Home Blog Pagina 547

NBA Gerucht: LeBron James naar de Warriors?

Ruben De Regt
-
0


Februari begon heel opmerkelijk in de basketbalwereld. ESPN bracht het idee naar buiten dat LeBron James bij de Warriors terecht zou kunnen komen. ”Als de Warriors plek maken voor een maximaal salaris contract aankomende zomer, dan zou dat een gesprek met LeBron James kunnen verzekeren.” Dat zouden bronnen hebben gezegd tegen ESPN.

VERSCHILLENDE MOGELIJKHEDEN

”Uit respect voor de Warriors zou The King luisteren naar een aanbod.” Dat is een gewaagde uitspraak van ESPN. Vervolgens reageerde het internet intensief op deze berichten. Al helemaal nadat ESPN ook nog eens drie manieren liet zien hoe het mogelijk gemaakt kan worden. De opties die worden genoemd:

1 – CONTRACT VERLENGEN

Een deal die vergelijkbaar is met hoe Chris Paul bij de Rockets terecht is gekomen. CP3 wilde zijn contract niet verlengen bij de Clippers. De Rockets hadden echter niet genoeg ruimte in de salary cap voor de point guard. Vervolgens verlengde Chris Paul dus wel zijn contract bij de Clippers, zodat hij getrade kon worden om het salarisprobleem op te lossen. De club uit Houston moest daardoor wel behoorlijk wat inleveren, maar voorlopig lijkt het erop dat ze de juiste keuze hebben gemaakt.
LeBron James zou hetzelfde kunnen doen als Chris Paul. Dan moeten de Warriors wel net zoals de Rockets wat inleveren. Klay Thompson en Andre Iguodala worden als mogelijkheden genoemd. Wat het contract van James betreft, gaat het om het accepteren van zijn player option om te verlengen.

Wat gebeurt er met Shaun Livingston en Andre Iguodala als Lebron naar Golden State zou gaan? (Mark J. Rebilas/USA TODAY Sports)

2 – ‘SIGN AND TRADE’

Tekenen en ruilen is de tweede mogelijkheid. Deze optie is heel onwaarschijnlijk en gaat als volgt: LeBron verlengt zijn contract niet bij de Cavaliers. Hij tekent vervolgens bij de Warriors een max contract. Golden State moet Klay Thompson, Andre Iguodala en Shaun Livingston weg traden, plus Kevin Durant vragen nog meer salaris in te leveren. Deze optie is het meest onwaarschijnlijk, omdat KD al heel wat salaris heeft ingeleverd in het voordeel van het team.
Golden State Warriors zou een starting line-up hebben met LeBron James, Steph Curry, Kevin Durant en Draymond Green. De rest van het roster zou gevuld moeten worden met minimale contract spelers. Wat deze optie ook zo goed als onmogelijk maakt, is dat de Warriors juist veel depth & 3-point shooting heeft. Dat zouden ze zo goed als kwijt zijn, ook al hebben ze nog steeds KD en Chef Curry.

UITVERKOOP

Golden State Warriors zou bijna het hele team leeg moeten maken. Green, Thompson, Iguodala, Livingston en nog een aantal andere spelers zouden allemaal weg moeten. De Warriors moeten dus een grote uitverkoop houden om ruimte te maken voor The King. Alleen Durant, Curry en Bell blijven dan over. Ook bij deze mogelijkheid moet Golden State heel veel inleveren, maar dan hebben ze wel drie MVP’s in de basis staan. Door bijna iedereen weg te doen, wordt de aantrekkingskracht van het team minder.

Lebron naar Golden State, wat zou het opleveren (Keith Allison)

ONMOGELIJK

Los van het feit dat het internet negatief reageerde (op een aantal Warriors fans na), hebben ook professionele media in Amerika laten weten dat The King het echt niet kan maken. Sports Illustrated meldde dat de Warriors King James echt niet nodig hebben. Sportjournalist Stephen A. Smith sprak zich uit door te zeggen dat The Legacy of LeBron James dan voorbij is.
Om de geruchten nog verder de grond in te boren heeft LeBron James zelf iets gezegd. De mogelijkheid dat hij naar Golden State gaat, noemde hij onzin. De Warriors zijn voor hem een gerespecteerde rivaal en niet meer dan dat.

Coverfoto: Erik Drost

Super Bowl preview: de achtste van Tom Brady

Chris Van Dijk
-
0


De New England Patriots zijn een bekend gezicht in de Super Bowl. Voor Tom Brady wordt het al weer zijn achtste optreden in de grote finale. Hiermee is hij absoluut recordhouder in de geschiedenis van de league. En met vijf kampioenschapsringen en vier MVP’s is hij ook met afstand de meest succesvolle quarterback. Toch is blijkbaar niet iedereen onder de indruk:


Een goede reden om terug te kijken op de zeven voorgaande optredens van Brady in de Super Bowl.

SUPER BOWL XXXVI

Niemand had aan het begin van het seizoen verwacht dat Brady de Patriots naar de Super Bowl zou leiden. Hij had in 2000 slechts drie passes gegooid en begon als back-up van Drew Bledsoe aan het nieuwe seizoen. In de tweede wedstrijd van het seizoen raakte Bledsoe geblesseerd en nam Brady het over. De Patriots wonnen elf wedstrijden dat jaar en haalden de Super Bowl.
In de finale kwamen ze uit tegen de Rams van Kurt Warner. De voormalig Amsterdam Admiral was de leider van de ‘Greatest Show on Turf’. Misschien wel de beste aanval uit de geschiedenis van de NFL. De ploeg had drie jaar op rij meer dan vijfhonderd punten gescoord, een record. De ploeg uit toen nog St. Louis was de grote favoriet voor het duel en de spread was veertien punten in het voordeel van de Rams. Maar in de Super Bowl kwam de aanval niet uit de verf. De verdediging van de Patriots behoorde dat seizoen tot de top zes, en een pick six in het tweede kwart bezorgde New England de voorsprong.
Na drie kwarten was de voorsprong 17-3 voor de Pats, maar Warner kwam terug. De verdediging hield Brady tot twee three-and-outs en Warner profiteerde met twee touchdowns. Met anderhalve minuut te gaan was de stand weer gelijk en de Patriots waren zonder time-outs. Er werd gesuggereerd dat de Patriots de bal moesten houden voor een verlenging, maar Bill Belichick besloot er voor te gaan. Brady bracht zijn ploeg naar de 30-yard line van de Rams, precies genoeg voor Adam Vinatieri om een 48-yard field goal te maken en de Patriots de eerste titel te bezorgen. Het was voor het eerst in de geschiedenis dat de Super Bowl beslist werd door een score in de laatste play. Het zou niet voor het laatst zijn.

SUPER BOWL XXXVIII

De Patriots slaagden er niet in hun titel te verdedigen. Een jaar na het eerste kampioenschap won de ploeg van Brady maar negen wedstrijden en miste het de play-offs. In 2004 kwamen de Patriots echter terug. Na een seizoen met veertien zeges was New England de favoriet in het duel met de Carolina Panthers en de verwachtte zege was met zeven punten.
De wedstrijd werd een klassieker, al was daar in het scoreloze eerste kwart nog niets van te merken. Daarna kwamen beide ploegen echter los. Het werd een shootout, met 868 yards aan total offense, het één na hoogste in de geschiedenis van de Super Bowl. In het begin van het vierde kwart namen de Patriots een 21-10 voorsprong, maar de Panthers gaven niet op. Het laatste kwart kende vijf touchdowns, waarvan drie van de Panthers. Met nog een minuut op de klok kwam Carolina op gelijke hoogte, maar het was niet voldoende.
Brady leidde net als twee jaar eerder zijn ploeg naar een field goal. Met vier seconden op de klok schoot Vinatieri voor de tweede keer de winnende score tussen de palen. Brady was goed voor drie touchdowns en een interceptie en werd voor de tweede keer gekozen tot MVP van de Super Bowl.

