Home Blog Pagina 537

30-in-30 Season Preview 2018: San Diego Padres

Mike van Dijk
-
0


Twaalf jaar geleden haalden de San Diego Padres voor het laatst play-offs. Het moet gek lopen wil de club aan die reeks een einde maken. De franchise timmert hard aan de weg omhoog en beschikt inmiddels over een grote hoeveelheid talenten. Die talenten hebben echter de tijd nodig om zich te ontwikkelen en dat lijkt 2018 niet te veranderen. Het contracteren van de grote free agent Eric Hosmer moet gezien worden als een vooraankondiging op de rooskleurige toekomst die in aantocht is voor San Diego.

— SPORTAMERIKA’S SEASON IN REVIEW 2017: SAN DIEGO PADRES

KEVIN TOWERS (1961-2018)

Voordat een blik op het komende seizoen wordt geworpen, is het zaak om stil te staan bij het overlijden van iemand die zich jaren lang heeft ingezet voor de San Diego Padres. Op 30 januari 2018 overleed de in Oregon geboren Kevin Towers aan de gevolgen van kanker. ‘K.T.’ is waarschijnlijk het meest bekend vanuit zijn rol als General Manager van de San Diego Padres en Arizona Diamondbacks.
Als speler gooide Towers meerdere seizoenen in het minor league systeem van San Diego, maar tot een Major League-debuut is het nooit gekomen. Na zijn carrière als speler bekleedde Towers diverse functies binnen de Padres-organisatie, alvorens hij in 1995 de club’s zevende GM werd. In zijn tijd als GM wonnen de Padres vier divisietitels en behaalde de club de World Series in 1998. Eind 2009 werd Towers na enkele tegenvallende teamprestaties uit zijn functie ontheven. Niet veel later ging K.T. aan de slag als GM bij een divisiegenoot: de Arizona Diamondbacks. Onder zijn bewind wonnen de D-backs een divisietitel. Towers was tot en met 2014 actief in Phoenix.


Towers was een gewaardeerd persoon in de honkbalwereld en stond bekend om zijn stijl. Open, altijd enthousiast over de sport en zeker niet bang om de trekker over te halen bij een grote trade. Laatstgenoemde leverde K.T. de bijnaam gunslinger op.

THE FUTURE OF THE FRANCHISE

Begin maart maakte MLB Pipeline de rankings van de farm-systems bekend. Dit jaar waren het de San Diego Padres die op de eerste plek stonden. De Paders beschikken, na diverse teleurstellende eindklasseringen, inmiddels over een grote hoeveelheid talentvolle spelers die zijn verkregen via drafts en trades. Van een aantal talenten wordt verwacht dat zij de komende jaren van meerwaarde op het hoogste niveau gaan zijn. Manuel Margot was vorig seizoen het voorbeeld van zo’n speler, maar volgens ingewijden zijn nog veel meer en betere talenten in aantocht. Het talent waar het meest van wordt verwacht, is de 19-jarige infielder Fernando Tatis Jr. Hij is dit jaar uitgenodigd voor spring training camp.

Fernando Tatis Jr, supertalent (Reynaldo Holguin / San Antonio Missions)

Wil je meer lezen over de talenten van de Padres? Lees dan de Prospect Watch 2018: San Diego Padres.

2018: AFGEWOGEN INVESTERINGEN

Aan GM A.J. Preller was het dit offseason de taak om gericht te kijken op welke posities de grote talenten op korte termijn gaan doorbreken op het hoogste niveau en op welke posities geïnvesteerd moet worden in talent van buitenaf. Het contracteren van free agent Eric Hosmer en de trades voor Freddy Galvis, Chase Headley en Bryan Mitchell zijn de meest in het oog springende acties in de afgelopen maanden.
Het grootste contract uit de clubgeschiedenis werd uitgedeeld aan Hosmer. De ex-Royal tekende een achtjarig contract ter waarde van 144 miljoen dollar. De afgelopen seizoenen vulde Wil Myers de eerstehonkpositie in. Myers heeft echter ook ervaring in het outfield, waarmee het voor de hand ligt hem door te schuiven naar die posities.

Eric Hosmer in zijn Royals-dagen (Jay Biggerstaff-USA TODAY Sports)

In aanloop naar het Fernando Tatis Jr.-tijdperk zochten de Padres naar een bewezen kortestop om de positie in te vullen. Die werd gevonden in Freddy Galvis. De Venozolaan kwam over in een ruil met de Philadelphia Phillies.
Tijdens de Winter Meetings werd ook een trade gemaakt met de Yankees. Outfielder Jabari Blash werd naar New York gestuurd in ruil voor derdehonkman Chase Headley en werper Bryan Mitchell. Headley keert daarmee terug op het oude nest. Van 2007 tot 2014 was de man uit Fountain, Colorado al actief voor de Padres op het hoogste niveau.

LINE-UP

Met de namen Hosmer, Headley en Galvis gaat de line-up van de Padres er offensief een stap op vooruit. Bovendien ontstaat er een line-up die een mooie balans heeft van jong talent gecombineerd met wat meer ervaren spelers. Het is voor Friars-fans te hopen dat dit de ontwikkeling stimuleert van de (toekomstige) jeugd.

In Manuel Margot hebben de Padres een talentvolle leadoff hitter (vorig seizoen zesde in de NL Rookie of the Year-verkiezing). In het hart van de line-up beschikt San Diego met Myers en Hosmer over hitters die behoorlijk wat power bezitten. Beiden waren in 2016 en 2017 goed voor meer dan 24 homeruns. Als catcher Austin Hedges (reeds vier homeruns in spring training) en Hunter Renfroe (vorig seizoen 26 homeruns) hun ontwikkeling doorzetten, beschikt de line-up ineens over serieuze stootkracht. Carlos Asuaje en José Pirela zijn wellicht minder bekend, maar lieten vorig seizoen zien het hoogste niveau aan te kunnen.

PITCHING STAFF: ROTATION

De starting rotation in Zuid-Californië was vorig seizoen de achilleshiel van de ploeg en is er in de afgelopen maanden niet sterker op geworden. De WAR-technisch beste speler van het afgelopen seizoen, Jhoulys Chacin, vertrok als Free Agent en tekende bij de Milwaukee Brewers. Een directe vervanger of versterking voor de rotatie werd niet gecontracteerd, ook om de ontwikkeling van de jeugd niet in de weg te staan. Wel zijn er, net als vorig seizoen, enkele veteranen (Tyson Ross en Chris Young) vastgelegd om de concurrentie aan te gaan voor de beschikbare plaatsen in de rotatie.

San Diego Padres pitcher Tyson Ross (AP Photo/Lenny Ignelzi)

De vraag is uit welke namen de rotatie op opening day bestaat. Op basis van het vorige seizoen lijken Clayton Richard, Dinelson Lamet en Luis Perdomo een plekje te krijgen in de rotatie. Nieuwkomer Mitchell heeft eveneens goede papieren. Tyson Ross was in 2016 nog de opening day starter in San Diego. Als hij een glimp laat zien van de vorm die hij in zijn Padres verleden had, dan zal hij de vijfde werper in de rotatie zijn. Overige namen die kans maken zijn Jordan Lyles, Matt Strahm, Robbie Erlin en Colin Rea. De laatste twee misten vorig seizoen vanwege blessures, maar zijn dit seizoen weer van de partij.
Van een starting rotation zonder ace en met marginale investeringen worden geen wonderen verwacht. In de huidige rotatie is talent aanwezig (en vooral ook in aantocht), maar de ontwikkeling van talent gaat vaak gepaard met groeipijnen. Daarmee blijft de rotatie vermoedelijk nog even een achilleshiel van de Padres.

