In 2017 presteerden de Baltimore Orioles ondermaats, mede door stevige regressie van Chris Davis en Mark Trumbo. Ook liet de rotatie, die tot de slechtste in MLB behoorde, te wensen over. Dit seizoen zullen de mannen 2017 van zich af willen schudden en laten zien waar ze toe in staat zijn.
Degene die de Birds op sleeptouw moet nemen is duidelijk: sterspeler Manny Machado. Helaas voor de Orioles is zijn toekomst bij Baltimore alles behalve zeker. De front office heeft in ieder geval geluisterd naar ons advies in de season review: ontdoe de rotatie van dure, ineffectieve werpers.
DE VRAAGTEKENS
Keuzes genoeg waren er te maken voor de O’s. De belangrijkste vraag was: Hoe kunnen we competitief blijven in een ultrazware AL East met de Yankees, Blue Jays, Rays en de Red Sox? Het ultieme ruilmiddel is natuurlijk Manny Machado. De sterspeler, die deze winter heeft aangegeven graag voortaan als kortestop in actie te komen, ligt nog één jaar vast. Na dit jaar lijkt Machado onhoudbaar voor de Orioles. De keuze was tussen Machado ruilen en de rotation versterken of Machado ruilen voor een karrenvracht aan prospects. Uiteindelijk is er gekozen, zowel op de vraag met Machado als rond de vraagtekens in de rotatie, voor hetzelfde: (bijna) niets. Kortestop Manny Machado lijkt aan zijn laatste seizoen in Baltimore te beginnen. (USA TODAY)
2018: STILZITTEN ALS JE GESCHOREN WORDT
Aan GM Dan Duquette de schone taak om pijnpunt van 2017 te verbeteren: de rotation. Ubaldo Jimenez, Jeremy Hellickson en Wade Miley vertrokken als Free Agents, dus opties te over. Daarvoor in de plaats werd één werper gecontracteerd: ex-Ranger Andrew Cashner (3.40 ERA in 2017) tekende voor een bescheiden twee jaar, waarin hij 16 miljoen dollar zal ontvangen.
Daarnaast bleef het eigenlijk vrij stil op de markt rondom de Orioles. Geruchten genoeg rond Manny Machado, maar daar werd zoals gezegd aan vastgehouden. Daardoor dienen vooral de bekende namen van vorig jaar het te gaan doen voor skipper Buck Showalter. De line-up is op papier immers nog steeds ijzersterk.
LINE-UP
In 2017 deed de line-up eigenlijk al voor weinig teams onder. Dit was een prestatie opzich, na de matige eerste helft van Machado, de tegenvallende Chris Davis (.216 slaggemiddelde met 26 homeruns) en ‘miskoop’ Mark Trumbo (.234/.289/.397 met 23 homeruns).
De opstelling waarmee aangetreden wordt, is wederom sterk. Tweedehonkman Jonathan Schoop beleefde in 2017 een absoluut breakout season (.296/.338/.503) met 32 homeruns en 105 RBI. Een plekje in het hart van deze line-up lijkt daarmee verzekerd voor het lid van Team Kingdom.
Daarnaast zal het plekje dat Machado vrijlaat op het derde honk worden overgenomen door de van de Rays overgekomen Tim Beckham. Hij bewees in 2017 al prima als leadoff hitter te kunnen fungeren. Daarachter liet ook outfielder Adam Jones al zien dat hij nog steeds meekan: voor .285/.322/.446 zouden de O’s opnieuw tekenen. Daarnaast zal rookie sensation Trey Mancini moeten bewijzen de ingeslagen weg in 2017 voort te kunnen zetten.
Mochten de Orioles écht competitief zijn, zal het maximale uit deze opstelling moeten worden gehaald. Dat betekent dat Trumbo en Davis de oude vorm weer moeten oppakken. Het vertrek van catcher Welington Castillo naar de Chicago White Sox zal worden opgevangen door veelbelovend talent Chance Sisco. Een andere naam om zeker in de gaten te houden voor 2018 is buitenvelder Austin Hays. Het 22-jarig talent staat te boek als één van de elite outfield prospects in de minor leagues. SportAmerika heeft over Hays en Sisco al uitgebreid geschreven in de Baltimore Orioles Prospect Watch 2018.
PITCHING STAFF: ROTATION
Het is treurig gesteld met de rotatie, ondanks het ontdoen van de ballast uit 2017. De nummer één starter luistert naar de naam Dylan Bundy. Van een ace is dan al niet echt sprake meer. De nummer vier overall pick uit 2011 liet mooie dingen zien, maar besloot 2017 met een ERA van 4.24. Daarachter is Kevin Gausman overgebleven (4.68 ERA). De rotatie zal verder worden gevuld door Cashner en rookie Gabriel Ynoa. Laatstgenoemde is voor cashovergekomen van de New York Mets, wat niet veel goeds beloofd.
De laatste plek wordt ingenomen door Chris Tillman, die zijn contract met één jaar verlengde bij de Birds. Na blessureleed was zijn ERA in 2017 bijna acht. Stellen dat de rotatie de achilleshiel van Baltimore is, lijkt een understatement. Baltimore Orioles ‘ace’ Dylan Bundy. Wordt het eindelijk zijn jaar? (Karl Merton Ferron/Baltimore Sun)
PITCHING STAFF: BULLPEN
Na een jaar vol blessures leek closerZach Britton klaar om in 2018 ‘zijn’ bullpen weer te gaan aanvoeren. Helaas voor de mannen van Buck Showalter scheurde hij een spier in zijn voet en zal hij de eerste maanden van 2018 van de zijlijn moeten toekijken. Naast Britton beschikt Baltimore gelukkig over een aantal waardige vervangers, zoals 2017 interim-closer Brad Bach. Ook veteraan Darren O’Day en zijn merkwaardige manier van werpen is weer van de partij. Mychal Givens presteerde uitstekend in zijn vele optredens, 69 in totaal, in 2017 en lijkt een belangrijke rol te gaan vervullen. Deze bullpen zal zeker niet de reden zijn als de O’s tekort schieten.
CONCLUSIE
De front office laat een uitstekende line-up in de steek door de rotatie niet te versterken. Cashner, Bundy en Gausman zullen zeer waarschijnlijk geen hoge ogen kunnen gooien. Het gevolg is dat zeer waarschijnlijk gebeurt wat in 2017 al gebeurde: het opboksen van de lineup tegen de incompetentie van de werpers. Een .500 record lijkt eigenlijk nu al buiten handbereik, mede door de uitstekende AL East waarin Baltimore actief is.
SportAmerika verwacht dat de andere teams in deze divisie de zaakjes net wat beter op orde hebben. Daarmee laat de front office de fans en het team in de steek bij waarschijnlijk de laatste kans in jaren. Nog één jaar Machado, verpest.
Met het seizoen in de boeken en het off-season onderweg, werpen we een blik in de achteruitkijkspiegel van het NFL-seizoen. In volgorde van de draft, van slechtste team naar het beste, kijken we terug op het seizoen van de 32 verschillende NFL-teams. Vandaag in deel 9: San Francisco 49ers.
SEIZOEN IN VOGELVLUCHT
Het verhaal van het vorig seizoen begon toen de nieuwe general manager John Lynch en hoofdcoach Kyle Shanahan werden aangesteld. In korte tijd werd middels free agency en de draft bijna de hele selectie omgegooid. Er werden vooral spelers aangetrokken die bekend waren met de nieuwe hoofdcoach en zijn tactiek. De buitenwacht had nauwelijks verwachtingen van het nieuwe seizoen en dat leek terecht.
