Home Blog Pagina 549

Season in Review 2017: Cleveland Indians

0

Met het seizoen 2017 in de boeken en het off-season onderweg, werpen we een blik in de achteruitkijkspiegel van het Major League-jaar. In volgorde van de draft, van slechtste team naar het beste, kijken we terug op het seizoen van de 30 verschillende Major League-organisaties. Vandaag in deel 29: Cleveland Indians.

In de World Series van 2016 ging het in de allerlaatste wedstrijd van het seizoen mis voor de Cleveland Indians. Terry Francona en zijn mannen begonnen dan ook als één van de topfavorieten aan 2017. Slugger Edwin Encarnacion kwam over van de Toronto Blue Jays en dat gaf de toch al niet misselijke aanval nog meer stootkracht. Geheel volgens verwachting wonnen de Indians met grote overmacht won Cleveland de titel in de AL Central en in de play-offs leek er aanvankelijk ook geen vuiltje aan de lucht.
— SPORTAMERIKA 30-IN-30 SEASON PREVIEW 2017: CLEVELAND INDIANS
In de ALDS zaten de Indians na twee wedstrijden op rozen. Thuis werd twee keer gewonnen van de New York Yankees. Voor de sterke Indians zou het een formaliteit moeten zijn om van de volgende drie wedstrijden er nog één te winnen. Dat was echter de theorie, want de praktijk pakte heel anders uit. De Yankees wonnen twee keer in New York en maakten het karwei af in Cleveland. In 2016 lieten de Cubs de Indians gedesillusioneerd achter en dit keer was het New York dat keihard op de ziel van de Tribe trapte.


WAT GING GOED IN 2017


Tot aan de play-offs ging er heel veel goed voor de Cleveland Indians. Tussen 24 augustus en 14 september viel zelfs alles de kant op van de Tribe. De ploeg vestigde een nieuw record in de American League door 22 wedstrijden achter elkaar te winnen. Op 15 september waren het de Kansas City Royals die op de rem trapten en een einde maakten aan deze indrukwekkende winning streak.

DOOR DE GRENS VAN 100

Een combinatie van een ijzersterke aanval en een hele goede rotation hielp de Indians aan 102 overwinningen in 2017. Alleen de Los Angeles Dodgers deden het met 104 zeges nog net ietsje beter. Encarnacion stelde zijn nieuwe werkgever niet teleur. De 34-jarige aangewezen slagman kwam niet aan zijn persoonlijk record van 42 homeruns, maar met 38 kon de slagman uit de Dominicaanse Republiek ook dik tevreden zijn.

LINDOR ZET STAPPEN

Met Puerto Rico bereikte Francisco Lindor de finale van de World Baseball Classic, onder meer door Oranje uit te schakelen, en de jonge kortestop wist zijn goede vorm knap vast te houden. In zijn derde seizoen in de MLB sloeg de pas 23-jarige Lindor de bal maar liefst 33 keer het stadion uit. De sterkhouder miste slechts drie wedstrijden gedurende het reguliere seizoen en kwam tot 89 RBIs. Dat waren er tien meer dan in 2016, maar daarbij zaten ‘slechts’ 15 long balls.
Zijn knappe seizoen, dat hij besloot met een slashline van .273/.337/.505, leverde hem een vijfde plek op in de verkiezing van MVP in de American League. In tegenstelling tot 2016 werd hij niet beloond met een Gold Glove, maar Lindor mocht in 2017 wel een Silver Slugger Award aan zijn collectie toevoegen.

RAMIREZ DE BESTE

De vijfde plek van Lindor was knap, maar daarmee was hij niet de beste Indian in de MVP-verkiezing. Die eer ging naar José Ramirez. De inmiddels 25-jarige derdehonkman maakte al in 2013 zijn debuut in de hoofdmacht van de Indians. De veelzijdige switch-hitter liet afgelopen seizoen echter zien dat de fans in Cleveland nog veel plezier aan hem gaan beleven. Alleen José Altuve en Aaron Judge waren nog belangrijker voor hun team dan dat Ramirez was voor de Indians. Als we de MVP-verkiezing mogen geloven althans.

PITCHERS MAKEN VERWACHTINGEN WAAR

Op de heuvel had Francona het ook goed voor elkaar. Corey Kluber was bijkans niet te raken. De 31-jarige pitcher sloot het reguliere seizoen af met een ERA van 2.25. Daarmee deed hij het nog een tandje beter dan in 2014, toen hij kwam tot 2.44. Het leverde hem destijds zijn eerste Cy Young Award op en het zal niemand verbazen dat Kluber in 2017 voor de tweede keer deze Award mocht ophalen.
Het ERA van de gezamenlijke pitching staff kwam uit op 3.30 en geen team in de MLB kon daar aan tippen. Naast Kluber trok ook Carlos Carrasco zijn goede vorm van de laatste jaren door. De dertigjarige werper uit Venezuela werd terecht vierde in de Cy Young-verkiezing van de American League. Carrasco won 18 wedstrijden, verloor er slechts 6 en noteerde een ERA van 3.29.

Voor Terry Francona was het ook een veilig gevoel dat hij de bal zonder problemen aan zijn relievers kon geven. Closer Cody Allen was misschien iets minder dominant dan in 2016, maar nog altijd goed voor 30 saves en een ERA van 2.94. Leftie Andrew Miller begon aan zijn eerste volledige seizoen in Cleveland en ging door met waar hij in 2016 al was begonnen. De lange werper blies zijn tegenstanders af en toe weg en stond in 62.2 innings slechts drie homeruns toe.


WAT GING FOUT IN 2017?


De Cleveland Indians wisten al vrij snel dat voor hen het echte werk pas zou beginnen in oktober. In augustus was er al een gat van zeven wedstrijden geslagen met de verrassende Minnesota Twins. Francona kon zijn manschappen dus al in een vroeg stadium voorbereiden op de momenten waarop het echt om de knikkers ging en afgaande op de resultaten is hem dat niet goed gelukt. In vijf wedstrijden waren de Yankees dus te sterk in de ALDS en veel eerder dan gedacht namen de Indians afscheid van het seizoen. Kon de ploeg de scherpte niet lang genoeg vasthouden?

