Home Blog Pagina 150

NFL 32-in-32 | San Francisco 49ers: Een nieuw Purdy-sprookje?

Toon Aerts
-
0
NFL 32-in-32 | San Francisco 49ers: Een nieuw Purdy-sprookje?

Het NFL-seizoen komt er langzaam aan en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge draftees en de nieuwe stand van zaken op de depth chart: alles komt aan bod. In deel 29 het team dat geen QB-controverse wil dit seizoen: de San Francisco 49ers.

Tijdens de NFL Draft van 2021 gaven de San Francisco 49ers maar liefst drie eerste ronde picks op om op de derde plek hun quarterback van de toekomst te kunnen kiezen, Trey Lance. Lance mocht dat seizoen al proeven van de NFL, maar het was pas vorig jaar dat hij officieel tot starter benoemd werd. Helaas voor Lance en de 49ers ging het al in de tweede game van het seizoen mis. Lance liep een zware enkelblessure op en zag zijn seizoen eindigen voor het goed en wel begonnen was. Nadat ook back-up Jimmy Garoppolo zich blesseerde in Week 13 moest Brock Purdy, een keuze uit de zevende ronde van de 2022 Draft, de meubelen komen redden. Het werd een sprookje.

Met “Mr. Irrelevant” (de laatste keuze in de NFL Draft) under center stoomden de 49ers helemaal door tot de NFC Championship game. Toch kende het sprookje geen gelukkig einde voor San Francisco, want tijdens de NFC Championship blesseerde ook Purdy zich. Met Josh Johnson de Eagles verslaan? Dat was dan toch te veel gevraagd. Ondanks het einde in mineur, was het toch duidelijk voor Kyle Shanahan en de zijnen: ze leggen hun lot voortaan in de handen van Brock Purdy. En dus moest er een oplossing gevonden worden voor die andere quarterbacks.

FREE AGENCY

De eerste stap was het vertrek van Jimmy Garoppolo. Jimmy G, ongewenst in San Francisco, trok naar de Las Vegas Raiders. Eind augustus werd er ook een oplossing gevonden voor Trey Lance. De 49ers accepteerden hun verlies en stuurden Lance naar de Dallas Cowboys in ruil voor een vierde ronde pick. Shanahan had wel nog een back-up quarterback op het roster nodig. En dus trokken de 49ers Sam Darnold aan. Kan hij zijn carrière herlanceren in the Bay Area?

Nog in Free Agency trokken de 49ers de geldbuidel open om defensive tackle Javon Hargrave weg te plukken bij de Philadelphia Eagles. Hij tekende een vierjarig contract ter waarde van 84 miljoen dollar. Cornerback Isaiah Oliver en defensive end Clelin Ferrell werden gehaald als defensieve versterkingen in de breedte. Een opvallende vertrekker was right tackle Mike McGlinchey. Hij koos voor een lucratieve vijfjarige deal in Denver.

NFL DRAFT

Vanwege een rits trades in het verleden -niet in het minst die waarmee ze Trey Lance oppikten in 2021- konden de 49ers pas in de derde ronde beginnen kiezen in de 2023 NFL Draft. In totaal hadden ze wel nog steeds negen selecties, waarvan drie in de derde ronde. De eerste rookie die GM John Lynch en HC Kyle Shanahan kozen, was safety Ji’Ayir Brown uit Penn State. Brown zal rustig kunnen leren achter Tashaun Gipson, waardoor deze pick best wel waarde kan opleveren in de toekomst.

Verder in de derde ronde gingen de Niners verrassend voor een kicker met Jake Moody uit Michigan. De derde ronde is vroeg voor een kicker, maar hij mag het wel meteen gaan laten zien als starter. Tight end Cameron Latu uit Alabama, eveneens gekozen in de derde ronde en cornerback Darrell Luter Jr. uit South Alabama, in de vijfde ronde van het bord, zijn nog twee interessante spelers met upside. Ze zijn wel beiden geblesseerd bij de start van het nieuwe seizoen. Al bij al was het een Draft zonder uitschieters voor de Niners, waarbij er vooral geselecteerd is om het roster te verdiepen en wie weet een groeibriljant te vinden.

NFL 32-In-32 San Francisco 49ers
Bo Schalbroeck/BoGraphix

OFFENSE

Brock Purdy, Mr. Irrelevant van 2022, krijgt de sleutels in handen van deze 49ers offense. Hij beleefde een sprookjesachtige start van zijn carrière, waarin hij vijf keer kon winnen uit vijf starts. Ook in de play-offs zette hij zijn droom voort met twee zeges, alvorens geblesseerd uit te vallen in de verloren NFC Championship game. Kan Purdy dit seizoen al het goede bevestigen? Dit keer komt alle druk op hem terecht én zullen de tegenstanders zich specifiek op hem voorbereiden. Het wordt met andere woorden een echte lakmoesproef voor Purdy.

Hij krijgt in ieder geval opnieuw een ongelooflijk veelzijdig arsenaal aan wapens ter beschikking. Deebo Samuel is een wide receiver die als manusje-van-alles kan ingezet worden. Met Brandon Aiyuk is er een geweldig alternatief aanwezig. In het backfield loopt er ene Christian McCaffrey rond die zowel met zijn benen als zijn handen tot de beste spelers van de NFL behoort. In elf games voor de 49ers haalde hij vorig seizoen meer dan 1000 scrimmage yards en scoorde hij tien touchdowns (eigenlijk elf, want hij gooide zelfs nog een touchdown-pass!) Deze supersterren worden nog aangevuld met George Kittle, nog steeds één van de beste tight ends in de NFL. Kittles probleem is dat hij nog maar moeilijk een heel seizoen fit kan blijven.

Het zorgenkindje van de 49ers zal de offensive line zijn. Right tackle McGlinchey is vertrokken. Het is maar de vraag of Colton McKivitz en right guard Spencer Burford het gat dat hij achterlaat, kunnen dichten. Jake Brendel deed het vorig jaar prima als center, maar zag wel Jon Feliciano overkomen van de Giants. Feliciano zal wellicht vooral op right guard spelen, maar kan dus ook in het midden uit de voeten. Aan de linkerkant zijn er helemaal geen vraagtekens. Left tackle Trent Williams is de beste speler op zijn positie in de NFL en tilt op zichzelf al deze O-line op. Toch is deze O-line slechts middle of the pack volgens PFF en dat moet enigszins zorgen baren met een quarterback die pas uit blessure zal terugkeren.

DEFENSE

De defense is het paradepaardje van de 49ers. Zowel qua total yards per game, als qua points per game, was dit de beste unit van de hele NFL afgelopen seizoen. En op papier moet de defensie van dit jaar dat kunnen evenaren. De D-line is nog verder versterkt met de komst van Javon Hargrave. Hij zal naast Arik Armstead komen te staan. Er hangen wel nog vraagtekens rond superster Nick Bosa. De regerende Defensive Player of the Year heeft nog steeds geen nieuwe deal getekend en het is onduidelijk of hij wel aan het seizoen zal starten volgende week.

In het midden van de defensie keert Pro Bowler Fred Warner terug naast Dre Greenlaw. De 49ers verloren safety Jimmie Ward in de secondary, maar met Pro Bowler Talanoa Hufanga en Tashaun Gipson, die vorig jaar vijf intercepties plukte, hoeven ze zich daar niet al te veel zorgen over te maken. Met Charvarius Ward en Deommodore Lenoir beschikken de 49ers over twee degelijke cornerbacks, al moet gezegd dat de pass defense vorig seizoen duidelijk het mindere onderdeel was in San Francisco. Wat vooral interessant wordt om zien, is hoe de nieuwe defensive coordinator Steve Wilks de vertrokken DeMeco Ryans zal vervangen. Al zal hij wellicht niet al te veel willen wijzigen aan deze formidabele unit.

CONCLUSIE

Op papier beschikken de 49ers over een uitstekend roster aan beide zijden van de bal. San Francisco kwalificeerde zich de afgelopen vier seizoenen maar liefst drie keer voor de NFC Championship game en dat zal ook dit seizoen minstens de ambitie zijn. Het grootste vraagteken kunnen we wellicht plaatsten bij quarterback Brock Purdy. Is hij echt goed genoeg om zijn team naar een Super Bowl te leiden? Of valt hij dit seizoen van zijn roze wolk?

Als Purdy zijn rookieseizoen kan bevestigen, dan zullen de 49ers sowieso meedoen voor de knikkers. Qua breedte van het roster wordt het niet veel beter dan wat ze in San Francisco hebben rondlopen. Ze hebben voor de start van het nieuwe seizoen wel nog één duidelijke topprioriteit die ze best zo snel mogelijk oplossen: het contract van Nick Bosa. Zijn aan-of afwezigheid maakt wel degelijk een groot verschil. Zonder Bosa moeten we onze verwachtingen voor de defense misschien gaan bijstellen. Maar zo ver zijn we nog niet.

Voorspelling: 12-5

FANZONE

In de SportAmerika NFL 32-in-32 reeks laten we – indien mogelijk – bij ieder team een fan aan het woord om hun licht op het aankomende seizoen te laten schijnen. Voor de San Francisco 49ers: Arjan Kruithof.

”Over de quarterback-situatie is afgelopen week genoeg gesproken in de media. De gok op Trey Lance, de dure 3e overall draft pick, heeft niet uitgepakt waar we op hoopten. Het afgelopen seizoen was het sprookje van Brock Purdy, na het zoveelste blessureleed mocht de laatste pick van de draft het gaan proberen als quarterback. Alles was op dat moment al wel op zijn plaats gevallen, de defense stond als een huis en de aanval liep als de trein. Er werd sinds week 7 niet meer verloren, tot de NFC title game. Daar liep Purdy een ernstige blessure op en dat blijft toch nog steeds een groot ‘what if’ scenario onder de fans. Maar goed dat was vorig jaar, waar staan we nu?

De draft viel enigzins tegen. Ook al hebben alle picks het gehaald tot het 53-man roster, lijkt er op het eerste gezicht geen ster bijgekomen. Maar dé sterspeler is wel met deze picks binnen gehaald door middel van een trade; Christian McCaffrey is komend seizoen het aanvallende middelpunt van het team, waar het hele team en playbook omheen wordt gebouwd. Met wapens als Deebo Samuel, Brandon Aiyuk en George Kittle maak ik me daar ook totaal geen zorgen over. Ik maak me iets meer zorgen om de back-ups op de offensive line. De reserve spelers konden mij niet overtuigen in pre-season en blessures horen toch een beetje bij de Niners.

De verdediging was vorig seizoen misschien wel de beste van de league. Echter staat er wel een nieuwe coordinator aan het roer. En wacht Defensive player of the year Nick Bosa nog steeds op een nieuw contract. Essentieel voor het slagen van dit team. Maar als je de lijn van afgelopen jaar kan blijven doortrekken, blijf je meedraaien in de top van de NFL.

Hoe lang kan een team als dit blijven meedraaien aan de top? Hoe lang blijf je enigzins geluk hebben, waardoor organisatorische fouten nog geaccepteerd worden? De tijd voor de 49ers begint te dringen en dit jaar moet er wederom een serieuze gooi gedaan worden naar super bowl winst. De play-offs gaan wel gehaald worden en de NFC is niet de sterkste conference binnen de NFL. Een fan mag natuurlijk blijven hopen en dromen…

Mijn voorspelling: 13-4 en super bowl winst!”

Lees hier alle artikelen in de NFL 32-in-32 reeks voor het aankomende seizoen!

Coverfoto: Darren Yamashita/USA Today Sports

Dutch Watch XL: nieuwe gezichten en een afscheid

Hans Mulder
-
0
Dutch Watch XL: nieuwe gezichten en een afscheid

Het kan verkeren in de wereld van Major League Baseball. Vorige week was er al de terugkeer van Carter Kieboom bij de Nationals, maar deze week hebben we opnieuw twee nieuwe gezichten in deze Dutch Watch. Ceddanne Rafaele debuteerde bij de Red Sox, terwijl Richie Palacios zijn wedstrijden nu speelt voor de Cardinals. Helaas was er slecht nieuws voor Jurickson Profar. Hij kreeg van de Rockies te horen dat ze niet met hem verder willen.

OZZIE ALBIES (2B, Atlanta Braves)

473 AB, 127 H, 75 R, 28 HR, 90 RBI, .268 BA, .326 OBP, .507 SLG, .834 OPS

De Atlanta Braves hebben hun vaste tweedehonkman weer terug. Ozzie Albies raakte ruim twee weken geleden geblesseerd en miste daardoor twaalf wedstrijden. Er stonden 90 RBIs achter zijn naam op het moment dat Albies gebleseerd afhaakte, maar ook zonder zijn productie won Atlanta 9 van die 12 duels. Deze week maakte de infielder zijn rentree tegen de Rockies en Coors Field zou voor Ozzie Albies en de zijnen eigenlijk een garantie voor (home)runs moeten zijn.

Toch kende Albies afgelopen maandag een koude start aan slag. In 6 at-bats lukte ’t hem niet een hit te noteren, maar dit werd door zijn teamgenoten ruimschoots gecompenseerd. Atlanta won de eerste wedstrijd uit de serie van drie met maar liefst 14-4. Aan hits geen gebrek voor de Braves in de tweede ontmoeting. Van de 15 hits kwamen er 2 van de knuppel van Ozzie Albies, maar toch scoorde de koploper in de NL East slechts 3 runs. Meer dan genoeg voor de overwinning, want de Rockies kwamen niet verder dan 1 run.

Ozzie Albies liet zijn 2-for-5 op dinsdag volgen door een 3-for-5 op woensdag. De Braves braken in Colorado het franchiserecord wat homeruns betreft, maar de hits van Albies leverden niets op. Het deerde Atlanta niet, want opnieuw werden de Rockies verslagen. Met een 7-3 overwinning en een sweep trokken de Braves naar LA voor de belangrijke serie tegen de Dodgers dit weekend. Met 5-for-16 kon Albies gematigd tevreden zijn over zijn rentree. Hij tilde zijn slaggemiddelde naar .268 maar bleef wel steken op 90 RBIs.

XANDER BOGAERTS (SS, San Diego Padres)

490 AB, 127 H, 58 R, 15 HR, 45 RBI, .259 BA, .330 OBP, .394 SLG, .724 OPS

Als je kijkt naar de namen op het roster van de San Diego Padres is het nauwelijks voor te stellen dat dit team nu al vrijwel kansloos voor de play-offs is. In het zuiden van Californië maken ze echter pijnlijk duidelijk dat een groep grote spelers niet per definitie ook een goed team vormen. Xander Bogaerts is één van die spelers en van hem werd waarschijnlijk meer verwacht. Nu de laatste maand van het reguliere seizoen aanstaande is, begint de kortestop echter wat op gang te komen. Helaas voor Bogaerts en de Friars lijkt dit een kwestie van too little, too late.