SUPER BOWL XXXIX

De Patriots-dynastie bereikte haar hoogtepunt. Voor de derde keer in vier jaar stond New England in de Super Bowl en opnieuw wist de ploeg te winnen. Dit keer waren de Philadelphia Eagles het slachtoffer, al was het ook dit jaar weer spannend.
De Patriots waren als titelverdediger opnieuw favoriet met een spread van een touchdown. De Eagles waren blij dat ze eindelijk in de finale stonden. In de drie jaar ervoor hadden ze steeds in de NFC Championship Game hadden verloren. De Eagles leken bij de start van de wedstrijd last van de zenuwen te hebben, want quarterback Donovan McNabb fumblede de bal tijdens de eerste drive. Een succesvolle challenge zorgde er voor dat de turnover werd teruggedraaid. Het leverde Phillie op dat moment nog geen score op, maar ook de Patriots kwamen in dit duel moeizaam op gang.
In het tweede kwart namen de Eagles de voorsprong na een touchdown van L.J. Smith. Het zou de enige voorsprong van de Eagles zijn. De Patriots scoorden in het vierde kwart een touchdown en een field goal voor een 24-14 voorsprong. De Eagles bleven in het duel hangen en een touchdown met minder dan twee minuten op de klok, bracht Philadelphia terug in het duel. De onside kick mislukte, maar omdat de Eagles hun time-outs nog hadden kregen ze de bal terug met 46 seconden op de klok. McNabb moest zijn ploeg minimaal een field goal bezorgen. Een interceptie met een paar seconden op de klok bezegelde het duel en bezorgde New England haar derde Super Bowl.
De MVP-award ging dit jaar niet naar Brady, maar naar Deion Branch voor zijn tien vangballen. Ook al was geen van deze catches goed voor een touchdown. Het is ook het laatste jaar dat een ploeg er succesvol in slaagde zijn titel te verdedigen.

SUPER BOWL XLII

De Patriots waren op weg om het beste team ooit te worden. Niemand was er ooit in geslaagd 19-0 te gaan, en de Patriots kwamen zo dicht bij perfectie. De Pats gingen met een kleine voorsprong het vierde kwart in (7-3) en na een touchdown van de Giants namen de favoriete Patriots (12 punten) met minder dan drie minuten op de klok opnieuw de leiding.
De Giants kregen een laatste kans om de titel te pakken. En dit lukte. Onder meer door misschien wel de beste play in de geschiedenis van de Super Bowl. Ondanks alle successen krijgen Patriot-fans nog steeds nachtmerries als ze de naam David Tyree horen.


Mede door de helmet catch kon Eli Manning de Giants naar de verrassende zege in de Super Bowl leiden en kwam er een einde aan de droom van de Patriots om ongeslagen kampioen te worden.

SUPER BOWL XLVI

Na de verloren Super Bowl duurde het vier jaar voor Brady en de Patriots opnieuw in de finale stonden. En weer waren de Giants de tegenstander. De Patriots hadden de AFC gewonnen met een 13-3 record en waren een 2,5 punt favoriet over de Giants, die in het reguliere seizoen slechts negen wedstrijden wisten te winnen.
De Patriots hadden kans om revanche te nemen voor de onverwachte vorige nederlaag, maar de start was voor de Giants. Een intentional grounding penalty tegen Brady na een pass uit de endzone betekende een safety en na een touchdown pass van Manning stond het aan het einde van het eerste kwart 9-0 voor New York.
De Patriots herstelden zich vervolgens snel en scoorden zeventien punten op rij, zodat het halverwege het derde kwart 17-9 voor de favorieten uit Boston stond. Twee field goals van de Giants brachten de spanning terug in het duel en in het vierde kwart werd er lang niet gescoord. De Giants kregen een laatste drive en moesten minimaal een field goal scoren om te winnen.
Het werd een lange drive, met misschien wel de vreemdste play in de geschiedenis van de Super Bowl als slot. Manning zorgde er voor dat zijn ploeg in field goal range kwam met minder dan een minuut op de klok. Kicker Lawrence Tynes had al vier jaar geen field goal van minder dan 30 yards gemist en de Giants vertrouwden op hun kicker en begonnen zoveel mogelijk tijd te gebruiken.
Belichick zag dit en koos voor een verrassende play-call, namelijk om bewust de touchdown op te geven om zo de bal te krijgen en Brady een laatste kans te geven. Running back Ahmad Bradshaw kreeg een vrije doortocht naar de endzone en besefte net iets te laat wat het plan van de Patriots was. Hij probeerde nog te stoppen op de rand van de endzone, maar door zijn snelheid viel hij in de endzone en scoorde hij ongewild toch de winnende touchdown.


De Patriots kregen een laatste kans, maar de hail mary van Brady richting Aaron Hernandez werd goed verdedigd door de Giants en zo wisten de Giants de favoriete Patriots voor de tweede keer te verslaan in de Super Bowl.

SUPER BOWL XLIX

In 2015 stonden de Patriots in de Super Bowl tegenover de Seattle Seahawks in een van de meest besproken wedstrijden uit de geschiedenis. Heel de wereld keek uit naar het duel waarvoor de bookmakers geen favoriet aan durfden te wijzen. De Patriots hadden de betere start en namen in de eerste helft de leiding, maar na rust waren het de Seahawks die onder leiding van Russell Wilson sterk terug kwamen en in het derde kwart een voorsprong van 24-14 wisten te nemen.
Twee touchdown passes van Brady brachten de Patriots weer op voorsprong, met nog maar twee minuten te gaan. De Seahawks hadden dus nog een laatste kans op de zege, maar hadden niet genoeg aan een fieldgoal, de ploeg van Pete Carroll moest een touchdown scoren. De Seahawks kwamen na een run van Marshawn Lynch op de 1-yard line met minder dan een minuut te gaan. De Patriots besloten hun time-out niet te gebruiken. De Seahawks brachten met 26 seconden op de klok de bal in het spel. Met de meest besproken/bekritiseerde play in de geschiedenis van de NFL.
Met de bal op de 1-yard line was de verwachting dat Lynch de bal zou krijgen voor een running play. De Seahawks hadden tenslotte nog een time-out dus konden de klok altijd nog stoppen bij een mislukte run. Maar Carroll koos voor een passing play richting een op het oog vrijstaande Tyler Lockette. Maar Malcolm Butler las de play perfect en wist de bal te onderscheppen en zo de zege veilig wist te stellen.


Na tien jaar waren de Patriots eindelijk weer kampioen en Brady won voor de derde keer de MVP-trofee van de Super Bowl.

SUPER BOWL LI

De Patriots slaagden er niet in hun titel te verdedigen. In 2016 werd in de AFC Championshipgame verloren van de latere kampioen uit Denver. Maar een jaar later waren de Patriots weer terug, dit keer voor een duel met de Atlanta Falcons. Beide teams hadden twee indrukwekkende play-offzeges behaald, waardoor de Patriots gezien werden als de favoriet (3 punten).
Na een eerste kwart zonder scores was het echter Atlanta dat het initiatief nam en het duel nog voor rust leek te beslissen. Een touchdown run, touchdown pass en een pick six bezorgden de Falcons een 21-0 voorsprong en in de slotseconden wisten de Patriots met een field goal hun eerste punten van de wedstrijd te scoren.
Na rust was het opnieuw Atlanta dat als eerst een touchdown scoorde en de ploeg kwam zo met 28-3 voor. Het duel leek gespeeld, maar toch gebeurde het onmogelijke. De Patriots kwamen onder leiding van hun quarterback terug in het duel. New England probeerde Atlanta te verrassen met een onside kick, maar de Falcons wisten de bal te bemachtigen en leken in field goal range, maar een penalty en een sack ontnamen Atlanta de kans te scoren.
Met minder dan zes minuten te gaan scoorden de Patriots opnieuw. Dit werd gevolgd door een tweepunts conversie en een 28-20 tussenstand. Voor de Falcons was het cruciaal om te scoren zodat de Patriots twee scores nodig zouden hebben voor de zege. De Falcons kregen een first down op de 22-yard line van de Patriots, maar slaagden er niet in om dit in punten om te zetten. In plaats van drie runs en een field goal kozen de Falcons voor een agressievere aanpak. Na de eerste run volgde een sack, en op third down zorgde een holding penalty voor 3rd & 33 van buiten field goal range. De pass van Ryan werd niet gevangen en de Falcons moesten Brady opnieuw de bal terug geven.
De quarterback liet zich die kans niet ontnemen. Met minder dan een minuut te gaan scoorden de Patriots opnieuw en weer was de tweepunts conversie goed. De stand was gelijk, maar de Falcons kregen een laatste kans om de wedstrijd te winnen. Matt Ryan kreeg zijn ploeg niet in field goal range. Voor het eerst in de geschiedenis eindigde de Super Bowl in een verlenging. De Patriots wonnen de toss, en wisten dat ze bij een touchdown gewonnen zouden hebben. Een pass interference overtreding van de Falcons bracht de Patriots op de 2-yard line en niet veel later wist running back James White de beslissende touchdown te scoren en de Patriots de vijfde Super Bowl te bezorgen.
Brady was opnieuw de MVP. Door de vroege achterstand was de ploeg gedwongen om veel te passen. Met 43 gevangen ballen voor 466 yards zette hij een aantal Super Bowl-records op zijn naam.

