Home Blog Pagina 550

Rafael Palmeiro's gedroomde MLB-comeback, wat betekent dat?

Lionel Stute
-
0


Rafael Palmeiro, na Barry Bonds misschien wel de grootste kop van jut van het steroïdentijdperk, wil terugkomen in de MLB. Palmeiro (53) speelde halverwege 2005 voor de Baltimore Orioles zijn laatste wedstrijd op het hoogste honkbalniveau. Terugkomen lijkt onmogelijk, of toch niet? Wat zou een comeback van de geboren Cubaan betekenen voor het verleden, heden en de toekomst van de MLB?

Continue

SportAmerika Baseball Hall of Fame 2018: De Uitslag

Jasper Roos
-
0


Gedurende de laatste week konden lezers van SportAmerika stemmen voor de Hall of Fame. Een aantal SportAmerika-redacteuren maakte afgelopen weekend hun stembiljetten al openbaar, maar nu moeten de fans met de billen bloot.
In totaal brachten 61 mensen hun stem uit, inclusief 12 leden van de SportAmerika MLB-redactie. De uitslag was verrassend. In een jaar waarin in de VS waarschijnlijk een recordaantal Hall of Famers Cooperstown ingestemd zal worden, hielden de SportAmerika-lezers het op slechts twee Braves… met dezelfde achternaam.
De percentages uit Amerika in dit artikel betreffen overigens prognosecijfers. Deze zijn gebaseerd op de openbare ballots, zoals bijgehouden door Ryan Thibodeaux. In werkelijkheid vallen de cijfers altijd lager uit, aangezien slechts ongeveer de helft van de biljetten openbaar wordt gemaakt. De ‘harde data’ volgen morgen, wanneer de Baseball Hall of Fame de cijfers bekendmaakt.

WELCOME TO THE HALL: JONES & JONES!

Chipper Jones, SportAmerika Hall of Fame Class of 2018 (SI.com video still)

Verrassend is het niet te noemen: Atlanta Braves derdehonkman Chipper Jones is met 88,5% van de stemmen door het SportAmerika-publiek de Hall of Fame ingestemd. Hoewel het percentage wat laag is (de beste switch-hitter aller tijden zal ‘in het echt’ waarschijnlijk met meer dan 95% van de stemmen de Hall in gaan), hebben de stemmers van deze verkiezing overwegend hun plicht gedaan. (We zijn wel erg nieuwsgierig naar de redenen van de zeven fans die Chipper van hun ballot afgelaten hebben, dus de comments staan open!).
Hall of Famer nummer twee is een oude bekende. Een beetje chauvinisme is niemand vreemd, dus het is geen verrassing dat de Nederlandse stemmers en masse op Chipper’s teamgenoot en Team Kingdom of the Netherlands-icoon Andruw Jones hebben gestemd. Waar Jones in Amerika mogelijk moet vechten om boven de 5% uit te komen (hij stond in de laatste peilingen op 6,3%), stemde in Nederland gewoon driekwart van deelnemers op de outfielder. Bam. Volgens de Nederlandse fans is Andruw een Hall of Famer, BBWAA be damned.
Andruw Jones, Neerlands succesvolste profhonkballer ooit (Thearon W. Henderson/Getty Images)

SUPERSNUBS

Waar de stemmers in Nederland de bal een beetje hebben laten vallen, is met het rijtje vlak achter Chipper en Andruw. Waar in de ‘echte’ Hall of Fame Vladimir Guerrero en Jim Thome zonder enige discussie aan Cooperstown zullen worden toegevoegd (peiling: 94,7% en 93,2%), vallen de twee supersterren van weleer in deze verkiezing ruimschoots buiten de boot. ‘Vlad’ bleef steken op 68,9% van de stemmen, terwijl Thome met 60,7% de grote vergeten man op veel ballots was.

Vladimir Guerrero (Lisa Blumenfeld/Getty Images)

Dat deze twee spelers de Hall of Fame-grens met zoveel procent missen, is een farce. Guerrero (negenvoudig All-Star, 2004 MVP en all-round superster) zal in Amerika de grens ruimschoots halen. Thome (vijfvoudig All-Star, 612 career homeruns) zal hem waarschijnlijk dit jaar op de voet volgen. Een excuus verzinnen om niet op deze twee heren te stemmen lijkt niet makkelijk, maar mochten er stemmers met een legitieme reden zijn, horen we deze graag in de comments.
Eervolle snubvermelding 1: Trevor Hoffman. De closer bleef steken op een pijnlijke 42,6%. Er is genoeg discussie over de plek voor closers in de Hall, maar dit lijkt een overdreven laag percentage voor iemand als de legendarische reliever. In Amerika is de kans dat hij de Hall haalt momenteel groter dan dat hij het niet haalt, maar het wordt spannend (77,3%).
Eervolle snubvermelding 2: Edgar Martinez. Wat mensen tegen closers lijken te hebben, hebben ze blijkbaar ook tegen DH’s. Edgar blijft bij SportAmerika steken op een treurige 37,7%, waar hij in Amerika de Hall of Fame dit jaar (net als Thome, Guerrero, Hoffman en Chipper) wel lijkt te halen (79,2%).

DE DOPERS

Een altijd-moeilijke situatie is die rond de notoire steroïdegebruikers. Waar de laatste jaren een lichte vergevingstrend zichtbaar is in Amerika — en spelers als Barry Bonds en Roger Clemens steeds meer stemmen krijgen — ontlopen de percentages tussen de BBWAA-resultaten en de SportAmerika-verkiezing elkaar vrijwel niet. De fans in Nederland hebben qua steroïdegeneratie blijkbaar een prima vinger aan de pols.
Bonds en Clemens komen bij ons uit op 59% en 60% van de stemmen, respectievelijk. In de VS peilen de beide heren op 64,7%. Opvallend genoeg waren er ballots in onze resultaten waar fans wél voor de één, maar niet voor de ander hadden gestemd. Dat lijkt vreemd: je bent óf voor, óf tegen doping. Ook hiervoor geldt: de comments wachten.

Barry Bonds mist ook dit jaar de Hall of Fame (Chiu/AP)

Manny Ramirez bleef bij SportAmerika hangen op 57,4%, beduidend meer dan de Amerikaanse 24,2%. Manny’s tijd komt vast nog wel, maar dit jaar was de ballot te vol.
Jeff Kent komt in de VS niet verder dan 12,6%; in Nederland krijgt hij slechts 3,3% van de stemmen en zou hij van de 2019 ballot afvallen.

OVERIG OPVALLEND

  • Fred McGriff: 17,4%
    Staat in de prognose in Amerika op een vergelijkbaar percentage (18,5%). We moeten ons gaan neerleggen bij het feit dat McGriff geen Hall of Famer is.
  • Mike Mussina: 39,3%
    ‘Moose’ begint in Amerika eindelijk in de buurt te komen (70,5%) en miste de HoF op een haar na. In Nederland moet men nog even in zijn stats duiken, want hij haalt krap de helft.
  • Johan Santana: 14,8%
    In Amerika gaat Santana na één jaar van de ballot afvallen, met een minieme 1,4% van de stemmen. In Nederland helpt de recency bias hem wel verder.
  • Curt Schilling: 45,9%
    Begint in Amerika nu toch dichterbij te komen; komt daar in de prognose echter nog niet boven de 65% uit. Zijn tijd lijkt te gaan komen, maar in Nederland moeten we nog overtuigd worden.
  • Omar Vizquel: 11,5%
    Groot gat tussen VS (30,9%) en Nederland. Blijkbaar zien wij liever offense.
  • Larry Walker: 16,4%
    Walker begint in Amerika eindelijk de waardering te krijgen die hij verdient en springt van 21% naar rond de 40% in één jaar. In Nederland moet men zich nog even in de Canadees verdiepen. #andjusticeforLarry

EUH… WAT?