De Padres troffen vorig weekend een tegenstander die de wind aardig in de zeilen heeft. In de NL Central was het lang spannend wie er met de titel vandoor gaat, maar in de huidige vorm nemen de Milwaukee Brewers die spanning en twijfels razendsnel weg. De Padres hadden een lange homestand achter de rug en moesten vrijdag 25 augustus weer even wennen aan vijandelijk terrein. San Diego ging met 3-7 onderuit en voor Bogaerts was het een avond om snel te vergeten. De kortestop was 0-for-4 met 3 K’s.

Een dag later verging het onze landgenoot stukken beter. Al in de tweede inning rolde Bogaerts (1-for-4) met zijn spierballen voor zijn vijftiende homerun van dit seizoen. Helaas voor hem en de Padres sloegen de gastheren in de vijfde inning 5 runs over de thuisplaat. San Diego maakte het nog wel spannend, maar moest uiteindelijk toch met 4-5 buigen. In de laatste wedstrijd van de drie deed Bogaerts dienst als aangewezen slagman. Echter kon hij met 1 hit in 5 AB’s niet imponeren. Zijn teamgenoten wisten 6 runs te produceren, maar alleen al in de zesde inning zette Milwaukee er 7 tegenover. Daar legden de Brewers de basis voor een 10-6 zege.

TELEURSTELLEND

De Padres bleven daarna in de NL Central, maar gingen van een topteam naar een tobbend team. St. Louis had vooraf waarschijnlijk niet verwacht dat ze eind augustus onderaan de divisie zouden bungelen. Dat San Diego afgelopen maandag de eerste wedstrijd in dit drieluik met 4-1 naar zich toetrok, was dan ook geen verrassing. Bogaerts was in dat duel 1-for-4 met een single en een HBP. De Cardinals beten dinsdag beter van zich af en deden de Friars pijn in de late en extra innings. Xander Bogaerts was 0-for-5 in een wedstrijd die na een walk-off single in de tiende inning met 6-5 naar St. Louis ging.

Bogaerts herstelde zich woensdag met een double en 2 hits in 4 AB’s. De afloop werd voor hem en zijn teamgenoten echter nog pijnlijker dan in de tweede wedstrijd. San Diego begon met een 4-3 voorsprong aan de negende inning, maar een 2-run homerun van Tommy Edman zette alles op z’n kop. De kansen op ’t postseason waren al gering voor de Padres, maar na deze 4-5 nederlaag lijkt alle hoop definitief vervlogen. Met series tegen de Giants, Phillies, Astros en Dodgers in het vooruitzicht wordt ’t er allemaal niet beter op voor Bogaerts en consorten.

KENLEY JANSEN (RHP, Boston Red Sox)

42.2 IP, 29 SV, 2.74 ERA, 35 H, 15 BB, 51 K, 14 R, 13 ER, 1.172 WHIP

Met zes overwinningen in tien wedstrijden konden de Boston Red Sox tevreden zijn over hun road trip. Eenmaal terug op Fenway Park wachtte hen echter een krachtproef van jewelste. De LA Dodgers kwamen op bezoek voor een serie van drie wedstrijden en die Dodgers kun je momenteel maar beter even niet treffen. De ontketende Dodgers stonden al op 19 wins op het moment dat ze Fenway Park bereikten en de NL West hadden ze alweer in de vertrouwde houdgreep. Voor veel spelers, onder wie Kenley Jansen, een pikante serie. Er lopen namelijk nogal wat dwarsverbanden van spelers die voor beide franchises zijn uitgekomen.

Een weerzien met zijn oude liefde zat er voor Jansen echter niet in. Op 23 augustus moest de closer al na een paar pitches de wedstrijd tegen de Astros staken vanwege hamstringklachten. Jansen belandde niet op de IL, maar tegen de Dodgers was het John Schreiber die zijn opwachting maakte voor een save. Die mogelijkheid was er alleen in de tweede wedstrijd, want de eerste en derde gingen elk met 7-4 naar LA. Boston won alleen het middelste duel en deed dat met 8-5.

RITME

Boston zette de loodzware homestand voort tegen de Houston Astros. Een team dat zich ongetwijfeld wilde revancheren voor de smadelijke 17-1 nederlaag tegen de Red Sox een week eerder. Die revanche kwam er ook zeker voor Houston, want voor het eerst in de geschiedenis wisten ze op Fenway Park de Red Sox op een sweep te trakteren. Kenley Jansen maakte woensdag zijn rentree in de derde wedstrijd.

Bij een 4-7 achterstand was het vooral zaak om wat ritme op te doen. Jansen liet zien dat ’t wel goed zat, want na 9 pitches had hij zijn werk gedaan. Hij had 6 pitches nodig om Jeremy Pena met een strikeout weg te zetten. Voor Martin Maldonado en Jose Altuve had hij respectievelijk 1 en 2 pitches nodig. Houston won voor de vijfde keer op rij, terwijl de Red Sox hun vierde nederlaag op rij leden. De kans dat zij de play-offs nog bereiken, wordt nu geschat op minder dan 5%.

CARTER KIEBOOM (3B, Washington Nationals)

26 AB, 7 H, 4 R, 3 HR, 5 RBI, .269 BA, .296 OBP, .654 SLG, .950 OPS

Het is voor de Washington Nationals een verloren seizoen, maar dat wil niet zeggen dat de kampioen van 2019 zich elke wedstrijd bij voorbaat overgeeft. In augustus is Washington een vervelende sta-in-de-weg voor veel teams. Wat dan weer resulteerde in een prima record. Het was ook in die maand dat Carter Kieboom zijn rentree maakte na veel blessureleed. De voormalig first-rounder begon sterk en hoopte die lijn deze week door te trekken tegen de Marlins en Blue Jays.

Waar de Nats niets meer te winnen hebben dit seizoen, daar mikken ze in Miami nog altijd op het postseason. De homerun van Kieboom in de zesde inning kwam de Marlins dan ook erg slecht uit. Met Keibert Ruiz aan boord sloeg de derdehonkman zijn tweede homerun in zijn nog prille seizoen. Hij had na dit duel 4 hits in 10 AB’s en 2 van die hits sloeg hij ’t stadion uit. Het was tevens de derde wedstrijd op rij waarin Carter Kieboom minimaal één hit noteerde. Een streak die niet lang stand hield, want in de twee volgende wedstrijden bleef hij steken op nul. Dit weerhield de Nationals er niet van om de Marlins dwars te zitten. Twee van de drie duels gingen namelijk naar Washington.

De laatste wedstrijd in Miami ging verloren, maar ook het eerste duel in Toronto werd door Washington niet in winst omgezet. Kieboom bleef aan de kant, maar maakte afgelopen dinsdag in de tweede wedstrijd duidelijk dat hij in de starting line-up hoort. Bij een 0-0 stand in de tweede inning en Dominic Smith op het eerste honk bracht hij de Nationals met één klap op een 2-0 voorsprong. Zijn derde homerun legde de basis voor een 5-4 overwinning.

Kieboom had zijn plek in de starting line-up veroverd, want woensdag mocht hij ook in de series finale tegen de Blue Jays starten op het derde honk. In de vierde inning kwam Kieboom door met een single, maar tot resultaat leidde het niet. Met het oog op de wildcards staat de druk er bij de Blue Jays vol op en de 7-0 zege op de Nationals kwam voor hen dan ook als geroepen.

JOSH PALACIOS (OF, Pittsburgh Pirates)

181 AB, 38 H, 18 R, 6 HR, 27 RBI, .210 BA, .258 OBP, .370 SLG, .628 OPS

Met zijn 5 RBIs tegen de Cardinals lijkt Josh Palacios zijn plekje veroverd te hebben bij de Pirates. Na die career night op 21 augustus kon hij telkens rekenen op een plaats in de starting line-up en mocht Palacios ook altijd blijven staan. Deze week ging hij met de Bucs op bezoek bij de Royals, een team dat nog slechter draait dan de Pirates. Voor ze aan die serie konden beginnen, brachten eerst de Chicago Cubs een bezoek aan PNC Park. Met name voor de bezoekers vier belangrijke wedstrijden, want tegen alle verwachtingen in zijn de Cubs volop in de race voor de play-offs.

De Cubs kregen het niet cadeau in Steel City en daar was Palacios mede debet aan op 24 augustus. De international was 1-for-5 aan slag, maar met zijn 2-run homerun in de derde inning bracht Palacios het evenwicht terug in dit duel. Voor de outfielder was ’t zijn zesde long ball van dit seizoen en zijn vierde deze maand. Na tien innings ging de winst echter naar de Cubs: 5-4.

Pittsburgh revancheerde zich in de tweede ontmoeting voor die nederlaag en weer speelde Palacios een belangrijke rol. De Bucs hadden al een 1-0 voorsprong in de eerste inning toen hij na een fielder’s choice Bryan Reynolds over de thuisplaat bracht. Het was de laatste run die de Pirates zouden scoren, maar het was wel genoeg voor een 2-1 overwinning. Hoewel Palacios nog 3 hits verzamelde in de twee laatste wedstrijden bleef Pittsburgh steken op die ene overwinning. Twee keer behaalde Chicago de dubbele cijfers

WINNEN NIET VERLEERD

Dat de ene serie de andere niet is, bewezen de Pirates deze week in Kansas City. Waar de Cubs een paar dagen eerder nog in polonaise over de thuisplaat gingen, daar hielden de Bucs de Royals maandag van scoren. Dit ging de bezoekers veel beter af, want mede dankzij een RBI-single van Palacios won Pittsburgh met 5-0. Voor de outfielder was ’t zijn 27e RBI van dit seizoen, maar helaas kreeg dit geen vervolg in de tweede wedstrijd. Dinsdag was Palacios 0-for-3 aan slag met drie strikeouts. In de negende inning dwong hij nog wel vier wijd af wat uiteindelijk leidde tot een run.

Pittsburgh won ook die wedstrijd met 6-3 en haalde woensdag de bezem uit de kast voor een sweep. De Pirates versloegen de laagvlieger met 4-1, maar Josh Palacios bleef dit keer aan de kant. Na drie beroerde maanden herpakten zijn Pirates zich enigszins in augustus, maar die opleving komt veel te laat om nog een rol van betekenis te spelen.

RICHIE PALACIOS (OF, St. Louis Cardinals)

30 AB, 9 H, 1 R, 1 HR, 6 RBI, .300 BA, .323 OBP, .467 SLG, .789 OPS

Net als zijn oudere broer Josh is Richie Palacios geboren in Brooklyn, maar aangezien hun moeder van Curacao komt, mogen de broers spelen voor Team Kingdom of the Netherlands. Eerder dit jaar kwam hun gezamenlijke droom uit toen ze mochten uitkomen op de World Baseball Classic. Een paar maanden na dat toernooi maakte Josh zijn opwachting in de majors voor de Pirates. In augustus was ’t ook de beurt aan Richie. Ten tijde van de WBC stond hij nog in Cleveland op de loonlijst, maar in juni vertrok de outfielder naar St. Louis. Daar dwong hij in de minors een plekje af in de hoofdmacht van de geplaagde Cardinals.

De jongste Palacios (26) moest het aanvankelijk doen met een rol als pinch hitter in de late innings. Zijn eerste hit had hij echter al rap te pakken. Tegen de Mets was Richie Palacios goed voor een double in zijn eerste en enige AB. Die tweehonkslag bracht daarnaast ook nog de eerste en enige run namens de Cardinals over de thuisplaat. In diezelfde serie tegen de Mets kwam nog eens door met een hit, die dit keer zelfs 2 runs opleverde. Dit was in de vierde en laatste wedstrijd en hielp St. Louis aan de enige overwinning (7-3).

In de volgende serie, die tussen 21 augustus en 23 augustus werd afgewerkt, stuitte Richie op broerlief Josh. Het was die serie waarin Josh zijn avond met 5 RBIs noteerde, maar Richie deed nauwelijks voor hem onder. Met onder meer zijn eerste homerun in de majors en een totaal van RBIs liet Richie zien dat hij niet voor niets werd opgeroepen. Palacios timmerde een aardige 4-game hitting streak bij elkaar en begon op 26 augustus met een meer dan prima .389 slaggemiddelde aan de serie tegen de Phillies.

TERUG OP AARDE

Het was bijna onvermijdelijk dat dit gemiddelde ging dalen. Twee keer kon Richie Palacios rekenen op een plek in de starting line-up, maar in 5 AB’s wist hij geen hit te scoren. Hij was bepaald geen uitzondering, want in de gehele serie van drie wedstrijden scoorden de Cardinals slechts 3 runs. De Phillies beloonden hun fans met maar liefst 22 runs en veegden St. Louis op deze manier de stad uit.

Thuis tegen de Padres ging het stukken beter met de Cardinals. Zonder Richie Palacios werd de eerste wedstrijd weliswaar met 1-4 verloren, maar daarna toonden ze veerkracht. St. Louis had tien innings nodig om de tweede wedstrijd met 6-5 te winnen. Palacios was daarin 0-for-4. Hij had nu drie wedstrijden op rij geen hit, maar daar bracht de outfielder woensdag verandering in. Singles in de derde en zevende inning hielpen zijn slaggemiddelde terug naar .300. Ook in die wedstrijd sloegen de Cardinals overigens op het laatste moment toe: 5-4.

JURICKSON PROFAR (OF, Colorado Rockies)

415 AB, 98 H, 51 R, 8 HR, 39 RBI, .236 BA, .316 OBP, .364 SLG, .680 OPS

Vorig jaar had Jurickson Profar de kans om bij te tekenen in San Diego. Met al die grote namen op ’t roster wist hij dat een garantie op speeltijd ver weg was, dus trok de veelzijdige outfielder naar Colorado. In het uniform van de Rockies hoopte hij zich in de kijker te spelen om zo een mooi contract voor 2024 af te dwingen. Helaas lukte het Profar niet zich te onderscheiden, waardoor afgelopen zondag een bijzonder vervelende mededeling volgde. De Colorado Rockies haalden Profar van ’t roster en riepen de 23-jarige Hunter Goodman op van Triple-A.

