In deze MLB Watch hebben we (eindelijk) de eerste no-hitter van dit seizoen. Vorig jaar moesten we het zonder doen, maar in Houston vonden ze het weer eens tijd worden. In Boston stonden twee Oranje-internationals tegenover elkaar, waarbij Ozzie Albies uiteindelijk de meeste lol had. Helaas kwam er minder goed nieuws uit Detroit. Daar moest Kenley Jansen geblesseerd van de heuvel.
DUTCH WATCH
WISSELEND SUCCES VOOR ALBIES EN BRAVES
Vorig weekend gingen honkbalfans er eens goed voor zitten. In Atlanta stonden twee teams tegenover elkaar die tot de meest productieve in Major League Baseball behoorden. Wat betreft de Braves was dit geen al te grote verrassing, maar dat Washington Nationals na wat magere jaren de neus weer aan het venster drukt, is best opmerkelijk. Echter viel het met de runs in dit drieluik behoorlijk tegen. In de eerste wedstrijden moesten de fans lang geduld hebben en stond er een onverwachte held op namens de Braves. Dat was niet Ozzie Albies, want die bleef zonder hit in de eerste twee duels van deze serie.
Atlanta moest diep gaan voor een 5-4 overwinning op vrijdag en zat Washington een dag later de tweede ontmoeting met 2-0 winnen. Albies was 0-for-8 met een walk op die dagen, maar wist met 3-for-4 en een run zijn slaggemiddelde weer wat op te vijzelen tijdens de series finale. Helaas voor Atlanta was die run ook hun enige. Aangezien Washington 2 runs over de thuisplaat kreeg, was dit voor de Braves onvoldoende. Het was pas de tweede keer dit seizoen dat Atlanta een serie verloor, maar tegen een divisierivaal is het toch net iets pijnlijker.
OZZIE KAN HET NOG
In Boston werden de knuppels van de Braves weer wakker. Al hield die van Albies zich dinsdag nog even koest ondanks de 7-6 zege. De tweedehonkman was 0-for-5 die dag. Met 1-for-3 en een walk toonde Albies wat verbetering in ’t tweede duel, maar dat kan niet worden gezegd over de rest van ’t roster. Atlanta ging hard met 0-8 onderuit en moest dus donderdag winnen om te voorkomen dat ze back-to-back series verloren.
Gelukkig voor de bezoekers was Albies één van de spelers die er zin in had. De international was 3-for-5 aan slag met een double en een run in de vierde inning. Zijn beste moment bewaarde Albies voor het laatst. Met een grandslam had Ronald Acuna Jr. de Braves al op voorsprong geslagen, maar Ozzie Albies deed er in de negende nog een schepje bovenop. Met een 2-run homerun nam hij Matt Olson mee en bepaalde Albies de eindstand op 10-2. Het was voor hem pas de eerste homerun sinds 4 mei. Atlanta won zo voor de 38e keer dit seizoen en had na deze serie in Boston nog altijd een ruime marge van 8.5 gewonnen wedstrijden op de opgeleefde Phillies.
BOGAERTS EN PADRES ZIEN DODGERS UITLOPEN
Na een prima maand april met 18 overwinningen gaat het de San Diego Padres in mei een stuk lastiger af. De Friars zijn een spreekwoordelijk .500-team. Wat wil zeggen dat ze evenveel wedstrijden verliezen dan dat ze winnen. Ter vergelijking, in april speelden de Padres nog op een gemiddelde van .720. Je zou kunnen zeggen dat Xander Bogaerts wel een beetje symbool staat voor die terugval. De kortestop was met een .275 slaggemiddelde over maart en april niet fameus, maar hij deed het daar nog een stuk beter dan de laatste weken.
