Hopelijk is iedereen bijgekomen van de fantastische wedstrijden van het afgelopen weekend want de Conference Finals staan alweer voor de deur. Voor de Minnesota Vikings fans duurt dat misschien nog iets langer na de absurde en geweldige ontknoping van hun wedstrijd tegen de New Orleans Saints. Is de ‘Minneapolis Miracle‘ een van de drie beste wedstrijden ooit?
Met nog vier teams die kans maken op de Super Bowl zijn er geen slechte ploegen meer bij. Onder de juiste omstandigheden kunnen ze allemaal winnen. Vijf van onze redacteuren bekijken wat er voor ieder team moet gebeuren om AFC of NFC kampioen te worden, deze week in NFL 5-on-5: Conference Championship Edition.
Coverfoto: Getty Images via http://www.sportingnews.com
De lezers hebben gesproken. Over een paar dagen verschijnen de resultaten van jullie MLB Hall of Fame-stemming op SportAmerika. Tot die tijd maakt een aantal MLB-redacteuren elke dag hun stembiljet voor de Hall of Fame openbaar. Wie kregen dit jaar onze stem? Welke spelers lieten we bewust (of strategisch) achterwege? Wie stemmen wij naar eeuwige roem in Cooperstown? Vandaag op het programma: Lionel Stute.
LIONEL STUTE’S STEMBILJET
Er zijn vele manieren om een Hall of Fame samen te stellen. Eigenlijk zijn al die verschillende opties ook even goed te verdedigen. Wie kiest op basis van statistieken verzamelt daadwerkelijk de beste spelers die ooit de diamond hebben bevolkt. Wie meer ziet in het volgen van zijn hart, pakt de spelers die de grootste invloed op de sport hebben gehad. De manier waarop ik mijn stembiljet heb gevuld houdt ergens het midden tussen alle opties. Het is daardoor ook in de ogen van andere liefhebbers misschien een wat bont gezelschap geworden. Wat voor collega Jasper Roos geldt, is ook op mij van toepassing. In ieder geval dit jaar vind ik dat er eigenlijk meer dan tien spelers op de lijst terecht zijn gekomen die een ticket naar Cooperstown moeten mogen boeken. Helaas is dat volgens de regels niet mogelijk, waardoor ik er een aantal de wacht moet aanzeggen. Al zal dat nog een lastig karwei worden. Volgend jaar komen bijvoorbeeld Mariano Rivera en wijlen Roy Halladay er alweer aan. Och man, de jaarlijkse keuzestress die daarbij komt kijken.
Voor dit jaar heb ik gekozen voor deze tien, in willekeurige volgorde:
Barry BONDS
Roger CLEMENS
Vladimir GUERRERO
Andruw JONES
Chipper JONES
Fred McGRIFF
Mike MUSSINA
Edgar MARTINEZ
Jim THOME
Larry WALKER
HIER KAN JE NIET OMHEEN
Bonds, Clemens, Guerrero, Chipper, Thome
Van de tien namen die op mijn stembiljet terecht zijn gekomen verwacht ik dat er dit jaar tenminste vijf zijn die op 75 procent van de BBWAA-biljetten terecht gaan komen. Er zijn immers in de Class of 2017 flink wat spelers die bovenaan belangrijke lijstjes prijken. Als de Hall of Fame iets moet zijn, dan is het wel een overzicht van de geschiedenis van de sport. Om die reden kan je dus in mijn ogen niet om Bonds, Clemens, Guerrero, Chipper Jones en Thome heen.
Voor de meeste mensen zal dit niet gelden voor dopingzondaars Bonds en Clemens. Mijn visie op het hele Steroid Era is echter door de jaren heen enigszins gematigd. We moeten namelijk niet blijven doen alsof er binnen de MLB niemand wist van wat er zich in de kleedkamers en de behandelkamers van de heren afspeelde. Toen de MLB daar baat bij had omdat de sport in de lift zat, was dat geen probleem. Toen de publieke opinie echter voorschreef dat de bond afstand moest nemen, stonden de heren vooraan met hun veroordeling. Het dopingtijdperk is nu eenmaal onderdeel van de honkbalgeschiedenis en als zodanig horen in ieder geval de twee grootste exponenten van die generatie thuis in Cooperstown.
Dat neemt niet weg dat mensen als Jim Thome en Chipper Jones met hun schone prestaties aardig in de buurt hebben kunnen komen van de dopers. Daardoor is het niet meer dan logisch dat zij rechtstreeks naar de 75 procent schieten. Als er ooit cases waren die zichzelf maakten, dan zijn het deze twee wel. Vlad Guerrero had dat vorig jaar eigenlijk ook al moeten doen, maar kwam toen om onduidelijke redenen net tekort. Dat zal dit jaar worden rechtgezet.
THE EXCEL-SHEET OF FAME
Walker, McGriff, Mussina
Een belangrijke reden om spelers de Hall of Fame in te sturen in recente jaren, is de aantoonbare klasse dankzij de harde cijfers. Aangezien we langzaam maar zeker de groep spelers bereiken die allemaal in het Moneyball-tijdperk hebben gespeeld, wordt het steeds minder lastig om de pareltjes te vinden. Dit was voorheen wel anders. Zo zijn in het recente verleden voor mensen als Bert Blyleven en Tim Raines nog flinke campagnes gevoerd. Spelers die niet in het oog sprong tijdens hun carrière, maar toen de rekenmeesters hun werk hadden gedaan achteraf toch wel heel goed bleken.
Twee van de laatste pre-Moneyball-spelers die echt naar Cooperstown moeten zijn Larry Walker en Fred McGriff. Zoals ook Jasper al aangaf zijn deze twee mannen misschien op papier niet te vergelijken met mannen als Bonds en Mark McGwire (die overigens vorig jaar al van de ballot viel), maar dat zou waarschijnlijk wel anders zijn geweest als Balco zich gewoon bij paardenmiddelen had gehouden. Vergelijk het met andere non-dopers en het is top. De tijd gaat langzaam dringen, deze mannen moeten er nu echt in worden gestemd. Voor Mike Mussina is de zaak iets gemakkelijker te maken, ook zijn cijfers zijn simpelweg ruimschoots genoeg.
GUILTY PLEASURES
Andruw, Martinez
In tegenstelling tot wat sommige hipsters binnen de BBWAA willen doen geloven zullen er maar weinig stembiljetten zijn die niet doorspekt zijn met persoonlijke voorkeuren. Sterker nog, hoe kan je anders verklaren dat Bonds en Clemens nog altijd op een telefoontje wachten?