De eerste negen wedstrijden gingen verloren, maar de hand van Kyle Shanahan was steeds meer zichtbaar, op een positieve manier. Het team was in het midden van deze reeks zeer competitief geweest. Iets wat jaren geleden leek te zijn. Toen de 49ers 0-8 stonden en rookie C.J. Beathard inmiddels Brian Hoyer als quarterback had vervangen, gebeurde er iets wat de hele vibe rondom de franchise in positieve zin zou gaan veranderen.
De San Francisco 49ers wisten vlak voor de trade deadline hun quarterback van de toekomst binnen te halen. Ze namen Jimmy Garoppolo voor een 2de ronde pick over van de New England Patriots. Een aantal weken nadat C.J. Beathard de eerste overwinning van de 49ers wist binnen te slepen, vond Shanahan de tijd rijp om zijn verkregen quarterback in te zetten voor de laatste vijf wedstrijden. Jimmy Garoppolo manifesteerde zich direct als een echte leider. Hij wist het niveau van het hele team en de spelers omhoog te tillen. Dit resulteerde in vijf overwinningen op rij en een positief gevoel voor het volgende seizoen. Jimmy Garoppolo nam vanaf het eerste moment de leiding en tilde het niveau van iedereen omhoog.
WAT GING GOED IN 2017?
ROOKIE-CLASS
De 49ers leidden het klassement als team met de meeste rookie-snaps en dat kwam mede door de vele blessures, maar vooral door de goede prestaties van de eerstejaars spelers. In de laatste wedstrijden van het seizoen hadden Akhello Weatherspoon (corner), Reuben Foster (linebacker), Solomon Thomas, (defensive end), Trent Taylor (receiver), George Kittle (tight end), Matt Breida (running back) en Adrian Colbert (safety) allemaal een basisplaats veroverd. Na jaren van droogte onder de vorige GM, lijkt er eindelijk weer het broodnodige talent gescout te zijn door de 49ers. Deze groep kan wel eens de boeken in gaan als de fundering van het succes dat komen gaat.
TALENTVOLLE DEFENSE
In de laatste vijf (gewonnen) wedstrijden werd duidelijk dat de defensie veel potentie heeft. Vanaf het moment dat Garoppolo het roer overnam, kreeg de defensie meer tijd om uit te rusten en de kans om haar ware gezicht te laten zien. DeForest Buckner en rookies Reuben Foster en Solomon Thomas wisten wedstrijden naar hun hand te zetten en drukten een stempel op de overwinningen die werden behaald.
Solomon Thomas nice 2-play sequence: Beats TE on run stop, then dives through LT for trip sack pic.twitter.com/OCx3sSa05Z
De ploeg was met name sterk tegen de run, maar bleek nog wel kwetsbaar tegen de pass. Veelzeggend was dat de sterk spelende Akhello Weatherspoon al snel uitgroeiende tot de beste cornerback van de 49ers. Verder was de ontwikkeling van 7de ronde pick Adrian Colbert misschien wel het meest stormachtig. Na het wegvallen van Jimmy Ward, nam Colbert de positie van free safety over en liet zijn enorme potentieel zien.
MARQUISE GOODWIN
Wide receiver Marquise Goodwin werd via free agency door de 49ers binnengehaald. Hij stond bekend als een iemand die vooral heel snel rechtdoor kon rennen en weinig andere routes kon lopen. Niets bleek minder waar. Nadat sterkhouder Pierre Garcon was weggevallen voor de rest van het seizoen, werden alle ogen gericht op Goodwin. De pijlsnelle receiver wist na een lastige start op te bloeien tot een zeer betrouwbare en veelzijdige receiver. Hij werd het favoriete doelwit van Garoppolo. Hij wist helaas net geen 1000 yards neer te zetten. Zijn seizoen is indrukwekkend te noemen, vooral als je nagaat dat hij zijn vader en een ongeboren baby verloor tijdens het seizoen.
WAT GING FOUT IN 2017?
OFFENSIVE LINE
De offensive line van de 49ers was dit seizoen een zorgenkindje. Het binnenwerk van de linie had vooral in het begin van het seizoen veel moeite om gaten te creëren in de running game en de quarterback schoon te houden. Aan het einde van het seizoen ging het een stuk beter en waren ze zelfs een top-5 linie volgens PFF. Toch zullen ze hier verbeteringen moeten gaan aanbrengen, om hun nieuwe dure quarterback heel te houden. Gelukkig hebben ze met Joe Staley en Trent Brown twee zeer goede tackles en krijgen ze volgend jaar guard Joshua Garnett terug.
TOUCHDOWNS!
De ploeg uit San Francisco zou een grote stap voorwaarts kunnen zetten, wanneer ze wat meer touchdowns zouden scoren. De 49ers wisten met name onder leiding van Garoppolo vrij simpel in de redzone te komen, maar zeer moeizaam zes punten op het bord te zetten. Dit zorgde ervoor dat ze lastig wedstrijden konden beslissen. Ze gaven tegenstanders te veel de gelegenheid om terug te komen. De ploeg misten een echt redzone doelwit door de lucht, maar ook over de grond was er geen een echte afmaker. Dit zijn problemen die gelukkig makkelijk opgelost kunnen worden via de draft of free agency.
Drop back, look to the right, look to the left, roll to the left, throw sidearm around the defender, perfect throw, touchdown. Garoppolo – “I meant to do that.” #49ers#InfoProcessingpic.twitter.com/dXI39o5knt
Na een hoopgevend einde van het afgelopen seizoen is het nu tijd dat de 49ers doorpakken. Ze hebben hun gewenste quarterback en een veelbelovende rookie-class om op te bouwen. Het komende voorseizoen heeft de ploeg uit San Francisco een groot budget te spenderen in free agency en lijken ze van plan dit te willen gebruiken.
De verwachting is dat de 49ers in free agency een ervaren cornerback zullen aantrekken, die kan starten naast Weatherspoon. Verder zullen ze op zoek gaan naar een wapen voor in de redzone, om wedstrijden makkelijker naar zich toe te kunnen trekken. Daarnaast zal naar verwachting geld geïnvesteerd worden om Jimmy Garoppolo de bescherming te geven die hij verdient.
De keuzes in de draft zijn lastig te bepalen nog voordat free agency is geweest. De 49ers kiezen als 9de in de draft dit jaar. De verwachting is dat er vier of vijf quarterbacks worden gekozen, voor de 9de pick van de 49ers. De kans dat ze de topspeler kunnen kiezen die ze willen lijkt daarom erg groot.
De verwachtingen voor volgend seizoen zijn nu al hooggespannen in San Francisco, maar er moet niet vergeten worden waar de 49ers vandaan komen. De selectie mist kwalitatieve breedte om mee te draaien met de top, maar een play-off plek is volgend jaar niet ondenkbaar. Het goede gevoel is terug in San Francisco en de fundering voor succes lijkt te zijn gelegd. De franchise heeft alle middelen om de volgende stap te zetten naar een succesvol volgend seizoen.
Lees hier ook de vorige review over de Chicago Bears.
De Pittsburgh Pirates waren tot 2015 één van de leukste teams om te volgen. De club overtrof drie jaar op rij alle verwachtingen door met een klein budget mee te doen in de NL Central. Vorig jaar werd echter het tweede seizoen op rij dat de Pirates weer vervielen in hun oude gewoontes. Ineens was de hype weg en na een tweede seizoen zonder play-offs lijkt het roer in Pittsburgh weer om te gaan.
NIEUW TIJDPERK
Toen ondergetekende eerder dit jaar een Season in Review schreef over de Pittsburgh Pirates, werd daarin geëindigd met een oproep aan het team om actie te ondernemen. Na twee seizoenen van stilstand leek het team rijp voor een rebuild. De eigenaar staat tenslotte doorgaans niet bekend als iemand die de portemonnee erbij pakt voor grote aankopen.
