Home Blog Pagina 15

NHL Entry Draft 2026 | #13 Ethan Belchetz

0

De Stanley Cup Final is nog in volle gang. Bij SportAmerika kijken wij echter ook vooruit naar de sterren van de toekomst! Over twaalf dagen staat namelijk de NHL Entry Draft 2026 op de agenda. De komende twee weken draaien we je vast warm met een profiel van de potentiële top first rounders volgens de rankings van SportAmerika. Na twee blue-liners is het vandaag de eerste forward die centraal in het SportAmerika zonnetje staat. De boomlange maar verfijnde Canadees Ethan Belchetz.

TEAM 2025 – 2026: Windsor Spitfires (OHL)
GEBOORTEDATUM: 30 maart 2008
GEBOORTEPLAATS: Oakville, Canada
LENGTE/GEWICHT: 196 cm / 103 kg
SCHIET: Links
POSITIE: LW/RW
DRAFT ELIGIBILITY: Eerste jaar (commitment aan Michigan State University)

Sommige spelers vallen op door hun snelheid, anderen door hun techniek. Bij Ethan Belchetz is het onmogelijk om eerst iets anders te zien dan zijn postuur. Met zijn 196 centimeter en 103 kilo behoort de winger uit Oakville tot de grootste en zwaarste spelers van de volledige Draft Class van 2026.

Wat hem echter zo interessant maakt voor NHL-organisaties, is dat achter die indrukwekkende afmetingen veel meer schuilgaat dan alleen fysieke dominantie. Zijn combinatie van kracht, bereik en verrassend verfijnde vaardigheden doet scouts al vroeg denken aan een speler die in Washington al jarenlang een belangrijke rol vervult: Tom Wilson.

VAN OAKVILLE NAAR OHL FIRST OVERALL PICK

Zoals zoveel Canadese jongens groeide Belchetz op met ijshockey als centraal middelpunt. In Oakville — een voorstad ten westen van Toronto — ontwikkelde hij zich al vroeg tot een van de meest opvallende spelers van zijn leeftijdsgroep.

Bij de Oakville Rangers doorliep hij de jeugdopleiding en maakte hij jaar na jaar indruk. Natuurlijk trok zijn lengte direct de aandacht, maar coaches en scouts zagen al snel dat er meer in hem zat dan alleen een imposant fysiek. Belchetz combineerde zijn kracht met een opvallend goed spelinzicht en een neusje voor de goal. Kwaliteiten die steeds nadrukkelijker naar voren kwamen naarmate het niveau en de leeftijd steeg.

Zijn definitieve doorbraak volgde uiteindelijk in het seizoen 2023-24. In de U16 noteerde hij een totaal van 46 goals en 84 punten in slechts 34 wedstrijden. Alsof dat nog niet indrukwekkend genoeg was, voegde hij daar tijdens de play-offs nog eens zestien punten in acht wedstrijden aan toe.

De cijfers maakten hem een van de meest begeerde spelers van zijn geboortejaar en was het geen onlogisch vervolg dat Windsor Spitfires in 2024 in de OHL Priority Selection de forward als first overall binnen hengelde.

Zijn eerste seizoen in de OHL stond eigenlijk vooral in het teken van aanpassen. Toch liet hij met zeventien doelpunten direct zien dat zijn spel ook op dit niveau overeind bleef en beleefde hij ook in de OHL zijn doorbraak in zijn sophomore jaar. In 57 wedstrijden kwam Belchetz tot 34 goals en 59 punten en deelde hij zijn speeltijd met mede onder meer prospects Liam Greentree (New York Rangers) en Jack Nesbitt (Philadelphia Flyers). Lang was de forward op jacht naar de grens van veertig treffers, maar maakte een blessure een noodgedwongen einde aan zijn fabelachtige seizoen.

EEN BEWEEGLIJKE TANK

Belchetz wordt vaak omschreven als een klassieke power forward, maar dat label doet hem eigenlijk tekort. Natuurlijk is zijn fysieke spel een van zijn grootste wapens en is hij voor het doel een constante bedreiging. In de aanvallende zone is hij een absolute sta-in-de-weg voor de neus van vijandige goalies en is hij levensgevaarlijk op de forecheck en in puck battles. Een ander groot voordeel (welhaast logischerwijs) is zijn reach, waar hij in beide zones van het ijs pucks kan afschermen en één van de laagste %- van de OHL noteerde in puckverlies

Hetgeen misschien nog wel het allermeest in het oog springt is zijn meer dan behoorlijke beweeglijk- en snelheid op de schaatsen. Lange tijd gold het als een flink aandachtspunt, maar heeft Belchetz in de voorbije twaalf maanden drie reuzesprongen voorwaarts gemaakt. Zeker in de balans en eerste meters is de Canadees een stuk explosiever geworden. Die combinatie van kracht en finesse maakt hem zo interessant. Hij kan een wedstrijd domineren op manieren die niet altijd zichtbaar zijn in de statistieken, maar beschikt tegelijkertijd over voldoende vaardigheid om ook daadwerkelijk punten op het scorebord te noteren.

RUWE DIAMANT

De lofzang over zijn voorkomen en beweeglijkheid betekent niet dat Belchetz nergens aan hoeft te werken. Zijn grootste aandachtspunt blijft voorlopig zijn spel met de puck. Hoewel hij over voldoende spelinzicht beschikt, ontbreekt het hem soms nog aan precisie wanneer hij creatieve oplossingen probeert te vinden. Te vaak eindigt een pass in niemandsland of belandt de puck bij de tegenstander. Dat maakt zijn spel af en toe frustrerend om naar te kijken, zeker omdat de visie er wel degelijk is.

Daarnaast kreeg zijn seizoen begin maart een flinke tegenvaller te verwerken. Op 3 maart brak Belchetz zijn linker sleutelbeen, een blessure die niet alleen een streep zette door de OHL-playoffs, maar hem ook het WK Onder-18 kostte. Hoewel sleutelbeenblessures tegenwoordig doorgaans goed herstellen, kon de timing nauwelijks slechter. Het voorjaar is traditioneel het moment waarop prospects zich nog eenmaal kunnen bewijzen richting de Draft en de scoutingslijsten voor een laatste keer overhoop worden gehaald.

VOORUITBLIK

Trekken we maar weer de vergelijking met Tom Wilson uit de kast. Net als de Capitals-aanvaller combineert Belchetz een fysieke aanwezigheid met voldoende vaardigheid om meer te zijn dan slechts een enforcer en ‘teringlijertje’. Wilson bouwde in Washington een carrière op van meer dan negenhonderd wedstrijden en groeide uit tot een onmisbare schakel binnen de kampioensploeg van 2018.

Voor zijn verdere ontwikkeling is een overstap naar de NCAA bovendien een logische volgende. Zowel Michigan als Michigan State toonden eerder al interesse en verbond Belchetz zich voor het volgende seizoen aan Michigan State University. Als Belchetz erin slaagt zijn passing en besluitvorming verder te verfijnen, ligt er een toekomst als top-six winger en powerplay-specialist binnen handbereik.

Cover photo: Remo Agostino/Windsor Spitfires

New York Knicks voor het eerst in 53 jaar NBA-kampioen

0

De historische run van New York Knicks in de 2026 NBA Playoffs is compleet: na 53 jaar kan New York weer een kampioenschap van hun team vieren. San Antonio Spurs werden met 4-1 verslagen.

Knicks waren voorafgaand aan de NBA Finals met een bizarre reeks bezig van elf zeges op rij in de NBA Playoffs, en die reeks zou uiteindelijk pas in Game 3 van de NBA Finals gestopt worden. Knicks wonnen in San Antonio Game 1 met 105-95. Game 2 ging na een spektakelstuk met 105-104 naar New York. Die finale was zeker niet de laatste keer dat Spurs een zege weg zouden laten glippen.

In Game 3 in eigen huis ging de reeks van dertien zeges op rij in de playoffs er dan aan. San Antonio bracht daar de serie weer tot leven met een 115-111 zege. In Game 4 hadden ze in het vierde kwart een voorsprong van twintig punten, maar gaven ze deze weg. De tip-in van OG Anunoby die voor de zege van New York zorgde ging de wereld over en bleek dodelijk te zijn.

In Game 5 wonnen Knicks met 94-90 na wederom een slecht vierde kwart van San Antonio, dat een voorsprong van tien punten had in dat kwart, en was het kampioenschap van New York een feit. Jalen Brunson werd Finals MVP en de droogte was dan eindelijk voorbij voor Knicks.

Ronald Cortes/Getty Images

NHL Entry Draft 2026 | #14 Ryan Lin

0

De Stanley Cup Final is nog in volle gang. Bij SportAmerika kijken wij echter ook vooruit naar de sterren van de toekomst! Over dertien dagen staat namelijk de NHL Entry Draft 2026 op de agenda. De komende twee weken draaien we je vast warm met een profiel van de potentiële top first rounders volgens de rankings van SportAmerika. Gisteren werd het bal direct geopend door een van de vele blue-liners in Tommy Bleyl en ook vandaag gaan we verder met een blue-liner. Eentje met Chinese roots: Ryan Lin.

Nr. 14 | RYAN LIN

2025 – 2026 TEAM: Vancouver Giants (WHL)
GEBOORTEDATUM: 18 april 2008
GEBOORTEPLAATS: Richmond, Canada
LENGTE/GEWICHT: 180cm / 80kg
SCHIET: Rechts
POSITIE: RHD / LHD
DRAFT ELIGIBILITY: Eerste jaar (commitment aan University of Denver)

Richmond is een rustige voorstad ten zuiden van Vancouver, niet meteen de plek waar je de volgende grote NHL-verdediger verwacht te vinden – al gebied hier eerlijkheidshalve wel gezegd te worden dat Chicago blue-liner Brent Seabrook ook afkomstig is uit Richmond –. Lin groeide op in een gezin met Chinese roots — een achtergrond waarin de weg naar de ijshockeywereld allesbehalve voor de hand ligt –. Lin trok zich daar weinig van aan en koos al op jonge leeftijd voor het ijs, een keuze die hem vanaf dag één geen windeieren heeft gelegd.