Ook het juist wel verkiezen van een speler kan je natuurlijk op deze wijze doen. Andruw Jones is zowel voor Curacao als voor Nederland van levensbelang geweest voor de honkbalsport. Jones vormt voor mij met Han Urbanus, Bert Blyleven, Robert Eenhoorn en Hensley Meulens het kwintet onaantastbaren van het Nederlandse honkbal. Daar zal geen enkele Amerikaanse honkbalschrijver zich iets van aantrekken, maar dat zouden ze wel moeten doen. Naast zijn prima cijfers vertegenwoordigt Andruw namelijk het deel van de nieuwe honkbalwereld waar de MLB de afgelopen zeventien jaar zo hard naar op zoek is geweest. Dankzij Andruw zijn baseball, de MLB en de WBC in Nederland belangrijker geworden dan de Hoofdklasse, de EC en het EK. Precies wat men in huize Manfred graag ziet gebeuren in veel meer landen.
Dan is er nog de man die de Edgar Martinez Award net iets minder vaak won dan David Ortiz: Edgar Martinez zelf. Ik wil graag nogmaals benadrukken dat ik vind dat de Hall of Fame een afspiegeling van de geschiedenis van de sport moet zijn. Je kunt een Designated Hitter slechts een halve honkballer vinden, maar dat neemt niet weg dat de inbreng van de aangewezen slagmannen daadwerkelijk een wending aan de sport heeft gegeven. Roep je anti-DH-sentimenten nog maar een keer als Shohei Ohtani straks in april aan slag komt. De man die het huidige beroep van DH vorm heeft gegeven is zonder twijfel Edgar. Voor mij is dat voldoende voor een ticket.
WIE NIET?
Ramirez, Sheffield, Hoffman, Vizquel
Waren er meer dan tien plaatsen op de biljetten, dan waren dit mijn nummer elf, twaalf, dertien en veertien. Trevor Hoffman gaat het ook zonder Lionel Stute wel redden dit jaar. Sheffield en Ramirez zijn misschien voor meer mensen gevalletjes ‘nog even niet’. Voor Ramirez speelt wat mij betreft vooral ook mee dat hij nog in allerlei hamburger leagues heeft rondgelopen tot enkele maanden geleden. Hij is helemaal nog niet toe aan de Hall. Ergens in de komende tien jaar komt hij vanzelf, al bellend, binnenwandelen. Vizquel zal voor veel mensen een twijfelgeval zijn. Het zal interessant worden om zijn ontwikkeling de komende jaren te volgen. Volgens de berekeningen zou hij het bijvoorbeeld meer waard zijn dan Andruw en McGriff. Wat mij betreft is hij het waard. Schilling, Sosa
Al mijn mooie woorden over uitzonderingssituaties ten spijt, sommige mensen hebben gewoon te veel op hun kerfstok om ooit ook maar op de deurmat van de Hall te mogen staan. Als Pete Rose en ‘Shoeless’ Joe Jackson de as van het honkbalkwaad zijn, dan zijn Schilling en Sosa de duivel en zijn zoon zelf. Tussen racisme en kurkknuppels zit weinig speling om het goed te praten. Prima cijfers zonder achtergrond, maar juist die achtergrond telt hier voor mij mee.
DE REST
Johnny Damon, Jason Isringhausen en al die anderen zijn prima spelers geweest waar ik in meer of mindere mate met veel plezier naar heb gekeken. Als we die allemaal naar Cooperstown moeten sturen, dan kunnen we nog wel driehonderd cases uit het verleden afstoffen die dan alsnog naar binnen zouden moet mogen. Soms is een carrière op zichzelf ook al gewoon een mooi aandenken.
Cover photo: Getty Images
Top photo: John Greim/LightRocket
De derde week van januari is een drukke week in de vechtsportwereld. De weg naar de titel wordt geasfalteerd in Bellator, titels gaan van hand tot hand in de UFC en het eerste grote titelgevecht in de bokssport staat ook op de rol. Op het eerste gezicht lijkt de ontmoeting tussen de Amerikanen Errol Spence Jr. en Lamont Peterson niet direct het meest aantrekkelijke gevecht. Dat neemt echter niet weg dat de uitkomst ervan weleens zeer belangrijk kan zijn.
Met het seizoen 2017 in de boeken en het off-season onderweg, werpen we een blik in de achteruitkijkspiegel van het Major League-jaar. In volgorde van de draft, van slechtste team naar het beste, kijken we terug op het seizoen van de 30 verschillende Major League-organisaties. Vandaag in deel 26: Boston Red Sox.
Op papier had Boston in 2017 wapens om verder te komen dan uiteindelijk is gelukt, maar toch zat het er nooit écht in. De Fenway Faithful moesten toezien hoe hun team enige moeite had met het definitief beslissen van de American League East. Van de laatste zeven wedstrijden verloor Boston er liefst vijf, waarvan drie tegen de Houston Astros, het team dat Boston nog geen week later uit de Division Series wipte.
Desondanks was het seizoen niet onsuccesvol. Ondanks de zwakke laatste week werd de AL East wel gewonnen, iets wat gezien de komst van aceChris Salein de winter ook wel werd verwacht. Het verlies van de na 2016 gestopte David Ortiz werd echter behoorlijk gevoeld bij Boston, dat er nooit in is geslaagd hem adequaat te vervangen. — SPORTAMERIKA MLB 30-IN-30 PREVIEW 2017: BOSTON RED SOX
De Red Sox begonnen bescheiden, maar lieten in de zomer zien de sterkste te zijn in de AL East. Toch kwamen de als ‘niet kansrijk’ bestempelde New York Yankees nog behoorlijk dichtbij. De waarde van eind september in vorm zijn toonde Bostons aartsrivaal door wél de ALCS te bereiken. Boston moest het doen met zo tevreden mogelijk terugkijken naar onderstaande eindstand in de divisie en het bijbehorende 93-69 record.
WAT GING GOED IN 2017?
Ondanks dat de Red Sox one-and-done gingen in het Postseason, waren er natuurlijk genoeg lichtpuntjes te vinden. De BoSox pakten de AL East-titel en mogen die titel voor een belangrijk deel toeschrijven aan de pitchers in het team. Met name Chris Sale en Craig Kimbrel deden wat er van ze verwacht werd. Kimbrel werd uitgeroepen tot reliever van het jaar in de American League, terwijl Sale alleen Clevelands Corey Kluber voor zich hoefde te dulden in de Cy Young-verkiezing.