Vorig weekend voelde Profar de bui mogelijk al hangen. In het drieluik tegen de Baltimore Orioles kreeg de international welgeteld één at-bat. In de negende inning verving hij als pinch hitter Elehuris Montero, maar de strikeout die volgde was tekenend voor zijn slagbeurten de laatste tijd. Waar hij in juni en juli nog respectievelijk .237 en .236 aan slag was, daar kwam hij in augustus niet verder dan .211. Productief was hij evenmin, want er stonden in die maand slechts 3 RBIs achter zijn naam.

Met 15 homeruns, 58 RBIs, 36 doubles en een acceptabel .243 slaggemiddelde sloot Profar het vorige seizoen af. Met thuiswedstrijden op Coors Field was er alle gelegenheid om die cijfers aan slag eens flink op te krikken, maar in het hitter friendly park kwam hij tot slechts 3 van zijn in totaal 8 homeruns. Zijn .236 slaggemiddelde ligt onder ’t gemiddelde in de majors (.249). Helaas zijn ook de overige statistieken niet om over naar huis te schrijven. Zo stond zijn WAR (Wins Above Replacement) bijvoorbeeld op -1.6 waar dit vorig seizoen in San Diego nog op 3.1 stond. Heel kort door de bocht kun je zeggen dat de Rockies beter af zijn zonder onze landgenoot.

HOE NU VERDER?

Dit alles maakt het er voor Profar niet eenvoudiger op om een nieuwe club in de MLB te vinden. Dit seizoen tekende hij relatief laat zijn contract bij de Rockies en bij een matig team wist hij zich niet te onderscheiden. De nu 30-jarige Jurickson Profar gold tien jaar geleden als top prospect binnen de organisatie van de Texas Rangers, maar mede door blessureleed heeft hij die status nooit waar kunnen maken. In 2018 kwam hij in Texas tot 77 RBIs, 20 homeruns en een .254 slaggemiddelde maar vooral zijn defensieve veelzijdigheid sprak de Athletics aan.

In Oakland noteerde hij soortgelijke statistieken, wat hem een contract in San Diego opleverde. Zijn veelzijdigheid was jarenlang zijn kracht, want je kon Profar op vrijwel elke positie in het veld gebruiken. De laatste jaren fungeerde hij voornamelijk als linksvelder, maar in combinatie met zijn tegenvallende prestaties aan slag was dit niet goed genoeg om bij de Rockies te kunnen blijven.

CEDDANNE RAFAELA (UT, Boston Red Sox)

403 AB, 97 H, 50 R, 8 HR, 39 RBI, .241 BA, .320 OBP, .370 SLG, .690 OPS

Waar Jurickson Profar deze week slecht nieuws kreeg, daar was er juist goed nieuws voor een andere potentiële Oranje-international. Ceddanne Rafaela moet nog 23 worden, maar maakt al sinds 2017 deel uit van de organisatie van de Boston Red Sox. Vorig jaar drukte de outfielder, die ook in het infield uit de voeten kan, zijn neus al aan het venster in de minors. Met een .299 batting average, 86 RBIs en 21 homeruns in 116 wedstrijden liet hij zich al zien met de knuppel. Tel daar ook nog 28 gestolen honken bij en je hebt een levensgevaarlijke speler.

Rafaela zat bij de voorselectie van het Koninkrijksteam voor de World Baseball Classic, maar voelde aan dat zijn kans in de majors naderde. Deze week kreeg het talent uit Willemstad inderdaad gelijk. Met 20 homeruns, 79 RBIs, 36 stolen bases en een .302 slaggemiddelde is hij een ware plaag voor de werpers in de minor league. De hoofdmacht was overtuigd en liet Rafaela afgelopen maandag debuteren in de starting line-up.

EERSTE RBI

Het podium was schitterend voor de jongeman uit Willemstad. Op ’t eigen Fenway Park. Tegen de wereldkampioen uit Houston en Rafael Devers vervangen in de achtste inning. Alleen de stand (4-11) zat tegen, maar dat deerde Rafaela niet. De eerste pitch die hij in de majors zag, ging richting het rechtsveld voor een single. De duidelijke 5-13 nederlaag was het enige smetje op een verder prima avond.

Twee dagen na zijn debuut mocht Rafaela voor het eerst starten. Als kortestop zag hij de Red Sox met 4-7 verliezen, maar aan slag stond hij opnieuw zijn mannetje. Slagbeurten in de eerste en vierde inning leverden hem niets op, maar in de zesde inning mocht hij zijn eerste RBI-double afvinken. Triston Casas kon scoren op de klap naar het linksveld. Rafael Devers zorgde er even later voor dat Rafaela ook zijn eerste run in de majors kon scoren. Helaas wacht de international in spe nog op zijn eerste overwinning, maar dit debuut smaakt vast naar meer!

Cover photo: Kelly O’Connor

NFL 32-in-32 | Cincinnati Bengals: Op jacht naar Super Bowl

Marc Dorenbos
-
0
NFL 32-in-32 | Cincinnati Bengals: Op jacht naar Super Bowl

Het NFL-seizoen komt er langzaam aan en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge draftees en de nieuwe stand van zaken op de depth chart: alles komt aan bod. In deel 28 het team dat terug wil naar de Super Bowl: de Cincinnati Bengals.

De AFC Championship Game van afgelopen seizoen tussen de Chiefs en de Bengals was weer een nagelbijter, zoals alle potjes in de afgelopen seizoenen tussen deze twee ploegen dat zijn. Dit keer trokken de Chiefs aan het langste eind, waar de Bengals het seizoen daarvoor de Super Bowl haalden. De Chiefs wonnen de Super Bowl, maar Cincy hoeft niet voor ze onder te doen. Dit jaar willen de Bengals terug naar de Super Bowl en willen ze hem deze keer ook winnen. Dat moet gebeuren met een uitgeklede secondary.

FREE AGENCY

Het was een druk offseason voor de Bengals. In de secondary vertrokken twee defensieve sterkhouders in safeties Jessie Bates en Vonn Bell. Met name Bates is een aderlating, maar het was geen verrassing dat hij vertrok. Bates wilde een goedbetaald contract, en de Bengals wilden dat niet geven. Hij vertrok naar de Falcons. Vonn Bell vertrok naar de Carolina Panthers. Ook cornerback Eli Apple, die in afwezigheid van Chidobe Awuzie veel speelde, vertrok. Hij ging naar de Miami Dolphins. Hayden Hurst, de zeer nuttige tight end, ging in navolging van Vonn Bell ook naar Carolina.

Cincinnati zat zelf ook niet stil. Left tackle Orlando Brown jr. kwam de offensive line versterken. Hij tekende een vierjarig contract ter waarde van 64 miljoen dollar. Hurst’s vervanger is Irv Smith, die overkwam van de Vikings. De secondary kreeg wat broodnodige ervaring in de vorm van voormalig Rams safety Nick Scott. Een belangrijke deal die de Bengals verder sloten, was het verlengen van linebacker Logan Wilson. Hij tekende een verlenging van vier jaar ter waarde van 36 miljoen. Running back Joe Mixon kreeg een geherstructureerd contract, waardoor hij minder druk zet op de cap space van Cincinnati. Ster edge rusher Trey Hendrickson verlengde zijn contract met een jaar.

NFL DRAFT

In de eerste ronde van de draft kozen de Bengals defensive end Myles Murphy. Murphy is getalenteerd en zal achter Trey Hendrickson en Sam Hubbard genoeg snaps gaan spelen. Met hun volgende twee picks versterkte Cincinnati de secondary met DJ Turner (Michigan) en Jordan Battle (Alabama). De drie daaropvolgende picks werden besteed aan twee wide receivers in Charlie Jones (Purdue) en Andrei Iosivas (Princeton) en een running back in Chase Brown (Illinois). In de zesde ronde werd punter Brad Robbins (Michigan) gekozen, hij is de opvolger van Kevin Huber, die na een jarenlang dienstverband met pensioen ging. Met hun laatste pick kozen de Bengals voor Florida cornerback DJ Ivery.

NFL 32-In-32 Cincinnati Bengals
Bo Schalbroeck/BoGraphix

OFFENSE

Met Joe Burrow als quarterback kunnen de Bengals elke wedstrijd winnen. Burrow werd afgelopen jaar 4e in de MVP-voting en dat was met reden. Hij leidde de Bengals naar een 12-4 record (de wedstrijd met de Bills kwam te vervallen door de hartstilstand van Damar Hamlin) met 4475 passing yards en 35 touchdowns. Burrow moet nog een nieuw contract tekenen, maar dat dit bij de Bengals gaat zijn, lijkt een zekerheid. Gezien de contracten die bijvoorbeeld Justin Herbert tekenden, is het aannemelijk dat de Bengals Burrow de bestbetaalde quarterback in de NFL gaan maken.

De wapens van Burrow liegen er niet om. Met Ja’Marr Chase, Tee Higgins en Tyler Boyd heeft Cincinnati misschien wel de beste wide receiver room in de NFL. Dit is zeer waarschijnlijk wel het laatste jaar dat de fans kunnen genieten van deze drie receivers samen. Boyd zit in zijn laatste contractjaar en de Bengals gaan hem wellicht geen contract (kunnen) geven dat bij zijn kwaliteiten past. Met Chase, Higgins en Boyd is de deep threat altijd aanwezig. Tight end Smith kan nuttig zijn. Hij is talentvol, maar dat kwam er te weinig uit toen hij nog bij de Vikings speelde. Dat Mixon bij de Bengals blijft, is goed nieuws. Hij was afgelopen jaar goed voor 9 total touchdowns.

Met het toevoegen van Orlando Brown heeft de offensive line van Cincinnati een kwaliteitsinjectie gekregen. Twee jaar geleden was de OL een gatenkaas, en afgelopen jaar was dat door blessures bij vlagen weer het geval. Het is de vraag wat Cincy met La’el Collins gaat doen. De tackle is nog herstellende van een zware knieblessure. Voorlopig staat hij op de Physically Unable to Perform (PUP) list.

DEFENSE

Met het vertrek van Bates en Bell heeft de secondary stevig aan kwaliteit ingeboet. Goed nieuws is dat Awuzie zeer waarschijnlijk terug is voor de seizoensopener. Awuzie moet een leidersrol gaan vertolken. Met het vertrek van Bates en Bell krijgt Dax Hill een grotere rol in de secondary. Hill werd vorig jaar in de eerste ronde gedraft in anticipatie van het vertrek van Bates, en hij mag het nu gaan laten zien. Ook Cam Taylor-Britt krijgt een grotere rol. De tweedejaars cornerback liet vorig jaar al zien mee te kunnen op het niveau.

In de defensive line beschikken de Bengals met DJ Reader en BJ Hill over twee uitstekende runstoppers. Met name Reader is een van de betere spelers op zijn positie. Op de edges is er met Hendrickson en Hubbard genoeg talent. Het sacks-aantal zal dit jaar omhoog moeten. Vorig jaar kwamen de Bengals maar tot 30 sacks in totaal, wat een van de slechtste totalen in de NFL was. Rookie Murphy moet daarbij gaan helpen.

De linebackers zijn Wilson en Germaine Pratt. De twee zijn leiders in de defensie en uitstekend op hun positie. De defensive coordinator die de defensie van de Bengals laat lopen, is opnieuw Lou Anarumo. Anarumo is de architect van de Bengals defense die zich goed kan aanpassen aan tegenstanders. De Arizona Cardinals interviewde Anarumo afgelopen jaar voor de head coach-positie, maar in Cincinnati is men blij dat Anarumo terugkeert als DC.

CONCLUSIE

De Bengals zullen met minder dan de AFC Championship Game geen genoegen nemen. Toch zal het winnen van de AFC North ook een behoorlijke opgave worden, met concurrentie van de Ravens, Browns en Steelers. Over de aanval van de Bengals hoeft niemand zich zorgen te maken. Het grootste vraagteken is de uitgeklede secondary. In Cincinnati is er in ieder geval genoeg zelfvertrouwen, daar richt men haar ogen op de Super Bowl.

Voorspelling: 13-4

Lees hier alle artikelen in de NFL 32-in-32 reeks voor het aankomende seizoen!

Coverfoto: Rob Carr/Getty Images

MLB Out Of The Park: Strasburg stopt, J-Rod blijft verbazen en meer

Mick van der Nat
-
0
MLB Out Of The Park: Strasburg stopt, J-Rod blijft verbazen en meer

Terwijl Julio Rodriguez iedereen blijft verbazen en de Seattle Mariners zelfs de leidende positie hebben overgenomen in de American League West gebeurde er nog meer in Major League Baseball. World Series MVP Stephen Strasburg hing zijn handschoen aan de wilgen en Mookie Betts keerde voor het eerst terug bij de Boston Red Sox. Dat en veel meer in deze editie van MLB Out Of The Park.

AMERICAN LEAGUE

J-ROD RIJGT RECORDS AANEEN

Julio Rodriguez is de laatste tijd een human highlight reel. En onderweg breekt hij ook nog het ene record na het andere. Afgelopen zaterdag sloeg de sensationele outfielder zijn vijftigste homerun in zijn nog prille MLB-loopbaan. Hij deed dat in z’n 256e wedstrijd op het hoogste niveau. Niet eerder had een speler van deze franchise zo weinig wedstrijden nodig voor dit aantal homeruns. Het oude franchiserecord stond op naam van niemand anders dan Alex Rodriguez. De voormalig superster had 13 wedstrijden meer nodig om de 50 homeruns aan te tikken.

Daar blijft het niet bij voor Rodriguez, want hij is naast Ronald Acuna Jr. de enige speler die in z’n eerste twee seizoenen minimaal 50 homeruns koppelt aan minstens 50 gestolen honken. Afgelopen zaterdag was zijn long ball nauwelijks uniek te noemen. De Mariners sloegen er maar liefst zeven tegen de hulpeloze Royals op weg naar een hele duidelijke 15-2 zege. Het was de eerste keer in T-Mobile Park dat de Mariners-fans zoveel homeruns zagen. In de Kingdome, het oude stadion van de club, gebeurde dit ook al drie keer.

Rodriguez sloeg zichzelf twee dagen later bijna opnieuw de boeken in. Tegen de Oakland A’s kwam hij een driehonkslag tekort voor zijn eerste cycle. Hoe bijzonder dat zou zijn, blijkt wel uit het feit dat Adrian Beltre in 2008 de laatste was die dit namens de M’s voor elkaar kreeg. Mede dankzij een homerun van Julio Rodriguez won Seattle die avond met 7-0. Het was de derde wedstrijd op rij waarin hij een homer sloeg en dat was hem nog niet eerder gelukt.