Dus was het tijd voor verandering. Dat betekende dat zowel Andrew McCutchen als Gerrit Cole komend seizoen geen onderdeel meer uitmaken van de Pittsburgh Pirates. Beide spelers — en dan met name McCutchen — stonden symbool voor de Pirates die van 2013 tot 2015 garant stonden voor spectaculair honkbal. Cole vertrok middels een trade naar de Houston Astros terwijl de ervaren McCutchen de San Francisco Giants gaat versterken. Gerrit Cole (links) en Andrew McCutchen, vertrokken uit Pittsburgh (Archief/MLB.com)
In ruil daarvoor hebben de Pirates echter genoeg versterking gekregen. Vanuit Houston kwamen onder andere Colin Moran (3B), Joe Musgrove (SP) en Michael Feliz (SP/RP), terwijl de McCutchen-trade pitcher Kyle Crick en de talentvolle outfielder Bryan Reynolds opleverde. Met deze verzameling van spelers hoopt de ploeg in de toekomst een bredere basis te hebben, waarbij er vooral veel wordt verwacht van Moran en Reynolds.
ANDERE STERKHOUDERS
Het vertrek van Cole en McCutchen betekent dat andere spelers op zullen moeten staan als gezichten van de franchise. Deze hoeven echter niet gezocht te worden in de enkele nieuwkomers, want naast de opbrengsten van de bovengenoemde trades, kwam enkel Corey Dickerson over vanuit Tampa Bay als concrete aanwinst. Hij kan daarmee direct de plek van McCutchen overnemen, terwijl men wacht op verdere versterking vanuit de minor leagues. Corey Dickerson is één van de weinige aanwinsten voor de basis die richting Pittsburgh is gekomen. (Archief/Getty Images)
Voor de rest bleef het rustig en kijkend naar de potentiële line-up is alleen het aantrekken van reliever Josh Smoker nog ietwat noemenswaardig te noemen. Het grootste gemis voor de fans is misschien wel het feit dat catcher John Jaso zijn carrière heeft beëindigd. Hoewel Jaso niet meer de beste speler was, maakte zijn voorkomen en energie altijd veel los bij de fans die daarmee symbool stond voor het harde werken wat de fans in Pittsburgh altijd graag zien.
LINE-UP
Josh Harrison is na het vertrek van Cole en McCutchen de aangewezen persoon om het leiderschap van het team over te nemen. Als de Pirates enige rol van betekenis willen spelen, zullen Josh Bell, Starling Marte en Gregory Polanco ook in topvorm moeten zijn. Het is in deze line-up zonder meer dit viertal dat voor de meeste offensieve productie zal moeten zorgen.
Daarna is het de vraag wat Corey Dickerson kan bijdragen, terwijl ook de potentie van Colin Moran in het geel-zwart interessant is om te volgen. Voordeel is dat Moran met de ervaren David Freese aan zijn zijde een ervaren mentor heeft die hem alle kneepjes van het vak kan leren op het derde honk.
PITCHING STAFF: ROTATION
Eén van de krachten van de Pirates gedurende de play-off-jaren was de pitching staff en dan met name de rotation. De aanvoerder daarvan was Gerrit Cole en zonder hem zijn de ogen gericht op Jameson Taillon. Het talent brak in 2016 door in de rotation met een prima debuutseizoen, maar kende vorig jaar een terugval. Gezien de omstandigheden viel dat wel te begrijpen; Taillon moest in mei onder het mes om behandeld te worden aan teelbalkanker.
Achter Taillon wordt het afwachten wat de andere jonkies kunnen betekenen. Het trio Chad Kuhl, Joe Musgrove en Trevor Williams, allen 25, hoopt komend seizoen de volgende stap te maken. Gesteund door de veteraan Ivan Nova is het een verzameling aan werpers die weliswaar geen angst inboezemt, maar wel zomaar een positieve verrassing kan vormen.
Daarnaast is het de vraag wat er met Tyler Glasnow gaat gebeuren. De 24-jarige werper kende vorig jaar een schrikbarend debuutseizoen waarin hij niet kon voldoen aan de hoge verwachtingen. Als de Pirates komend seizoen wel het optimale uit Glasnow kunnen krijgen, heeft de ploeg ineens de beschikking over vijf (in potentie) bovengemiddelde jonge werpers. Tyler Glasnow kon in 2017 niet aan de grootse verwachting voldoen. (Archief / Nick Wass / Associated Press)
PITCHING STAFF: BULLPEN
In de bullpen is er vooralsnog één zekerheid en dat is dat Felipe Rivero als closer zal fungeren. De 26-jarige linkshandige werper kende vorig jaar een uiterst goed seizoen en vormde vorig jaar één van de absolute lichtpunten binnen de organisatie.
Daarachter zijn er een hoop vraagtekens en weinig echte bewezen Major-League-spelers. Nieuwkomer Michael Feliz kan een aanzienlijke rol verwachten, terwijl ook de Litouwer Dovydas Neverauskas zich weer mag bewijzen. Mannen als George Kontos, A.J. Schugel en Josh Smoker zullen verder weinig angst inboezemen bij de tegenstand. Of Smoker überhaupt het team haalt uit Spring Training is de vraag. De ex-Met had van het drietal Schugel, Smoker en Crick het minste seizoen. Hier zal het team dus hopen dat zich gedurende het jaar capabele werpers zullen aandienen die nu nog niet bekend zijn.
CONCLUSIE
In de NL Central deden er vorig jaar maar drie teams toe, en dat zal in 2018 niet anders zijn. De Cincinnati Reds en de Pittsburgh Pirates zijn nog steeds onderweg met hun project. De Cardinals, Cubs en Brewers hebben allemaal hun zinnen gezet op de divisie. Voor de Pirates is dit an sich geen probleem, maar de fanbase wil komend seizoen wel vooruitgang zien.
Als de verkoop van McCutchen en Cole tot een desastreus seizoen leidt, zou dat voor de support van de ploeg killing kunnen zijn. Jarenlang hebben de fans geleden onder slechte seizoenen en de keuze om twee gezichten van de franchise weg te doen voor een rebuild kan slecht vallen wanneer de resultaten snel omlaag gaan. Dus staat 2018 in het kader van vooruitgang en niet in het kader van meedoen in de divisie. Dat lijkt vooralsnog niet realistisch. VERWACHT RESULTAAT:4e (NL CENTRAL)
Met het seizoen in de boeken en het off-season onderweg, werpen we een blik in de achteruitkijkspiegel van het NFL-seizoen. In volgorde van de draft, van slechtste team naar het beste, kijken we terug op het seizoen van de 32 verschillende NFL-teams. Vandaag in deel 7: de Chicago Bears.
BETER, MAAR NIET VEEL BETER
Voor het seizoen begon, waren de verwachtingen in Chicago niet heel erg hoog. Met Mike Glennon als starter en tweede garnituur free agents, maakte niemand zich illusies over de kansen van de Bears in de NFC North. Om nog maar maar te zwijgen over de draft, waarin de Bears (volgens sommigen) een onnodig aantal picks aan de 49ers overhandigden voor Mitchell Trubisky. Daarnaast werden met Adam Shaheen, Eddie Jackson, Tarik Cohen en Jordan Morgan weinig aansprekende namen geselecteerd.
En wat iedereen verwachtte, gebeurde. De Bears verbeterden zich inderdaad van 3-13 naar 5-11, maar niemand ervoer dat als een verbetering. Het was dan ook niet voldoende om head coach John Fox een langer verblijf in Chicago te gunnen. Op Black Monday mocht hij, na 3 magere jaren en een 14-34 record, zijn kantoor leeg gaan ruimen.