PITCHING STAFF: BULLPEN

De bullpen van de Padres blijft nagenoeg onveranderd. Chris Stammen was de enige speler wiens contract afliep. Met hem werd overeenstemming bereikt over een verlening. Als versterking werd uit Japan Kaz Makita gecontracteerd, een 33-jarige rechtshandige werper met een submarine delivery.
De kracht van deze bullpen zit hem in de closer: Brad Hand. In 2017 was hij goed voor 21 saves in 79.1 innings, met 104 strikeouts, een 2.16 ERA en een 0.93 WHIP. Rond de trade deadline was er van meerdere ploegen interesse in Hand, maar San Diego besloot hem destijds te houden. Wanneer hij zijn sterke prestaties doortrekt in de eerste seizoenshelft van 2018, kan Hand wederom een gewilde trade chip zijn rond de trade deadline.

CONCLUSIE

De San Diego Padres lijken met hun huidige roster een stap in de goede richting te hebben gezet, maar het team is nog niet competitief. Vooral de starting rotation is nog niet het benodigde niveau om mee te doen in de NL-West. De verwachting is dan ook dat er voor de Padres niet veel meer in zit dan de vijfde plaats in de divisie, waarbij hopelijk het record beter is dan het voorgaande seizoen (gezien de investering in Hosmer mag men dat verwachten). Voor een franchise met de focus op de toekomst en de ontwikkeling van talent, is dat een reëel en acceptabel doel.
VERWACHT RESULTAAT:  5e (NL WEST)

Coverfoto: torosdeleste.com

Tanken: De NBA's race to the bottom

Chris Van Dijk
-
0


De Phoenix Suns en de Atlanta Hawks staan vanavond tegenover elkaar. Het is een wedstrijd die een van de twee ploegen zal winnen, ook al willen ze dat eigenlijk liever niet. Want het doel is nu een zo hoog mogelijke draft pick. Hopelijk is dit het laatste jaar van het echte tanken, want de regels rond de draft worden volgend jaar veranderd. Maar dit seizoen lijkt het tanken omvangrijker dan ooit.
Ploegen die de play-offs niet kunnen halen kiezen er steeds vaker voor om zo veel mogelijk wedstrijden te verliezen om een betere draft keuze te krijgen. Een tactiek voor het eerst (openlijk) toegepast door de Philadelphia 76ers, die het The Process noemden. Het leverde ze onder meer Joel Embiid, Dario Saric, Ben Simmons en Markelle Fultz op. De Sixers lijken op weg om voor het eerst sinds 2012 de play-offs weer te halen. En dat met een jonge, talentvolle ploeg die de komende jaren mee gaat doen in de top van oosten.
Tanken loont. En andere ploegen hebben dat gezien. Het zorgt dit seizoen voor een Race to the bottom. Hoe lager je eindigt, hoe beter het is. Mark Cuban is de enige eigenaar die dit in een interview openlijk toegaf.

“I’m probably not supposed to say this, but, like, I just had dinner with a bunch of our guys the other night and here we are, you know, we weren’t competing for the playoffs I was like, ‘Look, losing is our best option.’”

Het leverde Cuban een boete op van 600.000 dollar voor uitspraken schadelijk voor de NBA. De NBA is bang dat er bij het publiek een beeld ontstaat dat teams bewust verliezen en dat wedstrijden als vanavond tussen de Hawks en Suns nergens om gaan. Zeker dit jaar waar de verschillen onderin de league klein zijn. De website Tankathon.com houdt de race naar de onderste plaats bij.

Op dit moment is het verschil tussen de eerste en zevende plaats slechts anderhalve wedstrijd, waarbij alleen de Nets geen reden hebben om te tanken, want hun draftpick gaat sowieso naar Cleveland.
Wat doen ploegen om hun wedstrijden te verliezen? Er is niemand die verwacht dat een speler bewust een vrije bal mist of expres de bal over de lijnen gooit om maar niet te winnen. Spelers spelen vaak voor een nieuw contract en gebruiken elke minuut op het veld om zich te bewijzen. Het tanken komt juist bij de organisatie vandaan. Naar aanleiding van de opmerkingen van Cuban heeft commissioner Nate Silver een brief naar alle NBA-teams gestuurd met daarin de waarschuwing dat de league de komende weken extra gaat letten op het tanken van teams. Hieronder de belangrijkste manieren waarop teams dit doen.

VERZWAK JE ROSTER

Bijna alle teams in de race om de eerste keuze in de draft begonnen het seizoen met ervaren spelers die het team beter maken. Of hebben genoeg capspace om dit soort veteranen aan te trekken. Als je gaat tanken heb je deze spelers niet nodig. Dus contracteer geen versterkingen. En heb je ervaren speler laat ze dan in de loop van het seizoen vertrekken. Zogenaamd om ze een kans te geven bij een play-off ploeg te gaan spelen. Maar eigenlijk wil je ze niet op je roster hebben omdat ze weten hoe ze wedstrijden moeten winnen. Voorbeelden zijn dit seizoen onder meer Greg Monroe, Joe Johnson, Marco Bellinelli en Tony Allen, spelers die een ploeg in de onderste regionen zeker hadden kunnen helpen.
Beter nog is om dit soort spelers vlak voor de trade deadline weg te doen in ruil voor toekomstige draft picks. Hulp voor de toekomst, in ruil voor een zwakker team nu. Een win-win situatie. De Bulls namen zo afscheid van Nikola Mirotic, de Kings van George Hill en de Grizzlies van James Ennis.

LAAT SPELERS LANG REVALIDEREN

Tankende teams nemen geen risico met een topspelers. Heb je een gescheurde teennagel? Twee weken aan de kant om zeker te weten dat je volledig hersteld bent. Het is misschien wat overdreven, maar er zullen zeker spelers wedstrijden missen met oncontroleerbare (lichte) blessures. Of om ze rust te geven. Zo speelde Marc Gasol afgelopen nacht niet tegen de Magic, niet toevallig een concurrent in de strijd om de eerste pick. Het had in ieder geval succes, want de Grizzlies verloren hun dertiende wedstrijd op rij.
Spelers moeten wel achter deze strategie staan, want het kan ook mis gaan. De Suns hielden vorig seizoen Eric Bledsoe de laatste maand van het seizoen aan de kant. Hij zag na een paar weken al dat het weer zo’n jaar in Phoenix zou worden, en forceerde een trade met deze tweet een naar de Bucks.


Goed voor de Suns om weer wat slechter te worden dit jaar, maar ze zullen Devin Booker niet op dezelfde manier willen verliezen. Dus waarschijnlijk dat de guard de rest van het jaar wel gewoon alles zal spelen.

ONLOGISCHE LINE-UPS

Willen spelers wel spelen? Of wil je als club je fans wel in staat stellen je beste spelers te zien? Dan laat je je beste spelers wel spelen, maar alleen in vreemde line-ups. Of niet in de slotfases van een spannende wedstrijd. Zo hielden de Mavericks dit seizoen al regelmatig Wesley Matthews, Dirk Nowitzki en Harrison Barnes aan de kant in de slotminuten van gelijkopgaande wedstrijden. Kyle Collinsworth, Yogi Ferrell, Johnathan Motley, Jalen en Dennis Smith Jr. mochten proberen de zege uit het vuur te halen. Officieel om deze spelers belangrijke ervaring op te laten doen, maar uiteindelijk weet ook coach Rick Carlisle dat deze line-up geen zeges binnen gaat halen.
Nu kan Carlisle dit doen, want hij hoeft niet te bewijzen dat hij kan winnen als coach. Voor andere coaches kan dit lastiger zijn, omdat zij net als jonge spelers zich nog moeten bewijzen. Maar bij clubs waarbij de coach de garantie heeft dat hij zijn baan kan houden is dit een ideale (en niet al te opvallende manier) om te tanken.