TOO CLOSE TO CALL

Veel belangrijker dan deze records en milestones was echter de overwinning. De club is onwaarschijnlijk hot in augustus en legt Texas en Houston het vuur aan de schenen wat betreft de divisietitel. Woensdag versloegen ze Oakland met veel pijn en moeite, maar de 5-4 betekende de 21e overwinning van deze maand. Niet eerder in de historie van de franchise wonnen de Mariners zoveel wedstrijden in één maand.

Door die opmars van de Mariners, de lichte terugval van de Texas Rangers en de geweldige vorm waarin ook de Astros verkeren, is de AL West ongelooflijk spannend. Houston is bezig aan een 5-game winning streak en gaat samen met Seattle aan de leiding in de divisie. Texas volgt op de voet. Wat ’t postseason betreft, zitten de drie rivalen voorlopig gebakken. Toronto is het eerste team in de AL dat buiten de boot valt en heeft een achterstand van 2.5 gewonnen wedstrijden.

BALTIMORE BAALT OM BAUTISTA

De Baltimore Orioles staan op ’t punt zich voor het eerst sinds 2016 te melden in het postseason, maar deze week kregen ze wel een flinke domper te verwerken. Afgelopen vrijdag moest Felix Bautista tegen de Colorado Rockies (5-4 winst Baltimore) de strijd staken vanwege een blessure aan zijn elleboog. De club plaatste de 28-jarige closer afgelopen zaterdag op de 15-day IL, maar gevreesd wordt dat de Orioles de man met 33 saves veel langer moeten missen.

De closer uit de Dominicaanse Republiek is bezig aan zijn tweede jaar in de majors en laat een geweldige indruk achter. Op dit moment zijn er maar drie closers met meer saves dan de 33 die Bautista heeft verzameld. Daarnaast is zijn 1.48 ERA van grote klasse en z’n 3.1 Wins Above Replacement geeft wel aan hoe belangrijk hij voor deze Orioles is. Vreemd is het dan ook niet dat Bautista een uitnodiging kreeg voor de All-Star Game in Seattle.

De eerste wedstrijden zonder hun belangrijkste reliever zijn de Orioles goed doorgekomen. Danny Coulombe en Yennier Cano namen de honneurs goed waar. Geen van hen had echter een save achter de naam voor ze dit seizoen in Baltimore belandden. Cano lijkt echter de belangrijkste kandidaat om op de langere termijn voor de saves te zorgen. De Cubaan beschikt over een uitmuntende sinker en zal daarmee menig slagman hoofdbrekens bezorgen.

ATHLETICS ALS EERSTE UITGESCHAKELD VOOR PLAYOFFS

Het was niet de vraag of, maar wanneer de Oakland Athletics uitgeschakeld zouden worden voor de playoffs van dit seizoen. De dag des oordeels kwam op 23 augustus. In het eigen Oakland Coliseum werd verloren van mede laagvlieger de Kansas City Royals. Daarmee was het echt over en uit voor de A’s. Zij werden het eerste team wat niet meer kan deelnemen aan de playoffs dit seizoen. Al eerder, namelijk op 20 augustus, waren de Athletics al uitgeschakeld in de American League West. Daarmee verbraken zij een record, want nog nooit in de geschiedenis van de franchise was het team zo vroeg uitgeschakeld in de race voor de divisie. Vorig seizoen hielden zij het iets langer vol, toen eindigde de race voor de divisie op 28 augustus.

Rondom de Oakland Athletics hangt nog altijd het gerucht dat zij zullen vertrekken uit Oakland en zullen verhuizen richting Las Vegas. De organisatie heeft nu een aannemer in dienst genomen om te kijken naar de mogelijkheid voor hun gepresenteerde stadion in ‘Sin City’. Mocht de franchise verhuizen is het de vraag of supporters wel zitten te wachten op de komst van het team. Op dit moment liggen de A’s nog altijd op schema om dit seizoen 115 wedstrijden te verliezen. Daarmee zouden zij als nummer vier binnen komen op de lijst van verloren wedstrijden in één seizoen en het hoogste aantal sinds de Detroit Tigers in 2003. Zij verloren in dat jaar 119 wedstrijden.

YANKEES RUIMEN OP, OOK SYNDERGAARD OP STRAAT

In The Bronx zijn ze ook tot de pijnlijke conclusie gekomen dat het postseason dit seizoen een brug te ver wordt. Hoogste tijd om opruiming te houden en dus kregen Harrison Bader en Josh Donaldson te horen dat er voor hen geen plek meer is in Yankee Stadium. De 37-jarige Donaldson was bezig aan zijn tweede jaar in de pin-stripes, maar zijn .142 slaggemiddelde geeft al aan dat ’t niet veel soeps was. Twee jaar geleden sloeg hij nog 26 homeruns voor de Twins, maar de infielder kreeg de laatste tijd steeds vaker te maken met fysiek ongemak.

Bader werd dinsdag op waivers gezet. Clubs die de outfielder willen gebruiken in het postseason hebben nog tot donderdag middernacht de kans hem op te pikken. Defensief zit het wel snor bij Bader, maar aanvallend voegt hij simpelweg te weinig toe. Door nu afscheid van hem te nemen, kunnen de Yankees aanstormende talenten als Jasson Dominguez en Austin Wells de kans geven aan de majors te ruiken.

In Cleveland hadden ze al snel genoeg gezien van Noah Syndergaard. De nu 31-jarige Thor maakte tussen 2015 en 2021 furore bij de New York Mets, maar is na zijn Tommy John-operatie in 2020 niet meer zichzelf. Vorig jaar, toen hij speelde voor Philaldelphia en de LA Angels, viel het met een 3.94 ERA nog alleszins mee, maar in 2023 lijkt niets te lukken.

In 12 starts voor de Dodgers noteerde Syndergaard een 7.16 ERA en in Cleveland stond het na 5 starts op 5.40. In die vijf wedstrijden gaf hij bijvoorbeeld 10 homeruns op waarvan 3 in ’t duel van afgelopen zondag tegen de Blue Jays. Dat bleek achteraf zijn laatste voor de Guardians. Ook in LA ging de bezem door het roster. Zo namen de Angels afscheid van onder meer de pas aangetrokken Lucas Giolito en Randal Grichuk.

NATIONAL LEAGUE

EINDE VERHAAL VOOR STRASBURG

Sinds 9 juni 2022 was Stephen Strasburg al niet meer in actie gekomen in de majors, maar nu zwaait hij dan echt af. Veel blessures kenmerkten de pitcher sinds de World Series overwinning van de Washington Nationals in 2019. Toen won hij in de Fall Classic uiteindelijk de MVP, maar daarna begon de ellende. Gedurende zijn gehele carrière had hij last van verschillende arm blessures, maar in 2020 gooide hij slechts twee starts. In 2021 verhoogde hij dat naar vijf.

De verschillende blessures die hij had gingen van carpaletunnelsyndroom in zijn gooi hand tot een overstrekte nek. Het zou uiteindelijk een hele waslijst worden. In zijn carrière werd hij tot drie All-Star wedstrijden verkozen en won hij in 2012 een Silver Slugger award. Ook werd hij derde, negende en vijfde in de Cy Young verkiezing. Hij ontving in 2019 zelfs MVP stemmen en eindigde op de vijftiende plaats.

GROOTS DEBUUUT

Een van de meest speciale wedstrijden in de carrière van Strasbourg was zijn debuut. Op 8 juni 2010, een donderdag, maakte hij zijn debuut voor de Washington Nationals. Het is nog altijd een van de meest geanticipeerde debuut wedstrijden in de geschiedenis van de sport en dat zal het ook voor lange tijd blijven. In de MLB Draft van 2009 selecteerden de Nationals Strasburg als eerste en binnen één jaar stond hij op het hoogste honkbal niveau.

Gedurende 2010 kwamen er gemiddeld 22.435 toeschouwers naar Nationals Park, maar tijdens die speciale 8 juni zaten er 40.315 mensen in het stadion. Uiteindelijk gooide Strasbourg 7.0 innings en deelde hij veertien strikeouts uit. Dat alles deed hij terwijl hij slechts twee earned runs en geen enkele vrije loop opgaf. De desbetreffende dag zal nog lang blijven plakken bij de mensen die er bij waren, maar zelf zal Strasbourg nooit meer op de heuvel staan.

STAND VAN ZAKEN IN DE WILDCARD-RACE

Met nog een maand te gaan in het reguliere seizoen zijn ook in de National League de kaarten nog niet geschud. Het moet wel heel raar lopen als de Braves en Dodgers niet als de twee best geplaatste teams aan het postseason beginnen, maar achter deze powerhouses kan het nog alle kanten op. Met 8 overwinningen in de laatste 10 wedstrijden hebben de Brewers het momenteel aardig op de heupen. Ze hebben in de NL Central een gaatje van 3 gewonnen wedstrijden naar de Cubs, die 7 van de laatste 10 wonnen.

De regerend kampioen in de NL, de Phillies, zijn ook geweldig bezig de laatste tijd. Zij leggen op dit moment beslag op de eerste wildcard. Ook voor Chicago ziet het er goed uit, maar achter de Cubs wordt het serieus bibberen. Ondanks een wat mindere periode zitten de Giants nog aan de goede kant van de score, maar hun voorsprong op de Diamondbacks is te verwaarlozen. Ook de Reds (1.0 gewonnen wedstrijd achterstand) en Marlins (3.0 gewonnen wedstrijden) doen nog mee in de National League.

BETTS KEERT OP SPECIALE WIJZE TERUG IN BOSTON

Voor het eerst sinds de Boston Red Sox Mookie Betts wegtraden keerde de verloren zoon terug op Fenway Park. De Los Angeles Dodgers speelden een drie wedstrijd durende series tegen de Red Sox. Twee van die wedstrijden werden gewonnen door de Dodgers, die op die manier in het spoor bleven van de Atlanta Braves voor de eerste plaats in de National League.

Tijdens zijn eerste slagbeurt terug kreeg Betts een staande ovatie. Als speler van de Red Sox won Betts in 2018 de World Series. Daarnaast won hij in dat seizoen ook de MVP, een Gold Glove en een Silver Slugger Award. Verder won hij als lid van de franchise drie andere Gold Gloves, twee Silver Slugger awards en werd hij verkozen tot drie All-Star games. Ook behaalde hij in elk seizoen behalve zijn rookie seizoen in 2014 MVP stemmen.

De ontvangst was groots en mooi, maar uiteindelijk gaat het in sport toch om winnen. De Dodgers deden dat dus in twee wedstrijden en in de laatste wedstrijd liet Betts nog even zijn krachten zien aan de toeschouwers van zijn ouwe club. In de zesde inning met een teamgenoot op de honken mepte hij de bal over het Groene Monster in het linksveld. Daarmee bracht hij de voorsprong naar 4-0 en de Dodgers zouden uiteindelijk met 7-4 winnen.

EN FUEGO

De maand augustus is er voor Mookie Betts sowieso eentje om te onthouden. Hij sloeg een slaggemiddelde van .464, met tien doubles, acht homeruns en hij had 25 RBI. De kans is groot dat Betts er vandoor gaat met de MVP van de maand augustus, maar bij de bookmakers is hij zelfs favoriet om de MVP van de National League te worden. Voor het eerst in het seizoen werd daarmee Ronald Acuña Jr. van de troon gestoten als favoriet. Tot aan het einde van het seizoen gaat het een interessante race worden tussen de twee grootheden in de NL.

BRAVES HEBBEN EERSTE RECORD AL TE PAKKEN

Ze jagen op het record van de Minnesota Twins, maar met nog een maand te gaan in het reguliere seizoen hebben de huidige Atlanta Braves in elk geval al het record van de franchise aangescherpt. Het was Orlando Arcia die woensdag in de zesde inning de 250e homerun van dit seizoen sloeg. Daarmee hebben de Braves er veel meer (40) dan de rest van ’t veld, maar ook voor de eigen franchise is dit onbekend terrein. Nooit eerder kwam een Braves-team tot dit aantal homers.

De Twins zetten het record voor de MLB in 2019 op 307 homeruns. Trekt Atlanta het huidige gemiddelde door, dan komen ze uit op 306. In de met 7-3 gewonnen wedstrijd tegen de Rockies kwamen naast Arcia ook Marcell Ozuna en Kevin Pillar door met een homerun. Voor Ozuna was ’t zijn 31e dit seizoen. Hij is één van de zeven Braves met 20 homeruns of meer. Ook in die statistiek kent Atlanta z’n gelijke niet. Ronald Acuna Jr. staat na de sweep tegen de Rockies nog altijd op 29 homers. Zijn dertigste maakt van hem de eerste speler in de MLB met 30 homeruns en 60 gestolen honken.

Coverfoto: Sam Navarro

NFL 32-in-32 | Dallas Cowboys: is het eindelijk het jaar?

Chris Van Dijk
-
0
NFL 32-in-32 | Dallas Cowboys: is het eindelijk het jaar?

Het NFL-seizoen komt er langzaam aan en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge draftees en de nieuwe stand van zaken op de depth chart: alles komt aan bod. In deel 27 het team waarvan de fans elk jaar een Super Bowl eisen. Tegen beter weten in: de Dallas Cowboys.

Ze wonnen de afgelopen twee seizoenen twaalf wedstrijden en wonnen afgelopen jaar een play-offwedstrijd. Toch is het niet genoeg voor de fans van America’s Team. Bij lange na niet zelfs. Alles minder dan (het spelen van) de Super Bowl is onacceptabel na een droogte van inmiddels al 26 jaar. De druk lijkt er dan ook vol op te staan bij hoofdcoach Mike McCarthy. Hij ontsloeg OC Kellen Moore om zelf de playcalling te gaan doen. En zoals hij vervolgens zelf al zei: “There’s nobody else to blame.”

OFFSEASON

McCarthy liet na het ontslag van Moore al weten dat hij van plan is komend seizoen meer te gaan rennen met de bal. De grote man die dit moet gaan doen is Tony Pollard. Daar waar hij de afgelopen jaren veel snaps moest delen met Ezekiel Elliott is die tijd nu officieel voorbij. Elliott vertrok naar Boston om voor de Patriots te gaan spelen. Pollard bleef wel, al is de vraag of dat helemaal vrijwillig is. Pollard kreeg de franchise tag en volgens de geruchten in het kamp zijn er nauwelijks gesprekken over een meerjarige verbintenis geweest.