GROTE NAMEN GEVEN NIET THUIS

Francisco Lindor kwam in vijf wedstrijden tegen de Yankees tot vier RBIs. Dat is op zich geen slecht gemiddelde, maar helaas voor de Indians had de kortestop maar één swing nodig om tot dit aantal te komen. Alleen in de met 9-8 gewonnen tweede wedstrijd leverde Lindor aanvallend een bijdrage met zijn Grand Slam. Hij deed het echter altijd nog beter dan José Ramirez en Edwin Encarnacion.

Tijdens het reguliere seizoen was dit trio samen goed voor 100 homeruns. In de ALDS sloeg alleen Lindor de bal één keer het stadion uit. In Cleveland weten ze dat ze op Carlos Santana kunnen bouwen, maar ook voor de eerstehonkman leek het seizoen net vijf wedstrijden te lang te duren. Santana presteerde met z’n vier RBIs en slaggemiddelde van .211 niet dramatisch, maar kon de Indians toch ook niet naar de ALCS loodsen.
Dat gold overigens ook voor Jay Bruce, die in augustus de gelederen in Cleveland kwam versterken. In tegenstelling tot een aantal van zijn teamgenoten presteerde de outfielder naar behoren in de play-offs, maar zijn twee homeruns en vier RBIs hielpen de Indians uiteindelijk geen steek verder.

BLESSURE KIPNIS

Er mankeerde verder niet zo gek veel aan het seizoen van de Indians. Alleen in 1954 won Cleveland meer wedstrijden dan in 2017. In dat jaar stapten de Indians 111 keer als winnaar van het veld, maar in de World Series bleken de New York Giants met 4-0 een paar maten te groot.
Jason Kipnis is echter één van de spelers die niet met veel plezier terugkijkt op 2017. De tweedehonkman had al tijdens Spring Training last van zijn schouder en dat kostte hem de eerste weken van het nieuwe seizoen. Net op het moment dat de routinier zijn vorm begon te vinden, begon de rechterhamstring hem parten te spelen. In totaal miste Kipnis uiteindelijk 72 wedstrijden en door al het blessureleed zagen de fans maar zelden een Kipnis in topvorm. In de 90 wedstrijden die hij speelde kwam hij tot 12 homeruns, slechts 35 RBIs en een .232/.291/.414 slashline. Vergeleken met 2016, waarin hij 23 homeruns en 82 RBIs sloeg, was dit een behoorlijke stap terug.


WAT BRENGT 2018?


Carlos Santana was de laatste jaren een zekerheidje in de lineup, maar de Indians moeten het vanaf volgend jaar doen zonder de slagkracht van de eerstehonkman. De routinier gaat een kijkje nemen in de keuken van de Philadelphia Phillies. Santana gaat zijn geluk dus beproeven in de National League. De honkballer uit de Dominicaanse Republiek tekende voor drie seizoenen en gaat in totaal 60 miljoen dollar verdienen.
De Indians zelf houden zich opmerkelijk koest deze winter. Het is ook niet nodig om gekkre sprongen te maken, want het grootste deel van het succesteam keert gewoon terug in 2018. Yonder Alonso is wel een nieuwe naam in de selectie, maar de verwachting is dat Edwin Encarnacion op het eerste honk het gat gaat opvullen dat Santana achterlaat.

AANDACHT VOOR CLEVINGER EN ZIMMER

Ook Brian Shaw zien de fans niet meer terug. Althans niet in het uniform van de Indians. De inmiddels 30-jarige reliever nam vorig jaar ruim 76 innings voor zijn rekening, maar zette zijn krabbel onder een contract dat hem tot zeker 2020 aan de Colorado Rockies bindt. Werper Mike Clevinger is een naam die we wel terug zullen zien in de rotation. De 27-jarige speelde vorig seizoen 27 wedstrijden, waarvan 21 als starter, en kwam tot een zeer acceptabel ERA van 3.11. In Cleveland zullen ze hopen dat Clevinger deze lijn doortrekt, want het was pas zijn tweede jaar in de MLB.

Ook de verrichtingen van Bradley Zimmer zullen met meer dan gemiddelde belangstelling worden gevolgd. De rappe center fielder was een paar jaar geleden één van de grootste talenten in de organisatie. In zijn eerste jaar in de majors liet hij bij vlagen zien waarom dat was. Aan slag kwam het er nog niet altijd uit bij de 25-jarige Amerikaan. Zijn 39 RBIs in 101 wedstrijden en slaggemiddelde van .241 geven ruimte voor verbetering.
De Cleveland Indians zullen zich als team ook willen verbeteren ten opzichte van 2017. Die 102 overwinningen tussen april en september waren leuk, maar de prijzen worden daarna pas verdeeld. In 2018 is het 70 jaar geleden dat de Tribe voor het laatst de World Series won. Deze sterke groep moet toeslaan nu het nog kan.

Cover Photo: Gene J. Puskar / AP

Road to Super Bowl LII: Blount en Lewis vs oude werkgever

0


In aanloop naar Super Bowl LII zetten we de twee finalisten tegenover elkaar. Vandaag bespreken we twee running backs van de Philadelphia Eagles en de New England Patriots met een verleden bij de tegenstander. Dion Lewis, in 2011 gedraft door de Eagles en in 2015 opgepikt door de Patriots, nam dit jaar de plek in van LeGarrette Blount. Power back Blount bewandelde in 2017 juist de omgekeerde weg en zal uitkijken naar de Super Bowl tegen zijn oude werkgever.

LEGARRETTE BLOUNT: ELITE BACK MET REVANCHEGEVOELENS

Blount was in 2016 nog de belangrijkste running back voor New England tijdens het reguliere seizoen. Liefst 299 keer kreeg hij de bal overhandigd in de eerste 16 duels, met 1,161 yards en 67 first downs als resultaat. Daarnaast zette 18 van de 19 rushing touchdowns van de Patriots op zijn naam.
Toch mocht Blount na het seizoen vertrekken uit Foxborough. Enerzijds een verrassing vanwege zijn productiviteit, anderzijds niet omdat de hoofdrollen tijdens postseason werden opgeëist door Dion Lewis en James White. Hij was belangrijk in short-yardage situations, maar blijkbaar niet belangrijk genoeg om een nieuw contract af te dwingen.

