“With the 88th pick in the 2012 NFL Draft, the Philadelphia Eagles select Nick Foles, quarterback, Arizona”
Toen de Philadelphia Eagles in 2012 voor Nick Foles uit Arizona kozen, waren de eerste reacties in de NFL Network-studio gemixt. Analist Charles Davis was niet gek van zijn voetenwerk en hoe de bal bij tijd en wijlen uit zijn handen kwam, maar geloofde wel dat Foles met de nodige tijd een capabele starter zou worden. In zijn eerste jaar leek het zover te komen, maar na een mislukt huwelijk in St. Louis had niemand ooit kunnen denken dat Foles een Super Bowl zou halen. Tijd voor een kijkje naar het pad dat Nick Foles aflegde richting Super Bowl LII.
DE DREW BREES-CONNECTIE
Het avontuur van Nick Foles begon in Austin, Texas bij Westlake High School. Texas staat bekend om haar football-traditie en het is veelzeggend dat alle records op de Westlake High School in handen waren van ene Drew Brees. In 1996 leidde de legendarische Saints-QB zijn high school naar het eerste kampioenschap van de staat Texas in de schoolgeschiedenis. Pas tien jaar later zou ene Nick Foles in de buurt komen van de erfenis die Brees op de school had achtergelaten.
Hoewel Foles niet net als Brees een kampioenschap won, zou hij wel meerdere records verbreken en uiteindelijk – net als Brees – een footballcarrière verkiezen boven een andere sport waarbij Michigan State de volgende stap in een potentiële NFL-carrière moest worden.
ACHTER HOYER & COUSINS
Bij Michigan State kon Nick Foles echter maar moeilijk een basisplaats veroveren. Als freshman moest de jonge Foles zijn meerdere erkennen in Brian Hoyer die — ironisch genoeg — als back-up quarterback naar de Super Bowl gaat (maar dan namens de Patriots). Toen een jaar later Cousins — tegenwoordig uitkomend voor de Washington Redskins — de back-up van Hoyer zou worden, koos Foles eieren voor zijn geld. Hij vertrok richting Arizona.
Waar zijn tijd bij de Spartans geen goede opmaat leek richting een profcarrière, kwam Foles bij Arizona tot leven. In totaal zou de jonge Texaan drie seizoen lang starten en ook zou hij meerdere records vestigen. Van passing yards tot passing touchdowns: de records bij Arizona staan veelal op naam van Nick Foles. Toch waren er nog genoeg twijfels en behoorde de jonge quarterback beslist niet tot de meest begeerde quarterbacks.
NUMMER ZEVEN
In de 2012 NFL Draft kwamen eerst achtereenvolgens Andrew Luck, Robert Griffin II, Ryan Tannehill, Brandon Weeden, Brock Osweiler en Russell Wilson van het draft board af, voordat Nick Foles als zevende quarterback werd gekozen. De Philadelphia Eagles waren net aangekomen in het Michael Vick-tijdperk. Na een Pro Bowl-seizoen was Vick de onbetwiste starter, die voorlopig de quarterback-problemen moest wegnemen. Foles werd puur als back-up gedraft en zodoende ging hij ook het eerste seizoen in.
Toch zou Foles geen onbetwiste starter worden. Terwijl Vick halverwege het seizoen kampte met hersenschuddingen, was Foles alles behalve overtuigend. Pas in 2013, toen Chip Kelly naar Philadelphia kwam, zou Foles zich ontpoppen tot een mogelijke superster.
2013 zou het jaar van de doorbraak worden. In bovenstaande wedstrijd vestigde hij meerdere records door slechts de derde quarterback in de NFL-geschiedenis te worden die zeven touchdowns gooide tegenover nul interceptions. Hij zou het seizoen daarnaast eindigen met een touchdown-to-interception ratio van 27 om 2 waarmee hij het NFL-record van ene Tom Brady (zijn tegenstander in de aankomende Super Bowl) verbrak voor beste ratio in de NFL-geschiedenis.
WEG UIT PHILADELPHIA
Het succes uit 2013 was echter onmogelijk te evenaren in 2014. In plaats van door te gaan op de ingeslagen weg, kende Foles een relatief kleurloos seizoen met de Eagles, wat na negen weken werd beëindigd door een gebroken sleutelbeen. Het feit dat Mark ‘butt fumble’ Sanchez met iets betere statistieken het seizoen zou afmaken, brachten de Eagles aan het twijfelen of Foles wel de man was waar zij zich op lange termijn aan moesten binden.
Philadelphia gooide het uiteindelijk over een heel andere boeg. De Eagles ruilden Foles naar de St. Louis Rams voor Sam Bradford. Wie de Eagles-reacties uit die tijd opzoekt, komt vooral — hoe kan het ook anders — ontevreden reacties tegen. Waarom werd Foles geruild voor een zeer blessuregevoelige quarterback in Sam Bradford? Volgens sommige fans was het een tactiek om mogelijk omhoog te traden in de Draft, voor Chip Kelly’s lieveling, Marcus Mariota. Zover zou het echter nooit komen, al zou Sam Bradford later wel indirect gebruikt worden om ene Carson Wentz te draften.
PROBLEMEN IN ST.LOUIS
De St. Louis Rams hoopten met Nick Foles eindelijk een betrouwbare quarterback te hebben. Het huwelijk zou echter nooit een groot succes worden. Sterker nog, Foles leek even zijn NFL-Waterloo te hebben gevonden.
De start was veelbelovend: een spectaculaire overwinning in de eerste week op de Seattle Seahawks. Het zou daarna echter alleen maar bergafwaarts gaan. De statistieken en het spel gingen achteruit en na verloop van tijd werd het zo erg dat Case Keenum de plek van Foles mocht overnemen. Voor de Rams werd het langzaam duidelijk dat Foles ook voor hen geen antwoord was. Nadat de ploeg in 2016 alles overboord gooide om Jared Goff te draften, had Foles genoeg gezien. Hij was het plezier in het spelletje kwijt en wilde zijn contract ontbinden. Hij was op dat moment 27 jaar en leek bereid de NFL vaarwel te zeggen.
ANDY REID-FACTOR
Zo komt Andy Reid — hoewel al even geen coach meer is van de Philadelphia Eagles — terecht in dit verhaal. Reid, tegenwoordig hoofdcoach in Kansas City, had Foles in 2012 gedraft en overtuigde hem terug te keren. Foles kon zich rustig settelen als back-up van Alex Smith en kon op een eenjarig contract bij de Chiefs komen. Er werd tweemaal een beroep gedaan op de veteraan, in week 8 en 9, om bij afwezigheid van Smith respectievelijk wedstrijden tegen de Indianapolis Colts en de Jacksonville Jaguars binnen te slepen.