De backup van Pollard wordt Ronald Jones II, die overkwam van de Chiefs. Het is een van de weinige versterkingen die de Cowboys in het offseason wisten binnen te hengelen. Maar de twee trades die Dallas voor elkaar kreeg, lijken wel echte versterkingen te zijn. Cornerback Stephon Gilmore kwam over van de Colts, terwijl Brandin Cooks bevrijd werd uit Houston. Naast deze versterkingen lag de nadruk in het offseason vooral op het verlengen van de bestaande free agents, waar Dallas redelijk in slaagde. Al kan het vertrek van Dalton Schultz wel pijn gaan doen als Jake Ferguson toch niet het verwachte niveau blijkt te hebben.

NFL DRAFT

De Cowboys hadden een solide draft, maar zo laat in de eerste en tweede ronde is het maar de vraag of de aangetrokken spelers direct een rol kunnen spelen in een team waarbij het kampioenschap het doel is. In de eerste ronde werd defensive tackle Mazi Smith gekozen. De alumni van Michigan zal vooral in het stoppen van de run worden gebruikt en kan hier wel snel speeltijd afdwingen.

In de tweede ronde kozen de ‘Boys voor Luke Schoonmaker, de tight end van Michigan. Ook voor Schoonmaker geldt dat hij zeker potentie heeft, al zal hij tijd nodig hebben om zich te ontwikkelen tot speler op NFL-niveau. Achter en naast Ferguson zal hij die tijd zeker krijgen en mogelijk dat we hem later in het seizoen al meer in actie gaan zien.

Het echte hoogtepunt voor de Cowboys in de draft zat eigenlijk pas in de zesde ronde. Chris Vaughn, al vele jaren een scout voor de ploeg uit Texas, mocht namelijk zijn eigen zoon draften, runningback Deuce Vaughn. Hij is een extra aanwinst die het mogelijk moet maken voor McCarthy om zijn nieuwe strijdplan uit te voeren.

OFFENSE

De Cowboys hebben een van de meest getalenteerde en veelzijdige rosters in de NFC. Het is niet voor niets dat de ploeg vorig jaar twaalf wedstrijden wist te winnen, terwijl quarterback Dak Prescott er ook nog eens vijf miste. Al is met Prescott misschien wel het grootste vraagteken in de aanval genoemd. McCarthy gaf als belangrijkste reden om meer te gaan rennen dat het de verdediging meer rust geeft. Maar meer rennen betekent ook minder passes van Dak. De quarterback was vorig jaar in twaalf wedstrijden goed voor vijftien intercepties, en in de play-offnederlaag tegen de 49ers gooide hij er nog twee.

Toch blijft het de vraag of meer rennen de oplossing is. Zeker in de manier waarop de league zich heeft ontwikkeld de laatste jaren. Daar komt bij dat de Cowboys niet te klagen hebben over het aantal wapens in de aanval. CeeDee Lamb is een superster en Cooks zal blij zijn dat hij zich eindelijk weer kan bewijzen in een ploeg met wat kwaliteit op het veld. De balans tussen de rungame en passing game zal zeker in de eerste wedstrijden interessant zijn om te volgen.

DEFENSE

Net als in de aanval heeft Dallas ook verdedigend meer dan voldoende talent. Stephon Gilmore is wat dat betreft een slimme toevoeging van Jerry Jones. De verdediger speelt al jaren niet meer op het niveau wat hij had en zal zeker geen DPOY-kandidaat zijn, maar dat hebben de Cowboys niet nodig. Met een betrouwbare cornerback naast Trevon Diggs zijn ze al meer dan tevreden.

De DPOY-award kunnen ze namelijk ergens anders wel oppikken. Micah Parsons gaat zich komend seizoen volledig richten op de DE-positie, wat slecht nieuws is voor de offensive lines en quarterbacks van de tegenstanders. Parsons wordt bij de bookmakers gezien als favoriet om de beste verdediger van het komende seizoen te worden. Parsons hoopte afgelopen jaar al achter het record aantal sacks in een seizoen aan te kunnen. Dat lukte met 13,5 stuks niet, maar hij krijgt dit jaar een nieuwe kans.

CONCLUSIE

De verwachtingen in Dallas zijn opnieuw hoog. Net als de druk. Afgelopen offseason werd er door de fans al gediscussieerd of het niet tijd wordt afscheid te nemen van Dak. Of van McCarthy. Voor beiden lijkt er maar één manier om zich te bewijzen. En dat is het eindelijk weer halen van de Super Bowl. Met minder nemen de fans geen genoegen.

Dat de verwachtingen zo hoog zijn mag in het reguliere seizoen geen probleem vormen. Een van de voornaamste kritieken op McCarthy is ook dat hij in Green Bay en Dallas het prima doet in het reguliere seizoen, maar dat het dan in de play-offs (bijna) altijd fout gaat. Dit jaar zullen de Cowboys met de Eagles strijden om de titel in de NFC East en ongetwijfeld in de top drie gaan eindigen. Natuurlijk allemaal leuk, maar daarna begint het echte werk pas.

Voorspelling: 12-5

Lees hier alle artikelen in de NFL 32-in-32 reeks voor het aankomende seizoen!

Coverfoto: Tim Heitman/USA Today Sports

NHL At The Rink: This Year In Hockey 1967-1968, nieuwe tijd met oude kampioen

Hans Mulder
-
0
NHL At The Rink: This Year In Hockey 1967-1968, nieuwe tijd met oude kampioen

Op wat contractverlengingen hier en daar na is het vrij rustig in de National Hockey League momenteel. We vonden ’t dan ook weer eens tijd om terug in de tijd te gaan en kwamen uit in 1967. Een ontzettend belangrijk jaar in de historie van deze prachtige League, want voor het eerst spreidde de NHL de vleugels uit. Decennialang maakten de Original Six de dienst uit, maar in ’67 werden de deuren geopend voor nieuwe teams. Hoe dit verliep en of ze ook daadwerkelijk kans hadden tegen de oude garde lees je in deze This Year In Hockey.

OVERIG WERELDNIEUWS

In de jaren 1967 en 1968 werd het wereldnieuw nog altijd gedomineerd door de oorlog in Vietnam. Er gebeurde echter veel meer in die jaren, want zo werd in ’67 onze huidige koning geboren. In december van 1967 werd in Kaapstad de eerste harttransplantatie uitgevoerd en een paar maanden later werd in Rotterdam de eerste metrolijn van Nederland geopend. Helaas was ’t echter het slechte nieuws dat de boventoon voerde.

De moord op Martin Luther King in april 1968 schokt de wereld. Twee maanden later volgt de volgende schok als Robert F. Kennedy een aanslag op zijn leven niet overleeft. In de sport zijn er ook doden te betreuren, want tijdens de beklimming van de Mont Ventoux laat de Brit Tommy Simpson in juli 1967 het leven. Autocoureur Jim Clark komt in april 1968 om het leven bij een race op ’t circuit van Hockenheim.

Voor Nederland was het jaar 1968 echter in positieve zin een bijzonder sportjaar. In juli van dat jaar won Jan Janssen als eerste Nederlander de Tour de France. Een prestatie die daarna alleen nog maar door Joop Zoetemelk in ’80 geleverd werd.

NHL SLAAT NIEUWE WEG IN

Voor WO II doken wel eens wat teams op tussen de bekende namen in de NHL, maar een succes was dit vrijwel nooit. Zo leden de Montreal Maroons, een club gericht op het Engelstalige deel van Montreal en Quebec, zo erg onder de grote financiële crisis in de jaren dertig dat ze de deuren moesten sluiten. De club staat echter voor altijd in de boeken als de laatste Stanley Cup-winnaar buiten de Original Six tot de Expansion in 1967. Vanaf 1942 hadden de Canadiens, Rangers, Maple Leafs, Bruins, Red Wings en Black Hawks (de toenmalige schrijfwijze) het rijk alleen.

In 1966 besloten de wijzen mannen binnen de League dat daar maar eens verandering in moest komen. De laatste jaren konden we wennen aan het idee dat er eens in de zoveel tijd één nieuw team toegevoegd werd. Bijna 60 jaar geleden pakten ze het anders aan. De NHL besloot in één klap het deelnemersveld te verdubbelen, waardoor er niet zes maar twaalf teams tot de sterkste ijshockeycompetitie ter wereld behoorden. Helemaal afscheid nemen van de Original Six wilden ze ook niet, want de zes nieuwe franchises vormden samen één divisie.

Niet te betrappen op enige originaliteit – of gezond verstand – werden de divisies Eastern en Western gedoopt. Niets mis mee, maar de nieuwe Philadelphia Flyers en Pittsburgh Penguins kwamen op deze manier in de Western Division terecht. Voor de St. Louis Blues, Oakland Seals en LA Kings was dit al minder vreemd. Ook de Minnesota North Stars zullen zich even hebben afgevraagd wat ze in het westen te zoeken hadden, maar eenmaal begonnen aan het seizoen maakten de logistieke problemen al snel plaats voor nieuwe vraagstukken. Daarover later veel meer.

JAAR VAN DE LEAFS

Het seizoen 1966-1967 was dus het laatste seizoen met alleen de Original Six. De Toronto Maple Leafs hebben de eer om voor altijd in de boeken te staan als de laatste Stanley Cup-winnaar vóór de expansion. Dat reguliere seizoen werd met harde hand geregeerd door de Black Hawks dankzij de goals van Stan Mikita en Bobby Hull, maar in de eerste ronde van de play-offs waren de Leafs in zes wedstrijden te sterk. Dat aantal hadden ze ook nodig in de Final tegen de Canadiens. Het betekende de dertiende titel voor Toronto en niemand kon op dat moment vermoeden dat het tot op heden de laatste keer was dat we de Leafs in de finale zouden zien.

Eén van de nieuwe franchises viel meteen met de neus in de boter. Op 11 oktober 1967 speelden de Pittsburgh Penguins de eerste wedstrijd in hun bestaan. Dat duel met de Montreal Canadiens ging echter vooral de boeken in als de wedstrijd waarin Jean Beliveau zijn 400e goal scoorde. Bij een 1-0 voorsprong schoot de Hall of Famer al vroeg in de tweede periode de puck tegen de touwen voor zijn milestone. Dat Montreal de wedstrijd uiteindelijk won, vond niemand verrassend. Dat ’t bij slechts 2-1 bleef, was dit misschien nog wel.

Dat was namelijk het grootste punt tijdens dat eerste seizoen na de expansion. De Original Six waren kwalitatief veel beter dan de zes nieuwe franchises. De nieuwe teams boden plek aan spelers die bij de Original Sox niet aan de bak kwamen. Diezelfde Original Six mochten elk 11 spelers van ’t roster “beschermen” voor de expansion draft, waardoor logischerwijs de betere spelers niet beschikbaar kwamen. Het was dan vervolgens aan de nieuwe teams hoe ze deze draft gingen benaderen.

MOEIZAME START

Titelverdediger Toronto begon prima aan de weg die moest leiden naar prolongatie. De Maple Leafs openden met twee wedstrijden tegen de Black Hawks en wonnen twee keer ruim. Chicago was tijdens de expansion draft onder meer goalie Glenn Hall kwijtgeraakt en goalgetter Phil Esposito was na een blockbuster trade in Boston beland. Het zou even duren voordat de Hawks het op de rit kregen dat seizoen, want ze moesten tot hun achtste wedstrijd wachten voor ze eens konden juichen. Na zes nederlagen en één gelijkspel was het tegen de North Stars eindelijk raak.

Overigens herpakten de Black Hawks zich geweldig na die stroeve start. Aan de hand van topscorer Stan Mikita, die met 40 goals en 87 punten dat jaar de Art Ross Trophy en Hart Memorial Trophy won, boekte Chicago 20 overwinningen in hun volgende 36 wedstrijden. Niet Mikita maar Bobby Hull scoorde de meeste goals. Met 44 treffers legde Hull voor de zesde keer in zijn loopbaan beslag op de topschutterstitel.

Zij zouden zich uiteindelijk als vierde in East Division plaatsen voor de play-offs. De Black Hawks besloten het reguliere seizoen met 80 punten en dat waren er 4 meer dan Toronto. Daar werd pijnlijk duidelijk dat het ene jaar het andere niet is. Voor de houder van de Stanley Cup werd het een belabberd seizoen met een hoop problemen rond contracten, een zenuwinzinking van toekomstig Hall of Famer Frank Mahovlich en wat spanningen rond coach Punch Imlach. Zij misten voor het eerst sinds 1958 de play-offs en hadden geen flauw benul dat ’t pas het eerste jaar van het lange wachten op een volgende Cup was.

STOELENDANS

Chicago begon beroerd, maar hetzelfde kunnen we zeggen over de Montreal Canadiens. Het Bleu-Blanc-Rouge had twee van de laatste drie Stanley Cups gewonnen, maar leken het startschot in 1967 te missen. Zo verloren zij onder meer van de bedroevend slechte Oakland Seals en de veel minder slechte LA Kings. Het trotse Montreal bungelde onderaan de divisie in december, maar gedragen door Beliveau en een onwaarschijnlijk goede goalie rechtten ze de rug in het nieuw jaar. Zijn 1.98 GAA geeft wel aan hoe goed Gump Worsley was voor de Canadiens op weg naar hun divisietitel.

De 38-jarige Worsley moest een jaar eerder in de SCF toekijken hoe zijn collega en generatiegenoot Terry Sawchuk met de Leafs de titel pakte. Sawchuk was één van de goede, ervaren goalies die tijdens de expansion draft de gang naar een nieuwe franchise moest maken. Hij belandde in LA en probeerde met de Kings voet aan de grond te krijgen in de NHL. Bernie Parent had in Boston al wat ervaring opgedaan, maar de jonge twintiger kwam na de expansion draft tot bloei in Philadelphia. De franchise wist in ’67 waarschijnlijk nog niet dat ze met deze jonge goalie één van de bouwstenen voor de Broadstreet Bullies van de jaren zeventig in huis hadden gehaald.

Wie in Philly ook zijn kans kreeg, was Leon Rochefort. Bij de Canadiens kwam de winger er praktisch niet aan te pas, maar in zijn eerste jaar als Flyer kwam Rochefort tot 21 goals. Lou Angotti, met 49 punten topscorer in Philly, kende een soortgelijke geschiedenis. De centre was al wat ouder, liep al wat langer mee, maar wist in voorgaande jaren nooit de 20 punten aan te tikken. Laat staan de bijna 50 waar hij nu op eindigde. Het waren ingrediënten die maakten dat de Flyers de eerste winnaar van de West Division werden. Met slechts één puntje meer dan de Kings van Sawchuk, dat dan weer wel.