JONKIES ALS STEUNPILAREN
Hoe definieer je een succesvol seizoen? Mookie Betts haalde niet zijn torenhoge niveau van 2016, toen hij tweede werd in de MVP-race, maar was nog steeds Bostons beste speler. Hij was minder dominant dan een jaar eerder, maar nog steeds goed genoeg voor een All-Star-selectie en een Gold Glove Award.
Als team wil je zo veel mogelijk spelers die je zonder nadenken op het wedstrijdformulier kunt zetten, omdat je weet dat ze toch wel goed zullen presteren. In 2017 werd outfielder Andrew Benintendi onderdeel van die groep spelers. Zou Aaron Judge niet hebben bestaan, dan had Benintendi kans gehad de AL Rookie van het jaar te worden.
Startend werper Drew Pomeranz gaf de Red Sox de broodnodige diepte achter Sale. Pomeranz ging 17-6 met een 3.32 ERA en lijkt, na een wat moeizaam begin, zijn draai te hebben gevonden in Boston.
WAT GING FOUT IN 2017?
DE LEEGTE DIE BIG PAPI ACHTERLIET
Het is simpel om te zeggen dat David Ortiz beter vervangen had moeten worden, want hoe vervang je een icoon als Big Papi? Niet, natuurlijk, maar dat de Red Sox over te weinig slagkracht beschikten, is duidelijk. Na het afscheid van Ortiz en het aantrekken van eerste honkman Mitch Moreland, werd duidelijk dat Hanley Ramirez de voornaamste aangewezen slagman zou worden. Hij volgde zijn uitstekende 2016-seizoen echter op met een zeer matig seizoen.
Dat bleek illustratief voor de Red Sox van 2017. Xander Bogaerts, Dustin Pedroia, Sandy Leon en Rick Porcello beleefden allemaal een minder seizoen, nadat zij zich in 2016 van hun beste kant hadden laten zien. Porcello volgde zijn Cy Young-seizoen op met een 11-17 record en 4.65 ERA, waarmee hij de heftigste terugval had van alle Red Sox-spelers.
FARRELL OUT
De rekening voor de tekortkomingen van de Red Sox werd uiteindelijk betaald door John Farrell. De Sox investeerden flink voor 2016 en kwamen niet verder dan de ALDS. Daarop volgden nog meer investeringen voor 2017 en opnieuw was de ALDS het eindstation. Dat bleek voor general manager Dave Dombrowski voldoende reden om de hoofdcoach naar huis te sturen.
Volgens Dombrowski zelf maakte het overigens niet uit hoe ver de Red Sox zouden komen in het Postseason. De beslissing om Farrell te laten gaan was vooral gebaseerd op ervaringen uit het reguliere seizoen.
WAT BRENGT 2018?
1) Een nieuwe manager. Daags na het congé van manager Farrell werd voormalig speler Alex Cora aangesteld. Als infielder won hij in 2007 de World Series met Boston, dus hij weet hoe het einddoel er uit ziet.
2) De doorbraak van Rafael Devers. Toen de Red Sox er niet in slaagden een derdehonkman aan te trekken voor de trade deadline, werd al snel duidelijk dat het jonge toptalent Devers een kans zou krijgen. Het jonge talent greep die kans en sloeg belangrijke punten binnen. Niets lijkt een definitieve verovering van de harten van de Bostonians in de weg te staan, tenzij… Rafael Devers (Maddie Meyer/Getty Images)
3) …er een grote trade komt. De Red Sox zijn nog steeds op zoek naar power. De club wordt nadrukkelijk in verband gebracht met Manny Machado. Mocht Boston inderdaad een sterke derde honkman aantrekken, dan lijken Devers’ dagen in Boston geteld. De kans lijkt echter groter dat Boston probeert outfielder JD Martinez als free agent aan zich te binden.
Regel één in professionele sporten: praat niet over de volgende ronde als je die nog moet zien te bereiken. Verschillende personen binnen de Pittsburgh Steelers, waaronder running back Le’Veon Bell en hoofdcoach Mike Tomlin, bespraken de ogenschijnlijk op handen zijnde re-match met de New England Patriots nog voor Jacksonville verslagen was. De geschiedenis is bekend. De Jaguars maakten het Big Ben Roethlisberger en de zijnen voortdurend lastig en wonnen de wedstrijd op Heinz Field. Zo krijgt de AFC niet de Championship Game die ‘iedereen’ had verwacht, maar een confrontatie tussen David en Goliath, in de vorm van Jacksonville Jaguars @ New England Patriots.
1) ‘SACKSONVILLE’
De Jacksonville Jaguars omschrijven als David is wat oneerbiedig. Natuurlijk valt hun status op basis van recente jaren in het niet bij die van New England, maar de plek van de Jaguars in de AFC Championship Game is verdiend. Het team van head coach Doug Marrone won dit jaar immers twee keer in Pittsburgh en maakte het hele seizoen veel indruk met een uitstekende defensie. Het team werd, met het oog op de vele behaalde sacks, omgedoopt tot ‘Sacksonville’.
Precies daarin zit het grootste wapen. Zeker in Foxbourough is het niet vaak gebeurd, maar er zijn voorbeelden te vinden van Tom Brady en de Patriots die in de problemen komen tegen een verdediging die enorm veel druk zet. De Baltimore Ravens in 2012 en de Denver Broncos in 2015 lieten zien hoe je een AFC Championship Game wint van New England: een Brady onder druk maakt ook fouten en die fouten stellen je in staat de turn-over battle te winnen. De Jaguars pakten 21 interceptions in het reguliere seizoen en hoefden daarin alleen de Ravens voor zich te dulden. Daarmee heeft Jacksonville de noodzakelijke wapens om het de Patriots moeilijk te maken in huis.
2) BRADY & BELICHICK
Marrone heeft ook wel wat houvast nodig. Vaker wel dan niet dropen bezoekende teams in Foxborough verslagen af tijdens de play-offs. De kwaliteit van Tom Brady en de gedegen voorbereiding van Bill Belichick speelden daar natuurlijk een cruciale rol in. Ook tijdens wedstrijden weet de ‘goat’ de zwakheden van de tegenstander te identificeren, zoals tegen de Tennessee Titans.