Het was echter niet alleen Fox aan te rekenen. De Bears werden, zoals wel vaker de afgelopen seizoenen, gebeten door de injury bug. Daarnaast was de offensive playcalling vaak inspiratieloos te noemen. Offensive coordinator Dowell Loggains werd door ESPN in november daarom ook als 32e op de lijst van offensive playcallers geklasseerd.
Het was gelukkig niet alleen maar kommer en kwel aan de oevers van Lake Michigan. De Bears verbeterden zich vooral op defensief gebied. Hadden de Bears in 2016 nog de 24e overall defense in de league, in 2017 was de ploeg 9e overall. Vooral Akiem Hicks liet zien dat hij zijn nieuwe contract waard was. Tevens begon cornerback Kyle Fuller dit seizoen naar zijn kunnen te spelen en was hij een van de top 10 cornerbacks in de league. Akiem Hicks was een van de lichtpuntjes in 2017 (Chicago Bears)
WAT GING GOED IN 2017?
DE DEFENSE KWAM OPDAGEN
De Bears konden op defensief gebied in 2016 geen vuist maken. Dit had onder andere te maken met een hoop blessures, maar ook een gebrek aan kwaliteit en depth. In 2017 liet de defense zien stappen gemaakt te hebben. Defensive end Akiem Hicks tekende voorafgaand aan de eerste wedstrijd een contractverlenging voor vier jaar ter waarde van $48M. In de eerste wedstrijd was hij meteen goed voor twee sacks en bleef hij de rest van het seizoen menig O-line het leven zuur maken.
Op de safety-positie stonden er ook twee spelers op: 2015 draft pick Adrian Amos en 2017 draft pick Eddie Jackson. Jarenlang waren de safety-posities de zwakste schakels in de Bears-defense. Na de blessure van Quintin Demps in week 3 nam Amos de free safety positie over. En hoe. Amos werd door Pro Football Focus opgenomen in het All-Pro Team samen met Vikings safety Harrison Smith. Rookie Eddie Jackson had een prima eerste seizoen. Hij startte alle wedstrijden en was goed voor 73 tackles, 1 forced fumble, 2 interceptions en 2 defensive touchdowns.
Na het volledige seizoen 2016 gemist te hebben, kondigde general manager Ryan Pace aan dat de fifth year option op cornerback Kyle Fuller niet opgepikt zou worden. Fuller had in 2017 echter een career year. Hij startte alle 16 wedstrijden en produceerde daarin 69 tackles, 2 intercepties en was gedeeld tweede in de league met 22 verdedigde passes. De Bears hebben inmiddels de transition tag gebruikt om Fuller langer in Chicago te houden.
SHINY NEW QUARTERBACK
Tijdens de free agency periode tekende Mike Glennon een driejarig contract voor $45M. Glennon zou nooit de oplossing voor de lange termijn zijn. Het was alleen de vraag wat voor plan de Bears hadden op de QB-positie. Dat antwoord kwam tijdens de Draft. De Bears stuurden hun derde- en vierde-ronde-picks van 2017 en derde-ronde-pick van 2018 naar San Francisco voor de tweedee pick in de Draft: Mitchell Trubisky, een QB die niet eens de starting job kon winnen in North Carolina en maar 13 wedstrijden startte. Bears fans vonden dat de front office te veel had weggegeven, om maar één plaats op te schuiven. Slim gespeeld door 49’ers GM John Lynch. Mitchell Trubisky & Mike Glennon (Chicago Tribune)
Ryan Pace gaf voor het seizoen aan dat Trubisky dit seizoen niet in actie zou komen. Het was vooral de bedoeling dat hij dit jaar ervaring op zou doen. Na het preseason — en na enkele prima wedstrijden van Trubisky, werd die keuze in twijfel getrokken. Na vier weken trokken de Bears de stekker uit het experiment Glennon. Hij kwam niet verder dan 4TD’s, 5 INT’s en een QBR van 25.4.
In week 5 tegen de Vikings werd Trubisky aangewezen als starter. Hij speelde verdienstelijk en eindigde zijn 2017 met een 4-8 record, maar vrijwel al zijn losses waren close. Zijn spel was solide, buiten de normale rookie mistakes. Trubisky werd ook niet geholpen door de afwezigheid van een receiving corp en playcalling die niet altijd rekening hield met zijn kwaliteiten. Hij zal nog wel vaker fouten maken, maar desondanks lijdt het geen twijfel: dit is Mitch Trubisky’s team.
WAT GING FOUT IN 2017?
BORING!
Dowell Loggains werd na het vertrek van Adam Gase naar de Dolphins gepromoveerd tot offensive coordinator. De gedachte erachter was dat Loggains bekend was met het playbook van Gase en zo de lijn door kon zetten. Niets was minder waar. De playcalling was voorspelbaar en Trubisky speelde vaak met training wheels:
Time for #Bears OC Dowell Loggains to take the bubble wrap off Mitch Trubisky, who has attempted only 12 passes so far today.
De stats aan het eind van het seizoen waren dan ook niet best:
29e in total points en points per game
16e in rushing yards (met Jordan Howard en Tarik Cohen in de gelederen)
32e in zowel passing yards en passing touchdowns
WIDE RECEIVERS: VERMIST
De belangrijkste receiver van de Bears, Alshon Jeffery, tekende als free agent een contract bij de Philadelphia Eagles (en won prompt de Superbowl). Cameron Meredith stond tijdens het training camp als nr. 1 receiver op de depth chart. Tijdens de derde pre-season wedstrijd tegen de Tennessee Titans scheurde hij zijn ACL en kwam zijn seizoen ten einde. Het receiving corps bestond aan het begin daardoor uit Kendall Wright, Kevin White, Joshua Bellamy, Dontrelle Inman en free agent toevoeging Markus Wheaton.
Kevin White werd gedraft in 2015, maar was geblesseerd en miste zijn volledige rookie season. In 2016 zat zijn season er na het pre-season op. Daarom waren de verwachtingen wat getemperd voor het 2017 en inderdaad: in de season opener tegen de Falcons verbrijzelde White zijn schouderblad en was hij wederom done for the season. In drie seizoenen kwam hij tot welgeteld vijf wedstrijden.
Van Markus Wheaton werd het nodige verwacht dit seizoen, maar ook hij werd geplaagd door blessures. In de eerste week van training camp had hij een spoedoperatie nodig aan zijn blindedarm. Op de eerste dag terug van de operatie brak hij zijn pink. Daarnaast liep hij ook nog een liesblessure op gedurende het seizoen. Met 51 yards in 11 wedstrijden kon hij geen potten breken.
Uiteindelijk vingen Wright, Bellamy en Inman 3 touchdowns. Dat is net zoveel als rookie tight end Adam Shaheen in z’n eentje. Kendall Wright (Andy Lyons/Getty Images)
WAT BRENGT 2018?
NIEUWE STAF
John Fox en Dowell Loggains hebben de Bears verlaten, maar tot opluchting van velen is defensive coordinator Vic Fangio gebleven. Ex-Kansas City Chiefs OC Matt Nagy is aangesteld als nieuwe head coach. Mark Helfrich is overgekomen van University of Oregon als de nieuwe offensive coordinator. Daarnaast keren een paar bekenden terug: Chris Tabor als special teams coordinator en Harry Hiestand als offensive line coach. Hiestand was ook de O-line coach van de 2006 Superbowl Bears en hielp center Olin Kreutz en guard Ruben Brown naar de Pro Bowl. Daarnaast is voormalig Vikings coach Brad Childress toegevoegd als senior offensive consultant.
Nagy zal zich voornamelijk met de offensive bezig gaan houden en de defensieve taken overlaten aan Fangio. Het zal interessant zijn om te zien hoe de ontwikkeling van Trubisky vordert in Nagy’s systeem. Het is daarnaast te hopen dat de Bears een nieuwe blessuregolf bespaard kan blijven.