KLEINE VERSCHILLEN

Daar luisterde de topscorer naar de naam Eddie Joyal en ook hij was nooit ook maar in de buurt gekomen van de 57 punten die hij in 1967-1968 op de borden zette. Het was een patroon dat vrijwel bij elke club in de West Division terug te zien was. Spelers die nu opeens de kans kregen in de NHL en die kans met beide handen aangrepen. Het gevolg was dat er aan spanning geen gebrek was in die nieuwe divisie. De Flyers sloten af als koploper, maar hadden na 74 wedstrijden slechts 4 punten meer dan de North Stars, die als vierde eindigden. Pittsburgh kwam 2 punten tekort en alleen de Oakland Seals (47 punten) vielen vreselijk uit de toon.

De North Stars haalden dus ternauwernood de play-offs, maar dat ze dat überhaupt konden opbrengen was al een prestatie van formaat. Halverwege ’t seizoen werd namelijk de zwartste bladzijde geschreven die een franchise zich maar kan voorstellen. Bill Masterton – van 13 augustus 1938 – was ook één van die spelers die in de tijd van de Original Six veelvuldig naast de boot viel. In college behoorde de Canadees tot de beteren van zijn lichting, maar bij de Canadiens hadden ze simpelweg betere spelers dan Bill Masterton.

De expansion draft bood uitkomst en in het shirt van de Minnesota North Stars hoopte Masterton zijn carriere nieuw leven in te blazen. Op 11 oktober 1967 leek dit al een succes. Hij staat voor altijd in de boeken als maker van de eerste goal in de historie van de North Stars. Minnesota speelde die dag met 2-2 gelijk tegen de St. Louis Blues. Helaas is het niet die goal waardoor bijna elke NHL-volger de naam van Bill Masterton kent.

TRAGEDIE

Het was de tijd waarin veiligheid een ondergeschoven kindje was. De tijd ook waarin Bobby Hull onder meer aandacht kreeg vanwege zijn wapperende manen. Tegen die achtergrond ging het voor de onfortuinlijke Bill Masterton gruwelijk mis. Op zaterdag 13 januari speelden de North Stars een thuiswedstrijd tegen de Seals. In de aanvalszone kwam Masterton in botsing met twee spelers van de tegenpartij en ging keihard met zijn hoofd tegen het ijs. De plas bloed gaf aan dat het ernstig was en de bewusteloze Masterton werd snel naar het ziekenhuis gebracht. Daar, in het Southdale Hospital, overleed hij 30 uur later op 29-jarige leeftijd aan zijn verwondingen.

Bill Masterton, die in zijn collegejaren steevast een helm droeg, was de eerste en tot op heden de enige NHL-speler die in wedstrijdverband de dood vond. Een paar dagen na zijn overlijden kwamen de grootheden uit de league bij elkaar in Toronto. Niet om over deze vreselijke situatie te spreken, maar om een All-Star Game te spelen. Er werd wel gesproken over het dragen van helmen, maar pas jaren later werd dit ook daadwerkelijk verplicht. Aan het einde van de jaren tachtig verdwenen de laatste spelers zonder helm uit de NHL. De League besloot in ’68 wel de Bill Masterton Trophy in te voeren voor de meeste sportieve en dedicated speler. Claude Provost van de Montreal Canadiens was de eerste ontvanger.

De League was uitgebreid van zes naar twaalf teams, waardoor ook het format van de play-offs werd aangepast. Net als vroeger plaatsten de vier beste teams zich voor het postseason, maar nu dus vanuit zowel de East Division als de West Division. De clubs uit de betreffende divisie konden elkaar niet treffen voor de Stanley Cup Final, waardoor de weg naar die finale voor de Original Six moeilijker leek te worden dan de finale zelf.

POSTSEASON VAN START

De moord op Martin Luther King liet ook de NHL niet onberoerd. Vrijwel alle series in de eerste ronde werden even uitgesteld, maar eenmaal op gang werd duidelijk dat de teams uit de West Division wel heel erg aan elkaar gewaagd waren. De Flyers wonnen 7 van de 10 onderlinge duels met de St. Louis Blues, maar konden na zeven wedstrijden hun koffers pakken. Een .963 sv% van Parent kon niet voorkomen dat coach Scottie Bowman en goalie Glenn Hall de Blues naar de volgende ronde hielpen.

Minnesota had het seizoen afgesloten op de vierde plaats en stuitte in de eerste ronde op de Kings. De ploeg uit LA had ’t thuisvoordeel, wat in deze serie van doorslaggevend belang leek te zijn. Er was nauwelijks een streepje zonlicht te bekennen tussen deze teams in hun eerste kwartfinale-serie. In de best-of-7 werden de eerste zes wedstrijden gewonnen door de thuisploeg. Vier keer gebeurde dit ook nog met slechts één goal verschil. De allesbeslissende Game 7 viel dan ook volledig uit de toon. Niet alleen wonnen de bezoekende North Stars, maar ze deden dit ook nog eens met ruim verschil: 9-4. Vijf tegengoals binnen acht minuten in de tweede periode deden de Kings hier de das om.

Over spanning in de West Division niets te klagen, maar hoe zat ’t dan in de twee series tussen de Original Six? Daar leken de New York Rangers, aan de hand genomen door de goals van Rod Gilbert, zich eenvoudig te ontdoen van de Black Hawks. De Blueshirts openden met twee gewonnen thuiswedstrijden, maar daarna leek de pijp opeens leeg in NY. Chicago, waar Stan Mikita met 9 punten weer eens de grote man was, won de volgende vier wedstrijden en mocht zich opmaken voor een halve finale tegen Montreal.

SUSPENSE IN THE WEST

De ervaren Canadiens hadden in hun eerste ronde weinig moeite met de Boston Bruins. Montreal wist Phil Esposito van scoren te houden en ook het aanstormende talent Bobby Orr bleef steken op 0 goals. Hun tijd zou nog wel komen, maar daar kochten de B’s op dat moment niets voor. Zij sloten het seizoen af met een pijnlijke sweep tegen de rivaal uit Montreal, die in de halve finale overigens ook de Black Hawks een flinke draai om de oren gaf.

Jean Beliveau was met 5 goals topscorer in die serie, maar de veteraan werd op de voet gevolgd door jonge twintigers als Yvan Cournoyer en Jacques Lemaire (allebei 4 goals). Vooral in de eerste drie wedstrijden was het pijnlijk om te zien hoe eenvoudig de Habs door de defensie van Chicago sneden. Met een verschil van 17 goals tegen 5 was duidelijk wie de sterkste was en na vijf wedstrijden was deze best-of-7 ook inderdaad al gespeeld.

Hoe anders verliep de serie tussen de North Stars en Blues. Met een ongelooflijk spannende best-of-7 die wederom pas in de laatste wedstrijd beslist werd, kreeg de NHL in zekere zin gelijk wat betreft deze opzet van de play-offs. Red Berenson van de Blues baarde in ’t reguliere seizoen al opzien met 6 goals in de wedstrijd tegen de Flyers. Aan de overkant stond Mike McMahon, de meest productieve verdediger dat seizoen met 47 punten. De teams stelden niet teleur in hun halve finale. Drie van de eerste zes wedstrijden werd in OT beslist en voor Game 7 hadden de rivalen zelfs een 2OT nodig.

HABS LATEN BLUES KANSLOOS

Walt McKechnie dacht de North Stars diep in de derde periode naar de Stanley Cup Final te schieten, maar zijn late goal werd teniet gedaan door Dickie Moore. Zijn zesde van de play-offs was de belangrijkste voor de Blues-winger. Die treffer dwong verlenging af, maar aan één hadden ze niet genoeg. Met gevoel voor drama was het Ron Schock die een einde aan deze serie maakte. Het was pas zijn eerste in ’t postseason, maar direct ook de belangrijkste. De treffer ging de boeken in als de “Midnight Goal”. Deze gaf Blues-coach Scotty Bowman de kans zijn oude werkgever pijn te doen in de Stanley Cup Final.

Zij die hadden verwacht dat de Canadiens de nieuwe Blues wel even van ’t ijs zouden blazen, kwamen bedrogen uit. De ploeg die in het reguliere seizoen maar liefst 15 wedstrijden meer won dan St. Louis had OT nodig om Game 1 naar zich toe te trekken. De Blues namen twee keer een voorsprong, maar het was Lemaire die de Habs met de winst naar huis stuurde. Dit scoreverloop was tekenend voor de rest van de serie. Hoewel de Canadiens met grote overmacht regeerden op de shot clock bleven de wedstrijden spannend.

De cijfers van de goalies spraken namelijk boekdelen. Gump Worsley moest 91 keer in actie komen en had 84 keer een antwoord in deze serie. Zijn collega Glenn Hall zag maar liefst 151 schoten op zich afkomen. Hij was het dan ook die de Blues in de wedstrijden hield met Game 3 als absoluut hoogtepunt. Met 46-15 op de shot clock waren de krachtsverhoudingen overduidelijk, maar pas in OT viel de beslissing. Montreal won met 4-3 en nam zo de finale in een houdgreep. Twee dagen later wonnen de Habs ook Game 4, waardoor er al een einde kwam aan deze Stanley Cup Final. Het nieuwe tijdperk in de NHL kreeg zo een vertrouwde kampioen. Eén die in de volgende elf jaar nog zeven keer de Cup zou pakken.

VOORTBORDUREN OP ’67

Verschillende franchises hadden hun aanwezigheid al laten blijken. Het tijdperk Bobby Orr zou spoedig aanbreken. Het waren echter de Philadelphia Flyers die in ’74 als eerste “nieuweling” de Cup wonnen. De Oakland Seals verging het veel slechter. Deze franchise kreeg door wanbeleid maar geen voet aan de grond, veranderde veelvuldig van naam, verhuisde zelfs naar Cleveland en verdween uiteindelijk in 1978.

Van de eerste golf nieuwe franchises heeft inmiddels elke club een Stanley Cup in de prijzenkast staan. Uitgerekend de eerste finalist van dat groepje, St. Louis Blues, was in 2019 de laatste die deze prestatie kon afvinken.

Cover photo: Montreal Canadiens/X (Twitter)

Rookie Watch editie X: Senga en Henderson komen los

Mick van der Nat
-
0
Rookie Watch editie X: Senga en Henderson komen los

Het is niet de eerste keer dat Kodai Senga zichzelf binnen de Rookie Watch presenteert, maar de afgelopen twee weken was hij geweldig in vorm. Zijn ghost fork pitch zet menig speler te kijk en hij behaalde 150 strikeouts. Gunnar Henderson sloeg bijna een cycle en was ook en fuego. Verder nog vier rookies in willekeurige volgorde.

KODAI SENGA (New York Mets)

Stats: 19.2 IP, 22 K’s, 6 ER, 10 H, 7 BB

Zoals al eerder gezegd was de ghost fork van Kodai Senga in de afgelopen twee weken unhittable. Hij startte in drie wedstrijden en gooide in totaal 22 keer een strikeout. Dat deed hij in starts tegen de Atlanta Braves, St. Louis Cardinals en Los Angeles Angels. Die laatste start was een bijzondere, want het was ‘Japanese heritage night’ bij de New York Mets.

Tegen die Angels gooide Senga tien keer drieslag, het hoogste aantal wat hij haalde in zijn starts. Van die tien strikeouts kwamen acht aan de hand van zijn ghost fork pitch. Dat niet alleen. De pitch leverde hem ook achttien keer een slag op, waarvan vijftien keer een mis. De goede prestaties van Senga baatte niet tegen de Angels, want hij kreeg twee earned runs tegen, vier hits en drie vrije lopen. De Angels wonnen de wedstrijd ook en Senga kreeg de verliespartij bijgeschreven. Daardoor staat zijn record op tien overwinningen en zeven verloren wedstrijden.

Mede door zijn geweldige ghost fork passeerde Senga een mijlpaal. Na zijn tweede start, die hij gooide tegen de St. Louis Cardinals, had de Japanner meer dan 150 keer drieslag gegooid dit seizoen. Daarmee werd hij pas de zevende pitcher in de geschiedenis van de New York Mets organisatie die dat aantal haalde in zijn rookie seizoen. De club bestaande uit Noah Sybdergaard (2015), Dwight Gooden (1984), Jon Matlack (1972), Gary Gentry (1969), Jerry Koosman (1968) en Tom Seaver (1967) hebben dus een nieuw internationaal lid.

Zelf was Senga er niet heel geïmponeerd door, want volgens hem was het grootste doel van dit seizoen fit blijven. Dat bleef hij en dus was het niet bijzonder dat hij over de 150 heen ging, aldus zijn eigen woorden tegen de Amerikaanse pers. Met het aantal wedstrijden wat nog gespeeld moet worden kan het zomaar zo zijn dat hij ook de 200 strikeouts haalt. In Mets geschiedenis werd dat slechts door twaalf spelers gehaald.

GUNNAR HENDERSON (Baltimore Orioles)

Stats: .333 (18-uit-54), 3 HR, 4 2B, 3B, 2 BB, 14 RBI, SB, .967 OPS

Een cycle slaan is voor veel spelers iets wat onhaalbaar lijkt. Gunnar Henderson is in opperbeste vorm en kreeg die kans tegen de Oakland Athletics. Hij sloeg in zijn laatste slagbeurt de bal echter zo goed dat hij wederom op het tweede honk kwam met een double. Hij moest een single halen en daarmee viel zijn cycle in het water. Wel behaalde hij een nieuw Baltimore Orioles record. Henderson was namelijk de jongste speler ooit in de geschiedenis van de franchise sinds het team naar Baltimore verhuisde in 1954 die vier extra honkslagen sloeg. Met zijn 22 jaar en 52 dagen versloeg hij Cal Ripken Jr. zijn 23 jaar en tien dagen. De gehele series bleek hij een probleem voor de pitching van de A’s. In veertien slagbeurten sloeg hij acht hits, twee doubles, een triple, twee homeruns en vijf RBI.

Het grootste gedeelte van zijn homeruns sloeg de derdehonkman dus tegen de Oakland Athletics in situaties waarin de voorsprong al in handen was van de Orioles. Toch was liet hij in de afgelopen twee weken ook zien dat hij op de belangrijke momenten op kan staan. Tegen de Colorado Rockies hadden de Orioles een achterstand in de achtste inning. Met één wijd en iemand op de honken deponeerde Henderson vervolgens een raket in het rechtsveld en daarmee bracht hij de Orioles op voorsprong. Het bleek de winnende homerun, want de voorsprong zou 5-4 blijven. Het was de 22e homerun van het seizoen voor de linkshandige slagman en daarmee is hij gedeeld leider van het klassement onder rookies.