Matt Freed / TNS

In Philadelphia kreeg hij een nieuwe kans als vervanger van Ryan Mathews. Niets leek een nieuw succesvol jaar van Blount in de weg te kunnen staan, zeker gezien de sterke offensive line van de Eagles. Toch heeft hij de verwachtingen niet volledig in kunnen lossen. Blount kwam tot 766 rushing yards en slechts 2 touchdowns in het reguliere seizoen. Ook kreeg hij maar 173 keer de bal aangegeven, 126 keer minder dan met 2016. Blount werd feitelijk gezien het slachtoffer van het succes van de pass offense van Carson Wentz. De jonge quarterback wist ook zonder toedoen van zijn ‘bulldozer’ de endzone te vinden.
Net als bij de Patriots heeft hij ook nog te maken gekregen met concurrentie. In dit geval van de tussentijds aangetrokken Jay Ajayi. Tijdens de play-offs was zijn workload tot dusverre beperkt (15 rushes, 40 yards). Dus dreigt hetzelfde scenario als in 2016, het spelen van de tweede viool tijdens de Super Bowl.
Toch moet Blount niet onderschat worden tijdens de belangrijkste wedstrijd van het jaar. Super Bowl LII moet het duel worden van de revanche van LeGarrette Blount. De power back slecht als enige RB op het veld de grens van 100 kilo en dat kan cruciaal zijn tegen de d-line van zijn oude werkgever. Tegen de Vikings bleek al dat hij het nog niet verleerd is.

DION LEWIS: 1.000+ YARDS ‘BACK-UP’

In Foxborough haalt Bill Belichick weer het beste uit het beschikbare materiaal. Zonder een ’type Blount’ en ondanks het uitblijven van grote investeringen is de running game van de New England Patriots redelijk op peil gebleven. Dat is vooral de verdienste van een speler die ooit gedraft werd door de Eagles: Dion Lewis. Hij moest jarenlang vechten voor zijn plek in de NFL, maar staat nu eindelijk in de spotlights.
De multifunctionele back, die begon als derde of vierde keus dit seizoen, verzamelde in 2017 meer dan 1.000 yards. Niet à la Blount door de vijandelijke defensies heen te beuken, maar door slim de ruimte te zoeken in de verdediging van de tegenstander. Bovendien pakte Lewis met succes zijn oude ambacht van kick returner weer op (570 yards, waaronder een 103 yards touchdown). Een rol die hij als rookie ook invulde voor de Eagles.

Patrick McDermott/Getty Images

Zijn verblijf in Philadelphia duurde echter maar twee seizoenen, waarna hij zich twee jaar niet echt een NFL-speler mocht noemen. In 2015 werd hij opgepikt door de Patriots. Van Belichick krijg je als running back niet zomaar speeltijd, dus Lewis moest ook bij New England jarenlang vechten voor zijn plek. Zijn geduld werd dit jaar beloond toen James White en aanwinsten Rex Burkhead en Mike Gilleslee kampten met blessures. Lewis kwam gedurende het seizoen steeds beter in vorm en piekte tijdens het play-off duel met de Titans (141 yards als rusher en receiver).
In die wedstrijd scoorden James White (2 TD) en Brandon Bolden. Daarnaast lijken Gillislee en misschien Burkhead ook weer fit, dus het blijft de vraag of de leading rusher ook daadwerkelijk de hoofdrol voor zich op gaat eisen in de Super Bowl. Lewis heeft echter het vermogen het verschil te maken en zijn eerste werkgever pijn te doen. Als rusher, receiver of desnoods als kick returner.

Cover photo: James Lang, USA TODAY Sports

Einde seizoen voor DeMarcus Cousins

0


Tijdens de wedstrijd van de New Orleans Pelicans tegen de Houston Rockets heeft DeMarcus Cousins zijn achillespees afgescheurd. Na een gemiste vrije worp probeerde Boogie de bal terug te winnen, maar daarbij maakte hij een verkeerde beweging. Eén stap verder zakte de grote man door zijn knieën en moest hij van het veld gedragen worden.

BEVESTIGING

De Pelicans hebben inmiddels bevestigd dat hun center zijn achillespees heeft gescheurd. Dat vermoeden rees al snel na de blessure. Na een MRI-scan werd New Orleans’ vrees bewaarheid. Boogie zal de rest van het seizoen niet meer in actie komen. Nooit eerder kende een Pelican een blessure van dergelijk serieuze aard.

PLAY-OFFS

Cousins en de Pelicans zijn met een uitstekend jaar bezig. In de Western Conference staat de ploeg op de zesde plaats en zou New Orleans zomaar de verrassing van de play-offs kunnen gaan worden. Zonder Boogie wordt dat nu een hele opgave. Het team liet mooi en flashy basketball zien en won daarnaast ook nog veel wedstrijden.
De wedstrijd waarin Cousins geblesseerd raakte, werd ook nog gewonnen door de Pelicans (27-21). De Houston Rockets — die op een tweede plek staan in de Western Conference — werden met 115-113 verslagen. Cousins had met een triple-double een flinke bijdrage aan de overwinning.
De tijd zal uitwijzen wat de blessure voor de Pelicans betekent, maar wat zeker lijkt is dat het team weer volledig zal leunen op Anthony Davis en de guards Rajon Rondo en Jrue Holiday. Dit was vorig jaar ook het geval, totdat de organisatie Cousins binnenhaalde in een ruil met de Sacramento Kings. Tot overmaat van ramp hijgen de Portland Trail Blazers (27-22), Denver Nuggets (25-23) en Los Angeles Clippers in de nek van de Pelicans. New Orleans kan dus ook nog een plek in de play-offs mislopen.

(Cover photo: Derick E. Hingle/USA TODAY Sports)

Uitnodiging Super Bowl Party Fox Sports

0


Zondag 4 februari is het eindelijk zover: Super Bowl LII! De Philadelphia Eagles en New England Patriots gaan strijden om de Lombardi Trophy. Vanuit SportAmerika hebben we nog een cadeau voor de trouwe fans: plaatsen op de gastenlijst bij de Super Bowl-uitzending van Fox Sports.