Het contract werd echter niet verlengd, maar gelukkig voor Foles waren het de Philadelphia Eagles die in hun zoektocht naar een betrouwbare back-up uitkwamen bij de Texaan. De rest is geschiedenis. Van getalenteerde high-schooler, tot de bank in Michigan State en de tegenslagen in St. Louis heeft Nick Foles nu ondanks alles een Super Bowl gehaald. Dat is precies wat dit spelletje mooi maakt: je weet nooit wat er kan gebeuren en zelfs ondanks alle tegenslagen kan iemand nog steeds het hoogst haalbare in de sport halen.
Vorig jaar zette SportAmerika voor het eerst alle Minor League-opleidingssystemen op een rijtje in de Prospect Watch. Dit off-season kijken we in updatevorm naar de ‘farms’ in Minor League Baseball. De SportAmerika MLB Prospect Watch 2017/2018 stopt als eerst in de National League East, met in deze aflevering: Atlanta Braves.
VEEL VERANDERINGEN, NOG STEEDS TOP
Er is de laatste maanden nogal wat veranderd in het Braves-systeem. De straffen na de ‘valsspelerij’ van GM John Coppolella kostte de Braves 12 prospects, waaronder voormalig top 10-prospect Kevin Maitan (vorig seizoen op nummer zeven in SportAmerika’s Top 10). — PROSPECT WATCH 2017: ATLANTA BRAVES
Naast het verdwijnen van Maitan waren er meer spelers die afgelopen seizoen de Top 10 verlieten. Nummers één en twee van vorig seizoen, Dansby Swanson en Ozzie Albies, promoveerden full-time naar de Majors. Ook nummer vier Sean Newcomb kwam later in het seizoen op die lijst. In een normaal farmsystem zou dit gaten opleveren, maar de Braves kunnen naadloos hun Top 10 met talent vullen. De club blijft in de top drie in de Majors als het op jeugdtalent aankomt (met de Padres en White Sox). Het gezicht van de Braves-toekomst, Ronald Acuña (Kim Klement/USA TODAY Sports)
ACUÑA BOVENAAN, SOROKA MET STIP
Überprospect RonaldAcuña had een stormachtig seizoen, dat hem BaseballAmerica’s ‘Minor League Player of the Year’ maakte. Vorig jaar stond Acuña nog op nummer acht in onze Top 10, maar dit jaar is hij één van de toppers in de gehele Minor Leagues. Met een beetje geluk haalt hij in 2018 de Big Leagues en is hij in Atlanta te bewonderen.
Een tweede grote sprong wordt door Mike Soroka gemaakt, die van zes naar twee stijgt. De 20-jarige Canadees was 11-8 met een 2.75 ERA in Double-A (125 strikeouts en 34 walks in 153.2 innings). Als één van de jongste werpers op zijn niveau is het indrukwekkend wat Soroka dit seizoen liet zien. DE NIEUWKOMERS
2017 First Round Draft Pick Kyle Wright is nummer drie. De voormalig Vanderbilt Commodore gooide 17 pro-inning in 2017 en deed niets om zijn hoge draftselectie in twijfel te trekken: 18 strikeouts, 6 walks, 2.65 ERA. Luiz Gohara werd van de Mariners overgenomen en is hard op weg naar de Majors. De zware lefty domineerde de Minors: 147 strikeouts in 123.2 innings (2.62 ERA). Austin Riley en Cristian Pache schuiven ook de Top 10 binnen. Vooral Pache barst van het talent en kan Acuniaanse sprongen gaan maken op de ranglijst. Kyle Wright was de beste collegewerper in de Draft van 2017 (D1baseball.com) Ian Anderson, Kolby Allard, Max Fried en Joey Wentz behoren tot de ongelooflijke pitching depth van de Braves. Ieder van hen kan dit jaar een sprong op de ranglijst maken en de volgorde waarin dit kwartet geplaatst wordt, is arbitrair. Anderson is met zijn 19 jaar de jongste van het stel, maar met 101 strikeouts in 83 Single-A-innings kun je thuiskomen.
Vergelijkbare strikeoutstats werden behaald door Joey Wentz (152 in 131.2 innings op hetzelfde niveau als Anderson), terwijl de overige jongens het vooral moeten hebben van hun controle. Fried snoof al even aan Major League-succes. Hij gooide 26 innings voor Atlanta in 2017 (3.81 ERA, 22 K’s, 12 walks).
TOTAALPLAATJE
Ondanks de grote problemen en straffen van de laatste weken, staan de Braves er uitstekend op in de Minor League. Nieuwe GM Alex Anthopoulos heeft genoeg materiaal om opnieuw te gaan bouwen. De Bravos moeten nu weliswaar de White Sox en Padres in de directe omgeving van de MiLB-ranglijst dulden, maar de diepte in Atlanta is afschrikwekkend. Het is te hopen dat de fans niet te lang hoeven te wachten op de talenten die de club rijk is.
HOUD IN DE GATEN
Travis Demeritte (2B/3B), Kyle Muller (LHP), Touki Toussaint (RHP), Alex Jackson (C/OF), Akeel Morris (RHP).
Cover photo: Kim Klement/USA TODAY Sports
Om in aanmerking te komen voor de lijst moeten positiespelers onder de 130 Major League-slagbeurten blijven. Pitchers mogen niet boven de 50 innings of 30 relief appearances uitkomen. Dit zijn MLB’s rookiekwalificaties. Deze top 10 is de persoonlijke visie van de auteur op de betrokken spelers.
Zondag 4 februari is het zover. Dan staat de 52ste SuperBowl op het programma. En voor de achtste keer sinds 2001 (!) zal de AFC vertegenwoordigd worden door de New England Patriots. In het tussenseizoen beschouwd als onklopbaar, hadden de Patriots het vaker dan hun lief was lastig met de tegenstand in 2017. Desalniettemin kunnen Tom Brady & co zondag op zoek naar alweer hun zesde ring. Wij blikken terug op hun lange tocht richting Minneapolis. Een tocht die zich in vier mooie stukken laat opdelen.