VAN DELTA HOCKEY ACADEMY TOT WHL-SENSATIE

Lin doorliep de gebruikelijke Canadese jeugdroute en ontwikkelde zijn vaardigheden bij Delta Hockey Academy Prep, een van de bekendste prep-programma’s van British Columbia. Daar viel hij al snel op als een blue-liner die als een echte aanvalsleider de puck van zone naar zone kan bewegen. Die indruk bleef niet onopgemerkt. De Vancouver Giants — toevallig ook zijn lokale ploeg — kozen hem in 2023 met de sixth overall pick van de WHL Prospects Draft.

In zijn officiële rookie season 2024-25 maakte de toen zestienjarige Lin meteen indruk: zestig wedstrijden, vijf goals en 48 assists, goed voor 53 punten. Daarmee werd hij pas de tweede WHL-verdediger ooit onder de zeventien jaar die de grens van vijftig punten doorbrak. De enige die hem dat eerder lukte? Scott Niedermayer. Mag ik u even spreken, dokter?

EEN STAP VERDER IN 2025 – 2026

Een sterk debuutseizoen was voor Lin geen reden om het in zijn sophomore jaar rustiger aan te doen. In de zomermaanden ging de Canadees flink met de videoanalisten aan de slag en concludeerde dat hij in transitie en in de aanvallende zone niet impactvol genoeg was. Het plan van agressiever spelen, vaker schieten, meer impact maken lag daarmee klaar om door te voeren, ware het niet dat een polsblessure roet in het eten gooide en de blue-liner vijftien wedstrijden aan de kant hield.

Toch liet hij zien dat de analyse klopte. In 53 wedstrijden kwam Lin tot veertien goals en 43 assists en eindigde daarmee als topscorer van zijn team. Na de trade deadline maakten de Giants hem ook nog eens aanvoerder en als klap op de vuurpijl noteerde Lin in zijn honderdste WHL-wedstrijd zijn honderdste punt, wat louter (andermaal) Scott Niedermayer hem voor deed.

Ook op het internationale toneel deed Lin van zich spreken. Hij speelde voor Team Canada op de U17 World Challenge, pakte brons op de Hlinka Gretzky Cup en sloot het seizoen af met goud op het U18 WK in Texas — als een van de jongste spelers in de hele selectie.

DE MODERNE VERDEDIGER UIT EIGEN KWEEK

Wie Lin ziet spelen, begrijpt direct waarom scouts zijn naam in één adem noemen met die van Cale Makar, Quinn Hughes en Lane Hutson (daar is ie weer!).

Lin is een beweeglijke, puckdominante blue-liner die met zijn beweeglijkheid en schaatsen twee grote wapens in het arsenaal heeft. In de eigen zone weet hij – net als Tommy Bleyl – forechecks vakkundig te omzeilen en eenmaal in de neutrale zone is hij niet meer te stoppen. Zijn spelinzicht is van hetzelfde niveau en in combinatie met zijn passing maakt dat hem tot een powerplay-aanvoerder van minimaal top vier blauwe lijn niveau. Ook defensief stelt hij niet teleur. Lin maakt minuten in alle spelsituaties — inclusief penalty kill — en oogt beheerst in zijn eigen zone.

Net als bij Tommy Bleyl draait de discussie rond Lin vooral om zijn postuur. Met 180 centimeter en 81 kilo is hij geen “typische” op de blauwe lijn. Naar de huidige maatstaven der NHL is dat steeds minder een probleem — Makar, Hughes en Hutson bewijzen dat keer op keer  — maar scouts laten het niet helemaal los. Ter illustratie: in de 2025 NHL Draft werd geen enkele verdediger onder de 1.80 meter gedraft.

VOORUITBLIK

Een echte shutdown-verdediger wordt Lin waarschijnlijk nooit, en dat betekent dat hij op het hoogste niveau het beste tot zijn recht komt naast een betrouwbare, defensief sterke partner. Aan het begin van dit seizoen werd hij door sommigen nog gezien als mogelijke top-tien pick, maar de doorbraak van een sterke lichting blue-liners heeft hem inmiddels iets verder op de lijstjes doen opschuiven.

Dat hij in de eerste ronde wordt gekozen, staat echter buiten kijf. Elke organisatie die op zoek is naar een offensief ingestelde, rechtshandige blue-liner met een geweldige beweeglijkheid hoeft niet lang na te denken. Bouwt hij verder aan zijn lichaam en blijft zijn schot zich ontwikkelen, dan heeft Ryan Lin alles in huis om uit te groeien tot een vaste waarde op een NHL-blauwe lijn. Andermaal een gruwelijk goede quarterback.

Cover photo: Jenn Pierce / CHL

MLB Watch: Debutant pijnigt Albies en Braves, sublieme comeback Giants en meer

Chad Tromp tekende deze week een minor league-deal bij de Orioles, dus mogelijk zien we hem snel terug in de Dutch Watch. Hopelijk geldt dat ook voor Kenley Jansen, die nog altijd op de IL staat. Ozzie Albies speelde wel “gewoon” zijn wedstrijden, maar kreeg te maken met een verrassend goede debutant. En verrassend was ook de comeback van de Giants…

DUTCH WATCH

GOED BEGIN ZEGT NIET ALLES VOOR ALBIES EN BRAVES

Deze versie van de Atlanta Braves is bezig aan één van de beste seizoensstarts in de historie van de franchise. Voorlopig drukken Ozzie Albies en consorten dit ook uit in de stand. Voor aanvang van het drieluik tegen de Pittsburgh Pirates vorige week hadden ze in de NL East een voorsprong van 8.5 gewonnen wedstrijden op Philadelphia, dat zich goed heeft herpakt na die moeizame eerste weken. De Pirates op hun beurt was er in Atlanta alles aan gelegen om in het spoor van de Milwaukee Brewers te blijven. Dit moesten ze dan doen zonder hun ster-starter Paul Skenes, die voor dit weekend niet op de planning stond.

Met 0-for-2, 2 walks en een run begon Albies redelijk aan deze serie. Atlanta moest even een achterstand van 1-3 wegwerken om uiteindelijk tot een 6-3 overwinning te komen. Exact dezelfde cijfers stonden ook zaterdag na de tweede wedstrijd op het bord. Tot twee keer toe was Albies goed voor een sac fly, waardoor hij 2 RBIs achter zijn naam kreeg. In de derde inning werd hij ook nog geraakt door een pitch van Pirates-starter Braxton Ashcraft, maar dat weerhield hem er niet van zijn eerste gestolen honk van dit jaar te noteren. In de series finale nam Albies 1 van de slechts 3 hits namens de Braves voor zijn rekening. Scoren deed hij echter niet. Dit liet hij in de stromende regen over aan zijn ploeggenoten, die aan één productieve inning genoeg hadden voor de 3-2 overwinning en de sweep.

BRAVES MAKEN KENNIS MET DEBUTANT

Slechts één hit in ook slechts 7 officiële at-bats dus voor Ozzie Albies in de serie tegen Pittsburgh. Hij compenseerde dit afgelopen dinsdag alvast door op bezoek bij de Chicago White Sox 3-for-5 te zijn met een double en 2 runs. Zijn eerste run scoorde Albies in de derde inning en zette de Braves op 4-0. De tweede liep hij in de tiende inning over de thuisplaat en gaf Atlanta een 5-4 voorsprong. Daar leken de Braves genoeg aan te hebben. Tot debutant Braden Montgomery zichzelf met een 2-run walk-off homerun in de geschiedenisboeken sloeg. Dat dit een zeldzaamheid is, blijkt wel uit het feit dat Montgomery pas de vijfde speler is die in zijn debuutwedstrijd een walk-off homerun sloeg. Voor het laatste gebeurde dit in 2015 toen Angels-catcher Carlos Perez de Mariners knock-out sloeg.

Diezelfde Montgomery liet ook in de tweede wedstrijd zien dat spelen in de majors helemaal zo moeilijk nog niet is… Met onder meer een double en een run deden Montgomery en de White Sox de Braves ook woensdag pijn. Albies kwam niet verder dan een single in de vijfde inning en het doorlopend missen van kansen brak Atlanta op. De Braves lieten dit duel 10 honklopers achter op de honken en gingen opnieuw onderuit. Nu met 2-1. Een kans om donderdag deze verrassende White Sox – en koploper in de AL Central – alsnog te verslaan, kregen ze niet. Door het weer ging er namelijk een kruis over die derde ontmoeting. Ronald Acuna Jr. zou dat duel sowieso al niet spelen. De outfielder viel deze week geblesseerd uit met hamstringklachten.

BOGAERTS MET VERLOF

Als je kijkt naar de resultaten van de San Diego Padres de laatste weken, dan word je daar niet erg vrolijk van. Ze verloren vijf wedstrijden op rij tijdens hun laatste road trip en daarvoor al vier op rij voor eigen publiek. Eén overwinning in tien wedstrijden is simpelweg te weinig voor een ambitieus gezelschap als dat van de Padres. Vorig weekend kregen ze bezoek van een ander ambitieuze club. De New York Mets maakten de oversteek naar Californië, maar voor hen lijkt er dit seizoen nog weinig eer te behalen. Zij beschikken over één van de slechtste records in de National League en dus lagen er kansen voor Xander Bogaerts en de zijnen.

Net als de rest van de Padres is Bogaerts echter niet bezig aan zijn beste fase. Ook vorige week vrijdag lukte het de Oranje-captain niet de honken te bereiken. Met 0-for-3 bleef hij voor de vierde wedstrijd op rij zonder hit. Helaas verging het zijn ploeggenoten al niet veel beter. San Diego kwam voor eigen publiek tot slechts 3 hits en moesten dit duel met 0-5 aan New York laten. Gaan we terug tot eind mei, dan was dit de vijfde thuisnederlaag op rij voor de Friars.