SUPER BOWL PARTY SPORTAMERIKA/FOX SPORTS


PLAATS
Endemol Shine Studio (MediArena 2, 1114 BC, Amsterdam)
TIJD
Vanaf 22.00 uur tot einde Super Bowl.
WAT
Met echte NFL-fans en enkele SportAmerika-crewleden de live-uitzending van FOX Sports over Super Bowl LII meemaken. Natuurlijk volg je de wedstrijd op grote schermen en kan je de hele avond genieten van hamburgers, hot dogs en drankjes.


AANMELDEN


UPDATE

Op dit moment zijn er voldoende aanmeldingen binnen, maar je kan je naam nog op de reservelijst laten zetten.
Aanmeldingen (voor- en achternaam) via boerkampwouter@hotmail.com.

SportAmerika Football Pool 2017/2018 Week 21 Super Bowl

0

FOOTBALL POOL WEEK 21 SUPER BOWL

Nog iets meer dan een week en dan is het zover! Op maandag 5 februari, 00:30 uur, wordt de SuperBowl gespeeld tussen de Eagles en de Patriots. De beslissende ronde in de SportAmerika Football Pool is dus ook aanstaande.
De deadline is op zondagavond 4 februari 23:59. Alle ingevulde inzendingen na dat tijdstip zullen niet meer meegenomen worden!

RULEBOOK

FOOTBALL POOL RULE BOOK
Voorspelling week 21 Superbowl
DEADLINE zondag 4 februari 23:59.

Trae Young: de nieuwe Steph Curry?


In 18 wedstrijden 48 punten, 43 punten en 43 punten scoren. Drie keer wist freshman Trae Young de 40 punten te overschrijden dit seizoen. Niemand had rekening gehouden met het fenomeen van de Oklahoma Sooners, maar na twee maanden kent iedereen in de basketbalwereld de 19-jarige point guard.

VERRASSING

Begin november kwamen de voorspellingen van de kenners weer binnendruppelen. De conclusies waren duidelijk: Duke is de grote favoriet, de ACC is de sterkste conference en Marvin Bagley III gaat domineren. Niemand zag echter aankomen wat er in de twee maanden en 19 wedstrijden daarna zou gaan gebeuren. Trae Young werd wel gezien als een potentiële NBA-speler, omdat hij in high school ook regelmatig opviel. Toch werd Young door niemand in de gaten gehouden in zijn eerste seizoen en werd hij nergens genoemd tussen grote talenten als Marvin Bagley, Mohamed Bamba, DeAndre Ayton en Miles Bridges. 
Net als Young werden ook de Oklahoma Sooners niet veel genoemd. De universiteit ontbrak in de pre-season top 25 AP Poll. Toch zou ook Oklahoma, mede dankzij Young, een sterke start kennen en uiteindelijk een plek in de lijst veroveren.

ONGEKENDE WEDSTRIJDEN

De eerste keer dat de mensen kennis maakten met Trae Young was op zondag 26 november 2017. Nadat hij tegen Omaha (15 punten, 10 assists), Ball State (22 punten, 13 assists), Arkansas (28 punten) en Portland (33 punten) al indruk had gemaakt, kwam hij pas echt in beeld tegen de Oregon Ducks. Hij scoorde 43 punten en schoot 50% van het veld (11-22).
Young liet in deze wedstrijd al zien dat hij beschikt over ongekende range, wat de vergelijking met NBA-superster Stephen Curry op gang bracht. Tegen de Ducks schoot Young 4-11 van achter de driepuntlijn (36%) en was hij in één klap officieel in beeld bij alle scouts en fans in Amerika.

GEEN REM

Daarna ging hij gewoon vrolijk door met driepunters binnen schieten en assist geven voor Oklahoma. Tegen North Texas (32 punten, 10 assists), UTSA (28 punten), USC (29 punten), Wichita State (29 punten, 10 assists), Northwestern State (26 punten, 22 assists) en Northwestern (31 punten, 21 assists) blonk hij opnieuw uit. Toen de Big 12 begon, was het bij iedereen wel duidelijk dat Trae Young een naam was om in de gaten te houden. Iedere tegenstander begon zich aan te passen aan zijn speelstijl, maar niks tot op de dag van vandaag is het geheime recept om de 19-jarige af te stoppen nog niet gevonden. Sterker nog, hij lijkt alleen nog maar beter te zijn geworden sinds de start van conference play.

BIG 12

In de Big 12 deed de tiener er nog een schepje bovenop. Tegen TCU begon hij conference play met 39 punten en 14 assists. Daarna scoorde hij 27, 29 en 27 punten tegen Oklahoma State, West Virginia en Texas Tech. Tegen Oklahoma State wist hij zelfs bijna een triple-double te pakken (27 punten, 10 assists en 9 rebounds). In het duel met Kansas State kende hij zijn minste wedstrijd van het seizoen. Young scoorde 20 punten, werd veel gefould en schoot maar 38% van het veld. Daar tegenover stonden op 13 en 20 januari zijn twee beste wedstrijden in het shirt van de Sooners.
Tegen TCU wist hij in een overtime-zege (102-97) 43 punten te scoren, 11 rebounds te pakken en zeven assists te geven. Hij schoot 56% van zowel het veld als van de driepuntlijn. Tijdens deze wedstrijd kwam ook zijn positionering voor het eerst echt goed aan bod. Zijn 11 rebounds geven aan dat hij over een goed inschattingsvermogen en inzicht beschikt. Het is ongekend knap om met zijn lengte (1.88 meter) tussen al die grote kerels 11 rebounds te veroveren.
Zijn beste wedstrijd speelde Young afgelopen zaterdag tegen Oklahoma State. In een nederlaag (83-81 in overtime) scoorde hij 48 punten. Hier had hij wel 39 schoten voor nodig (36%). Hij schoot 40% van achter de driepuntlijn en was 12-12 van de free throw lijn. Hiermee wordt, naast zijn turnoverratio, ook meteen het grote risico van de speelwijze van Young duidelijk. Hij is namelijk erg zelfverzekerd van zichzelf en deinst niet terug om vanaf de middellijn een driepunter te schieten of risicovolle passes te geven.