CONCLUSIE

De Super Bowls met de Patriots zijn altijd spannend. De zege van vorig jaar met zes punten was het grootste verschil in de zeven edities met Brady. En dat verschil kwam pas in de verlenging op het scorebord. Alleen in de zege op de Eagles hadden de Patriots een ruime voorsprong.
Het geeft aan dat het in de verschillende duels zeker de andere kant op had vallen. Vooral de Seahawks en Falcons kunnen het zichzelf verwijten dat ze hun kampioenschappen uit handen hebben gegeven door vreemde calls. Maar het is ook een kwaliteit van de Patriots. Het is geen toeval dat het altijd dezelfde ploeg is die terug komt uit geslagen positie. Zoals ook de Jaguars twee weken terug al hebben gemerkt. Het is te hopen dat het ook vannacht weer een spannend duel blijft tot in de laatste minuten.

Cover photo: TIMOTHY A. CLARY/AFP/Getty Images

Prospect Watch 2018: Washington Nationals

Jasper Roos
-
0

Vorig jaar zette SportAmerika voor het eerst alle Minor League-opleidingssystemen op een rijtje in de Prospect Watch. Dit off-season kijken we in updatevorm naar de ‘farms’ in Minor League Baseball. De SportAmerika MLB Prospect Watch 2017/2018 stopt als eerst in de National League East, met in deze aflevering: Washington Nationals.

ROCKIN’ STEADY

De Washington Nationals hadden vorig seizoen een sterke Top 10, maar wel eentje die bij lange na niet zo sterk was als hij had kunnen zijn. De Nats leverden Dane Dunning, Reynaldo Lopez en Lucas Giolito in, in ruil voor Adam Eaton van de White Sox. Toen Eaton aan het begin van het seizoen zijn knie de vernieling in hielp en minstens een jaar was uitgeschakeld, leek de toekomst ineens heel rauw voor de Nationals.
— PROSPECT WATCH 2017: WASHINGTON NATIONALS
Toch leverde de ploeg een prima seizoen af en werden de play-offs gehaald. Dat lukte de ploeg met een klein beetje versterking uit de Minor League: A.J. Cole en Koda Glover maakten voor langere periodes deel uit van de MLB-selectie. Ondanks de stabiele staat van het systeem zijn er toch wat verschuivingen in de Top 10.

ROBLES, SOTO NOG STEEDS DE BESTEN

Victor Robles behoort tot de beste outfieldprospects in de Minor Leagues. Hij staat tweede in de Top 100 van MLB.com en ook BaseballAmerica heeft de jonge speedster hoog zitten. Robles maakte ook zijn debuut in de Majors, afgelopen seizoen, dus ondanks zijn geringe leeftijd lijkt hij onderweg naar een doorbraak. Juan Soto volgt hem op de voet. De 19-jarige outfielder sloeg afgelopen seizoen .360 in Single-A en ziet er als een echte ballplayer uit.

Victor Robles (Twitter.com)

De enige drie andere namen van vorig jaar die terugkomen, zijn Carter Kieboom (#3), Erick Fedde (#4) en Luis Garcia (#8). Kieboom stijgt drie plaatsen ten opzichte van vorig seizoen, na een zeer solide seizoen in Single-A (.296 met 8 HR’s in 179 AB’s). Fedde zakt een fractie, na een zwaar seizoen in Triple-A (4.76 ERA in 34.0 IP). De rechtshandige werper had wel een prima periode in Double-A, maar zijn eerste aanraking met Major League-hitters verliep ook voor hem moeizaam (9.39 ERA in 15.1 innings). Het lijkt wel of de Nationals vaker moeite hebben met het laten acclimatiseren van hun jonge sterwerpers (zie ook: Giolito, Lucas).
Luis Garcia is nog ongelooflijk jong (17 jaar), maar sloeg wel .302 in Rookie Ball in 2017. De power blijft nog een beetje achter, maar er begint al duidelijk te worden waarom de Nationals hem in juli 2017 $1.3 miljoen gaven.

NIEUWE GEZICHTEN

De eerste nieuwe naam op de lijst is 2017 First Rounder Seth Romero. De lefty werd voor de draft nog uit zijn universiteitsteam in Houston gezet, maar de Nationals namen de gok. Tot nu toe stelt Romero niet teleur: 35 strikeouts in 22 Minor League-innings (Rookie Ball).

Seth Romero domineerde voor de Auburn Doubledays (YouTube)

Yasel Antuna is nieuw bij de Nationals; ook hij komt uit de Internationale klas van 2016-2017. De Dominicaanse kortestop sloeg .301 in Rookie Ball en laat een fraai totaalpakketje zien. Werper Wil Crowe (2017 Draft, tweede ronde) is minder overdonderend, maar heeft een lage vloer. Als zodanig projecteert hij wel als een Major Leaguer. Daniel Johnson had een prima tweede seizoen in de Minors (.298, 22 HR’s en 22 steals tussen Single-A en Single-A Adv.). Raudy Read is een catcher die verraste in de Nationals-organisatie. Hij steelt dan ook het plekje van Pedro Severino als topcatcher in de Washington-Minors.

TOTAALPLAATJE

Hoewel de Nationals in de Minors niet meer zo sterk zijn als in het recente verleden, is het systeem topzwaar genoeg om met een gerust hart 2018 in te gaan. Veel spelers zullen niet meer gebruikt worden om Major Leaguers aan te kopen; daarvoor hebben de Nats er te weinig. Met talenten als Robles, Kieboom en Soto klopt de volgende generatie echter nadrukkelijk op de deur.

HOUD IN DE GATEN

Pedro Severino (C), Rafael Bautista (RHP), Jose Marmolejos (1B/OF), Anderson Franco (3B/1B), Blake Perkins (OF).

Cover photo: Glenn Gaston

Om in aanmerking te komen voor de lijst moeten positiespelers onder de 130 Major League-slagbeurten blijven. Pitchers mogen niet boven de 50 innings of 30 relief appearances uitkomen. Dit zijn MLB’s rookiekwalificaties. Deze top 10 is de persoonlijke visie van de auteur op de betrokken spelers.

Prospect Watch 2018: Miami Marlins

Jasper Roos
-
0

Vorig jaar zette SportAmerika voor het eerst alle Minor League-opleidingssystemen op een rijtje in de Prospect Watch. Dit off-season kijken we in updatevorm naar de ‘farms’ in Minor League Baseball. De SportAmerika MLB Prospect Watch 2017/2018 stopt als eerst in de National League East, met in deze aflevering: Miami Marlins.