DEEL 1: DRAMATISCHE START DEFENSE, BRADY VROEG IN VORM
Wie dacht dat de Patriots als een bulldozer door de AFC zouden stomen in 2017, was er in de opener van het seizoen meteen aan voor de moeite. De Kansas City Chiefs kwamen, zagen en overwonnen in Foxborough en veegden de regerende Super Bowl-kampioen zelfs van het veld met 42-27. Vooral de defensie van New England had het erg moeilijk in de eerste vier games en incasseerde gemiddeld 32 punten. Tom Brady leek in het seizoensbegin de enige Patriot op niveau. Met vijf Super Bowl-ringen was hij nog niet van plan om op zijn lauweren te gaan rusten. Brady wierp in die eerste vier games 10 touchdowns en haalde maar liefst 1399 passing yards. De zogenaamde klif was nog steeds niet in zicht.
DEEL 2: ACHT OP EEN RIJ EN ÉÉN PIJNLIJKE UITGLIJDER
De nederlaag tegen de Carolina Panthers (30-33) op 1 oktober, opnieuw in het eigen Gilette Stadium, schudde de overige spelers eindelijk wakker. Het team van coach Bill Belichick won de acht daaropvolgende wedstrijden en de zo fel bekritiseerde defensie liet in die acht wedstrijden nooit meer dan 17 punten toe. Van een ommekeer gesproken. Brady bleef intussen touchdowns gooien en yards produceren. Al was Brady natuurlijk niet alleen. Hij kon bijvoorbeeld rekenen op de ontbolsterde Dion Lewis, zoals je eerder deze week hier al kon lezen.
Brady, Belichick & co leken met de vingers in de neus op weg naar de play-offs, tot ze plots een gedrocht van een prestatie afleverden tegen de Miami Dolphins. Brady speelde die elfde december onherkenbaar slecht en gooide twee intercepties. Ook de defensie was plots weer in het oude bedje ziek en gaf 27 punten prijs tegen een team dat tot dan toe pas 27ste stond qua aantal gescoorde punten. De Patriots fans hadden plots reden om zich zorgen te maken, terwijl Patriots haters de messen begonnen te slijpen.
DEEL 3: OP CRUISE CONTROL NAAR DE PLAY-OFFS
Die messen konden evenwel meteen weer in de la. Een week later stond de kraker tussen de Patriots en de Pittsburgh Steelers op het programma, met als inzet Home Field Advantage in de play-offs. In een spannende wedstrijd haalden de Patriots het met 27-24, mede dankzij een sterke Rob Gronkowski, een dubieuze call van de scheidsrechters en een interceptie van Ben Roethlisberger in de laatste seconden van de wedstrijd.
De twee laatste games van het seizoen, tegen de Buffalo Bills en de New York Jets, werden gewonnen op cruise control. Zo wonnen de Pats voor het negende seizoen op rij de AFC East en verzekerden ze zich van het thuisvoordeel gedurende alle play-off games.
DEEL 4: DE ZOVEELSTE COMEBACK IN EEN PLAY-OFF GAME
In de Divisional Round hadden de Patriots geen kind aan de Tennessee Titans. Het team van QB Marcus Mariota, dat een week eerder nog verrassend de Chiefs had gewipt, kon op geen enkel moment een vuist maken en werd met 35-14 terug naar huis gestuurd. Tom Brady was opnieuw in MVP-vorm en gooide meer dan 300 yards en 3 touchdowns. Zowel offensief als defensief was New England een maatje te groot voor Tennessee, waardoor de Patriots voor de zevende keer op rij een ticket mochten boeken voor de AFC Championship.
In de AFC-finale hadden de Patriots het dan weer een pak lastiger. De Jacksonville Jaguars, die in de Divisonal game de Steelers wisten te kloppen, waren drie kwarten lang de beteren van New England. Sacksonville was niet alleen defensief sterker, ook quarterback Blake Bortles toonde zich offensief scherper dan Brady (geloof het of niet!). In het vierde kwart keken de Patriots nog tegen een 20-10 achterstand aan. Race gelopen, zou je denken. Maar dat was buiten Tom Brady gerekend. Plots stond de G.O.A.T. terug op, met twee touchdowns naar die andere held van de dag: Danny Amendola. De Jaguars probeerden nog wel, maar ook de Patriots defensie was wakker geworden en wist elke aanval af te slaan.
Teams Trailing by 10+ Points in 4th Quarter in Playoff Game – Last 10 Seasons
Opnieuw een onwaarschijnlijke comeback voor de Patriots dus en dit amper een jaar na de onvergetelijke comeback in Superbowl LI. De verdedigende kampioenen gaan zo opnieuw naar de Superbowl, waar ze de Philadelphia Eagles zullen bekampen. Schuift Tom Brady een zesde ring over zijn vinger of zorgen de Eagles toch voor de verrassing? Zondagnacht kan er niet vroeg genoeg zijn!
Waar normaliter de week voorafgaand aan de Super Bowl maar in het teken staat van één wedstrijd, daar hebben de Washington Redskins dinsdagnacht de headlines gestolen. Want zoals elke NFL-volger zal hebben opgemerkt: de Redskins hebben tot ieders verrassing een trade opgezet om Alex Smith hun quarterback voor de aankomende jaren te maken.
REDSKINS LATEN COUSINS GAAN
Langzaam maar zeker wakkerde de discussie aan het einde van het seizoen weer op in Washington. Zouden de Redskins voor de derde maal hun quarterback een gigantische franchise tag geven? Gingen ze misschien een normaal langdurig contract aan? Of misschien in de NFL Draft op zoek naar een nieuwe quarterback van de toekomst? Op die vragen kwam gisteravond een antwoord in de komst van Alex Smith. Want naast zijn komst in de trade heeft de 33-jarige quarterback meteen een vierjarig contract mogen ondertekenen. Kirk Cousins tijdens de play-offs in 2016 (Archieffoto)
De 29-jarige Cousins – die in de NFL Draft van 2012 als 102e werd gekozen – tekende de afgelopen twee jaar tweemaal de franchise tag: eenmaal voor ongeveer 20 miljoen dollar en vorig jaar voor ongeveer 24 miljoen dollar. Een derde franchise tag had een gigantisch salaris van 35 miljoen dollar betekent en de Redskins maken met deze trade duidelijk dat ze daar geen zin in hadden.
