen na Ted Turner. De oprichter van CNN en voormalig eigenaar van de Atlanta Braves speelde een belangrijke rol in het leven van Cox. Turner ontsloeg Cox en stelde hem later weer aan bij deze organisatie. Ted Turner werd 87 jaar.

Zoals Turner een belangrijke rol in het leven van Cox speelde, zo speelde Bobby Cox zelf een grote rol in het leven en de carrières van veel Braves-grootheden. Onder meer Oranje-bondscoach Andruw Jones, Chipper Jones, Tom Glavine, Greg Maddux en John Smoltz speelden onder de legendarische manager. Glavine en Maddux volgden hun manager zelfs nog naar de Hall of Fame in 2014. Smoltz volgde een jaar later.

In de jaren zeventig begon Cox als minor-league manager bij de Yankees. Aan het einde van dat decennium pikten de Braves de toen pas 36-jarige Cox op om aan de slag te gaan in Atlanta. Drie jaar later werd hij door Turner ontslagen waarna Bobby Cox een korte, maar succesvolle periode bij de Blue Jays kende. In 1985 keerde Bobby Cox terug bij de Braves. Om daar ook nooit meer weg te gaan.

TITEL

Nadat hij als GM al een basis legde, stond Cox vanaf 1990 weer met zijn voeten in de klei. Of in de dug-out. De club ging van worst to first in minder dan geen tijd en zou maar liefst veertien keer op rij de  divisie winnen. Vijf keer wonnen de Braves in het tijdperk Bobby Cox de National League en in 1995 werden ze gekroond tot de beste van allemaal.

Die World Series-titel betekende de eerste grote prijs voor de stad Atlanta. Zolang zijn gezondheid het toestond, bleef Cox betrokken bij de Atlanta Braves. Ook na zijn pensioen in 2010 deed hij nog klusjes voor zijn geliefde franchise. In alle die je hoort van spelers over Bobby Cox, van wie een standbeeld buiten Truist Park in Atlanta staat, komt naar voren dat de manager een tweede vader was, die er altijd voor hen stond. Dit komt misschien wel het best naar voren in het aantal keren dat hij als manager is weggestuurd. Maar liefst 162 keer werd Bobby Cox door arbiters weggestuurd omdat hij het opnam voor zijn spelers. Een record in Major League Baseball.

Tijdens zijn loopbaan als manager won Cox 2504 wedstrijden. Daarmee is hij achter Connie Mack (3731), Tony La Russa (2884) en John McGraw (2763) de MLB-manager met de meeste overwinningen. In zijn imposante loopbaan werd Bobby Cox ook nog vier keer verkozen tot manager van het jaar in Major League Baseball.

DODGERS NEMEN THOMAS OVER VAN DIAMONDBACKS

Goed nieuws voor de LA Dodgers deze week. Nadat de titelhouder hun serie van drie verloor tegen Atlanta keerde op maandag 11 mei sterkhouder Mookie Betts terug in de line-up. De achtvoudig All-Star, viervoudig winnaar van de World Series en zesvoudig winnaar van een Golden Glove kampte sinds begin april met een blessure aan de buikspieren. Op 4 april verdween Betts naar de ziekenboeg en zo’n vijf weken later stond hij er dus weer. Op een voor de Dodgers uitstekend moment, want LA wist in de NL West de San Diego Padres maar niet af te schudden.

De kortestop liet in de eerste serie terug ook al direct van zich horen. Nadat LA de eerste twee duels met de Giants verloor, nam Betts zijn team aan z’n hand in de derde ontmoeting. Met een solo homerun droeg hij bij aan een uiteindelijk 4-0 overwinning. Die wedstrijden maakte Alek Thomas nog niet in Dodgers-uniform mee. De outfielder werd deze week in ruil voor het 17-jarige talent Jose Requena overgenomen van de Arizona Diamondbacks. Thomas moet het outfield van wat meer diepte voorzien, maar zal nog wel even aan zijn vorm moeten werken.

In 2023 deed de toen 23-jarige Thomas het prima voor de Diamondbacks op weg naar hun titel in de National League. Met onder meer 4 homeruns dat postseason werd hem een mooie toekomst voorspeld. Helaas weet de rappe outfielder die nog niet waar te maken. Arizona wilde wel van hem af en in LA zagen ze er nog wel brood in.

SNELHEIDSDUIVEL BOBBY WITT JR.

Kansas City Royals is nog altijd een team in opbouw. Een team waar je als neutrale kijker niet direct op afstemt, maar in Bobby Witt Jr. hebben de Royals wel een speler die vrijwel altijd voor spektakel zorgt. Witt Jr. is al in het bezit van twee Gold Gloves en twee Silver Slugger-Awards en is nog altijd maar 25 jaar. Daarnaast is de kortestop bloed- en bloedsnel. Deze week maakten de Detroit Tigers kennis met de snelheid van de jonge infielder.

Bij een 0-0 stand in de eerste inning was Maikel Garcia al doorgekomen met een tweehonkslag namens de Royals. Daarna was het de beurt aan Bobby Witt Jr.. De derde pitch die de kortestop zag ging het rechtsveld in en Witt Jr. zette de straalmotoren aan. Hij maakte er een spectaculaire inside-the-park homerun van, waarin hij slechts 14.1 seconden nodig had om zijn rondje af te leggen. Vanaf 2015 worden deze statistieken bijgehouden en slechts drie deden dit ooit rapper. In 2017 deed Byron Buxton er namens de Minnesota Twins 13.85 tellen over en daarmee is hij de rapste van allemaal.

Die inspanning van Witt Jr. zette de Royals op koers voor een 5-1 overwinning. Dit was voor de ploeg de zevende zege in de laatste negen wedstrijden.

Cover photo: Jamie Squire

1...161718...802Pagina 17 van 802

SportAmerika.nl bestaat al sinds 1 december 2010. Vanaf dat moment is deze site dé Nederlandstalige plek voor Amerikaanse sporten.

©SportAmerika 2021 | Developed by CSSdsign

Laatste nieuws

MeNU