ZUCHT…

Zo goed als het in Atlanta is gegaan met het vullen van de jeugdopleiding, zo slecht zijn de Marlins daar mee omgegaan in de laatste jaren. Nu, onder nieuwe baas Derek Jeter, lijkt er een nieuwe weg in te zijn geslagen, want Miami bouwt (weer) opnieuw op. Ondanks redelijke draftposities, zijn de Marlins niet in staat gebleken een indrukwekkend Minor League-systeem bij elkaar te selecteren. Hoe vul je dan je Minors? Inderdaad, via trades!

Jeter kocht de Marlins en gooide iedereen in de uitverkoop, en hoe! (twitter.com)

In vergelijking met vorig jaar begon de club in prospectmineur aan de winter. Luis Castillo (verkocht aan de Reds voor Dan Straily) en de groep Jarlin Garcia/Austin Dean/Stone Garrett/Thomas Jones/Israel Soto (allen gekelderd op de lijst) verdwenen uit de top 10 van vorig jaar. Wat er voor terugkwam, was niet om over naar huis te schrijven.
— PROSPECT WATCH 2017: MIAMI MARLINS
Trevor Rogers was de nummer één-selectie in de Draft van 2017. Nieuwe aankoop Jorge Guzman, afkomstig uit de Giancarlo Stanton-trade, startte het al door in de top 5 te verschijnen. Overige nieuwe gezichten Sandy Alcantara en Magneuris Sierra (beiden afkomstig uit de Marcell Ozuna-deal met de Cardinals) geven de top 5 ineens wat smoel. Dat allemaal was nog voor de Christian Yelich-deal, waarmee Jeter zijn coup de grace van dit off-season sloeg.

BEEF UP!

Met het binnenhalen van Lewis Brinson, Monte Harrison en Isan Diaz in de ruil voor Yelich, beschikken de Marlins nu opeens over één van de sterkste top 10’en in de Minors. Het barst ineens van de potentie in Miami. Brinson is een potentiële impact-outfielder die zo goed als Major League-klaar is, terwijl Harrison en Diaz ook al jaren hoog aangeschreven staan. Diaz had een beetje matig 2017, maar het plafond van de infielder ligt nog steeds reuze hoog.

Trevor Rogers, First Rounder van de Marlins in 2017 (Twitter/mlb)

Naast Brinson is Brian Anderson de meest Major League-ready speler van allemaal. De derde honkman is de gedoodverfde opvolger van Martin Prado, die in de uitverkoop staat. Na een banner year in Double-A (14 HR’s in 311 AB’s) en Triple-A (.339 met 8 HR’s in 118 AB’s) sloeg Anderson .262 met 7 doubles in de Majors (84 AB’s). De 24-jarige is klaar voor het grote werk.

TOTAALPLAATJE

Ten opzichte van vorig seizoen is Miami’s Top 10 duizendmaal beter. Sterker nog, met een aantal talenten dat buiten de top 10 valt op de hielen, begint zich zowaar iets van een gezond systeem af te tekenen. Natuurlijk, dat kwam met een enorme prijs (Stanton, Yelich, Ozuna), maar als Minor League-watcher is er in 2018 voldoende te beleven in Miami.

HOUD IN DE GATEN

Nick Neidert (RHP), Dillon Peters (LHP), Tyler Kolek (RHP), Merandy Gonzalez (RHP), Brayan Hernandez (OF), James Nelson (3B), Zac Gallen (RHP), Jeff Brigham (RHP), Cody Poteet (RHP), Colton Hock (RHP).

Cover photo: MLB.com still

Om in aanmerking te komen voor de lijst moeten positiespelers onder de 130 Major League-slagbeurten blijven. Pitchers mogen niet boven de 50 innings of 30 relief appearances uitkomen. Dit zijn MLB’s rookiekwalificaties. Deze top 10 is de persoonlijke visie van de auteur op de betrokken spelers.

Road to Super Bowl LII: Philadelphia Eagles

Jules Huijnen
-
0

Zondag 4 februari is het zover. Dan staat de 52ste Super Bowl op het programma. Voor de derde keer in de historie van de franchise mogen de Philadelphia Eagles proberen de Vince Lombardi trophy binnen te halen. De eerste twee keer ging het mis. De ploeg uit ’the city of brotherly love’ zal hopen dat de derde maal scheepsrecht is. Wij blikken terug op hun lange tocht richting Minneapolis. Een tocht die zich in vier mooie stukken laat opdelen.

DEEL 1: EEN ROCKY START

Met Carson Wentz als de franchise quarterback voor de toekomst en een ijzersterke verdediging is er ondanks de teleurstellende resultaten in 2016 meer dan genoeg reden voor optimisme bij de Eagles aan de start van het seizoen 2017. Toch gaat het niet meteen van een leien dakje. Hoewel er van de eerste vier wedstrijden maar één wordt verloren moest er voor iedere overwinning geknokt worden.
Na het verlies in de tweede wedstrijd, tegen de Chiefs -met aan het roer de mentor van coach Doug Pederson: Andy Reid– is er kritiek op het gameplan van de Eagles. Er zou te veel vertrouwd worden op de arm van Wentz en te weinig op de running game.
In week 3 wordt een riante voorsprong uit handen gegeven, maar door een franchise record 61-yard field goal van rookie Jake Elliot in de laatste seconde werden de Giants alsnog verslagen.


De wedstrijd betekent echter het einde van het seizoen voor manusje-van-alles runningback Darren Sproles die zijn arm brak en zijn kruisband scheurde.

DEEL 2: DE STREAK

Vanaf week 5 hebben de Eagles het juiste recept te pakken. In de running game vinden LeGarrette Blount, Kenjon Barner, Corey Clement en Wendell Smallwood allemaal hun eigen rol. Op de trade deadline komt er ook nog eens versterking in de vorm van Miami Dolphins running back Jay Ajayi. De verdediging speelt op het hoge niveau dat er vooraf van hun verwacht werd hoewel het voor linebacker Jordan Hicks in week 7 einde seizoen is door een achillespeesblessure.
Ook aan de offensieve kant verliezen de Eagles één van hun sterren in de vorm van left tackle Jason Peters. De ploeg gaat echter gestaag door met winnen. Aan de hand van de op MVP-niveau spelende Carson Wentz worden achter elkaar de Giants, Chargers, Cardinals, Panthers, Redskins, 49ers, Broncos, Cowboys en Bears verslagen op weg naar een nine game winning streak. De ene overwinning nog indrukwekkender dan de andere.

DEEL 3: DOWN GOES WENTZ

Tegen de Seahawks komt in week 13 een abrupt einde aan de zegereeks, maar de week erna komt de echte klap. In week 14 tegen de Los Angeles Rams scheurt quarterback Carson Wentz zijn kruisband af. Einde seizoen voor de tweedejaars Eagle die geweldig speelde. Over zijn vervanger, Nick Foles kun je hier meer lezen. In zijn eerste start doet Foles het uitstekend. Tegen de Giants gooit hij vier touchdowns en een week later pakken de Eagles ‘gewoon’ de #1 seed in de NFC.
In de laatste twee wedstrijden van het reguliere seizoen zit er aanvallend een kink in de kabel met een shutout in de laatste wedstrijd (hoewel de Eagles veel spelers rust gaven) als dieptepunt. De Eagles sluiten het seizoen af met een geweldig 13-3 record en de #1 seed maar met een hoop vraagtekens voor de play-offs. Hoe goed zijn ze eigenlijk zonder Carson Wentz?