MOOI NIEUWS

De opluchting was dan ook groot dat er zaterdag eindelijk weer eens gewonnen werd. Met een 3-2 zege kwam aan die vervelende reeks dus een einde, maar helaas zette die van Bogaerts zich nog door. Hij was 0-for-2 met een walk en dus voor ’t vijfde duel op rij zonder hit. Zondag in de series finale was het de beurt aan onze landgenoot om opgelucht adem te halen. In zijn eerste at-bat, in de tweede inning, kwam de kortestop door met een single. Veel meer dan een hele kleine opsteker werd het niet. Bogaerts wist niet te scoren en de Padres wisten uiteindelijk niet te winnen. Met 7-3 ging deze derde en laatste wedstrijd naar de Mets.

Aan het begin van deze week was er eindelijk goed nieuws voor Bogaerts. Op het veld, maar vooral naast het veld. Xander Bogaerts kreeg deze week vaderschapsverlof, maar voor hij naar vrouw en kind ging, hielp de infielder eerst zijn team nog even voorbij de Cincinnati Reds. Met 2-for-4, een double en 2 runs deed het slaggemiddelde van Bogaerts eindelijk weer eens goede zaken. Zijn runs scoorde hij in de zevende en achtste inning. Dat waren tevens de innings waarin San Diego goede zaken deed. Na zes innings keken ze nog tegen een 1-2 achterstand aan, maar na negen innings wees het scorebord de Padres aan als winnaar: 6-2. Zonder Bogaerts verloren de Padres het tweede duel met 3-5 na elf innings.

Dankzij pas de tweede homerun van Fernando Tatis Jr. dit seizoen trok San Diego wel aan het langste eind in de series finale. Het gaat allemaal nog niet vanzelf bij de superster, maar mogelijk dat zijn walk-off homerun in de negende Tatis Jr. op het goede spoor kan zetten: 5-4. Om de Dodgers nog te bedreigen, komt dit mogelijk al te laat. De achterstand van de Padres is al opgelopen tot acht gewonnen wedstrijden.

RAYS BLIJVEN IN SPOOR YANKEES

Waar het in de divisies van de Braves en Padres (voorlopig) aan spanning ontbreekt bovenin, daar is het in de AL East van de Tampa Bay Rays ongemeen spannend. Dat is ook vooral te danken aan diezelfde Rays. Dat de Yankees goed waren, wisten we wel. Veel verrassender is het dat deze Rays dusdanig goed presteren dat ze gelijke tred houden met de Yankees. De drie nederlagen tegen de Tigers waarmee ze aan juni begonnen, kwamen dan ook erg ongelegen. Voor de volgende tegenstander bleven de Rays in de eigen staat. In Miami wachtten de Marlins op hun buren en juist die Marlins waren uitermate goed aan deze maand begonnen. Drie wedstrijden in en tegen Washington leverden drie overwinningen op, dus zat het daar met ’t zelf vertrouwen wel snor.

Het was Richie Palacios zelf die al in de eerste inning een flinke deuk in het vertrouwen van de thuisploeg sloeg. Met twee man aan boord kwam de tweedehonkman van dienst door met zijn tweede triple van dit seizoen. Het leverde Tampa Bay dus al direct een 2-0 voorsprong op. Een voorsprong die ook niet meer uit handen werd gegeven. Palacios was 1-for-4 met die 2-run RBI-triple en een walk. Hij legde in die eerste inning de basis voor wat uiteindelijk een lekkere 6-0 overwinning werd. Als outfielder was Palacios zaterdag in de tweede wedstrijd een stuk minder succesvol. Aan slag was hij dit keer 0-for-4 en ging hij met de Rays met 3-4 onderuit. Terug op het tweede honk tekende Palacios in de series finale nog wel voor een hit, maar was de winst opnieuw voor Miami: 4-1.

SWEEP TEGEN BOSTON

Een  verloren serie dus voor de Rays in Miami, maar dat kon deze week rechtgezet worden voor eigen publiek. De matige Red Sox kwamen over de vloer en al in de eerste wedstrijd liet Tampa Bay zich het zoet van een overwinning smaken. Palacios maakte alleen de laatste innings actief mee van deze 3-1 winst en bleef 0-for-2 aan slag. Dinsdag was zijn inbreng groter en stond hij weer oud en vertrouwd op het tweede honk. Nadat hij in de derde en vierde inning onverrichter zake terugkeerde uit het slagperk, kwam Palacios in de zesde door met een RBI-single naar het links-middenveld. Op dat moment betekende het de 4-1 voor de Rays. Achteraf bleek dit de winnende run, want Boston kwam in de achtste inning nog bijna langszij.

Woensdag trakteerden de Tampa Bay Rays deze tegenstander op een sweep door ook het laatste duel te winnen in dit drieluik. Palacios bleef dit keer de gehele wedstrijd aan de kant en kon zo de tussenstand bij de Yankees scherp in de gaten houden. Die wonnen deze week eveneens drie keer van de Cleveland Guardians, waardoor de Yankees en Rays bij het ingaan van dit weekend de koppositie in deze divisie deelden.

HOMERUN RAFAELA BAAT BOSOX NIET

Het seizoen is nog niet eens halverwege, maar door de postseason-ambities van de Boston Red Sox kan al een voorzichtige streep. Onder de ontslagen Alex Cora wilde het niet lukken en ook onder diens opvolger Chad Tracy verliezen de BoSox vaker dan hen lief is. Vorig weekend kregen ze de kans om de fans wat op te vrolijken. Winnen van de New York Yankees doet het altijd goed bij de achterban, maar het probleem is alleen dat die Yankees momenteel veel beter presteren dan Ceddanne Rafaela en consorten.

Onze rappe landgenoot begon met een bescheiden 4-game hitting streak en een .286 slaggemiddelde aan die serie in New York. Na een 0-for-3 en een walk daalde dat gemiddelde weliswaar een beetje, maar de 5-3 overwinning maakte voor Rafaela natuurlijk alles goed. Net als de rest van de spelers kwam de outfielder zaterdag 6 juni niet in actie. Donkere wolken pakten zich samen boven Yankee Stadium, dus leek het de verantwoordelijken ’t beste om deze wedstrijd te verplaatsen naar eind augustus. Daardoor kregen de Red Sox zondag de kans deze ingekorte serie te sweepen, maar hier gingen de Bronx Bombers toch even voorliggen. Rafaela scoorde in de zesde inning de enige run namens Boston en was 2-for-4 aan slag. Die ene run was echter bij lange na niet genoeg. Thuisploeg Yankees zette er namelijk 6 tegenover.

BALEN IN FLORIDA

Het schema was de Red Sox niet al te gunstig gezind deze week. Na het bezoek aan New York ging de reis namelijk naar Florida voor drie wedstrijden tegen die andere topper uit de AL East. Dat bezoek aan Tampa Bay verliep ronduit teleurstellen. Boston werd met een sweep terug naar Beantown gestuurd en Ceddane Rafaela kon aanvallend weinig potten breken. Dat wil zeggen, in de eerste twee duels. Hij was daarin respectievelijk 1-for-4 en 0-for-4. In die afsluitende derde wedstrijd maakte Rafaela echter veel goed.

Voor zijn laatste homerun moesten we terug tot 26 mei. Voor zijn laatste binnengeslagen punt tot 3 juni toen Boston van Baltimore won. Aan die periode van droogte kwam woensdag in de achtste inning een einde. Bij een 1-5 achterstand en met twee man aan boord joeg Rafaela zijn zesde homerun de tribunes in. Het maakte deze wedstrijd nog eventjes spannend, maar uiteindelijk gingen de Rays er “gewoon” met een 7-5 overwinning vandoor. Rafaela en de Red Sox verloren zo hun vierde wedstrijd op rij. Daarmee blijven ze onveranderd onderaan bungelen in de AL East en wordt een opmars richting de bovenste regionen steeds onwaarschijnlijker.


RONDJE LANGS DE VELDEN

BIJZONDERE AVOND IN VEGAS

Het is de bedoeling dat in 2028 de Athletics hun domicilie vinden in Las Vegas. Tot die tijd werken de voormalig Oakland A’s hun wedstrijden voornamelijk af in Sacramento. In het Sutter Health Park aldaar. Deze week weken ze echter uit naar hun toekomstige thuisbasis. Daar waar normaal de Las Vegas Aviators hun wedstrijden in Triple-A afwerken, daar stonden nu de Athletics op het veld voor de zogenaamde Las Vegas Series. Zes thuiswedstrijden in het Las Vegas Ballpark. Te beginnen met een serie tegen de Milwaukee Brewers. Zo gebeurde het dat afgelopen maandag voor het eerst sinds 1996 een wedstrijd in het reguliere MLB-seizoen gespeeld werd in Sin City.

Als alle wedstrijden in Vegas gaan verlopen zoals die eerste, dan staat ons heel veel moois te wachten. De teams sloegen maar liefst 11 homeruns samen, kwamen tot een totaal van 29 runs en hadden daarvoor twaalf innings nodig. Enig smetje op een verder prachtige avond was, dat de bezoekende Brewers met 15-14 aan het langste eind trokken. Christian Yelich kon scoren na een velderskeuze op het tweede honk. Die voorsprong van één run gaven ze in de gelijkmakende twaalfde inning niet meer uit handen.

Het duel was ook om een andere reden nog bijzonder. Namens de Brewers kreeg in de zesde inning reliever Joel Kuhnel de bal. In 1.2 IP noteerde Kuhnel 4 K’s en kreeg hij een homerun van Nick Kurtz om zijn oren. Nu was dit normaal gesproken niet direct nieuwswaardig. Ware het niet dat Kuhnel vier dagen eerder nog op de heuvel stond bij de tegenstander. Namens de A’s gaf de 31-jarige werper toen 4 earned runs op tegen de Cubs in 0.2 IP. Dat waren zijn laatste wapenfeiten voor de Athletics, want vervolgens vertrok hij naar Milwaukee.  

KEPLER VINDT ONDERDAK BIJ DIAMONDBACKS

Max Kepler was een decennium lang een waardevolle kracht in het outfield van de Minnesota Twins. Met 36 homeruns en 90 RBIs kende de inmiddels 33-jarige Duitser uit Berlijn zijn beste seizoen in Major League Baseball. Vorig seizoen beleefde Kepler in het shirt van de Philadelphia Phillies een heel matig jaar. Tot overmaat van ramp werd dit ook nog eens gevolgd door een positieve dopingtest in januari. Aangezien Kepler toen al free agent was, kon hij een contract dus wel vergeten.