  • Chris Carpenter: 9,8%
    De werper ontvangt voorlopig in Amerika bij de laatste tussenstand geen enkele stem. De Cardinalsfans in Nederland lieten echter van zich spreken (om wat voor reden dan ook).
  • Johnny Damon: 8,2%
    Damon peilt in Amerika op 1,4% van de stemmen en valt van de ballot af. Gezien zijn populariteit in Nederland, zou hij hier een huisje moeten kopen.
  • Livan Hernandez: 1,6% (1 stem)
    We hebben sterk het gevoel hier getrolld te zijn.
  • Jason Isringhausen: 4,9%
    Al deze stemmen hadden naar Trevor Hoffman gemoeten. Isringhausen peilt in Amerika (terecht) op nul stemmen. Hij valt wel van onze ballot af.
  • Brad Lidge: 1,6% (1 stem)
    Deze stemmer is bij de redactie bekend. Gezien zijn Phillies-achtergrond, houden we zijn identiteit geheim. Hij heeft als Phillie-fan de laatste jaren al genoeg geleden.
  • Hideki Matsui: 13,1%
    Ook Matsui stevent in de VS (terecht) af op geen enkele HoF-stem. De Yankeesfanclub in Nederland had echter andere plannen met de Japanner…
  • Jamie Moyer: 1,6%
    Zie: Hernandez, Livan.
  • Scott Rolen: 9,8%
    Bijna evenveel stemmen voor Rolen als voor Damon? Rolen verdient beter. VS: 12,1%.
  • Sammy Sosa: 37,7%
    Sosa is een moeilijke zaak, maar zijn naamsbekendheid in Nederland legt hem duidelijk geen windeieren. Het feit dat hij doping gebruikte én zijn knuppel van kurk liet voorzien, maakt hier blijkbaar niet uit. In Amerika lijkt Sosa rond de 10% te blijven steken. Vier keer zoveel stemmen halen in deze verkiezing, dat klopt natuurlijk niet helemaal.
  • Kerry Wood: 4,9%
    Ook Wood komt zo het lijkt in de VS (terecht) uit op nul stemmen. Cubsnation-effect alhier. Zou wel van de ballot afvallen, met minder dan 5%.
  • Carlos Zambrano: 4,9%
    Haha… hahaha… Wat?! Oh ja, ook nul stemmen natuurlijk voor Z in Amerika. Want doe even gewoon.

STATS EN INFO

Voor de volledigheid, hieronder de complete uitslag van de verkiezing op SportAmerika.nl.

De uitslag van de SportAmerika MLB Hall of Fame-verkiezing.

De spelers die in dit artikel niet genoemd zijn, waren niet opvallend of behoefden geen toelichting bij bovenstaande tabel.

Cover photo: AP Photo/David Zalubowski
Top photo: Getty Images

NBA All-Star Game: Nieuwe stijl, dezelfde gezichten

Niels van der Veen
-
0

NBA ALL-STAR GAME: SPEKTAKELSTUK?

Al sinds 1951 wordt in de NBA het All-Star Weekend gehouden. Dit evenement is vooral bedoeld voor het publiek en geldt als een korte onderbreking van het drukke seizoen, vooral voor spelers die niet hoeven op te komen draven. Voor de fans is het een weekend lang genieten van spektakel, met als absolute hoogtepunt de All-Star Game.
Al sinds de eerste editie wordt er gespeeld tussen The East en The West. Dat is altijd goedgegaan, maar de laatste tijd wordt er hier en daar geklaagd over de opzet. Er wordt vaak aangebracht dat de twee conferences niet meer eerlijk verdeeld zijn en dat alle topspelers in het westen hun geld verdienen. Dit valt ook terug te zien in de cijfers van de laatste jaren.

Tip-off van de 67e All-Star Game in 2017 (NBA.com)

Vanaf het jaar 2000 is de wedstrijd twaalf keer gewonnen door het westen en maar zes keer door het oosten. Van de laatste zeven All-Star Games won het oosten er zelfs maar één. Dat zegt dus wel wat over de huidige verhoudingen. Er zijn dus genoeg redenen om het format om te gooien.

NIEUWE OPZET

Op 3 oktober 2017 was er de definitieve uitspraak: we gaan het anders doen met de wedstrijd. Het plan is voortaan om twee captains te kiezen door middel van stemmen. De fans (50%), spelers (25%) en de media (25%) kunnen stemmen op de starters. Dat was al zo, maar er zijn ook zaken veranderd.
De speler met de meeste stemmen (per conference) mag uit de tien starters een team kiezen. Het maakt hierbij niet uit in welke conference deze speler speelt. Zo kan je dus mix-teams krijgen, wat voor de spanning (hopelijk) goed is. De in totaal veertien reserves worden gekozen door de NBA-coaches.

WESTERN CONFERENCE

Stephen Curry (Golden State Warriors)
Speelt zijn vijfde achtereenvolgende All-Star Game. Geen speler van de Warriors heeft dit ooit gedaan. Dit jaar is hij Captain van het Westen, omdat hij de meeste fan-votes heeft gekregen.
James Harden (Houston Rockets)
Speelt alweer zijn zesde wedstrijd, allemaal als Rocket. Dit seizoen is hij met 21,7 punten per wedstrijd de topscorer in de NBA.
Kevin Durant (Golden State Warriors)
Ook Durant is een bekende. De All-Star Game MVP van 2012 speelt ook alweer zijn negende achtereenvolgende wedstrijd.
Anthony Davis (New Orleans Pelicans)
Davis scoorde vorig jaar een recordaantal punten in de All-Star Game: 52. Samen met Cousins is dit de eerste keer dat de Pelicans twee spelers afvaardigen.
DeMarcus Cousins (New Orleans Pelicans)
Speelt in zijn 4e All-Star Game. Heeft dit seizoen al 34 double-doubles behaald.

Steph Curry (Ezra Shaw/Getty Images)

EASTERN CONFERENCE

Kyrie Irving (Boston Celtics)
Dit jaar wordt alweer de vijfde keer in zeven jaar dat Irving meespeelt. Hij was de All-Star MVP van 2014.
DeMar DeRozan (Toronto Raptors)
De topscorer allertijden van de Raptors mag voor het tweede jaar op rij starten.
Lebron James (Cleveland Cavaliers)
Deze viervoudig MVP start voor de veertiende keer op rij, één minder dan leader Kobe Bryant. ‘Bron’ is all-time leader in punten in All-Star Games. Dit jaar is hij Captain van de East.

Lebron James (Jason Miller/Getty Images)

Giannis Antetokounmpo (Milwaukee Bucks)
Mag in zijn vijfde seizoen voor de tweede keer achter elkaar starten. Dat is de eerste keer voor een Buck sinds 1980.
Joel Embiid (Philadelphia 76’ers)
In zijn tweede seizoen mag hij al meteen vanaf de start beginnen. Hij is de eerste speler na Allen Iverson (2006) die voor de ’76ers speelt en mag beginnen.

MOGELIJKE RESERVES

De reserves worden 23 februari bekendgemaakt. Er zijn natuurlijk kandidaten genoeg. De grote naam die natuurlijk ontbreekt in de starting-five, is Russell Westbrook (Oklahoma City Thunder), die dit seizoen goed is voor bijna een triple-double met 24,8 PPG, 9,7 RPG en 9,9 APG.
Ook Klay Thompson en Draymond Green (Golden State Warriors), Karl-Anthony Towns en Jimmy Butler (Minnesota Timberwolves) en LaMarcus Aldrige (San Antonio Spurs) zijn voor The West goede kandidaten om alsnog de schoenen mee te kunnen nemen voor de wedstrijd.
Om de eer uit het oosten hoog te mogen houden worden bijvoorbeeld Victor Oladipo (Indiana Pacers) en Kristaps Porzingis (New York Knicks) genoemd als (bijna) zekerheden. Andere namen zijn John Wall en Bradley Beal (beide Washington Wizards) en André Drummond (Detroit Pistons).
Er wordt dus gehoopt op meer spektakel en diversiteit. Hoe dat gaat aflopen, is nog even afwachten. Over viereneenhalve week weten we of de nieuwe opzet een geslaagde is.

NHL weekly: Kings zijn troon kwijt, Avs niet te stoppen

Hans Mulder
-
0

Patrice Bergeron en de Boston Bruins zijn bezig aan een opmars (AP Photo/Winslow Townson)

De zon schijnt even niet meer voor de Los Angeles Kings. In Colorado weten de mensen niet wat ze meemaken. Hun Avalanche kunnen nog winnen. En nog vaak achter elkaar ook! In Boston zijn ze ook bezig aan een sterke serie en hopen ze stiekem nog op de divisietitel. En natuurlijk blikken we kort terug op de week van Daniel Sprong

KINGS VAN TROON GESTOTEN

De Los Angeles Kings leken hard op weg naar de titel in de Pacific Division, maar na een meer dan uitstekende start heeft de ploeg het de laatste weken moeilijk. Sterker nog, de ploeg die de touwtjes zo stevig in handen had, moet zelfs vrezen voor deelname aan de play-offs. De Vegas Golden Knights gaan in hun eerste jaar in volle galop richting de divisietitel, maar ook andere teams hebben de Kings inmiddels bijgehaald. Van de laatste tien wedstrijden werden er slechts twee gewonnen door de mannen van coach John Stevens. De concurrentie ruikt bloed en wil dit gewonde beest zo snel mogelijk uitschakelen.

