Home Blog Pagina 155

Dutch Watch: Jansen blijft saves verzamelen, Palacios naar minors

Hans Mulder
-
0
Dutch Watch: Jansen blijft saves verzamelen, Palacios naar minors

Onze landgenoten hebben wel eens betere tijden gekend in Major League Baseball. Vorige week verloor Jonathan Schoop zijn plek bij de Tigers en deze week was er slecht nieuws voor Josh Palacios. Van de overige Team Kingdom-spelers keerden Ozzie Albies en Kenley Jansen terug naar hun clubs en kon Xander Bogaerts zijn koffers pakken voor een lange road trip. Hoe het hen deze week is vergaan, lees je uitgebreid in deze Dutch Watch.

OZZIE ALBIES (2B, Atlanta Braves)

364 AB, 95 H, 55 R, 22 HR, 66 RBI, .261 BA, .319 OBP, .505 SLG, .825 OPS

Met 22 homeruns, 63 RBIs, 6 gestolen honken en een .262 batting average vertrok Ozzie Albies naar zijn derde ASG. Eenmaal terug in Atlanta wachtten Albies en de Braves een drieluik tegen de Chicago White Sox. Een team dat hun laatste zes wedstrijden in Atlanta verloor en bezig is aan een teleurstellend seizoen. Na die serie werd de homestand voortgezet met drie wedstrijden tegen de Arizona Diamondbacks, in de eerste seizoenshelft één van de revelaties in de National League.

Een paar dagen rust en de trip naar Seattle deerden de Braves vorige week vrijdag niet. Met 9-0 gingen de bezoekende White Sox ongenadig hard over de knie en ook Ozzie Albies liet zich niet onbetuigd. Na een HBP scoorde hij één van de 4 runs namens de Braves in de eerste inning, maar in de zesde en zevende inning zorgde hij middels een sac fly en een 2-run RBI-double zelf voor wat productiviteit. Met 2-for-3 en 3 RBIs kon de infielder terugkijken op een prima hervatting. Dat dit, met name voor zijn team, geen vervolg kreeg, kon Albies op dat moment nog niet weten.

Met 2 uit en een 3-4 achterstand kwam Ozzie Albies in de vijfde inning van de tweede ontmoeting door met zijn derde triple van dit seizoen. Austin Riley sloeg zijn teamgenoot binnen, maar de White Sox weigerden zich over te geven. Ondanks 2 hits van Albies trok Chicago met 6-5 aan het langste eind. Zondag scoorde de infielder (0-for-3) de enige run namens de Braves. De White Sox leefden zich uit met 8 runs en maakten ze een einde aan een reeks van 11 gewonnen series door Atlanta.

NIET ALLES VERANDERT IN GOUD

Tegen de Diamondbacks konden de Braves zich herstellen van die klap, maar dat ging Albies en consorten niet al te best af. Afgelopen dinsdag was er niets van te merken dat Atlanta een team is dat zowel aanvallend als defensief goed presteert. In een slugfest van jewelste was Albies 2-for-4 met 2 runs en onder meer zijn zeventiende double. Aan ’t einde van de rit was het niet genoeg om Arizona van een 16-13 (!) overwinning af te houden.

De D-backs deden het woensdag nog eens dunnetjes (5-3) over en bezorgden de Braves hun vierde nederlaag op rij. Met 0-for-4 kon Albies niet imponeren en dat veranderde eigenlijk niet in de series finale op donderdag. Aanvankelijk hadden starters Zac Gallen (perfect game na 5 IP) en Spencer Strider (13 K’s) de overhand, maar in de late innings werd er alsnog naar hartenlust gescoord. Albies was 0-for-3 met een walk, maar die resulteerde uiteindelijk wel in een belangrijke run. Dankzij een 7-5 overwinning wisten de Braves een sweep af te wenden.

XANDER BOGAERTS (SS, San Diego Padres)

345 AB, 90 H, 45 R, 11 HR, 36 RBI, .261 BA, .343 OBP, .400 SLG, .743 OPS

Met winst in vijf van hun laatste zes wedstrijden begonnen de San Diego Padres met een goed gevoel aan de break. Die goede reeks kon echter de tegenvallende prestaties van de Friars in de eerste seizoenshelft niet verbloemen. Met een losing record (43-47) en een vierde plaats begonnen Xander Bogaerts en de zijnen vorige week vrijdag aan de tweede helft van 2023.

Bogaerts kwam niet in aanmerking voor een vijfde ASG, maar kon daardoor zijn gekwetste pols wel wat rust geven. Net als zijn team heeft ook de kortestop nog een flinke inhaalslag te maken. Zijn huidige slaggemiddelde (.258) ligt bijvoorbeeld ver onder zijn batting average over zijn gehele MLB-loopbaan (.290).

De Padres hadden hun twee laatste series gewonnen toen ze op 14 juli begonnen aan de vier duels met Philadelphia. Vorig jaar rekenden de Phillies in vijf wedstrijden af met de Friars in de NLCS, maar op 14 juli kwam San Diego met een antwoord. Bogaerts, zelf goed voor 2 hits in 5 AB’s, en de zijnen klopten de regerend kampioen van de National League met 8-3. De kortestop deed ’t zaterdag nog eens dunnetjes over. Onze landgenoot was 2-for-4 met zijn vijftiende double van deze jaargang. Het was echter Philadelphia dat er met een 6-4 overwinning vandoor ging.

PADRES STERK IN CANADA

Dat was deel 1 van een doubleheader, maar helaas voor de Padres had het tweede deel een soortgelijke uitkomst. Bogaerts tilde zijn bescheiden hitting streak naar vier wedstrijden, maar zijn 1-for-4 kon een 4-9 nederlaag niet voorkomen. Tijdens de series finale op zondag rolde de kortestop weer eens met zijn spierballen. Met zijn elfde homerun van 2023 zette hij de Padres in de vierde inning op een 2-0 voorsprong. Toen zag ’t er nog goed uit voor de bezoekers, maar na twaalf innings stond er toch echt 7-6 in het voordeel van de Phillies op het bord.

Een teleurstellende hervatting en voor de Padres werd het er daarna niet eenvoudiger op. Ze staken de grens met Canada over voor een serie tegen de Blue Jays. Een team in topvorm dat juist 8 van de laatste 9 wedstrijden gewonnen had. San Diego moest het dinsdag niet van Bogaerts (0-for-4) hebben, maar mede dankzij 3 RBIs van Juan Soto klopten de Padres Toronto met 9-1. Een dag later kwam de kortestop in de vierde inning door met een single (1-for-4), maar tot scoren kwam hij niet. Met 2 RBIs lukte Manny Machado dit wel. Hij leidde de Padres naar een 2-0 zege.

Het lukte de Padres niet om met een sweep naar de volgende halte op deze lange road trip te vertrekken. De Blue Jays hielden San Diego donderdag van scoren en klopten de bezoekers met 4-0. Met 3-for-4 (allemaal singles) tilde Bogaerts zijn slaggemiddelde flink omhoog. Dit kwam na deze serie op .261 te staan en daarmee het hoogst sinds 4 juli.

KENLEY JANSEN (RHP, Boston Red Sox)

32.0 IP, 20 SV, 3.09 ERA, 29 H, 14 BB, 38 K, 12 R, 11 ER, 1.344 WHIP

Kenley Jansen keerde vorige week terug van zijn vierde All-Star Game, maar voor het eerst in zijn imposante loopbaan maakte hij deel uit van de American League. Met Boston was Jansen uitstekend aan de maand juli begonnen. Ze leden één nederlaag in hun eerste acht wedstrijden deze maand en kijken voorzichtig weer naar de plekken die recht geven op de play-offs. Kenley Jansen besloot de eerste seizoenshelft met 19 saves en ligt op koers om voor de negende keer de 30 te passeren. In de laatste jaren slechtte hij alleen in 2020 die grens niet, maar dat was dan ook het ingekorte covid-seizoen.

Voor Jansen leek geen rol weggelegd in de eerste wedstrijd na de break. Boston had de Cubs al op een 8-3 achterstand gezet en Alex Cora kon al voorzichtig achterover leunen. Toch veranderde dat in de negende inning. Taylor Scott moest de boel in het slot gooien, maar moest twee honklopers toestaan. Cora vertrouwde het niet en deed een beroep op Jansen om voor de laatste nul te zorgen. Mike Tauchman moest het voor de Cubs weer spannend maken, maar was kansloos tegen Jansen. Slechts 3 pitches had de closer nodig om de wedstrijd te winnen en zijn twintigste save veilig te stellen.

GEEN CALIFORNIA DREAMIN’

Boston won 2 van de 3 wedstrijden op Wrigley Field en dacht de goede lijn in Oakland door te trekken. De serie begon ook uitstekend, want de Athletics werden maandag met 7-0 over de knie gelegd. Oakland won de tweede wedstrijd met 3-0 en leidde de derde met 6-5 toen Kenley Jansen in de achtste inning op de heuvel kwam. De All-Star moest de tegenstander van scoren houden, zodat zijn team in de negende nog een kans op de overwinning had.

Jansen deed zijn werk naar behoren. Jace Peterson dwong weliswaar vier wijd af, maar was de enige die op de honken kwam. Kenley Jansen had 19 pitches nodig om de A’s aan banden te leggen. Zijn ERA daalde daardoor naar 3.09, maar meer dan dit persoonlijke succesje zat er niet in. Boston wist de wedstrijd niet te kantelen in de negende inning en vertrok met twee nederlagen uit Californië.

JOSH PALACIOS (OF, Pittsburgh Pirates)

79 AB, 20 H, 7 R, 1 HR, 9 RBI, .253 BA, .289 OBP, .367 SLG, .656 OPS

Juli begon veelbelovend voor Joah Palacios, maar met de break in zicht raakte hij zijn plek in de starting line-up van de Pittsburgh Pirates kwijt. Derek Shelton zal ook hebben gezien dat het op de resultaten van zijn Buccos geen invloed heeft of Palacios nu vaak, weinig of helemaal niet speelt. De manager blijft verliezen met zijn team en begon na de break ook nog eens tegen een sterk San Francisco en een Cleveland dat strijdt om de koppositie in de AL Central.

Voor Josh Palacios veranderde er helaas weinig na de break. Tijdens de gehele serie tegen de Giants had manager Shelton geen plek voor hem in de starting line-up, maar in elk van de drie wedstrijden kwam hij wel telkens één keer aan slag. De drie at-bats leverden Palacios echter niets op. Hij begon 0-for-3 na de break en hetzelfde gold voor de Pirates. Zij begonnen met een 4-6 nederlaag aan de homestand, lieten dit volgen door een 1-3 nederlaag en op zondag 16 juli ging de series finale met 4-8 verloren. De Giants hadden daar wel tien innings voor nodig.

Die zeldzame optredens waren voor Palacios achteraf een teken aan de wand. Op 17 juli werd de Oranje-international door de Buccos weer naar de minor league gestuurd, waar hij in Indianapolis mag laten zien toch in de majors thuis te horen.

JURICKSON PROFAR (OF, Colorado Rockies)

325 AB, 78 H, 39 R, 6 HR, 32 RBI, .240 BA, .322 OBP, .369 SLG, .691 OPS

De Colorado Rockies maken zich geen illusies over de play-offs. Ze weten al vanaf Opening Day dat ze die bij lange na niet gaan halen en de eerste seizoenshelft bevestigt dat beeld perfect. In Colorado zullen ze de hoop hebben dat richting de trade deadline andere club belangstelling tonen voor spelers en mogelijk heeft Jurickson Profar zich met die intentie aan de Rockies verbonden. Helaas lukt het onze landgenoot nog niet zich echt te onderscheiden, dus breken ook voor hem belangrijke weken aan.

Van zijn eerste wedstrijd na de ASG raakten de overige clubs niet onder de indruk. De Rockies speelden thuis tegen de New York Yankees en deden dit als team uitstekend. Colorado versloeg de Bronx Bombers met 7-2, maar met 0-for-4 had Profar weinig in de melk te brokkelen. Met een hit, een HBP en 2 runs verliep de tweede ontmoeting veel beter voor de Oranje-international. Helaas voor Profar lieten dit keer zijn medespelers het afweten. Met 6-3 ging deze wedstrijd naar de bezoekers uit The Big Apple.

WEINIG PRODUCTIEF

Als pinch hitter was er maar een bescheiden rol weggelegd voor Profar in de derde ontmoeting. Hij dwong vier wijd af in zijn at-bat in de achtste inning, werd vervangen door pinch runner Alan Trejo en zag vervolgens C.J. Cron een grand slam slaan die de wedstrijd volledig op z’n kop zette. De Rockies bogen een 1-3 achterstand om in een 5-3 voorsprong, moesten uiteindelijk extra innings toestaan, maar een solo homerun van Trejo hielp Colorado aan de 8-7 zege.

Het is voor niemand aantrekkelijk om tegen de Astros te spelen, maar voor een team als de Rockies al helemaal niet. Houston onderstreepte nog eens door dinsdag in de eerste van twee wedstrijden al heel snel een 3-0 voorsprong te nemen. Mede dankzij een single en een run van Jurickson Profar sloegen de Rockies razendsnel terug. Defensief wisten ze ’t bloeden te stoppen en aanvallend deden ze net genoeg om de Astros met 4-3 te verslaan.

Onze landgenoot kon zijn 1-for-4 geen vervolg geven in de tweede wedstrijd. Evenmin was het de Rockies gegeven voor een tweede stunt te zorgen. Slechts 2 hits en één run produceerde Colorado in die wedstrijd, terwijl de Astros er 4 runs tegenover zetten. Voor de Rockies was dit hun 59e nederlaag van dit seizoen. Met hun .385 winstpercentage zijn ze in het bezit van ’t slechtste record in de National League. Alleen Oakland (.273) en Kansas City (.286) doen het beroerder dan Colorado.

Cover photo: Henk Seppen

MLB Out Of The Park: Machado’s 300e, gebroeders Naylor en meer

Hans Mulder
-
0
MLB Out Of The Park: Machado’s 300e, gebroeders Naylor en meer

MLB is weer begonnen. Heel even lag het gehele circus stil om te genieten van de All-Star Game en Homerun Derby, maar dat is alweer verleden tijd. Manny Machado liet meteen van zich horen en de gebroeders Naylor schreven geschiedenis. Elly De La Cruz liet ook nog even zijn spierballen zien.

AMERICAN LEAGUE

BROEDERLIJKE HOMERUNS VOOR DE GUARDIANS

Het is al bijzonder om met je broer voor dezelfde MLB franchise te spelen, laat staan in dezelfde inning een homerun slaan. Het lukte de gebroeders Naylor toch echt voor de Cleveland Guardians tegen de Texas Rangers. Het begon allemaal bij Bo Naylor. In de derde inning sloeg hij een homerun van 435 feet, nadat Myles Straw eerder al op de honken was gekomen met een single. Vier slagmannen later was het de beurt aan Josh Naylor. Wederom gooide Rangers starter Jon Gray een pitch die perfect op de knuppel van de slagman kwam en daarmee werd geschiedenis geschreven.

Het was pas de eerste keer dat de broers in dezelfde wedstrijd een homerun sloegen en dat was nog nooit gebeurd in de geschiedenis van de Guardians. De gebroeders Naylor zijn in MLB geschiedenis het dertiende duo broers die het voor elkaar krijgt en het was de eerste keer sinds 2014. Toen sloegen B.J. Upton en Justin Upton beide homeruns voor de Braves.

Het kan zo zijn dat er een derde familielid bijkomt bij de Guardians. Ook het jongste broertje van de familie Naylor speelt honkbal en tijdens de draft werd hij als 39ste geselecteerd door de Oakland Athletics. Myles Naylor speelt als kortestop zijn wedstrijden en speelde afgelopen jaar voor St. Joan of Arc Catholic Secondary School. Allebei zijn broers kwamen ook uit voor deze High School. Hij was de eerste Canadese speler die tijdens de draft van dit jaar gekozen werd en speelt ook voor zijn land. Komend seizoen koos Naylor er echter voor om zijn talenten naar college baseball te verplaatsen. Hij zal te zien zijn in de uniformen van de Texas Tech Red Raiders.

PIVETTA IN ILLUSTER RIJTJE

Niet minder dan 33 starts prijkten vorig jaar achter de naam van Nick Pivetta. De nu 30-jarige Canadees hield zich daarmee redelijk staande tijdens een matig seizoen voor zijn Red Sox. In 2023 wilde het echter niet zo vlotten met de pitcher. Manager Alex Cora was zo ontevreden over zijn optredens dat hij Pivetta in mei (6.30 ERA na 8 starts) uit de rotation haalde en als reliever ging gebruiken. Met de kennis van nu een meesterzet van de Red Sox-skipper.