Toen Brady vroeg in het tweede kwart inzag dat Tennessee niet de juiste verdediging had staan om de Patriots’ formatie met twee running backs te counteren, ging hij onmiddellijk over op de ‘no huddle’-offense, waardoor de Titans niet konden wisselen. Het gevolg: de Patriots denderden via Dion Lewis en James White over de kansloze Titans-defensie heen en pakten de leiding in de wedstrijd, om die daarna niet meer af te staan. Het illustreert de kwaliteit van de quarterback: elke mismatch, elk zwak punt in de coverage, wordt onmiddellijk afgestraft.
#Patriots James White scores two quick TDs and take control of the game. This is how the live lines currently look: #Patriots: -14.5#Titans moneyline: +650
Total: 52.5
In voorgaande previews gaven we al aan dat de voornaamste zwakte van de Patriots in de verdediging tegen de running game ligt. Oké, Derrick Henry werd afgestopt, maar dan nog waren er in 2017 meer voorbeelden van running backs die het New England wél moeilijk maakten. Daarnaast lijkt Jacksonville ook gevaarlijker door de lucht dan de Titans, waardoor de focus van de Patriots’ verdediging niet teveel op de running game kan liggen. Dat biedt kansen aan running back Leonard Fournette. Hij draaide de Steelers afgelopen week nog eigenhandig de nek om met drie rushing touchdowns.
Fournette is in de vorm van zijn leven en een belangrijke kandidaat om Rookie of the Year te worden. Er staat de Patriots dan ook een sterkere, gevaarlijkere versie van Derrick Henry te wachten en daarmee dus een nieuwe uitdaging. Bovendien is de verdediging van de Steelers beter dan die van de Patriots. Er is dus geen enkele reden om te denken dat Fournette zijn prestatie van afgelopen zondag niet zou kunnen herhalen.
Leonard Fournette with his best #Superman impression!
De opdracht die quarterback Blake Bortles dit jaar heeft meegekregen van Marrone en de rest van de coaching staff is simpel: maak geen fouten die ons de wedstrijd kunnen kosten. Dat klinkt als een open deur, maar dat is het niet. De Jaguars beschikken over een uitstekende defensie, een goede running game én een aantal bruikbare wapens in de passing game. De lezing dat dit team veel ‘close games’ kan winnen, zolang er maar niet onnodig ballen worden weggegeven, is heel valide. En het werkt. Bortles gooide dit seizoen minder interceptions dan in voorgaande jaren. Het totaal aantal yards en de touchdowns gingen ook omlaag. Sterker nog: Bortles gooide ruim honderd passes minder dan in 2016. En juist dat bleek de sleutel tot succes voor Jacksonville.
Het aantal worpen is deels afhankelijk van gamescript. Sta je voor, dan loop je meer en gooi je minder. Het grote gevaar voor Jacksonville is dat de Jaguars ergens in de tweede helft tegen een achterstand aan kijken. Bortles zal in dat geval meer moeten gooien en daar ligt het grote risico. Marqise Lee, Marcedes Lewis en Keelan Cole hebben dit seizoen mooie dingen laten zien. Nooit gebeurde dat echter met meer druk dan er zondagavond in New England zal zijn. Of Bortles daar mee om kan gaan, zou een beslissende factor kunnen worden in deze wedstrijd.
BONUSRONDE: DE HAND VAN TOM BRADY
Er is momenteel nog één groot vraagteken, dat al het bovenstaande zou kunnen overschaduwen: de mysterieuze handblessure van Tom Brady. Tijdens het voorbereiden en schrijven van dit artikel is de ware ernst van de kwetsuur nog niet duidelijk. Wél duidelijk is dat de quarterback deze week een aantal trainingen heeft laten schieten. Volgens insiders ‘zou Brady zondag moeten kunnen spelen’. Die uitleg verraadt wel dat er iets aan de hand is met de ‘goat’.
Mocht Brady zichzelf niet zijn, of helemaal niet spelen, dan veranderen de verhoudingen natuurlijk volledig. Dankzij het thuisvoordeel en de vindingrijkheid van Belichick en de zijnen zijn de Patriots met Brian Hoyer als quarterback nog steeds niet volledig kansloos. Dat het er voor Jacksonville tegen Hoyer een stuk rooskleuriger uit ziet, moge duidelijk zijn.
CONCLUSIE
Ervan uitgaande dat Tom Brady speelt en geen overmatige hinder ondervindt van zijn hand, zien wij de Patriots hun favorietenrol waarmaken. Er is geen team beter in het smeden van het juiste strijdplan dan de New England Patriots. Dat geeft hen, in combinatie met het thuisvoordeel en de voor Bortles nieuwe druk van een Championship Game, de overhand in deze match-up.
Voorspelling: New England verslaat Jacksonville: 30-20.
Het vechtsportjaar 2018 is nog maar nauwelijks begonnen, maar de topgevechten staan alweer voor de deur. In de UFC wordt de stand opgemaakt in de twee zwaarste gewichtsklassen. Dat de lichtzwaargewichtdivisie eindelijk duidelijkheid krijg, zoveel is wel zeker. Dat die kans in de zwaargewichtdivisie ook aardig groot is, daar durven ook aardig wat liefhebbers hun geld op te zetten. Wie kan wat en waarom: een preview op UFC 220.
De lezers hebben gesproken. Over een paar dagen verschijnen de resultaten van jullie MLB Hall of Fame-stemming op SportAmerika. Tot die tijd maakt een aantal MLB-redacteuren elke dag hun stembiljet voor de Hall of Fame openbaar. Wie kregen dit jaar onze stem? Welke spelers lieten we bewust (of strategisch) achterwege? Wie stemmen wij naar eeuwige roem in Cooperstown? MLB Eindredacteur Jasper Roos bijt het spits af.
JASPER ROOS’ STEMBILJET
Mijn stembiljet maakt één ding duidelijk: de steroïdegeneratie moet niet langer onder het tapijt geveegd worden. Het tijdperk, hoe zwart ook, hoort nu eenmaal bij de Major League. Iedereen weet inmiddels wel hoe het zit, maar doen alsof de hele periode nooit gebeurd is, dat werkt niet meer. Daarbij, vergeet niet dat honkbal in Amerika door de strike midden jaren ’90 op sterven na dood was. Dopers als Mark McGwire, Sammy Sosa, Roger Clemens en Barry Bonds hebben de sport gered, met hun bizarre dominantie.
Ik behoor ook tot het kamp dat vindt dat de Hall of Fame de 10-speler limitatie moet opheffen. In jaren zoals dit zijn er simpelweg teveel namen die een stem verdienen. Alleen dit jaar had ik al 13 of 14 spelers willen belonen, maar ja… Ik mag maar op 10 spelers stemmen.