AANVALLERS LATEN HET AFWETEN

Op 9 december kwam er een einde aan een winning streak van acht wedstrijden. Niemand had er op dat moment echter ook maar een seconde rekening mee gehouden dat de Kings in de maand die volgde nog maar vier potjes zou winnen. De doelpuntenproductie is aardig stilgevallen. Los Angeles vond tijdens de losing streak slechts elf keer het net. Defensief heeft de ploeg het opeens ook lastig. Tussen 4 januari en 19 januari kregen de Kings in zes wedstrijden 21 doelpunten om de oren. Dat is veel voor een team met een defensie die tot de sterkste in de NHL gerekend wordt. Anze Kopitar, Dustin Brown en Tyler Toffoli zijn de drie topscorers in LA. Het drietal is de laatste zes duels goed voor zeven schamele puntjes. Vijf daarvan kwamen zelfs nog op naam van Kopitar.

LOSING STREAK

Na de verplichte vrije week begonnen de Kings vorige week met wedstrijden tegen de twee rivalen uit Californië. Eerst vertrokken de Ducks met twee punten uit Staples Center en afgelopen maandag, op Martin Luther King Day, volgden de San Jose Sharks het voorbeeld van Anaheim. Het was opvallend dat de bezoekers bijna 60 minuten lang bepaalden wat er op het ijs gebeurde. Dat was overigens ook het geval bij de Penguins, die donderdag twee punten meenamen uit LA. Dit was voor de Kings de vijfde nederlaag op rij en de zevende in negen wedstrijden. Met twee goals leidde Patric Hornqvist de titelhouder naar een 3-1 zege. Adrian Kempe redde de eer voor de Kings.


Afgelopen vrijdag kregen de Kings in Orange County een herkansing tegen de Ducks. Ryan Kesler keerde onlangs terug van een blessure en besliste deze burenruzie in het voordeel van de thuisploeg. In Anaheim wonnen de Ducks met 2-1 en de eens zo machtige Kings zakken steeds verder weg in de divisie. Met de Flames, de Sharks en de Ducks is de ploeg inmiddels verwikkeld in een felle strijd om de tickets voor de play-offs. De kans is groot dat in de Pacific Division alleen de eerste drie zich plaatsen, dus deze teams kunnen de borst nat maken de komende maanden.

EINDELIJK!

De bodem van de gifbeker leek nog niet in zicht toen de Kings zondag thuis de Rangers ontvingen. De Blueshirts kwamen in de eerste periode op een 2-0 voorsprong, maar moesten in de tweede periode een diepe buiging maken voor de power play van de thuisploeg. Jake Muzzin, Michael Amadio en Tanner Pearson poetsten de achterstand weg. Drie keer kregen de Kings een overtalsituatie en drie keer wist LA dit te verzilveren. Een empty-netter van Trevor Lewis maakte een paar seconden voor tijd aan alle onzekerheid een einde. Na zes nederlagen op rij weten de Kings weer wat winnen is. In de divisie bezet de ploeg nu de vierde plaats met 55 punten uit 47 wedstrijden.

LELIJK EENDJE WORDT ZWAAN IN COLORADO

We hebben de eerste helft van het seizoen net achter ons gelaten en de Colorado Avalanche hebben al 55 punten verzameld. Nu is dat op zich niet zo bijzonder, maar vorig jaar kwamen de mannen uit Denver in 82 wedstrijden niet verder dan 48 punten. Gabriel Landeskog en z’n kompanen begonnen aardig aan dit seizoen, zakten daarna toch weer weg naar de kelder van de sterke Central Division, maar hebben de laatste weken hun ritme gevonden. Op 29 december begonnen de Avalanche met winnen en daar hielden ze niet meer mee op. Colorado heeft inmiddels negen wedstrijden op rij gewonnen en zich weer gemeld in de debatten om de plaatsen voor het postseason. Voor de franchise is het een evenaring van de winning streak uit 1995. In 1999 wonnen de Avs 12 duels op rij en dat is nog altijd een record voor de club.

WIE DE JEUGD HEEFT…

Colorado beschikt over één van de jongste rosters in de NHL. De gemiddelde leeftijd blijft steken op 26,2 jaar, maar jeugd betekent ook wisselvalligheid. De laatste weken is van die wisselvalligheid echter weinig te merken. In Denver hebben ze geen gebrek aan jong talent en Nathan MacKinnon is één van die grote talenten. Op 18-jarige leeftijd debuteerde de center vier jaar geleden in de NHL en kende toen ook z’n beste seizoen met 24 goals en 39 assists. Deze statistieken verbleken echter bij de cijfers die MacKinnon dit seizoen op het scorebord zet. Niet geheel toevallig valt de winning streak van de Avs samen met een periode waarin alles wat MacKinnon aanraakt in goud verandert. In de laatste negen duels noteerde de jonge center minimaal één punt. In totaal staat MacKinnon inmiddels op 23 goals en 36 assists.
Wat het voor de tegenstanders nog wat lastiger maakt, is het feit dat MacKinnon bepaald niet de enige speler is die gemakkelijk scoort. De lijn met MacKinnon, Mikko Rantanen en Gabriel Landeskog is tijdens de lopende winning streak al goed voor 38 punten. Alexander Kerfoot is nog zo’n handenbindertje. Dit kwartet heeft elk minimaal al 30 punten dit seizoen. Captain Gabriel Landeskog is met z’n 25 jaar de oudste, dus na het zuur van vorig jaar lijkt het zoet in rap tempo te komen voor de Avalanche-fans.

MUUR GENAAMD BERNIER

Dan hebben we het nog niet gehad over Jonathan Bernier. In Los Angeles zagen ze in de goalie hun sluitpost voor de toekomst, maar daar dacht Jonathan Quick heel anders over. Bernier ging zijn geluk elders beproeven, maar in Toronto kwam zijn talent er niet helemaal uit. In Denver laat Bernier de laatste weken zien waar hij toe in staat is. Nu Semyon Varlamov geblesseerd is, staat Bernier tussen de palen en hij stelt zijn club niet teleur.
De 29-jarige goalie speelde vanaf 31 december elke wedstrijd en kreeg tijdens de laatste acht wedstrijden slechts 11 goals tegen. Afgelopen donderdag werd Bernier geheel onverwacht nog de held tegen de San Jose Sharks. De Avs namen een comfortabele 4-0 voorsprong, maar hadden in de derde periode een uitmuntende Bernier nodig om de zege nog over de streep te trekken. Het was voor hem en de Avs de achtste op rij. Het dynamische trio van Colorado kwam in dit duel tot zeven punten. MacKinnon scoorde twee keer en Rantanen één keer.


De serie zal ongetwijfeld een keer eindigen, maar zaterdag tegen de New York Rangers ging Colorado vrolijk verder met het winnen van wedstrijden. Wie anders dan MacKinnon en Rantanen hielpen de Avalanche aan een 3-1 overwinning. De twee verzorgden de assist op de openingstreffer van Erik Johnson. Het doelpunt was kenmerkend voor deze Avalanche. Schiet de puck richting de vijandelijke goal en er zal iets goeds gebeuren. De Avs hebben al vaak gescoord op deze manier. MacKinnon en Rantanen wisten King Henrik ook zelf nog te verslaan. De Toronto Maple Leafs moeten maandag de volgende scalp worden voor de stuntploeg van coach Jared Bednar. Auston Matthews en de zijnen wisten zaterdag voor het eerst na vier nederlagen weer eens te winnen.