TURNOVERS

Young kan op twee punten nog progressie boeken. Zijn grootste valkuil is het aantal turnovers per wedstrijd. Hij eindigt menig wedstrijd met meer dan vijf (gemiddeld 5.3), iets wat zelfs voor een freshman te hoog is. In de NBA zou hij met afstand de leider zijn in dit klassement (DeMarcus Cousins, 5.0). Deels ligt dit aan zijn teamgenoten, die soms de bal gewoon niet goed vangen. Toch zijn negen turnovers tegen TCU en 12 turnovers tegen Kansas State de statistieken die afdoen aan de rest van zijn fantastische stat sheet.
Dit doet niets af van het feit dat Young wel degelijk kan passen en oog voor zijn medespelers heeft. Hij geeft gemiddeld bijna 10 assists per wedstrijd en beschikt dus wel degelijk over goed inzicht en precisie.
Scoren is echter geen enkel probleem. Young scoort gemiddeld 30.3 punten per wedstrijd, schiet 45% van het veld (20 schoten per wedstrijd) en 40% van de driepuntlijn (bijna 11 schoten per wedstrijd). Toch is er ook nog wat werk te verzetten wat betreft zijn schotselectie. Er zijn namelijk momenten dat hij bijna vanaf de middenlijn probeert raak te schieten, terwijl er een verdediger vlak voor zijn neus staat en er betere opties zijn. De vergelijking met Curry is echter niet onterecht, gezien zijn ongelimiteerde range.

JUMPSHOT

De grootste reden voor deze vergelijking is zijn jumpshot. Net als Curry is Young niet heel groot of sterk/gespierd. Hij past zijn jumpshot daarop aan. Net zoals Curry springt hij niet erg hoog op het moment dat hij gaat schieten. Hij transformeert al zijn momentum van het puntje van zijn schoenen naar de toppen van zijn vingers. Hierdoor kan hij van grote afstand schieten en is hij meestal ook succesvol.
Ook zijn release point is anders dan bij andere (NBA) spelers. Young laat de bal meestal op de hoogte van zijn neus gaan, terwijl andere spelers de bal net boven hun hoofd laten gaan. Naast Curry heeft ook Damian Lillard zo’n laag release point. Ook de sway aan het einde van zijn schot (de houding na het schieten) valt bij de Sooner op. Net zoals veel andere scherpschutters komt hij niet op dezelfde plek terecht als waar hij zijn schot neemt, maar beweegt hij met zijn voeten naar voren en laat hij zijn schouders rusten na het loslaten van zijn schot.

VOLWASSENHEID VS KANSAS

Afgelopen dinsdagnacht liet Trae Young ook nog eens zien dat hij leert van zijn fouten en niet bang is om in the clutch zijn team te leiden. Hij scoorde 26 punten, liet betere schotselectie zien (7-9, 2-3 van de driepuntlijn) en gaf negen assists. Ook maakte hij een paar free throws aan het einde van de wedstrijd (10-12 in totaal) en gaf hij de beslissende pass op Brady Manek, die de beslissende driepunter binnenschoot. Tijdens deze wedstrijd liet hij zien tegen een goede verdediger (Devonta Graham) ook gewoon zijn schoten te kunnen maken. Grote verschil met zijn vorige wedstrijd was dat hij zijn schoten beter uitkoos en verstandige beslissingen maakte.
Wat in ieder geval duidelijk is, is dat we Trae Young wel eens terug kunnen gaan zien in de NBA-Draft aankomende lente. Gelukkig kunnen de fans van Oklahoma nog ruim twee maanden genieten van zijn talent en gaan we hem waarschijnlijk terugzien tijdens March Madness.

Top photo: Kevin Jairaj-USA TODAY Sports

Season in Review 2017: Los Angeles Dodgers

0

Met het seizoen 2017 in de boeken en het off-season onderweg, werpen we een blik in de achteruitkijkspiegel van het Major League-jaar. In volgorde van de draft, van slechtste team naar het beste, kijken we terug op het seizoen van de 30 verschillende Major League-organisaties. Vandaag in deel 28: Los Angeles Dodgers.

EEN SUCCESSEIZOEN ZONDER BEKRONING

De Dodgers werden voorafgaand aan het seizoen 2017 al gezien als één van de betere clubs in de MLB. Dat is op zich logisch te noemen, want er loopt in Los Angeles een arsenaal aan sterspelers en miljoenencontracten rond. Met Clayton Kershaw als ace en de net-verlengde Justin Turner en topcloser Kenley Jansen onder contract, stond er een stabiele basis in LA.
Met een 104 – 58 record lieten de Dodgers geen spaan heel van de concurrentie. Ook in de play-offs werd er relatief eenvoudig afgerekend met de Diamondbacks en de Cubs. Zonder remmen knalden de mannen van manager Dave Roberts naar de World Series.
— SPORTAMERIKA 30-IN-30 PREVIEW 2017: LOS ANGELES DODGERS
Bijna was het dan ook zover. Negen innings verwijderd van eeuwige glorie, zakte nieuw binnengehaalde werper Yu Darvish volledig door het ijs. De Dodgers konden zijn dramatische start in Game 7 van de World Series niet te boven komen en zagen hun droom om voor het eerst sinds 1988 een titel naar LA te halen in rook opgaan.
Toch ging er ook meer dan genoeg goed bij de Dodgers. Zoveel zelfs, dat er nu al met smart uitgekeken wordt naar 2018, als vrijwel hetzelfde team opnieuw een gooi gaat doen naar succes.


WAT GING GOED IN 2017?