DEEL 4: UNDERDOGS

De eerste plek in de NFC geeft de Eagles een bye in de eerste ronde en thuisvoordeel. Met het bloedfanatieke publiek in Philadelphia een niet te onderschatten voordeel. De fans buiten Philly, met in hun kielzog de bookmakers, geven de Eagles zonder Wentz echter weinig kans tegen de verliezend Super Bowl-finalist Atlanta Falcons. Voor het eerst in de historie is de #1 seed de underdog in hun eerste play-off wedstrijd.
Onterecht, zo blijkt. Het gameplan van de Eagles werkt perfect. De verdediging legt de Falcons aanval volledig lam en de aanval van de thuisploeg doet precies genoeg om te winnen. Naderhand loopt defensive end Chris Long met een honden masker rond. De ‘Underdog hype’ is geboren. Ook tegen de Minnesota Vikings zijn de bezoekers de favoriet. Met hun eerste drive scoren de Vikings een touchdown, daarna is het voorbij. De Eagles verdediging laat geen spaan heel van de Vikings-aanval, maar Nick Foles is de onverwachte ster van de avond.


De quarterback speelt de wedstrijd van zijn leven tegen de, tot dat moment, beste verdediging in de NFL en gooit 351 passing yards met 3 TDs en heeft met 141.3 de hoogste ooit passser rating ooit voor een QB met minimaal 30 passes in een divisie finale. De Eagles scoren 38 punten zonder er nog een weg te geven en staan daarom zondag voor de 3e keer in hun historie in de Super Bowl. Zondag mogen ze aantreden tegen de New England Patriots. Tegen de titelverdediger zijn ze wederom de underdog. Precies zoals ze het willen.
Nog meer Super Bowl LII content? Kijk de SportAmerika Superbowl LII Preview show hier terug:

Bron coverphoto: CSNPhilly.com

Road to Super Bowl LII: Super Bowl preview show

Wouter Boerkamp
-
0


We zijn slechts één dag verwijderd van het hoogtepunt van dit NFL-seizoen: Super Bowl LII. Speciaal voor deze gelegenheid zond SportAmerika vrijdagavond een Super Bowl preview show uit met zeven gasten.

SUPER BOWL PREVIEW SHOW

Cover photo: Jeff Gross/Getty Images

Prospect Watch 2018: New York Mets

Jasper Roos
-
0

Vorig jaar zette SportAmerika voor het eerst alle Minor League-opleidingssystemen op een rijtje in de Prospect Watch. Dit off-season kijken we in updatevorm naar de ‘farms’ in Minor League Baseball. De SportAmerika MLB Prospect Watch 2017/2018 stopt als eerst in de National League East, met in deze aflevering: New York Mets.

PROMOTIES SCHUDDEN TOP 10

Ah, de New York Mets. De club waar ieder jaar zoveel blessures zijn, dat menig prospect vervroegd zijn debuut kan of moet maken. Ook afgelopen jaar zagen de Metropolitans een handvol spelers uit de Minor Leagues opgeroepen worden en langdurig in de Majors spelen, zodat ze dit jaar uit de Prospect Top 10 vallen.
Zo was daar de promotie van Amed Rosario, één van de top prospects in baseball. De korte stop maakte halverwege het seizoen de sprong naar de Majors en zal niet meer terugkeren naar de Minors. Ook nummer twee van vorig seizoen, Dominic Smith, speelt inmiddels in New York, net als Brandon Nimmo (#6) en Robert Gsellman (#8).

Amed Rosario (Mark Cunningham/Getty Images)

Ook mindere optredens (Wuilmer Becerra en Gavin Cecchini) kosten twee spelers de kop. Met vier lege plekken op de lijst schuift een aantal spelers nu door, onder wie een tweetal dat vorig seizoen door SportAmerika al geclassificeerd werd onder ‘Remember the Names’.
— PROSPECT WATCH 2017: NEW YORK METS
Peter Alonso komt na een prima jaar in Single-A (Adv.) en Double-A de Top 10 binnen op nummer 5. Andres Gimenez komt zelfs met stip binnen op de eerste plaats, mede dankzij een gedegen seizoen in Single-A, waarin hij pas 18 was. Hij is geen Rosario, maar komt wel zeker in de buurt.

NIEUWE GEZICHTEN, OUDE BEKENDEN

Naast Alonso en Gimenez verschijnt ook David Peterson in de Top 10. De eerste-ronde-selectie uit de Draft van 2017 gooide slechts 3.2 innings in Pro Ball na de Draft, maar de 22-jarige lefty komt uit college met een stevige lading aan indrukwekkende wedstrijden (waaronder een 20-strikeout-duel). Waar Justin Dunn zijn derde plaats consolideert, schuift Thomas Szapucki een drietal plaatsen op, naar nummer vier. Met Alonso op vijf zakt Desmond Lindsay naar zes, terwijl de volgende nieuwe naam op plek zeven binnenkomt.
Marcos Molina miste het volledige seizoen 2016 door Tommy John, maar de 22-jarige rechtshandige werper is weer terug. Na 106 innings in Single-A (Adv.) en Double-A, zal 2018 in het teken moeten staan van de doorbraak in de Minors. Hij heeft een rijke blessuregeschiedenis, dus het zal voor hem in grote mate afhangen van zijn gezondheid hoe de Mets hem zullen behandelen. De club nam eerder dit off-season in elk geval geen risico om hem kwijt te raken in de Rule 5 Draft: Molina werd toegevoegd aan het 40-man-roster.

Marcos Molina is op de weg terug na blessureleed (Gordon Donovan)

Tomas Nido blijft in de Top 10, ondanks een tegenvallend seizoen in 2017. Door het wegvallen van een aantal andere prospects, stijgt hij zelfs een plaatsje. Redelijke catchers zijn ten slotte moeilijk te vinden. Chris Flexen is een high strikeout-werper die Double-A afsloot met een 1.66 ERA en 50 strikeouts (48.2 innings). Hij staat op de shortlist als de Mets in 2018 iemand nodig hebben. Luis Guillorme is een defense first kortestop met fantastische range op de positie. Eén homerun in 1300 Minor League-slagbeurten toont echter de keerzijde van de medaille.

TOTAALPLAATJE

De Mets zitten er vrij aardig bij. In een divisie met powerhouse Minor League-systemen als de Phillies, Braves en (in zekere mate) Nationals is het echter lastig bijblijven. Eigenlijk is de hele organisatie een beetje een puinhoop. Of het nu de Majors (eeuwige blessures) of Rookie Ball (prospects die eerder miss dan hit zijn) betreft. Eén ding houdt de Mets boven de Marlins: de New Yorkers draften over het algemeen beter dan Miami. Wanneer de jongere spelers in de Mets Top 10 rijp voor de Majors zijn, brengen ze mogelijk weer wat hoop in de harten van Mets-fans.

HOUD IN DE GATEN

Mark Vientos (3B), Luis Carpio (SS), Ronny Mauricio (SS), Wuilmer Becerra (OF), Gavin Cecchini (3B).

Cover photo: Gordon Donovan

Om in aanmerking te komen voor de lijst moeten positiespelers onder de 130 Major League-slagbeurten blijven. Pitchers mogen niet boven de 50 innings of 30 relief appearances uitkomen. Dit zijn MLB’s rookiekwalificaties. Deze top 10 is de persoonlijke visie van de auteur op de betrokken spelers.

Prospect Watch 2018: Philadelphia Phillies

Jasper Roos
-
0

Vorig jaar zette SportAmerika voor het eerst alle Minor League-opleidingssystemen op een rijtje in de Prospect Watch. Dit off-season kijken we in updatevorm naar de ‘farms’ in Minor League Baseball. De SportAmerika MLB Prospect Watch 2017/2018 stopt als eerst in de National League East, met in deze aflevering: Philadelphia Phillies.

BETERE TIJDEN KOMEN

De Phillies hadden wederom een weinig indrukwekkend seizoen in de Majors, maar in de Minor League begint zich een serieuze collectie potentiële toppers af te tekenen. De top van de lijst is zelfs zo goed, dat weinig publicaties het eens zijn over hoe de top 3 eruit moet zien. BaseballAmerica kiest voor J.P. Crawford, Sixto Sanchez en Scott Kingery. MLB Pipeline gaat voor Mickey Moniak, Sixto Sanchez en Scott Kingery. Bij SportAmerika zijn we meer gecharmeerd van Kingery (#9 in 2016) dan de rest en zijn de vele strikes die Sanchez met zijn spijkerharde fastball weet te gooien de reden dat hij met stip op nummer één binnenkomt.
— PROSPECT WATCH 2017: PHILADELPHIA PHILLIES
Crawford blijft één van de meest getalenteerde spelers in het rijtje. Na een matig Triple-A-seizoen en een dito eerste beurt in de Majors, moet hij Kingery (.304, 26 HR’s, 29 steals in Double-A en Triple-A) echter voor laten. Er bestaat een kans dat de 23-jarige Kingery als eerste van de twee een impact maakt in Philadelphia, waarschijnlijk zelfs al in 2018.