BRUINS KUNNEN LIGHTNING AL RUIKEN

De Baby Bruins van het begin van dit seizoen zijn tot wasdom gekomen. En heel snel ook. Het veldhospitaal in Boston is vrijwel leeggestroomd en de Bruins zijn in topvorm. De ploeg is de laatste maand bezig aan een zeer indrukwekkende serie. Niet elke wedstrijd wordt gewonnen, al scheelt dat niet veel, maar de Bruins pakken wel met de regelmaat van de klok punten. Tussen 16 december en 20 januari kwam Boston 16 keer in actie en in al deze wedstrijden werd minimaal één punt gepakt. Twaalf keer stapte de ploeg van coach Bruce Cassidy als winnaar van het ijs. We kunnen met een gerust hart de conclusie trekken dat de Bruins de jacht op de Lightning hebben ingezet en Kucherov en kornuiten al bijna te pakken hebben.


De goede vorm van de Bruins valt samen met het moment dat de Tampa Bay Lightning wat menselijke trekjes vertonen. Na de 5-1 pandoering tegen de Flames begon de beste ploeg in de NHL op 11 januari al niet lekker aan hun vrije week, maar de hervatting was ook niet om over naar huis te schrijven. De Vegas Golden Knights wonnen met 4-1 in Florida en dienden de Lightning hun vierde nederlaag in zes wedstrijden toe. Zaterdag verloor de Lightning met 5-2 in Minnesota en de voorsprong op de Bruins in de Metropolitan Division bedraagt nog maar drie punten. Voor het eerst dit seizoen verloren de Lightning drie wedstrijden op rij. Boston zelf won zaterdag voor de derde keer in acht dagen van de aartsrivaal uit Montreal.

MOOIE MIX

Boston lijkt over een ideale mix van routiniers en talenten te beschikken. Brad Marchand en Patrice Bergeron zijn nog altijd van levensbelang voor de Bruins, maar David Pastrnak, Danton Heinen en vooral Charlie McAvoy kunnen ze in Boston tegenwoordig ook wel om een boodschap sturen. Rookie McAvoy is uit de schaduw van leermeester Zdeno Chara gesprongen en staat al keurig op 25 punten. De 32-jarige Bergeron debuteerde in 2003 in de league en moest tot 2011 wachten op z’n eerste hattrick. Op 6 januari scoorde hij pas zijn tweede hattrick, maar toen had Bergeron de smaak te pakken. Afgelopen donderdag scoorde hij opnieuw drie keer tegen de Islanders.
Als er geen grote inzinking volgt, zullen de Bruins zich zonder al te veel problemen plaatsen voor de play-offs. Boston zal daarin weer een team zijn om rekening mee te houden, want deze ploeg beheerst eigenlijk alles. De Bruins hebben scorend vermogen, maar krijgen ook heel weinig goals tegen. De special teams vinden we ook terug in de bovenste regionen. Zowel de power play als de penalty kill staat op een prima zesde plek in de league. In Tuukka Rask en Anton Khudobin beschikken de Bruins ook nog eens over een prima tandem tussen de palen. De twee ervaren goalies hebben een gezamenlijk save percentage van .921.

NIEUWS:

DANIEL SPRONG VALT BUITEN DE BOOT

  • De Penguins hebben een roadtrip door Californië achter de rug. De titelverdediger won van de Kings, maar verloor in Anaheim en San Jose. Daniel Sprong kwam alleen tegen de Ducks in actie. De geboren Amsterdammer kreeg van coach Mike Sullivan slechts acht minuten om zich te bewijzen. De wedstrijden tegen de Kings en de Sharks bekeek Sprong vanuit de persruimte. De jonge Nederlander begon goed aan zijn tweede periode in de NHL, maar staat nu vier wedstrijden droog.

CRAWFORD MOGELIJK NIET MEER IN ACTIE DIT SEIZOEN

  • De Chicago Blackhawks moeten het de rest van dit seizoen mogelijk stellen zonder Corey Crawford. De goalie speelde zijn laatste wedstrijd op 23 december tegen de Devils. Crawford zou last hebben van duizeligheid. Hij liep dit mogelijk op in de wedstrijd tegen de Dallas Stars op 21 december. De goalie was toen betrokken bij een botsing. Jeff Glass en Anton Forsberg nemen de honneurs waar, maar missen de pure klasse die Crawford wel heeft.

SHATTENKIRK MOET TOEKIJKEN

  • De New York Rangers moeten het de komende tijd doen zonder Kevin Shattenkirk. De verdediger heeft een scheurtje in z’n meniscus en is voor onbepaalde tijd uit de roulatie. De voormalig speler van St. Louis en Washington kampte al vanaf het begin van dit seizoen met het ongemak, maar besloot zich nu te laten opereren. Shattenkirk noteerde vijf goals en 18 assists namens de Rangers dit seizoen en dat zijn geen cijfers die horen bij een speler van zijn statuur. De verdediger verwacht niet dat de operatie het einde van zijn seizoen betekent.

EDMONTON LANG ZONDER NUGENT-HOPKINS

  • Ryan Nugent-Hopkins is topschutter van de Oilers, maar de geplaagde ploeg moet de aanvaller de komende weken missen. De Oilers wonnen vorige week met 3-2 in Las Vegas, maar in de wedstrijd tegen de Golden Knights liep Nugent-Hopkins een ribblessure op die hem mogelijk zes weken aan de kant houdt. De 24-jarige center scoorde 16 keer dit seizoen.

GOLDEN KNIGHTS NEMEN KOPPOSITIE OVER

  • Wat betreft het aantal punten is de Tampa Bay Lightning niet langer de beste in de league. De Vegas Golden Knights hebben na 46 wedstrijden nu één punt meer dan de mannen uit Florida. De revelatie van het seizoen won zondag eenvoudig met 5-1 bij de Carolina Hurricanes en daarmee komen de Golden Knights op 66 punten.

Cover photo: John Leyba/The Denver Post

MLB Hall of Fame 2018: SportAmerika Editors' Choice (V)

Mike van Dijk
-
0

De lezers hebben gesproken. Over een paar dagen verschijnen de resultaten van jullie MLB Hall of Fame-stemming op SportAmerika. Tot die tijd maakt een aantal MLB-redacteuren elke dag hun stembiljet voor de Hall of Fame openbaar. Wie kregen dit jaar onze stem? Welke spelers lieten we bewust (of strategisch) achterwege? Wie stemmen wij naar eeuwige roem in Cooperstown?
We sluiten af met MLB-redacteur Mike van Dijk.

MIKE VAN DIJK’S STEMBILJET

Verdienen de spelers die performance enhancing drugs (PED) gebruikten een plekje in de Hall of Fame? De BBWAA-leden vinden tot op heden de tijd hier nog niet rijp voor en ook ik houd hier in deze verkiezing nog aan vast. Als je de vergelijking maakt met andere sporten, dan is het gek om in het honkbal spelers als Barry Bonds en Roger Clemens ineens op een voetstuk te plaatsen.
Ja, deze spelers hebben in een bepaald tijdperk een enorme rol gespeeld in de sport. Hun prestaties zijn nog steeds uniek en trokken destijds veel aandacht. Dat moet je in de Hall of Fame benoemen en beschrijven, maar moet je het een prominente plek en individuele erkenning geven? De integriteit van de sport heeft namelijk wel geleden.
Zodoende heb ik, na het nodige denkwerk, geprobeerd een clean lijstje in te leveren met spelers die in mijn ogen Hall of Fame-waardig zijn.
Hierbij mijn ballot:

  1. Vladimir GUERRERO
  2. Trevor HOFFMAN
  3. Andruw JONES
  4. Chipper JONES
  5. Edgar MARTINEZ
  6. Fred McGriff
  7. Mike MUSSINA
  8. Jim THOME
  9. Omar VIZQUEL
  10. Larry WALKER

NO-DOUBT

Vladimir Guerrero, Chipper Jones, Jim Thome
Vladimir Guerrero is misschien wel een van de beste contact hitters van zijn generatie. Na zestien jaar honkbal en 2.147 wedstrijden staat er een slaggemiddelde van .318. Impressive!

Van de spelers die geen PED’s gebruikten, is Chipper Jones de man met het hoogste WAR. Voor de slash line die na negentien jaar MLB op zijn naam in de boeken staat neem ik mijn honkbalpet af: .303/.401/.529.
Om voor Jim Thome een case te maken, hoef je maar naar één categorie te kijken, homeruns. De 612 ballen die hij over de hekken sloeg zijn er meer dan genoeg om hem te vereeuwigen in Cooperstown.