VERLIES ONDERLINGE DUELS

Je wilt niet winnen, en zeker niet van je concurrent. Dit zijn toch een soort zespuntenwedstrijden. De Grizzlies verloren tijdens hun losing streak onder meer van de Hawks, Suns en Magic en dat heeft ze geholpen om op te klimmen naar de eerste plaats in de tussenstand.

Dit zijn de resterende wedstrijden tussen tankende teams. Het zijn de kersen op de taart, want in de overige wedstrijden is de tegenstander te goed en is een nederlaag toch wel waarschijnlijk. In de onderlinge duels zullen alle bovenstaande trucs hard nodig zijn om de tegenpartij een overwinning aan te smeren. Want ze weten dat de tegenstander hetzelfde van plan is.
Enthousiast geworden voor deze fascinerende strijd om het slechtste team te worden? Het duel tussen de Suns en de Hawks wordt vanavond om 21.30 uur live uitgezonden op Ziggo Sport Extra.

Foto: Getty Images/Archief

30-in-30 Season Preview 2018: New York Mets

Justin Kevenaar
-
0


Blessures, blessures en nog eens blessures. 2017 was een seizoen om te vergeten in het blauw-oranje deel van New York. Waar de stadsgenoot uit de Bronx een positieve verrassing was, daar vonden de Mets zich weer in de rol van het lachertje van de stad. Het team raakte door de vele blessures nooit op dreef en hoopt komend seizoen een beter figuur te slaan in de verder zwakke NL East.

BLESSURES, BLESSURES EN BLESSURES

Het lijkt ineens lang geleden, maar in 2015 waren de New York Mets maar een paar goede wedstrijden verwijderd van de World Series. De ironie wil dat zowel de Mets als de uiteindelijke winnaars (Kansas City Royals) de afgelopen tijd zijn afgezakt, doordat zij heel krampachtig vasthielden aan alles dat waarde had. Alles in de hoop om toch een rol van betekenis te kunnen spelen in de play-offs.
Die strategie bleek niet opgewassen tegen de waslijst aan blessures waarmee de Mets werden geconfronteerd. Van positiespelers tot werpers: Mets-spelers gingen in 2017 bij bosjes neer. Michael Conforto verdween met een schouderblessure en het seizoen van Noah Syndergaard werd vroegtijdig beëindigd. Zo waren er nog veel meer spelers die tussendoor tijd moesten missen. Het gevolg: de Mets deden midden in het seizoen toch wat spelers weg, zoals Lucas Duda, Addison Reed, Curtis Granderson en Neil Walker.

Het seizoen van de Mets in een notendop: Michael Conforto liep tegen een fikse schouderblessure aan waarvan hij pas in april 2018 zal terugkomen. (Noah K. Murray/USA TODAY Sports)

MAGIE VAN 2015 ZOEKEN

Toch willen de Mets in 2018 wel weer competitief voor de dag komen. Hoewel de uitgaande spelers ervoor zorgden dat jonge honden als Dominic Smith en Amed Rosario speeltijd kregen, is er wederom het nodige geïnvesteerd in veteranen om de ploeg richting de play-offs te helpen.

Jay Bruce is in 2018 terug in Queens. (Noah K. Murray/USA Today Sports)

Zo werd de 30-jarige Jay Bruce — na eerst te zijn weggeruild in 2017 — weer teruggehaald en is Todd Frazier (32) overgekomen van de stadgenoot uit de Bronx. Toch werden er ook nog twee spelers van 35 jaar gehaald. Allereerst kwam good old Adrián Gonzalez over van de Atlanta Braves en verliet Jason Vargas de Kansas City Royals om voor wat extra breedte te zorgen in de rotatie. Zodoende zetten de Mets voor komend seizoen wederom in op een mix van veteranen gesteund door wat jong talent.

LINE-UP

Wie een blik op de mogelijke line-up werpt, ziet een groep spelers die — mits iedereen fit blijft — best competitief kan zijn. Dat is echter bij de Mets vorig jaar een groot probleem gebleken.
Opvallend is sowieso dat er grotendeels op veteranen wordt geleund om de Mets komend seizoen naar goede resultaten te slaan. Asdrubal Cabrera, die vorig jaar ondanks alle geruchten in New York bleef, lijkt dus wederom één van de katalysatoren te moeten worden in de offense, waarbij jongeling Amed Rosario ook op een kans zal kunnen rekenen als lead-off hitter.
Daarnaast zal, vooral als Michael Conforto in april aansluit van een hopelijk goed herstelde schouder, het rijtje Cespedes-Bruce-Conforto een hoop angst kunnen inboezemen bij andere werpers. Toch zijn er ook genoeg vraagtekens: kan Adrian Gonzalez op deze leeftijd nog van waarde zijn? In hoeverre kan er gerekend worden op de 29-jarige Travis d’Arnaud die goede wedstrijden toch vaak afwisselt met minder goede wedstrijden. Hoewel de line-up er op papier goed uit ziet, zijn er genoeg factoren die de ploeg kunnen destabiliseren.

PITCHING STAFF: ROTATION

Binnen de rotation zijn er misschien nog wel meer vraagtekens. Waar niemand over twijfelt, is dat Jacob DeGrom en Noah Syndergaard op hun best misschien wel het sterkste duo zijn in de MLB als het aankomt op starting pitchers. Bij afwezigheid van Syndergaard was DeGrom in 2017 één van de weinige lichtpuntjes in Queens. Ook komend seizoen wordt er veel verwacht van beide heren.
Daarachter is eigenlijk niks zeker. Nieuwe aankoop Jason Vargas lijkt na een solide 2017 wel redelijk zeker van een plek in de rotation. Toch hoeven er van de 35-jarige linkshandige werper beslist geen wonderen te worden verwacht. De vraag is dan ook in hoeverre dit wel voor Matt Harvey en Zack Wheeler geldt. Harvey was ooit dé grote man in New York. Hij mag na een belabberd 2017 (6.70 ERA) echter blij zijn dat hij nog een baan heeft. Ook Wheeler, die in 2017 terugkeerde na langdurig blessureleerd (Tommy John), leek nooit echt op het veelbelovende talent dat in 2014 wegviel met een armblessure.
Mede vanwege de wisselvalligheid en onbekende verwachtingen omtrent Harvey, Wheeler en Vargas, lijkt het niet onwaarschijnlijk dat de Mets met bijvoorbeeld Seth Lugo en Rafael Montero twee starters in de bullpen neerzetten. Ook zij waren in 2017 geen powerhouses op de heuvel, maar kunnen het bovengestelde trio wel ontlasten wanneer dit nodig is.

Jacob DeGrom en Noah Syndergaard moeten in 2018 wederom de kar trekken voor de Mets. (Brad Penner/USA Today Sports)

MATZ & GSELLMAN

En dan zijn er ook nog twee jonge talenten die je bijna zou vergeten: Steven Matz en Robert Gsellman. Beide kenden een flinke terugval in 2017. Matz viel na een 2-7 met een 6.08 ERA weg op de disabled list en werd in augustus 2017 geopereerd aan zijn elleboog. Gsellman kon nooit aan de hoge verwachtingen voldoen. Na een prima debuut in 2016 lijken de Mets er ditmaal content mee te lijken om de 23-jarige werper te laten beginnen in de Minor League. Als de rotation echter net zoveel pech als vorig jaar, zal Gsellman al vrij snel terug keren.

PITCHING STAFF: BULLPEN

De Mets haalden vorig jaar verrassend A.J. Ramos op uit Miami en ze hopen daar komend seizoen nog verder de vruchten van te plukken. Met hem, Jeurys Familia, Jerry Blevins en Anthony Swarzak beschikt de ploeg over een groep van vier degelijke werpers die op een goede dag weinig op zullen geven.
Daarachter wordt de spoeling wat dun. Het is dan ook de hoop dat blessures de ploeg geen parten zullen spelen. Zoals eerder gesteld is de verwachting dat de ploeg twee potentiële starters meeneemt in de bullpen. Mannen als Paul Sewald en Hansel Robles kunnen dit aanvullen.