SO CLOSE…

In 2017 ging vrijwel alles goed voor de Los Angeles Dodgers. De club walste over de tegenstand heen en pas in september, met de play-offs veiliggesteld, kwam er een beetje de klad in. Ook die problemen kwam de club te boven en als favoriet werd begonnen aan de play-offs.
Dat de Dodgers de gedoodverfde kampioen waren, lag voor het eerst niet aan de enorme payroll. De duurste verzameling spelers op aarde presteerde voor het eerst in de geschiedenis ook als zodanig. Vanaf het startschot domineerden de Dodgers. Het werd zelfs zo erg dat LA vanaf 7 juni maar liefst 43 van de volgende 50 wedstrijden zouden winnen. Dit record lijkt voorlopig niet uit de boeken te kunnen worden gespeeld.
Ook de doorbraak van journey man Chris Taylor kwam de Dodgers goed uit. Niemand had van tevoren gedacht dat Taylor de rol van utility man zou overstijgen, maar Taylor deed dat en meer. Met 514 slagbeurten groeide hij binnen de kortste keren uit tot vaste waarde in de line-up. Zijn 21 homeruns en 72 RBI’s waren van ongekende waarde voor de LA, net als het feit dat zich snel aanpaste aan zijn nieuwe stek in het outfield. Taylor was echter niet de enige steunpilaar voor de Dodgers.

CODY BELLINGER

Dan was daar nog Cody Bellinger. De rookie slugger werd verrassend vroeg opgeroepen en liet er vanaf dag één geen twijfel over bestaan dat hij de National League Rookie of the Year zou worden. De lefty debuteerde op 21-jarige leeftijd en sloeg — alsof het niets was — 39 ballen over de hekken in zijn debuutseizoen. Met 97 RBI’s was hij de laatste belangrijke schakel in de Dodgers-offense, de man die het verlies (en het onderpresteren) van Adrian Gonzalez in zijn eentje opving.

Cody Bellinger sloeg de pannen van het dak in zijn rookie-seizoen (si.com)

Waar voormalig rookie-fenomeen Joc Pederson het tot de play-offs af liet weten, deed Bellinger Dodgerharten sneller kloppen. De perfecte linkshandige toevoeging aan de righty-heavy line-up in LA, dat was CB. Met Bellinger in het hart van de line-up kunnen de Dodgers nog jaren vooruit.


WAT GING FOUT IN 2017?


GAME 7

In een seizoen waarin je club de World Series haalt, zijn er meestal weinig aantoonbare zaken die fout gingen. Voor de Dodgers komt het eigenlijk dan ook neer op één ding: Game 7 van de World Series. LA kon de catastrofale start van Yu Darvish niet ongedaan maken en werd door Charlie Morton volledig onder controle gehouden. De titel ging naar Houston en de Dodgers stonden met lege handen.

MANAGERIALE DWALINGEN

Toch kwamen de Dodgers niet geheel kritiekloos door hun successeizoen heen. Voornamelijk in de play-offs was er veelvuldig commentaar te horen op manager Dave Roberts. Roberts bleek namelijk een extreme voorkeur te hebben voor het vroeg wisselen van zijn werpers. Door deze tactiek in de play-offs (te) vaak toe te passen, raakte L.A.’s bullpen sneller uitgeput dan die van de tegenstand. In eerdere rondes kwamen de Dodgers deze problemen nog te boven, maar in de World Series — juist toen het nodig was — bleek de ‘pen vermoeid.

Brandon Morrow gooide in elk World Series-duel en werd de personificatie van Roberts’ bullpenmanagement (Jake Roth/USA TODAY Sports)

Na het tweemaal snelle uitvallen van Yu Darvish, moest Roberts’ relieverkorps de puinhoop opknappen. In Game 7 moest Roberts noodgedwongen een beroep doen op Clayton Kershaw, omdat hij zijn relievers niet meer vertrouwde. Zelfs Kenley Jansen kreeg tijdens de World Series een paar rake klappen om zijn oren. De elitegroep in de bullpen van Los Angeles was bij tijd en wijle geen schim van zichzelf. Als er dan iets is wat Roberts zich mag aanrekenen, is het dat.


WAT BRENGT 2018?


MEER VAN HETZELFDE

De Dodgers en hun trouwe fanbase hopen natuurlijk van harte dat komend seizoen de laatste stap wel gezet wordt. Het team van $2 miljard moet toch haast wel een keer een titel kunnen pakken? Het is dan ook zaak dat LA hun sterrenkern bij elkaar houdt. Dat lijkt te lukken, want van geen enkele speler die in 2017 op de payroll stond, loopt het contract af.
Dat betekent echter niet dat dead weight Adrian Gonzalez ($22.3 miljoen) en Scott Kazmir ($17.6 miljoen) nog doorbetaald krijgen. Gonzalez verdween naar de Mets, via de Braves. Bij de ploeg uit Atlanta is ook Kazmir neergestreken, die daar lijkt te blijven hangen. Andre Ethier had een buy-out van $2.5 miljoen die de Dodgers hebben gelicht.
Van alle sleutelspelers zijn staan  Yasmani Grandal, Alex Wood, Joc Pederson, Kike Hernandez, Tony Cingrani en Josh Fields arbitration eligible. Voor een club met kapitaal zoals de Dodgers moet het geen probleem zijn hun nieuwe contracten op te vangen.
Met dezelfde nucleus als in 2017 moet het voor de Dodgers een koud kunstje zijn weer mee te dingen naar de prijzen in 2018. Als de club zich zelfs weet te versterken, kan het wel eens een lachertje worden in de NL West.

(Top photo: AP Photo/Mark J. Terrill)

Uitslag SportAmerika Football Pool 2017/2018 Week 20 Conference Round

0

UITSLAG FOOTBALL POOL WEEK 20

De winnaar van deze week is Dany Vrijsen met een score van 2145 punten. Hij wordt op de voet gevolgd door de winnaar van vorige week Zrinko Kulisic. Na twee van zulke hoge uitslagen staat Zrinko inmiddels in de top 10 van het tussenklassement.
In het tussenklassement is Jens Demuynck (11400 punten) nog steeds de koploper.  De nummer 2 is Eric Stok (10835 punten). Het gat is deze week gelijk gebleven.
Met de Super Bowl waar echt veel punten te verdienen zijn, kan er nog van alles gebeuren. Tevens zijn er ook nog punten te verdelen voor de Super Bowl pick en seizoensvoorspellingen.