JAVIER ASSAD (Chicago Cubs)

Stats: 18.1 IP, 15 K’s, 5 ER, 12 H, 6 BB

Voor het eerst is Javier Assad terug te vinden in de Rookie Watch. De 26-jarige Mexicaan maakte zijn debuut al in 2022, maar is dit seizoen in geweldige vorm. Pas in deze maand werd hij toegevoegd aan de startende rotatie van de Chicago Cubs en daarin liet hij zien op zijn plaats te zijn. Hij gooide drie starts tegen de Chicago White Sox, Detroit Tigers en Pittsburgh Pirates en kreeg daarin een overwinning toegewezen. Dat was zijn laatste start tegen de Pittsburgh Pirates. Daarin gooide hij 7.0 innings en gooide hij zeven keer drieslag. Tevens kreeg Assad in die wedstrijd één earned run tegen en hield hij zijn record in stand. Al sinds 29 september 2022 kreeg hij in geen enkele start meer dan twee earned runs tegen. Het totaal aantal wedstrijden staat nu al op negen en hij zal hopen deze streak verder uit te breiden.

Niet alleen verlengde Assad zijn streak tegen de Pirates, het was ook de beste start uit zijn MLB carrière. Hij gooide dus 7.0 innnings vol en deelde zeven K’s uit. Vooral zijn sinker bleek een probleem voor de Pirates slagmensen, want drie van de zeven strikeouts kwamen aan de hand van die pitch. Het aantal van zeven keer drieslag bleek ook een record voor Assad. Hij gooide nog niet zoveel strikeouts in MLB en dus zette hij een nieuw persoonlijk best neer als het gaat om drieslag uitdelen.

ZACK GELOF (Oakland Athletics)

Stats: .316 (18-uit-57), 4 HR, 4 2B, 6 BB, 10 RBI, 2 SB, .981 OPS

Als het over records gaat kan Zack Gelof van de Oakland Athletics ook meepraten. Op 14 juli debuteerde hij pas voor de Oakland Athletics, maar sindsdien is hij en fuego. Op bezoek bij de Chicago White Sox liet hij zich ook weer gelden. In de eerste wedstrijd van de vier wedstrijd durende series sloeg hij zijn tiende homerun uit zijn MLB carrière. Dat bleek een record, want geen enkele speler uit de geschiedenis van de Oakland Athletics organisatie sloeg zo snel tien homeruns. Het kostte Gelof slechts 35 wedstrijden om het aantal te halen en daarmee verbrak hij het record van Mark McGwire. Hij deed er 41 wedstrijden over, terwijl nummer drie Wayne Gross er 44 wedstrijden over deed.

Niet alleen homeruns slaan ging de tweedehonkman goed af. In totaal sloeg hij achttien hits in 57 slagbeurten en daarmee had hij een slaggemiddelde van .316. Vier keer sloeg hij een double en daarmee bracht hij zijn aantal doubles tot twaalf in 36 wedstrijden. Ook sloeg hij vier homeruns en kwam hij zes keer op de honken via een vrije loop. Snelheid blijkt ook nog in zijn arsenaal te zitten, want hij stal twee honken. De 23-jarige laat dus zien in de majors mee te kunnen en dat is best knap. Hij werd in de tweede ronde van de Draft van 2021 geselecteerd en daarmee volbracht hij zijn route naar Major League Baseball binnen twee jaar. Er is niet veel om voor te juichen bij de Athletics en dus zijn rookies als Gelof een lichtpuntje aan het einde van een hele donkere tunnel.

EURY PEREZ (Miami Marlins)

Stats: 16.0 IP, 22 K’s, 4 ER, 9 H, 3 BB

Zes edities geleden was het al eens raak voor Eury Perez. Ook toen al presteerde de rookie van de Miami Marlins geweldig en de afgelopen twee weken deed hij het maar weer eens dunnetjes over. Ook hij gooide drie starts en in totaal stond hij 16.0 innings op de heuvel. Perez gooide starts tegen de New York Yankees, Los Angeles Dodgers en Washington Nationals. Tegen zowel de Dodgers als de Nationals gooide hij 6.0 innings en in beide wedstrijden kreeg hij nul earned runs tegen. Dat betekende dat hij lid werd van een zeer exclusieve club. Met twintig jaar oud en 133 dagen werd hij slechts de vierde pitcher sinds earned runs een officiële statistiek werd met meerdere starts van 6.0+ innings, twee hits of minder en nul earned runs tegen.

Niet alleen hielp zijn start tegen de Dodgers hem richting die exclusieve club, ook betekende die wedstrijd de beste individuele prestatie van de Dominicaan. Hij kwam dus tt 6.0 innings en kreeg twee hits tegen, maar verder bleven alle categorieën op nul staan. Wel gooide hij tien keer drieslag en dat aantal haalde hij nog niet eerder in zijn Major League Baseball carrière. In totaal gooide Perez nu negentig strikouts in 74.0 gegooide innings. Dat komt neer op een K/9 statistiek van 10.9. De Miami Marlins zullen de jonge arm nog goed in de gaten houden, maar het is duidelijk dat Eury Perez een speler is om in de toekomst goed in de gaten te houden.

CORBIN CARROLL (Arizona Diamondbacks)

Stats: .370 (17-uit-46), HR, 2 2B, 3 3B, 8 BB, 5 RBI, 4 SB, 1.073 OPS

De naam Corbin Carroll en de Rookie Watch zijn dit seizoen onafscheidelijk. Dat heeft te maken met de geweldige prestaties van Carroll dit seizoen. Ook in deze editie keert hij weer terug en dat doet hij met een slaggemiddelde van .370 in 46 slagbeurten. Tegen de Cincinnati Reds stal hij zijn veertigste honk van het seizoen en daarmee werd hij slechts de tweede speler in de geschiedenis van de Arizona Diamondbacks franchise met twintig homeruns en veertig gestolen honken. Eric Byrnes deed het in 2007, maar aangezien Carroll ook nog een rookie is staat hij in een nog illusterder rijtje. Samen met Mike Trout (2012), Mitchell Page (1977) en Tommie Agee (1966) is hij pas de vierde rookie in de geschiedenis van MLB die dit aantal behaalde.

Hij is zo razend populair bij de Diamondbacks dat de franchise al een speciale bobbelhead night voor Carroll invoerde. Het stadion zat afgeladen vol voor het poppetje van de rookie en die fans beloonde hij rijkelijk. Tijdens zijn eerste slagbeurt van de avond eindigde hij op het derde honk met een triple. Het was alweer zijn achtste triple van het seizoen en daarmee voert hij alle rookies aan. Hij is niet alleen de lijstaanvoerder van de rookies, ook onder alle MLB spelers staat Carroll bovenaan. Al moet hij daar de nummer één plek delen met Shohei Ohtani en Bobby Witt Jr. Onder rookies is de net 23-jarige ook leider in homeruns samen met de eerder genoemde Gunnar Henderson en Josh Jung. Tevens voert hij alle rookies aan in runs. In die categorie leidt hij met 95.

Coverfoto: Gordon Donovan

NFL 32-in-32 | New York Giants: Jaar van bevestiging

Seán van Zon
-
0
NFL 32-in-32 | New York Giants: Jaar van bevestiging

Het NFL-seizoen komt er langzaam aan en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge draftees en de nieuwe stand van zaken op de depth chart: alles komt aan bod. In deel 26 het team dat vorig jaar voor het eerst in meer dan tien jaar een play-off wedstrijd won: de New York Giants.

Voor afgelopen seizoen was het jarenlang kommer en kwel voor de New York Football Giants. De laatste keer dat ze de play-offs haalden was 2016. De laatste keer dat ze een wedstrijd in de postseason wonnen was 2011, het jaar dat ze Super Bowl XLVI wonnen. De coaching staff was slecht en de front-office maakte standaard de verkeerde keuzes. In 2022 veranderde dat allemaal. Brian Daboll werd aangesteld als coach en Joe Schoen als GM. Samen veranderden ze de cultuur rondom de G-Men razendsnel, en met succes. De Giants speelden een record van 9-7-1 bij elkaar. Dat leverde een Wild Card-plek op. In die wedstrijd wonnen ze van de Minnesota Vikings. Hoewel ze de wedstrijd in de volgende ronde verloren van de Philadelphia Eagles, is er weer hoop en enthousiasme rondom de Big Blue. 

FREE AGENCY

De contractperikelen van Saquon Barkley waren het grote verhaal op free agency-gebied voor de Giants afgelopen offseason. Running backs hebben nooit zwakker gestaan op de markt dan nu. De positie wordt met het seizoen minder belangrijk doordat de league steeds meer pass-heavy wordt, dat is goed te zien in de deals die RB’s tekenden. Barkley vond dat hij veel meer verdiende. Het team dacht daar anders over, maar wilde hem niet kwijt. Daarom kreeg hij de franchise tag.

Iemand die wel een groot contract kreeg was QB Daniel Jones. Jones liet tot vorig seizoen weinig zien, maar ontwikkelde zich onder Daboll tot een top 15 quarterback in de NFL. Het was voor de Giants reden genoeg om hem een vierjarig contract van $160 miljoen te geven. Dat betekent dat aankomend seizoen alleen Lamar Jackson meer verdient dan Jones.

New York behield niet alleen spelers, maar breidde hun team ook uit. Zo haalden ze wide receiver Parris Campbell met een eenjarig contract. Daarnaast haalden ze linebacker Bobby Okereke voor de komende vier jaar. Beiden speelden vorig seizoen bij de Indianapolis Colts.

NFL DRAFT

Met hun pick in de eerste ronde kozen de Giants Maryland cornerback Deonte Banks. Banks heeft de potentie om jarenlang de leider van de secondary te worden in New York. Zijn grootste kracht is zijn atletische vermogen. Hij rent als een sprinter, hij liep de 40-yard dash in 4,35 seconden, en springt als een basketballer, zijn verticale sprong werd gemeten op 106,7 centimeter.

In de tweede ronde werd John Michael Schmitz binnengehaald. Hij speelde vier jaar als center voor de Minnesota Gophers. Schmitz was op PFF-gebied de beste center in college football vorig jaar. Hij zal dan ook vanaf de eerste snap de center zijn van de G-Men.

De grootste hiaten zaten vorig seizoen in de passing game voor New York. Om die reden kozen ze dan ook Jalin Hyatt in de derde ronde. Hyatt won vorig jaar de Biletnikoff Award, de prijs voor de beste wide receiver in college. Hyatt liet tijdens training camp al veel goede catches zien en zowel het team als de fans verwachten direct veel van hem.

NFL 32-In-32 New York Giants
Bo Schalbroeck/BoGraphix

OFFENSE

De aanval van de Giants steunde vorig jaar flink op Saquon Barkley. Hun ‘beste’ receiver was Darius Slayton, maar daarmee ga je geen serieuze potten breken. Een grote ster op die WR-positie haalden New York niet, toch heeft Jones meer opties dan vorig jaar. Dat komt omdat de Giants een van de betere tight ends in de league binnenhaalden met Darren Waller. Waller heeft in het verleden laten zien een betrouwbare optie te zijn voor een QB, maar heeft problemen met blessures gehad.

Wat ook belangrijk is voor de Giants, is dat Daniel Jones zijn stijgende lijn doorzet. Hij gooide vorig jaar in zestien wedstrijden slechts vijf interceptions. Wat hij wel meer moet gooien, is touchdowns. Hij gooide gemiddeld minder dan een touchdown per wedstrijd, vijftien in totaal. Dit alles zal achter een jonge offensive line gebeuren, de gemiddelde leeftijd is 25. RT Evan Neal zal in zijn tweede jaar zijn potentie waar moeten maken, iets wat LT Andrew Thomas vorig jaar in zijn derde jaar zeker deed met een second-team All-Pro-selectie.

DEFENSE

De grit waarmee coach Brian Daboll wil spelen, uitte zich vorig jaar vooral in het defensieve spel van de Giants. NY eindigde vorig jaar op plek negen qua yards toegestaan per wedstrijd, dit ondanks een minder jaar van DE Leonard Williams. Zijn collega op de D-line Dexter Lawrence had wel een goed jaar. Hij sackte 7,5 keer de QB, veruit een career-high.

Iemand die zijn ontwikkeling ook wil doorzetten is linebacker Kayvon Thibodeaux. Hij liet vorig jaar af en toe zien de potentie te hebben om een zeer goede speler te zijn, maar het was duidelijk dat hij nog moest wennen aan de NFL. Hij zal niet de enige linebacker zijn voor de Giants die in de top 10 van de draft werd gekozen. Een paar dagen geleden haalde New York namelijk Isaiah Simmons van de Arizona Cardinals voor een pick in de zevende ronde van de draft van volgend jaar. Simmons, die ook als safety uit de voeten kan, kon in Arizona nooit de hoge verwachtingen waarmaken. Als de Giants dit wel lukt, dan hebben ze een speler die de defensie veel beter maakt gehaald voor een duppie.

CONCLUSIE

De basis voor de toekomst werd vorig jaar gelegd. Met Daboll en Schoen aan het roer is niet alleen het spel verbeterd, maar ook het soort speler wat wordt gehaald. De Giants haalden in de afgelopen twee drafts wat parels en een aantal diamonds in the rough. Nu gaat het erom dat die potentie ook echt gerealiseerd wordt.

Over potentie gesproken, er zijn nog altijd vraagtekens rond Daniel Jones. Hij heeft nu eindelijk betere opties om naar te passen, maar nog zeker geen supersterren. Daarnaast leverde zijn gigantische contract een paar gefronste wenkbrauwen op. Hij liet vorig jaar zien dat hij niet zo slecht is als we dachten, maar om de Giants terug te betalen moet hij zijn spel nog een aantal niveaus hoger tillen.

Voorspelling: 10-7

Lees hier alle artikelen in de NFL 32-in-32 reeks voor het aankomende seizoen!

Coverfoto: Seth Wenig/AP Photo

NFL 32-in-32 | Jacksonville Jaguars: AFC South voor het grijpen

Marc Dorenbos
-
0
NFL 32-in-32 | Jacksonville Jaguars: AFC South voor het grijpen

Het NFL-seizoen komt er langzaam aan en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge draftees en de nieuwe stand van zaken op de depth chart: alles komt aan bod. In deel 25 het team voor wie de AFC South voor het grijpen ligt: de Jacksonville Jaguars.