CONCLUSIE

De New York Mets proberen in 2018 nog een keer de magie uit 2015 te vinden. Dit komt erop neer dat een groep gelouterde veteranen, gesteund door een betrouwbare rotation, zal moeten verrassen.
De vraag is dus echter in hoeverre deze rotation nog echt zo sterk is. Na DeGrom en Syndergaard stapelen de vraagtekens zich op. Als deze vraagtekens zichzelf niet omzetten in duidelijke antwoorden, dan wordt het gewoon weer een seizoen in de marge.
Neem daarbij dat in de eigen divisie de Washington Nationals nog steeds een paar stappen verder lijken en het wordt een hels karwei voor de Mets om de divisie te winnen. Maar, als alles op de juiste plek valt, dan kan het misschien wel via een wild-card de play-offs in sluipen.
VERWACHT RESULTAAT: 2e (NL EAST)

Coverfoto: Brad Penner/USA TODAY Sports

NFL Season in Review 2018: New York Jets

Luuk Dokter
-
0


Met het seizoen in de boeken en het off-season onderweg, werpen we een blik in de achteruitkijkspiegel van het NFL-seizoen. In volgorde van de draft, van slechtste team naar het beste, kijken we terug op het seizoen van de 32 verschillende NFL-teams. Vandaag in deel 5: New York Jets.

STERK BEGIN, JETS EINDE

Vooraf werden de Jets getipt als een 1-15 of zelfs een 0-16 team. Na de eerste vijf weken was menig NFL-liefhebber aangenaam verrast: 3-2. Na week 5 werden er echter nog maar twee wedstrijden gewonnen en ging het NFL-seizoen, zoals zo vaak in de afgelopen jaren, als een nachtkaars uit voor de Jets.
Het was een seizoen met veel ups en downs. Met een goed begin en een typisch Jets einde. In het New York van de Jets zul je hier en daar zelfs een beetje hoop aantreffen. Goed, het seizoen eindigde in 5-11, maar veel games werden op het nippertje verloren en vaak werden betere teams flink tegenstand geboden. Daarbij zijn er nog twee dingen die de Jets mee kunnen nemen naar het volgende seizoen: meer continuïteit en een betere chemie. Met een heel sterk off-season zal Gang Green zelfs moeten zorgen dat de agenda in januari leeg blijft.

Jets QB Josh McCown tijdens de pre-season game tegen de Tennessee Titans. (Elsa/Getty Images)

 

WAT GING GOED IN 2017?

JOSH MCCOWN ALS IMPULS

Als je het seizoen ingaat met de vraag of er überhaupt gewonnen gaat worden, ziet het er niet goed uit. Het aantrekken van quarterback Josh McCown bleek echter een verrassend goede keuze te zijn. Hij was in staat om zijn receivers, Jermaine Kearse en Robby Anderson te laten floreren en wist ook tight end Austin Seferian-Jenkins aan een sterk seizoen te helpen. Laatstgenoemde profiteert overigens ook van beslissingen die zijn leven volledig op zijn kop zetten,  for the good. Na jarenlang te worstelen met alcoholproblemen is hij inmiddels ruim een jaar sober en heeft hij zichzelf opnieuw uitgevonden. Over 11 dagen (14 maart) is hij een free agent.



Vergeet niet het running back duo Bilal Powell en Elijah McGuire. In combinatie met de arm van McCown en zijn receivers completeerden zij de offense. Desondanks is het op offensief vlak niet alleen maar zonneschijn. De O-line heeft een flinke poetsbeurt nodig en het is onwaarschijnlijk dat we McCown volgend seizoen terug gaan zien.

Bilal Powell
Bilal Powell richting de endzone voor een TD (Seth Perlman/AP Photos)

SAFETY DUO EN TALENTONTWIKKELING

In defensief opzicht was vooral de ontwikkeling van het safety-duo opmerkelijk te noemen. Jamal Adams en Marcus Maye lieten een sterk seizoen zien en kunnen de Jets nog wel een jaar of tien voorzien van een formidabel verdedigend duo. Voor de komende jaren hebben zij de positie om zich te ontwikkelen als een van de betere duo’s in de league.


Zij hebben dit jaar hun kwaliteiten en hun ontwikkeling laten zien en bieden de Jets goede vooruitzichten. Dat het seizoen niet in 0-16 eindigde, heeft deze youngsters ook leren winnen en het heeft de Jets geen “kostbare” draft-plekken gekost. Ze mogen als zesde kiezen.

WAT GING FOUT IN 2017?

CLASH MET OC JOHN MORTON

Als het op het roster aan komt, kan men in New York best tevreden zijn. Goed, er is een franchise QB nodig, de O-line heeft een flinke impuls nodig en er is niet een echte playmaker, maar verder is het een degelijke groep spelers. De coaching staff bleek echter ook dit jaar niet de benodigde stabiele factor te zijn. De turbulente relatie van OC John Morton met zijn spelers, head coach Todd Bowles en assistent coaches trok een wissel op het team en leidde tot zijn onvermijdelijke ontslag op 17 januari 2017. Met Jeremy Bates gaan de Jets wederom aan de slag met een nieuwe OC.

Voormalig Jets offensive coordinator John Morton (Ed Mulholland/USA Today Sports)

De onderkoelde reactie van head coach Todd Bowles na het ontslag van Morton sprak boekdelen: “We appreciate John’s contributions and wish him the best moving forward”. De grootste irritaties waren zijn onvermogen om een degelijke running game op te zetten en het gebrek aan in-game aanpassingen. Bij zijn spelers viel het vooral slecht dat de focus op Robby Anderson lag. De rest was voor hem voornamelijk bijzaak. Aan Jeremy Bates de schone taak om stabiliteit te brengen, de running game nieuw leven in te blazen en aandacht te besteden aan al zijn wapens.

WAAR ZIJN DE PLAYMAKERS?

Om direct terug te komen op die wapens: waar zijn de playmakers? Waar is de Shady McCoy, de OBJ, de Antonio Brown van de Jets? Matt Forte, waarschijnlijk de grootste naam op het Jets-roster heeft zijn retirement aangekondigd, dus het is tijd dat een ander opstaat. Austin Seferian-Jenkins maakte een sterk seizoen door dankzij zijn metamorfose en connectie met McCown, maar toch blijft het een wispelturige speler.


Met de zesde pick in de draft kunnen de Jets goede zaken doen, maar de enorme cap space biedt ook de mogelijkheid om een echte playmaker met een zak geld te lokken. En waarom zouden ze de zesde pick niet traden met de Browns voor #1? Het gebrek aan playmakers is hoe dan ook een groot probleem. Juist deze spelers kunnen het cruciale verschil maken.

Austin Seferian-Jenkins (Elsa/Getty images)

 

WAT BRENGT 2018?

QB + O-LINE + PLAYMAKER = PLAY-OFFS?

Jets CEO en voorzitter Christopher Johnson was niet blij met het afgelopen seizoen, maar wel met de ontwikkeling van jonge talenten en de chemie in de kleedkamer. Belangrijke pilaren waar het team op kan rusten.
Om in 2018 wel potten te kunnen breken, zijn een franchise QB, een degelijke O-Line en een playmaker essentiële elementen. Met één van de hoogste cap spaces in de NFL en de #6 pick moet tenminste tweederde gerealiseerd kunnen worden. Desondanks neemt dat niet weg dat het ver van realistisch is om van een 5-11 seizoen de play-offs in te duiken.