‘WHY?’ YOU ASK

Mike Mussina, Trevor Hoffman, Edgar Martinez, Andruw Jones, Omar Vizquel
Na Chipper Jones is Mike Mussina de speler met het hoogste WAR (83.0) van de genomineerden. Bovendien verdienen ook pitchers een plek in de Hall of Fame! Mussina startte in zeventien opeenvolgende MLB-seizoen minimaal 24 wedstrijden. Die durability komt vandaag de dag weinig meer voor. In zijn loopbaan behaalde hij 270 wins met een 3.68 ERA en 1.19 WHIP. Dat zijn prima cijfers voor een pitcher die, zoals een ander redactielid al opmerkte op zijn ballot, zijn hele carrière uitkwam in de AL East.
Trevor Hoffman en Edgar Martinez waren in hun specifieke rol toppers. Hoffman behoort met 601 saves toch wel tot de elite van closers. In de afgelopen decennia was de save een statistiek waar veel waarde aan werd gehecht. De spelers die op dat gebied excelleerden behoren thuis in de Hall of Fame, omdat het iets zegt over de manier waarop het spel werd gespeeld en gewaardeerd. Vandaar mijn keuze voor Trevo. Martinez is een van de betere DH’s ooit.

De defensieve kant van het honkbalspel verdient erkenning. Vandaar dat Andruw Jones en Omar Vizquel mijn stem krijgen. Zoals beschreven in de SportAmerika HoF-voorbeschouwing is Andruw één van de weinige spelers die 400+ homeruns sloeg en tien of meer Gold Gloves won. Dat zijn voor ons Kingdom of the Netherlands de nationale records in de MLB. Vizquel won vanaf 1993 negen Gold Gloves op rij. Hij was bijna een decennium lang de beste defensieve korte stop, wat in mijn ogen een plek in de Hall of Fame verdient.

DE CATEGORIE ‘NET WEL’

Larry Walker, Fred McGriff
Kijk je naar de clean hitters onder de genomineerden, dan is Larry Walker de beste qua sluggingpercentage en OPS. In zo’n offensief getalenteerde groep verdient hij, ondanks zijn Coors Field home field advantage, een stem.
Fred McGriff krijgt met zijn bijna 500 homeruns het voordeel van de twijfel. Een spelers wiens prestaties ongetwijfeld meer erkenning hadden gehad wanneer zijn collega’s geen gebruik hadden gemaakt van niet toegestane hulpmiddelen.

GEEN COOPERSTOWN, WEL PERSOONLIJKE HoF

Curt Schilling – Hall of Fame waardig op basis van zijn werpcijfers op het veld. Na zijn carrière buiten het veld Hall of Fame onwaardig. Het laatstgenoemde telt in mijn ogen zwaar mee als je Cooperstown wilt halen. Schilling staat vanwege zijn World Series MVP prestatie in 2001 (D-backs for the win!) in mijn persoonlijke HoF.

Sammy Sosa – 609 homeruns (trademark Sosa huppeltje). Het is echter maar de vraag hoeveel van die homeruns eerlijk zijn geslagen. Sosa was mijn held toen ik honkbal begon te kijken. Dus wel in mijn Hall of Fame, maar niet in Cooperstown.
Barry Bonds en Roger Clemens – De twee beste spelers van het steroïdetijdperk in de MLB. Unieke prestaties en cijfers, zelfs met de prestatieverhogende middelen.
Orlando Hudson – De O-Dog was waarschijnlijk net zo verrast dat hij op de ballot stond als dat ik het was. Het zou een mirakel zijn als hij de Hall of fame daadwerkelijk haalt. Toch was Orlando Hudson één van mijn favoriete D-backs spelers. Vandaar deze shout-out.

Cover photo: Getty Images
Top photo: John Greim/LightRocket via Getty Images

Briljante Eagles naar Super Bowl, Minnesota in rouw

Wouter Boerkamp
-
0


De droom van een Super Bowl in eigen stadion is uiteengespat voor de Minnesota Vikings. Tegen de Philadelphia Eagles kwamen de Vikings er, behoudens de eerste drive, geen moment aan te pas. Nick Foles en de uitmuntende Philly-defense hielden ongenadig huis in Philadephia: 38-7. De Eagles nemen het over twee weken op tegen de New England Patriots. De Vikings zijn dan toeschouwer in eigen stadion.

EAGLES-D DOMINEERT

Na zeven minuten spelen lag een blow-out voor Philadelphia allesbehalve voor de hand. Case Keenum en de Minnesota Vikings hadden net de eerste drive in een touchdown omgezet. Gevolgd door een prima start van de Vikings-D, die de eerste drive van de Eagles beperkte tot 17 yards. Bij het volgende balbezit van Minnesota ging het echter fout. Patrick Robinson kantelde de wedstrijd volledig met een knappe pick six.


De intelligentie en rust die Robinson toonde bij dat moment, stond model voor het optreden van de Eagles defense gedurende de hele wedstrijd. Na de pick six forceerde rookie Derek Barnett ook nog een fumble en pakte Corey Graham nog een late interceptie. Bovendien werd er geen punt meer gescoord door de Vikings. De offense van de bezoekers bleef wanhopig op zoek naar een score en speelde daar de Eagles alleen maar mee in de kaart.

FOLES’ GOLD

De afstraffing van de Vikings was zeker niet alleen het werk van de defensie. Nick Foles toonde zich een ‘gouden’ vervanger van Carson Wentz. Na een paar mindere optredens was hij aangewezen als het zwakke punt van de Eagles, maar daar bleek niets van. Foles bleef foutloos en gooide voor meer dan 350 yards en 3 touchdowns. Het absolute hoogtepunt was een touchdown pass naar Torrey Smith na een flea flicker.


De normaal gesproken zo betrouwbare Vikings-defense kreeg Foles maar niet van het veld. Vooral op third downs was de door Foles geleidde offense uitmuntend (10/14). Met een uitstekend optreden, zowel offensief als defensief, kronen de Philadelphia Eagles zich voor het eerst sinds 2004 tot NFC Champions. In dat jaar waren de New England Patriots te sterk in de Super Bowl. Op zondag 4 februari krijgen de Eagles hun kans op revanche. Bij winst gaat de Super Bowl voor het eerst naar ‘Philly’.

Cover photo: AP Photo/Matt Slocum

New England Patriots naar Super Bowl na comeback tegen Jaguars

Jurian Ubachs
-
5


De New England Patriots gaan naar Super Bowl LII. Het team van quarterback Tom Brady rekende in het vierde kwart van een spannende wedstrijd af met de Jacksonville Jaguars in de strijd om het kampioenschap in de AFC. De bezoekers maakten indruk en hadden de wedstrijd lang onder controle, maar moesten uiteindelijk buigen voor de Patriots, die over twee weken derde Super Bowl-zege in vier jaar tijd kunnen binnenhalen

NIETS AAN DE ‘HAND’

Een van de grote vraagtekens voorafgaand aan het treffen tussen de Patriots en de Jaguars was hoe de hand van Tom Brady er aan toe was. De quarterback had zijn rechterhand woensdag tijdens een training geblesseerd, maar het was niet duidelijk hoe ernstig de kwetsuur was. Het antwoord op die vraag kwam zondag tijdens de wedstrijd. Brady had ogenschijnlijk nauwelijks last van zijn hand en wist zijn Patriots naar de overwinning te leiden.
Aanvankelijk was Rob Gronkowski het belangrijkste doelwit van quarterback, maar de tight end moest kort voor rust de wedstrijd verlaten met een hersenschudding. Daarna leek de aanval van de Patriots even stil te vallen, maar zoals zo vaak vonden hoofdcoach Bill Belichick, aanvalscoördinator Josh McDaniels en Brady toch een manier om de overwinning te grijpen. Receiver Danny Amendola speelde daarbij een cruciale rol, onder meer door twee touchdowns te vangen in het vierde kwart. De laatste van die twee touchdowns leverde de Patriots een 24-20 voorsprong op, wat ook de eindstand zou blijken.

BORTLES KRIJGT GILETTE STADIUM DRIE KWARTEN LANG STIL

Wie alleen naar die eindstand kijkt, zou kunnen denken dat New England een simpele, ‘zakelijke’ overwinning had geboekt. Niets is echter minder waar. Aanvankelijk waren het de Jaguars die het best voor de dag kwamen in Foxborough, Nadat New England de leiding had genomen via een field goal van Stephen Gostkowski, nam Jaguars-quarterback Blake Bortles het heft nadrukkelijk in handen. Hij vond Marcedis Lewis in de endzone om de leiding te nemen en stelde wat later in de eerste helft Leonard Fournette in staat een tweede touchdown op het scorebord te zetten.