J.P Crawford (Hannah Foslien/Getty Images)

VERANDERINGEN

Ten opzichte van vorig seizoen zijn er nog enkele verschuivingen geweest in de Top 10, maar vooral in positieve zin. Zo hebben Rhys Hoskins (#5 in 2016) en Nick Williams (#4 in 2016) de stap naar de Majors succesvol gemaakt. Daarbij valt Roman Quinn (#6 in 2016) dit jaar nipt buiten de Top 10 en is Mark Appel (#10 in 2016) niet meer in de organisatie. Voor hen in de plaats komen Adam Haseley (Draft 2017, eerste ronde), Adonis Medina (133 strikeouts in 119 innings in Single-A) en Jhailyn Ortiz.
Opvallende dalers zijn Jorge Alfaro (#3 in 2016) en Mickey Moniak (#2 in 2016). Alfaro is simpelweg voorbijgestreefd door een aantal anderen, maar maakt waarschijnlijk in 2018 deel uit van de MLB-ploeg. Moniak stelde in zijn eerste volledige seizoen bij de profs ronduit teleur. Hij moet in 2018 gaan bewijzen dat geen ‘bust’ te zijn.

Mickey Moniak stelde teleur in 2017 (Cliff Welch/Icon Sportswire)

De laatste intrigerende naam op de lijst is Dylan Cozens. Een jaar geleden werd hij nog gezien als de tweede helft van het Bash Brothers-duo met Hoskins. Waar laatstgenoemde echter de sprong naar de Majors succesvol maakte, is Cozens achtergebleven. Hij draaide een teleurstellend Triple-A-seizoen, waarin hij slechts .210 sloeg. Weliswaar zette hij daar 27 homeruns tegenover, maar toch moet hij dit jaar vol aan de bak om niet als ‘all or nothing’-speler te boek te komen staan.

TOTAALPLAATJE

De Phillies barsten van het talent, dat zelfs buiten deze Top 10 nog doorgaat. De eerder genoemde Quinn, maar ook Kevin Gowdy, JoJo Romero, Ranger Suarez en Spencer Howard kloppen nadrukkelijk op de deur van de Top 10. Het talent in zit Philly vrij aardig verspreid. Spelers kunnen dus druppelgewijs naar de Majors schuiven. Op die manier zouden de Phillies op de lange termijn wel weer eens een serieuze jaarlijkse speler kunnen worden in de NL East.

HOUD IN DE GATEN

Roman Quinn (OF), Kevin Gowdy (RHP), JoJo Romero (LHP), Ranger Suarez (LHP), Spencer Howard (RHP).

Cover photo: Hannah Foslien/Getty Images

Om in aanmerking te komen voor de lijst moeten positiespelers onder de 130 Major League-slagbeurten blijven. Pitchers mogen niet boven de 50 innings of 30 relief appearances uitkomen. Dit zijn MLB’s rookiekwalificaties. Deze top 10 is de persoonlijke visie van de auteur op de betrokken spelers.

Road to Super Bowl LII: Eagles-architect Howie Roseman

Thomas Klink
-
0


De Eagles staan in de Super Bowl. Over het hele seizoen genomen zeer terecht: 13-3 in het reguliere seizoen, met enkel nederlagen tegen de (destijds) red-hot Chiefs, de Seahawks op een koude donderdagnacht en de Cowboys toen het nergens meer om ging (week 17). Stille genie achter dit succes? Howie Roseman, vice president of football operations voor de Philadelphia Eagles. In dit artikel zetten we zijn key-moves op een rijtje en analyseren wij zijn blauwdruk die tot het succes van de Eagles heeft geleid.

JONGE JAREN

Roseman in het jaarboek van Fordham University

Roseman werd geboren in Brooklyn, New York, in 1975. In zijn jeugd was hij een ietwat sukkelige rechtenstudent met een grote droom: GM worden in de National Football League. Al in zijn studententijd begon hij derhalve met het versturen van brieven naar alle 32 NFL teams. De Jets hapten toe; in 1999 mocht Roseman stage lopen op de player personnel afdeling in zijn thuisstad New York.
In 2000 boden de Philadelphia Eagles hem een vaste baan. Gedurende de periode 2000-2003 werkte Roseman als analist op de afdeling salary cap issues. De kennis en kunde die hij daar opdeed zouden hem goed van pas komen in zijn latere carrière. Na 2003 was Roseman nog director of football administration en vice president of player personnel. Tot in 2010 zijn jeugddroom uit kwam: hij werd General Manager van een NFL-team.

TWEEDE VIOOL

Hoewel Roseman zichzelf vanaf 2010 dus GM mocht noemen, moest hij nog lange tijd akkoord gaan met een strikt adviserende rol als het aankwam op roster-beslissingen. In eerste instantie was het Andy Reid die de lakens uitdeelde. Daarna, tijdens de periode 2013-2015, moest Roseman oogluikend toekijken hoe Chip Kelly de Eagles de afgrond instortte. Sterspelers zoals LeSean McCoy en DeSean Jackson werden meedogenloos opzij gezet. Ook op het veld zag Roseman dingen die hem ongetwijfeld niet bevielen. Zijn grote voorkeur voor wide-nine 4-3 defenses werd glashard genegeerd door Chip Kelly en diens Defensive Coordinator Bill Davis. Verder moest Roseman lijdzaam toekijken hoe hoge draft picks als Nelson Agholor en Marcus Smith totaal niet uit de verf kwamen.

MACHT

In 2015 gebeurde dan ook het onvermijdbare, Kelly werd de laan uit gestuurd en Roseman kreeg eindelijk de macht over het team. Vanuit zijn nieuwe rol als Executive Vice President of Football Operations ging hij zijn nieuwe taak onmiddellijk te lijf met het aanstellen van een coaching staff. De onervaren Doug Pederson werd head coach, Jim Schwartz en Frank Reich gingen respectievelijk de defense en de offense coördineren.
In de wetenschap dat een GM zo goed is als zijn quarterback, ging Roseman all-in om Carson Wentz te halen in de draft van 2016. Sam Bradford, die tot dat moment de starter leek, werd verscheept voor een first round pick waarmee de fundering voor het huidige Eagles succes gestalte kreeg.

OFFSEASON 2017

Na een 2016 met veel potentie maar weinig succes, besloot Roseman dat de tijd rijp was om grote stappen te nemen richting een Super Bowl-waardig team. Wentz had laten zien een franchise QB te kunnen zijn en Pederson bleek uit het juiste hout gesneden om de Eagles te leiden. Met die wetenschap in het achterhoofd kwam de ware Roseman naar boven en toonde hij zich een manager die niet bang is om snel de trekker over te halen wanneer hij wordt geconfronteerd met grote beslissingen.
Roseman zag uitstekend wat het team nodig had en wist ook dat er offers gebracht moest worden om tot daadwerkelijk succes te komen. Om die reden werd publiekslieveling Connor Barwin bij het grofvuil gezet. Ook de teleurstellende Leodis McKelvin kreeg te horen dat er geen toekomst voor hem was in Philadelphia.