De potentie bij de Jets is aanwezig, maar de vraag is of de coaches en organisatie in staat zijn om uit het juiste vaatje te tappen. Dit off-season bestaan er nog veel vraagtekens rondom het Jets roster en daarom ook rondom de 2018 performance. Met de juiste beslissingen kan het een mooi seizoen worden voor Gang Green, maar een zoveelste Bryce Petty of Christian Hackenberg gaat de organisatie weer jaren kosten.

(Top photo: Thearon W. Henderson/Getty Images)

NBA Podcast #1: Toekomst LeBron, Sixers en fuego & Western Conference

Sport Amerika
-
0


We zijn op SportAmerika vorig jaar al begonnen met een MLB-podcast: Just a Bit Outside. En ook omtrent de NFL proberen we jullie steeds vaker via de podcast-wegen te bereiken. Dat betekende uiteraard dat de NBA daarbij niet kan uitblijven!

DE NBA-PODCAST

In de allereerste NBA-podcast van SportAmerika bespreekt host Matthijs van den Beukel (beter bekend als John Quid) samen met NBA-fan Neal Petersen het seizoen tot nu toe, de toekomst van LeBron James, de verrassende prestaties van de Philadelphia 76ers en de spanning in de sterke Western Conference.
Oh: en NBA-podcast is natuurlijk wel een hele generieke naam voor de podcast. Dus als jullie als lezers nog goede suggesties hebben voor een goede naam: laat het ons weten!

Veel luisterplezier!

UFC 222: Probleemkindje van de UFC

Lars Smit
-
0


Vannacht staat UFC 222 op de planning. Het is een event wat de UFC al de nodige kopzorgen heeft opgeleverd. Nadat de geplande title fight tussen Max Holloway en Frankie Edgar niet kon doorgaan, moest de UFC in allerijl op zoek naar een vervangende title fight. Uiteindelijk is gekozen voor een duel in de Women’s Featherweight division tussen Cris Cyborg en Yana Kunitskaya. Vanwege een blessure bij Max Holloway neemt Frankie Edgar het in het co-main event op tegen Brian Ortega. Stefan Struve raakte hierdoor zijn plek als co-main event kwijt.

GEEN AANLOKKELIJK AFFICHE

Cris Cyborg tegen Yana Kunitskaya is zeker niet de headliner waar de UFC van heeft gedroomd. Na het afzeggen van Holloway was er echter weinig keuze voor een ander titelgevecht. Praktisch alle kampioenen hadden namelijk pas gevochten, hadden een gevecht in de planning, of waren geblesseerd. Vandaar dat er is gekozen om de Braziliaanse topvechter Cris Cyborg het te laten op nemen tegen de Invicta bantamweight-kampioen Yana Kunitskaya.

Braziliaanse machine

Winnen lijkt op voorhand slechts een formaliteit voor de Braziliaanse Cyborg. Nadat ze haar eerste MMA gevecht in 2005 verloor is Cyborg al 20 wedstrijden ongeslagen. Voordat Cris Justino, zoals haar echte naam luidt, zich aansloot bij de UFC maakte ze grote indruk bij Strikeforce en Invicta. Bij beide bonden won Cyborg de titel in de featherweight-divisie. In haar tijd bij deze bonden wist ze onder andere twee keer te winnen van de Nederlandse Marloes Coenen. Naast MMA heeft Cyborg ook drie partijen gevochten in Muay Thai. Haar laatste Muay Thai-gevecht verloor de Braziliaanse opvallend genoeg van de Nederlanse Jorina Baars.
LEES OOK: DE TOEKOMST VAN VROUWEN IN COMBAT SPORTS
Begin 2016 werd Cyborg gecontracteerd door de UFC. In haar debuut tijdens UFC 198 liet ze in haar thuisland tegenstander Leslie Smith compleet kansloos. Deze vorm trok ze door richting haar tweede partij tegen Lina Länsberg. Länsberg hield het tot het einde van de tweede ronde vol voordat ze geveld werd door een TKO van Cyborg. Deze overwinningen hadden een dusdanige indruk gemaakt dat ze voor de featherweight-titel mocht gaan vechten. In dit titelgevecht wist Cyborg tegenstander Tonya Evinger in de derde ronde KO te krijgen. In haar meest recente gevecht verdedigde ze deze titel met succes tegen de Amerikaanse Holly Holm.

De grote onbekende

De Russin Yana Kunitskaya is de grote onbekende voor het overgrote gedeelte van het UFC-publiek. Tot voor kort had de UFC geen eens een foto van Kunitskaya op de officiële website staan. De Russin maakt dan ook pas haar UFC-debuut vannacht. Hoewel ze bantamweight-kampioen was bij Invicta is ze niettemin met grote afstand underdog. De meeste kenners geven haar geen schijn van kans. Zo wist Kunitskaya niet te winnen van Tonya Evinger, een tegenstander waar Cyborg weinig moeite mee had. Mocht Kunitskaya vannacht weten te winnen dan is dat één van de grootste upsets in de geschiedenis van de UFC.

KNALLER ALS CO-MAIN

Voormalig kampioen

Als co-main event staat de title eliminator tussen Frankie Edgar en Brian Ortega op het programma. De Amerikaan Frankie Edgar is een echte routinier. Hij maakte zijn debuut al tijdens UFC 67. Na jarenlang goed gepresteerd te hebben in de lightweight-divisie kreeg ‘The Answer’ een title shot. Tijdens UFC 112 kroonde Edgar zich tot kampioen na een overwinning tegen B.J. Penn. Ook de rematch tegen B.J. Penn ging via unanimous decision gewonnen. Hij verloor de titel twee gevechten later echter wel tegen Benson Henderson. Nadat hij in de rematch opnieuw niet opgewassen bleek tegen ‘Bendo’ maakte Edgar de stap naar featherweight.
LEES OOK: STRUVE VS ARLOVSKI PREVIEW
Zijn eerste gevecht was wederom een titelgevecht en ook deze ging verloren. De Braziliaanse legende José Aldo was namelijk een maatje te groot. Edgar won vervolgens vijf partijen op rij tegen onder andere Chad Mendes en Cub Swanson en dwong hiermee een interim title shot af. José Aldo was opnieuw zijn tegenstander en de Braziliaan was opnieuw te sterk. Na overwinningen op Yair Rodriguez en Jeremy Stephens is Frankie Edgar nu niettemin maar één overwinning verwijderd van een nieuw titelgevecht.

Ongeslagen bedreiging

De uitdager is de Mexicaans-Amerikaanse Brian Ortega. Ortega heeft zichzelf langzaam omhoog gewerkt op de ranglijst en heeft daarmee grote indruk gemaakt. Hij is namelijk nog ongeslagen. Nog opmerkelijker is dat geen enkele partij van Ortega tot het einde heeft geduurd. Hij heeft al zijn UFC-tegenstanders weten te finishen.
Zijn eerste partij tegen Mike De La Torre werd weliswaar veranderd in een NC, in eerste instantie was het een submission-overwinning voor Ortega. Na deze valse start wist hij achter elkaar Thiago Tavares en Diego Brandão overtuigend te verslaan. Ook de Amerikaan Clay Guida wist geen antwoord te vinden op de kwaliteiten van Ortega.
Na een overwinning op Renato Moicano mocht Ortega het gaan opnemen tegen de ervaren vechter Cub Swanson. In dit gevecht liet hij zien dat ook Swanson geen partij voor hem was. In de tweede ronde ging Cub Swanson namelijk ten onder aan een guillotine choke van Ortega. Tegen Frankie Edgar zal Ortega moeten laten zien of hij geschikt is voor een title shot of dat deze kans nog te vroeg komt voor de getalenteerde vechter.