Zo begon de Oranje-captain vorige week vrijdag met een .247 batting average aan de serie tegen de Athletics. Met 0-for-3 werd dat er niet veel beter op na de eerste wedstrijd, maar met een sac fly en RBI droeg Bogaerts nog wel bij aan de 7-3 overwinning. San Diego gaf dit een vervolg door op zaterdag 23 mei diezelfde A’s met 2-0 te verslaan. Dit keer was er voor Xander Bogaerts geen rol weggelegd, want hij bleef aan de kant. Met 2-for-3, een walk en een gestolen honk sloot de infielder deze serie voor zichzelf goed af. Voor z’n team verliep die series finale een stuk minder voortvarend. De A’s trokken dat duel met 5-2 over de streep, boekten hun 27e overwinning van ’t seizoen en verstevigden op dat moment hun koppositie in de AL West…
Van een team dat verrassend goed presteert, gingen de Padres naar een tegenstander waar het tot een paar weken geleden een stuk minder voorspoedig ging. Na 28 wedstrijden en slechts 9 overwinningen zagen ze zich in Philadelphia geen andere keuze dan Rob Thomson te ontslaan. Onder Don Mattingly gaat het sindsdien een stuk beter. Die bevestiging kregen Bogaerts en de Padres deze week ook. Zo was een uitstekend optreden van Griffin Canning maandag niet genoeg om San Diego aan winst te helpen. De starter gaf slechts 3 hits op, maar daar zaten 2 homeruns tussen. Thuisploeg San Diego noteerde 5 hits – met Bogaerts 0-for-4 – en scoorde niet: 0-3.
OPPONENT SCHRIJFT HISTORIE
Scoren deden de Friars dinsdag wel in de tweede ontmoeting. Drie keer zelfs. Met Bogaerts 1-for-4 aan slag met een gestolen honk was dit echter niet genoeg tegen de 4 runs die de Phillies over de thuisplaat sloegen. De series finale behoorde toe aan Cristopher Sanchez. Het was namelijk de Phillies-starter die een stukje geschiedenis schreef in dit duel. Sanchez is bezig aan een voortreffelijke reeks waarin hij inning na inning de tegenstander van scoren houdt. Op 30 april (!) waren het de Giants die als laatste een run scoorden tegen de 29-jarige southpaw uit de Dominicaanse Republiek.
Tegen de Padres stond Sanchez zeven innings op de heuvel en zette hij z’n streak op maar liefst 44 innings zonder run tegen. Hij smijt daarmee Grover Alexander uit de Phillies-geschiedenisboeken. Als rookie hield Alexander in 1911 de tegenstanders 41 innings van scoren. Xander Bogaerts wist in dit duel in de negende inning nog wel een hit te fabriceren, maar de Padres moesten de wedstrijd (en de sweep) aan Philadelphia laten: 0-3. Voor San Diego was dit de vierde nederlaag op rij en de zesde in de laatste acht wedstrijden. Na deze sweep zagen de Padres de achterstand op LA in de divisie oplopen naar 4.5 gewonnen wedstrijden.
PECH BLIJFT TIGERS EN JANSEN ACHTERVOLGEN
Twee jaar op rij stond Detroit Tigers in de ALDS. Beide keren gingen verloren voor de club die in 2006 en 2012 de World Series aan respectievelijk de Cardinals en Giants moest laten. Een derde ALDS in successie is momenteel ontzettend ver weg. Sterker nog, het lukt de Tigers nauwelijks om drie wedstrijden op rij te winnen. Ze hadden lang het geluk dat zo’n beetje alle concurrenten in de eigen divisie niet vaak wonnen, waardoor de achterstand lang te overzien was. Inmiddels regeert Cleveland de AL Central met harde hand en zitten de verrassende White Sox en Twins op ’t vinkentouw.
Met een losing streak van zes wedstrijden in het achterhoofd begon Detroit vorige week vrijdag op Camden Yards aan een drieluik tegen Baltimore Orioles. Een team dat min of meer in hetzelfde schuitje zit. Ook van de Orioles werd wel wat verwacht, maar ook daar maken ze het niet waar. De O’s begonnen beter aan die serie van drie door Detroit op 22 mei met 7-4 te kloppen. Twee dagen later, in het eerste deel van de noodzakelijke doubleheader, hadden de Tigers alle troeven in handen om de stand weer gelijk te trekken. Met een 3-2 voorsprong zetten zijn teamgenoten Kenley Jansen af voor wat zijn eerste save sinds 10 mei moest worden.