Deze week dook zijn naam weer eens op. De Arizona Diamondbacks zoeken versterking in het outfield en besloten Kepler een kans te geven. Hij zal nog wel even moeten wachten op zijn debuut, want vanaf 25 juni is Max Kepler speelgerechtigd. Dan zit zijn schorsing van 80 wedstrijden er pas op. Mochten de Diamondbacks dit seizoen de play-offs halen, dan moeten ze het zonder Kepler doen. Volgens de regels van MLB is een speler na een dopingschorsing dat seizoen niet speelgerechtigd in het postseason.

GIGANTISCHE COMEBACK GIANTS

Buiten de Bay Area zal de naam van Bryce Eldridge niet direct veel bellen laten rinkelen. De 21-jarige rookie mag sinds begin mei steeds vaker aantreden als aangewezen slagman voor de San Francisco Giants. Dat gaat de ene keer beter dan de andere keer. Zo had hij bijvoorbeeld afgelopen maandag de kans om zijn Giants, met twee honken bezet, in de negende inning aan winst op de Nationals te helpen. Eldridge faalde en werd de derde nul. Dat de jongeling een snelle leerling is, werd de bezoekende Nationals twee dagen later al duidelijk.

Er was voor Washington helemaal niets aan de hand. Na de eerste helft van de achtste inning stond er een hele duidelijke 1-9 op het scorebord van Oracle Park in San Francisco. Nog maar zes nullen te gaan en de Nationals hadden al hun drie wedstrijden van deze Giants gewonnen. Solo homeruns van achtereenvolgens Matt Chapman en Rafael Devers waren vervelend, maar deden de Nationals niet echt pijn. Dit veranderde al een heel klein beetje toen de Giants nóg 3 runs scoorden in deze inning en er met 6-9 weer een wedstrijd van gemaakt hadden.

HISTORIE

Een solo homerun van Curtis Mead brak het momentum van de Giants in de eerste helft van de negende. Dat momentum was misschien gebroken, maar het moraal nog zeker niet! Een RBI-double van Chapman bracht het geloof weer terug. Niet ten onrechte, zo bleek. Met Chapman, Devers en Jung Hoo Lee op de honken begaf Bryce Eldridge zich naar het slagperk. Eerder in de wedstrijd had hij al vier wijd afgedwongen en een run gescoord. Verder was het nog niet veel wat de aangewezen slagman presteerde met de knuppel, maar daar kwam in die negende inning verandering in. Met zijn eerste grandslam van zijn nog prille carriere maakte Eldridge een fenomenale comeback van San Francisco compleet.

Een bijzondere comeback dus voor deze San Francisco Giants. Zij werden het eerste team sinds Cleveland in 2009 dat aan de achtste inning begon met een achterstand van 8 runs of meer en toch nog met de zege aan de haal ging. Voor de franchise zelf was het de tweede keer dat ze een dergelijk kunstje flikten. In 1947 versloegen de Giants Pittsburgh nog nadat ze de achtste inning begonnen met een 0-8 achterstand. Destijds werd met 10-8 gewonnen.

Cover photo: Paul Beaty/AP Photo

NHL Entry Draft 2026 | #15 Tommy Bleyl

0

De Stanley Cup Final is nog in volle gang. Bij SportAmerika kijken wij echter ook vooruit naar de sterren van de toekomst! Over veertien dagen staat namelijk de NHL Entry Draft 2026 op de agenda. De komende twee weken draaien we je vast warm met een profiel van de potentiële top first rounders volgens de rankings van SportAmerika. Vandaag word het bal direct geopend door een van de vele blue-liners die de top vijftien van deze Entry Draft rijk is: Tommy Bleyl.

Nr. 15 | TOMMY BLEYL

2025 – 2026 TEAM: Moncton Wildcats (QMJHL)
GEBOORTEDATUM: 01 december 2007
GEBOORTEPLAATS: Schenectady, New York
LENGTE/GEWICHT: 183cm / 77kg
SCHIET: Rechts
POSITIE: RHD
DRAFT ELIGIBILITY: Eerste jaar

Vader geen oud-prof. Moeder geen universitaire sporter. Geen glanzende hockeyacademie als springplank. Het is de laatste jaren welhaast een vereiste geweest om een van de drie eerdergenoemde checkboxen af te vinken, maar dat geldt in dit geval niet voor Tommy Bleyl. Bleyl groeide op in Schenectady, New York die vanaf zijn eerste looppassen maar om één ding schreeuwde: IJshockey. Niet wetende dat diezelfde Bleyl luttele jaren later één van de meest indrukwekkende debuutjaren in de QMJHL ooit speelde.

Bleyl’s traject richting de grote podia verloopt niet zoals dat van de meeste prospects. Terwijl zijn generatiegenoten massaal opteerden voor de grote CHL-organisaties, koos de New Yorker bewust voor de Northeast prep circuit. Bij Burnt Hills/Ballston Spa stopte in zijn eerste seizoen de teller op 45 punten in slechts 16 wedstrijden, wat hem in 2023 in de achtste ronde van de USHL Draft een ticket naar de Dubuque Fighting Saints opleverde.

In zijn USHL-jaren speelde Bleyl bij teams in Massachusetts, New York en Connecticut en bouwde gaandeweg een reputatie op als meest talentvolle blue-liner van zijn leeftijdscategorie. Die reputatie leverde hem in de zomer van 2024 een uitverkiezing tot het rood-wit-blauw van Team USA op de Hlinka Gretzky Cup op.

DEBUUTSEIZOEN UIT HET BOEKJE

Met een scholarship voor Michigan State University reeds op zak, koos de blue-liner toch voor een avontuur in de Canadian Hockey League. Afgelopen augustus maakte de Amerikaan de overstap van de Cushing Academy naar Moncton Wildcats, die twee maanden daarvoor net de derde QMJHL-titel uit haar franchise historie aan de prijzenkast toevoegde. Niet direct het makkelijkste podium om je intrede in het Canadese jeugdijshockey te doen.

Bleyl had echter geen seconde nodig om te aarden in de QMJHL. In 63 reguliere seizoenswedstrijden scoorde hij dertien goals en noteerde hij 68 assists — goed voor de derde hoogste puntentotaal ooit door een draft-eligible verdediger in de QMJHL–geschiedenis. In de play-offs voegde hij daar in 21wedstrijden nog eens zes goals en 22 assists aan toe.

Niet onterecht kroondde de QMJHL hem vervolgens tot zowel Defenceman of the Year als Rookie of the Year, en werd de Amerikaan en passant tot viermaal toe tot Prospect of the Week uitgeroepen. Een all-time League record.

MODERNE BLUE-LINER

Met die statistieken in het achterhoofd kun je je haast niet voorstellen dat Bleyl geen imposante verschijning is. Met zijn 1.83 meter en 75 kilo past hij allerminst in het klassieke beeld van de dominante stay-at-home verdediger. Maar wie Bleyl aan het werk ziet, begrijpt meteen waarom scouts hem diep zullen koesteren.

De New Yorker belichaamt het moderne NHL-ideaal: een puck-dominante mobile defenseman die het spel van achteruit dicteert. Zijn beweeglijkheid is onmiddellijk het meest in het oog springende kenmerk is hij daardoor haast onmogelijk te coveren in de aanvallende zone. In transitie is Bleyl een klasse apart. Vanuit de eigen zone stuurt hij zijn ploeg met precisie de goede kant op, omspeelt hij behendig forechecks en dicteert het tempo. Zijn passing is gevarieerd en uitermate nauwkeurig en de combinatie met zijn spelinzicht maken hem met recht tot één van de beste defensieve prospects van 2026. Verlies overigens ook zijn uitstekende schot niet in het oog. De blue-liner moet het voornamelijk van de assists hebben, maar zijn kiezelharde slapper is zeker in de Minors van onschatbare waarde gebleken.

Toch rijzen er twijfels bij scouts en draaien vrijwel allemaal om hetzelfde punt: zijn lichaamsbouw. In de echt fysieke duels trekt hij aan het kortste eind en in de NHL kan dit zeker voor vraagtekens zorgen. Een solide stay-at-home partner naast zich op de blauwe lijn is geen vraag, maar een vereiste. Wie hem die ruimte geeft — zoals de Wildcats dit seizoen deden met gemiddeld bijna 24 minuten ijstijd per wedstrijd in alle situaties — krijgt een speler die wedstrijden naar zijn hand kan zetten en in aanvallend opzicht kan gaan ‘quarterbacken’.

VOORUITBLIK

De meningen zijn verdeeld. Wie alleen naar de cijfers kijkt, ziet een first rounder van formaat. Wie meer waarde hecht aan fysieke aanwezigheid, schuift hem richting het einde van de eerste ronde of het begin van de tweede. De consensus ligt ergens tussen pick 20 en 50 en dat weerspiegelt zowel het enorme potentieel als de openstaande vragen.

Desondanks zullen franchises op zoek naar een “Lane Hutson-type” — rechtshandige, creatieve verdediger die een powerplay kan aansturen — niet te twijfelen over het draften van de Amerikaan. Ja. Er bestaan twijfels over zijn fysieke aanwezigheid, maar met her en der het opkuisen van zijn zwakkere punten heeft een franchise een no-brainer voor een top-four defenseman in huis. De scouts zijn weliswaar sterk in de Draft rankings verdeeld, maar SportAmerika plaatst Bleyl in een voorzichtige ‘steal’ categorie.

Cover photo:  Daniel St. Louis

Stanley Cup Final 2026: Sterren staan op en zetten Hurricanes op matchpoint

0

In Noord-Amerika spreken ze al over de mooiste Stanley Cup Final in tijden en wie zijn wij dan om dat tegen te spreken. Eerder deze week boekten de Carolina Hurricanes dankzij een uitstekende Jordan Staal die hele belangrijke zege in Vegas waardoor de teams met elk twee gewonnen wedstrijden terug naar Raleigh keerden. In zowel de eerste als tweede ronde nam Vegas Golden Knights vanaf Game 5 afstand van de tegenstander. Aan de Canes om dat, met de steun van het eigen publiek, dit keer te voorkomen.