Vanuit de bullpen is Pivetta van grote waarde voor de BoSox en sinds afgelopen maandag is hij zelfs de trotse bezitter van een franchiserecord. Pivetta betrad de heuvel in de derde inning en heerste vanaf dat moment over de Oakland A’s. Zes innings lang was de reliever niet te raken door de hopeloze Athletics. In de vierde, zesde en zevende inning trakteerde hij zelfs als zijn tegenstanders op drie slag. In totaal noteerde Nick Pivetta 13 K’s in de met 7-0 gewonnen wedstrijd.

Hij is daarmee de reliever met de meeste strikeouts in een wedstrijd in de geschiedenis van de Boston Red Sox. Pivetta is nu de zevende reliever in de historie van de majors die minimaal 13 strikeouts noteert tijdens één optreden. Randy Johnson blijft met 16 K’s in zeven innings (juli 2001) ongenaakbaar. Hij nam het record destijds over van naamgenoot Walter, die in 1913 maar liefst 15 keer drie slag gooide, maar wel in 11.1 IP. Rube Marquard (14 K’s in 1911), Denny McLain (14 in 1965) en Billy O’Dell (13 in 1961) behoren ook tot dit exclusieve gezelschap.

NIET TE RAKEN

Op het moment dat Pivetta uit de rotatie werd gehaald, was zijn ERA dus 6.30. Dat was op 16 mei. We zijn inmiddels twee maanden en 14 wedstrijden verder en Pivetta heeft zijn ERA naar 4.83 gekregen. Als reliever kreeg hij in die duels 15 hits tegen. Ter vergelijking, in zijn laatste drie wedstrijden als starter (15.1 IP) moest Pivetta 20 hits toestaan.

TWIJFELS OVER DONALDSON

Voor de 37-jarige Josh Donaldson lijkt het seizoen 2023 er nu al op te zitten. De drievoudig All-Star greep afgelopen zaterdag naar zijn kuit in het duel met de Colorado Rockies. Onderzoek wees een paar dagen later uit dat de bewuste spier dusdanig getroffen is dat Donaldson dit seizoen waarschijnlijk niet meer in actie komt voor de Yankees. Helaas voor de infielder, die slechts een slaggemiddelde van .142 kan overleggen, is het niet zijn eerste blessure dit seizoen.

De MVP van 2015 en tweevoudig winnaar van een Silver Slugger miste dit seizoen al grote delen van april en mei vanwege een hamstringblessure. Voor Donaldson volgt dit op een seizoen dat tot zijn slechtste in zijn loopbaan gerekend kan worden. Hij kwam vorig jaar naar de Yankees en noteerde slechts 15 homeruns, 62 RBIs en een .222 slaggemiddelde. In een volledig seizoen noteerde hij niet eerder zulke matige statistieken. Zijn contract in New York loopt na dit seizoen af en het lijkt dan ook aannemelijk dat Donaldson zijn laatste wedstrijd in pin-stripes gespeeld heeft.

WERELD OP Z’N KOP

Wat slecht nieuws betreft blijft het voor de Yankees niet bij die blessure van Donaldson. De trotste club uit de Bronx bezet op het moment van schrijven de laatste plaats in de AL East en hebben hun laatste vier wedstrijden verloren. Diezelfde AL East kent op dit moment een nieuwe koploper. De Tampa Bay Rays begonnen overweldigend aan deze jaargang, maar mede door een 3-11 record in juli zijn de Baltimore Orioles hen nu voorbij gestoken. In tegenstelling tot Tampa Bay is Baltimore wel bezig aan een sterke maand. Zij wonnen 8 van de laatste 10 wedstrijden.

NATIONAL LEAGUE

300 VOOR MACHADO

Wederom een mijlpaal in MLB. Manny Machado sloeg tegen de Philadelphia Phillies de 300ste homerun uit zijn carrière. Daarmee was hij de elfde nog actieve speler die deze mijlpaal haalde en de vierde dit seizoen. Eerder gingen Freddie Freeman, Nolan Aranado en J.D. Martinez hem al voor in dit honkbalseizoen. Slechts achttien derdehonkmannen sloegen dit aantal homeruns en slechts één speler deed het op een leeftijd jonger dan Machado.

Met 31 jaar en twaalf dagen is de San Diego Padres ster nog een jonge speler en alleen Hall of Famer Eddie Mathews deed het op een nog jongere leeftijd. In totaal is hij de 157ste speler in de geschiedenis van Major League Baseball, maar het zal niet lang duren voor nummer 158 ook op de deur klopt. Andrew McCutchen staat op 297 homeruns en met nog 69 wedstrijden te spelen lijkt zijn volgende mijlpaal ook steeds dichterbij te komen.

Überhaupt gaat het geweldig met Machado. De maand juli blijkt voor hem de maand waarin alles verandert in goud. Dat terwijl het juist minder gaat met de San Diego Padres. Afgelopen offseason is er veel geïnvesteerd om de koppositie aan te vallen in de National League West. Daar lijkt echter niets van terecht te komen. In totaal heeft Machado nu in de maand juli een slashline van .326/.436/.870 met acht homeruns en achttien RBI. Ook dat helpt niet richting de playoffs.

De Swinging Friars bezetten de vierde plaats in de divisie en hebben al een achterstand van tien wedstrijden opgebouwd op de Los Angeles Dodgers. Ook binnen het Wild Card klassement ziet het er niet goed uit. Daar staan de Padres acht wedstrijden achter.

HET KANON VAN DE LA CRUZ

Elke week lijkt Elly De La Cruz zich wel te verzekeren van een plaats in de MLB Out Of The Park. Deze week ging het niet om zijn geweldige slagkracht of snelheid, maar om zijn fielding. In een wedstrijd tegen de Milwaukee Brewers sloeg rookie midvelder Joey Wiemer een lastige bal richting het derde honk. De La Cruz stond defensief goed gepositioneerd en had weinig moeite om de bal te vangen, maar wat daarna kwam bleek maar weer eens wat voor buitenaardse talenten de Dominicaan heeft.

Hij gooide de bal met 97.9 mph naar het eerste honk en maakte daarmee de nul. Het was wederom een stukje geschiedenis. Sinds het gebruik van statcast (2015) was het de snelste bal die in het binnenveld was gegooid om een nul te maken. Het record stond eerder op naam van Pittsburgh Pirates rookie Oneil Cruz. Hij gooide de bal met 97.8 over het binnenveld, maar raakte dat record nu dus kwijt. In de zes weken dat De La Cruz in de Majors speelt brak hij al veel records. Het is dus wachten op de volgende

WHITE SOX ZITTEN BRAVES DWARS

Met een zeer overtuigende 9-0 overwinning op de Chicago White Sox schoten de Atlanta Braves op vrijdag 14 juli uit de startblokken voor hun tweede seizoenshelft. Die paar dagen rust leek ’t beste team in de majors niet te deren, maar dit was maar schijn. Een dag later trok Chicago met 6-5 aan het langste eind voor hun eerste zege in Atlanta. In 2002 verloren de White Sox drie wedstrijden in Turner Field en vier jaar geleden volgde wederom een sweep. Dit keer in Truist Park. Voor de Braves was het de eerste thuisnederlaag sinds 11 juni. Daarna volgden 11 winstpartijen op rij.

Afgelopen zondag trapten de White Sox opnieuw op de rem. Dit keer boekten de bezoekers een duidelijke zege (8-1) en daarmee maakten zij een einde aan een reeks van 11 series op rij die door de Braves waren gewonnen. Uitgerekend de Oakland A’s waren ’t laatste team dat Atlanta in een serie van drie wist te kloppen. We moeten dan helemaal terug naar eind mei.

Die ene run van de Braves scoorden ze in de derde inning na een RBI-single van Matt Olson. De eerstehonkman is de RBI-leider in de National League, dus is het niet zo vreemd dat hij die run binnenslaat. Dat de Braves geen enkele homerun sloegen, is wel een zeldzaamheid. Tot zondag 16 juli sloegen ze in maar liefst 28 duels op rij een homerun en zetten daarmee een nieuw franchiserecord. De New York Yankees hebben het record in de MLB. In 2019 zetten ze dit op 31 wedstrijden.

LOSING STREAK

Na de All-Star break is die 9-0 op de White Sox de enige overwinning voor de Braves, die zo sterk de eerste seizoenshelft besloten. Voor de tweede keer dit seizoen is de ploeg van Ozzie Albies bezig aan een 4-game losing streak, want tegen de Arizona Diamondbacks lukte het nog niet een wedstrijd te winnen. Veel invloed op de stand in de NL East heeft deze matige reeks nog niet, want de voorsprong is nog altijd groot. Ze hebben sinds kort wel een nieuwe belager, want de Phillies (9.5 Games Behind) hebben de tweede plek overgenomen van de Marlins (10 GB).

PECH VOOR MARLINS-COACH

Dat fans moeten opletten tijdens een honkbalwedstrijd is bekend. Het is ook duidelijk dat spelers en referees niet altijd ongeschonden uit de strijd komen. Dat de coaches langs het veld daar soms ook met gevaar voor eigen leven staan, wordt minder vaak over gesproken. Woensdag verloren de Miami Marlins met 4-6 van de Cardinals, maar onderweg verloren ze ook derde honk coach Jody Reed.

De voormalig speler van onder meer Boston en San Diego werd in de derde inning geraakt door een foul ball van Jesus Sanchez en brak daarbij zijn onderbeen. Griffin Benedict nam de honneurs waar op het derde honk.

Coverfoto: Orlando Ramirez

MLB Out Of The Park: All-Stars, foutloze Tigers en veel meer

Hans Mulder
-
0
MLB Out Of The Park: All-Stars, foutloze Tigers en veel meer

Voor het eerst in twaalf jaar tijd wonnen de All-Stars van de National League de All-Star Game. De wedstrijd werd beslist door een onwaarschijnlijke held. Daarnaast werd de nieuwe homerunkoning gekroond tijdens de Homerun Derby en gooiden de Detroit Tigers net voor de break een gecombineerde no-hitter. Er gebeurde dus genoeg.

MAJOR LEAGUE BASEBALL

DROOGTE VAN TWAALF JAAR DOORBROKEN DOOR NATIONAL LEAGUE

De laatste keer dat de National League de American League versloeg tijdens de All-Star Game viel het eerste kabinet van Mark Rutte en wonnen de San Francisco Giants hun tweede World Series onder manager Bruce Bochy. Dit keer werd Elias Diaz van de Colorado Rockies de absolute ster. Hij werd uitgeroepen tot All-Star Game MVP en dat kwam vooral door zijn homerun. In de achtste inning had de AL een 2-1 voorsprong, maar zag die als sneeuw voor de zon verdwijnen na één klap van Diaz.

Met een 2-2 count gooide Baltimore Orioles closer Félix Bautista een breaking ball die midden in de slagzone bleef hangen. Zonder zijn homerun maakte Diaz ook al geschiedenis voor de Colorado Rockies. Hij was de eerste catcher van de franchise die verkozen werd tot de ASG en is nu ook de enige speler in de geschiedenis van de Rockies om de MVP te winnen. Daarmee zijn er nu 26 verschillende franchises die een All-Star Game MVP hebben gehad.

Het was dus de eerste keer sinds 2012 dat de National League de American League versloeg. Voorafgaand aan het duel won de AL negen wedstrijden achter elkaar. Sinds 1988 verloor de American League slechts zes wedstrijden en sloten zij er 27 winnend af. Eén wedstrijd eindigde in een gelijkspel. De droogte van twaalf jaar is niet de langste in de geschiedenis van MLB. Tussen 1972 en 1982 ging de National League er elf keer met de overwinning vandoor. De cirkel werd rondgemaakt door de pitcher die de overwinning kreeg toegewezen. Met 1.0 gegooide inning en geen earned run tegen kreeg Camilo Doval de winst. Precies twaalf jaar geleden won een pitcher van de San Francisco Giants ook de wedstrijd. Toen gingen de honneurs naar Matt Cain.

GUERRERO JR. WINT HOMERUN DEBRY

Over de Amerikaanse landsgrenzen was het ook feest. Vladimir Guerrero Jr. kroonde zich voor het eerst in zijn carrière tot kampioen van de Homerun Derby. In de finale nam hij het op tegen Randy Arozarena. Het werd een spannende finale, waarin ‘Vladdy’ aan het langste eind trok met 25 homeruns. Arozarena bleef hangen op 23 en daarmee won voor het eerst in de geschiedenis een speler van de Toronto Blue Jays de Derby. Beide spelers hadden een gemakkelijke eerste ronde. Guerrero Jr. versloeg Mookie Betts met ruime cijfers (26-11) en Arozarena versloeg zijn goede vriend Adolis Garcia (24-17).

Ook de tweede ronde ging de man van de Tampa Bay Rays gemakkelijk af. Hij ontdeed zich van Luis Robert Jr. door 35 homeruns te slaan (35-22). Guerrero Jr. had het wat moeilijker. Tegen hometown hero Julio Rodriguez sloeg hij pas in de laatste seconde de gelijkmakende homerun en in de bonustijd schakelde hij hem ook uit (21-20). Kort daarvoor had Rodriguez nog een homerun record neergezet door in de eerste ronde 41 keer de bal de tribunes in te jagen. Hoewel Arozarena de betere papieren had voor de finale moest hij uiteindelijk dus toch zijn meerdere erkennen in de eerstehonkman van de Blue Jays.

Met zijn overwinning stapt Guerrero Jr. in de voetsporen van zijn vader. Vladimir Guerrero won in 2007 door Alex Rios in de finale te verslaan. In een interview gaf Jr. toe niet meer veel te weten van de overwinning van zijn vader in dat jaar. Voorafgaand aan het evenement had hij wel wat tips gekregen, met als belangrijkste: “Hit homers”. Na afloop schreef vader Guerrero zijn waardering op Twitter door zijn zoon te feliciteren. Met de overwinning is de familie Guerrero ook de enigste familie waarbij zowel vader als zoon het evenement heeft gewonnen.

AMERICAN LEAGUE

PRIMEUR VOOR TIGERS

Voor de Detroit Tigers dreigt het weer een kleurloos seizoen in de marge te worden, maar op zaterdag 8 juli kreeg de club zowaar weer wat kleur op de wangen. In het eigen Comerica Park werden de Toronto Blue Jays verslagen. Dat alleen al is vrij opmerkelijk, maar de manier waarop de Tigers de klus klaarden, is er één voor de geschiedenisboeken. Voor de negende keer in de geschiedenis van de franchise begroetten ze een no-hitter. Voor het eerst in de historie van de Tigers waren daar meerdere pitchers voor verantwoordelijk.

Domingo German deed het op 28 juni in zijn eentje. De Yankees-starter noteerde die dag een perfect game, maar voor de drie Tigers-werpers was dat net iets te hoog gegrepen. Starter Matt Manning opende het bal en in 6.2 IP moest hij drie keer vier wijd toestaan. Daar stonden overigens wel 5 K’s tegenover. Na 97 pitches moest de 25-jarige werper plaatsmaken voor Jason Foley. Kwaad dat hem een no-hitter door de neus werd geboord was Manning niet. Achteraf zei hij namelijk dat hij zich er niet van bewust was.

Foley had 15 pitches nodig voor de volgende 1.1 IP. Hij hield de honken schoon en gaf het stokje in de negende inning over aan Alex Lange. De closer had al 12 saves achter zijn naam en met een 2-0 voorsprong op zak lag nummer 13 voor het grijpen. Met Bo Bichette, Brandon Belt en Vladimir Guerrero Jr. waren het niet de minsten die Lange tegenkwam, maar stuk voor stuk werden ze probleemloos weggezet. Guerrero werd de 27e en laatste nul na een groundout, waarna het feestje kon losbarsten in Detroit.

AFSPRAAK MET DE GESCHIEDENIS

Acht keer hadden ze in Motown een no-hitter gezien. De eerste op 4 juli 1912 op naam van George Mullin en de laatste was twee jaar geleden toen Spencer Turnbull de Seattle Mariners aan banden legde. Voor A.J. Hinch was het al de zesde keer dat hij als manager betrokken was bij een no-hitter. John McGraw (ook 6) en Walter Alston (7) gingen hem daar al in voor. Voor de Blue Jays was het de eerste keer sinds 1 september 2019 dat ze niets raakten. Justin Verlander stond op dat moment op de heuvel voor de Astros. Het was een deja vu voor Toronto, want acht jaar eerder deed Verlander dit ook al. Toen nog namens de Tigers.