Die inning begon nog goed voor Jansen met Samuel Basallo die met een flyball de eerste nul werd. Jackson Holliday en Leody Taveras kregen vervolgens elk vier wijd van de Tigers-closer. Om Jansen nog verder onder druk te zetten, wisten beiden ook nog een honk te stelen. Met Colton Cowser aan slag hadden de Orioles zo twee honklopers in scoringspositie. Op dat moment stonden er ook 2 out op het bord. Cowser werd twee jaar geleden nog tweede in de Rookie of the Year-verkiezing met 24 homeruns voor de Orioles. Dat hij die power nog altijd heeft, weet Jansen nu ook. Met zijn derde homer van dit jaar sloeg Cowser de O’s naar winst en smeerde hij Jansen niet alleen een blown save, maar ook een verlies aan: 5-3.
TEGENSLAG
Detroit wist zondag dankzij een 4-1 overwinning een sweep af te wenden. Detroit keerde daarna terug naar huis, waar ze dinsdag verloren van de Angels. Dat was voor hen alweer de zevende nederlaag voor eigen publiek, maar aan die beroerde reeks kwam woensdag een einde. Bij een 4-0 voorsprong maakte Jansen zijn opwachting in de negende inning. Helaas was dat optreden maar van korte duur. De closer moest assisteren op het eerste honk om Logan O’Hoppe uit te krijgen. Hoewel dat er niet helemaal vloeiend uit zag, leek het aanvankelijk mee te vallen. Echter moest Jansen zich even later alsnog laten vervangen. Een beenblessure gooide roet in het eten.
Detroit won dat duel uiteindelijk met 4-0, maar verloor naast Jansen ook nog starter Casey Mize. Deze zat eerder al in de ziekenboeg met een blessure aan zijn buikspieren en lijkt nu ook weer tijd te gaan missen. De Tigers hadden al 14 spelers op de IL staan. Negen daarvan zijn pitchers, dus dit alles komt bijzonder ongelegen voor de ploeg van manager A.J. Hinch. Jansen is door de club op de 15-day IL gezet met wat een liesblessure lijkt te zijn.
PALACIOS DOET GEBOORTESTAD PIJN
Richie Palacios en zijn Tampa Bay Rays hadden een succesvolle homestand achter de rug. Tussen 15 mei en 20 mei werden vijf van de zes wedstrijden gewonnen in de series tegen respectievelijke Miami en Baltimore. Vanaf vorige week vrijdag mochten de Rays laten zien dat ze ’t ook buitenshuis nog steeds kunnen. Er wachtte hen een interessante tegenstander. Niet alleen mochten ze zich meten met concurrent New York Yankees, maar voor Palacios was het ook nog eens een terugkeer naar zijn geboortegrond. De infielder die ook in het outfield prima uit de voeten kan, werd immers geboren in Brooklyn.
Doorgaans heeft Palacios het naar zijn zin tegen de Yankees in New York en ook vorige week vrijdag toonde de 29-jarige zijn waarde. Bij een 1-1 stand in de achtste inning kwam Palacios door met een 2-run RBI-single. Hij liet daarmee Junior Caminero en Jonathan Aranda 2 belangrijke runs scoren in de wedstrijd die met 4-1 gewonnen werd. Dit was voor Palacios al zijn vierde wedstrijd op rij waarin hij minimaal tot 1 RBI kwam. Een reeks die daarna ook stopte. Nadat er zaterdag een streep door de wedstrijd ging vanwege het weer, kwam Palacios in de series finale pas laat van de bank. Hij bleef 0-for-2 in zijn at-bats en moest de wedstrijd met 2-0 aan de Yankees laten. Met een 2-run homer maakte Aaron Judge in de negende een einde aan die ontmoeting.