STANLEY CUP FINAL

(Best-Of-7)

GAME 5: CAROLINA HURRICANES – VEGAS GOLDEN KNIGHTS

De eerste vier wedstrijden van deze best-of-7 kenmerkten zich door de vele goals. Het leek alsof Rod Brind’Amour en John Tortorella even om de tafel hadden gezeten, want in de openingsfase van Game 5 stond het voorkomen van treffers centraal. Vegas wilde het initiatief en wist knap te voorkomen dat Carolina het gebruikelijke spel kon spelen met de vele shots on goal. Dat de bezoekende Knights na zo’n zeven minuten de leiding pakten, was dan ook verdiend. Op de powerplay kreeg Jack Eichel de puck bij Pavel Dorofeyev, die wel raad wist met dit buitenkansje: 0-1.

Vegas had nu een voorsprong, die in deze finale bepaald geen garantie voor succes betekent. Zo ook nu niet. De eerste periode was net over de helft toen een shot-pass van Nikolaj Ehlers de stick van Jordan Staal vond. De Canes-captain veranderde op die manier de puck zodanig van richting dat Carter Hart moest vissen. Staal pikte zo ook in de vijfde wedstrijd van de Stanley Cup Final zijn goaltje mee. Echter was het de veteraan ook niet ontgaan dat Vegas een passend antwoord had op het spel van de Hurricanes in die eerste periode.

HURRICANES SPELEN WEDSTRIJD NAAR HUIS

Voor Vegas was het zaak om die lijn door te trekken in de tweede. Daarin bracht de ploeg zichzelf wat in de problemen door tegen straffen aan te lopen. Het lukte de Knights nog om een eerste powerplay lam te leggen, maar toen er een tweede snel op volgde, was het Andrei Svechnikov die op aangeven van Shayne Gostisbehere en Ehlers de Canes op 2-1 zette. Carolina probeerde nu het momentum aan hun kant te krijgen en de redding van Brandon Bussi op een grote kans voor Brett Howden hielp daar goed bij. Wat ook zeker hielp, was de 3-1 van Sebastian Aho. Met de tweede pauze al in zicht vond een pass van Sean Walker de volledig vrije Fin. Aho controleerde knap met zijn schaatsen en rondde vervolgens bekwaam af.

Het woord was nu weer aan de Golden Knights. De volgende goal in deze wedstrijd was van cruciaal belang. Of de Canes sloegen een gat van drie goals of Vegas vond de aansluiting. Het werd het eerste. Na een high stick van Mark Stone kreeg Carolina vier minuten de tijd om een overtal uit te spelen en dat is deze finale aan deze groep wel toevertrouwd. Ehlers was weer de man van de assist en Svechnikov opnieuw de laatste halte voordat de 4-1 achter Hart viel. Dat Dorofeyev met zijn tweede van de wedstrijd er nog 4-2 van maakte, was uiteindelijk alleen nog interessant voor de statistieken.

UP NEXT

Onder toeziend oog van Erling Haaland wisten de Hurricanes er dus opnieuw vier voorbij Carter Hart te krijgen. De goalie had voor de SCF drie voortreffelijke rondes achter de rug, maar heeft het zichtbaar moeilijk tegen dit aanvallende geweld van Carolina. Het zal Brind’Amour deugd doen dat zowel Aho als Svechnikov nog altijd kunnen scoren. Van hen werd meer verwacht in de finale en beiden gaven gehoor aan die oproep. In de nacht van zondag op maandag (02.00 uur Nederlandse tijd) hebben de Hurricanes de kans om na twintig jaar weer de Cup te winnen. Uiteraard zal Vegas er alles aan gelegen zijn om dit te voorkomen en deze serie voor een Game 7 terug naar Raleigh te brengen.

Tussenstand in de serie: Carolina leidt met 3-2
Cover photo: Karl DeBlaker/AP Photo

Stanley Cup Finals 2026: Sterk Staaltje! Canes-captain schiet Carolina weer langszij

0

De Vegas Golden Knights en Carolina Hurricanes hadden twee dagen de tijd om bij te komen van die waanzinnige Game 3. Tijd die ze ook wel konden gebruiken, want door die 2OT werd het een slijtageslag. Aangezien Vegas daar als winnaar uitrolde, stond voor Carolina het water al een beetje tot aan de lippen. Een volgende nederlaag betekende voor hen namelijk dat de Golden Knights op matchpoint kwamen.

STANLEY CUP FINAL

(Best-Of-7)

GAME 4: VEGAS GOLDEN KNIGHTS – CAROLINA HURRICANES

Rod Brind’Amour besloot voor Game 4 de voorkeur te geven aan Brandon Bussi boven Frederik Andersen onder de lat. Met de Deen als sluitpost wisten de Canes in die eerste drie wedstrijden telkens een overwicht te creëren in de eerste periode. Een overwich waar, in de ogen van Brind’Amour, te weinig mee was gedaan. De Hurricanes-coach kon in elk geval tevreden zijn over de start van zijn ploeg in Game 4. We waren nog maar net een minuutje onderweg of Logan Stankoven had de bezoekers al op voorsprong gezet. Dit was ook een mentale opsteker voor Carolina, want de ploeg was nog ongeslagen deze play-offs in de wedstrijden waarin Stankoven scoorde.

Die voorsprong werd ook al snel verdubbeld door de Hurricanes. Na zo’n vier minuten was het Jackson Blake die, op assist van Taylor Hall, Carter Hart voor de tweede keer klopte. Zo’n snelle 2-0 voorsprong is op zich lekker, maar in deze Stanley Cup Final bepaald niet comfortabel. Dat onderstreepte Mark Stone nog maar eens toen hij – veel te vroeg naar de zin van Carolina – voor de aansluiting zorgde. Als de ene captain scoort, kan de ander natuurlijk niet achterblijven. Jordan Staal had al goals in de eerste drie wedstrijden en op de powerplay verzekerde hij er zich alvast van dat hij ook in Game 4 op het scoreformulier verscheen. Staal werd zo één van slechts vier spelers met goals in de eerste vier duels van een Stanley Cup Final.

STAAL HEEFT LAATSTE WOORD

Dat Carolina met een 1-3 voorsprong begon aan de tweede periode hadden ze te danken aan de klok. Brayden McNabb was in de eerste namelijk nét te laat met zijn schot, dat wel Bussi klopte maar dus niet de klok. Toch hoefden de fans niet lang te wachten op de tweede van Vegas. Mitch Marner begon de aanval en via Rasmus Andersson belandde de puck bij Wiliam Karlsson. De aanvaller – tevens één van de originele “misfits” – had vervolgens weinig moeite om Bussi te verslaan voor de 2-3. Het momentum had nu weer helemaal de kant van Vegas gekozen, dus lag de 3-3 meer voor de hand dan de 2-4. Die 3-3 kwam er ook. Wie anders dan Brett Howden was de gelukkige die in de slotfase van de tweede periode de gelijkmaker scoorde. Met alweer z’n veertiende deze play-offs.

De derde periode begon dus zoals de eerste. Met een gelijke stand op het bord. Dit was met name voor Carolina natuurlijk een tegenvaller. Zij hadden die voorsprong én konden zich geen misstap veroorloven gezien de achterstand in de best-of-7. Gelukkig voor de Canes heeft hun captain er veel zin in. Jordan Staal leek volledig uit balans, maar had al vallend nog wel de tegenwoordigheid van geest om de 3-4 achter Carter Hart te werken. De Golden Knights hadden op dat moment nog bijna een kwartier om iets aan die achterstand te doen. John Tortorella vond dat dit in de slotfase met een extra veldspeler moest gebeuren, maar daar profiteerden de Canes juist van. Nikolaj Ehlers maakte aan alle onzekerheid een einde met de 3-5 en stuurde deze serie dus met een gelijke stand terug naar Raleigh.

UP NEXT:

In de nacht van donderdag op vrijdag (02.00 uur Nederlandse tijd) staat voor deze teams Game 5 op het programma. Een wedstrijd die niet beslissend is, maar wel erg belangrijk. Na vier wedstrijden zit er namelijk bijzonder weinig verschil tussen de Hurricanes en Golden Knights. De verhoudingen op het ijs schieten bijna per periode alle kanten op en het wachten is dus op ’t moment dat één team een volledige wedstrijd kan domineren.

Tussenstand in de serie: Teams in evenwicht 2-2

Cover photo: RJ Forbus

Stanley Cup Final 2026: Hatrrick-Hero Marner en Knights overleven comeback Canes

2

Zelden scoorde Seth Jarvis een belangrijker treffer dan die GWG in de verlenging van Game 2. Door die goal – en de betwiste afgekeurde van Vegas – zijn we met een gelijke stand naar Sin City vertrokken voor de twee volgende wedstrijden. Carolina heeft even het momentum dankzij Jarvis en Vegas zal maar wat graag de frustraties om willen zetten in een ijzersterk optreden voor eigen publiek.

STANLEY CUP FINAL

GAME 3: VEGAS GOLDEN KNIGHTS – CAROLINA HURRICANES

Tot verrassing van velen stond Brayden McNabb “gewoon” op het ijs voor Game 3. De Knights-verdediger kreeg in Game 2 vreselijk hard een puck tegen zijn gezicht, maar met zijn gezicht in een kooi zou het goed moeten gaan. McNabb was in de eerste periode in elk geval verantwoordelijk voor een SOG. Eén van de slechts twee die de Golden Knights noteerden. Carolina deelde de lakens uit in Sin City zonder dat ze nu overdreven grote kansen kregen. De grootste was nog wel voor K’Andre Miller die vlak voor het verstrijken van de eerste periode Carter Hart op z’n weg vond.