MOOIE MAIN CARD

Sugar Sean

Behalve deze twee events en de strijd tussen Struve en Arlovski staan er nog twee gevechten op de main card. In de bantamweight-division neemt Sean O’Mally het op tegen Andre Soukhamthath. Hoewel Soukhamthath meer ervaring heeft in de UFC en derhalve ook favoriet is, is ‘Sugar Sean’ een echte publiekslieveling. Nadat de Amerikaan zich in de kijker vocht tijdens ‘Dana White’s Tuesday Night Contender Series’ wist hij rap de harten te veroveren van de UFC-fans. Dat O’Mally voorlopig nog ongeslagen is en zijn eerste partij in de UFC wist te winnen van Terrion Ware heeft zijn status alleen maar verhoogd. Hoewel hij vannacht dus niet de favoriet is, zal hij zeer waarschijnlijk wel kunnen rekenen op de steun van het publiek.

Ervaring vs. talent

Het eerste gevecht op de main card gaat tussen Cat Zingano en Ketlen Vieira in de Women’s Bantamweight. Cat Zingano heeft al enkele mooie overwinningen op haar naam staan. Zingano wist namelijk achtereenvolgens te winnen van Miesha Tate en huidig kampioen Amanda Nunes. Deze overwinningen brachten haar een title shot tegen Ronda Rousey. Na slechts 14 seconden ging Zingano echter al ten onder door een submission van Rousey. Dit gevecht heeft haar zelfvertrouwen een klap gegeven en ook de volgende partij tegen Julianna Peña ging verloren. Dat is inmiddels al bijna twee jaar geleden. Het is dus de vraag in hoeverre Zingano nog haar niveau van drie jaar geleden weet te halen.

Tegenstander Ketlen Vieira is een rising star in de women’s bantamweight. De Braziliaanse is nog ongeslagen in haar MMA-gevechten. Anderhalf jaar geleden maakte ‘Fenômeno’ haar debuut in de UFC. Met een overwinning op Kelly Faszholz liet ze meteen van zich horen. Vervolgens wist ze ook haar tweede en derde partij te winnen. Ashlee Evans-Smith en Sara McMann werden overtuigend aan de zegekar gebonden en hebben ervoor gezorgd dat Vieira naam voor haarzelf heeft gemaakt. Vanwege haar goede vorm en overwinningen in de afgelopen twee jaar is ze vannacht favoriet tegen de routinier Cat Zingano.

Top Photo: UFC

30-in-30 Season Preview 2018: Cincinnati Reds

Lionel Stute
-
0


2017 was dan eindelijk het jaar waarin er duidelijkheid kwam bij de Cincinnati Reds. De franchise worstelde immers al jaren met de manier waarop het zichzelf een gezicht moest geven. Was slim handelen de weg die ingeslagen moest worden? Of was het toch vooral zaak om meer en meer jonge prospects aan zich te binden. Gedurende het afgelopen seizoen werd duidelijk dat optie twee de ploeg het best past, hetgeen 2018 van een interessante storyline voorziet.

THE KIDS ARE ALRIGHT

Wat in 2017 al zichtbaar was, zal in 2018 nog meer vorm moeten krijgen. Jongelingen die van het eigen feederteam Louisville Bats af de Majors in worden gestuurd, moeten samen het team om hoog in de rankings stuwen. Dat die missie met de nodige horten en stoten zal gaan, daar is iedereen in en om Great American Ballpark op voorbereid.
— SPORTAMERIKA MLB SEASON IN REVIEW 2017: CINCINNATI REDS
De Reds kwamen al vrij vroeg in het seizoen tot de ontdekking dat de talentpool waar momenteel uit gevist kan worden duidelijk iets groter is geworden dan in recente jaren het geval was. Op de heuvel bood bijvoorbeeld eerst Amir Garrett en daarna Luis Castillo veel plezier. In hun schaduw kwamen Sal Romano en Tyler Mahle op. In het veld kwam er steeds meer ruimte voor Jose Peraza en Jesse Winker.

Drie vertegenwoordigers van stromingen binnen de Reds: Amir Garrett en Bronson Arroyo bezorgen Scooter Gennett een koude douche (Flickr/The Commons)

Die ontwikkeling betekent ook dat er opnieuw een winter voorbijging zonder noemenswaardige aanwas van buitenaf. Dertigers David Hernandez en Jared Hughes komen om de pitchers een jaartje langer de tijd geven om te rijpen. Verder kwamen Kyle Crockett, Tony Sanchez en Ben Revere. Daarbij is het handelen op de markt gebleven in de afgelopen maanden. Via de Free Agent-uitgang verdwenen er ook een aantal namen. Zo is Zack Cozart nu een Angel, Tony Cingrani een Dodger, Drew Storen een Tommy John-patiënt en Scott Feldman vooralsnog werkloos. Grotere namen binnenhalen werd wel overwogen, maar tot daden kwam het nimmer.

2018: MEER JONGE HONDEN

Het categorisch weigeren om mee te gaan in de maalstroom van trades levert op dat er meer en meer ruimte voor jonge honden komt op het roster van de Reds. De geboortejaren 1993, 1994 en 1995 domineren wanneer gekeken wordt naar de lijst van veertig namen waarmee het seizoen begonnen lijkt te gaan worden. Daarop is bijvoorbeeld een plekje ingeruimd voor Dilson Herrera. De Colombiaan die ooit kwam als ruilmiddel voor Jay Bruce stond sindsdien vooral aan de kant met blessures, om tussendoor wel zijn thuisland van een stukje honkbalgeschiedenis te voorzien.

 
Andere jongelingen die de Reds in ieder geval in bepaalde periodes zullen gaan uitspelen zijn bijvoorbeeld outfielders Aristeds Aquino en Jose Siri, infielder Shed Long en pitcher Jackson Stephens. Al is er in het Reds-kamp in Spring Training wel enig rumoer ontstaan, bijvoorbeeld rondom Stephens, Garrett en Mahle.
Gold Glove winnende catcher Tucker Barnhart is er niet blij mee dat de drastische verjonging samenvalt met wijzigingen in de pace-of-play-regels. De catcher denkt het veel van zijn coaching te moeten hebben in 2018, maar wordt daarin nu beperkt door de limiet op mound visits die Rob Manfred cs. hebben opgelegd. Barnhart stelde: “De pitchers zitten niet altijd op dezelfde pagina. Ze lezen soms zelfs niet uit hetzelfde boek. Daar heb ik de visits voor nodig.” Uiteindelijk kan dit er weleens toe leiden dat toch vaker op de ingehuurde overbruggingsarmen wordt teruggegrepen.

LINE-UP

Het is niet meer dan logisch dat geen Reds-preview voorbij kan gaan zonder tenminste eenmaal de naam Joey Votto te laten vallen. Votto is inmiddels de nestor van de club geworden, maar is wel nog altijd zeker van zijn plaats. De jonge Reds zullen zich in grote mate aan hem gaan optrekken.
Naast Votto hebben — na jaren van worsteling — zowel Scooter Gennett als Eugenio Suarez dan eindelijk hun plekken in het infield weten te veroveren. Zij nemen ook plekken drie, vier en vijf in de slagvolgorde in. De vierde man in het infield sluit ook dit rijtje in de slagvolgorde, Jose Peraza staat voorlopig op zes. Peraza heeft grote plannen voor 2018 en hield zich in vorm met winterball in Venezuela.
Op de kop en in de staart vinden we de outfielders. Hardloper Billy Hamilton is lead-off. Hij wordt gevolgd door Winker. In de staart staat Scott Schebler. Catcher Barnhart en de pitcher van dienst sluiten de rij. Votto, Suarez en Schebler zijn de enige zekerheidjes met betrekking tot dubbele cijfers als het gaat om homeruns. Scooter Gennett heeft iets te bewijzen in dat opzicht.