BEROERDE SERIE
Die gemiste at-bats kon Palacios maandag ruimschoots inhalen bij ’t bezoek aan Camden Yards. De Rays en Orioles maakten er een ouderwetse marathonpartij van die pas in de dertiende inning z’n beslag kreeg. Dat dit zo lang duurde, had mede te maken met de RBI-single van Richie Palacios. Hij was het die in de achtste inning de stand weer in evenwicht bracht door pinch runner Oliver Dunne te laten scoren. Zelf zou de infielder (2-for-6 aan slag) in de dertiende inning met een run zijn Rays nog op een 7-5 voorsprong zetten. Dit bleek niet voldoende, want Baltimore zou in de gelijkmakende dertiende 4 runs scoren op reliever Jesse Scholtens.
Die klappen van de O’s dreunden blijkbaar ook dinsdag en woensdag nog door bij de Rays. Ze leken de wind volledig uit de zeilen te halen, want in de volgende twee wedstrijden kwam de koploper in de AL East in totaal nog maar tot 3 runs. Palacios was 0-for-3 in de met 1-6 verloren tweede ontmoeting. Op de laatste dag van het bezoek aan Baltimore kregen de Rays er zelfs met 11-2 van langs. Met 1-for-4 was Palacios die woensdag nog wel verantwoordelijk voor één van de 10 hits namens Tampa Bay. Door die negatieve sweep tegen de divisierivaal liep de voorsprong van de Rays op de Yankees na deze roadtrip terug tot 1.5 gewonnen wedstrijd.
RAFAELA MOET BUIGEN VOOR ALBIES
Na de lekkere sweep in en tegen Kansas City keerden de Boston Red Sox met een goed gevoel terug op het eigen Fenway Park vorige week. In het weekend van 22 mei troffen ze daar opnieuw een tegenstander uit de AL Central. Om nog enigszins in het spoor van de Guardians te blijven, hadden de Minnesota Twins de overwinningen hard nodig. Hetzelfde gold natuurlijk voor de Red Sox. Zij willen eindelijk wel eens van de laatste plaats in de AL East verlost worden.
Die ambitie moest Boston tegen Minnesota laten varen. Ceddanne Rafaela had aan slag een goede roadtrip achter de rug, maar bleef tegen de Twins op 0-for-4 met een walk steken in de eerste wedstrijd. Minnesota klopte Boston met 8-6 en zette daarmee de toon voor de rest van dit drieluik. Met een 1-for-3, een walk en een RBI-double pakte Rafaela vorige week zaterdag de draad weer op. De outfielder kon echter niet voorkomen dat de Twins er opnieuw met de winst vandoor gingen: 2-4.
SENANG AAN SLAG
Hoewel de wedstrijden op zichzelf veel spanning kenden, vertrok Minnesota toch met een sweep uit Beantown. Met 6-5 trokken de Twins ook de series finale naar zich toe waarbij Rafaela 1-for-5 was. Na een dagje rust op maandag opende Ceddanne Rafaela zijn serie tegen de Braves met een dreun. Nadat Jarren Duran de BoSox aan de leiding had gebracht met een leadoff homerun volgde Rafaela diens voorbeeld. Met back-to-back homers kon de wedstrijd voor Boston niet beter beginnen, maar helaas voor de thuisploeg kwamen de Braves terug om met 7-6 te winnen.
Rafaela voelt zich de laatste tijd wel op z’n gemak in het slagperk. Dit bewees hij ook in de tweede ontmoeting afgelopen woensdag. De Red Sox haalden hun gram door met 8-0 te winnen en Rafaela droeg daar zeker aan bij. Met 3-for-5, een run en 2 RBIs deed de outfielder het favoriete team van z’n moeder flink pijn. Tegelijkertijd haalde hij z’n eigen slaggemiddelde op. Hij begon met .276 aan dit duel en sloot af met .285. Donderdag ging daar een klein stukje af. Rafaela en de Red Sox gingen met 2-10 hard onderuit, maar met zijn tiende tweehonkslag van dit seizoen zette hij z’n eigen hitting streak op vijf wedstrijden.