Ryan Pace’s lot hangt voor een groot gedeelte af van de komende free agency periode en de Draft. In het verleden waren Pace z’n selecties hits and misses. Voor iedere Akiem Hicks, Danny Trevathan en Josh Sitton is er ook een Mike Glennon, Alan Ball en Pernell McPhee. De Bears hebben de nodige behoeftes: wide receiver, pass rush, en offensive line, en hebben de cap space (ruim $50M) om daar wat aan te doen. In de Draft echter hebben de Bears maar twee picks in de top 100.
Met een fanbase die eindelijk weer eens uit de kelder van de NFC North wil kruipen, kan Pace zich weinig misstappen meer veroorloven.
Het begint zo langzamerhand te wennen in de Bay Area. In 2014 stonden de Athletics nog in de Wild-Card Game, maar daarna ging het van kwaad tot erger. Oakland zit natuurlijk ook niet in de gemakkelijkste divisie en vorig jaar bleef het aantal overwinningen dan ook steken op 75. Dat waren er toch al zes meer dan in 2016, dus de optimistische A’s-fan ziet verbetering. Die progressie was er toch ook wel degelijk. De Athletics waren bijzonder bedreven in het slaan van de long ball. De New York Yankees kwamen tot een totaal van 241 homeruns, maar met 234 deden de Oakland A’s het niet eens zo gek veel slechter.
Tijdens het seizoen raakten de A’s pitcher Sonny Gray kwijt aan de Yankees. De ace wist maar al te goed dat hij in de Bay Area voorlopig niet zou spelen om de prijzen en verloor vorig seizoen met zijn nieuwe werkgever in de ALCS van de Houston Astros.
TRABANT TEGEN FERRARI’S
Het was in Oakland, net als elk jaar, ook dit off-season weer roeien met de riemen die ze hebben. Dikke contracten bieden ze er niet aan. In elk geval niet zolang er nog geen nieuw stadion is. Of dit er überhaupt ooit komt en waar dit dan moet komen te staan, daar zijn ze ook nog niet uit. En dus slaan de A’s ook in 2018 weer hun balletje in het gigantische, maar niet zo heel sfeervolle Coliseum.
Volgens Spotrac werkt Oakland in 2018 met een payroll van ruim 50 miljoen dollar. Alleen de Phillies moeten het met nog minder doen. Het gemiddelde in de league ligt volgens deze site op ruim 126 miljoen dollar. Divisierivaal Texas werkt met een payroll van 140 miljoen dollar. De overige teams in de AL West hebben zelfs nog meer te besteden. Een calimerocomplex is dus best op z’n plaats aan de Amerikaanse westkust.
Toch waren de fans van de Athletics de afgelopen twee jaar wel getuige van iets bijzonders. Hun eigen Khris Davis sloeg in de laatste twee seizoenen in totaal 85 homeruns. Alleen de grote Giancarlo Stanton ramde de bal nog vaker het stadion uit. De verwachting is dat Davis in 2018 de aangewezen slagman wordt en zijn energie dus kan sparen voor de slagbeurten.
LINE-UP
In het leftfield lijkt Matt Joyce de eerste gegadigde om de plek van Davis over te nemen. De bijna 34-jarige Joyce kan zomaar de enige oude bekende in het outfield van de A’s worden. Vorig seizoen, zijn eerste in dienst van Oakland, sloeg Joyce 25 homeruns en 68 RBIs in de 141 wedstrijden die hij speelde. Ook Chad Pinder zullen we regelmatig in actie zien in het leftfield. De van de Royals overgekomen Brandon Moss is al vriendelijk bedankt voor bewezen diensten. Dustin Fowler kwam in de trade van Gray over van de Yankees. De jonge centerfielder speelde al namens New York in de majors, maar zijn optreden mag het woord debuut nauwelijks dragen. Nog voor zijn eerste slagbeurt raakte Fowler geblesseerd en moest hij de strijd staken.
De 23-jarige Amerikaan hoopt op betere tijdens in de Bay Area. Stephen Piscotty maakt het outfield van de A’s compleet. De 27-jarige Piscotty speelde in zijn eerste drie seizoenen voor de Cardinals en was met name in 2016 behoorlijk productief met 22 homeruns. De outfielder vertrok afgelopen winter naar Californië en kan nu meer tijd doorbrengen met zijn moeder, die aan ALS lijdt.
INFIELD
Op Jed Lowrie na beschikt Oakland over een betrekkelijk jong infield. Matt Olson veroverde vorig jaar al de harten van de fans met z’n 24 homeruns en goede spel. Dit jaar moet de 24-jarige Olson die lijn doortrekken nu hij de vaste eerstehonkman van de A’s is. In Marcus Semien heeft Oakland een kortestop die ook heel aardig overweg kan met de knuppel. In 2016 joeg hij de bal 27 keer de tribunes in. Vorig jaar bleef zijn bijdrage beperkt tot 85 wedstrijden. Semien kampte met een polsblessure en miste met name in de eerste helft van het seizoen de nodige wedstrijden.
De 25-jarige Matt Chapman is de man voor het derde honk. Chapman debuteerde vorig seizoen in de majors en viel met name op door zijn verdedigende kwaliteiten. Aanvallend hield het allemaal nog niet over. In bijna 30% van de gevallen werd hij met drie slag teruggestuurd. Achter deze namen staat Franklin Barreto te trappelen van ongeduld. De organisatie verwacht veel van de 22-jarige tweedehonkman, die ook als kortestop uit de voeten kan. Die hoge verwachtingen kwamen er in de eerste 25 wedstrijden in de majors niet helemaal uit. Zijn slaggemiddelde bleef steken op een matige .197.
PITCHING
Nu Gray vertrokken is, ontbeert de rotation van Oakland een echte ace. De organisatie heeft de hoop gevestigd op Sean Manaea en Kendall Graveman. Het zijn ook direct de enige zekerheidjes in de rotation van de A’s en dat alleen al zegt veel over diezelfde rotation. De nu 26-jarige Manaea begon in 2016 best aardig aan zijn loopbaan in de majors met een ERA van 3.86, maar viel vorig jaar terug naar 4.37.
Graveman is 27 jaar en werd vorig seizoen geplaagd door een schouderblessure. Van de 19 wedstrijden die hij startte, won hij er zes en verloor hij er vier. Z’n ERA van 4.19 week niet veel af van zijn eerste twee seizoenen als starter van de A’s. In het veld deed hij zo nu en dan wel leuke dingen.
Achter Manaea en Graveman wordt het puzzelen voor manager Bob Melvin. Werper Jharel Cotton maakte in 2016 een hoopgevend debuut in de MLB, maar vorig seizoen bakte hij er bar weinig van. Cotton won weliswaar nog negen wedstrijden, maar zijn ERA van 5.58 was geen reden om over naar St. Thomas, waar hij geboren is, te schrijven.
De kans is groot dat Melvin ook een beroep gaat doen op Daniel Mengden. De pitcher met de iconische snor is ook nog maar 25 en leverde vorig jaar goed werk in de zeven wedstrijden die hij startte voor Oakland. Met name in september toonde Mengden zijn goede vorm en hield hij in drie van z’n vijf wedstrijden de tegenstander van scoren af.