Als zodanig is dit mijn 2018 Hall of Fame Ballot.
Barry BONDS
Roger CLEMENS
Vladimir GUERRERO
Trevor HOFFMAN
Chipper JONES
Fred McGRIFF
Mike MUSSINA
Manny RAMIREZ
Jim THOME
Larry WALKER
NO-BRAINERS
Thome, Vlad, Chipper
Dit waren de drie eerste namen die ik aanvinkte op mijn lijst. Er is geen discussie dat deze drie heren in de Hall thuishoren en ik denk dan ook dat zij dit jaar Cooperstown gaan halen. Ik heb ballots gezien onder onze lezers waar Thome of Vlad niet opstonden, maar namen als Johnny Damon, Carlos Zambrano en Hideki Matsui wel. Daar begrijp ik echt niets van.
Guerrero had er vorig jaar al in gemoeten, nu mag hij samen met Big Jim en ‘Larry’ Jones. Alle drie zijn once in a generation-spelers, van wie ik me gelukkig prijs ze hebben mogen zien spelen.
IT’S TIME
Bonds, Clemens, Manny
De meeste discussie zal rond deze namen plaatsvinden, maar ik heb mijn keuze gemaakt: het steroïdetijdperk hoort erbij. Helaas voor Mark McGwire, die inmiddels niet meer op de lijst mag staan. Zowel Bonds, als Clemens, als Manny behoorden zelfs vóór hun steroïdeperiode al tot de allerbeste spelers aller tijden. Ja, ook Manny, die pas in de nadagen van zijn carrière ging gebruiken (en toen eigenlijk helemaal niets meer presteerde). Ondanks hun fratsen waren dit legendarische spelers, die in de Hall horen.
Ik hoor nu mensen denken: maar waarom stem je dan niet op Sosa? Tsja.. wie weet komt zijn tijd nog. Of is het misschien het feit dat hij dope gebruikte én zijn knuppel kurkte…?
MOEILIJKERE KEUZES
Hoffman, McGriff, Mussina, Walker
Echt waar, Hoffman was een moeilijke keuze voor mij. Natuurlijk, 601 saves moet je serieus nemen, maar om nou te zeggen dat Hoffman de pannen van het dak gooide… nee. Ik ben niet iemand die anti-closers in de Hall is. Over een paar jaar stem ik vrolijk Mariano Rivera naar Cooperstown en ik stemde in het verleden ook op Lee Smith. Om die reden krijgt Hoffman mijn stem.
Het trio McGriff, Mussina en Walker is al jaren een stokpaardje van me. Alle drie zijn ze extreem ondergewaardeerd. Wat McGriff en Walker ‘clean’ deden in een tijdperk vol dopers, kan simpelweg niet langer genegeerd worden.
Neem Walker, wiens career WAR hoger ligt dan dat van Derek Jeter en Miguel Cabrera, en hoger dan dat van Hall of Famers Tim Raines, Tony Gwynn, Ivan Rodriguez en Roberto Alomar (om er maar een paar te noemen). Waar hebben we het dan nog over?
Hetzelfde gaat op voor Mussina: chronisch ondergewaardeerd, maar intussen wel een hogere WAR dan Bob Gibson, Tom Glavine, Jim Palmer, John Smoltz en Dennis Eckersley, allemaal terwijl hij zijn hele carrière in de AL East speelde.
Voor McGriff heb ik altijd een zwak gehad, vooral vanwege de periode waarin hij speelde. Hij valt bijna van de ballot af, dus hij krijgt mijn Hail Mary-vote.
WIE ONTBREKEN?
Andruw Jones – Had ik meer ruimte op mijn biljet gehad, zou er zonder twijfel een stem naar Andruw zijn gegaan. Het deed me pijn hem buiten deze lijst te laten, maar hij overleeft hopelijk de 5% die nodig is om volgend jaar opnieuw genomineerd te worden. In 2019 stem ik dan sowieso op hem, al is het maar vanwege de geweldenaarstatus die hij in de Nederlandse sportgeschiedenis in zou moeten nemen. Curt Schilling – Ik vind het zo’n ontzettend vreselijke kerel. Ik houd dan ook krampachtig vast aan de Hall’s ‘persoonlijkheidsclausule’, maar de vraag is hoe lang ik dit nog kan. Op de heuvel was hij fantastisch. Als hij nou een paar jaar zijn mond houdt, vergeet ik misschien zijn onuitstaanbare persoonlijkheid, maar… don’t hold your breath. Edgar Martinez – Ik snap de hype, maar toch vind ik het moeilijk om ruimte voor hem te vinden. Misschien als de lijst in 2019 wat bescheidener is. Scott Rolen – Ook hij krijgt waarschijnlijk volgend jaar mijn stem. Top-10 3B all-time, dat kan je niet negeren. Sammy Sosa – De ‘dubbele valsspeler’. Tsja… Daar wil ik nog een jaartje over nadenken.
Cover photo: Getty Images
Top photo: John Greim/LightRocket
Spelen in de NBA was voor Jordy Kuiper lang zijn grootste droom. Al in zijn eerste jaar in het NCAA College basketball, bij de UNC Greensboro Spartans, noemde hij die droom “eigenlijk niet realistisch”. Toch blijft hij dromen. Nu in zijn vijfde en laatste jaar in Greensboro is zijn hoop gevestigd op de Europese top. Spelen in de top van Euroleague is zijn doel. “De diabetes type-1 laat ik niet in de weg staan bij het realiseren van mijn dromen.”
In navolging van zijn grote zus (Salina Kuiper, vier jaar NCAA College Basketbal in Denver) meldde Jordy zich op achtjarige leeftijd aan bij de Groningse basketbalclub Celeritas Donar. Toen hij daar een jaartje speelde, ontstonden er problemen.
“Ik begon me opeens erg slecht te voelen. Ik stortte zelfs een keer bijna in tijdens de warming-up van een basketbalwedstrijd. In het ziekenhuis nam een arts een druppel bloed en controleerde mijn suikerspiegel. Ik zal de verwarde uitdrukking op haar gezicht nooit vergeten. Ze liep de kamer uit en telefoneerde met haar collega. Ik hoorde termen zoals: ‘Dit heb ik nog nooit mee gemaakt’ en ‘Wat moet ik nu doen?’ Mijn suikerspiegel bleek onmeetbaar hoog te zijn. Ik had Diabetes Type-1″.