HELDENROL VOOR CHAD TROMP
Steeds vaker mag Chadwick Tromp opdraven voor de Atlanta Braves. Dat klinkt misschien oneerbiediger dan het bedoeld is, want Tromp heeft het helemaal zelf afgedwongen dat Walt Weiss hem kansen geeft. Vaak stelt de catcher niet teleur, maar af en toe stort Tromp zich ook nog op een onverwachte heldenrol. Zoals bijvoorbeeld vorige week vrijdag tegen de Washington Nationals.
Pas in de zevende inning kwam de Oranje-international in de wedstrijd. Zijn eerste AB eindigde in een strikeout. Met zijn twee volgende slagbeurten wist Tromp – in elk geval voor één avond – de schijnwerpers op zich gericht. Eerst was hij in de tiende inning, bij een 2-4 achterstand, verantwoordelijk voor de aansluiting. Zijn RBI-single hielp Ha-Seong Kim binnen voor de 3-4. Tromp zelf zou de gelijkmakende run scoren dankzij Mauricio Dubon. Deze 4-4 stond nog altijd op de borden toen Tromp in de elfde inning opnieuw aan slag kwam. Met de razendsnelle Eli White op het tweede honk was de catcher opnieuw de gevierde man. Zijn RBI-single was goed voor de winst in deze wedstrijd. En de daarbij behorende sportdrank-douche kwam de sympathieke Tromp natuurlijk meer dan toe.
Zo mooi als die vrijdagavond werd het de rest van dat weekend niet meer. Eén keer loste hij Sandy Leon af als startende catcher, maar tot heldendaden aan slag leidde dat niet. Ook in Boston vond Chadwick Tromp zich één keer terug in de starting line-up. In de met 0-8 verloren tweede wedstrijd tekende hij voor zijn eerste tweehonkslag van dit seizoen, maar zijn teamgenoten wisten die double niet te verzilveren. Hoewel de catcher aan slag wisselende resultaten boekt, laat hij defensief goede dingen zien. Dat is knap. Zeker als je weet dat Chad Tromp voor aanvang van dit seizoen misschien wel vier of vijf catchers voor zich had in deze organisatie.
RONDJE LANGS DE VELDEN
PIJNLIJKE INNING BLUE JAYS
Net op het moment dat de Toronto Blue Jays de weg omhoog gevonden hadden, liepen ze aan tegen een inning waarin ze in één klap twee sterkhouders kwijtraakten. Vier wedstrijden op rij had het ploeterende Toronto gewonnen. De laatste twee daarvan tegen Pittsburgh. Dat was ook afgelopen zondag de tegenstander. Die wedstrijd begon voor de Blue Jays al niet best met runs tegen in zowel de eerste als tweede inning.
Echter was het de vijfde inning die de meeste schade aanrichtte. Dat begon al in de eerste helft van die inning toen starter Dylan Cease met hamstringproblemen van de heuvel ging. Op het eerste gezicht leek het niet ernstig, maar Cease werd toch door de club op de 15-day IL geplaatst. Een zeldzaamheid voor de werper, die in de laatste seizoenen steevast minimaal tot 32 of zelfs 3 starts in een seizoen kwam. Afgelopen zomer kwam de bijna 30-jarige Cease over van de Padres en tekende voor zeven seizoenen in Toronto voor een totaalsalaris van $ 210 miljoen.
Dat was dus een tegenvaller in de eerste helft van de vijfde inning. In de tweede helft volgde er voor de Blue Jays helaas nog één. Met één honk bezet en twee nullen op het bord werd Vladimir Guerrero Jr. door Pirates-pitcher Mitch Keller geraakt op zijn rechteronderarm. De vijfvoudig All-Star en tweevoudig winnaar van de Silver Slugger bedacht zich geen moment en liep linea recta naar de kleedkamer. Op de tribunes en in de dug-out vreesden ze al het ergste, maar een MRI liet gelukkig voor Guerrero Jr. niet veel schade zien. Sterker nog, drie dagen na deze HBP stond Guerrero Jr. alweer op het veld tegen Miami.