JONGELINGEN
Paul Blackburn is nog zo’n jonge pitcher die het vorig jaar al even mocht proberen op het hoogste niveau. Tussen 1 juli en 22 augustus speelde de 24-jarige Blackburn 10 wedstrijden. Hij won er daarvan drie en zijn ERA bleef steken op 3.22. Vorig jaar dook Andrew Triggs opeens op als starter in de rotation van de A’s. De bijna 29-jarige werper deed het niet slecht, maar ook Triggs is geen pitcher bij wie Melvin rustig achterover kan gaan zitten in de dug-out. Hetzelfde kan gezegd worden van Daniel Gossett, de zevende werper die kans maakt op een plek in de rotation. Graveman was vorig jaar de starter op Opening Night (Photo: Norm Hall/Getty Images)
In Oakland rijst de vraag hoelang Melvin prospect A.J. Puk nog uit de majors houdt. De lefty viert in april zijn 23e verjaardag en wordt gezien als één van de grootste talenten van de A’s. In de Top 100 Prospects van MLB Pipeline vinden we Puk terug op de 32e plaats. Daarmee is hij de hoogstgeplaatste prospect van de Oakland Athletics, die in totaal vier spelers leveren aan deze lijst.
BULLPEN
De meer ervaren armen vinden we terug in de bullpen van de A’s. Blake Treinen begint aan zijn eerste volledige seizoen als closer van de Athletics. Santiago Casilla moet waarschijnlijk zijn plaats afstaan nu de jaren voor hem beginnen te tellen. Casilla wordt 38 in juli. Treinen kwam vorig jaar over van de Washington Nationals in de trade die Ryan Madson en Sean Doolittle naar de Amerikaanse hoofdstad liet gaan. In z’n eerste 35 optredens namens de A’s noteerde de 29-jarige Treinen 13 saves.
In de bullpen vinden we ook Liam Hendriks terug. De Australiër stond in het verleden nog wel eens als starter op de heuvel, maar in Toronto besloten ze drie jaar geleden een reliever van hem te maken en in Oakland houden ze dat vol. In de 64 innings die de Pride of Perth vorig jaar gooide, stond hij 34 runs toe, maar Hendricks noteerde ook 78 strikeouts. Een nieuw persoonlijk record voor de Australiër.
Na een sterk 2016 viel Ryan Dull in 2017 toch behoorlijk terug. Zijn ERA ging van 2.42 naar 5.14. In Oakland hopen ze dat de Dull van 2016 weer opduikt in 2018 en dan hebben ze een betrouwbare reliever aan de 28-jarige pitcher. Dat hopen de A’s ook te vinden in Yusmeiro Petit. Na een moeilijk jaar in Washington revancheerde de Venezolaan zich vorig seizoen in het shirt van de LA Angels. Petit lijkt zich meer op z’n gemak te voelen in het westen, want zijn ERA ging van 4.50 in 2016 naar 2.76 in 2017. In december tekende de routinier voor de A’s.
CONCLUSIE
Het wordt voor de A’s ook dit seizoen weer vechten tegen de bierkaai. Met de knuppel kunnen ze echt wel wat klaarspelen in Oakland, maar het is bij lange na niet genoeg om ook maar in de buurt van de play-offs te komen. Het wordt interessant om te volgen hoe Matt Olson zich houdt in de majors. Khris Davis heeft nu twee seizoenen achter de rug waarin hij meer dan 40 homeruns sloeg. Kan hij dit volhouden of, wat waarschijnlijker is, moet hij een stapje terug doen?
De grootste vraagtekens staan echter op de heuvel. En dat is voor geen enkele honkbalclub geen goed teken. In de Bay Area zal hier en daar best een schietgebedje worden gedaan dat Graveman dit jaar heel blijft. Manaea kampt tijdens Spring Training met wat rugproblemen, maar deze lijken niet heel ernstig. Het zal tussen deze twee pitchers gaan wie op 29 maart als starter op de heuvel staat als Oakland het seizoen thuis opent tegen de Angels. Zij moeten de onervaren rotation dragen en hopen dat het de A’s dit keer lukt om de rode lantaarn in de divisie te ontlopen. VERWACHT RESULTAAT: 5e (AL WEST)
Los Angeles Lakers-legende Kobe Bryant heeft afgelopen zondag een Oscar gewonnen voor zijn film Dear Basketball. Hij won de prijs in de categorie ‘Beste Korte Animatiefilm’. Na het horen van zijn naam ontving hij de prijs samen met animator Glen Keane. Bryant voegt de prijs toe aan zijn al indrukwekkende prijzenkast. De ex-Laker veroverde tijdens zijn carrière bij Los Angeles onder andere vijf NBA Championships, was 18-voudig All-Star en eenmalig MVP van de league. Dear Basketball is een vijf minuten durende animatiefilm met alle hoogtepunten uit de loopbaan van de voormalig shooting guard van de Lakers. Bryant en Keane baseerden de film op een gedicht uit 2015, het laatste jaar uit de loopbaan van Kobe. Na de uitreiking reageerde de basketbalster verheugd: “Dit voelt beter dan het winnen van een kampioenschap.”
Ook deelde Kobe nog een sneer uit naar Laura Ingraham, presentatrice van de “Shut up and dribble”-uitspraak. Bryant zei hierover bij de Oscaruitreiking: “Ons basketballers is verteld dat we onze mond moeten houden en dribbelen. Ik ben blij dat wij iets meer hebben gedaan dan dat”.
HAYWARD DIT SEIZOEN NIET MEER IN ACTIE
Gordon Hayward van de Boston Celtics komt dit seizoen definitief niet meer in actie, aldus Celtics-coach Brad Stevens. Hayward raakte in de eerste wedstrijd van het seizoen zwaar geblesseerd aan zijn enkel. In het duel tegen de Cleveland Cavaliers op 17 okotober 2017 ging de small forward de lucht in om een alley-oop te pakken. Tijdens die sprong botste hij met LeBron James. Hayward kwam door deze botsing totaal verkeerd terecht en brak zijn enkel op gruwelijke wijze.
Er waren nog geruchten dat Hayward, die dit seizoen een vierjarig contract ter waarde van $128 miljoen tekende bij de Celtics, misschien toch nog terug zou keren. Een geluk voor de Celtics is dat Hayward’s vervanger, Jayson Tatum, het boven verwachting goed doet. Gordon Hayward (Steven Senne/AP)
KEVIN LOVE PRAAT OVER PANIEKAANVAL
Vlak voor de All-Star Game gaf Toronto Raptor guard DeMar DeRozan in gesprek met verslaggever David Aldridge aan te lijden aan een depressie. Nu heeft ook Kevin Love zich uitgelaten over zijn mentale gesteldheid, in een open brief aan The Players Tribune. Zo zegt hij in de wedstrijd van zijn Cleveland Cavaliers tegen de Atlanta Hawks van 5 november een paniekaanval heeft gekregen.
When I got to the bench, I felt my heart racing faster than usual. Then I was having trouble catching my breath. It’s hard to describe, but everything was spinning, like my brain was trying to climb out of my head.
Kevin Love, The Players Tribune
Love werd naar het ziekenhuis gebracht, nadat hij in de kleedkamer op de grond ging liggen om naar adem te happen.
De power forward laat weten dat hij blij is dat DeRozan al eerder gepraat heeft over de mentale gezondheid van atleten. “De realiteit is dat we waarschijnlijk veel gemeen hebben met waar onze vrienden, collega’s en buren mee te maken hebben”, schrijft Love. In de afgelopen periode is Love regelmatig bij een therapeut geweest voor zijn problemen. De speler van de Cavs herstelt momenteel nog van een gebroken hand. Hij hoopt binnenkort weer te gaan spelen voor het team uit Cleveland. (Christian Petersen/Getty Images)
DEVIN BOOKER IN SPOOR LEBRON EN DURANT
Phoenix Suns guard Devin Booker scoorde afgelopen weekend in de wedstrijd tegen de Oklahoma City Thunder maar liefst 39 punten. Dat was echter niet het meest bijzondere aan de avond van Booker. Hij bereikte namelijk de mijlpaal van 4000 punten in zijn carrière.