Voor Kuiper was de diagnose geen reden om bij de pakken neer te gaan zitten. Wel moest hij zijn leven aanpassen. “Het vergt veel zelfdiscipline om je bloedsuikers goed te houden, maar dankzij mijn sport is dit veel makkelijker om dit goed onder controle te houden. Door het sporten voel ik me beter en het heeft een positief effect op mijn suikerspiegel. Voor tijdens en na trainingen en wedstrijden is het belangrijk dat ik tijd neem om te meten, suikers in te nemen en eventueel insuline bij te spuiten. Als ik dat goed doe remt mijn Diabetes mij totaal niet in bij wat ik het liefste doe: Basketballen.”
VAN GRONINGEN NAAR GRAN CANARIA
In 2012 verruilde Jordy het RTC Noord in Groningen voor Gran Canaria. Daar ging hij spelen voor de Canarias Basketball Academy. “Ik had nog nooit zulke intense trainingen beleefd als bij de CBA. Iedere dag, iedere training keihard aan het werk om beter te worden. Met 7/8 coaches die je elke keer weer pushen tot je max. Bij CBA staat alles in het teken van de ontwikkeling van de speler, 24 uur per dag, 7 dagen in de week. Terwijl in Nederland (wat ik tot nu toe heb ervaren) soms het team en winnen belangrijker is dan het beter maken van de spelers individueel.”
Het jaar op Gran Canaria omschrijft Kuiper als “misschien wel het belangrijkste jaar uit mijn leven. Bij binnenkomst zag de coach mij als een mollig diabetes patiëntje. Een jaar later vertrok ik als aanvoerder van het U18 team dat de finale om het landskampioenschap speelde. “De bijzondere persoonlijkheid van Kuiper zag ook UNC Greensboro coach Wes Miller heel snel. “Jordy speelde met Gran Canaria een toernooi op Rhode Island. We volgden daar een andere speler van zijn team. We zagen daar hoe hij speelde en wat voor karakter hij in zijn spel legde. Ook hoorden we wat hij in zijn jonge leven al had meegemaakt en hoe volwassen hij zich presenteerde. Daardoor wisten we meteen dat wij hem moesten hebben”.
GREENSBORO SPARTANS
In de vijf jaar dat hij nu bij Greensboro Spartans speelt hij uitgegroeid tot een zeer populaire “ Vanilla Gorilla”. Niet alleen binnen het basketbalwereld van de Spartans, maar op de hele campus van de Universiteit. “Iedereen kent Jordy, maar Jordy heeft ook belangstelling voor iedereen” laten teamgenoten weten. Coach Miller gaf al na het Jordy’s eerste jaar in Greensboro aan “Hij heeft onze cultuur beïnvloed. Met zijn werkethiek, zijn houding en coachbaarheid is hij een bijzonder speler.
Dat wordt niet alleen gezien bij de Greensboro Spartans. Zijn houding en gedrag binnen en buiten het veld leverden het afgelopen twee jaren een nominatie op in het “Allstate National Association of Basketball Coaches (NABC) Good Works Teams”. Dat heeft hij mede te danken aan zijn inzet voor de Bas van der Goor Foundation.
START SOUTHERN CONFERENCE SEIZOEN
Na een succesvol preseason lijken Jordy Kuiper en de UNC Greensboro Spartans klaar voor de start van het reguliere Southern Conference seizoen. Het team van coach Wes Miller verraste in december nog door North Carolina State voor het eerst in de schoolhistorie te kloppen. De 81-76 overwinning (14 pnt, 4 rebs) van Kuiper betekende voor de Spartans bovendien pas de derde overwinning op een team uit de sterke ACC. Een bijzondere overwinning dus, bewijst ook het record van 3-59 tegen de ACC tegenstanders.
Vanwege dat red-shirted seizoen kan hij nu nog een jaar zijn bijdrage leveren aan het spel van de Greensboro
In het pre-season stond hij gemiddeld 26 minuten in het veld, tegen over 19 minuten vorig seizoen. De extra speelminuten lijken voorlopig ten koste te gaan van zijn effectiviteit. Daar waar hij vorig seizoen zijn schoten afrondde tegen 0,531 blijft hij dit seizoen steken op 0,333. Daar lijkt dus nog ruimte voor verbetering in het komende Southern Conference seizoen. Voor Jordy’s citaten is gebruik gemaakt van een eerder interview met Kuiper voor de Bas van der Goor Foundation en opmerkingen van zijn eigen blog.
(Cover photo: Tim Cowie)
(Top photo: Andrew Krech / News & Record)
Met het seizoen 2017 in de boeken en het off-season onderweg, werpen we een blik in de achteruitkijkspiegel op het Major League-jaar. In volgorde van de draft, van slechtste team naar het beste, kijken we terug op het seizoen van de 30 verschillende Major League-organisaties. Vandaag in deel 25: Arizona Diamondbacks.
BLIK OP DE TOEKOMST
Na grote investeringen in aanloop naar het seizoen 2016 stelden de Arizona Diamondbacks teleur met hun prestaties. De D-backs eindigden dat jaar als vierde in de NL West met een 69-93 record. De oorzaak hiervan lag vooral bij het grote aantal blessures en de inconsistente starting pitching.
De leiding van de club hield de front office verantwoordelijk en stelde na afloop van het seizoen Mike Hazen aan als nieuwe GM. Aan hem de opgave om de club in de goede richting te krijgen, de toepassing van analytics meer een plek te geven binnen de organisatie en een nieuwe manager aan te stellen. Hazen koos voor Torey Lovullo. Op basis van het eerste seizoen blijkt dat een uitstekende keuze, want Lovullo werd in 2017 NL Manager of the Year. — SPORTAMERIKA 30-in-30 PREVIEW 2017: ARIZONA DIAMONDBACKS
Met startende werper Zack Greinke en eerstehonkman Paul Goldschmidt waren er sterspelers in de woestijn aanwezig waarmee een stap voorwaarts mogelijk moest zijn. Om het team verder te versterken contracteerde Hazen een stel degelijke catchers (Chris Ianetta en Jeff Mathis), enkele veteranen (o.a. Fernando Rodney, Daniel Descalso en Gregor Blanco) en maakte hij een spraakmakende trade (op hoofdlijnen werd Jean Segura naar Seattle geruild voor Taijuan Walker). Voor een groot deel bleken dit spelers die gedurende het seizoen van waarde waren.