CHIEFS GAAN VOOR DE TOEKOMST
Ook bij de Chiefs was er na afloop van het seizoen direct discussie rondom de quarterback-positie. De thuisnederlaag in de play-offs tegen de Tennessee Titans kwam hard aan en wederom bleek Alex Smith niet de quarterback te zijn die de Chiefs richting een Super Bowl zou kunnen helpen. Met het wegdoen van Smith maakt de franchise nu een duidelijke keuze voor de toekomst in de jonge Patrick Mahomes. Patrick Mahomes tijdens zijn presentatie na de 2017 NFL Draft. (BJ Kissel/Chiefs.com)
De 22-jarige Mahomes werd in de afgelopen NFL Draft als tiende gekozen en werd binnengehaald als mogelijke opvolger van de toen 32-jarige Smith. Een jaar later lijkt het erop dat Andy Reid en zijn assistenten genoeg hebben gezien om de jonge Texaan de sleutels van de offense te overhandigen. En een leuke bijkomstigheid van deze trade is dat de Chiefs ook de beschikking krijgen over cornerback Kendall Fuller – die mooi naast Marcus Peters kan gaan spelen – en een draft pick in de derde ronde voor 2018.
JACHT OP COUSINS IS GEOPEND
De Redskins gaan 2018 in met Alex Smith en de Chiefs met Patrick Mahomes en dat betekent dat een nog onbekend team het jaar in zal gaan met Kirk Cousins. Ondanks de vele twijfels biedt Cousins in eerste instantie meer zekerheid dan menig college prospect dat in de aankomende NFL Draft beschikbaar zal zijn. En hoewel daar veel talent in lijkt te zitten, zal er vast een team zijn dat wanhopig genoeg is om Cousins met een gigantische deal binnen te halen.
De meest voor de handliggende keuzes lijken daarin de Broncos, Jets, Browns, Cardinals en de Vikings te zijn. Allemaal teams zonder een franchise quarterback – met de belangrijke kanttekening voor Minnesota dat al hun huidige quarterbacks aflopende contracten hebben – die stuk voor stuk er eentje willen hebben en waarvan eentje heel goed Kirk Cousins de deal kan geven die Washington hem niet wilde geven.
De dag van Super Bowl LII komt steeds dichterbij. Reden genoeg om voor te beschouwen in de Footballnerds podcast met hosts Jurian Ubachs en Daniël Kegel. Zij ontvangen Saman Alzahawi en Wouter Boerkamp.
SUPER BOWL-PODCAST VAN MET NERDS OM TAFEL
In deze tweede aflevering van de Footballnerds podcast kijken we vooruit naar de hoogmis van het American Football en de climax van het 2017-seizoen, Super Bowl LII tussen de New England Patriots en de Philadelphia Eagles.
Te gast zijn Saman Alzahawi en Wouter Boerkamp. Saman is onder andere presentator van Touchdown Live. Hij kent de wereld van football en de NFL als zijn broekzak. Bovendien heeft Saman ook de nodige ervaring binnen de lijnen.
We praten onder andere over wie de beste kansen heeft in deze Super Bowl, welke speler het verschil gaat maken en wat het recept voor winst voor beide teams zal zijn. We eindigen met de game picks en geven bruikbare tips om het lange NFL-offseason door te komen.
ROAD TO THE SUPER BOWL
Later is er meer te lezen over de verrassende trade van Alex Smith naar de Washington Redskins en om 18.00 is er op SportAmerika meer te lezen in aanloop naar de Super Bowl. Toon Aerts bespreekt dan de route naar Super Bowl LII van de New England Patriots.
Eindelijk heeft David Beckham zijn eigen in MLS-club. In 2014 maakte de oud-speler van LA Galaxy bekend dat hij een eigen MLS club ging oprichten in Miami. Vandaag werd bekend gemaakt dat Beckhams MLS-team vanaf 2020 zal uitkomen in de Major League Soccer. Miami zal hiermee de 25e franchise worden in de MLS. Daarnaast is Miami ook de eerste Major League Soccer-club die is opgericht door een oud-speler.
BLIJE COMMISSIONER
MLS-commissioner Don Garber is erg blij met de komst van Miami voor de MLS: “Het is met enorme trots dat wij Miami verwelkomen tot de Major League Soccer. Met David Beckham, Marcelo Claure, Jorge en José Mas, Masayoshi Son en Simon Fuller die de weg leiden voor Miami. We weten dat de goede mensen op de goede plaats zijn voor Miami om een grote MLS-stad te worden. We kijken er naar uit om samen te werken met de gehele organisatie aan een strategische en succesvolle lancering voor Miami’s MLS-club.” Beckham won in 2012 het MLS-kampioenschap met de Galaxy. Nu is hij teameigenaar in Florida (Robyn Beck/AFP)
CONTRACT-OPTIE BECKHAM
In 2007 tekende David Beckham een contract voor LA Galaxy. In dat contract stond een optie dat de Engelse speler een eigen MLS-club zou mogen beginnen. Op 5 februari 2014 besloot Beckham van deze optie gebruik te maken. De legendarische middenvelder is dan ook meer dan trots dat zijn droom eindelijk uit komt.
“Onze missie om een MLS-club naar Miami te brengen is compleet en wij zijn er zeer tevreden, dankbaar en opgewonden over. Onze belofte naar de fans in Miami en over de wereld is simpel: jouw team streeft er altijd naar om je trots te maken op het veld. Ons stadion zal een plek zijn die je graag bezoekt en onze impact op de community en de jeugd van Zuid Florida zal diep gaan”.
Miami zal spelen in een privé ontwikkeld stadion in het centrum van Miami, waarin plaats is voor 25.000 fans. Ook zijn er plannen om een trainingscentrum en academie die gefocust is op het ontwikkelen van lokale spelers te bouwen. MIAMI FUSION
De laatste voetbalclub in Miami was Miami Fusion. De club zelf bestond niet al te lang, van 1997 tot 2001. De club ging in 2002 ten onder aan de tegenvallende aandacht van het publiek. Ondanks de korte tijd had de club toch een Nederlander en een Colombiaanse grootheid onder contract: namelijk Edwin Gorter en Carlos Valderrama.
Lebron James (Jason Miller/Getty Images)
Met de All-Star game in het vizier wil elke ploeg in de NBA met een zo goed mogelijk gevoel de break in gaan. Maar in Cleveland is het net als in vorige jaren hommeles terwijl het ook in Milwaukee niet rustig is. En dan is er nog de All-Star game zelf: wie zijn er onterecht overgeslagen?