Slechts twee spelers in de geschiedenis van de NBA deden dit op jongere leeftijd dan hij: LeBron James en Kevin Durant. De huidige nummers vier en vijf: Carmelo Anthony en Kobe Bryant. Met deze mijlpaal schaart Booker zich dus in een mooi rijtje.
Na een spectaculair en onnavolgbaar seizoen met veel verrassende wendingen en opvallende verhalen, is het nu tijd voor het echte werk. Deze week staan voor de meeste conferences de Conference Tournaments op het programma. De reguliere titels zijn vergeven, maar de belangrijke duels beginnen eigenlijk nu pas. De winnaars van deze toernooien plaatsten zich namelijk rechtstreeks voor March Madness. Hierbij een Conference Tournament preview van alle grote conferences die deze week hun strijd om de conference titel beslist zien worden.
PAAR CONFERENCES TOURNAMENTS AL BESLIST
Voordat we overgaan op een preview van alle grote conferences in College Basketbal, moeten we zeven universiteiten noemen die zich afgelopen week al kroonde tot winnaar van hun Conference Tournament. De grootste naam die hiertussen staat is Michigan, dat zich voor de tweede keer achter elkaar kroonde tot BIG TEN Tournament-kampioen. Nadat er in overtime gewonnen werd van Iowa, ging het vervolgens tegen respectievelijk Nebraska en rivaal Michigan State een stuk makkelijker. Ook de finale tegen Purdue bleek voor de Wolverines geen lastige opgave. De Boilermakers domineerden op hun beurt de onderkant van de bracket, maar konden weinig inbrengen tegen de Wolverines.
Andere universiteiten die hun ticket voor March Madness wisten te grijpen zijn Murray State (68-51 tegen Belmont in de OVC), Radford (55-52 tegen Liberty in de Big South), Loyala-Chicago (65-49 tegen Illinois State in de MVC), Lipscomb (108-96 tegen FGCU in de Atlantic Sun), Iona (83-71 tegen Fairfield in de MAAC) UNC Greensboro (62-47 tegen East Tennessee State in de SoCon). Meest opvallende is dat Radford met een buzzer beater het duel wist te beslissen, terwijl Lipscomb voor het eerst mee zal gaan doen aan de Big Dance. De universiteiten die zich al rechtstreeks geplaatst hebben voor March Madness (NCAA.com)
ATLANTIC COAST CONFERENCE (ACC)
In de ACC wisten de Virginia Cavaliers met overmacht het reguliere seizoen te winnen, met een 17-1 record. Zij komen samen met Duke, Miami en Clemson pas in de derde ronde in actie tijdens het ACC Tournament. Wat vooral opvalt, is dat twee teams die toch regelmatig in de top 25 AP Poll stonden elkaar in de tweede ronde al treffen. Louisville en Florida State zijn namelijk de achtste en negende seed en komen elkaar zo tegen in de tweede ronde. Ook North Carolina moet als zesde seed al in de tweede ronde in actie komen. De Tar Heels spelen tegen de winnaar van Syracuse – Wake Forest.
Duke en Virginia lijken vooraf als eerste en tweede seed de favorieten te zijn om in de finale te komen aan het einde van de week. Toch zullen Clemson (4de seed), North Carolina (6de seed) en North Carolina State (5de seed) hier anders over denken. Syracuse (11de seed) zal vijf wedstrijden moeten winnen om in de finale te komen, maar lijken wel een dark horse te kunnen zijn dit toernooi.
Alle duels zullen worden gespeeld in Brooklyn, New York tussen dinsdag 6 en zondag 11 maart. ACC Tournament Schema 2018 (PrintYourBrackets.com)
AMERICAN ATHLETIC CONFERENCE (AAC)
Cincinnati wist zich afgelopen zondag pas de reguliere titel te verzekeren, met een 62-61 overwinning op grootste concurrent Wichita State. Dankzij een 16-2 record wist Cincinnati zich tot kampioen van de AAC te kronen.
De strijd om de winst in het AAC Tournament lijkt tussen drie universiteiten te gaan die elkaar waarschijnlijk pas in de halve finales gaan ontmoeten. Wichita State (tweede seed) en Houston (derde seed) zullen waarschijnlijk onderin het schema gaan strijden om een finaleplaats. Er lijkt namelijk niet echt een universiteit te zijn die deze twee ranked teams in de weg kan gaan zitten. Temple lijkt daarin als zevende seed de grootste kans te hebben, maar de kans lijkt klein dat zij Wichita State zullen verslaan.
Bovenin het schema lijkt Cincinnati twee lastige wedstrijden voor de boeg te hebben. In de tweede ronde wacht UCONN of SMU, waarna in de halve finale waarschijnlijk Memphis (vijfde seed) of Tulsa (vierde seed) wacht; allesbehalve een makkelijk programma, zeker vergeleken met Houston en Wichita State.
Alle duels worden gespeeld vanaf donderdag 8 maart t/m zondag 11 maart in het Amway Center in Orlando, Florida. AAC Tournament schema 2018 (PrintYourBrackets.com)
BIG 12
Voor de 14e keer op rij wisten de Kansas Jayhawks het reguliere BIG 12-seizoen te beëindigen met de eerste plek. Een 13-5 record bleek genoeg om voor Texas Tech en West Virginia te blijven. Zo zijn de Jayhawks opnieuw de eerste seed tijdens het BIG 12 Tournament. Zij zullen in de tweede ronde spelen tegen de winnaar van Oklahoma – Oklahoma State. Bovenin het schema lijkt Kansas tot de halve finale niks in de weg te zitten. In dat duel wacht een mogelijk onderonsje met Kansas State, dat zeker een kans maakt tegen stadsgenoot Kansas, als het een ronde daarvoor TCU weet te verslaan.
Onderin het schema ligt alles wagenwijd open. Op papier zijn West Virginia en Texas Tech de favorieten. Toch moeten ook Texas en Baylor in de gaten gehouden worden. Daar waar Kansas dus een relatief makkelijk programma heeft, lijkt de strijd onderin het schema alle behalve eenvoudig te worden.
Alle wedstrijden zullen vanaf woensdag 7 maart t/mzondag 11 maart gespeeld worden in het Sprint Center in Kansas City. BIG 12 Tournament Schema 2018 (PrintYourBrackets.com)
BIG EAST
De Big East werd dit jaar tijdens het reguliere seizoen gewonnen door Xavier, dat met een 15-3 record knap Villanova (14-4) achter zich wiste te houden. Zo start Xavier als eerste en Villanova als tweede seed aan het BIG EAST Tournament.
Dit toernooi lijkt voorafgaand misschien wel het meest interessante toernooi te zijn. De Big East is dit seizoen een ijzersterke conference waarin alles mogelijk is. Op papier is Xavier de grote favoriet om de finale te bereiken. De grootste concurrent lijkt Creighton te zijn. De Blue Jays zaten namelijk het hele seizoen net binnen of buiten de top 25 AP Poll. Ook St. John’s (negende seed) moet zeker in de gaten gehouden worden dit toernooi.
In het onderste schema zou hetzelfde moeten gelden voor nummer twee Villanova. De Wildcats lijken vooral concurrentie te gaan krijgen van Butler (zesde seed) en Seton Hall (derde seed). Groot voordeel voor Villanova is dat die twee teams elkaar al ontmoeten in de tweede ronde. Toch zal ook Marquette (zevende seed) niet zomaar een walkover worden voor Villanova. Marquette heeft met Markus Howard en Andrew Rowsey namelijk twee goede scorers in huis die het team kunnen dragen.