YANKEES GAAN IN ZEE MET CASEY

Voor het eerst sinds 1995 ontsloegen de New York Yankees een coach tijdens het seizoen. Het gebeurde nog geen enkele keer sinds Brian Cashman de General Manager werd en de laatste keer dat het gebeurde stamt van 1995. Sean Casey gaat bij de New York Yankees aan de slag als hitting coach en neemt daarmee de plaats in van Dillon Lawson. Die werd na het verlies op zondag tegen de Chicago Cubs bedankt voor bewezen diensten, nadat de Bronx Bombers één van de slechtste starts uit franchise geschiedenis beleefden. Zelf werd Casey benoemd tot drie All-Star Games en sloeg hij meer dan 1500 hits in een MLB carrière die twaalf jaar duurde. Hij speelde het grootste gedeelte van zijn tijd bij de Cincinnati Reds, maar kwam ook in actie voor Pittsburgh Pirates, Detroit Tigers en Boston Red Sox.

Een van de meest bijzondere momenten uit de eigen carrière van Casey gebeurde tegen de Chicago White Sox in 2006. Pitcher Jon Garland pitche in de vijfde inning met een 3-2 count en Casey raakte de bal net door zich te strekken. Joe Crede deed uiterst goed zijn best om de bal op het derdehonk nog te vangen, maar uiteindelijk komt de bal in het linksveld terecht. Pablo Ozuna ziet dan plots dat Casey niet aan het rennen was. De Detroit Tigers speler dacht namelijk dat Crede zijn bal na zijn sprong had gevangen. Uiteindelijk krijg Ozuna het zelfs voor elkaar om de eerstehonkman op het eerste honk uit te gooien. Daarmee is Casey één van de weinige spelers die na een hit in het buitenveld alsnog wordt uitgegooid op het eerste honk.

NATIONAL LEAGUE

ELLY DE LA CRUZ BLIJFT VERBAZEN

Elly De La Cruz laat de Reds-fans dromen van mooie tijden die gaan komen, maar Elvis Peguero zal voorlopig nog wel even nachtmerries overhouden aan zijn kennismaking met het jonge fenomeen. De La Cruz flikte hem namelijk iets wat in ruim 100 jaar niet door een Reds-speler gedaan was. In minder dan geen tijd ging Elly De La Cruz van het eerste naar het tweede honk. Door naar het derde en zelfs de thuisplaat bleek niet veilig voor de rookie. Peguero stond erbij en voelde zich volstrekt machteloos. Dat hij na de drie gestolen honken en een run even later werd uitgejouwd door de eigen achterban maakte het voor de Brewers-reliever niet gemakkelijker.

Wat was er nu precies gebeurd? Bij een stand van 5-5 in de zevende inning kwam De La Cruz door met een RBI-single. Tot nu toe nog niets raars. Jake Fraley maakte de gang naar het slagperk namens de Reds en zag zijn rappe teamgenoot na de eerste pitch het tweede honk stelen. Ook dat is op zich nog niet zo vreemd. Twee pitches (1 wijd, 2 slag) later schoot De La Cruz door naar het derde honk. Op dat moment draaide Peguero zich weg van De La Cruz en liep langzaam naar de heuvel.

Dat was het moment waar de rookie op wachtte, want in één moeite sprintte hij door naar de thuisplaat. Voor Peguero er erg in had, vierde De La Cruz een feestje met zijn al even verbaasde teamgenoten. Fraley maakte het vanaf de eerste rij mee, want het was nog altijd zijn at-bat. Een single, drie pitches en drie gestolen honken had De La Cruz nodig om de stand naar 7-5 te tillen. Hij is de eerste speler in vijftig jaar die in één plate appearance drie honken steelt en de eerste sinds Jon Berti in 2020 die in één inning drie honken weet te stelen. We moeten terug naar 1919 voor de laatste keer dat een Reds-speler dit deed.

IMPACT

Dat dit bijzonder is, is een understatement. Dat De La Cruz een heel bijzondere speler is, is dat nog meer. De 21-jarige superster in wording uit de Dominicaanse Republiek speelde tot aan de ASG 30 wedstrijden voor de Reds en daarvan won de ploeg er maar liefst 22. De La Cruz debuteerde op 6 juni in de majors. Op dat moment had Cincinnati een 27-33 record. Ruim een maand later gaan de Reds aan kop van de NL Central en begonnen ze met een 50-41 record aan de All-Star break.

DODGERS EN PADRES TRAPPEN AF IN KOREA

Het hing al in de lucht, maar deze week werd het officieel. Op 20 en 21 maart 2024 zetten de LA Dodgers en San Diego Padres het nieuwe seizoen in gang met twee wedstrijden in Seoul. Het is de negende keer dat de MLB buiten Noord-Amerika begint en de eerste keer sinds 2019. Voor de Dodgers is het niet nieuw. In 2014 trokken zij naar Australië om daar het seizoen te beginnen tegen de Diamondbacks.

In de eerste maand van het nieuwe seizoen gaat de MLB nog eens internationaal. Op 27 en 28 april spelen de Rockies en Astros twee wedstrijden in Mexico Stad. De inmiddels traditionele London Series vindt plaats op 7 en 8 juni en gaat opnieuw tussen twee teams uit de National League. Dit jaar troffen de Cubs en Cardinals elkaar en volgend jaar is het de beurt aan de Phillies en Mets. Overigens spelen de Red Sox en Rays in maart (9 en 10) nog twee wedstrijden in de Dominicaanse Republiek, maar dat is nog tijdens Spring Training.

Coverfoto: Joe Nicholson

Rookie Watch editie VIII: Feest bij de Mets

Mick van der Nat
-
0
Rookie Watch editie VIII: Feest bij de Mets

De achtste editie van de Rookie Watch komt iets eerder. De All-Star Game staat namelijk voor de deur en daarom staat deze editie stil bij de laatste week voordat het seizoen op de helft is. Bij de New York Mets was het feest met rookies Kodai Senga en Francisco Alvarez die de show stalen. Verder nog vier andere rookies in willekeurige volgorde.

KODAI SENGA (New York Mets)

Stats: 8.0 IP, 12 K’s, 1 ER, 4 H, 1 BB

De Japanner Kodai Senga van de New York Mets was en fuego in zijn laatste start voor de All-Star Break. Hij gooide 8.0 innings en kreeg slechts, vier hits, één earned run en één vrije loop tegen. Daarmee versloeg hij de Arizona Diamondbacks en kwam zijn record op zeven overwinningen en vijf verliespartijen te staan. Ook gooide hij twaalf strikeouts. Dat hoge aantal haalde hij slechts één keer eerder in zijn eerste seizoen in de Majors. Op 17 mei was hij met hetzelfde aantal de Tampa Bay Rays de baas, maar die wedstrijd heeft nu dus gezelschap.

Alsof het niet nog beter kon voor Senga werd hij ook in zijn rookiejaar opgeroepen voor de All-Star Game. Hij vervangt Chicago Cubs-pitcher Marcus Stroman en zal zeer waarschijnlijk niet in actie komen, maar de eer is er toch. Hij startte dit seizoen tot nu toe zestien keer op de heuvel voor de Mets en gooide 89.2 innings. Daarin kwam hij tot 113 keer drieslag en een WHIP van 1.28. De 30-jarige rechtshandige werper is daarmee de vijftiende Japanner in de geschiedenis van Major League Baseball die zichzelf een All-Star mag noemen.

FRANCISCO ALVAREZ (New York Mets)

Stats: .435 (10-uit-23), 4 HR, 8 RBI, 1.437 OPS

Kodai Senga was niet de enige rookie van de New York Mets die in de afgelopen week de aandacht opeiste. Catcher Francisco Alvarez had een geweldige week, sloeg vier homeruns en dat terwijl hij slechts tot tien hits kwam. Hij nam daarmee acht RBI voor zijn rekening en had een OPS van 1.437. In de drie wedstrijden durende series met de Arizona Diamondbacks sloeg hij in elke wedstrijd een homerun. In het tweede duel van de series hadden de D-Backs een 1-0 voorsprong in de negende inning. Alvarez had zelfs al twee slag aan zijn broek en dus leek de wedstrijd gespeeld. De 21-jarige kreeg het echter in zijn laatste poging voor elkaar om de bal de tribunes in te slaan en daarmee was de wedstrijd weer gelijk. Uiteindelijk wonnen de Mets zelfs de wedstrijd, het maakte Alvarez als een kind zo blij.

Niet alleen tegen de Arizona Diamondbacks liep het storm voor de jonge catcher. De volgende series namen de Mets het op tegen de San Diego Padres en ook in die series liet hij van zich horen. In vijf slagbeurten sloeg hij vier hits, al kwam hij daarmee nooit verder dan het eerste honk. In de tiende inning sloeg hij Jeff McNeil over de plaat voor een RBI-single. Daarmee vergrootte hij de voorsprong van de Mets in de tiende inning en zo boekten zij hun vierde overinning op een rij.

BRYAN WOO (Seattle Mariners)

Stats: 12.0 IP, 11 K’s, 3 ER, 6 H, 3 BB

Slechts twee spelers mochten de afgelopen zeven dagen twee starts bijschrijven. Eén daarvan was Bryan Woo van de Seattle Mariners en niemand kon hem raken. Hij gooide 12.0 innings tegen de San Francisco Giants en de Houston Astros. Hij verdeelde zijn innings mooi over beide wedstrijden en gooide elf keer drieslag. In dat klassement moest hij alleen de eerder genoemde Kodai Senga voorlaten. Zijn fastball heeft een gemiddelde snelheid van 95 mph en is daarmee niet een van de snelste in MLB. Toch hadden de Giants er genoeg moeite mee, want vijf keer kregen zij aan de hand van die pitch een strikeout om de oren. Tegen de Astros daarentegen leunde hij meer op zijn sinker en cutter: vier keer gooide hij daarmee een drieslag.

De wedstrijd tegen de San Francisco Giants was überhaupt een speciaal moment voor Woo. Zijn beide grootouders zijn al van respectabele leeftijd en kwamen op bezoek om hem voor het eerst professioneel te zien pitchen. Hij stelde niet teleur. Zeven keer deelde hij een K uit, maar zijn 6.0 innings aan werk maakte het tevens zijn langste wedstrijd tot dan toe. Saillant detail was dat zijn opa en Woo samen vroeger voor de Giants juichten.

ELLY DE LA CRUZ (Cincinnati Reds)

Stats: .467 (14-uit-30), HR, 3 2B, BB, 4 RBI, 7 SB, 1.136 OPS

Elly De La Cruz is een fenomeen. Keer op keer blijft hij zich bewezen en zo ook de laatste week voor de All-Star break. Dit keer had hij een slaggemiddelde van .467 in dertig slagbeurten. Hij sloeg één homerun, drie doubles en had één vrije loop. Het verhaal rondom zijn enige homerun van de week was wel een bijzondere. De Cincinnati Reds waren op bezoek bij de Washington Nationals, toen De La Cruz zijn knuppel moest inleveren voor controle. Dave Martinez wilde namelijk checken of de knop aan het uiteinde van zijn knuppel wel legaal was. De Dominicaan had tijdens zijn tijd in de Majors telkens met dezelfde knuppel geslagen, dus hij kreeg zijn knuppel snel terug. Een paar innings later raakte hij de bal perfect op diezelfde knuppel en liet dat even weten aan manager Martinez.

Naast de geweldige hits van De La Cruz kan hij nog een ding heel erg goed. Het snelheidsmonster vliegt over de honken en dat hebben ze ook geweten bij de Milwaukee Brewers. Hij stal in de afgelopen week zeven honken, maar het grootste gedeelte daarvan stal hij in de tweede wedstrijd van de series tegen de Brewers. In twee pitches tijd stal hij het tweede, het derde en het thuishonk om vervolgens dus te scoren. Daarmee is hij slechts de tweede speler sinds 1961 die tijdens een slagbeurt drie honken stal. Rod Carew ging hem voor in 1969 bij de Minnesota Twins.

CODY BRADFORD (Texas Rangers)

Stats: 7.1 IP, 5 K’s, 1 ER, 5 H, 1 BB

Vanaf jongs af aan is Cody Bradford al een Texas Rangers-fan. Normaliter gooit hij vaker uit de bullpen dan als starter, maar in de afgelopen week stond hij één keer als starter op de heuvel. Op bezoek bij de Washington Nationals besloot manager Bruce Bochy Bradford de kans te geven. Pitcher Martin Perez kreeg rust tot na de All-Star break en dus startte hij pas zijn vijfde wedstrijd. Het bleek een goeie wedstrijd voor de 25-jarige, want hij werd pas na 5.0 innings van de heuvel gehaald. Hij had in die tijd slechts één hit tegen gekregen, al was dat wel een homerun. Na 5.0 innings kom je in aanmerking voor de overwinning als pitcher en als kers op de taart wonnen de Rangers ook nog. Daarmee kon Bradford de eerste MLB-overwinning uit zijn carrière noteren.

Na afloop droop het geluk er vanaf voor de camera van de lokale sportzender. “Het was erg warm en zweterig, maar ik voel dat ik deze overwinning heb verdiend. Ik begin steeds meer door te krijgen wat catchers Jonah Heim of Mitch Garver van mij vragen en daardoor krijg ik steeds meer zelfvertrouwen. Er is een enorme leerweg in professioneel honkbal en mijn debuut tegen de Atlanta Braves bewees dat.”

MASATAKA YOSHIDA (Boston Red Sox)

Stats: .455 (10-uit-22), HR, 2 2B, 3 RBI, SB, 1.137 OPS

We begonnen deze editie van de Rookie Watch met een Japanner, maar sluiten er ook met één af. Masataka Yoshida liet zich afgelopen week weer gelden bij de Boston Red Sox. Het is niet de eerste keer dat hij in de Rookie Watch verschijnt, want ook in de derde editie was hij er bij. Ditmaal sloeg hij tien hits in 22 slagbeurten met één homerun en twee doubles. Zijn enige homerun van de week sloeg hij tegen de Oakland Athletics. Nou is dat op zichzelf geen wonder, aangezien de A’s roemloos onderaan staan, maar de plaats waar hij het deed wel. Yoshida sloeg een bal in tegenovergestelde richting net over het groene monster op Fenway Park.

De gehele week voor de All-Star break sloeg Yoshida telkens in elke wedstrijd twee hits of meer. Daarmee presteerde hij iets wat al sinds 1942 niet meer is gebeurd in Boston. Johnny Pesky sloeg namelijk toen voor het laatst zeven wedstrijden achter elkaar twee of meer hits voor de Boston Red Sox. Voor Yoshida zal het de vraag zijn of hij er acht wedstrijden van kan maken. Na de break gaan de Boston Red Sox op bezoek bij de Chicago Cubs en daar zal de streak van de Japanner wederom getest worden.

Coverfoto: Mark J. Rebilas

Ohtani en Acuña Jr. pakken Player of the Month

Mick van der Nat
-
0
Ohtani en Acuña Jr. pakken Player of the Month

Bijna is Major League Baseball op de helft van het seizoen. De All-Star Game en Homerun Derby staan voor de deur en die markeren exact de helft. Shohei Ohtani en Ronald Acuña Jr. gingen dit keer aan de haal met de Player of the Months. De andere awards kenden bijna allemaal nieuwe winnaars, behalve Félix Bautista. Hij werd voor de tweede keer uitgeroepen tot Reliever of the Month.

PLAYER OF THE MONTH AMERICAN LEAGUE: SHOHEI OHTANI

In de American League kon er in juni maar één man vandoor gaan met de Player of the Month. Shohei Ohtani had een geweldige maand, zowel aan slag als op de heuvel. Dat doet al niemand hem na in MLB, maar hij had een slaggemiddelde van .394 en had daarbij vijftien homeruns en 29 RBI. Over de gehele maand had de Japanner ook een OPS van 1.444. Dat getal alleen al is historisch om in één maand te slaan mits de slagman meer dan 125 slagbeurten in één maand heeft gehad. Slechts vier spelers deden het eerder en alle vier zijn zij in Cooperstown geëerd als Hall of Famer. Babe Ruth deed het zes keer, Lou Gehrig en Rogers Hornsby twee keer en Joe DiMaggio één keer. Naast zijn succes in het slagperk startte hij ook vijf wedstrijden op de heuvel en gooide daarin 30.1 innings. Daarin gooide hij 37 keer drieslag en had hij een 3.26 ERA. Door zijn geweldige maand juni kon hij zijn derde Player of the Month in zijn carrière dus bijschrijven. De gehavende Los Angeles Angels zullen hopen dat het succes zal blijven komen.