De fans in Vegas konden dus onmogelijk tevreden zijn over de eerste twintig minuten. In de tweede stonden ze al snel op de banken, want hun captain zorgde voor de 1-0. Althans, dat dacht Mark Stone. Er ging echter een streep door die openingstreffer, zoals ook de goal van Jack Eichel geen goedkeuring kreeg. Opvallend genoeg leken de Hurricanes het meest aangeslagen door deze gebeurtenissen. Zij stonden een powerplay van de thuisploeg toe en daarin was het Tomas Hertl die, natuurlijk op assist van Jack Eichel, eindelijk voor 1-0 zorgde.

Vanaf daar ging het opeens heel, heel snel. Mitch Marner kreeg de 2-0 op zijn naam, maar in werkelijkheid was het Sean Walker die een ongevaarlijke inzet van Marner achter Frederik Andersen werkte. Nog niet van de schrik bekomen, lag de 3-0 ook al binnen. Dit keer deed Marner het wel helemaal zelf. Even daarvoor kreeg hij al een grote kans, maar nu was het daadwerkelijk raak voor de superster. Die superster liet het, nog altijd in de tweede periode, even later petjes regenen. Carolina was volledig van slag, gaf kans op kans weg en Mitch Marner joeg de 4-0 voorbij Frederik Andersen. Zijn tweede hattrick ooit in de play-offs besliste dit duel. Toch?

Met Brandon Bussi als vervanger van Andersen begonnen de Canes aan de derde periode. Aan die treffers kon de Deen weinig doen, maar Brind’Amour gunde de backup wat speeltijd. Eén van de eerste acties voor Bussi was het succesvol stoppen van een penalty shot van Marner. Eindelijk ging er voor de Hurricanes weer iets goed. Toen Jordan Martinook niet lang daarna ook nog zijn harde werken beloond zag worden met de 4-1 kroop er heel voorzichtig weer iets van vertrouwen terug in de gelederen van Carolina. Was het niet nuttig voor dit duel, dan toch voor de volgende.

Martinook kon echter nooit vermoeden wat hij met zijn treffer in gang zou zetten. Fans die heel even drinken waren halen, geloofden hun ogen niet toen ze terugkeerden. Een no-look assist van Sebastion Aho werd door Taylor Hall namelijk tot 4-2 gepromoveerd en vrijwel direct daarna veranderde Jordan Staal een afstandsschot van Jaccob Slavin dusdanig van richting dat het 4-3 werd. Dit alles kostte de Canes slechts 39 seconden. En er was nog ruim voldoende tijd voor die vierde ook!

Die 4-4 kwam er ook inderdaad. Zo’n twee minuten voor tijd wist Andrei Svechnikov als enige zijn hoofd koel te houden in een chaotische situatie in de crease van Carter Hart. Een klein tikje was genoeg om de Golden Knights een enorme dreun te geven, want geen moment hielden zij na die voortreffelijke tweede periode rekening met een verlenging. Sterker nog, deze twee teams hadden aan één overtime niet eens genoeg. Door het evenwicht te bewaren, konden de kemphanen even bijkomen van wat er in de voorgaande veertig minuten was gebeurd. Die eerste OT verliep dan ook zonder al te veel noemenswaardige incidenten.

Hoe anders was dit in de 2OT. Vegas had zich herpakt en ging op zoek naar de winnende. Natuurlijk wel met in het achterhoofd dat de aanval van Carolina ook levensgevaarlijk bleef. Na een minuut of zeven in die tweede verlenging besloot Shea Theodore maar eens richting doel te schieten. Zijn schot sloeg tegen de boarding achter Bussi en caramboleerde via een verdediger en de goalie in het net. Zo kwam er op een bizarre wijze een einde aan een toch al bizarre avond in Las Vegas.

UP NEXT:

Tja, wat moet je zeggen na zo’n wedstrijd? De “hockeygods” kozen uiteindelijk partij voor de Golden Knights in dit spektakelstuk. Daarmee waren de druiven ontzettend zuur voor de Hurricanes, die toch ook vertrouwen konden putten uit de derde periode. De spelers hebben nu tot woensdag (02.00 uur Nederlandse tijd) om bij te komen van deze slijtageslag. Eén dag meer dus dan te doen gebruikelijk en daarin kan Brind’Amour bepalen of hij bij Bussi blijft voor Game 4 of toch “gewoon” terug naar Frederik Andersen gaat.

Tussenstand in de serie: Vegas leidt met 2-1

Cover photo: Bruce Bennett

MLB Watch: Slecht nieuws voor Tromp, Judge in lappenmand en einde streak Sanchez

0

Een MLB Watch waarin de geblesseerde Kenley Jansen ontbreekt, maar helaas lijkt dit voorlopig ook even de laatste met Chad Tromp. De catcher kreeg namelijk slecht nieuws van de Atlanta Braves. Slecht nieuws was er ook voor Aaron Judge en de New York Yankees. En helaas voor de verrassende Chicago White Sox, die hun nieuwe Japanse ster voorlopig moeten missen.

DUTCH WATCH

ALBIES HEEFT SMAAK WEER TE PAKKEN

Ozzie Albies liet een uitstekende maand april (en stukje maart) volgen door een wat magere mei. Om dat toch nog wat kleur te geven, was een goede serie in Cincinnati noodzakelijk voor de infielder. Dat was zeker niet onmogelijk. Niet voor niets staat het stadion van de Reds bekend als Great American Smallpark, in plaats van ’t officiële Great American Ballpark… En Albies had ook alle reden tot optimisme, want ’t drieluik in Boston sloot hij immers af met 3 hits in 5 AB’s. Die 5 at-bats waren er vorige week vrijdag ook in Cincy. Alleen kwam Albies nu tot slechts 1 hit in een wedstrijd die eenvoudig met 8-3 door Atlanta gewonnen werd.

Met 1-for-4, een double en een run had Albies zijn aandeel in de 5-2 overwinning die de Braves zaterdag boekten op de Reds. Dat werd de wedstrijd van zijn maatje Ronald Acuna Jr.. De outfielder is, mits fit en in vorm, één van de beste spelers in de majors. Echter is Acuna moeizaam aan deze jaargang begonnen, maar waren de Reds blij dat hij na zondag weer vertrok. In die serie van drie wedstrijden sloeg de Venezolaan vier homeruns. Twee daarvan in de tweede ontmoeting. Albies sloot het bezoek aan Cincinnati af met 3 hits. Ook zondag was de tweedehonkman namelijk 1-for-4 met een single in de zesde inning. Een sweep zat er voor de bezoekers niet in, want met 6-4 ging die series finale naar de Reds.

ALBIES GOES DEEP!

Het komt dit seizoen maar zelden voor dat de Braves een verliespartij laten volgen door n’g een verliespartij. Zo ook deze week niet toen ze dinsdag openden tegen Toronto Blue Jays. Albies was met een goed gevoel uit die roadtrip gekomen en trok dit door in eigen huis. Al in de eerste inning van de eerste wedstrijd was Albies productief dankzij een sac fly. Bij een 2-2 stand in de derde inning liet de infielder zijn knuppel opnieuw spreken. Een RBI-single naar het linksveld liet Matt Olson scoren. Diezelfde Matt Olson zou de Braves later met een solo homerun de 4-3 overwinning bezorgen.

Met 2-for-4 kreeg het slaggemiddelde van Ozzie Albies ook in de tweede ontmoeting een flinke boost. In de derde inning kwam hij al door met een double. Een 3-run homerun van Mauricio Dubon sloeg Albies over de thuisplaat. Goed voorbeeld doet blijkbaar ook in Atlanta goed volgen. In de zevende inning was het namelijk Albies zelf die doorkwam met een 3-run homerun en daarmee de wedstrijd definitief op slot gooide. Atlant won met 7-3 en vinkte zo opnieuw een serie af. Tot een sweep kwam het niet. Met 0-for-4 zag Albies donderdag zijn 7-game hitting streak eindigen en Atlanta met 2-7 verliezen. Met 42 overwinningen en 21 nederlagen na dit drieluik waren de Braves nog wel altijd in het bezit van ’t beste record in MLB.

BOGAERTS EN FRIARS ZIJN SPOOR BIJSTER

Nog maar een paar weken geleden beschreven we de goede resultaten van Xander Bogaerts en de San Diego Padres. En dat ze zelfs de oppermachtige LA Dodgers naar de kroon staken in de NL West. Wisten wij veel dat de Padres niet lang daarna volledig implodeerden en de ene na de andere wedstrijd zouden verliezen. Neem bijvoorbeeld de lange homestand tussen 18 mei en 27 mei. Van de negen wedstrijden die de Friars voor eigen publiek speelden, wonnen ze er maar drie. De laatste vier duels gingen zelfs achter elkaar verloren, waardoor San Diego met een 4-game losing streak vertrok naar Washington.

Die verandering van omgeving deed Bogaerts en consorten blijkbaar goed, want op vrijdag 29 mei beëindigden ze hun vrije val door de Nationals met 7-5 te verslaan. Met een sac fly in de eerste inning opende Bogaerts de score door Fernando Tatis Jr. te laten scoren. Na een defensieve fout kon de infielder in de zevende inning zelf de honken bereiken. Een dure fout van de Nationals zo bleek later, want een 2-run homerun van Jackson Merrill bepaalde de eindstand op 7-5 in het voordeel van de bezoekers. Bogaerts had blijkbaar goed opgelet. Tijdens de tweede ontmoeting was hij het namelijk die de bal wegsloeg voor een homerun. Weer was hij het die in de tweede inning met een solo homerun – zijn achtste van ’t seizoen – de score opende. Helaas bleek dit voor de Padres niet genoeg, want Washington ging met de zege aan de haal: 9-4.

Met 1-for-3, een walk en een run meldde Bogaerts zich ook in de series finale op het scoreformulier. Opnieuw bleek dit niet voldoende. De thuisploeg trok met een 4-2 overwinning namelijk de wedstrijd én deze serie naar zich toe. Met de Phillies als volgende tegenstander bleven de Padres nog even aan de oostelijke kant van het land. Bogaerts begon met 0-for-3, een walk en 3 K’s bijzonder matig aan die serie in Philadelphia. De Phillies zijn bezig aan een opmars onder Don Mattingly en beschikken sinds kort zelfs over een positief record. Dat ’t beter gaat, onderstreepten ze nog even met de 3-2 winst op San Diego.