Waar in 2016 alles de verkeerde kant leek op te vallen in Phoenix, viel in 2017 bijna alles goed. De Diamondbacks bleken tegen de verwachting in een van de betere teams in de NL . Uiteindelijk eindigden de snakes op de tweede plaats in de NL West. Met een exact omgekeerd record van een jaar eerder (93-69) clinchten de Arizona Diamondbacks voor het eerst sinds 2011 een postseason plaats, via een wild card. De wild card game werd gewonnen van de Colorado Rockies, maar in de National League Division Series waren de Dodgers duidelijk een maatje te groot. Een onverwacht goed seizoen kwam daarmee ten einde.
WAT GING FOUT IN 2017?
In de NLDS bleek het verschil tussen een play-off team en een World Series-kandidaat. De Arizona Diamondbacks werden met 3-0 gesweept door de Los Angeles Dodgers. De D-backs hadden weliswaar in aanloop naar de NLDS een wild card game gespeeld, maar om de World Series te kunnen winnen moet die belasting op te vangen zijn met de breedte van de selectie. De Dodgers bleken op dat moment zowel offensief als defensief een kwalitatief beter team.
De spelers die door de vorige front office waren binnengehaald droegen door blessures weinig bij aan de prestaties op het veld. Zo moest pitcher Shelby Miller al na vier starts in het seizoen afhaken met een scheur in zijn UCL. Zijn verblijf in Arizona kent tot op heden nog geen lichtpuntjes. Buitenvelder Yasmany Tomás kwam 47 wedstrijden in actie, maar moest daarna ook geblesseerd afhaken voor de rest van het seizoen. Zijn offensieve prestaties bleven in 2017 steken op acht homeruns, een slaggemiddelde van .241, een OBP van .294 en slugging percentage van .464: cijfers die zijn zesjarige contract ter waarde van 68,5 miljoen dollar niet rechtvaardigen. Yasmany Tomas (AP Photo/Ross D. Franklin)
In voorgaande seizoenen werd door Arizona in thuiswedstrijden slechter gepresteerd dan in uitwedstrijden. Dit seizoen was dat omgekeerd. Thuis werden 52 van de 81 wedstrijden gewonnen. In uitwedstrijden was de balans redelijk in evenwicht met 41 winst- en 40 verliespartijen. Toch ligt, in vergelijking met andere teams, er ruimt voor verbetering in de uitwedstrijden. Alle National League divisiewinnaars wisten namelijk uit een ruime positieve balans neer te zetten. Mogelijk dat dit deels ook de 2-0 achterstand verklaart die in de NLDS al in L.A. werd opgelopen.
WAT GING GOED IN 2017?
De line-up van de Arizona Diamondbacks zat goed in elkaar, waardoor offensief werd gepresteerd. Paul Goldschmidt sprong er bovenuit met een sterk en stabiel seizoen. Hij sloeg 36 homeruns, noteerde 120 RBI’s en een slash line van .297/.404/.563. Met een WAR van 5.8 was Goldy offensief de meest waardevolle speler van het team. Daarnaast viel de ontwikkeling van derdehonkman Jake Lamb positief op. Hij werd dit seizoen voor het eerst geselecteerd voor de All-Star Game en sloeg 105 punten binnen en noteerde 30 homeruns.
De trade die Mike Hazen maakte om outfielderJ.D. Martinez naar Phoenix te halen, pakte fenomenaal uit. De line-up van de Arizona won aanzienlijk aan offensieve stootkracht. In 62 wedstrijden voor de D-backs sloeg Martinez 29 homeruns en een slash line van .302/.366/.690 bij elkaar. Vooral op Chase Field profiteerde Just DingersMartinez van de hitter friendly dimensies van het stadion (.373/.448/.891). Daarmee krikte de man uit Miami zijn marktwaarde optimaal op om een lucratief contract af te sluiten als free agent. De kans op een terugkeer in Arizona is daardoor wel minimaal.
STERKE PITCHING
De starting pitching werd van een zwakte in 2016 een kracht in 2017. De startende werpers in Sedona-rood eindigden in de MLB als derde in ERA, zevende in WHIP en tweede in minst opgegeven homeruns. Twee spelers die hier een grote impact op hadden, waren Zack Greinke en Robbie Ray. Greinke liet zien dat hij de ace is waarvoor de Diamondbacks een contract ter waarde van 206 miljoen dollar hebben afgesloten. Hij kwam dit seizoen tot een 17-7 record, 3.20 ERA en 215 strikeouts in 201.2 innings . De linkshandige Ray zette in zijn vierde seizoen in de MLB een grote stap voorwaarts. Na 28 starts stonden zijn werpcijfers op 15-5, 2.89 ERA, 1.15 WHIP en 218 strikeouts in 168 innings.
WAT BRENGT 2018?
Het wordt lastig om na een onverwacht goed seizoen de verwachtingen te overtreffen in 2018. Om dat te bewerkstelligen moeten de spelers die in 2017 een stap voorwaarts hebben gezet in hun ontwikkeling, in 2018 laten zien dat dit geen eenmalige bevlieging was. In ieder geval is het vertrek van J.D. Martinez offensief moeilijk op te vangen met de huidige selectie
SLIM INVESTEREN
De Arizona Diamondbacks hebben niet de financiële middelen om de concurrentie aan te gaan met de kapitaalkrachtige Dodgers. De ploeg moet slim investeren en ruilen om het gat met de Dodgers in te lopen. Zodoende werd de Japanse reliever Yoshihisa Hirano gecontracteerd in plaats van een bewezen MLB-reliever. Daarnaast wordt Orioles infielderManny Machado gelinkt aan de snakes. Mochten de D-backs Machado binnenhalen, dan gokt de club op de korte termijn (‘win now‘), iets wat met het contract van Paul Goldschmidt (loopt af na 2019) en het geringe talent in de opleidingsteams valt te verdedigen.
Het is dus maar de vraag of de Diamondbacks een repeat van het afgelopen seizoen kunnen realiseren in 2018. De core is redelijk in tact gebleven, maar voor benodigde versterkingen moet gezocht worden naar creatieve oplossingen.
Met het seizoen 2017 in de boeken en het off-season onderweg, werpen we een blik in de achteruitkijkspiegel van het Major League-jaar. In volgorde van de draft, van slechtste team naar het beste, kijken we terug op het seizoen van de 30 verschillende Major League-organisaties. Vandaag in deel 24: Chicago Cubs.