PLAYER OF THE MONTH NATIONAL LEAGUE: RONALD ACUÑA JR.

De eerste Player of the Month van dit seizoen viel al ten prooi aan Ronald Acuña Jr., maar hij mag na een geweldige maand juni ook al zijn tweede bijschrijven. Hij schreef geschiedenis, zoals te lezen viel in de MLB Out Of The Park, maar daarnaast was hij ook en fuego. Hij had een slashline van .356/.429/.683 en sloeg negen homeruns. Daarnaast kwam hij tot 22 RBI, 26 runs en stal hij veertien honken in slechts 25 wedstrijden. Daarmee was hij een van de drijfveren achter het succes van de Atlanta Braves in juni. Ondertussen is er binnen de National League East al een 8.5 wedstrijd tellende voorsprong opgebouwd op de Miami Marlins. Met twintig overwinningen in juni bouwde de Braves hun voorsprong uit en ziet de zesde divisietitel er als een reëel doel uit.

PITCHER OF THE MONTH AMERICAN LEAGUE: JAMES PAXTON

In huize ‘Big Maple’, zoals de bijnaam luidt van James Paxton, kon de vlag uit. Blessures speelden hem parten tussen 2020 en 2022 en daarin gooide hij slechts zes starts. In de maand juni van 2023 gooide hij bijna evenveel starts als de drie jaar voor dit seizoen en daarin was Paxton geweldig. De linkshandige pitcher van de Boston Red Sox kon drie overwinningen bijschrijven in 31.0 innings tijd. Hij gooide 34 strikeouts en had twee starts waarin hij 7.0+ innings gooide. Op 6 juni moesten de Cleveland Guardians eraan geloven en op 30 juni de Toronto Blue Jays. Een minuscuul 1.74 ERA ontstond, nadat hij slechts zes earned runs had tegen gekregen en zijn tegenstanders in het slagperk hadden slechts een .165 slaggemiddelde.

PITCHER OF THE MONTH NATIONAL LEAGUE: BLAKE SNELL

Voor de tweede maand op rij ging de Pitcher of the Month titel in de National League naar een werper van de San Diego Padres. Blake Snell kreeg dit keer de honneurs, nadat Michel Wacha hem voorging in mei. Met een 15.39 K/9 en 53 strikeouts was Snell een echte strikeout-machine en hij behaalde in zijn laatste vier starts elke keer meer dan tien keer drieslag. Het is niet de eerste keer dat hij de trofee wint, want in 2018 won hij hem al twee keer eerder. De linkshandige werper liet een 0.87 ERA noteren tlgekoppeld aan een 0.68 WHIP. Zijn tegenstanders hadden een slaggemiddelde van .124 en kwamen niet verder dan een OPS van .384. Zou één van de drie andere starters van de Padres ervandoor kunnen gaan met de prijs in juli?

ROOKIE OF THE MONTH AMERICAN LEAGUE: GUNNAR HENDERSON

Na tweemaal Josh Jung was het eindelijk tijd voor een nieuwe winnaar van de Rookie of the Month in de American League. Dit keer won Gunnar Henderson hem. De derdehonkman van de Baltimore Orioles sloeg zes homeruns met zestien RBI. Het was daarmee eindelijk de maand van zijn doorbraak, want Henderson had het moeilijk tijdens de eerste maanden van het seizoen. Hij kwam niet verder dan een OPS van .702, maar in juni maakte hij daar korte metten mee. In de afgelopen maand had hij een OPS van .994 en een slaggemiddelde van .320 en dat in slechts twintig wedstrijden. De Orioles zullen hopen dat hij dit niveau kan vasthouden en misschien kan hij volgend seizoen Adley Rutschman achterna. De catcher van de franchise werd namelijk toegevoegd aan de Homerun Derby in Seattle.

ROOKIE OF THE MONTH NATIONAL LEAGUE: CORBIN CARROLL

Samen met Josh Jung schreef Corbin Carroll geschiedenis. Hij werd verkozen als startende buitenvelder voor de All-Star Game en daarmee hebben de American League en National League voor het eerst in de geschiedenis beide een rookie in hun startende line-up. In de maand juni liet Carroll wederom zien waarom hij zijn plaatsje in Seattle heeft verdiend. Hij sloeg acht homeruns, was goed voor 22 RBI en 25 runs en stal acht honken. Daarnaast had hij een slaggemiddelde van .291 en een OPS van .979. Echter zullen veel Arizona Diamondbacks-fans geschrokken zijn op donderdagavond. Na een gemiste swing greep hij naar zijn schouder en verliet de wedstrijd. Na enkele tests bleek er niets aan de hand te zijn, maar toch zal het gevoel niet enorm goed zijn waarmee de D-Backs naar de All-Star Game gaan.

RELIEVER OF THE MONTH AMERICAN LEAGUE: FÉLIX BAUTISTA

Zoals eerder gezegd is het dus al de tweede Reliever of the Month award voor Felix Bautista. Hij werd daarmee de tweede Baltimore Orioles-speler die deze maand een award pakte. Hij verzamelde zeven saves in 10.2 innings aan werk en kreeg slechts één earned run tegen. Daar tegenover stonden 22 strikeouts, waarvan de helft te danken was aan een pitch die meer dan 100 mph ging. Zijn snelste pitch gooide hij tegen Cincinnati Reds-speler Spencer Steer. Met 103.3 per uur moet hij toch nog altijd Jhoan Duran voor zich laten. Die gooide dit seizoen al een pitch van 104.6 mph.

RELIEVER OF THE MONTH NATIONAL LEAGUE: CRAIG KIMBREL

Met een ERA van 5.85 zag het er na de eerste twee maanden van het seizoen niet goed uit voor Craig Kimbrel. De closer van de Philadelphia Phillies kon zijn vorm maar niet vinden en werd aan alle kanten aan gort geslagen. Toen stond de maand juni voor de deur en daarin liet Kimbrel zien dat hij zeker het pitchen nog niet verleerd is. Hij gooide 21 keer drieslag en had een ERA van 0.69 en dat in 13.0 innings. Daarnaast kon hij vijf saves bijschrijven bij zijn totaal dat nu op dertien staat. Voor de 35-jarige werper is het niet de eerste keer dat hij de award in ontvangst mag nemen. In 2017 werd de award geïntroduceerd en toen won hij hem ook één keer.

MLB TEAM OF THE MONTH

Shohei Ohtani, Ronald Acuña Jr., Félix Bautista en Blake Snell waren de spelers die naast hun awards ook een plekje in het Team of the Month van MLB kregen. Jonah Heim zorgde ervoor dat de Texas Rangers hun streak van minimaal één speler in het team van de maand behielden. Matt Olson neemt plaats op het eerste honk, terwijl Luis Arraez op op jacht naar .400 zijn plek op het tweede honk verdiende.

Corey Seager was de tweede Texas Rangers-speler die zich toegevoegd zag worden, maar na zijn maand juni is dat ook niet raar. Hij sloeg vijf homeruns, had 25 RBI en had een slaggemiddelde van .368. Jose Ramirez maakte het binnenveld compleet. Hij sloeg zeven homeruns, vijf doubles en twee triples. Daarnaast had hij een slashline van .330/.400/.630.

In het buitenveld maakte Acuña Jr. dus zijn opwachten, maar ook Luis Robert Jr. en Eddie Rosario kregen de honneurs. Rosario sloeg 27 hits in 83 slagbeurten wat leidde tot een slaggemiddelde van .325. Ook sloeg hij twee doubles, één triple en negen homeruns. Luis Robert Jr. voegde zichzelf bij het gezelschap wat gaat uitvechten wie de Homerun Derby gaat winnen. Zijn seizoenstotaal binnen die statistiek staat op 25, maar in de maand juni kwam hij tot elf homeruns. Hij stal vier honken en had 16 RBI, dat alles in 99 slagbeurten.

Coverfoto: Kyodo News

Dutch Watch XL: All-Star Albies maakt status waar, slecht nieuws voor Schoop

Hans Mulder
-
0
Dutch Watch XL: All-Star Albies maakt status waar, slecht nieuws voor Schoop

Een paar dagen later dan gebruikelijk en dat heeft alles te maken met het programma rond de All-Star Game die deze week in Seattle gespeeld wordt. Ozzie Albies en Kenley Jansen geven daar acte de presence en deze week liet de infielder zien waarom dat ook alweer is. De rest kan even laten bezinken wat er allemaal gebeurd is in de eerste seizoenshelft en hoe ’t in de tweede beter moet.

OZZIE ALBIES (2B, Atlanta Braves)

343 AB, 90 H, 49 R, 22 HR, 63 RBI, .262 BA, .316 OBP, .510 SLG, .826 OPS

Ozzie Albies is één van acht Braves-spelers die de gang naar de ASG mag maken. Voor de tweedehonkman is het zijn derde, maar in de geschiedenis van de franchise kwam het niet eerder voor dat er zoveel spelers verkozen werden. Deze week stonden echter nog belangrijke series op het programma voor Albies en de Braves. Thuis troffen ze de Miami Marlins en daarna gingen ze op bezoek bij de Twins en Rays. Die laatste serie was een mooie krachtmeting tussen twee van de sterkste teams van dit moment.

Als naaste belager van de Braves konden de Marlins in het eerste weekend van juli weer iets van spanning terug brengen in de NL East. Al in de eerste ontmoeting, op vrijdag 30 juni, werd duidelijk dat dit voor de Marlins een loodzware opdracht werd. Albies was 1-for-5 met een double en een run in de vijfde inning waarin zijn team de voorsprong uitbreidde naar 11-3. Na negen innings stond er 16-5 op het scorebord en helaas voor de Marlins was dat nog maar het begin.

GEEN VAT OP DE BRAVES

Albies begon de maand juli met een solo homerun in zijn eerste AB. Het was zijn negentiende van ’t seizoen en maakte deel uit van een eerste inning waarin Atlanta 6 hits op rij noteerde en een stevige basis legde voor een 7-0 zege. In de series finale op zondag 2 juli stribbelden de Marlins wat tegen, maar maakte de twintigste homerun van Albies het verschil. Bij een 2-2 stand in de vijfde inning ging hij voor de tweede dag op rij diep. Met die 2-run homerun had de infielder een belangrijk aandeel in de 6-3 overwinning en dus de sweep op de Marlins.

Met een voorsprong van 9 wedstrijden in de NL East én een 8-game winning streak trokken de Braves op 3 juli naar Cleveland voor een drieluik tegen de Guardians. Ook hier liet Ozzie Albies zijn spierballen zien met twee homeruns. Die sloeg hij niet in de met 4-2 gewonnen eerste wedstrijd. Hij was daar met een RBI-single in de derde inning wel weer belangrijk. Albies sloeg zijn homeruns in ‘t met 5-6 verloren tweede duel. Woensdag stelden de Braves orde op zaken met een 8-1 overwinning. Albies tilde zijn hitting streak naar zes wedstrijden met singles in de eerste en achtste inning.

OOK RAYS AAN ZEGEKAR GEBONDEN

Vrijdag kwam er een einde aan die hitting streak. Albies was 0-for-4 in Florida tegen de Tampa Bay Rays en als geheel kwamen de Braves tot slechts 2 hits. In een wedstrijd tussen de twee beste teams in de MLB was dit desondanks genoeg voor de overwinning. Atlanta opende de serie met een 2-1 overwinning en vinkte een dag later de serie al af. Albies was 1-for-4 met een run in de vierde inning. Met 4 runs was dit een akelig productieve inning voor de Braves en ze legden daar de basis voor een 6-1 zege.

Atlanta heeft nu elf series op rij gewonnen, maar tot een sweep kwam het tegen de Rays niet. De ploeg die het seizoen startte met 13 opeenvolgende overwinningen had er nu 7 op rij verloren, maar verder dan dat liet Tampa Bay het niet komen. Albies (1-for-4) scoorde nog wel een run, maar in de 4-10 nederlaag was dat een heel klein doekje voor het bloeden.

XANDER BOGAERTS (SS, San Diego Padres)

316 AB, 80 H, 44 R, 10 HR, 35 RBI, .253 BA, .339 OBP, .392 SLG, .731 OPS

Xander Bogaerts kon deze break wel even gebruiken. De Padres hebben nu tijd om zich op te laden voor een inhaalrace in de laatste maanden van ’t seizoen en de kortestop zelf kan zijn pols wat rust geven. Bogaerts maakte vier keer zijn opwachting in de Midsummer Classic, maar een vijfde zat er dit jaar eigenlijk geen moment in. Hij is bezig aan een vrij gemiddeld eerste jaar in San Diego en de club zal flinke stappen moeten maken wil ’t nog in aanmerking komen voor de play-offs. Met series tegen de Reds, Angels en Mets konden ze daar deze week alvast een begin mee maken.

Met de sweep in Pittsburgh gaven de Pirates de Padres stof tot nadenken. Lang konden de gedachten niet afdwalen, want in Cincinatti wachtte één van de teams in vorm op Bogaerts en consorten. Op vrijdag 30 juni maakten de twee zwaargewichten in de NL er een mooi schouwspel van. Onze landgenoot moest tot de negende inning wachten op zijn enige hit, maar die leidde wel tot de gelijkmakende 2-2. Zijn tweede run scoorde de international in extra innings, maar voor het resultaat mocht het niet baten. De Reds trokken met 7-5 aan het langste eind.

BOGEY VERZAMELT RBIS

De tweede ontmoeting ging met 12-5 naar de Friars, maar Bogaerts was 0-for-4 met een walk. San Diego sloot de road trip af met een 3-4 nederlaag en weer was Xander Bogaerts 0-for-4. Op maandag 3 juli liet de kortestop, thuis tegen de LA Angels, zien dat hij nog wel degelijk met een knuppel overweg kan. Met Juan Soto en Manny Machado al op de honken opende Bogaerts zijn serie met een 3-run homerun. Aan het einde van de wedstrijd kwam hij een triple tekort voor een cycle, want er volgden nog een single en een double voor Bogaerts dit duel. Het verschil met de Halos mocht er ook zijn, want de Padres wonnen met 10-3.

Het tweede treffen was voor Xander Bogaerts bijna een kopie van de eerste. Weer kregen de werpers van de Angels geen vat op hem en voor de tiende keer dit jaar sloeg hij een bal het stadion uit. In de zesde inning, met Machado aan boord, tilde Bogaerts de voorsprong naar 4-1. Een inning later liet hij Soto scoren met een RBI-single, waardoor hij voor de tweede keer in 24 uur 3 RBIs mocht bijschrijven. Met 8-5 was de winst opnieuw voor de Friars.

Met zijn zevende RBI van de serie zette Bogaerts zijn Padres op een 4-3 voorsprong in de zevende inning van de series finale. Middels een groundout was hij weliswaar de tweede nul, maar de score was vele malen belangrijker. De 5-3 zege maakte de 0-for-4 van Bogaerts dan ook meer dan goed. Voor de kortestop was die 0-for-4 helaas geen incident. Xander Bogaerts opende de serie tegen de Mets met 0-for-4, een walk en een 5-7 nederlaag na tien innings.

MET GOED GEVOEL DE BREAK IN

San Diego pakte afgelopen zaterdag de draad weer op door de Mets met 3-1 te kloppen, maar Bogaerts bleef voor de derde wedstrijd op rij zonder hit (0-for-4). Zijn slaggemiddelde tuimelde daardoor naar .253 en daar bleef het zondag op staan. De kortestop kwam tot één hit in 4 AB’s in de met 6-2 gewonnen series finale. San Diego begint aan de All-Star break in de wetenschap dat ’t zes van de laatste acht wedstrijden gewonnen heeft. Een aardige serie, maar de achterstand op de wildcards bedraagt nog altijd 6 wedstrijden.