SPEELRONDE 20 

DE TUSSENSTAND NA SPEELRONDE 20

 

Season in Review 2017: Washington Nationals

0

 
Met het seizoen 2017 in de boeken en het off-season onderweg, werpen we een blik in de achteruitkijkspiegel van het Major League-jaar. In volgorde van de draft, van slechtste team naar het beste, kijken we terug op het seizoen van de 30 verschillende Major League-organisaties. Vandaag in deel 27: Washington Nationals.

SEIZOEN ZONDER GLANS
Wie het seizoen van de Washington Nationals moet omschrijven, kan dit het beste in twee delen doen. Allereerst was er het reguliere seizoen, waarin Washington de torenhoge favoriet was om de NL East te grijpen.
In één van de zwakste divisies in de MLB slaagden de Nationals hier vervolgens glansrijk in. Met de bekende namen als Bryce Harper, Daniel Murphy, Max Scherzer en Stephen Strasburg kon de ploeg al vroegtijdig het vizier richten op de play-offs.
Juist in die play-offs ging het weer mis. Ondanks alle slagkracht en een sterke rotation kwam de ploeg wederom tekort. Daarmee werd 2017 uiteindelijk een seizoen zonder glans voor de Nats. Hoewel de divisiewinst een mooie prijs was, lijkt deze weinig waard in een zwakke divisie als de AL East. De kans dat deze kern een World Series-titel kan winnen, lijkt steeds kleiner te worden.


WAT GING GOED IN 2017?


COMEBACK VOOR ZIMMERMAN

Dat Bryce Harper, Daniel Murphy en Anthony Rendon een flinke bijdrage leverden aan de offensieve productie van de Nationals is niet verrassend te noemen. Dat Ryan Zimmerman echter het team zou aanvoeren in RBI’s is wél opvallend.
Vorig seizoen kwam de toen nog 32-jarige Zimmerman niet verder dan een slaggemiddelde van .218. De man die in 2005 nog als eerste hoge draft pick voor de Nationals-franchise ging spelen, leek zodoende op het einde van zijn carrière af te stevenen.
Niets bleek echter minder waar. Met een slaggemiddelde van .303 en 36 homeruns (108 RBI’s) speelde Zimmerman ineens weer op een All Star-niveau. Ondanks dat Murphy, Harper en Rendon een hoger OBP noteerden, was het Zimmerman die het team in zowel homeruns als RBI’s aanvoerde.

Ryan Zimmerman beleefde een comeback-seizoen in 2017 (Brad Mills/USA TODAY Sports)

DE GROTE DRIE

In de rotation van de Washington Nationals staken drie werpers er met kop en schouders bovenuit. Allereerst was er natuurlijk Max Scherzer. Voor het tweede jaar op rij won de 33-jarige werper een Cy Young Award en zijn 2.51 ERA en 0.90 WHIP waren dan ook een klasse apart.
Gelukkig voor Scherzer stond hij er niet alleen voor. Stephen Strasburg en Gio Gonzalez waren prima back-ups in de rotation van de Nationals. Strasburg zat met een ERA van 2.52 een haar boven het gemiddelde van Scherzer, terwijl Gonzalez ook een heel behoorlijk 2.96 ERA noteerde.
Het waren deze drie werpers die alleen al goed waren voor maar liefst 46 officiële overwinning en die de makkelijke divisiewinst garandeerden. Echter waren het andere achilleshielen die uiteindelijk de ploeg zouden gaan achtervolgen…


WAT GING FOUT IN 2017?


DE BULLPEN

Vanaf het begin van het seizoen waren alle experts het erover eens: de Nationals-bullpen was een uiterst onzekere factor. Vanaf het begin van het seizoen werd dit pijnlijk duidelijk. Blake Treinen werd verkozen tot closer, maar hij raakte zijn baantje al snel kwijt en zou later ingezet worden als trade-chip voor Sean Doolittle.

Blake Treinen opende het seizoen als closer en eindigde uiteindelijk in Oakland. (Steve Mitchell-USA TODAY Sports)

Met het aantrekken van Doolittle, Ryan Madson en Ryan Kintzler werd de bullpen uiteindelijk sterk verbeterd. Hiervoor moesten wel de nodige spelers worden opgegeven en de bullpen buiten het drietal bleef gamme. Waar andere teams over een volledige bullpen aan betrouwbare werpers beschikten, waren de Nationals uiteindelijk afhankelijk van een handjevol werpers waarvan de helft onbetrouwbaar was.

BLESSURES

Aanvallend gezien waren er ook vele ogen gericht op kortestop Trea Turner en nieuw aangetrokken outfielder Adam Eaton. In beide gevallen kwam er echter niet datgene uit de spelers wat werd verwacht.
Met name Eaton’s seizoen kan als een grote teleurstelling worden benoemd. Na nog geen 23 wedstrijden bracht een zware knieblessure een einde aan zijn seizoen. Het verlies van hun steraankoop, die in de off-season nog drie top prospects kostte om van de White Sox los te weken, zorgde ervoor dat de Nationals direct een groot onderdeel van hun line-up moesten missen.
Anderzijds zou Trea Turner tot meer wedstrijden komen (98), maar toch leek de jongeling nooit in absolute topvorm te verkeren. Met een .143 slaggemiddelde was zijn kleurloze optreden in de play-offs één van de hoofdredenen van de uitschakeling van de Nationals.


WAT BRENGT 2018?


HOOP OP 2018

In de kern verandert er vrijwel niks in Washington, behalve dan dat Jayson Werth na het uitdienen van zijn zevenjarige contract geen onderdeel meer zal zijn van de ploeg. Oh ja, en manager Dusty Baker heeft ruimte moeten maken voor rookie skipper Dave Martinez.
Daarmee zal de doelstelling voor 2018 dezelfde zijn als in 2017: World Series or bust. De ploeg is weer de torenhoge favoriet in de NL East, die gezien de kwaliteit in de ploeg en de zwakke divisie een eenvoudige prooi moet zijn voor Washington.
Die divisietitels hebben ze in D.C. inmiddels echter wel gezien. De tijd dat Bryce Harper de hoofdstad zal verlaten lijkt aanstaande. Zijn contract loopt na dit seizoen af en er liggen kapers met grote zakken geld op de kust die de rechtsvelder koste wat het kost uit Washington willen lokken. Daarmee lijkt 2018 de laatste kans te worden voor de Nationals om met Harper de World Series te winnen.