PITCHING STAFF: ROTATION

Manager Bryan Price gaf in de afgelopen periode een inkijkje in hoe een starting rotation bij elkaar gevonden kan worden. Pitching was bij het afronden van 2017 al een voornaam aandachtspunt en lijkt uiteindelijk ook in 2018 weer de achilleshiel te gaan worden voor de Reds. Dat Homer Bailey, Luis Castillo en Anthony DeSclafani op plekken één, twee en drie staan lijkt duidelijk. Drie sterke armen is echter wel wat karig om 162 wedstrijden mee door te komen.
De eerder genoemde jonge honden moeten onderling dus gaan uitmaken wie plekken vier en vijf gaan opeisen. Natuurlijk zouden deze plekken onder normale omstandigheden naar Brandon Finnegan en Robert Stephenson zijn gegaan. Tussen blessuregevoeligheid en wisselvalligheid is het echter lastig kiezen. Barnhart zal daarom dus toch Garret, Mahle, Romano of Michael Lorenzen vaker voor zijn neus krijgen dan pace-of-play hem laat wensen.
Lorenzen probeert zich dit jaar terug te vechten in de rotation. Twee jaar geleden koos hij voor een reliever-rol. Vorig jaar oogstte hij tussen april en juni veel lof als two-way-player. Daarmee werd hij één van de voorlopers van een trend in het honkbal die door een Red van de toekomst, Hunter Greene, moet worden vervolmaakt. Inmiddels gooit hij echter weer fulltime.
Gedurende het seizoen zou echter gekozen kunnen worden voor Mahle. De jongeling wordt nu nog beschermd door Price, maar zijn potentie is onmiskenbaar. In acht optredens in de MLB is zijn ERA nog altijd onder de 3.00 gebleven. In zes van zijn acht wedstrijden gaf hij gemiddeld minder dan een hit per inning op. Als starter –viermaal– is zijn ERA zelfs 2.70. De man die ooit in de zevende ronde werd gedraft lijkt klaar om de heuvel te claimen.

Hunter Greene zet zijn naam op het Draft board (Flickr/The Commons)

PITCHING STAFF: BULLPEN

De relievers die het in 2017 voor de Reds deden, zijn allemaal naar andere oorden verdwenen. Met het tekenen van een aantal relatief kleine namen wil de ploeg eigenlijk gewoon overleven. Er worden geen grote daden van bijvoorbeeld Hughes en Hernandez verwacht. Dat is ook niet erg, want de complete pitching staff van de Louisville Bats werd in de eerste dagen van Spring Training tussen de grote mannen gezet. De strijd zal dus vooral in Triple-A worden gestreden dit jaar. Het reliever/closer-werk voor de Reds zal vooral door Raisel Iglesias en Ariel Hernandez moeten worden opgeknapt.

CONCLUSIE

Na vele jaren van alle opties open houden en daardoor uiteindelijk nergens te eindigen lijkt nu dan eindelijk de juiste route te zijn uitgestippeld. Of de Reds al in 2018 heel ver boven hun 68-94 record van 2017 zullen uitkomen, valt te betwijfelen, zeker ook omdat de divisie in rap tempo één van de betere in de MLB is geworden. Dat neemt niet weg dat er alle reden is voor Reds-fans om eindelijk weer eens met enig vertrouwen een seizoen in te gaan.
Hoewel in sommige kringen zelfs voorspellingen circuleren waarin de Reds een uit-het-niets-contender worden genoemd, is de voorspelling van de SportAmerika-redactie iets gematigder. Als de de ploeg dit jaar in ieder geval de zwalkende vijand uit Pittsburgh achter zich weet te houden, dan zal dat al een hele opluchting zijn. Pas in de jaren ’19, ’20 en ’21 mogen de jonge Reds echt worden afgerekend op hun kunnen.

VERWACHT RESULTAAT: 4e (NL CENTRAL)

Coverfoto: Flickr/The Commons

Wilder versus Ortiz: de eerste gang van een lange maaltijd

Lionel Stute
-
0

Wilder
In de dagen na The Money Fight is het vooral zoeken naar nieuwe helden die grote menigtes op de been kunnen brengen. Of liever gezegd, op de bank kunnen plakken. Na eerder Errol Spence te hebben besproken, kijkt SportAmerika deze week naar Deontay Wilder. Die neemt het dit weekend op tegen Luis Ortiz met als inzet de WBC-zwaargewichttitel.

Continue

MLS Preview 2018: #23 Toronto FC

Michel Mulders
-
0


Waar de Europese voetbalcompetities al een tijd onderweg zijn, daar gaat de MLS dit weekend weer los. Op SportAmerika gaan vier redacteuren de komende tijd alle MLS-teams kort en bondig onder de loep leggen om te kijken hoe iedereen het nieuwe seizoen in gaat. Beginnend met de nieuwkomer in L.A. FC en eindigend met de titelverdedigers in Toronto FC. Vandaag in deel 23: kampioen Toronto FC.

LAATSTE TERUGBLIK

2017 werd een legendarisch jaar voor Toronto FC. Voor het eerst in de clubhistorie werd de Supporters Shield gewonnen. Dat deden ze met een record aantal punten van 69; iets dat geen enkele andere MLS club ooit gelukt is. Toronto FC maakte de favorietenrol vervolgens volledig waar, door ook voor de eerste keer de MLS Cup te winnen. Na een sterke finale tegen Seattle Sounders FC, mocht aanvoerder Michael Bradley de grote cup in de lucht steken dankzij een 2-0 overwinning op de Sounders.
Naast de Supporters Shield en MLS Cup pakte Toronto FC ook nog de Canadese beker. In een bloedstollende finale tegen Montreal Impact werd de beker in blessuretijd binnen gehaald doordat Sebastian Giovinco raak schoot. Toronto FC is daarmee de boeken ingegaan als eerste MLS club ooit die de ‘triple’ wist te winnen. De kenners zijn het er over eens dat het Toronto van afgelopen jaar de beste ploeg in de MLS ooit was.

TRANSFERS

Wat heeft een club na zo’n historisch jaar nog te wensen? Toronto ging op zoek naar verdedigende versterking en kwam uit bij een Nederlandse speler: Gregory van der Wiel. De voormalig international kwam over van Cagliari en lijkt voor komend seizoen een basisplek te krijgen in het team van Greg Vanney. Verder haalde Toronto FC verdediger Auro van Sao Paulo (huur) en een aantal jeugdspelers en transfervrije spelers waaronder de 24-jarige Baskische Spanjaard Ager Aketxe, die overkwam van het welbekende Athletic Club de Bilbao.
Het aantal bekende namen dat vertrok is een stuk groter. Toronto nam onder andere afscheid van Raheem Edwards, Steven Beitashour, Benoit Cheyrou, Tsubasa Endoh en Armando Cooper. Cheyrou, de man die al jaren bij Toronto speelde, is tevens gestopt met voetballen. Stuk voor stuk bruikbare spelers die zeker hun bijdrage hebben geleverd, maar tegelijkertijd ook niet de sterren waar Toronto FC per definitie niet zonder kan.

Komend seizoen weer een Nederlander in Toronto: Gregory van der Wiel (@TorontoFC)

VERWACHTING 2018

Wat mag je van Toronto verwachten na het beste seizoen uit de clubgeschiedenis? Voorlopig nog steeds heel veel. De kern met Michael Bradley, Jozy Altidore, Victor Vazquez en Sebastian Giovinco is intact gebleven. Tel daarbij het aantrekken van ervaren verdediger Van der Wiel op en je kunt zeggen dat Toronto komend seizoen opnieuw gaat meedoen om de prijzen. Op papier lijkt de ploeg immers nog net een beetje sterker dan vorig seizoen het geval was.
Tijdens de CONCACAF Champions League wist Toronto afgelopen week de kwartfinales te bereiken nadat het Colorado Rapids had uitgeschakeld. In de volgende ronde wacht het grote Tigres uit Mexico. Wellicht dat de CCL een mooie opmaat kan zijn naar opnieuw een historisch seizoen voor de Canadese ploeg. Tegelijkertijd zal het ook extra inspanningen vergen, en wordt het te bezien in hoeverre dit aan het begin van het seizoen invloed kan hebben op de prestaties.