KENLEY JANSEN (RHP, Boston Red Sox)

30.2 IP, 19 SV, 3.23 ERA, 29 H, 13 BB, 36 K, 12 R, 11 ER, 1.370 WHIP

Het is inmiddels alweer vijf jaar geleden dat Kenley Jansen zijn derde en laatste All-Star Game speelde. Toen nog in dienst van de Dodgers was Jansen één van de beste closers van die periode. Dat hij meer dan 400 saves achter zijn naam heeft, zegt natuurlijk alles over zijn klasse. Zo dominant als een paar jaar geleden is Jansen niet meer, maar ook in Boston is hij nog altijd een prima closer. Hij begon met 16 saves aan de laatste week voor de All-Star break. Tegen de Blue Jays, Rangers en Athletics kreeg hij de kans om nog iets aan dat aantal te doen voordat hij zich mocht opmaken voor zijn vierde ASG.

Jansen kreeg een paar dagen de tijd om zich te herpakken na zijn matige outing tegen de Marlins (3 hits, 1 earned run) op 29 juni. Zijn Red Sox legden op 30 juni de Blue Jays met 5-0 over de knie, dus was zijn inbreng niet nodig. Dat was wel het geval in de tweede wedstrijd van die serie. Jansen begon de negende inning met een 7-5 voorsprong en met zijn eerste drie pitches trakteerde hij Kevin Kiermaier op een strikeout.

Na een single van George Springer en een double van Bo Bichette werd het even billenknijpen voor de Red Sox, maar Brandon Belt kon gaan zitten met drie slag. Vladimir Guerrero Jr. maakte het met een single weer serieus spannend, maar Bichette werd op de thuisplaat de derde nul nadat Springer wist te scoren. Boston won met 7-6 en hoewel Jansen 3 hits moest toestaan, pakte hij wel zijn zeventiende save. Door dit drieluik in Toronto te sweepen, kwam het record van Boston weer boven de .500 uit na het eerste weekend van juli.

BOSOX DENDEREN DOOR

De Red Sox hadden de smaak te pakken, want ook tegen de sterke Texas Rangers boekten ze goede resultaten. Op 4 juli moesten ze de openingswedstrijd van de serie nog aan de bezoekers laten, maar daarna was het Boston wat de klok sloeg. Op 5 juli was daarbij een rol weggelegd voor Kenley Jansen. Na drie wat mindere outings was het wel weer eens tijd dat de ouderwetse Jansen zich liet zien en de Rangers hadden de pech dat de closer daar ook zo over dacht.

Slechts 11 pitches had hij nodig voor de drie noodzakelijke nullen. Via een groundout, een popfly en een lineout werden de Rangers aan banden gelegd op weg naar de achttiende save en een 4-2 overwinning. Woensdag schreven de Red Sox ook de serie op hun naam en konden daardoor met een heerlijk gevoel aan het drieluik met Oakland beginnen.

WILDCARD IN ZICHT

Dat gevoel werd er afgelopen weekend alleen maar beter op, want de Red Sox hadden alleen in de derde wedstrijd iets te duchten van de A’s. Dit leidde tot het enige optreden van Jansen in deze serie. De closer opende met vier wijd voor Brent Rooker, maar dit was het enige smetje op een verder foutloze performance. Jansen had 20 pitches nodig om zijn negentiende save veilig te stellen en Boston middels een 4-3 zege aan een sweep te helpen.

Met een 5-game winning streak beginnen de Red Sox aan de break. Mede dankzij die mooie reeks moet er weer rekening gehouden worden met Boston in de strijd om de wildcards. Ze staan nog altijd laatste in de AL East, maar Jansen en consorten staan slechts op 2 gewonnen wedstrijden van de laatste wildcard.

JOSH PALACIOS (OF, Pittsburgh Pirates)

102 AB, 24 H, 9 R, 1 HR, 13 RBI, .235 BA, .271 OBP, .353 SLG, .624 OPS

Na de sweep tegen de Padres hoopten de Pirates met een goed gevoel aan hun korte break te kunnen beginnen. Met series tegen de Brewers, Dodgers en Diamondbacks kregen ze het echter aardig voor de kiezen. Of Josh Palacios ook zo gelukkig is met de korte pauze valt te betwijfelen. De outfielder mag steeds vaker starten van manager Derek Shelton en niet zelden grijpt Palacios dan ook zijn kans.

Konden de Pirates hun goede serie tegen San Diego een vervolg geven tegen de Brewers? Deels. Hoewel Palacios 0-for-4 was met een walk opende Pittsburgh met een prima 8-7 overwinning het eerste weekend van juli. De international begon daarna beter te slaan, want met een hit, een run en zijn tiende RBI van het seizoen liet Palacios zich zaterdag 1 juli goed zien. Hij kreeg echter te weinig bijval zodat de Brewers de stand in de serie gelijktrokken: 8-11.

REVANCHE

De knuppel van Palacios liet ook in de series finale van zich horen. Op zondag 2 juli kwam de outfielder in de tweede en achtste inning door met een tweehonkslag. De eerste resulteerde in een run, terwijl de tweede een RBI opleverde. Ondanks dit alles verloren de Buccos opnieuw. Nu met 3-6. Een derde nederlaag op rij volgde dinsdag tegen de Dodgers. In LA kon Palacios niet imponeren, want zijn 0-for-5 en 3 K’s zal hij snel willen vergeten.

Al heel snel kwam de revanche en daar had Palacios maar één AB voor nodig. Jared Triolo had de stand zojuist gelijkgetrokken toen Josh Palacios als pinch hitter 2 runs over de thuisplaat sloeg. Zijn zevende double van ’t seizoen bezorgde Pittsburgh een knappe 9-7 overwinning in LA. Hij verdiende er geen plek mee in de starting line-up in de rest van de serie, want de tweede ontmoeting (4-6 nederlaag) bleef Palacios aan de kant en donderdag zag hij alleen een AB in de achtste inning (0-for-1 in een 2-5 nederlaag).

OP TWEEDE PLAN BELAND

Dit herhaalde zich tegen de Arizona Diamondbacks. Nadat ze drie van de vier wedstrijden verloren in LA ging het afgelopen vrijdag mis voor de Buccos in de woestijn. Vanaf de achtste inning maakte Palacios (0-for-2) zijn opwachting in de met 3-7 verloren wedstrijd. Met één AB in de tiende inning zette dit zich voort voor de international. Met zijn 0-for-1 kon hij de D-Backs geen pijn doen, want die wonnen: 3-2.

Op zondag 9 juli wonnen de Pirates hun tweede wedstrijd in deze maand. Met een 4-2 zege begonnen Palacios, die niet in actie kwam, en de zijnen aan de break maar van een fijn gevoel zal geen sprake zijn. Op 31 mei hadden ze met 28-27 nog een positief record. We zijn nu anderhalve maand verder en dat positieve is als sneeuw voor de zon verdwenen. Pittsburgh gaat de break in met 41 overwinningen tegenover 49 nederlagen.

JURICKSON PROFAR (OF, Colorado Rockies)

310 AB, 76 H, 36 R, 6 HR, 32 RBI, .245 BA, .326 OBP, .377 SLG, .703 OPS

Voor de Colorado Rockies is het dit seizoen een kwestie van overleven. En af en toe proberen een wedstrijd te winnen. Zij behoren tot de slechtste teams in de NL en in de eigen NL West zijn ze halverwege al zo’n beetje zeker van de laatste plaats. Wat de cijfers van Jurickson Profar betreft, is er niet veel anders dan vorig jaar. Zijn slaggemiddelde is praktisch gelijk, het aantal binnengeslagen runs ligt iets lager en defensief geldt dat ook voor zijn fielding percentage. Niet slecht, maar het lukt Profar ook niet deze zwalkende Rockies aan zijn hand te nemen.

Op 29 juni noteerde Profar 3 hits tegen de Dodgers en die lijn trok hij het weekend daarna door tegen de Detroit Tigers. De outfielder was 2-for-5 in de eerste wedstrijd en vijzelde in de tweede inning zijn aantal RBIs wat op. Ezequiel Tovar en Harol Castro scoorden na een single van Profar en die mooie uitgangspositie werd niet meer uit handen gegeven. Colorado opende met een 8-5 overwinning.

WEINIG SUCCES

Het bleek tevens de enige overwinning in dat drieluik. Na een 1-for-4 op zaterdag (2-4 na extra innings) was Profar in de series finale belangrijk met twee doubles en een RBI. Het was zijn 31e binnengeslagen run. Slechts drie spelers op het roster doen dat beter dan Profar. Helaas hielp ’t Colorado die zondag niet, want Detroit was met 14-9 te sterk. Het gaf de Rockies weinig vertrouwen voor de serie die wachtte. In Houston stonden ze vorige week dinsdag en woensdag tegenover de Astros.

Met 0-for-3 en een walk viel er op 4 juli weinig eer te behalen voor Profar. Hij was bepaald geen uitzondering, want de Rockies kwamen tot slechts 3 hits. Als je daar de 13 van Houston tegenover zet, valt een 1-4 nederlaag nog best mee. Meer geluk had Profar in de tweede wedstrijd. Zijn RBI-single in de vijfde inning liet Ezequiel Tovar scoren en met 2-for-4 haalde de international toch enigszins zijn gram. Het hielp de Rockies niet aan een goed resultaat, want voor de 55e keer dit jaar gingen ze onderuit: 4-6.

Vier wedstrijden op rij hadden de Rockies verloren toen ze afgelopen vrijdag begonnen aan een drieluik tegen de Giants. San Francisco doet goed mee in de NL West en kon zich geen misstappen veroorloven tegen deze laagvliegende Rockies. Die kwam er vrijdag echter wel, want zonder Profar won Colorado met 5-2. In de overige wedstrijden trokken de Giants deze serie alsnog naar zich toe. Jurickson Profar stond daarin “gewoon” weer in de line-up, kwam in elk van die duels tot één hit, was 2-for-9 in de serie maar verloor met respectievelijk 3-5 en 0-1.

JONATHAN SCHOOP (INF, Detroit Tigers)

136 AB, 29 H, 15 R, 0 HR, 7 RBI, .213 BA, .278 OBP, .272 SLG, .550 OPS

In die vreemde AL Central zijn de Tigers nog altijd niet helemaal uitgespeeld, maar ze zien Cleveland en Minnesota wel uit het zicht verdwijnen. Of ze in Detroit ook serieus rekening houden met een postseason-ticket valt te betwijfelen, want daarvoor is deze ploeg niet goed genoeg. Helaas kan Jonathan Schoop binnen deze ploeg geen hoofdrol vertolken. De infielder, de laatste tijd veelvuldig gebruikt als derdehonkman en op 28 juni tegen de Rangers zelfs als pitcher (1.1 IP, 0 R, 1 K, 0 BB), kan dit seizoen nog niet bewijzen dat zijn matige 2022 slechts een incident was.

Jonathan Schoop wist dat 2023 cruciaal was voor zijn carrière in de MLB. Hij besloot 2022 met een .202 slaggemiddelde en een magere .561 OPS. Dit seizoen gaat het nauwelijks beter en in de serie tegen de Rockies waren er dan ook opnieuw weinig speelminuten voor hem weggelegd. Op 1 juli speelde hij echter de gehele wedstrijd en kwam Schoop in de zevende inning door met een belangrijke RBI-double. Het bracht Detroit langszij op dat moment, waardoor Schoop in de tiende inning met een run opnieuw van waarde was op weg naar de 4-2 zege.

WEINIG VERBETERING

De Tigers wonnen twee van de vier wedstrijden tegen Texas, versloegen de Rockies in de serie van drie dus zouden de Oakland A’s geen probleem moeten zijn. De Athletics beschikken over het slechtste record in de majors, maar legden de Tigers op 4 juli het vuur aan de schenen. Slechts één run werd gescoord en dit gebeurde ook nog in de tiende inning. Schoop speelde vrijwel de gehele wedstrijd en was 0-for-3 in dit duel.

Op 5 juli kwam hij pas in de zevende inning binnen de lijnen, maar mocht in zijn tweede at-bat wel een RBI aan zijn totaal toevoegen. Zijn RBI-double liet Spencer Torkelson scoren, maar in een met 3-12 verloren wedstrijd was die run er slechts één voor de statistieken. Afgelopen donderdag wisten de Tigers een smadelijke sweep te voorkomen door Oakland met 9-0 af te drogen. Jonathan Schoop speelde een complete wedstrijd en tekende met een sac fly en de honken vol opnieuw voor een RBI.

HEEL SLECHT NIEUWS

Voor Schoop was dit (voorlopig) zijn laatste wapenfeit voor Detroit. De club maakte dit weekend bekend dat ze Jonathan Schoop schrappen van het 40-man roster. Het zogenaamde Designated for Assignment. De Tigers nemen daarmee afscheid van de 31-jarige international, die de laatste twee seizoenen geen moment doet denken aan de All-Star die hij was in 2017. Hij mag de hoop koesteren dat een andere club hem oppikt, maar zoals zo vaak in sport ben je zo goed als je laatste wedstrijd.

Schoop heeft 11 seizoenen Major League Baseball in de benen waarin hij 1188 wedstrijden speelde. Als 21-jarige maakte hij in 2013 zijn debuut namens de Orioles. Hij speelde zes seizoenen voor Baltimore met 2017 als zijn beste seizoen. Schoop maakte naam met 32 homeruns en 105 RBIs. Hij verdiende een trade naar de Brewers in 2018 en via een seizoen Minnesota belandde hij in Detroit. Zo goed als in 2017 werd hij niet meer en met name de laatste twee seizoenen was het behelpen. Dat hij nu DFA’d wordt, komt dan ook niet echt als een verrassing.

Cover photo: Duane Burleson

NHL Free Agency Update: Pacific Division

Dennis Bakker
-
0

Voor General Managers en spelers aan het einde van hun contract was 1 juli een cruciale datum. Vanaf dat moment mochten de Free Agents in de NHL hun handtekening zetten bij andere werkgevers en veel partijen maakten gretig gebruik van die mogelijkheid. SportAmerika schept wat orde in de chaos en blikt vandaag terug op de ontwikkelingen in de Pacific Division.

PACIFIC DIVISION

VEGAS GOLDEN KNIGHTS GENIET NOG EVEN NA

Met de eerste week van Free Agency achter de rug, is het roster van Stanley Cup kampioen Vegas Golden Knights zo goed als compleet. Nadat drie weken geleden voor het eerst in het zesjarig bestaan van Sin City beslag op de titel werd gelegd, zijn er weinig mutaties op het roster geweest.

GM Kelly McCrimmon probeert koste wat kost de winnende formule bijeen te houden, maar maakte wel ruimte in het salarishuis door forward Reilly Smith naar Pittsburgh Penguins te traden. Hiermee zakte de cap hit met $5 miljoen dollar, die overigens direct werden herinvesteerd.

Grootste vis die binnenboord bleef is Cup-winning goalie Adin Hill. De voormalig Shark zette zijn krabbel onder een tweejarige deal ter waarde van $4.9 miljoen dollar AAV. Mede door de ‘vintage’ prestaties van de 27-jarige goalie, trokken de Knights de titel naar zich toe. Bovendien werd ook Trade Deadline toevoeging Ivan Barbashev voor vijf seizoenen ($5 miljoen dollar AAV) langer op de loonlijst gezet. Nadat RFA’s Brett Howden en Pavel Dorfeyev eveneens verlengden, is het grootste vraagstuk door het Front Office reeds opgelost.

EDMONTON OILERS WACHT RUSTIG AF

Edmonton Oilers heeft net als de Golden Knights een rustig offseason tot op heden. Met 1 juli voor de deur was er beperkt ruimte in de cap space en kon GM Ken Holland flink aan de puzzel. Desondanks heeft het Front Office tot op heden een aantal under the radar spelers aangetrokken.

Op 1 juli haalde Holland namelijk Connor Brown uit de hoge hoed. De winger komt over van Washington Capitals en was in het verleden bij Ottawa Senators en Toronto Maple Leafs actief. De sixth-rounder van 2012 heeft bij iedere franchise bewezen van onschatbare waarde te kunnen zijn. Verspreid over de Senators en de Leafs was hij goed voor minimaal dertig punten en geeft hij head coach Jay Woodcroft ook op de penalty-kill de gewenste kwaliteit. Laten we bovendien het woord diepte (!) niet vergeten. Brown is overigens met een vrij uniek contract over de streep getrokken. Met een AAV van $775.000 dollar geen serieuze hit op je cap, maar zijn er ook $3.25 miljoen aan prestatiebonussen toegevoegd.