Dit bespreken we allemaal met drie NBA-redacteuren in deze editie van de NBA 3-on-3!
Met het seizoen 2017 in de boeken en het off-season onderweg, werpen we een blik in de achteruitkijkspiegel van het Major League-jaar. In volgorde van de draft, van slechtste team naar het beste, kijken we terug op het seizoen van de 30 verschillende Major League-organisaties. We sluiten de serie af met nummer 30, de World Serieskampioenen: Houston Astros.
VAN FAVORIET TOT WORLD SERIES-WINNAAR
Er was relatief weinig dat de Astros in het pre-season in de weg stond om overal als voorspelde winnaar van de American League West uit de koker te komen. Houston was de gedoodverfde favoriet in een zwakke divisie. Ook SportAmerika sprong op de Texaanse bandwagon en doopte de ‘Stros om tot het team to beat. — SPORTAMERIKA 30-IN-30 PREVIEW 2017: HOUSTON ASTROS
De Astros deden alles wat ze moesten doen en meer. Het team ging 101-61 in het reguliere seizoen en walste in de play-offs over de concurrentie heen. Aangevoerd door Jose Altuve, George Springer, Carlos Correa, Justin Verlander, Brad Peacock en Charlie Morton pakte de ploeg van manager A.J. Hinch de ene na de andere tegenstander in. Het uiteindelijk resultaat: een World Series-titel. Veel beter kon het seizoen voor de Astros niet verlopen.
WAT GING GOED IN 2017?
“YOUR 2017 WORLD SERIES CHAMPIONS: HOUSTON ASTROS”
Met die zin is gelijk het seizoen voor de Astros in zeven woorden gevangen. Wanneer een organisatie de play-offs haalt, is er vaak al sprake van een succesvol jaar. Wint said organisatie dan ook nog eens de World Series, kan het jaar helemaal niet meer stuk.
De manier waarop Houston dit jaar de concurrentie van zich afhield, is ook op zijn minst indrukwekkend te noemen. De volledige organisatie — van front office tot manager en van bench coach tot back-up catcher — leverde een bijdrage. De Astros tilden aan het eind van het jaar de World Series-trofee op (MLB.com)
EEN ACE VERWIJDERD VAN EEN TOPTEAM
In de SportAmerika 30-in-30 2017 stond al dat de Astros een compleet team, maar een ace verwijderd van een topteam waren. Die ace kwam uiteindelijk naar Zuid-Texas in de vorm van Justin Verlander. De beslissing om prospectkapitaal te investeren in de aankoop van de werper, bleek misschien wel de beste move van het seizoen. JV ging 5-0 met een 1.06 ERA in vijf starts voor Houston in de laatste maand van het seizoen (34 innings, 43 strikeouts). Toen de Astros eenmaal de play-offs in gingen, kwam de veteraan echt los. Met 8.2 innings in de ALDS tegen Boston (3.12 ERA) was hij al belangrijk. In de ALCS tegen de Yankees was hij met recht de MVP: 16 innings, 21 strikeouts, 0.56 ERA.
In de World Series had Verlander wat meer moeite met de Dodgers, maar een 3.75 ERA in 12 innings was ook zeer nuttig. Zonder Verlander hadden de Astros het hoogste podium waarschijnlijk niet gehaald. Houston’s beslissing om uiteindelijk toch die ace te halen, was het sleutelmoment van het jaar voor de club.
AMERICAN LEAGUE MVP: JOSE ALTUVE
Dan was daar nog de slagroom op het toetje. Jose Altuve, Houston’s sterspeler, won de American League Most Valuable Player Award 2017. Na een fantastische campagne waarin hij de league voor de vierde keer aanvoerde in hits (204) en voor de derde keer in slaggemiddelde (.346) konden de stemmers niet om de kleine Venezolaan heen. Het was een waar all-round-seizoen voor de Astros, waarin Altuve voorop ging in de strijd.
WAT GING FOUT IN 2017?
VRIJ WEINIG
Tsja.. dat dus. In een seizoen waarin je club zo domineert als de Astros deden, is het vinden van een negatief element niet makkelijk. De dommigheid van Yuli Gurriel? Sure. Verder? I got nothing… Altuve en Gonzalez gaan voor een ‘repeat’ met de Houston Astros (Kevork Djansezian / Getty Image)
WAT BRENGT 2018?
DE REPEAT?
Na elk World Series-seizoen rijst altijd de vraag: kan de winnaar op herhaling? In 2017 werden de Cubs getipt als potentiële repeat champion. Chicago toonde gedurende het seizoen en in de play-offs echter aan dat het niet voor niets bijna achttien jaar geleden was sinds de laatste herhalingswinnaar (1998/1999/2000 Yankees).
De Astros hebben in elk geval voldoende aanknopingspunten om het komende seizoen weer voor een titel te gaan. Geen enkele speler binnen de ploeg heeft een aflopend contract. Vier van de zes startende werpers gaan arbitration in (Keuchel, McCullers, McHugh en Peacock); de overige twee hebben doorlopende verbintenissen (Verlander en Morton). Vrijwel de volledige bullpen is onder team control, met alleen Ken Gilesarbitration eligible.
FINANCIËLE RUIMTE
Met de grote sterren relatief goedkoop onder contract (zelfs World Series MVP George Springer is arb eligible), hebben de Astros genoeg financiële ruimte om één of twee versterkingen toe te voegen aan toch al een sterk team. Er zullen niet veel regerend kampioensteams zijn geweest die met een payroll ronde de $100 miljoen de arbitration periode in zijn gegaan. Tot overmaat van ramp voor de concurentie trok de club ook nog aceGerrit Cole aan van de Pittsburgh Pirates. De ploeg lijkt alleen maar sterker te worden.
De club is na een lange rebuildperiode nu de modelfranchise voor Major League Baseball: financieel gezond, met een grote en trouwe fanbase en barstensvol zelfopgeleid talent. Houston kan er wel weer een tijdje tegenaan.
Je kunt het gerust het einde van een tijdperk noemen: na het vertrek van Chris Paul in de zomer is vannacht bekend gemaakt dat de Los Angeles Clippers per direct Blake Griffin wegruilen naar de Detroit Pistons. Zodoende gaat de 29-jarige power forward — die afgelopen zomer nog een vijfjarig contract tekende in Los Angeles — in Detroit een duo vormen met center Andre Drummond.
WAT KRIJGT L.A. TERUG VOOR GRIFFIN?