Ook nadat New England kort voor rust weer iets dichterbij was gekomen via een touchdown van James White, leek er nog weinig aan de hand voor Jacksonville. Twee field goals van Josh Lambo gaven de Jaguars een voorsprong van tien punten, die bij de start van het vierde kwart nog op het scorebord stond. De Patriots zouden in dat kwart terugkomen en de leiding pakken, maar het had niet veel gescheeld of dat was überhaupt niet mogelijk geweest.

FLUITSIGNAAL VOORKOMT RUIME MARGE JAGUARS, ACHT VOOR BILL & BRADY

Aan het begin van het laatste kwart wist Jaguars-verdediger Myles Jack de bal uit de handen van Patriots-running back Dion Lewis te slaan voor een fumble. Kort daarop werd de play echter afgefloten, waardoor Jack de bal niet de andere kant op kon lopen. Anders waren de Jaguars op een 27-10 voorsprong zijn gekomen, met nog 13 minuten op de klok. Met Tom Brady weet je het nooit, maar dat het in dat geval een stuk lastiger zou zou zijn geweest voor de Patriots om nog terug te komen, is duidelijk. Dat realiseerde Jack zich misschien meteen al, gezien zijn woedende reactie.


Hoe het wél afliep, is bekend. Jacksonville scoorde niet meer en stelde Brady zo in staat om zijn team nog maar eens een Super Bowl-optreden te leiden. Opnieuw via een comeback in het vierde kwart. Het is de achtste keer dat Brady en Belichick samen de belangrijkste wedstrijd van het jaar bereiken. Vijf keer pakte het duo al de Lombardi Trophy.

(Cover Photo: Winslow Townson/USA Today Sports)

MLB Hall of Fame 2018: SportAmerika Editors' Choice (IV)

Tim Vergoossen
-
0

De lezers hebben gesproken. Over een paar dagen verschijnen de resultaten van jullie MLB Hall of Fame-stemming op SportAmerika. Tot die tijd maakt een aantal MLB-redacteuren elke dag hun stembiljet voor de Hall of Fame openbaar. Wie kregen dit jaar onze stem? Welke spelers lieten we bewust (of strategisch) achterwege? Wie stemmen wij naar eeuwige roem in Cooperstown?
De tweede redacteur van vandaag: Tim Vergoossen.

TIM VERGOOSSEN’S STEMBILJET

Een Hall of Fame-ballot is wreed. 2018 is zo mogelijk nog wreder. Veel van de namen die dit jaar naar Cooperstown kunnen zouden normaliter no-brainers zijn. Dit jaar is het met een sadistisch aantal van 34 genomineerden een ander verhaal. Al helemaal wanneer je het met je mederedacteuren eens bent dat enkele juicers zeker een stuk erkenning verdienen voor hun prestaties.
Aangezien ik een echte stathead ben, heb ik geprobeerd het merendeel van mijn ballot op keiharde cijfers te laten berusten. Vooral bij iets nostalgisch als een Hall of Fame-ballot, zullen mijn keuzes misschien niet helemaal door iedereen gedeeld worden. Toch blijft het onmogelijk bij zo’n krappe lijst geheel emotieloos te blijven. Wees dus niet verrast als her en der een wildcard opduikt.

1. Barry BONDS
2. Roger CLEMENS
3. Vladimir GUERRERO
4. Trevor HOFFMAN
5. Chipper JONES
6. Manny RAMIREZ
7. Johan SANTANA
8. Curt SCHILLING
9. Jim THOME
10. Larry WALKER

NO-BRAINERS

Chipper Jones, Barry Bonds, Roger Clemens

Als sportliefhebber heb je altijd een zwak voor one-team-players, dus het is moeilijk om niet op Chipper te stemmen. Bovendien heeft hij de stats ook mee. .303 over 19 seizoenen Braves slaan is geen makkie. Bovendien combineerde hij dat gemiddelde met gemiddeld meer dan 100 RBI per seizoen. Geen wonder dat het rugnummer van de NL MVP van 1999 al na vijf maanden pensioen werd retired.
Juiced-up of niet, Barry Bonds is van buitenaardse klasse. Als je in staat bent om 41 homeruns te slaan over gemiddeld 162 wedstrijden, en dat voor 22 seizoenen op rij, dan verdien je een nominatie. Los van dat alles haalde hij bovendien een slaggemiddelde van .298 en een OPS van 1.051 in diezelfde tijspanne. Dat lukt je echt niet met wat oppeppende middeltjes alleen.
Over pep gesproken, ook Roger Clemens krijgt van mij het voordeel van de twijfel. Van alle starting pitchers die op de ballot staan, heeft hij het hoogste WAR per negen innings. Zo goed zijn over zo’n lange periode verdient een plek in Cooperstown. Ik bedoel, 7 Cy Young Awards. Kom op.

Roger Clemens (John Cordes/Icon Sportswire)

STATS’ BEST FRIENDS

Larry Walker, Trevor Hoffman, Johan Santana
Mijn collega-redacteuren hebben niet zoveel overtuiging nodig als het op Larry Walker aankomt. Ik heb er voor het gemak wat nummers bij gezocht om die keuzes wat kracht bij te zetten. Na Bonds heeft Walker het hoogste WAR over een heel seizoen van alle genomineerde spelers. Zijn MVP year 1997 was een ongeëvenaarde allroundprestatie met een slugging van .700 en dertig gestolen honken. Tegelijkertijd had hij ook nog eens 12 outfield assists. Elk team heeft een Larry nodig.
Niet iedereen zal het met me eens zijn dat closen een kunst op zich is, maar ik vind Hoffman een waardige Hall of Famer. Gemiddeld kreeg hij, over zijn hele carrière, slechts één hit per twaalf innings tegen. Bovendien heeft hij het laagste ERA van alle genomineerde pitchers in de meest stressvolle situatie van de wedstrijd. Santana is iets minder dominant, maar met gemiddeld één strikeout per drie outs was hij zeker een aantrekkelijk werper.

Johan Santana (Jim McIsaac/Getty Images)

PERSONAL FAVORITES

Curt Schilling, Manny Ramirez, Vladimir Guerrero, Jim Thome

Als je favoriete team in Boston speelt, zijn de eerste twee keuzes moetjes. Dat gezegd hebbende, de meningen over Schilling lijken nog altijd de reden te zijn dat hij niet in de Hall terecht is gekomen. In mijn geval vind ik de World Series-titel van 2004 en het laagste ERA onder alle starting pitchers op de ballot belangrijker dan zijn dubieuze politieke voorkeuren. Manny heeft nog een extra ring voor de Red Sox om mij te overtuigen, maar met een duizelingwekkend aantal van gemiddeld 129 RBI per seizoen, was dat niet eens nodig. Wel bedankt voor de ring, overigens.

Manny Ramirez (Jim McIsaac/Getty Images)

Guerrero is het type speler waar je als coach nog wel eens gek van wordt. Zo leek hij soms op alles te slaan wat binnen een meter radius van de strikezone kwam. Toch was hij uiterst effectief, want hij heeft het hoogste slaggemiddelde van alle genomineerden. Attractief én efficient dus. Jim Thome krijgt van mij een wildcard in deze stemming. Heeft misschien niet de meest imposante carrière gehad, maar was een bovengemiddeld goede powerhitter. Wordt bovendien herhaaldelijk genoemd als “the nicest guy in baseball”, wat ook iets waard is.

WIE NIET?

Andruw Jones, Edgar Martínez, Billy Wagner

Ik had chauvinistisch kunnen zijn en voor Andruw Jones kunnen gaan, maar ik hoopte dat hij zonder mijn stemmen alsnog in onze Hall of Fame zou komen. Heb ik weer een extra stem over. Nu dat is gelukt, mission accomplished. Edgar Martínez wil ik het niet te lang over hebben omdat ik bang ben dat ik spijt ga krijgen dat ik hem er niet in heb gestemd. Moet natuurlijk gewoon in de Hall komen, omdat Big Papi het dan ook gaat halen. Billy Wagner heb ik overigens niet over getwijfeld, maar ik wilde wel even kwijt dat hij het hoogste WAR per negen innings, het laagste ERA, het laagste WHIP en het hoogste aantal strikeouts had van alle genomineerde pitchers. Maar goed, enigszins vertekend omdat hij closer was.