Grootste target voor Holland gaat zonder twijfel het toevoegen van een fourth-line centre — Jonathan Toews, Paul Stastny — zijn, maar nog veel belangrijker het verlengen van blue-liner Evan Bouchard. De 23-jarige Canadees is op dit moment een RFA en zal voor het Front Office een no-brainer zijn om binnenboord te houden. Waar ze de tenth overall van 2018 met alle liefde langdurig onder de pannen willen hebben, zullen de Oilers in de huidige cap situatie inzetten op een tweejarige deal met een waarde van ongeveer drie à vier miljoen dollar. Na een sterk regular season (veertig punten), ging Bouchard in de playoffs helemaal all-in. Met zeventien punten in twaalf wedstrijden noteerde hij de meeste punten van alle blue-liners.

ROB BLAKE HAPTE VOOR AANVANG REEDS TOE IN LOS ANGELES

Los Angeles Kings is hard op weg naar een favorietenrol in de NHL. De zwart-witte formatie uit het zonnige Californië heeft op iedere positie in de lineup nieuwe gezichten te verwelkomen op trainingskamp. GM Rob Blake was in aanloop naar Free Agency echter al flink aan de rosterklus. Zo werd Sean Durzi in ruil voor een 2024 second round pick naar Arizona Coyotes getrade en deelde het Front Office aan Pierre-Luc Dubois een achtjarig monstercontract ter waarde van $68 miljoen dollar — $8.5 miljoen dollar AAV — uit.

Desondanks heeft Blake op elke linie het roster vorm gegeven. Na het vertrek van Jonathan Quick tijdens de voorbije Trade Deadline, hebben de Kings met de komst van Cam Talbot (Ottawa Senators) en David Rittich (Winnipeg Jets) potentieel een prima tandem binnen gehaald. Tweevoudig Stanley Cup winnaar en voormalig Kings first-rounder (2006) Trevor Lewis keert na een uitstapje Winnipeg en Calgary weer terug op het oude nest. Op de vierde lijn zal stofzuiger Lewis de penalty-kill moeten gaan upspicen.

Als klap op de vuurpijl was daar nog de tweejarige verlenging van Anze Kopitar. De Kings captain strijkt de komende 24 maanden $14 miljoen dollar op en staat nu tot en met het seizoen 2025 – 2026 op de loonlijst in LA. De regerend houder van de Lady Byng Trophy én Selke Award noteerde vorig seizoen in 82 wedstrijden 74 punten (28 goals, 46 assists). Op moment van schrijven staat de Kings-legende op de tweede plaats in het all-time Kings klassement in aantal wedstrijden (1292). Om het record van Dustin Brown te evenaren, heeft de 35-jarige Sloveen nog vier wedstrijden nodig.

SEATTLE KRAKEN BOUWT VERDER AAN HET ROSTER

Het NHL offseason is in volle gang en met een kleine week onderweg is het roster van Seattle Kraken al aan behoorlijk wat veranderingen onderhevig geweest. Zo vertrokken Ryan Donato, Morgan Geekie en natuurlijk onze eigen Daniel Sprong uit het noordwesten van de Verenigde Staten.

Daarvoor in de plaats werden onder meer tweevoudig Stanley Cup winnaar Brian Dumoilin en Kailer Yamamoto aan het roster toegevoegd. Vooral Yamamoto werd door de fanschare met gejuich ontvangen. De 24-jarige winger werd in Spokane geboren en kent de streek rondom Seattle als zijn broekzak.

Gisteren werd door GM Ron Francis UFA Pierre-Edouard Bellemare aan het roster toegevoegd. De 38-jarige veteraan tekent voor één jaar ($775K) en zal naar alle waarschijnlijkheid de plek van Morgan Geekie op de vierde lijn gaan overnemen. De Fransman komt over vanuit Tampa Bay, waar hij de voorbije twee jaar actief was.

Met in het achterhoofd de (top) prospects die weer een jaar extra rijper zijn geworden, bouwt Seattle gestaag verder aan de koers die het afgelopen seizoen is ingezet.

CALGARY FLAMES BLIJFT TOT OP HEDEN GEDOOFD

Calgary Flames is op de Free Agency — mede door de huidige salary cap situatie — markt nog verre van actief geweest. Vlak voor het ingaan van Free Agency liet Tyler Toffoli GM Craig Conroy weten, dat hij zijn in 2024 aflopende contract niet wilde verlengen. De kersverse GM van pakte vervolgens door en zette de 31-jarige aanvaller op het vliegtuig naar New Jersey. De Devils deden op hun beurt afstand van Yegor Sharangovich en een third-round pick in de 2023 Draft.

Op “Opening Day” van de Free Agency markt zag Conroy reeds drie namen vertrekken uit de Scotiabank Settledome Arena. Trevor Lewis (Los Angeles Kings), Troy Stecher (Arizona Coyotes) en Milan Lucic (Boston Bruins) sloten allen het boek Calgary. Ondanks het feit dat de drie heren naar alle waarschijnlijkheid niet terug zouden keren op het roster, fronsten men bij het vertrek van de energieke Stecher wat wenkbrauwen.

De fans in Calgary staken hun frustratie bepaald niet onder stoelen of banken, nadat oogappel Matthew Phillips bekend maakte een nieuw avontuur in Washington aan te gaan. Met slechts drie NHL wedstrijden in de benen, werd de puntenmachine (76 punten in 66 wedstrijden in de AHL) steevast door head coach Darryl Sutter gepasseerd.

VANCOUVER CANUCKS ATTENT IN EERSTE UREN VAN FREE AGENCY

Het zal bij de fans niet hetzelfde ontvangen zijn als pakweg Bo Horvat traden of Filip Hronek aan het roster toevoegen, maar de belangrijkste deal die GM Patrik Allvin de afgelopen weken heeft volbracht is de buyout van Oliver Ekman-Larsson. Met het opkuisen van zijn cap hit heeft men drie directe versterkingen voor het roster aan kunnen trekken.

Binnen twee uur werden Carson Soucy, Ian Cole en Teddy Blueger aan het roster in Canada toegevoegd. Het duo Soucy – Cole gaat naar alle waarschijnlijkheid het tweede blue-line duo vormen en Blueger is op de derde lijn de centre die defensief zijn mannetje staat. Bovendien is de Canucks er alles aan gelegen om één van de slechtste penalty-kills sinds de start van de statistiek (jaren ’70) uit de boeken te spelen. Met zijn drieën zijn ze goed voor een cap hit van $8.15 miljoen dollar, wat de $7.1 miljoen buyout van OEL meer dan rechtvaardigd.

Nadat Matt Irwin en minor-league goalie Zach Sawchenko voor franchise diepte werden getekend, probeerde Allvin tevergeefs homegrown Kyle Burroughs tot een langer verblijf in Vancouver te verleiden. De populaire blue-liner koos echter eieren voor zijn geld en tekende bij divisiegenoot San Jose Sharks.

SAN JOSE SHARKS NOG ALTIJD WERKGEVER ERIK KARLSSON

Zoals in de lijn der verwachting van een franchise in rebuild fase, leverde de eerste dagen van Free Agency weinig vuurwerk op in San Jose. GM Mike Grier tekende desondanks wel de nodige namen.

Zo kwam Kyle Burroughs over vanuit Vancouver. De 27-jarige blue-liner tekent voor drie jaar ($3.3 miljoen dollar) en speelde vorig seizoen 48 wedstrijden (vijf punten) in het shirt van de Canucks. Naast diepte hoopt Grier vooral dat Burroughs het “Benningpad” zal bewandelen. Matt Benning kwam vorig seizoen over vanuit Nashville en werkte zich op tot een stabiele blue-liner in het shirt van de Sharks.

Nadat Grier Fabbian Zetterlund voor twee jaar, $2.9 miljoen dollar had vastgelegd, toverde het Front Office de konijn genaamd Anthony Duclair uit de hoge hoed. In ruil voor forward Steven Lorentz en een 2025 fifth-round pick komt de voormalig Florida Panther naar het zonnige Californië. In Florida speelde de forward voornamelijk op de vierde lijn, maar ligt het in de lijn der verwachting dat hij op de tweede/derde lijn ingezet zal worden. Vergeet bovendien niet dat Duclair een belangrijke kracht op de powerplay van Florida was, die zijn laatste contractjaar in gaat.

Bovendien was daar nog de terugkeer van Ryan Carpenter. De 32-jarige centre was afgelopen seizoen in the Big Apple bij New York Rangers actief en keert na zes jaar terug op het oude nest.

Grootste vraagstuk in het offseason voor de Sharks is niet zozeer of Erik Karlsson vertrekt, maar wanneer en voor wat voor all-inclusive pakket. De blue-liner heeft nu volmondig uitgesproken te willen vertrekken en het Front Office heeft hierop bevestigend geantwoord. De 33-jarige Zweed won afgelopen seizoen de Norris Trophy voor beste blue-liner in de League en doorkruiste voor het eerst in zijn loopbaan de grens van 100 punten.

ANAHEIM DUCKS FLINK ACTIEF OP DE MARKT

Er zal aankomend seizoen op sportief vlak naar alle waarschijnlijkheid geen ogen gericht zijn op Anaheim Ducks. De franchise uit Californië eindigde afgelopen seizoen als allerlaatste in de League, met bovendien het slechtste goal differential van de NHL (-129).

Op het gebied van Free Agency is GM Pat Verbeek echter flink in de weer. Al op de openingsdag sloeg de 59-jarige Canadees toe en legde Tampa Bay forward Alex Killorn en Florida Panthers blue-liner Radko Gudas vast. Met het oog op de ontwikkeling van de jonge core Trevor Zegras, Troy Terry, Mason McTavish en Jamie Drysdale (en in de toekomst Leo Carlsson) strijken beide aanwinsten voor meerdere jaren in Anaheim neer.

Alex Killorn kwam een vierjarig contract ter waarde van $25 miljoen dollar overeen. De forward spendeerde de voorbije elf jaar in het shirt van Tampa Bay Lightning en won met de ploeg uit Florida back-to-back de Stanley Cup in 2020 en 2021. Killorn is overigens geen onbekende van Verbeek, die van 2012 tot 2019 als assistent GM actief was in Tampa.

Radko Gudas kan voor de komende drie jaar op zoek naar een appartement in Tampa. De blue-liner speelde vorige maand de Stanley Cup finale met Florida Panthers en tekent voor drie jaar ($12 miljoen dollar). Geroemd om zijn mentaliteit en vooral fysieke arbeid op de blue-line — hij eindigde de voorbije drie seizoenen tweemaal bovenaan de hitlist in de NHL –, brengt de “enforcer” de zo gewenste no-nonsense mentaliteit naar Anaheim. Bovendien de ideale partner voor top prospect Olen Zellweger.

Anaheim zal ook aankomend seizoen (nog) geen aanspraak maken op een plaats in de playoffs. Desondanks zijn de toevoegingen van Killorn en Gudas een stap in de goede richting en geeft de core kans om in hun rol te groeien. Geduld is een schone zaak.

Coverfoto: AP Photo/Derik Hamilton

NHL Free Agency Update: Metropolitan Division

Dennis Bakker
-
0
NHL Free Agency Update: Metropolitan Division

Voor General Managers en spelers aan het einde van hun contract was 1 juli een cruciale datum. Vanaf dat moment mochten de free agents in de NHL hun handtekening zetten bij andere werkgevers en veel partijen maakten gretig gebruik van die mogelijkheid. SportAmerika schept wat orde in de chaos en blikt vandaag terug op de ontwikkelingen in de Metropolitan Division.

METROPOLITAN DIVISION

CAROLINA HURRICANES SCHIET MET SCHERP

Carolina Hurricanes was een van de weinige (contender) franchises die — met Free Agency in aantocht — behoorlijk ruim in de cap space zaten. GM Don Waddell liet er geen twijfel over bestaan en gaat er ook alles aan doen om bij aanvang van het seizoen 2023 – 2024 wederom als één van de topfavorieten te worden gerekend.

‘Cold Turkey’ onderweg in Free Agency werden direct blue-liner Dmitry Orlov en forward Michael Bunting aan het roster toegevoegd. Orlov komt over vanuit Beantown en was één van de betere blue-liners beschikbaar op de markt. Met een tweejarige deal ter waarde van $7.75 miljoen per seizoen heeft head coach Rod Brind’Amour zijn gewenste aanvallend ingestelde blue-liner te pakken.

Michael Bunting tekent voor drie jaar in Raleigh en komt over vanuit Toronto. De finalist voor de Calder Trophy van 2022 zal jaarlijks $4.5 miljoen dollar opstrijken en net als Orlov past het spel van Bunting de Canes als een jasje. Met longen als een paard en een buitengewone forecheck heeft de winnaar van de Metropolitan Division een ideale dieptespeler te pakken, die bovendien het vertrek van Max Pacioretty zal moeten opvangen. Geholpen door de verlenging van sleutelspeler Jesper Fast (twee jaar, $2.4 miljoen AAV), wordt het er in Raleigh alleen maar dieper op.

‘Between the pipes’ keren zowel Frederik Andersen als Antti Raanta terug op het roster. Beide goalies liepen uit hun contract, maar verkiezen een langer verblijf in Raleigh boven het aftasten van de Free Agency markt. Andersen kende een wisselvallig ’22 – ’23. Geteisterd door blessures en wisselende prestaties, was hij in het postseason weer ‘vintage’. Met een 1.83 GAA en .927 sv% verlengt hij nu voor twee seizoenen ($3.4 miljoen AAV). Antti Raanta tekent voor een jaar bij ($1.5 miljoen).

NEW JERSEY DEVILS BOUWT GESTAAG VERDER

New Jersey Devils was samen met Seattle Kraken wellicht de grootste verrassing van het seizoen 2022 – 2023. De ploeg van head coach Lindy Ruff eindigde op een tweede plaats in de Metropolitan Division en strandde uiteindelijk in de tweede ronde van de playoffs. GM Tom Fitzgerald kon met het oog op het roster flink aan de bak de afgelopen weken, maar hield de grootste vissen reeds voor aanvang van Free Agency binnenboord.

Zo kreeg Timo Meier vlak na onze XL Update van vorige week zijn gewenste monsterdeal (acht jaar, $8.8 miljoen AAV) en werd ook Jesper Bratt relatief makkelijk op ‘The Shore’ gehouden. Daarbovenop kwamen nog eens vijf (overbodige) trade chips, die allen elders onderdak vonden.

Michael McLeod en Nathan Bastian verlengden allebei wel hun verblijf in New Jersey. Fourth-liner McLeod tekende voor één jaar en $1.4 miljoen dollar. Lindy Ruff heeft vooral op de penalty-kill en in de faceoff cirkel — leider (!) in de NHL voor wat betreft winstpercentage — de kip met het gouden ei. Bastian brengt daarentegen zijn fysiek mee het ijs op en is samen met McLeod van onschatbare waarde op de penalty-kill.

Colin Miller is tot op heden de enige “externe” die volgend seizoen het shirt van de Devils zal aantrekken. De blue-liner komt in ruil voor een 2025 fifth round pick over vanuit Dallas en noteerde afgelopen seizoen 21 punten in 79 wedstrijden.

NEW YORK RANGERS MET KLEINE PORTEFEUILLE SPEKKOPER

Voorafgaand aan het begin van Free Agency waren de media het er unaniem over eens. New York Rangers zou vast en zeker een aantal contracten afkopen, om GM Chris Drury de mogelijkheid te geven om het roster andermaal op volle oorlogssterkte te brengen. Die verwachte buyouts bleven uit, waardoor de bestedingsruimte in Madison Square Garden tot “slechts” $11.76 miljoen dollar beperkt bleef.

Desondanks heeft het Front Office flink aan de weg getimmerd. In een tijdsbestek van drie uur, tekende Drury maar liefst acht spelers om er ’s avonds nog een negende aan toe te voegen. Dat allemaal met een gemiddelde AAV van slechts $825.000 dollar. Het bleek een voorbode voor een koopjesjacht op de markt, waar de focus vooral op het oudere segment lag. Zeker met het oog op de verlengingen van Alexis Lafreniere en blue-liner K’Andre Miller.

BLAKE WHEELER IN TOWN

De grootste vis tot op heden is ongetwijfeld die van voormalig Winnipeg Jets captain Blake Wheeler. Na de afkoop van zijn laatste contractjaar had de 36-jarige Amerikaan meerdere ijzers in het vuur. Zijn wens om zowel in de Eastern Conference, als bij een contender te tekenen werden door New York feilloos volbracht. De winger lijkt de laatste jaren wat van zijn ‘groove’ in te leveren, maar produceerde desondanks 55 punten (zestien goals, 39 assists) in 72 wedstrijden. Tel daarbij zijn “karige” éénjarige contract t.w.v. $800.000 dollar op en je hebt een buitenkans te pakken.