Vanuit Detroit komen forward Tobias Harris (25), guard Avery Bradley (27) en center Boban Marjanovic (29) richting Los Angeles evenals twee draft picks (1x eerste ronde en 1x tweede ronde). Waar Marjanovic als back-up zal dienen voor DeAndre Jordan, daar zullen Bradley en Harris zonder meer een prominente rol krijgen in de Griffin-loze line-up van de Clippers.
The LA #Clippers‘ current depth chart after Blake Griffin trade:
PG – M. Teodosic, T. Wallace, J. Evans, P. Beverley
SG – A. Bradley, A. Rivers, L. Williams, CJ Williams
SF – D. Gallinari, S Dekker, S. Thornwell
PF – T. Harris, M. Harrell, W. Johnson
C – D. Jordan, B. Marjanovic
— Tomer Azarly (@TomerAzarly) January 30, 2018
Op papier is de ‘vangst’ voor Griffin niet gigantisch. Aan de andere kant: Griffin heeft een verleden van blessureleed en een duur contract wat na dit seizoen nog vier jaar doorloopt. Anderzijds loopt het contract van Avery Bradley af en ligt Tobias Harris tot volgend seizoen vast. Het is dus maar de vraag in hoeverre beide spelers onderdeel zullen uitmaken van de lange termijn plannen in Los Angeles.
DETROIT GOKT OP ONTSNAPPING AAN DE MIDDELMAAT
Mannen als ESPN-verslaggever Zach Lowe en ex-Pistons-speler Isaiah Thomas verklaarden de ruil voor Griffin als een wanhopige poging van Detroit om aan de middelmaat te ontsnappen. De ploeg staat momenteel op het punt om de play-offs voor het tweede jaar op rij te missen en met de huidige kern lijkt verandering er op korte termijn niet in te zitten.
Pistons Starting 5 with Blake
PG: Reggie Jackson
SG: Luke Kennard
SF: Stanley Johnson
PF: Blake Griffin
C: Andre Drummond
— Dylan (@DylansFreshTake) January 29, 2018
De Pistons krijgen ook forward Brice Johnson (23) en center Willie Reed (27) erbij, maar Detroit’s huidige kern zal vooral steunen op het trio Drummond-Griffin-Jackson. Zonder draft picks in de aankomende draft zal het dan hopen dat jonkies als Stanley Johnson en Luke Kennard een sprong voorwaarts kunnen maken en daarmee toch een gevaar kunnen vormen voor de rest van de Eastern Conference.
The Pistons run a lot of DHO for Drummond. One thinks they’ll do the same for Griffin to facilitate, while Reggie Jackson is still out
Het beeld is duidelijk: de Los Angeles Clippers proberen op een andere manier te bouwen aan een ploeg die mee kan in de zware Western Conference. De tijd zal uitwijzen of center DeAndre Jordan daarbij ook hoort of dat hij, net als Paul en Griffin, dit jaar nog de Clippers zal verlaten.
Voor de Pistons is het een wanhopige poging om aan te sluiten in de Eastern Conference. In de NBA Draft hebben ze, zo lijkt het tot dusver, een kans gemist door onder andere Stanley Johnson en Luke Kennard boven Devin Booker en Donovan Mitchell te verkiezen. En dus moet het nu op deze manier, maar op papier lijkt Detroit nu de oostelijke versie van de New Orleans Pelicans waar het team ook gecentreerd is rond twee big men (Anthony Davis en DeMarcus Cousins) en een solide point guard (Jrue Holiday).
Jaden Schwartz viert z’n feestje met zijn teamgenoten van de Blues (AP Photo/Paul Sancya) Deze week blikken we terug op de All-Star Game in Tampa. In Dallas zijn ze heel blij met twee Zweden en in St. Louis zijn ze zo mogelijk nog gelukkiger met de terugkeer van Jaden Schwartz.
PARTY IN TAMPA
Het jaarlijkse feestje van de All-Stars streek dit jaar neer in Tampa. NHL-baas Gary Bettman zakte met zijn gevolg af naar Florida en zag daar op zaterdag Alex Ovechkin uitblinken in de skills competition. De vedette van de Washington Capitals ramde met ruim 160 km/u een puck richting doel. Connor McDavid bewees voor het tweede jaar op rij dat hij de rapste schaatser was. Van de in Tampa aanwezige spelers dan.
NEAL OOK BELANGRIJK VOOR PACIFIC DIVISION
Zondag werd de daadwerkelijke All-Star Game gespeeld, maar dan in toernooivorm tussen de vier divisies. De Central Division opende tegen de Pacific Division. In de drie tegen drie stond met name McDavid vaak oog in oog met Pekka Rinne, maar de Predators-goalie weigerde mee te werken aan een doelpuntenfestival. Dat gold overigens ook voor Marc-André Fleury, die de kooi van der Pacific Division bewaakte. In de wedstrijd, die twee keer tien minuten duurde, vielen niet abnormaal veel goals, maar James Neal hielp zijn teamgenoten van de Pacific met twee goals naar de finale. McDavid scoorde niet, maar was wel bij vier goals betrokken.
KUCHEROV SPINNING PASS TO EICHEL
EICHEL BEHIND THE BACK NO LOOK PASS BACK TO KUCHEROV
In de tweede wedstrijd zagen de mensen in Tampa hun helden van de Lightning aan het werk. Nikita Kucherov en Steven Stamkos probeerden er een aanvallend feest van te maken en dat is de heren wel toevertrouwd. Sidney Crosby, op aangeven van Ovechkin, opende het bal nog wel namens de Metropolitan Division, maar daarna nam de Atlantic Division het initiatief over. Met name Kucherov voelde zich als een vis in het water op het voor hem zo bekende ijs. De Russische goalgetter kreeg de mensen met een hattrick op de banken en de ene goal was nog mooier dan de ander. Erik Karlsson liet de malaise in Ottawa even achter zich en was blij dat hij met drie assists kon bijdragen aan de 7-4 overwinning van de Atlantic Division.