Cover photo: Getty Images
Top photo: John Greim/LightRocket via Getty Images

NFL Play-offs preview: Minnesota Vikings @ Philadelphia Eagles

Rick Elschot
-
0


Dit had de matchup moeten zijn tussen Carson Wentz en Sam Bradford. Tenminste aan het begin van het seizoen waren zij de starters voor de Philadephia Eagles en Minnesota Vikings. Vannacht is het veld echter voor Nick Foles en Case Keenum. Twee quarterbacks die aan het begin van het seizoen allebei back-up waren. Dat was hun taak, dat was wie ze waren: back-ups. In augustus konden ze alleen nog maar dromen om toch ooit nog een keer een belangrijke wedstrijd in de NFL te mogen spelen. Na dit weekend zal één van hen ook daadwerkelijk de Super Bowl gaan spelen.

1) WENTZ VERSUS BRADFORD WORDT FOLES VERSUS KEENUM

Het verhaal van de twee quarterbacks is opmerkelijk te noemen en heeft veel overeenkomsten. Beide heren tekenden zonder enkele media-aandacht in maart een nieuw contract bij een ander team. Voor Keenum een nieuw hoofdstuk, voor Foles een terugkeer bij zijn oude team. De wegen van Keenum en Foles kruisten elkaar een aantal keer in de periode hiervoor. In 2015 deelden ze zelfs nog de kleedkamer bij de Rams. Nu staan de twee tegenover elkaar. Twee back-ups waarop niemand had gerekend.


Toch zijn er ook verschillen. Waar Foles nog altijd een vraagteken boven zijn hoofd heeft hangen, heeft Keenum inmiddels het vertrouwen van zijn team én de analisten gewonnen. Zelfs nu Bradford en Teddy Bridgewater weer zijn teruggekeerd, is Keenum nog altijd de vaste quarterback. Dat hij wat kleiner is dan de gemiddelde quarterback heeft hij weten te omzetten in een kracht.
Meerdere keren wist hij door zich klein te maken te ontsnappen aan een sack en vervolgens nog in staat te zijn een diepe pass te gooien naar een van zijn receivers. Met name de connectie met Adam Thielen is erg sterk. Wanneer Keenum onder druk komt te staan tegen de Eagles zal hij waarschijnlijk als eerste zoeken naar nummer 19 om de bal kwijt te kunnen.
Foles daarentegen moet zich nog steeds bewijzen. In de wedstrijd tegen de Falcons begon hij niet bepaald overtuigend met een aantal passes die hun target misten. Later in de wedstrijd begon hij steeds beter te spelen. Hierbij werd hij geholpen door de dreiging van met name Jay Ajayi in de rungame. De Eagles speelde veel run-pass options waardoor Foles al snel een ritme wist te krijgen. Uiteindelijk speelde Foles een prima wedstrijd en wist hij de kritiek van zich af te slaan. Tegen de Vikings zal hij zich echter opnieuw moeten gaan bewijzen.

2) EAGLES D-LINE VERSUS VIKINGS O-LINE

Misschien wel de interessantste matchup in deze wedstrijd is die tussen de Eagles defensive line en de Vikings offensive line. Vorig jaar behoorde de Minnesota o-line tot de slechtste in de NFL. Het hele jaar wisten de Vikings dit niet op orde te krijgen. De toenmalige quarterback Bradford kreeg weinig tijd en de running game was een grote teleurstelling. Reden genoeg voor drastische veranderingen.
Center Pat Elflein werd gedraft en free agents Riley Reiff en Mike Remmers werden naar Minnesota gehaald. Een compleet nieuwe offensive line werd neergezet met succes. De Vikings wisten dit jaar 1,957 rushing yards te pakken ten opzichte van de 1,205 yards van 2016. Daarnaast werd de quarterback 11 keer minder gesacked dan in 2016.
De grootste test voor de vernieuwde o-line van de Vikings komt echter pas nu, met de Eagles als tegenstander. Met Fletcher Cox, Brandon Graham, Chris Long en Vinny Curry hebben de Eagles sterke pass rushers. Met zoveel talent aan boord leiden de Eagles de NFL met 271 QB pressures. Het meest bijzondere hieraan is dat ze dit met zeven verschillende lineman doen, die allemaal meer dan 40% van de snaps spelen.
De Eagles roteren veel tijdens een wedstrijd en vormen daardoor een dynamisch front. Hiermee weten ze ook hun defensive line fris te houden, waardoor ze de hele wedstrijd kunnen blijven komen. De Vikings o-line, die met het verlies van Nick Easton toch wat diepte hebben verloren, moeten zich dan ook gaan opmaken voor een vermoeiende strijd. Een strijd die tot diep in het laatste kwart door zal gaan.

3) DYNAMISCH DUO: THIELEN & DIGGS

Verwacht is dat de running backs van de Vikings een zware wedstrijd gaan krijgen tegen de beste run defense van de NFL. Adam Thielen en Stefon Diggs zijn dan ook twee noodzakelijke wapens tegen de Eagles. Als het niet lukt over de grond, dan zal het via de lucht moeten.
Het verhaal van Thielen is er een uit een jongensboek. De undrafted free agent afkomstig uit Minnesota is dit seizoen een belangrijke factor geweest voor de Vikings offense. Één van zijn catches in het vierde kwart tegen de Saints liet zien wat voor een atleet Thielen kan zijn. De catch werd uiteindelijk overschaduwd door de winnende touchdown van Diggs, maar was één van de beste plays van de Vikings in de tweede helft. Thielen was in staat om de bal te vangen, terwijl zijn tegenstander niet één, maar twee penalty’s kreeg voor holding en pass interference.
Overigens staat Thielen nog als vraagteken in het injury report. De wide receiver heeft een blessure aan de rug overgehouden van de wedstrijd tegen de Saints. De verwachting is wel dat hij gewoon zal spelen en dat zal voor de Vikings van groot belang zijn.


Naast Thielen hebben de Vikings met Stefon Diggs nog een tweede wapen. Een interessante vraag is dan ook hoe de Eagles gaan spelen met hun cornerbacks. Verwacht wordt dat Diggs, de auteur van de Minnesota Miracle, het moet gaan opnemen tegen cornerback Jalen Mills. Diggs komt van een monsterwedstijd tegen de Saints en heeft in ieder van zijn laatste vier wedstrijden een touchdown gescoord.
Wanneer hij gezocht wordt door Keenum in één-op-één-situaties is hij goed voor een 141.2 passer rating, beste van alle wide receivers in de NFL. Jalen Mills zal dus een zware kluif hebben aan Diggs en zal wellicht ondersteuning moeten krijgen van andere spelers. Wanneer de Eagles hiervoor kiezen opent dit mogelijk weer ruimte voor Thielen. Het dynamisch duo van de Vikings kan dus wel eens de grootste uitdaging worden voor de Eagles defense.

4) EAGLES UNDERDOG?

Na afloop van de wedstrijd tegen de Falcons liepen Chris Long en Lane Johson over het veld met een masker van een hond. Hiermee wilden ze een duidelijk statement maken tegen de berichtgeving van de media. Hoewel de Eagles de nummer één waren van de NFC in het reguliere seizoen werden ze tegen de Falcons weggezet als de underdog. Voor de Eagles spelers was het een extra motivatie om te laten zien dat ze de nummer één plek wel degelijk waard zijn.


Zijn de Eagles tegen de Vikings opnieuw underdog? Als je naar Lane Johson en zijn mannen kijkt zeker niet. De offensive line van de Eagles is misschien wel de beste in de NFL, in ieder geval van de overgebleven teams. Met all-pro’s Lane Johson en Jason Kelce en pro bowler Brandon Brooks hebben de Eagles een aantal bulldozers in huis. Ook left guard Stefen Wisniewski, die in het begin van het seizoen regelmatig roteerde, heeft inmiddels zijn vaste plek veroverd.
Een groot gemis is nog altijd Jason Peters. De negenvoudig Pro Bowl tackle raakte in week 7 geblesseerd in de wedstrijd tegen de Redskins. Zijn vervanger Halapoulivaati Vatai gaat zondag een lastige kluif krijgen aan pro bowler Everson Griffen. De Vikings defensive end was dit seizoen al goed voor veertien sacks, waaronder één vorige week tegen de Saints. Echter doet Vatai het als vervanger tot nu toe uitstekend. Tegen de Vikings krijgt de offensive line opnieuw de belangrijke taak om Foles schoon te houden. Met Linval Joseph, Danielle Hunter en Everson Griffen aan de andere zijde zal het in ieder geval een heftige ‘dogfight’ gaan worden.