Jonathan Quick werd eveneens door New York binnen gehengeld. De LA Kings legende werd tijdens de afgelopen Trade Deadline door de Kings via de Blue Jackets naar Stanley Cup winnaar Vegas Golden Knights getrade, waar hij zijn derde Cup aan het palmares toevoegde. Met een $825K contract een ideale backup voor Igor Shesterkin.

Alex Belzile, Nick Bonino, Riley Nash, Erik Gustafsson en Tyler Pitlick strijken allen eveneens in New York neer en geven Peter Laviolette de zo gewenste ervaring en diepte in de lineup. Vooral Bonino en Pitlick maken met hun penalty-kill en defensieve kwaliteiten grote kans op het startende roster. Erik Gustafsson volgt zijn voormalig Capitals head coach nu dus richting de Rangers.

“STATUS QUO” BIJ NEW YORK ISLANDERS

Het offseason van New York Islanders lijkt al goed en wel in een plooi te zijn gevallen. GM Lou Lamoriello hield diverse krachten binnenboord,, maar heeft veel van zijn kruit reeds verschoten. Het kruit wat niet bij iedereen die de blauw-oranje formatie een warm hart toedraagt met gejuich werd ontvangen.

Pierre Engvall, Scott Mayfield en Semyon Varlamov werden alle drie tot een langer verblijf op Long Island verleid, met bovendien meerjarige contracten. Met in het achterhoofd de rollen die het drietal speelt, is vooral de deal van Mayfield opmerkelijk te noemen. Een zevenjarig contract — $3.5 miljoen AAV — voor de 31-jarige blue-liner liet mening wenkbrauw fronsen. Toegegeven, Mayfield speelt een cruciale rol op de blue-line van head coach Lane Lambert, maar levert de laatste twee jaar al vooral op snelheid behoorlijk in.

Naast het “verlengen” van Bolduc en Hudson Fasching, ging de grootste aandacht uiteraard uit naar de contractverlenging van stergoalie Ilya Sorokin. De komende acht jaar strijkt de Rus $8.25 miljoen dollar AAV op, waar gezien zijn sterrenstatus in de NHL niets op af te dingen is. Afgelopen seizoen was Sorokin één van de hoofdrolspelers in het bereiken van de playoffs en streed hij samen met Connor Hellebuyck en uiteindelijke winnaar Linus Ullmark voor de Vezina Trophy winst.

Lamoriello heeft zijn core binnenboord kunnen houden, maar de belangrijkste vraag komt overeen met de hit van Doe Maar uit 1982 (toevalligerwijs werden de Isles dat jaar voor de derde keer op rij kampioen): Is dit alles?

KYLE DUBAS BRENGT NIEUW ELAN BIJ PITTSBURGH PENGUINS

Lang werden de woorden ‘bezem’ en ‘schoonmaak’ nimmer in één adem genoemd in Pittsburgh. Na afloop van het voorbije regular season kwam daar echter verandering in. President of Hockey Operations Brian Burke, General Manager Ron Hextall en assistent GM Chris Pryor werden allen de deur van de PPG Paints Arena gewezen. Zestien maanden nadat Fenway Sports Group een meerderheidsbelang in de franchise kocht, is dit het eerste teken aan de (rebuild)wand.

Het trio werd onvermijdelijk ontslagen nadat de Penguins op het moment suprême niet thuis gaven en zich niet kwalificeerde voor de 2023 Stanley Cup playoffs. Waar niets een postseason in de weg leek te staan, zakten de Penguins tegen Chicago Blackhawks finaal door het ijs. Hiermee kwam er een einde aan de langst actieve playoff streak binnen de vier organisaties NHL, MLB, NBA en NFL. De laatste keer dat men in Pittsburgh geen playoffs speelde? 2005-2006. Inderdaad: Sidney Crosby zijn rookie season.

NIEUWE START IN STEEL CITY

Koud de deur gewezen in Toronto werd Kyle Dubas in Pittsburgh als President of Hockey Operations aangesteld. Met het offseason en de NHL Entry Draft voor de deur stonden er behoorlijke vraagtekens op het takenlijstje van het nieuwe Front Office.

Met een krappe beurs voegde Dubas desondanks een prima versterking aan het roster toe. Reilly Smith werd vanuit Vegas getrade, wat voor beide ploegen een win-win situatie is. De Golden Knights kuisen hiermee het salarishuis op en de Pengs hebben een directe versterking op het roster. Naast Smith tekenden Lars Eller, Noel Acciari en Matt Nieto voor een langer verblijf in Steel City.

Het grootste vraagstuk was de positie tussen de palen. Nadat Alex Nedeljkovic voor een jaar bijtekende — $1.5 miljoen dollar –, werd als kers op de taart ook Tristan Jarry langer op de loonlijst gezet. Met een vijfjarig contract mag de 28-jarige Canadees samen met Nedeljkovic en Casey DeSmith — alhoewel die naar alle waarschijnlijkheid zijn heil elders zal gaan zoeken — zich opmaken voor een strijd om positie nummer één.

WASHINGTON CAPITALS PAKKEN NOG ALTIJD NIET DOOR

Washington Capitals komt net als Pittsburgh uit één van haar slechtste seizoenen sinds lange tijd. Voor het eerst sinds 2014 misten de hoofdstedelingen het seizoenstoetje en hiermee was vooral de hoop van de fans, dat het lampje bij GM Brian MacLellan eindelijk zou gaan branden. De 64-jarige Canadees is namelijk niet van plan mee te doen om de playoffs, maar ook daadwerkelijk een lange run te maken.

De eerste positieve signalen kwamen echter wel voorbij tijdens de afgelopen Trade Deadline. Dmitry Orlov werd van de hand gedaan en Rasmus Sandin kwam vanuit Toronto richting de Capital. Toch blijft de rest van de puzzel onaangeroerd achter op het bureau van MacLellan.

Een eventueel vertrek van Evgeny Kuznetsov, een tegenvallende Anthony Manta van de hand doen, of een contractverlenging van Tom Wilson. Keuze te over voor het Front Office, maar niets van dit alles. Tot op heden heeft er nog geen noemenswaardige trade plaats gevonden. Geen verjonging van de core, het roster en met het begin van Free Agency zijn er wel moves gemaakt, maar niet de moves die men zo graag zou zien.

De toevoeging van Max Pacioretty is er één die de headlines haalde. In 855 carrièrewedstrijden noteerde de veteraan meer dan 300 goals. Met zijn 34 lentes jong en blessuregevoeligheid is het een aanwinst die met meer vraagtekens dan gejuich werd ontvangen. Vanuit Montreal komt Joel Edmundson, die ogenschijnlijk als derde man op de blue-line gaat fungeren.

En dan zijn we er al.. De krekels in Washington tjirpen nog even door. Hopelijk komt er nog iets noemenswaardigs op ons pad. Tot op heden worden de fans niet warm gemaakt voor een nieuw seizoen Capitals.

PHILADELPHIA FLYERS EN COLUMBUS BLUE JACKETS HOUDEN HET TOT OP HEDEN RUSTIG

De start van Free Agency ging voor de kampen Philadelphia en Columbus zoals men had verwacht: Rustig. Voor Flyers GM Danny Briere was het vooral taak om de puinhoop die voorganger Chuck Fletcher ervan had gemaakt op te ruimen.

Met als doel ervaring aan het roster toe te voegen, focuste Briere zich vooral op korte termijn contracten. Ryan Poehling, Rhett Gardiner, Garnet Hathaway, Marc Staal en Victor Mete is het eerste “examen” voor het Front Office in Philly geslaagd.

In Columbus ging het de laatste weken vooral over twee dingen. De aanstelling van Mike Babcock als nieuwe head coach werd officieel. Veel belangrijker gingen de Blue Jackets als third overall met aankomend superster Adam Fantilli aan de haal. De achttienjarige Canadees tekende op 1 juli direct zijn driejarige Entry Level contract en gaat de komende jaren de franchise op zijn schouders dragen.

Bovendien maakte GM Jarmo Kekalainen zijn grootste moves al voor de start van Free Agency. Vanuit Philadelphia kwam Ivan Provorov richting Ohio en werd Damon Severson van de Devils overgenomen.. Bovendien ligt Severson nu voor acht jaar vast. Een defensieve core krijg samen met Zach Werenski en Erik Gudbranson al redelijk vorm.

Coverfoto: NHLI

NHL Free Agency Update: Central Division

Hans Mulder
-
0
NHL Free Agency Update: Central Division

Voor general managers en spelers aan het einde van hun contract was 1 juli een cruciale datum. Vanaf dat moment mochten de free agents in de NHL hun handtekening zetten bij andere werkgevers en veel partijen maakten gretig gebruik van die mogelijkheid. SportAmerika schept wat orde in de chaos en blikt vandaag terug op de ontwikkelingen in de Central Division.

CENTRAL DIVISION

INTERESSANTE KOERS COLORADO AVALANCHE

Met J.T. Compher en Alex Newhook vertrokken afgelopen weken bekende namen uit Mile High City, maar het management en de scouting hebben die gaten bijzonder goed opgevuld. Ja, de Chicago Blackhawks wisten de ogen op zich gericht met de komst van Connor Bedard, Taylor Hall en Corey Perry om er maar een paar te noemen, maar stiekem werden de Avs ook sterker. Bij de start van free agency plukten ze Miles Wood van de markt en legden de rappe winger voor zes jaar vast ($ 2.5 miljoen AAV).

Op de eerste dag van free agency (1 juli) herenigden de Avalanche ook twee oude vrienden. Nathan MacKinnon en Jonathan Drouin waren twee jaar teamgenoten in de QMJHL, wonnen daar titels samen, maar in de NHL scheidden hun wegen. Tot afgelopen zaterdag. Jonathan Drouin zette zijn handtekening onder een eenjarig contract ter waarde van “slechts” $ 825.000 om in Denver aan de slag te gaan. Zijn carriere werd de laatste jaren getekend door blessures, maar naast zijn oude maatje zou de technisch vaardige Drouin zomaar op kunnen bloeien.

In onze laatste update meldden we al de komst van Ryan Johansen naar Denver, maar nog voor de start van free agency was ook Ross Colton een speler van de Avalanche. Hij werd in ruil voor een second-round draft pick overgenomen van Tampa Bay, dat nog altijd worstelt met de salary cap. Blueliner Bowen Byram behoorde al tot het roster van de Avs, maar de jonge verdediger verzekerde zich van nog eens twee jaar Denver met een nieuw contract.

CHICAGO BLACKHAWKS HEEFT WIND IN DE ZEILEN

Taylor Hall hadden ze al, Nick Foligno werd voor één jaar vastgelegd en toen was daar de draft die de toekomst van de Chicago Blackhawks moet gaan bepalen. Natuurlijk kozen ze Connor Bedard als first-overall, maar GM Kyle Davidson weet ook maar al te goed dat zijn jonge sensatie het niet alleen kan. In Corey Perry en Ryan Donato voegden de Hawks daarom nog wat meer ervaring, grit en talent toe aan het roster.

De 38-jarige Perry is ook in de late herfst van zijn loopbaan nog vreselijk om tegen te spelen, maar lekker om in je team te hebben. Met zijn manier van spelen kruipt hij onder de huid van tegenstanders en kan op die manier een ideale bodyguard zijn voor Bedard. Andreas Athanasiou liet in zijn eerste jaar als Blackhawk zien over genoeg scorend vermogen te beschikken om een mooi contract af te dwingen. De club legde hem twee jaar langer ($ 4.250 miljoen AAV) vast en deed dit al begin juni.

ARIZONA COYOTES HEEFT ANDERE ZORGEN

Het is lastig beleid maken als je niet weet waar volgend seizoen je thuisbasis is. De problemen van de Arizona Coyotes zijn algemeen bekend, maar tussen al die beslommeringen door moet er ook nog een team op het ijs gezet worden. Sean Durzi hengelden ze al voor 1 juli binnen, maar afgelopen weekend hield general manager Bill Armstrong zich ook niet in. Zo moet bijvoorbeeld Jason Zucker vanaf de wing voor wat goals gaan zorgen. Namens de Penguins was hij vorig seizoen goed voor 27 goals en dat brengt hem een mooi contract ter waarde van ruim $ 5 miljoen.

Het is een positie waarin de Coyotes aardig hebben geïnvesteerd. Naast Zucker kwamen namelijk ook Nick Bjugstad, John Leonard en Alexander Kerfoot naar Tempe. En Alex Galchenyuk krijgt er een volgende kans om zijn carrière nieuw leven in te blazen. Voor Bjugstad is het de tweede keer in korte tijd dat hij de kleuren van de Desert Dogs verdedigt. Vorig jaar begon de aanvaller in Arizona, maar werd hij rond de trade deadline naar Edmonton verscheept.

Iets soortgelijks overkwam Troy Stecher. De blueliner speelde 61 wedstrijden voor de Coyotes vorig seizoen, sloot af in Calgary, maar zette afgelopen weekend opnieuw zijn krabbel in Arizona. Met zijn 29 jaar zal Stecher een mentor moeten zijn voor de overwegend jonge blauwe lijn van de Coyotes. In de voorlopige line-up komen we sowieso maar weinig dertigers tegen. Alleen Nick Bjugstad en Jason Zucker zijn die leeftijd inmiddels gepasseerd.

DALLAS STARS HOOPT DUCHENE TE ZIEN STRALEN

In Dallas pikten ze zaterdag een even interessante als verrassende free agent op. Matt Duchene was een third-overall pick in 2009, kende twee jaar geleden in Nashville zijn meest productieve seizoen (43 goals), maar Barry Trotz besloot hem uit te kopen. De Stars waren er op 1 juli als de kippen bij om de nog altijd maar 32-jarige Duchene voor één seizoen vast te leggen. Het talent bij de soms wat flegmatieke centre is zonder enige twijfel aanwezig en het is nu aan Peter DeBoer om dit ook daadwerkelijk met enige regelmaat aan de oppervlakte te krijgen.

Aan Sam Steel kleeft een verhaal dat vergelijkbaar is met dat van Duchene. Ook hij is een voormalig first-rounder waarvan ze in Anaheim toch best hoge verwachtingen hadden. Steele is ondertussen 25, maar heeft zijn belofte nog niet echt ingelost. In Dallas hoeft hij het team niet te dragen. Daar heeft de club meer dan genoeg spelers voor. Steel kan in de schaduw van onder meer Jason Robertson, Joe Pavelski, Tyler Seguin, Jamie Benn, Matt Duchene en ga zo maar door echter wel degelijk van waarde zijn voor dit sterke roster.

TROTZ DRUKT OPNIEUW ZIJN STEMPEL BIJ NASHVILLE PREDATORS

Barry Trotz nam het stokje onlangs over van GM David Poile, maar de voormalig head coach van de Nashville Predators verspilde geen seconde om van dit roster ook daadwerkelijk zijn roster te maken. Ryan Johansen en Matt Duchene werden, elk op een eigen wijze, bedankt voor bewezen diensten en Trotz ging vervolgens heel adequaat te werk. De ervaren Luke Schenn moet de defensie gaan stutten, terwijl de wat jongere Alexandre Carrier een flinke opslag tegemoet mocht zien. Voor de 33-jarige Schenn wordt het al zijn achtste club in de NHL.

Aanvallend zocht Trotz naar spelers die hard willen werken. Je komt dan al snel uit bij een Ryan O’Reilly, die op 32-jarige leeftijd een contract voor vier seizoenen ($ 4.5 miljoen AAV) tekende. Gustav Nyquist is een jaar ouder en verbond zich voor twee jaar aan dit project. Twee spelers die het klappen van de zweep kennen en met name O’Reilly kan een uitstekende leermeester zijn voor de jonge spelers. Zowel op het huidige roster als de prospects die pas later klaar zijn voor de NHL.

Schenn en O’Reilly kennen elkaar natuurlijk nog van hun tijd samen bij de Maple Leafs. Die club wilde de twee routiniers ook graag behouden, maar Brad Treliving kon niet het salaris bieden dat bijvoorbeeld Nashville wel kon. De Predators kwamen afgelopen seizoen een paar punten tekort voor de play-offs, maar Trotz laat met deze aanwinsten zien heel snel terug naar het postseason te willen.