VOORSPELLING: 1e in Eastern Conference, play-offs

Top photo: @TorontoFC

UFC 222: Stefan "The Skyscraper" Struve zoekt revanche

Lars Smit
-
0


Aankomende zaterdag komt er weer een Nederlandse UFC-vechter in actie. Stefan Struve neemt het namelijk tijdens de Main Card van UFC 222 op tegen de Wit-Russische routinier Andrei Arlovski. Samen zullen zijn gaan uitmaken wie een plek in de top 10 en potentieel meer verdient.

LEVENDE LEGENDE

Heavyweight Champion

De tegenstander van Stefan Struve aankomende zaterdag is dus de Wit-Rus Andrei Arlovski. Arlovski vocht zijn eerste gevecht in de UFC bijna 18 jaar geleden tijdens UFC 28. Nadat hij vroeg in zijn carrière veel indruk wist te maken met enkele sterke overwinningen stootte hij door tot aan de top. Tijdens UFC 51 versloeg de Wit-Rus namelijk Tim Sylvia. Hiermee kroonde hij zich tot de interim UFC Heavyweight Champion. Later werd dit omgezet in de undisputed UFC Heavyweight Champion. Uiteindelijk verloor Arlovski deze titel weer aan Tim Sylvia en ook de rematch tegen Sylvia ging verloren. Tijdens UFC 70 wist hij wel een indrukwekkende overwinning te boeken op de latere champion Fabrício Werdum. In Maart 2008 besloot ‘The Pitbull’ echter om te vertrekken bij de UFC.

Andrei Arlovski verslaat Tim Sylvia via Submission met een indrukwekkende Achilles Lock voor het interim UFC Heavyweight Championship

De comeback

Na omzwervingen langs Strikeforce, Affliction en de World Series of Fighting keerde Arlovski in Juni 2014 terug bij de UFC. Tijdens UFC 174 wist de Wit-Rus Brendan Schaub te verslaan via Split Decision. Hij wist knap vervolg te geven aan deze overwinning door nog driemaal te winnen. Antônio Silva, Travis Browne en voormalig kampioen Frank Mir hadden allemaal geen antwoord op het geweld van Andrei Arlovski. The Pitbull leek een herboren vechter en was hard op weg naar een nieuwe title shot.
Een Title Eliminator tegen Stipe Miocic tijdens UFC 195 zou bepalen wie het mocht opnemen tegen kampioen Fabrício Werdum. Het gevecht verliep desastreus voor Arlovski. Binnen 1 minuut was hij TKO en mocht Miocic een glorieuze overwinning bijschrijven. Voor Arlovski was dit verlies het begin van het einde. Zijn volgende gevecht ging kansloos verloren tegen Alistair Overeem in Rotterdam. Ook zijn gevechten tegen Josh Barnett, Francis Ngannou en Marcin Tybura gingen verloren. Het leek erop dat de carrière van Arlovksi bij de UFC als een nachtkaars zou uitgaan. In zijn laatste gevecht wist hij het tij een beetje te keren en te winnen van de Braziliaan Júnior Albini.

Andrei Arlovski gaat kansloos onderuit tegen de huidig Heavyweight Champion Stipe Miocic

NEDERLANDSE HOOP

Hoopvol begin

Na indruk te hebben gemaakt bij Cage Gladiators maakte Stefan Struve tijdens UFC 95 op 21-jarige leeftijd zijn debuut in de UFC. Het was een tegenvallend begin voor de Nederlander, hij verloor namelijk binnen één minuut via TKO van Junior dos Santos. Hij toonde zich niettemin een groot talent in zijn begintijd. Na zijn eerste teleurstellende partij boekte hij rap drie overwinningen achter elkaar. Vervolgens gebeurde er iets wat Struve in zijn carrière maar al te vaak zou mee maken. Net als hij een paar overwinning op rij boekt en stappen op de ranglijst lijkt te kunnen maken, gaat hij knockout. Ditmaal ging “The Skyscraper” namelijk binnen één minuut onderuit tegen Roy Nelson.

Grootste overwinning

Na twee overwinningen tegen lager ingeschatte tegenstanders mocht Struve het wederom opnemen tegen een relatief grote naam. In Las Vegas verloor hij tegen Travis Browne. Na dit verlies wist Struve zich weer sterk te herstellen met overwinningen tegen Pat Barry, Dave Herman en Lavar Johnson. Vanwege deze overwinningen mocht Struve voor het eerst in een Main Event vechten. In Nottingham vocht de Nederlander tegen de huidig kampioen Stipe Miocic. Het werd de grootste overwinning voor Struve tot dusver. Aan het eind van de tweede ronde wist hij de Kroatische Amerikaan TKO te krijgen. Het was eindelijk een overwinning tegen een grote naam. Na deze overwinning leek het erop dat Struve eindelijk zou kunnen doorstromen tot de top.

Stefan Struve verslaat Stipe Miocic via TKO

Vervallen in hetzelfde patroon

Waar het er na de overwinning op Stipe op leek dat Struve eindelijk zijn talent kon gaan inlossen, ging het in zijn volgende gevechten weer mis. Achtereenvolgens Mark Hunt en landgenoot Alistair Overeem wisten de boomlange Struve namelijk KO te krijgen. Vervolgens verviel Struve weer in hetzelfde patroon als eerder. Na een overwinning op Minotauro Nogueira, werd door Struve verloren van Jared Rosholt. Na twee overwinningen op lagere vechters werd vervolgens weer verloren. Afgelopen September verloor de Nederlander in zijn thuisland van de Rus Alexander Volkov.

Het Nederlandse onderonsje tussen Alistair Overeem en Stefan Struve werd overtuigend gewonnen door Overeem

ZATERDAGNACHT

Voor Andrei Arlovski zal zaterdagnacht een kans zijn om zich verder te revancheren nadat hij zich een klein beetje heeft weten te herstellen met zijn laatste overwinning. De routinier was dicht bij een hernieuwde kans op een titel. Hierna zakte hij echter ver af en leek het alsof zijn carrière bij de UFC voorbij was. Als de Wit-Rus aankomende zaterdag echter weet te winnen van Stefan Struve doet hij weer goed mee voor een plek in de top tien. Voor Arlovski is het dus een uitgelezen mogelijkheid op herstel.
Voor Struve is een overwinning zaterdagnacht een must. Alhoewel de Nederland pas 30 jaar is, heeft hij al veel ervaring in de UFC. Voorlopig lijkt het erop dat Struve nooit echt zijn talent heeft weten in te lossen. De Nederlander is nog steeds erg wisselvallig. Hij weet nog steeds geen reeks overwinningen aan elkaar te rijgen. Een overwinning tegen Arlovski is daarom niet zomaar mooi meegenoemen, een overwinning is noodzakelijk als Struve nog een gooi wil kunnen doen naar een plek in de top vijf.
Er spelen tijdens UFC 222 dus vele belangen. Het belooft een erg interessant gevecht te worden tussen twee routiniers in de UFC. Beide mannen zijn in staat om mooie KO’s uit te delen, maar ook zeker te incasseren. Een echte favoriet aanwijzen is praktisch onmogelijk. Allebei de vechters kunnen van elkaar winnen en een spannende wedstrijd is bijna gegarandeerd.

Top Photo: Cho Tang/ MMAPlanet
1...536537538...804Pagina 537 van 804

SportAmerika.nl bestaat al sinds 1 december 2010. Vanaf dat moment is deze site dé Nederlandstalige plek voor Amerikaanse sporten.

©SportAmerika 2021 | Developed by CSSdsign

Laatste nieuws

MeNU