NIKITA KUCHEROV DID IT TO ‘EM. NIKITA KUCHEROV REALLY DID IT TO ‘EM! NOW IN LOOPING GIF FORM! pic.twitter.com/1K6SSTzVfT
Voor het verhaal zou het mooi zijn als de spelers van de Tampa Bay Lightning voor hun eigen fans de All-Star Game zouden winnen. Daar wilde de afvaardiging van de Pacific Division echter niet aan meewerken. Ducks-aanvaller Rickard Rakell maakte al na 59 seconden duidelijk wat de bedoelingen waren en de Atlantic Division had de grootst mogelijke moeite met goalies Marc-André Fleury en Mike Smith. De sluitpost van de Calgary Flames probeerde in de slotminuten nog als eerste goalie ooit in een All-Star Game te scoren, maar dat feestje ging niet door. Zijn Pacific Division won wel. Rakell scoorde twee van de vijf goals in de wedstrijd die met 5-2 gewonnen werd, maar Brock Boeser werd verkozen tot MVP. De jonge aanvaller van de Vancouver Canucks scoorde één keer en mocht na afloop een auto in ontvangst nemen. De elf spelers van de Pacific Division mogen één miljoen dollar verdelen.
Het is een vreemd seizoen in Dallas. De Stars lieten tijdens de zomer flink van zich horen en haalden onder meer Alexander Radulov en Ben Bishop naar Texas. De ploeg werd genoemd als mogelijke kanshebber voor de Stanley Cup, maar daar leek het helemaal niet op in de eerste maanden van dit seizoen. Het ene moment waren de Stars geweldig, maar er waren ook momenten dat het niet eens leek op ijshockey wat de mannen in het groen lieten zien. Inmiddels heeft Ken Hitchcock de zaken aardig op orde en heeft Dallas zich gemeld in de top van de Central Division en de NHL.
John Klingberg is the fourth @DallasStars / North Stars defenseman to record multiple 40-assist seasons with the franchise, joining Sergei Zubov (6), Craig Hartsburg (4) and Gordie Roberts (2). #NHLStats#DALvsBUFpic.twitter.com/WJzSJQDhJb
Van Jamie Benn en Alexander Radulov werd verwacht dat ze een grote bijdrage zouden leveren aan het succes van de Stars. Van John Klingberg werd veel minder verwacht. Natuurlijk kwam de Zweed twee seizoenen geleden tot een zeer acceptabel aantal van 58 punten, maar in Dallas zag men in Klingberg toch niet één van de belangrijkste stenen waarop het succes kon worden gebouwd.
De verdediger is inmiddels 25 en keihard op weg naar zijn beste seizoen ooit. Het zijn niet de goals waardoor Klingberg opvalt. De Zweed heeft er slechts zes. Het zijn de assists die het ‘m doen. Maar liefst 42 keer was Klingberg aangever. Met dat aantal staat hij wat betreft verdedigers op eenzame hoogte op de topscorerslijst van de NHL. Zelfs de doorgaans aanvallend zeer actieve Brent Burns moet even het antwoord schuldig blijven. Met zijn 48 punten is Klingberg inmiddels, samen met Radulov, topscorer van de Stars.
STARS ON FIRE
De afgelopen week hadden de heren uit Dallas het aardig op de heupen. Eerst werden in Buffalo de Sabres met 7-1 naar de slachtbank geleid en vorige week dinsdag haalden de Stars keihard uit in het eigen American Airlines Center. De Florida Panthers hadden in dit verhitte duel weinig in te brengen en verloren met 6-1. Klingberg gaf in deze wedstrijd twee assists en de tweede daarvan was op landgenoot Mattias Janmark. De 25-jarige center uit Stockholm is het tweede mooie verhaal dat kleeft aan deze Dallas Stars.
Janmark debuteerde in 2015 als 23-jarige in de NHL en kwam in z’n eerste jaar tot 15 goals en 14 assists. Bepaald niet slecht voor een debutant en er werd dan ook het nodige verwacht van zijn tweede seizoen. Mattias Janmark had in 2016 echter nooit kunnen bevroeden dat z’n tweede seizoen pas in oktober 2017 zou beginnen. Een zware knieblessure en complicaties na de operatie hielden de Zweed een jaar aan de kant. Maar Janmark is terug en beter dan ooit. Net als landgenoot Klingberg drukt Janmark zijn stempel op de Dallas Stars en in Texas zijn ze maar wat blij dat ze hun center weer terug hebben. Na 50 wedstrijden staat de teller op 13 goals en 14 assists. Vier van z’n goals waren game-winners.
De week voor de All-Star Game was een typische week voor de Dallas Stars. Ruime overwinningen op Buffalo en Florida werden gevolgd door nederlaag tegen de Maple Leafs. De eigen fans zagen hun favorieten een slordige wedstrijd spelen. De Stars noteerden dan wel 40 schoten op goal, maar ze konden Curtis McEhinney nauwelijks in de problemen brengen. In de sterke Central Division moeten de Stars nog drie teams voor zich dulden, maar een wildcard moet zeker kunnen. Eenmaal in de play-offs zijn de onberekenbare Stars voor geen enkel team een fijne tegenstander.
BLUES DOLBLIJ MET TERUGKEER SCHWARTZ
Er stond geen maat op de St. Louis Blues. Tot 10 december althans, want toen raakte Jaden Schwartz geblesseerd. In de maand die volgde, werd duidelijk hoe belangrijk de aanvaller is voor deze Blues. Met Schwartz in de gelederen won St. Louis 20 van de 30 wedstrijden. Met de veelzijdige winger in de ziekenboeg wonnen de Blues slechts negen van hun 20 duels en verloor de ploeg de koppositie in de Central Division aan de Winnipeg Jets.
PRODUCTIE STOKT
Het is ook echt niet zo dat St. Louis volledig afhankelijk is van de 25-jarige Schwartz, maar zijn aanwezigheid in de lineup maakt het winnen van wedstrijden wel een stuk gemakkelijker. Op 9 december speelde Schwartz z’n laatste wedstrijd voor zijn blessure en in de periode daarvoor scoorden de Blues aan de lopende band. In 15 van de 30 wedstrijden vond St. Louis minimaal vier keer het net. De Blues speelden daarna 20 wedstrijden zonder Schwartz en in slechts twee daarvan werden vier doelpunten gescoord. Tegen divisierivaal Colorado Avalanche keerde Schwartz terug in de lineup, maar in de 18 minuten die hij speelde kwam de winger niet verder dan vier schoten op goal. Het scoren liet hij dit keer over aan Paul Stastny, Brayden Schenn en Alex Steen.