Top photo: Geoff Burke/USA TODAY Sports

Call to the Hall: Chipper, Thome, Vlad en Hoffman naar Cooperstown

3


Afgelopen nacht werden in de VS de stemresultaten voor de Hall of Fame 2018 bekendgemaakt. Zoals al enige weken in de lijn der verwachting lag, werden maar liefst vier spelers vereeuwigd in baseball’s sanctum sanctorum in Cooperstown, New York. Chipper Jones (97,2%), Vladimir Guerrero (92,9%), Jim Thome (89,8%) en Trevor Hoffmann (79,9%) zullen eind juli opgenomen worden in de National Baseball Hall of Fame. De veelbesproken vijfde kanshebber, Edgar Martinez, miste op een haar na de boot.
Naast het gevierde kwartet worden in juli ook Alan Trammell en Jack Morris ceremonieel de Hall of Fame binnengelaten. Het tweetal werd in december al vergekozen door de Modern Era Committee.

FIRST TIMERS

Met de uitslag werden Chipper en Thome de enige twee ‘first ballot Hall of Famers’ van dit jaar. Voor Guerrero was het zijn tweede verkiesbare jaar en voor Hoffman gold blijkbaar: drie keer is scheepsrecht. Eerder deze week verkozen de SportAmerika-lezers Chipper ook al tot Hall of Fame-lid. Hij kreeg toen echter alleen gezelschap van Andruw Jones, die in de echte verkiezing het minste aantal stemmen behaalde van de in 2019 herkiesbare spelers. Andruw eindigde op 7,3%.

Larry ‘Chipper’ Jones, meeste stemmen van alle genomineerden in 2018 (SI.com video still)

CHIPPER EN THOME

Chipper Jones werd in 1990 als eerste gedraft door de Atlanta Braves. De derdehonkman groeide uit tot een ster en wordt algemeen beschouwd als één van de beste switch-hitters in de geschiedenis van het honkbal. Als lifelong Brave beëindigde Jones zijn carrière in 2012, met 84.6 WAR (Wins Above Replacement). Jones is na Greg Maddux, Tom Glavine, John Smoltz en Bobby Cox de vijfde Brave uit Atlanta’s succesjaren (midden jaren ’90) in de Hall of Fame.
Jim Thome groeide van nietszeggende 13e ronde Draftselectie (1989) uit tot een homerun hitter pur sang. De grote, vriendelijke reus hield het 22 seizoenen vol in de Majors, waarin hij 612 homeruns sloeg. De lefty behaalde de meeste sportieve hoogtepunten met de Indians, Phillies en White Sox. Hij bouwde zijn carrière vervolgens af bij de Dodgers, Twins, Indians, Phillies en Orioles.

HOFFMAN EN VLAD

Voor Vlad Guerrero, die vorig jaar op het nippertje de Hall miste, is het dit jaar wel raak. Weinig spelers waren tijdens hun piek zo goed als Vlad, hoe kort deze ook duurde (ca. vijf jaar). De Dominicaanse outfielder debuteerde als 21-jarige in 1996 voor de Montreal Expos en won de 2004 AL MVP Award. Guerrero behoort tot het selecte groepje van 13 spelers in de geschiedenis die meerdere 30 HR/30 SB-seizoenen wist te verzamelen.
Over Trevor Hoffman zijn de meningen, ook na zijn uitverkiezing, verdeeld. De closer wordt algemeen beschouwd als de op één na beste reliever aller tijden (achter alleen Mariano Rivera), maar tegelijkertijd worden relievers niet altijd als volwaardig Major Leaguers beschouwd. Hetzelfde gaat op voor DH’s, zoals Edgar Martinez ook dit jaar weer gemerkt heeft. Hoffman is dan ook pas de vijfde full-time reliever in de geschiedenis die de Hall haalt; alleen Goose Gossage, Hoyt Wilhelm, Rollie Fingers en Bruce Sutter gingen hem voor.

NET GEMIST

Zoals gezegd miste Edgar Martinez, ondanks een sterke social media-campagne van de Seattle Mariners, opnieuw de Hall. In zijn negende jaar op de ballot kwam de aangewezen slagman slechts 20 stemmen tekort om zich bij het viertal Jones/Vlad/Thome/Hoffman te voegen. Het lijkt erop dat Martinez volgend jaar, zijn tiende en laatste verkiesbare jaar, met zijn hakken over de sloot Cooperstown binnen zal treden.
Mike Mussina bleef uiteindelijk hangen op 63,5% van de stemmen. ‘Moose’ blijft een licht stijgende lijn zien. Met nog vijf jaar te gaan voor hij uitgeschakeld wordt, lijkt de kans aanwezig dat hij de Hall haalt.
Het discutabele trio Bonds, Clemens en Schilling blijft tussen de 50% en 60% hangen, terwijl Larry Walker op de laatste dag van stemmen zijn percentage zag dalen van 41% in de peilingen naar 34,1%. Omar Vizquel graaide in zijn eerste jaar 37% van de stemmen bij elkaar, wat een aardig idee geef voor zijn toekomstkansen.
De overige percentages staan in de tabel hieronder.

HALL OF FAME 2019

Alvast vooruitkijkend naar volgend jaar keren alle spelers uit bovenstaande lijst die meer dan 5% en minder dan 75% van de stemmen haalden terug. Edgar Martinez en Mike Mussina lijken, met vier spelers uit de weg geruimd, een goede kans te hebben volgend jaar tot de gelukkigen te behoren. Ze krijgen echter ook gezelschap van first ballot-kanshebbers Mariano Rivera, Andy Pettitte, Roy Halladay, Lance Berkman en Miguel Tejada (hoewel Tejada een notoire steroïdegebruiker is, die daarom dus een opwaartse strijd zal moeten voeren).

Cover photo: AP/Getty
Top photo: John Greim/LightRocket via Getty Images