NO-HITTER ASTROS
Zo’n anderhalf jaar moesten we er op wachten. In september 2024 waren drie werpers van Chicago Cubs verantwoordelijk voor de laatste no-hitter in Major League Baseball. Shota Imanaga, Nate Pearson en Porter Hodge waren de helden van toen. Afgelopen maandag kregen ze eindelijk opvolging. Namens de Houston Astros stonden Tatsuya Imai, Steven Okert en Alimber Santa tegenstander Texas Rangers geen enkele hit toe.
De drie Astros-werpers tekenden zo voor de 327e no-hitter in de historie van de league. De 28-jarige Imai, bezig aan zijn eerste maanden in MLB, nam met ze innings het leeuwendeel voor zijn rekening. Imai was met de nodige verwachtingen naar Houston gekomen, maar zijn eerste optredens lieten veel te wensen over. Het duel met de Rangers was zijn zesde op het hoogste niveau en dat begon hij met een 8.31 ERA. Tegen Texas toonde Imai zijn ware gezicht en leverde de Japanner zes voortreffelijke innings af. Zijn pitch count stond op 97 en daarna gaf Imai het stokje over aan de zeer ervaren Steven Okert. De 34-jarige reliever gaf Brandon Nimmo vier wijd, maar was met 15 pitches al uit de inning.
Het laatste blokje was voor een 23-jarig talent uit de Dominicaanse Republiek. Alimber Santa maakte zijn debuut in Major League Baseball en het is een understatement om te zeggen dat hij met zijn neus in de boter viel. Hij had 13 pitches nodig om door de achtste inning te komen en vervolgens nog eens 11 om in de negende inning voor de laatste drie historische outs te zorgen. Santa werd zo de tweede debutant ooit die onderdeel was van een no-hitter bij zijn debuut.
Voor de eerste moeten we terug naar 1892 toen Bumpus Jones in zijn eentje er één namens de Reds gooide tegen de Pittsburgh Pirates. We zouden het bijna vergeten, maar Santa en consorten wonnen overigens met 9-0 van Texas. Een overwinning die ze lieten volgen door een 7-10 nederlaag op dinsdag.
ONDERHANDELINGEN OVER CBA BEGONNEN
Het hing al een tijdje als een soort van Zwaard van Damocles boven Major League Baseball. Na dit seizoen loopt de huidige Collective Bargaining Agreement af. Zeg maar de CAO voor spelers en clubs in MLB. Dit is al een paar jaar bekend, maar alle partijen vreesden een beetje de onderhandelingen. De eisen en wensen van zowel de clubs en eigenaren als de spelersvakbond MLBPA liggen namelijk nogal ver uit elkaar. Waar de één een salary cap wil zoals in bijvoorbeeld de NHL, daar weigert de MLBPA daar in mee te gaan. Het gevolg zou dan ook zomaar kunnen zijn dat het seizoen 2027 met de nodige vertraging begint. Als het überhaupt al begint.
Donderdag kwamen de eerste berichten over de onderhandelingen en de verschillende voorstellen naar buiten. Aan de kant van de clubs houden ze hun poot stijf wat betreft een salary cap en de bijbehorende cap floor. Kort door de bocht wil dit zeggen dat een club aan zowel een maximum als minimum moet voldoen wat betreft het totale salarishuis. Die verschillen zijn dit seizoen (en de laatste jaren) enorm gegroeid. Bij de Miami Marlins hebben ze bijvoorbeeld aan ruim $ 70 miljoen genoeg om alle spelers te betalen, terwijl verschillende andere teams dik boven de $ 300 miljoen aan salaris zitten. Een salary cap moet er dan voor gaan zorgen dat alles beter verdeeld is en het moet er uiteindelijk voor gaan zorgen dat teams meer aan elkaar gewaagd zijn.
De eerste voorstellen zijn door de spelersvakbond – logischerwijs – niet met gejuich ontvangen. Die kant van de onderhandelingstafel blijft ver tegen een maximum of minimum, waardoor de gevreesde impasse nu al niet ver weg lijkt.
Cover photo: Monica Herndon