SANCHEZ BLIJKT MENSELIJK

Diezelfde cijfers stonden op het bord na de wedstrijd van woensdag. Met 0-for-3 kon Bogaerts opnieuw niet imponeren, maar met de honken vol kreeg hij wel een RBI op z’n naam na een HBP. Dit werd overigens ook de wedstrijd waarin Cristopher Sanchez na 50.2 innings weer eens een run te verwerken kreeg. De Phillies-starter had het sinds 30 april droog gehouden en zette vorige week al een nieuw franchiserecord neer wat betreft innings zonder score.

Tegen de Padres leek het ook weer die kant op te gaan. Zes innings lang had San Diego weinig te vertellen aan slag, maar in de zevende, met al twee nullen op het bord, bleek ook Sanchez maar een man van vlees en bloed. Zijn streak behoort tot de top 5 in de historie van Major League Baseball en is zelfs de langste ooit voor een linkshandige werper. Orel Hershiser kan weer opgelucht ademhalen. Zijn streak van 59 innings zonder run in 1988 blijft nog altijd onaangetast.

Met een 6-4 overwinning maakten de Phillies donderdag zelfs de sweep compleet. Bogaerts was 0-for-4 in deze vijfde nederlaag op rij voor San Diego. Daar blijft het voor de Padres nog niet bij, want het was ook nog eens hun negende verlies in de laatste tien wedstrijden. Door die slechte reeks is het geen verrassing dat de Arizona Diamondbacks hen gepasseerd zijn in de NL West. En dat de achterstand op de Dodgers inmiddels 7 gewonnen wedstrijden bedraagt.

PALACIOS BLIJFT PENDELEN

Zo’n twee weken geleden, op 22 mei, had Tampa Bay Rays een voorsprong van 5.5 gewonnen wedstrijden op naaste belager New York Yankees in de AL East. Dat zo’n voorsprong snel kan verdampen, weten ze in Tampa Bay inmiddels ook. Vlak voordat ze vorige week vrijdag aan hun serie thuiswedstrijden tegen de LA Angels begonnen, hadden Richie Palacios en de zijnen er vier op rij verloren. Aangezien ze in New York wel regelmatig hun potjes wonnen, brachten de Yankees hun achterstand terug tot 1.5 gewonnen wedstrijden. De Rays konden dus wel weer eens een goed resultaat gebruiken en Richie Palacios was tegen de Angels één van de spelers die daarvoor zorgde.

Met een walk en twee strikeouts had Palacios nog niet veel gepresteerd in die eerste ontmoeting. Dit veranderde volledig in de zevende inning. Zoals het beeld van die wedstrijd totaal veranderde die inning. Tampa Bay begon met een 1-2 achterstand, maar draaide die vliegensvlug om. Homeruns van Yandy Diaz en Jonathan Aranda hadden al geholpen, maar een 2-run RBI-triple van Palacios mocht er zeker ook zijn. Het was voor hem de eerste driehonkslag van dit seizoen en daarmee droeg hij bij aan de 8-5 overwinning op de Halos. De 3-14 oorwassing op zaterdag bekeek Palacios vanuit de dug-out. Met respectievelijk 3 en 4 RBIs waren Jo Addell en Wade Meckler hier de meest productieve spelers voor LA.

TANDELOOS TEGEN TIGERS

Op de laatste dag van mei stond Palacios “gewoon” weer in de starting line-up voor de series finale. Met 0-for-3, 2 walks en een run bewees de tweedehonkman ook nu weer zijn waarde voor de Rays. Zijn team sloot dit drieluik af met een 5-2 overwinning en boekte zo de 36e zege van dit seizoen. Daar stonden op dat moment nog 20 nederlagen tegenover. Helaas voor de Rays zou dat aantal behoorlijk toenemen in de volgende serie. Met 0-for-3, 2 walks en 2 runs begon Palacios nog alleszins acceptabel aan de wedstrijden tegen Detroit Tigers. Tampa Bay scoorde zelfs 9 runs in die eerste ontmoeting. Helaas niet genoeg voor de overwinning, want Detroit zette er 10 tegenover.

Dinsdag kwam Palacios twee keer door met een single. Hij was daarmee verantwoordelijk voor 2 van de slechts 5 hits die Tampa Bay noteerde. De Tigers legden de tegenstander opnieuw over de knie en liepen met een 8-0 overwinning van het veld. Voor eigen publiek snakte Tampa Bay inmiddels naar een goed resultaat, maar dat kwam er ook woensdag niet. Voor de derde keer in drie wedstrijden bleken de Tigers te sterk. Dit keer met 7-2. Aangezien concurrent New York ook drie van hun laatste vier wedstrijden had verloren, hadden de Rays na hun serie met de Tigers nog altijd een klein voordeel in de divisie.

RAFAELA VERBIJT DE PIJN

Waar in Philadelphia de nieuwe manager daadwerkelijk tot betere resultaten leidt, daar blijven die in Boston nog wat achter. Tussen 22 mei en 28 mei speelden de Red Sox zes wedstrijden voor eigen publiek en slechts één daarvan werd in winst omgezet. Veel gemakkelijker werd het daarna niet. Ceddanne Rafaela ging met zijn BoSox op bezoek bij de Cleveland Guardians, de koploper in de AL Central. Onze landgenoot begon aan die serie met een 5-game hitting streak in het achterhoofd. Helaas voor de zeer getalenteerde outfielder liep deze spaak op vrijdag 29 mei. Met 0-for-4 en een 3-4 nederlaag kende Rafaela een teleurstellende avond in Cleveland.

Op zaterdag waren de Red Sox veel beter bij de pinken. Rafaela tekende in de derde inning voor zijn elfde tweehonkslag van dit seizoen, was 1-for-5 met ook nog een walk en 2 gestolen honken. Het scoren liet hij over aan zijn teamgenoten. Die stelden niet teleur, want met 9-1 ging dit duel naar de bezoekers uit Beantown. Boston legde zondag dankzij een 9-4 winst ook beslag op deze serie. Rafaela miste dat duel vanwege een lichte rugblessure. Dinsdag stond Rafaela weer in de line-up toen zijn team op het vertrouwde Fenway Park divisierivaal Baltimore ontving. Voor de zesde keer in de laatste zeven thuiswedstrijden ging Boston onderuit. De 2-for-4 van Ceddanne Rafaela kon een 2-4 nederlaag namelijk niet voorkomen.

WISSELEND SUCCES

Een paar dagen rust hadden de international blijkbaar goed gedaan. Rafaela liet zijn 2 hits van dinsdag op woensdag namelijk volgen door een wedstrijd met 3 hits. Hij moest daar wel geduld voor hebben. Zijn eerste 2 at-bats liepen niet zo goed af, maar daarna kwam de outfielder op stoom. Singles in de vierde en vijfde inning liet hij volgen door een double in de zevende. Productief was Rafaela ook, want in de vijfde inning sloeg hij Caleb Durbin over de thuisplaat voor wat toen de achtste run namens Boston betekende. De Red Sox wonnen uiteindelijk met 8-1 en gaven zo de eigen fans eindelijk weer reden tot juichen.

Die reden was er donderdag niet na de series finale tegen Baltimore. Met 2-8 haalden de Orioles behoorlijk hard uit. De grootste schade richtten ze al aan in de eerste inning door 6 runs op het bord te brengen. Met een single en een run in de zesde inning probeerden Rafaela en de Red Sox nog iets terug te doen, maar die inspanningen waren tevergeefs. Het was de achttiende verliespartij in 34 wedstrijden onder Chad Tracy en de 35e in totaal van Boston. De ploeg komt voorlopig maar niet weg van die laatste plaats in de divisie en heeft al een achterstand van 11 gewonnen wedstrijden op leider Tampa Bay.

BRAVES HEBBEN SLECHT NIEUWS VOOR TROMP

Hoewel Chad Tromp niet eens zo slecht presteert voor Atlanta kreeg hij deze week wel slecht nieuws te horen. Tijdens de serie tegen Toronto Blue Jays haalden de Braves de 35-jarige catcher Austin Wynns op van de Athletics. Geen superster op die positie, maar wel eentje die achter Sandy Leon de plek innam van Tromp. Dit natuurlijk wel met in het achterhoofd dat zowel Sean Murphy als Drake Baldwin geblesseerd zijn. Die laatste zal naar verwachting binnenkort terugkeren achter de plaat. Tromp werd door de Braves van het 40 man-roster gehaald, waardoor de kans aanwezig is dat hij z’n laatste duel voor Atlanta heeft gespeeld.

Dit gebeurde nadat de catcher vorig weekend in Cincinnati nog aan de nodige minuten kwam. Tijdens die eerste wedstrijd daar, op 29 mei, was hij zelfs nog goed voor een RBI middels een sac fly. In de tweede inning kon Austin Riley de derde run namens de bezoekers scoren dankzij de Oranje-international. In zijn overige at-bats speelde de catcher helaas weinig klaar. Een trend die zich doorzette in de volgende twee duels. Na de 8-3 overwinning op vrijdag wonnen de Braves zaterdag met 5-2. Tromp kwam als invaller binnen de lijnen en bleef zonder hit in zijn enige AB. De series finale speelde de catcher vanaf de start tot de zevende inning, maar opnieuw moest hij ’t zonder hit doen. Zijn slaggemiddelde was na zijn 23 at-bats in de majors dit seizoen gezakt naar .217.

Afgelopen woensdag speelde Chad Tromp zijn voorlopig laatste wedstrijd in de hoofdmacht. Voor de vijfde wedstrijd op rij kwam de catcher niet tot een hit. Tromp speelde de eerste zeven innings tegen de Blue Jays, die met 7-3 verslagen werden, maar was 0-for-2 in het slagperk. Helaas kon de 31-jarige uit Oranjestad zijn prima eerste wedstrijden geen vervolg geven. Tromp tekende daarin voor een .571 batting average en was vooral op 22 mei ontzettend belangrijk voor de Braves met 2 belangrijke RBIs. De vraag is nu of een ander team hem de kans geeft op het hoogste niveau of dat hij weer in de minors terechtkomt.