Connor Barwin, tijdens de zogenaamde Snow Bowl in 2013, photo: Getty Images (Archief)

WAPENS

Met de cap-ruimte die Roseman daarmee creëerde wist hij wel raad. Prioriteit was Wentz voorzien van wapens om mee te werken. In 2016 gooide Wentz dime na dime, maar vooral Nelson Agholor liet de bal keer op keer klungelig vallen. Om die reden werden veteranen Torrey Smith en Alshon Jeffery gehaald. Smith is nog altijd een deep-threat om rekening mee te houden. Hij maakt het veld voor de Eagles veel langer, wat playmakers underneath de mogelijkheid biedt om te excelleren. Jeffery is een ervaren, lange receiver met uitstekende handen. Hij is als geen ander in staat 50-50 ballen te winnen, plays te maken in de clutch en derhalve zijn jonge quarterback op verschillende manieren te helpen.
Nadat de binnenkant van de offensive line een upgrade had gekregen (Stefen Wisniewski, Chance Warmack), haalde Roseman Nick Foles terug. Tijdens de Chip Kelly-era had Roseman goede ervaringen opgedaan met Foles. Nog los van zijn uitstekende 2013-campagne had Foles zich een keurige professional getoond, in voor- en tegenspoed. Derhalve zag Roseman in hem de ideale kandidaat om Wentz in geval van nood te vervangen. Behalve Foles, werden ook de enigszins uitgerangeerd geachte Patrick Robinson en Chris Long gehaald.

DEFENSE WINS CHAMPIONSHIPS

Tijdens zijn tweede draft met macht over het roster koos Roseman steevast voor de best-player-available. Het leidde ertoe dat Derek Barnett de toch al niet misselijke defensive line kwam versterken. Kort daarvoor was Timmy Jernigan overgekomen van Baltimore. Al met al genoeg leuks om mee te werken voor DC Jim Schwartz.

Jernigan tijdens het Eagles trainingskamp in 2017, photo: Kiel Leggere/Philadelphia Eagles

Niet lang voor de start van het seizoen kwam Roseman echter tot de conclusie dat de secondary de achilleshiel van de defense was en bleef. Omdat de receiver positie inmiddels wél afdoende was bezet, werd Ronald Darby gehaald ten koste van Jordan Matthews. Deze spraakmakende trade zorgde voor ophef in Philadelphia. Immers, was Matthews niet de enige receiver die nog iets van betrouwbaarheid had getoond in 2016? Roseman zag echter dat Nelson Agholor achter de schermen onvoorstelbare stappen maakte; Matthews was niet meer nodig. Darby versterkte de defense zienderogen en ook Roseman weet: defense wins championships.

PUZZELSTUKJES

Het laatste deel van de Roseman-puzzel was de running back-stal. Tegen alle verwachtingen in werd Corey Clement niet gecut. Blount en Ajayi werden gehaald en achter de meer dan solide offensive line zijn zij allen volledig tot wasdom gekomen.
Gaandeweg het jaar is duidelijk geworden dat werkelijk alles wat Roseman in het offseason heeft bekokstoofd goud waard is gebleken. Het Eagles-roster kent eigenlijk geen uitgesproken zwaktes. Robinson, Long, Smith, Jeffery, Darby, Jernigan, Blount en Ajayi spelen als nooit tevoren. Ondanks een shaky start is Foles in staat gebleken games te winnen. Voorzichtig mag worden gesteld dat die sukkelige rechtenstudent uit Brooklyn in staat is gebleken één van de beste offseasons ooit neer te zetten. Mócht het misgaan komende zondag: aan meneer Roseman heeft het in ieder geval niet gelegen.

Cover photo: Jeff Gross/Getty Images

NCAAB Update: Onvoorspelbaarheid in conference play

Lars Leeftink
-
0

De Villanova Wildcats zijn ook na januari de nummer één in de NCAA (Tom Lynn / AP)

De eerste maand van 2018 zit erop. Dit betekent automatisch dat de eerste maand van conference play in college basketbal ook afgerond is. Zo langzamerhand kan er een tussenbalans opgemaakt worden richting March Madness. Tot nu toe kan het college basketballseizoen in twee woorden samengevat worden: chaotisch en onvoorspelbaar. Dit is ook goed terug te zien in de AP Poll. Elke week weer was het een komen en gaan van teams. De top vijf heeft nog nooit zoveel wedstrijden verloren in een seizoen (17) terwijl februari nog moet beginnen.
De AP Poll aan het eind van januari (NCAA.com)

ACC: VIRGINIA DOMINEERT MET IJZERSTERKE VERDEDIGING

Dat de Duke Blue Devils al drie nederlagen geleden hebben na 10 wedstrijden in de ACC is opvallend. Dat Virginia na negen wedstrijd ongeslagen en onbedreigd bovenaan staat in de ACC is nog opvallender. De Cavaliers zijn achter Villanova momenteel het tweede team in de NCAA en zijn 9-0 in de ACC. Dit hebben ze vooral te danken aan hun indrukwekkende verdediging. Het hoogste aantal punten dat Virginia deze maand tegenkreeg was 63 (tegen Duke). De Cavaliers wisten de Clemson Tigers zelfs op 36 punten te houden.
Virginia heeft momenteel een voorsprong van drie wedstrijden op de Clemson Tigers en de Duke Blue Devils. De universiteit lijkt dus onbedreigd op weg naar de eerste plaats in de ACC. De grote verrassing van dit seizoen is hiermee ook meteen benoemd: de Clemson Tigers kenden al een goede voorbereiding, maar hebben deze doorgezet in de ACC met een 7-3 record.
Grote teleurstelling is Notre Dame, dat het seizoen zo sterk begon. Na blessureleed van sterspelers Farrell en Colson zijn de Fighting Irish steeds verder weggezakt. Notre Dame verloor dankzij deze blessures zijn laatste zeven duels. De Fighting Irish moeten het voorlopig doen met een plek onderin de ACC met een 3-6 record. Ook North Carolina stelt teleur. De Tar Heels begonnen met een ervaren team aan het seizoen en kenden ook een goede voorbereiding. In de ACC komt de ploeg tot nu toe niet verder dan een 5-5 record.

Stand in de ACC na januari (NCAA.com)

BIG 12: KANSAS VOELT ZICH WEER BEDREIGD

De afgelopen jaren wisten de Kansas Jayhawks redelijk eenvoudig de BIG 12 titel te veroveren. Dit seizoen lijkt het niet zo makkelijk te gaan als de afgelopen jaren het geval is geweest. De Jayhawks zijn 7-2 na negen duels en verloren alleen van Texas Tech (73-85) en Oklahoma (80-85). Laatstgenoemde is ook meteen de grootste uitdager van Kansas. De Sooners waren nergens te vinden in de voorspellingen, maar zijn mede dankzij Trae Young naar een 6-3 record gegaan in de BIG 12.
Ook Texas Tech lijkt nog een stokje te kunnen steken voor de zoveelste titel van Kansas. De Jayhawks komen TCU (7 februari), West Virginia (18 februari), Oklahoma (20 februari) en Texas Tech (24 februari) nog tegen. Alles ligt dus nog wagenwijd open in de BIG 12.
TCU blijkt zijn goede start tijdens de voorbereiding (12-1) niet door te kunnen zetten in de BIG 12. Met een 4-5 record stellen de Horned Frogs zwaar teleur. Er werd onder meer verloren van Texas en Kansas State. Zo blijkt het makkelijke voorprogramma van TCU toch misleidend te zijn geweest.