BONUS: WIE MAG PROBEREN DE SUPER BOWL VLOEK TE DOORBREKEN?

Een bijzondere statistiek is dat beide teams de meeste play-off overwinningen hebben zonder een Super Bowl overwinning. De Vikings stonden in de tijd van Bud Grant al vier keer eerder in de Super Bowl. De laatste keer was in 1976. Steeds weer kwamen de Vikings op het grootste podium te kort, met name doordat het moeite had met scoren.
Vijf jaar na de laatste Super Bowl van de Vikings speelden de Eagles hun eerste Super Bowl. Hoewel de Eagles favoriet waren verloren ze de wedstrijd dik. De laatste Super Bowl van de Eagles in 2004 zullen de Eagles fans nog vers in hun geheugen hebben staan. In een gelijkopgaande wedstrijd verloren ze uiteindelijk nipt van de Patriots. Beide fanbases kijken reikhalzend uit naar een Super Bowl waarin ze eindelijk een keer de Lombardi Trophy in de lucht kunnen houden. Maar slechts voor één team zal dit scenario nog mogelijk zijn na afloop van de wedstrijd.
CONCLUSIE
Beide teams zijn aan elkaar gewaagd. Beide teams hebben een sterke defense. Het zal dus hoogstwaarschijnlijk een defensief spel gaan worden. Wij verwachten een wedstrijd met een lage score die tot het eind spannend blijft, maar waarbij uiteindelijk de Minnesota Vikings, met name door Thielen en Diggs, de bal beter naar voren weten te bewegen. Als Kai Forbath daarnaast bewijst dat hij de druk aan kan hebben de Vikings de overhand.
Voorspelling: Minnesota verslaat Philadelphia: 16-13

Cover photo: AP Photo/Mark Zaleski

MLB Hall of Fame 2018: SportAmerika Editors' Choice (III)

Justin Kevenaar
-
0

De lezers hebben gesproken. Over een paar dagen verschijnen de resultaten van jullie MLB Hall of Fame-stemming op SportAmerika. Tot die tijd maakt een aantal MLB-redacteuren elke dag hun stembiljet voor de Hall of Fame openbaar. Wie kregen dit jaar onze stem? Welke spelers lieten we bewust (of strategisch) achterwege? Wie stemmen wij naar eeuwige roem in Cooperstown?
Vandaag twee redacteuren, te beginnen met SportAmerika-eindredacteur Justin Kevenaar.

JUSTIN KEVENAAR’S STEMBILJET

Mijn top 10 ziet er als volgt uit:

  1. Barry BONDS
  2. Roger CLEMENS
  3. Vladimir GUERRERO
  4. Trevor HOFFMAN
  5. Chipper JONES
  6. Edgar MARTINEZ
  7. Mike MUSSINA
  8. Manny RAMIREZ
  9. Johan SANTANA
  10. Jim THOME

NOOIT GEZIEN, WEL VERDIEND

Bonds, Clemens

Helaas begon ik net te laat met intensief honkbal kijken en daardoor heb ik moeten missen hoe Barry Bonds menig werper angst inboezemde. Het is lastig voor te stellen voor een nieuwe volger van de sport dat er ooit iemand waar zoveel dreiging uit kwam dat teams vrijwillig een vrije loop gaven terwijl de honken al vol waren. We weten natuurlijk allemaal waarom Bonds en Clemens al zolang niet in de echte Hall of Fame weet te komen, maar ik weeg daar niet zo zwaar aan. Dope of geen dope, deze twee spelers zijn te getalenteerd om uit de Hall gehouden te worden.

LEGENDES

Vladimir Guerrero
Hier gelukkig wel iemand waar ik nog iets van heb kunnen zien. Een man met een onwijs mooie swing die — totdat Adrian Beltre hem in 2014 inhaalde — de Dominicaanse recordhouder was wat betreft het aantal hits in de MLB. Hij behoort daarmee tot één van de beste Dominicaanse spelers aller tijden en uit een land dat zo rijk aan honkbaltalent is, wil dat wel wat zeggen.

Trevor Hoffman

De één vindt closers niet bepaald Hall of Fame-waardig, maar closen blijft toch een kunst. Hoevaak zien wij als fans closers van ons team niet stuntelen en kleine voorsprongen weggeven? Hoffman heeft misschien niet de allure van een Mariano Rivera, die toch iets vaker op het allerhoogste podium zijn kunsten kon vertonen, maar hij is desalniettemin een van de weinige closers die altijd een constant goed niveau haalde en vaker wel dan niet te vertrouwen was. Ook zijn opkomst levert, net als bij Mariano, een rilling over de ruggen op.

 
Chipper Jones
Een no-brainer. 23 jaar spelen voor dezelfde organisatie, een keer MVP worden, de World Series winnen, een batting title en ook nog eens in acht all-star games uitkomen. Dat lijkt me wel genoeg argumentatie, right?

DISCUSSIEPUNT

Edgar Martinez
Ook hier vaak een discussie: zijn aangewezen slagmensen wel of niet Hall of Fame-waardig? Misschien kijk ik hier door een ietwat gekleurde Seattle-bril, maar ik hoop van harte dat Edgar Martinez het gaat redden. Ik heb Martinez zelf nooit aan het werk gezien als vaste kijker, maar wanneer ik elk jaar weer de hoogtepunten en de statistieken voorbij zie komen, vind ik dat hij een kans moet krijgen om erin te komen. Zelfs al was hij ‘maar’ een designated hitter.
Mike Mussina
Een coin flip tussen meerdere kandidaten, maar afgaande op de cijfers kies ik voor Mussina. Ik vind het altijd heel indrukwekkend als spelers heel lange tijd een goed en constant niveau kunnen halen. Precies dat is van toepassing op Mussina. Hij gooide — met uitzondering van zijn rookie-jaar in 1991 — elk jaar minstens 24 wedstrijden en kwam met name in zijn tijd in Baltimore met regelmaat terug in de Cy Young-lijstjes.
Manny Ramirez
Ramirez was en blijft en beetje een rare snuiter vind ik. Ook voor hem geldt dat hij een imposante slagman was die met name voor de Boston Red Sox van ongelooflijk grote waarde is geweest. De vloek werd beëindigd in het jaar dat Ramirez World Series-MVP werd en daarmee zal hij voor altijd een bijzondere plek hebben in de geschiedenis van de MLB. En ja, ook hier besef ik me dat Ramirez nooit de schoonste is geweest, maar wederom blijft het een feit dat hij onwijs invloedrijk is geweest binnen de sport.

HOMER-PICK

Johan Santana
Een echte homer-pick die ik niet kon laten. Juist toen ik het honkbal intensief ging volgen — en ik de New York Mets als mijn team adopteerde — was Santana dé ace van de Mets. Het duurde niet lang voor hij de geschiedenisboeken in zou gaan door een no- hitter te gooien. Dat zou meteen zijn laatste hoogtepunt vormen op de heuvel. Daarvóór was hij namens de Minnesota Twins ook een geweldenaar die onder andere de befaamde Triple Crown voor pitchers wist binnen te slepen. Helaas deden blessures hem de das om, maar zijn prestaties zijn wat mij betreft indrukwekkend genoeg om een kans te krijgen.
Jim Thome
Van 1991 tot en met 2012 actief zijn op het hoogste niveau en in die tijd onwijs veel homeruns en RBI’s binnenrammen. Dat was Jim Thome en met zijn achtste plaats op de all time homerun lijst lijkt het mij duidelijk dat hij wel een plekje verdient. De enige mannen die op deze lijst overigens boven hem staan en nog niet in de Hall of Fame zitten: Barry Bonds en Alex Rodriguez.

Cover photo: Getty Images
Top photo: John Greim/LightRocket via Getty Images

1...549550551...804Pagina 550 van 804

SportAmerika.nl bestaat al sinds 1 december 2010. Vanaf dat moment is deze site dé Nederlandstalige plek voor Amerikaanse sporten.

©SportAmerika 2021 | Developed by CSSdsign

Laatste nieuws

MeNU