EEN SEIZOEN MET EEN KATER
Niemand had echt een idee hoe het seizoen 2017 uit zou gaan pakken. Aan de North Side van Chicago maakte niemand dat ook veel uit. Voor het eerst in 108 jaar waren de Cubs regerend World Series Champions. De kern van het team bleef intact en de talking heads waren het er allemaal over eens dat de NL Central de komende jaren een prooi voor de Cubs zou zijn.
Toch ging het allemaal niet van een leien dakje. De Cubs bleken aan alle festiviteiten een behoorlijke kater overgehouden te hebben en het begin van het seizoen tot aan de All-star Break verliep verre van soepel. Tot aan de All-Star break hadden de Cubs een 43-45 record. De club stond zelfs 5.5 games achter de eerste plaats. Waar vorig jaar nog zeven Cubs uitkwamen in de All-Star game (met maar liefst vijf starters), hoefde dit keer geen enkele Cub zich te melden in Miami. Jose Quintana kwam over van de White Sox, ter versterking van de rotation (Jim Young/USA TODAY Sports)
Tijdens de break werd er een crosstown trade afgerond met de White Sox, die prospects Eloy Jimenez, Dylan Cease, Matt Rose en Bryant Flete ontvingen voor starting pitcher José Quintana. Na de break vonden de Cubs hun groove terug en sloten ze het regular season af met een 92-70 record én de NL Central-titel, met zes games voorsprong op de Brewers.
Na een gelijk opgaande NLDS die in vijf games (met een beetje mazzel) in het voordeel van de Cubbies werd beslecht, mochten de Northsiders zich opmaken voor een rematch tegen de Dodgers in de NCLS.
De League Series gaf menig Cubs-fan flashbacks naar 2015 NLCS tegen de Mets. Het ontbrak de Cubs aan offense. De ploeg had daardoor niks in te brengen tegen de Dodgers-pitching. Het seizoen ging uit als een nachtkaars en met acht gescoorde runs (tegen de 28 van de Dodgers) en een 4-1 eindstand in de serie mochten de Cubs nergens aanspraak op maken.
Een repeat zou mooi zijn geweest. Hoewel er de nodige vraagtekens zijn voor 2018, raakt niemand echt in paniek op de hoek van Addison en Clark. The Cubs are here to stay.
WAT GING GOED IN 2017?
THE INFIELD
De Cubs hebben met Wilson Contreras, Anthony Rizzo, Javier Báez, Addison Russell en Kris Bryant een van de beste infields in de league. Ook zijn alle spelers nog ontzettend jong. Rizzo is met 27 jaar de nestor van het stel. Daarnaast is de crew allemaal op meerdere posities inzetbaar. Addison Russell liep in augustus een blessure op aan zijn voet. Báez werd gevraagd zijn plek als kortestop in te nemen en vulde dit prima in. Zo goed, dat de legitieme discussie ontstond of Báez niet permanent kortestop moest gaan spelen.
IAN HAPP
De toen 22-jarige switch-hitter werd op 13 mei door de Cubs opgeroepen en sloeg in zijn eerste wedstrijd tegen de St. Louis Cardinals een 413 ft. home over de hekken voor zijn eerste Major League hit. Welcome to the big leagues. De rest van het seizoen het seizoen was hij goed voor nog eens 20 HR’s en 67 RBI. Ian Happ (Brian Cassella / Chicago Tribune)
Daarnaast bleek hij in het veld ook zijn mannetje te staan en op meerdere posities uit te voeten te kunnen. Waar hij in eerste instantie opgeroepen werd als outfielder, nam hij na een blessure van Ben Zobrist de honneurs waar op het tweede honk. Hij past daardoor perfect in het plaatje van de flexibele positiespeler waar manager Joe Maddon van houdt.
PICKOFF
Oh, en Jon Lester gooide weer eens een pickoff!
WAT GING FOUT IN 2017?
SLOW START
Het seizoen begon voor de Cubs pas na de All-star break. Een goed voorbeeld is Kyle Schwarber. Hij miste bijna het volledige seizoen in 2016, maar werd door Maddon als aangewezen slagman uit de hoed getoverd voor de World Series. Daarin sloeg hij een .412 batting average en .500 OBP. De verwachtingen waren dus hooggespannen voor 2017. In mei had de slugger met .120 een van de slechtste slaggemiddeldes in de league. Hij mocht zich in juni daarom ook gaan melden in Triple-A. Net zoals de rest van Cubs kwam hij beter in z’n ritme na de break, maar hij was exemplarisch voor de 2017 Cubs. Het kwam allemaal te laat op gang.
DE ROUTE NAAR DAVIS
De Cubs pitching was niet slecht, maar zeker niet goed genoeg. Cubs-starters Kyle Hendricks en Jake Arrieta waren solide, maar Jon Lester en John Lackey bleven achter bij hun niveau van 2016. Nog belangrijker was de vraag: hoe komen we van onze starter bij closer Wade Davis? De bullpen was het enige lichtpuntje aan het begin van het jaar. Naarmate het seizoen vorderde, en vooral tijdens de playoffs, bleek dat het daar ernstig aan kwaliteit ontbrak.
WAT BRENGT 2018?
VRAAGTEKENS
De Cubs gaan het seizoen in met een paar vraagtekens. Blijft Jake Arrieta? In Chicago rekenen ze er niet op. Theo Epstein en Co. grepen naast Shohei Ohtani, maar zijn volgens diverse bronnen nog steeds in de markt voor pitchers Yu Darvish of Alex Cobb. Daarnaast kunnen ze ook nog een middle of the rotation-pitcher gebruiken.
Het is de vraag wie de leadoff hitter zal zijn op Opening Day. Na het verlies van Dexter Fowler zoeken de Cubs echt nog iemand die de toon kan zetten. Schwarber en Zobrist waren beide niet overtuigend in die rol dit seizoen. Het zou kunnen dat Schwarber nog een kans krijgt en wellicht mag ook Ian Happ een poging wagen.
Daarnaast hebben er de nodige verschuivingen plaats gevonden in de coachingstaf. In een verrassende move kregen pitching coach Chris Bosio, hitting coach John Mallee en derdehonkcoach Gary Jones hun congé. Red Sox hitting coach Chili Davis, Red Sox derdehonkcoach Brian Butterfield en Rays’ pitching coach Jim Hickey nemen hun plaatsen in.
Een 92-win-team heeft geen grote aanpassingen nodig, maar wellicht kan de ‘change of voices’ net genoeg zijn voor een vierde achtereenvolgende trip naar de playoffs.
We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze site zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van deze site, gaan we er vanuit dat je ermee instemt.