WACHTEN OP GUSTAVSSON IN MINNESOTA

Bill Guerin ging free agency in met tegenstrijdige doelstellingen. Zijn Minnesota Wild snakten vorig seizoen naar goals, dus zou daar de prioriteit moeten liggen. Diezelfde Minnesota Wild werden in het postseason echter gedragen door een jonge goalie genaamd Filip Gustavsson. En laat die nu de status van RFA gekregen hebben afgelopen weekend. Guerin zal er veel aan gelegen zijn om Gustavsson (veel) langer vast te leggen, maar tegelijkertijd weet de GM maar al te goed dat hij financieel aan handen en voeten gebonden is.

Noodgedwongen moest Guerin het bij de start van free agency dan ook houden bij twee spelers voor de minors. Jacob Lucchini en Vinni Lettieri mogen proberen zich via de filialen omhoog te werken. Met hun 28 jaar zijn het geen jonge talenten meer, maar veel meer smaken waren er niet in Minnesota. Toch kwam er nog wel degelijk versterking voor de hoofdmacht. Guerin en de Wild deden zaken met een andere club die financieel momenteel niet veel mogelijkheden heeft.

In ruil voor een seventh-round draft pick voor 2024 stuurden de Lightning routinier Patrick Maroon naar het noorden van de VS. Prospect Maxim Cajkovic mag zich eveneens gaan bewijzen bij de Wild. Daarnaast blijft Tampa Bay verantwoordelijk voor 20% van het salaris van Maroon, waardoor de 35-jarige voor “slechts” 8 ton op de loonlijst staat. Een doelpuntenmaker krijgen de Wild hier niet mee, maar de 150 PIM geven aan dat Pat Maroon ook op oudere leeftijd nog een heel vervelende klant is om tegen te spelen. En de man stond tussen 2019 en 2022 vier keer in de Stanley Cup Final en won drie keer.

WINNIPEG JETS TUSSEN HOOP EN VREES

Pierre-Luc Dubois (Kings) weg. Blake Wheeler (Rangers) weg. En dan staat Mark Scheifele en Connor Hellebuyck ook nog op de nominatie te verkassen uit Winnipeg. Dat laatste werd door GM Kevin Cheveladyoff overigens ontkent tijdens een persmoment in Nashville, waar hij was vanwege de draft. Hij hield de deur zelfs op voor een contractverlenging van de twee sterkhouders. De toekomst zal uitwijzen hoe dit zich verder gaat ontwikkelen, maar feit is wel dat de general manager het niet overdreven druk had tijdens de start van free agency.

Met Laurent Brossoit haalde de GM een oude bekende terug naar Winnipeg. Cheveldayoff zal hopen dat hij weer zijn rol als back-up gaat vervullen, want dat zou betekenen dat Hellebuyck blijft. Brossoit verbleef de laatste twee seizoenen in Vegas en presteerde daar met name in 2022-2023 uitstekend. Vladislav Namestnikov kreeg ook een contract in Winnipeg. De Russische clubhopper verzamelde vorig jaar 10 punten in 20 wedstrijden voor de Jets en voor Cheveldayoff was dat genoeg voor een nieuw contract.

ST. LOUIS BLUES PIEKT VROEG

Ook voor de fans van de St. Louis Blues waren de eerste dagen van free agency niet erg spannend. General manager Doug Armstrong had voor 1 juli al belangrijk werk geleverd door Kevin Hayes over te nemen van de Flyers, maar dat bleek direct het hoogtepunt van ’t off-season tot nu toe. Armstrong verloste Mackenzie MacEachern van de Hurricanes en bracht hem terug naar de club die de inmiddels 29-jarige aanvaller in 2012 draft.

Het is niet niks wat de laatste maanden vertrok uit St. Louis. Ryan O’Reilly en Noel Acciari vertrokken naar Toronto, Ivan Barbashev won de Cup in Vegas en Vladimir Tarasenko stelde enigszins teleur in New York. Dat die gaten niet direct gevuld werden, geeft aan dat Armstrong niet de illusie heeft dat de Blues zich melden in de debatten om de Stanley Cup.

Ze hebben behoorlijk veel lange contracten uitstaan en een groot deel daarvan behoort toe aan spelers die de dertig al gepasseerd zijn. Zoals bij meer clubs in deze divisie én de Western Conference zullen ook de Blues een stapje terug moeten zetten in de hoop er daarna twee vooruit te maken.

Cover photo: Christopher Hanewinckel/USA TODAY Sports

NHL Free Agency Update: Atlantic Division

Hans Mulder
-
0
NHL Free Agency Update: Atlantic Division

Voor general managers en spelers aan het einde van hun contract was 1 juli een cruciale datum. Vanaf dat moment mochten de free agents in de NHL hun handtekening zetten bij andere werkgevers en veel partijen maakten gretig gebruik van die mogelijkheid. SportAmerika schept wat orde in de chaos en blikt de komende dagen terug op de ontwikkelingen in de vier divisies van de NHL. Vandaag opent de Atlantic Division het bal.

ATLANTIC DIVISION

BOSTON BRUINS BEGROET OUDE BEKENDE

Don Sweeney had tijdens de draft alle tijd om na te denken over de toekomst van zijn Boston Bruins, want in de eerste rondes hadden ze niets te kiezen. Dat zegt over de staat van de B’s dat alles gericht is (of was) op het hier en nu. De Hawks schoten te hulp en namen ’t salaris van Taylor Hall over, maar ook daarna was er niet overdreven veel mogelijk in Beantown. Waar vers bloed misschien wel een vereiste was, daar deden de Bruins voornamelijk een beroep op ervaren rotten. Al is Morgan Geekie een uitzondering. De 24-jarige forward werd voor twee jaar ($ 2 miljoen AAV) vastgelegd.

De fans in Boston sluiten in 2023-2024 weer een publiekslieveling van weleer in de armen, want Milan Lucic keert terug bij zijn oude liefde. Bij de inmiddels 35-jarige aanvaller is het beste er nu wel af, maar mogelijk dat de sfeer in TD Garden hem nog kan inspireren. Ook bij Kevin Shattenkirk liggen de beste jaren achter ‘m, maar op ’t derde defensive pair kan de 34-jarige nog wel degelijk van waarde zijn.

James van Riemsdyk is de dertig ook ruimschoots gepasseerd en na wat teleurstellende jaren in Philadelphia hoopte de aanvaller met Nederlandse roots in Boston nog één keer een gooi naar het allerhoogste te doen. Net als Lucic doet JVR dat voor een jaarsalaris van $ 1 miljoen.

JULI BEGINT DRUK VOOR DETROIT RED WINGS EN DANIEL SPRONG

Zouden ze nog inkt overhebben op de burelen van de Detroit Red Wings? In het eerste weekend van free agency was het daar een drukte van belang. En voor ons Nederlanders nog eens extra interessant omdat Daniel Sprong er zaterdag z’n handtekening zette onder een eenjarig contract. Met $ 2 miljoen ook direct zijn lucratiefste. Dat de Wings hem dit bedrag betalen, zegt iets over de status van de winger. Sprong, die rugnummer 88 gaat dragen, heeft zijn beste jaar in de League achter de rug en ’t levert hem voor het eerst in zijn carriere een salaris op dat ruim boven het minimum in de league ligt.

Yzerman voegde niet alleen het goede schot van onze landgenoot toe aan het arsenaal van de Wings. Klim Kostin presteerde naar behoren voor de Oilers in het postseason met 3 goals en 5 punten in 12 wedstrijden. Een nieuw contract zat er in Edmonton echter niet in en Detroit profiteerde optimaal. Net als Sprong verdient Kostin $ 2 miljoen, maar tekende wel voor twee jaar. J.T. Compher is ook een nieuw gezicht. De voormalig speler van de Avalanche verbond zich voor vijf seizoenen aan de Red Wings met een $ 5.1 miljoen AAV.

De general manager hield het niet alleen bij aanvallende versterkingen, want ook Shayne Gostisbehere en Justin Holl zien we komend seizoen terug in het rood van de Wings. Bij zijn debuut in de League, een jaar of acht geleden, maakte Gostisbehere indruk bij de Flyers, maar dat niveau tikt hij nog maar zelden aan. Vorig seizoen verruilde de dertigjarige blueliner Arizona voor Carolina, maar een langer verblijf zat er niet in. De één jaar oudere Holl was jarenlang een gewaarde kracht in Toronto, maar kijkt nu een deurtje verder.

FLORIDA PANTHERS GOOIT DEFENSIE OP DE SCHOP

In Sunrise is een smoelenboek in oktober ook geen overbodige luxe. Met name de blauwe lijn van de Panthers heeft een metamorfose ondergaan, want vaste waarden als Marc Staal en Radko Gudas zijn vervangen door Oliver Ekman-Larsson, Dmitry Kulikov, Mike Reilly en Niko Mikkola. OEL is van dit lijstje de bekendste naam, maar de Zweed teert voornamelijk op zijn prestaties van voor 2019-2020. In dienst van de Coyotes was hij ooit een gevreesde verdediger, die ook nog eens kon scoren, maar de laatste jaren valt het vies tegen. Voor de Canucks zelfs aanleiding om zijn contract af te kopen.

Dmitry Kulikov verdiende vorig jaar in Anaheim een trade naar Pittsburgh, maar strijkt nu neer in Florida. Scorend vermogen mogen de Cats van hem niet verwachten, maar degelijk is de Rus wel. Reilly en Mikkola zijn meer spelers voor de diepte komend seizoen. Aanvallend geldt dit waarschijnlijk voor Steven Lorentz, want om ruimte te maken moest Anthony Duclair getrade worden naar San Jose. Evan Rodrigues is eveneens een nieuwe naam in de line-up. De voormalig Penguin tekende tot medio 2027 en gaat $ 3.5 miljoen per jaar verdienen.

Florida raakte afgelopen weekend back-up goalie Alex Lyon kwijt aan de Detroit Red Wings. In de play-offs deed Sergei Bobrovsky zijn werk prima, maar Lyon was enorm belangrijk in aanloop naar het postseason. Daar het nog altijd niet duidelijk is hoe, wanneer en of Spencer Knight terugkeert, moet Anthony Stolarz het stokje van Lyon overnemen. Stolarz verdedigde de laatste jaren als back-up het doel in Anaheim.

TAMPA BAY LIGHTNING WORSTELT MET SALARY CAP

Het is al een paar jaar hetzelfde liedje in Tampa Bay. De club heeft een gigantisch talentvol roster, maar al dat talent moet ook betaald worden. En in een League waarin men een salary cap hanteert, wil je dan nog wel eens tegen problemen aanlopen. Julien BriseBois moet daarom keuzes maken en snijden en dat wil zeggen dat de GM tijdens free agency doorgaans niet met de grootste namen op de proppen kan komen. Wat dat betreft waren de eerste dagen van juli 2023 geen uitzondering.

Ross Colton, Tanner Jeanot, Alex Killorn en Corey Perry zijn allemaal vertrokken. Conor Sheary is één van de vervangers. De voormalig Capital is niet direct een doelpuntenmachine, maar wel waardevol. Dat kunnen we ook zeker zeggen over Luke Glendenning. Het 34-jarige manusje-van-alles komt over van Dallas. Een goalgetter is ook Glendenning niet, maar daar hebben ze in TB al jaren hun mannetjes voor. Toch kunnen we niet ontkennen dat het aanvallend een tikje minder zal zijn komend seizoen. Daar veranderen ook Josh Archibald en Logan Brown niets aan.

Defensief is Calvin De Haan een nieuw gezicht op het roster. De carriere van de voormalig first-rounder van de Islanders zit al jaren in ’t slop, maar voor de Bolts is hij een goedkope manier om gaten te vullen. BriseBois zal echter nog wel even op zoek moeten naar een goalie, want achter Andrei Vasilevskiy wordt het akelig stil in Tampa Bay.

TRELIVING SLAAT ANDERE WEG IN MET TORONTO MAPLE LEAFS

Zou Brad Treliving iedereen voor zich weten te winnen bij de start van zijn eerste free agency als GM van de Maple Leafs? Het is natuurlijk maar net wat je verwachtingen zijn, maar de Leafs lijken er niet direct sterker op geworden deze weken. Ze raakten Michael Bunting (Carolina), Noel Acciari (Pittsburgh) en Ryan O’Reilly (Nashville) kwijt voor bedragen die ook Toronto had kunnen betalen. Daar stond de komst van Max Domi en Tyler Bertuzzi tegenover. Met een salaris van $ 5.5 miljoen trok Treliving voor laatstgenoemde flink de knip.

Hoewel een echt grote naam uitbleef, valt er wel degelijk een lijn te ontdekken. Treliving vindt dat de Maple Leafs een in veel opzichten lastige opponent moeten zijn. Bertuzzi en Domi kunnen met het mes tussen de tanden spelen, maar wie dat zeker doet is Ryan Reaves. Of de inmiddels 36-jarige winger de $ 1.750 miljoen waard is dat Toronto hem betaalt, is de vraag maar Reaves heeft met name in Vegas bewezen een heel lastige klant te zijn voor elke tegenstander. Treliving werkte met kortlopende contracten, dus hij geeft zichzelf de kans om ’t allemaal even aan te kijken.

John Klingberg wist niet hoe snel hij zijn krabbel moest zetten onder het contract dat Treliving hem voorlegde. De Zweed kende seizoenen met 58 en 67 punten, maar de laatste jaren houdt het allemaal niet over. Anaheim betaalde vorig jaar $ 7 miljoen, maar voor $ 4.150 miljoen legde Toronto de blueliner vast. Klingberg in vorm is zonder meer een versterking voor de Leafs, maar die vorm liet hij helaas te weinig zien de laatste tijd.

OTTAWA SENATORS GOKKEN OP KORPISALO

De zomer van 2022 was spectaculair in Ottawa. Het talent klotste er al tegen de plinten en nu mochten ook Alex DeBrincat en Claude Giroux zich ook nog eens in het shirt van de Senators hijsen. Een jaar later weten we dat dit geen garantie voor succes was. En DeBrincat wenst zelfs alweer te verkassen. We weten echter ook dat talenten als Tim Stutzle en Brady Tkachuk zich prima ontwikkelen, maar dat er nog wel iets miste in de Canadese hoofdstad. Een goede goalie bijvoorbeeld.

Dat probleem wist Pierre Dorion afgelopen weekend te tackelen. Althans, dat hoopt de GM van de Senators. Voor een gemiddeld jaarsalaris van $ 4 miljoen plukte hij Joonas Korpisalo van de markt. De Finse goalie tekende voor vijf seizoenen, maar is hij ook daadwerkelijk het antwoord op de vragen? Op een goede dag kan Korpisale dat zeker zijn voor de Sens, maar het is nog maar twee jaar geleden dat hij met een .877 sv% het seizoen besloot. In dienst van de Kings deed hij het dit laatste half jaar echter veel beter getuige zijn .921 sv%.

Dinsdag verlengden de Senators het verblijf van Travis Hamonic met nog eens twee seizoenen. De 32-jarige blueliner kwam twee jaar geleden over van de Canucks en heeft één van zijn betere seizoenen van de laatste jaren achter de rug. Hamonic kwam tot 21 punten en had dat voornamelijk te danken aan zijn 15 assists.

WEINIG VUURWERK IN MONTREAL EN BUFFALO

Kent Hughes hield zich gedeisd op 1 juli. De general manager van de Montreal Canadiens streepte in ruil voor wat draft picks een deel van het salaris van Joel Edmundson van de loonlijst. Voor een third-round en seventh-round pick in 2024 werd de blueliner naar Washington gestuurd. Alex Newhook was al binnen, dus hield Hughes het afgelopen weekend bij de relatief onbekende blueliner Brady Keeper en de al even onbekende Lias Andersson. Keeper dook wel eens op in de line-up van de Panthers, terwijl Andersson af en toe mocht opdraven bij de Kings.

In Buffalo wachtte iedereen op de aankondiging van hun nieuwe starter tussen de palen. Alleen kwam die aankondiging er helemaal niet. Kevyn Adams heeft vertrouwen in Devon Levi en Ukko-Pekka Luukkonen, maar versterkte de linie voor de jonge goalies wel. Routiniers Erik Johnson en Connor Clifton zijn op het eerste oog prima leermeesters voor de jonge talenten in Sabres-land. De mix tussen ervaring en gruwelijk veel talent moet Buffalo eindelijk weer eens naar de play-offs helpen.

Cover photo: Ronald Martinez

1...154155156...803Pagina 155 van 803

SportAmerika.nl bestaat al sinds 1 december 2010. Vanaf dat moment is deze site dé Nederlandstalige plek voor Amerikaanse sporten.

©SportAmerika 2021 | Developed by CSSdsign

Laatste nieuws

MeNU