RONDJE LANGS DE VELDEN

REVELATIE MURAKAMI IN DE LAPPENMAND

Chicago White Sox is een erg aangename verrassing dit seizoen. En laten we eerlijk zijn, na drie jaar op rij meer dan 100 wedstrijden te hebben verloren, was de fanbase daar ook wel weer aan toe. Die fanbase mag dit jaar dromen van een toch wel onverwachte plek in de play-offs. Dat komt mede door de vele homeruns die de 26-jarige rookie Munetaka Murakami slaat. De Japanner was daar zelfs het meest bedreven in van alle spelers in Major League Baseball. Zo was hij pas de vierde speler in de historie met minimaal 20 homeruns in zijn eerste 55 wedstrijden. Helaas voor Murakami en de White Sox kwam er vorige week een behoorlijke kink in de kabel.

Vorig weekend speelden de White Sox thuis tegen de Detroit Tigers. Een divisierivaal dus. Al in de eerste wedstrijd van dat drieluik ging het mis voor Murakami. In de derde inning greep de Japanner naar zijn hamstring en was de wedstrijd voor hem klaar. Die wedstrijd werd gewonnen door Chicago, maar later maakte de club bekend dat hun slugger en eerstehonkman zo’n vier tot zes weken moet missen. Vanwege inderdaad een hamstringblessure. Tegen Detroit lieten de White Sox echter zien dat ze ook zonder hun nieuwe Japanse held wedstrijden kunnen winnen. De Tigers werden met een sweep verdreven uit The Windy City en de thuisploeg had de tweede plek in de AL Central verstevigd.

HAMSTRING SPEELT OOK REDS-STER PARTEN

Nog meer fysiek ongemak en weer heeft het betrekking op de hamstring. Afgelopen weekend wonnen de Cincinnati Reds hun laatste van drie wedstrijden tegen Atlanta, maar in die winstpartij verloren ze één van hun sterkhouders. De doorgaans razendsnelle Elly De La Cruz zou met gemak een tweehonkslag geslagen hebben in de vijfde inning. Ware het niet dat de lange infielder al bij het eerste honk naar zijn hamstring greep. De La Cruz werd direct vervangen en bij nader onderzoek bleek ’t inderdaad om die spier te gaan.

Hoewel zijn snelheid een aanslag op het lichaam kan zijn, miste De La Cruz voor het laatst in juli 2024 een wedstrijd. Hij speelde er vervolgens 276 achter elkaar. Dit seizoen was hij met een .280 slaggemiddelde en 12 homeruns al aardig bezig. Die wapens moeten de Reds nu even missen, zoals ze ook derdehonkman Ke’Bryan Hayes een week eerder al kwijtraakten door een blessure. In dat geval gaat het om rugklachten, die Hayes al langer parten spelen. De 29-jarige derdehonkman is op de 10-day IL geplaatst, maar de kans is groot dat dit veel langer gaat duren.

Zonder Hayes en met name De La Cruz is het voor Cincinnati zaak de schade beperkt te houden in de NL Central. Voorlopig steekt alleen Milwaukee Brewers daar enigszins boven het maaiveld uit en zit er tussen de overige vier teams nauwelijks verschil.

RIBBLESSURE HOUDT YANKEES-CAPTAIN AAN DE KANT

De New York Yankees moeten het voorlopig stellen zonder hun captain. Aaron Judge belandde deze week in de ziekenboeg nadat hij vorig weekend in de serie tegen de A’s wat last kreeg van zijn ribben. Onderzoek wees uit dat er een stressfactuur zit, die Judge zo’n vier tot zes weken aan de kant houdt. Dat is onder voorbehoud, want die schatting is volledig afhankelijk van het herstel. Met rust moeten de problemen bij Judge uiteindelijk verdwijnen.

Het is niet de eerste keer dat Judge problemen met zijn ribben heeft. Dit overkwam hem ook al in 2019 toen hij last kreeg na een diving catch. Destijds duurde het lang voor hij hersteld was, dus de Yankees waren ook opgelucht dat de schade dit keer relatief mee lijkt te vallen. Hoe en wanneer Aaron Judge de blessure heeft opgelopen, is niet precies duidelijk. Wel is duidelijk dat hij de laatste drie weken van mei aanzienlijk minder goed is gaan presteren aan slag. Zo staat de Yankees-captain bijvoorbeeld op een totaal van 17 homeruns en slechts één daarvan sloeg hij na 10 mei.

Zonder hun captain boekten de Yankees deze week één overwinning in de serie van drie tegen Cleveland. Daardoor begonnen de Rays als koploper van de AL East aan een weekend waarin de Bronx Bombers – zonder Judge dus – hun aartsrivaal uit Boston ontvangen.

Cover photo: Charles Rex Arbogast/AP

Stanley Cup Final 2026: Game, Seth and Match! Hurricanes trekken stand gelijk

0

Na de verloren Game 1 stond er voor Carolina Hurricanes al een hoop op het spel. Het zou de thuisclub in deze Game 2 al een eind op weg helpen als spelers als Sebastian Aho, Andrei Svechnikov of Seth Jarvis de weg naar de goal wisten te vinden. Dat soort problemen kennen de Golden Knights niet. Met zeven overwinningen op rij spuit het zelfvertrouwen daar uit de oren en met een achtste in succes zouden ze al halverwege het ultieme doel zijn!

STANLEY CUP FINAL

(Best-Of-7)

GAME 2: CAROLINA HURRICANES – VEGAS GOLDEN KNIGHTS

Na die nederlaag in Game 1 was winst in Game 2 al zo’n beetje een moetje voor de Carolina Hurricanes. Toch was er niets van wanhoop te zien in het spel van de thuisploeg. Sterker nog, de eerste minuten stonden in het teken van aftasten. Niet direct het sterke punt van Carolina, maar wel begrijpelijk nadat ze in die eerste wedstrijd hun momentum zagen verdampen. Heel voorzichtig trokken de Canes gaandeweg de eerste periode het initiatief naar zich toe. Zij voerden de druk op het doel van Carter Hart op, maar juist op dat moment ontsnapte Brett Howden aan zijn verdedigers. De man die ’t dit hele postseason al op de heupen heeft, faalde ook nu niet: 0-1.

Voor Howden was dit al zijn twaalfde van deze play-offs. Even ter vergelijking, zoveel scoorde hij er ook in het gehele reguliere seizoen. Zijn treffer was tegen de verhouding in, maar daar hebben ze in Vegas maling aan. Het werd voor de Golden Knights zelfs nog mooier toen diezelfde Brett Howden in de tweede periode goed zijn lichaam gebruikte op weg naar de 0-2. Jaccob Slavin kwam er niet aan te pas en weer was ’t Howden die de fans in Raleigh stil kreeg. De Knights-aanvaller noteerde zo zijn dertiende van deze play-offs en schoot tegen een percentage van maar liefst 37%. Hoezo pieken op het juiste moment…

Vegas zadelde Carolina zo op met een gigantisch probleem. Niet alleen hadden de Golden Knights die comfortabele voorsprong, maar ze gaven ook bar weinig weg. De Canes moesten iets vinden om zichzelf en het publiek terug in deze wedstrijd te krijgen en halverwege de derde periode was daar zo’n moment. Logan Stankoven gaf de Caniacs hoop met zijn tiende van dit postseason. Stankoven gaf met die treffer de aanzet tot een bizarre slotfase. Hij zag teamgenoot Mark Jankowski al snel de gelijkmaker verzorgen. Dat betekende voor Jankowski z’n eerste postseason-goal in meer dan twee jaar. En daar had hij dus een perfect moment voor uitgekozen.

HERTL NU DE SCHLEMIEL

Met nog vijf minuten op de klok dachten de Knights weer de leiding te nemen. Ivan Barbashev kreeg een enorme kans, maar Andersen lag letterlijk in de weg. Knights-coach John Tortorella probeerde met een challenge de arbitrage op andere gedachten te brengen, maar in plaats daarvan kreeg Carolina een powerplay. Dat deel van de special teams hapert al een tijdje, maar dit keer niet.

Een schot van Shayne Gostisbehere werd door captain Jordan Staal van richting veranderd voor de 3-2. Nu hadden de Caniacs op de tribune weer het hoogste woord. Hun favorieten waren immers op weg naar de 1-1 in de best-of-7! Helaas voor de Hurricanes was dat buiten Mark Stone gerekend. Met nog 81 tellen op de klok tikte de Vegas-captain, na goed en geduldig werk van Mitch Marner, de 3-3 achter Andersen.

Heel even kregen de teams nu tijd om bij te komen van die laatste tien minuten, maar niet voor lang. Er wachtte hen een overtime, die bepalend kon zijn voor het verdere verloop van deze Stanley Cup Final. Na een kleine vier minuten liep de held van Game 1, Tomas Hertl, tegen een overtreding aan. Deze kans lieten de Hurricanes zich niet ontnemen. Van Seth Jarvis was nog weinig vernomen in deze wedstrijden, maar met zijn GWG in deze verlenging liet de jonge aanvaller eindelijk van zich horen: 4-3.

UP NEXT

Deze finale is twee wedstrijden onderweg en er lijkt een vloek te rusten op een 2-0 voorsprong. In Game 1 verloren de Hurricanes nadat zij op 2-0 stonden en hetzelfde gebeurde de Golden Knights in Game 2. Dit circus vertrekt nu naar Nevada waar zondag (02.00 uur Nederlandse tijd) in Vegas Game 3 wordt gespeeld. Thuisvoordeel dus voor de Knights, maar zij zullen ook beseffen dat Carolina in deze play-offs nog geen uitwedstrijd verloren heeft. Of Vegas in dat duel kan beschikken over Brayden McNabb is zeer de vraag. De bleuliner kreeg een puck in het gezicht in de eerste periode van Game 2 en ging voor nader onderzoek naar het ziekenhuis.

Tussenstand in de serie: teams in evenwicht 1-1

Cover photo: Karl B. Deblaker/The Associated Press