OP KOERS
In drie van de vier voorgaande seizoenen konden de Blues steeds rekenen op zeker 55 punten die van de stick van Schwartz kwamen. Twee jaar geleden moest hij genoegen nemen met 22 punten, maar de Canadees speelde dan ook maar 33 duels. Ondanks zijn enkelblessure, die hem anderhalve maand aan de kant hield, ligt Schwartz nog altijd op koers voor een prima seizoen. In de 31 wedstrijden die hij speelde, kwam hij tot 14 goals en 21 assists. Met de Blues heeft hij nog 31 wedstrijden te gaan en een snelle rekensom leert ons dat hij, mits Schwartz in dit tempo doorgaat, uitkomt op 70 punten. In het seizoen 2014/2015 stokte de teller na het reguliere seizoen op 63 punten. Zijn beste aantal tot nu toe.
TARASENKO EN SCHENN MISSEN HUN MAATJE
Met Vladimir Tarasenko en Brayden Schenn vormt Schwartz de beste en zeker gevaarlijkste lijn van de Blues. Dit drietal was bijna een garantie op punten tijdens de eerste 30 duels van dit seizoen. Vanwege de enkelblessure van Jaden Schwartz moest coach Mike Yeo deze productieve lijn wijzigen.
Tarasenko kreeg op de eerste lijn gezelschap van onder andere Paul Stastny. Met 15 punten presteerde de Rus zeker niet slecht. Brayden Schenn verhuisde naar een andere lijn. De 26-jarige Canadees noteerde tussen 10 december en 23 januari 13 punten. Op 25 januari keerde de herstelde Schwartz terug op het ijs en wonnen de Blues met 3-1 van de Avalanche. Het was voor St. Louis de vierde zege in de laatste vijf wedstrijden.
PLAY-OFFS NOG GEEN UITGEMAAKTE ZAAK
De Blues moeten in de komende maanden flink aan de bak om nog voor de divisietitel in aanmerking te komen. De achterstand op de Winnipeg Jets bedraagt drie punten en ook de Nashville Predators hebben twee punten meer dan de Blues. De Predators hebben ook nog eens vier wedstrijden minder gespeeld.
NIEUWS
JAGR GAAT NAAR HUIS
Jaromir Jagr vervolgt zijn indrukwekkende loopbaan in de Tsjechische competitie. De 45-jarige legende gaat spelen voor de Kladno Knights in zijn geboorteplaats Kladno. Jagr blijft nog wel onderdeel van de organisatie van de Calgary Flames, maar de kans is klein dat hij ooit nog terugkeert in de NHL. Dit seizoen speelde Jagr 22 wedstrijden voor de Flames en kwam daarin tot één goal en zes assists. Dat staat in schril contrast met zijn geweldige cijfers in de league. Alleen Wayne Gretzky heeft meer punten gescoord dan de 1921 van Jagr. The Great One kwam uit op 2857. De legendarische Tsjech speelde 1733 wedstrijden op het hoogste niveau. Daarin moet hij alleen Gordie Howe (1767) en Mark Messier (1756) voor zich dulden. Wat betreft het aantal goals bezet Jagr met z’n 766 treffers de derde plaats achter Gretzky (894) en Howe (801).
BOSTON IN LAST
Bruins-verdediger Charlie McAvoy is geholpen aan zijn hartkloppingen. Op 26 november gaf de jonge verdediger zijn problemen aan en daarna werd een diagnose gesteld. Na een onderzoek werd duidelijk dat het niet direct gevaarlijk was. De problemen konden echter wel terugkeren en dan schade veroorzaken. Dit deed McAvoy besluiten zich te laten helpen. De rookie verwacht volgende week al terug te keren op het ijs.
Nog meer slecht nieuws voor de Bruins. Brad Marchand is voor vijf wedstrijden geschorst vanwege een elleboog aan het adres van Devils-speler Marcus Johansson. Op 7 februari keert Marchand terug. De Bruins nemen het dan op tegen de New York Rangers. Tijdens de All-Star Game in Tampa namen de fans hem de elleboog niet in dank af. De Bruins-speler werd regelmatig uitgejouwd.
Oh boy… Brad Marchand (accidentally, they say) elbows Marcus Johansson in the face, MoJo straight to the locker room…
Een voormalig speler van de Bruins, maar nu al jaren één van de gezichten van de Sharks zien we voorlopig even niet terug op het ijs. In de slotfase van de wedstrijd tegen de Winnipeg Jets kwam Joe Thornton ongelukkig in botsing met ploeggenoot Mikkel Boedker. Jumbo verdween direct van het ijs en keerde niet terug voor de verlenging, waarin de Jets de winnende 5-4 scoorden. In de zomer is de 38-jarige Thornton geopereerd aan de banden in zijn linkerknie, maar dit keer is de rechterknie het probleem. De eerste wedstrijd zonder hun sterkhouder verloren de Sharks met 6-5 van de Rangers.
De Winnipeg Jets kregen dit weekend het nieuws dat Jacob Trouba voorlopig niet inzetbaar is. De 23-jarige Amerikaan liep donderdag in de verloren wedstrijd tegen de Anaheim Ducks een enkelblessure op. Trouba is, samen met Josh Morrisey, de belangrijkste verdediger voor de Jets. Hij is goed voor 20 punten en staat per wedstrijd gemiddeld 22 minuten op het ijs.
NHL WEER NAAR EUROPA
Goed nieuws was er ook voor San Jose, maar dan met name voor de stad. De NHL maakte zaterdag bekend dat in 2019 de All-Star Game in de Capital of Silicon Valley zal worden gehouden. De league liet tevens weten dat de Winnipeg Jets en de Florida Panthers volgend seizoen twee wedstrijden in Helsinki zullen spelen. Voor Patrik Laine en Aleksander Barkov betreft dit een thuiswedstrijd. De Oilers en de Devils openen hun seizoen in Zweden. Edmonton zal daarvoor een oefenwedstrijd spelen in Duitsland, het vaderland van Leon Draisaitl. De 22-jarige Duitser is geboren in Keulen.
DE WEEK VAN DANIEL SPRONG
Vanwege de All-Star Game kwamen de teams in de afgelopen week nauwelijks in actie. De Pittsburgh Penguins van onze landgenoot Daniel Sprong speelden tegen de Carolina Hurricanes en de Minnesota Wild. Beide wedstrijden werden winnend afgesloten en de titelverdediger staat inmiddels weer derde in de Metropolitan Division. Voor Sprong was het een teleurstellende week. Hij kwam niet in actie voor de Pens.
We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze site zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van deze site, gaan we er vanuit dat je ermee instemt.