Stand in de BIG 12 na januari (NCAA.com)

BIG TEN: OHIO STATE VERRAST IEDEREEN

In de BIG TEN leek Michigan State de grote favoriet om dit jaar de titel te pakken. Toch blijkt het een stuk moeilijker te gaan dan verwacht. Daar waar de Spartans met een 9-2 record nog niet eens zo slecht presteren, doen Purdue en Ohio State het simpelweg beter. Voor de Boilermakers is dit niet heel opvallend. Sinds de matige start in november heeft Purdue geen nederlaag meer geleden. Het is dan ook ongeslagen in de BIG TEN met een 11-0 record. Toch moet hierbij genoteerd worden dat de ploeg het nog moeten opnemen tegen Michigan State (8 februari) en Ohio State (10 februari). Deze twee duels zullen beslissend zijn in de strijd om de eerste plek in de BIG TEN.
De grote verrassing is Ohio State. De laatste keer dat Buckeyes succesvol waren in het basketbal was in 2013. In 2014 en 2015 waren de Buckeyes wel te bewonderen tijdens March Madness, maar een grote rol speelden ze niet. Dit jaar is Ohio State onder leiding van Junior Keita Bates-Diop de grote verrassing in de BIG TEN. Het lijkt in februari een driestrijd te worden tussen Purdue, Ohio State en Michigan State.
De grootste teleurstelling van dit seizoen is Wisconsin. Na de afgelopen vier seizoenen succesvol te zijn geweest, is het dit jaar vrij matig. Ethan Happ doet wat hij kan, maar moet de Badgers in zijn eentje dragen tijdens wedstrijden. Dit blijkt zelfs voor Happ teveel van het goede te zijn. Met een 3-7 record in de BIG TEN is Wisconsin dit jaar niet meer dan een middenmoter. Een andere teleurstelling is Minnesota. De Golden Golphers begonnen het seizoen in de top 25 AP Poll, maar zijn na een redelijke voorbereiding compleet ingestort in conference play. Met een 3-8 record is ook Minnesota niet meer dan een figurant dit jaar.

Stand in de BIG TEN na januari (NCAA.com)

PAC-12: TWEESTRIJD NA TELOORGANG ARIZONA STATE

In de preview wezen we twee teams aan als favorieten in de PAC-12: Arizona en Arizona State. Daar waar de Wildcats zich met een 9-1 record voorlopig de koploper in de PAC-12 mogen noemen, zijn de Sun Devils helemaal de weg kwijt. Arizona State stond voorafgaand aan conference play in de top 10 van de AP Poll, maar is sindsdien compleet ingestort. Met een 4-5 record in de PAC-12 zijn de Sun Devils niet meer dan een middenmoter. Arizona State staat na januari wonderbaarlijk genoeg nog steeds in de top 25 (als 25e), maar lang zal dit niet duren. Met onder meer nederlagen tegen Colorado, Oregon en Utah verloren de Sun Devils van teams die minder kwaliteit hebben. Met wedstrijden tegen Washington, USC, UCLA en Arizona voor de boeg in februari lijkt het alleen maar lastiger te worden.
De grootste concurrent voor de Arizona Wildcats is USC. Na een wisselvallige start van het seizoen is de start in de PAC-12 een stuk beter. Met een 8-2 record zijn de Trojans de grootste uitdager van de Wildcats in februari. Er werd alleen verloren van Stanford en Washington, daar waar er nog gespeeld moet worden tegen Arizona op 11 februari. Nog meer dan genoeg tijd dus voor de Trojans om in de top 25 AP-Poll te komen en Arizona te verslaan.

Stand in de PAC-12 na januari (NCAA.com)

SEC: AUBURN VERRAST VRIEND EN VIJAND

Kentucky leek vooraf de grote favoriet te zijn in een kwalitatief ijzersterke SEC-conference. Toch blijken de Wildcats nog niet volwassen genoeg te zijn om deze favorietenrol waar te kunnen maken. Na een 11-2 voorbereiding is Kentucky niet goed gestart in de SEC met een 6-3 record. Het zorgde er zelfs voor dat de Wildcats vorige week voor het eerst sinds 2014 niet terug te vinden waren in de top 25. Dit duurde maar een week, want na de zege op West-Virginia is Kentucky als nummer 21 weer terug in deze ranking. Toch zullen de Wildcats erg hun best moeten doen om de Auburn Tigers nog in te halen. Wat hierbij helpt is dat zij elkaar nog gaan ontmoeten op donderdag 15 februari.
Dat de Tigers op de eerst plek staan en een 8-1 record hebben is verrassend te noemen. De enige nederlaag kwam tegen Alabama. Het is voor het merendeel een team effort dat de Auburn Tigers nu 11de staan in de top 25 en op de eerste plaats staan van de SEC. Het onderlinge duel met Kentucky zal bepalend zijn voor de Tigers. Het overige programma van Auburn kent nog wel wat meer uitdagingen. Ook Florida (25 februari) en Alabama (22 februari) moeten nog verslagen worden in februari.
Grote teleurstelling in de SEC is Texas A&M. De Aggies waren aan het begin van conference play nog de grootste uitdagers van de Wildcats, maar zijn net zoals TCU en Arizona State volledig weggevallen. Met een 3-6 record zijn de Aggies alleen beter dan Vanderbilt in de SEC. Met wedstrijden tegen Kentucky, Auburn en Alabama is de kans klein dat Texas A&M zijn record nog gaat verbeteren de komende maand.

Stand in de SEC na januari (NCAA.com)

AAC: ONDERLINGE DUELS BEARCATS EN SHOCKERS BEPALEND

In de AAC zou het een tweestrijd gaan worden tussen Cincinnati en Wichita State. Na een maand is duidelijk dat Cincinnati zich heeft ontpopt tot grote favoriet in de AAC. Met een 9-0 record zijn de Bearcats nog foutloos in de AAC en lijken zij op weg naar de eerste plek. Wichita State zal nog twee keer de tegenstander zijn van Cincinnati (18 februari en 4 maart). Deze wedstrijden lijken beslissende te zijn in de strijd om de eerste plek. Achter Wiichita State ontpopt Houston zich ook als een potentieel top 25 team. Met een 6-3 record zijn zij een dark horse om in de gaten te houden mochten de eerste twee in mindere vorm verkeren.

Stand in de AAC na januari (NCAA.com)

BIG EAST: VILLANOVA MAAKT FAVORIETENROL WAAR

In de BIG EAST was de nummer één van de NCAA de grote favoriet voorafgaand aan conference play. Voorlopig valt te concluderen dat de Wildcats deze favorietenrol waar kunnen maken. Met een 7-1 record is Villanova de leider in de BIG EAST en heeft het nog een wedstrijd extra te spelen ten opzichte van de meeste teams in de BIG EAST. De enige nederlaag tot nu toe was tegen Butler vlak voor de jaarwisseling. Xavier en Creighton hebben nog steeds zicht op de eerste plek, maar weten ook dat ze beide twee duels meer gespeeld hebben dan de Wildcats. De Musketeers kwamen Villanova dit jaar al tegen (11 januari) en werden volledig van het veld gespeeld door de Wildcats (89-65). Op 17 februari zal Xavier zijn kans krijgen op revanche. Creighton komt de nummer één nog tweemaal tegen dit seizoen (2 en 24 februari).
De grote teleurstelling in de BIG EAST is St. John’s. De Red Storm hebben met Shamorie Ponds een potentiele NBA-speler in huis, maar hebben nog geen zege geboekt in de BIG EAST (0-11). St. John staat voorlopig onderaan in de BIG EAST en lijkt daar ook niet snel vandaan te komen.

Stand in de BIG EAST na januari (NCAA.com)

ONGESLAGEN

Naast deze grootste conferences zijn er ook in een paar andere conferences nog een paar scholen ongeslagen in conference play: Vermont ( 8-0 in de America East), Rhode Island (10-0 in de Atlantic 10), Florida Gulf Coast (8-0 in de Atlantic Sun), Montana (9-0 in de Big Sky), Pennsylvania en Harvard (3-0 en 4-0 in de Ivy League), East Tennessee State (10-0 in de Southern), Louisiana-Lafayette (9-0 in de Sun Belt), Saint-Mary’s (10-0 in de West Coast) en New Mexico State (6-0) in de Western Athletic). Al deze teams leiden hun conference en zullen februari beginnen zonder nederlaag in Conference Play.

Coverfoto: Tom Lynn / AP

1...546547548...804Pagina 547 van 804

SportAmerika.nl bestaat al sinds 1 december 2010. Vanaf dat moment is deze site dé Nederlandstalige plek voor Amerikaanse sporten.

©SportAmerika 2021 | Developed by CSSdsign

Laatste nieuws

MeNU