Hoeveel invloed een head coach heeft op het spelletje, lieten de Jacksonville Jaguars in de afgelopen twee jaar zien. Onder Urban Meyer was het spel om te huilen en leek #1 pick Trevor Lawrence een talentloze quarterback. Onder de nieuwe head coach Doug Pederson werden de play-offs gehaald, werden de Chargers daarin nog verslagen na een 27-0 achterstand en kwam de potentie van Lawrence naar boven. In de verder vrij zwakke AFC South willen de Jags nu gaan overheersen.

FREE AGENCY

Het offseason was tot dusver rustig voor Jacksonville. Tight end Evan Engram kende vorig jaar een uitstekend jaar en kreeg in eerste instantie de franchise tag. Intussen heeft hij een driejarig contract ter waarde van 41.25 miljoen dollar getekend. Kicker Riley Patterson ging naar Detroit, zijn vervanger is Brandon McManus. OT Jawaan Taylor speelt intussen voor de Chiefs, Josh Wells kwam over van Tampa Bay. Een ander noemenswaardig vertrek is dat van cornerback Shaquill Griffin naar de Houston Texans. De belangrijkste toevoeging is eigenlijk Calvin Ridley. Ridley werd vorig jaar al gehaald door de Jaguars, maar heeft door een schorsing (vanwege gokpraktijken) tot dusverre nog geen snap gespeeld. Hij kan vanaf week 1 starten bij Jacksonville.

NFL DRAFT

De Jaguars mochten maar liefst 13(!) keer kiezen in de afgelopen draft. Dit leverde de volgende spelers op: OT Anton Harrison (Oklahoma), TE Brenton Stragen (Penn State), RB Tank Bigsby (Auburn), LB Ventrell Miller (Florida), edge Tyler Lacy (Oklahoma State), edge Yasir Abdullah (Louisville), CB Antonio Johnson (Texas A&M), WR Parker Washington (Penn State), CB Christian Brasewell (Rutgers), safety Erick Hallett (Pittsburgh), OT Cooper Hodges (Appalachian State), DT RAymond Vohasek (North Carolina) en edge Derek Parish (Houston).

Van deze grote groep namen gaat Anton Harrison in ieder geval spelen, mede omdat OL Cam Robinson geschorst is vanwege dopinggebruik. Ook Tank Bigsby lijkt aardig wat snaps te gaan spelen achter Travis Etienne. Hij doet het goed in de voorbereiding.

BO SCHALBROECK/BOGRAPHIX

OFFENSE

Trevor Lawrence begint aan zijn derde seizoen in de NFL, maar het eerste (dramatische) seizoen onder Urban Meyer telt eigenlijk niet mee. Afgelopen jaar liet Lawrence regelmatig zien dat hij de #1 pick waard was. Lawrence gooide voor ruim 4100 yards en 25 touchdowns. Met de toevoeging van Calvin Ridley lijkt Lawrence nu een echte WR1 te hebben. Ridley was voor zijn schorsing prima op dreef in Atalanta bij de Falcons. Het is te hopen voor de Jags dat hij die lijn gewoon weer door trekt. De andere wapens zijn Christian Kirk en Zay Jones. Vorig jaar wist Lawrence deze twee prima te laten functioneren. Het verlengen van Evan Engram geeft zekerheid van een betrouwbaar wapen op tight end.

Op running back beschikt Jacksonville over Travis Etienne en rookie Tank Bigsby. Etienne miste zijn eerste seizoen door een blessure. Afgelopen jaar was hij goed voor meer dan 1000 yards rushing. Lawrence en Etienne moeten achter een matige offensive line plaatsnemen. Het vertrek van Taylor en de schorsing van Robinson zorgen voor veel onzekerheid. Rookie Harrison is getalenteerd, maar het is altijd afwachten hoe dat zich vertaalt naar de NFL. Met name in het blocken voor de run is de OL slecht. Als passblocking unit deden ze het afgelopen jaar degelijk. Het lijkt er dus op dat de Jags zich voornamelijk op de passing game moeten focussen. Met de toevoeging van Ridley hoeft dit geen probleem te vormen.

DEFENSE

De Jaguars defense was vorig jaar degelijk tegen de run. De grootste problemen lagen in het stoppen van de pass en het aantal sacks. Jacksonville gaf afgelopen seizoen ruim 238 passing yards per game op, waarmee ze 27e stonden in de ranglijstjes. Ook qua sacks eindigden ze in de onderste regionen. De speler met de meeste sacks was Josh Allen, met het magere aantal van zeven. Waar de Jags wel in uitblonken, was het forceren van turnovers. In totaal wist de defense 27 keer de bal te veroveren op de tegenstander gedurende het vorige seizoen.

De blikvangers in de defense zijn linebackers Josh Allen en Travon Walker. Allen leidde het team vorig jaar in sacks en zal die vorm dit seizoen door willen trekken. Walker was afgelopen seizoen de #1 pick van de Jaguars. In zijn eerste seizoen liet hij nog geen onuitwisbare indruk achter, maar het talent en met name de fysieke kwaliteiten zijn ruimschoots aanwezig bij de voormalig Georgia Bulldog. Het is aan Walker om dat dit jaar consistent te laten zien.

In de secondary van de Jaguars zitten de zwakke plekken. Dit offseason is tot dusverre nog niet geprobeerd die aan te pakken. Het is dus aan de huidige secondary om te laten zien dat ze zich kunnen verbeteren ten opzichte van afgelopen seizoen in het stoppen van de passing game.

CONCLUSIE

De jonge Jaguars hebben hun plafond zeker nog niet bereikt. Met de toevoeging van Ridley is het niveau van de offense gestegen. Als Lawrence zijn ontwikkeling door weet te zetten, kunnen er mooie dingen gebeuren in Jacksonville. De offensive line en de secondary zijn de grootste vraagtekens, het moet tijdens het seizoen blijken hoeveel problemen dat gaat opleveren. De Jaguars opereren in de AFC South, waar de concurrentie niet moordend is. Als de Jaguars zich blijven ontwikkelen, zijn zij in principe het beste team in de AFC South.

Voorspelling: 10-7

FANZONE

In de SportAmerika NFL 32-in-32 reeks laten we — indien mogelijk — bij ieder team een fan aan het woord om hun licht op het aankomende seizoen te laten schijnen. Voor de Jaguars: Jan.

“Het is onmogelijk om niet gelukkig te zijn na afgelopen seizoen als Jaguars-fan. 9-8 én een play-off win waren ruimschoots beter dan verwacht. Het gaf meteen een idee van waar dit team naartoe werkt en waartoe het in staat is.

Er is veel enthousiasme rondom Jacksonville. Het offseason was goed, de Draft oogt op papier degelijk, er is een nagelnieuwe, state-of-the-art training facility en de plannen voor de renovatie van het stadion ogen spectaculair. Weg met de speculaties over een verhuis naar Londen, dit team legt meer dan ooit de focus op een lang verblijf in Noordoost-Florida.

Voor dit seizoen zijn de verwachtingen, als fan, dan ook echt hoog. De belangrijkste posities, zowel qua spelers als coaches, zijn heel sterk ingevuld. Alle impact-spelers zijn gebleven en in Calvin Ridley kwam een echte playmaker het WR corps versterken. In combinatie met een vrij matig tot zwak ingeschatte divisie zou dat een garantie op weerom een play-off plek moeten zijn. Uiteraard moet iedereen wel gezond blijven om dat te bereiken. Ons Super Bowl-window is open.

Vrijwel enkel optimisme in de fanbase dus, de Teal kool-aid smaakte nooit zo goed. Onder leiding van Steezy Trev gaan de Jags dit seizoen 12-5 en een overweldigende 6-0 in de eigen divisie. Ik verwacht een Conference Championship game en hopelijk een eerste Super Bowl-appearance.”

Lees hier alle artikelen in de NFL 32-in-32 reeks voor het aankomende seizoen!

Coverfoto: Cooper Neill/Getty Images

NFL 32-in-32 | Los Angeles Chargers: Play-off succes gewenst

Marc Dorenbos
-
0
NFL 32-in-32 | Los Angeles Chargers: Play-off succes gewenst

Het NFL-seizoen komt er langzaam aan en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge draftees en de nieuwe stand van zaken op de depth chart: alles komt aan bod. In deel 24 het team dat naarstig op zoek is naar succes in het postseason: de Los Angeles Chargers.

Het was een enigszins beschamende vertoning van de Chargers in de play-offs afgelopen jaar. Met nog 5 minuten te gaan in de eerste helft stond LA met 27-0 voor tegen de Jacksonville Jaguars. Aan het einde van de wedstrijd stond het echter 30-31 voor de Jaguars. De Chargers hadden voor het eerst met Justin Herbert de play-offs gehaald en het was na de eerste ronde alweer voorbij. Vooral de manier waarop zal pijn gedaan hebben. Dit jaar willen de Chargers dat anders aanpakken.

FREE AGENCY

In tegenstelling tot vorig jaar, was het een rustig offseason voor de Chargers. Linebacker Drue Tranquill vertrok naar de Kansas City Chiefs, hij werd vervangen door voormalig Viking Eric Kendricks. Verder werden er niet echt grote namen binnengehaald door LA. De belangrijkste move die de Chargers maakten was het verlengen van Justin Herbert. Herbert tekende een vijfjarig contract ter waarde van 262.5 miljoen dollar. Dat maakt hem wat betreft gemiddeld jaarlijks inkomen de bestbetaalde quarterback in de NFL. Om het potentieel van Herbert maximaal te laten ontplooien, maakten de Chargers voorts een verandering in de coaching staff. Na twee seizoenen werd offensive coordinator Joe Lombardi aan de kant geschoven en vervangen door Kellen Moore, die overkwam van de Cowboys.

NFL DRAFT

De Chargers mochten tijdens deze draft in totaal zeven keer kiezen. Hun first round pick ging naar TCU wide receiver Quentin Johnston. Johnston moet Mike Williams en Keenan Allen gaan aanvullen. Tot dusverre zijn de geluiden uit het Chargerskamp over Johnston zeer positief.

De twee keuzes erna waren defensieve versterkingen in de vorm van EDGE Tuli Tuipulotu (USC) en linebacker Daiyan Henley (Washington State). In de vierde ronde werd een tweede TCU wide receiver gekozen in Derius Davis. De twee daaropvolgende keuzes waren OT Jodan McFadden (Clemson) en DT Scott Matlock (Boise State). Met hun laatste pick kozen de Chargers voor TCU quarterback Max Duggan, die samen met Johnston en Davis afgelopen jaar in de National Championship Game van het college football speelde.

BO SCHALBROECK/BOGRAPHIX

OFFENSE

Met het vastleggen van Herbert verzekeren de Chargers zich nog van een mooi aantal seizoenen genieten van de talentvolle quarterback. Niemand zal ontkennen dat Herbert een enorm hoog plafond heeft. Met name zijn kanon van een arm doet velen watertanden. Het grootste probleem is dat Herbert zijn ploeg tot nu toe nog weinig succes heeft weten te brengen. De magere oogst na drie jaar Herbert is één play-offplek, waarin een beschamende nederlaag werd geleden. Als je dat bijvoorbeeld vergelijkt met generatiegenoot Joe Burrow (2x AFC Championship Game, 1x Super Bowl gehaald), valt dat tegen. Nu de Chargers zich aan Herbert hebben verbonden met dit megacontract, zullen er resultaten geboekt moeten worden.

Aan zijn receiving wapens zal het niet liggen. Met de net gedrafte Johnston, Mike Williams en Keenan Allen bezitten de Chargers uitstekende receivers. Mike Williams is een deep threat voor de lange arm van Herbert. Bij Allen is zijn blessuregevoeligheid een probleem. Afgelopen jaar speelde hij maar tien potjes. Een ander wapen dat ballen kan vangen, is Austin Ekeler. Ekeler is een running back maar in de passing game is hij ook van grote waarde voor LA. Ekeler had afgelopen jaar behalve 915 rushing yards ook nog eens 722 receiving yards. In totaal was hij goed voor 18 touchdowns. De #1 tight end is Gerald Everett.

De offensive line van de Chargers moest het vorig jaar voor een groot deel doen zonder LT Rashawn Slater. Slater is van grote waarde in het beschermen van Herbert, en dat hij nu weer terug is, is heel belangrijk nieuws voor LA. Center Corey Linsley is een van de beste op zijn positie.

DEFENSE

De defensie van de Chargers is op papier sterk, maar had gelopen jaar veel problemen met blessureleed. Sterkhouders Joey Bosa, J.C. Jackson, Derwin James en Austin Johnson misten een gecombineerd aantal van 36 wedstrijden. Dat heeft de Chargers ongetwijfeld overwinningen gekost. Als iedereen fit is, hebben de Chargers genoeg kwaliteiten. De pass rush met Joey Bosa en Khalil Mack kan zich meten met elk pass rush duo in de NFL. Met name Bosa is een van de beste op zijn positie. De linebacker room is verder aangevuld met Vikings-veteraan Eric Kendricks, die van toegevoegde waarde kan zijn.

In de secondary is de belangrijkste naam Derwin James. James is misschien wel de beste safety in de NFL en liet dat ook afgelopen jaar weer zien. Hij is de leider van de secondary van de Chargers. J.C. Jackson werd vorig jaar met hoge verwachtingen gehaald om de cornerback positie te versterken, maar miste het grootste gedeelte van het seizoen door een blessure. Bovendien was hij voor zijn blessure nog niet de topper die hij bij de Patriots was. Hij zal zich dit jaar willen revancheren. Zijn kompaan aan de andere kant is Asante Samuel jr., een degelijke cornerback.

CONCLUSIE

In de AFC West kunnen de Chargers niet concurreren met de ongenaakbare Chiefs. De Chargers zullen dus voor plek 2 gaan. Het is afwachten hoe goed de Broncos dit jaar zijn, want in principe is LA beter dan de Raiders. De Chargers moeten goede resultaten behalen om een play-offplek af te dwingen in de ijzersterke AFC. Het is aan Justin Herbert om zich dit jaar te bewijzen als het om de knikkers gaat. Een fitte defensie zal hem helpen.

Conclusie: 11-6

Lees hier alle artikelen in onze NFL 32-in-32-reeks!

Coverfoto: Michael Conroy/Associated Press

1...149150151...803Pagina 150 van 803

SportAmerika.nl bestaat al sinds 1 december 2010. Vanaf dat moment is deze site dé Nederlandstalige plek voor Amerikaanse sporten.

©SportAmerika 2021 | Developed by CSSdsign

Laatste nieuws

MeNU