Alle wedstrijden zullen tussen woensdag 8 maart en zondag 11 maart gespeeld worden in Madison Square Garden, New York. BIG EAST Tournament schema 2018 (PrintYourBrackets.com)
PAC-12
Arizona wist zich in het reguliere seizoen redelijk gemakkelijk tot kampioen in de PAC-12 te kronen. Met een 14-4 record werd USC (12-6) verslagen. Zo zijn de Wildcats tijdens het PAC-12 Tournament de nummer één seed en USC de nummer twee.
In het bovenste gedeelte van het schema zou Arizona de grote favoriet moeten zijn. De Wildcats zullen normaal gesproken pas in de halve finale echte concurrentie krijgen, want de winnaar van Arizona State – Colorado lijkt geen gevaar te vormen voor de Wildcats. In de halve finale lijken UCLA (vierde seed) en Stanford (vijfde seed) de twee universiteiten te zijn die Arizona kunnen uitdagen.
In het onderste gedeelte van het schema is het allemaal een stuk minder voorspelbaar. Op papier zou USC de favoriet moeten zijn, maar de winnaar van Oregon State – Washington zal meteen een uitdaging gaan vormen voor de Trojans in de tweede ronde. Dan zal vervolgens in de halve finale waarschijnlijk Oregon of Utah de tegenstander zijn. Ook de Ducks en de Utes zullen geen walkovers zijn voor USC.
Alle duels zullen gespeeld worden vanaf dinsdag 7 maart t/m zondag 11 maart in de T-Mobile Arena in Nevada. PAC-12 Tournament schema 2018 (PrintYourBrackets.com)
SEC
Auburn wist tijdens het reguliere seizoen in de SEC vriend en vijand te verrassen. De Tigers wisten met een 13-5 record net Tennessee (ook 13-5) voor te blijven op basis van onderling resultaat. Zo won Auburn het reguliere seizoen in de SEC en is die universiteit de eerste seed tijdens het SEC Tournament.
In het bovenste gedeelte van het schema is Auburn dan ook de favoriet. De grootste uitdaging in een ijzersterke conference zit overigens wel in bijna elke wedstrijd. In de derde ronde van dit toernooi komen ze de winnaar van Alabama-Texas A&M tegen. Beide teams kenden een goede start van het seizoen, maar zijn daarna uit de AP Poll verdwenen. Daarna wacht een jong Kentucky team of een explosief Missouri team met waarschijnlijk Michael Porter Jr. weer terug in de opstelling; zeker geen gemakkelijk weg naar de finale voor de Tigers.
Aan de andere kant van het schema is Tennessee op papier de favoriet, maar ook de Volunteers zullen niet met gemak de finale gaan halen. In de derde ronde wacht LSU of Mississippi State, terwijl de ronde daarna waarschijnlijk Florida de tegenstander zal zijn. Toch is de weg van Tennessee een stuk eenvoudiger dan die van Auburn. SEC Tournament schema 2018 (www.aseaofblue.com)
Het toernooi zal gespeeld worden tussen woensdag 7 maart en zondag 11 maart en zal afgewerkt worden in het Scottrade Center in St. Louis, Missouri.
Het was een raar jaar in Atlanta, in 2017. Een bliksemstart, een zware blessure bij de sterspeler, het wegzakken in de standings, het doorstromen van jong talent, het (voorlopig) floppen van andere rookies, het voor het leven geschorst zien van je GM en ga zo maar door. Het zegt iets als de meest besproken speler uit je organisatie nog nooit een inning in de Major League heeft gespeeld. Dit jaar moet alles anders worden. Wordt het dit jaar weer ouderwets #ChopOn?
2017: UP & DOWN
Stabiliteit, dat ontbrak in Atlanta. De oude rotten die gehaald waren om de jonkies wat houvast te geven (R.A. Dickey, Bartolo Colon, Matt Kemp) waren niet in staat de club een evenwichtig seizoen te leveren. Hun golvende presteren, met daarbij de schrikbarende crash van top prospect Dansby Swanson deden Bravesfans hun adem inhouden. Toen aan het eind van het seizoen bleek dat de door Bravesfans ooit zo gelauwerde GM John Coppolella de boel al jaren belazerde en de organisatie als gevolg een sloot aan jeugdtalent kwijtraakte, leek alles even verloren in Georgia. — SPORTAMERIKA MLB SEASON IN REVIEW 2017: ATLANTA BRAVES
Toch gebeurde er in een jaar waarin niet alles goedging voldoende om positief gestemd te zijn over de Braves-toekomst. De doorbraak van Ozzie Albies, de succesvolle debuten van een aantal jonge werpers en het begin en einde van Freddie Freeman’s seizoen gaven de fans een glimp van wat er in het komende jaar allemaal mogelijk zou moeten kunnen zijn, met als belangrijkste ontwikkeling…
2018: ACUÑA TIME!
Na een jaar waarin Ronald Acuña Jr. alleen maar beter werd en de hype groeide, is het eindelijk tijd de net 20 jaar geworden Venezolaan op het hoogste niveau in actie te zien. Atlanta’s nieuwe ster-in-wording ramde alles wat los en vast zat in de Minors aan gort. In A+, AA en AAA noteerde hij .325/.374/.522, met 21 homeruns, 31 doubles en 44 steals. Natuurlijk zijn er argumenten te verzinnen waarom Acuña Jr. nog een jaartje zou moeten rijpen in de minors. Een caught stealing percentage van 31% en 144 strikeouts kunnen natuurlijk wel wat omlaag. Toch, waarom zou je de toekomst niet alvast een gezicht geven voor de Atlanta-fans?
Verbeteringen buiten beschouwing gehouden, Acuña Jr. is er wel zo’n beetje klaar voor, getuige ook de bom die hij in Spring Training op het werpen van Masahiro Tanaka over de hekken parkeerde. Het begin van zijn Big League-avontuur is niet geheel zonder hindernissen, maar daar zal niemand op 29 maart meer om geven.
LINE-UP
Met Acuña Jr. in de line-up hebben de Braves er in elk geval weer een hitter bij met wie rekening moet worden gehouden. Hij is echter niet de enige. Freddie Freeman keert terug op zijn vertrouwde nummer-drie-slagplek in de line-up. Voor hij afgelopen seizoen geblesseerd raakte, stond de eerstehonkman als een dolleman te slaan. Bravesfans hopen hem opnieuw dit jaar op All-Star-niveau te zien spelen.
Vóór Freeman in de line-up zullen Gold Glove-outfielder Ender Inciarte en Curaçaoënaar Ozzie Albies elke wedstrijd de aanval openen voor Atlanta. Beide maakten vorig jaar indruk en worden sleutelspelers in deze opstelling.
Achter Freeman wordt het een combinatie van Tyler Flowers, Nick Markakis en Acuña Jr. die de trein rijdende moeten houden. Markakis is al enige tijd aan de nadagen van zijn carrière bezig, terwijl Flowers een renaissance beleefde in 2017. Andere jongelingen Johan Camargo en Dansby Swanson maken de startende line-up vol. Vooral voor Swanson wordt het een belangrijk jaar. De ex-Commodore viel vorig jaar enorm tegen en moet zichzelf bewijzen.
Op de bank zitten in elk geval veteraan back-upcatcher Kurt Suzuki en de nieuw binnengehaalde Charlie Culberson. De Braves Depth Chart geeft de overige plekken aan een combinatie van Preston Tucker, Lane Adams en Rio Ruiz, die ook van de bank een interessante collectie spelers maken.
PITCHING STAFF: ROTATION
Vraagtekens zijn er te vinden in de rotation, aangezien de Braves verzuipen in Major League-capabele werpers. Waar voorlopig nog veelal gedacht wordt aan Scott Kazmir en Brandon McCarthy als veteranen in een anderzijds jonge groep pitchers, kan het zomaar zijn dat Luiz Gohara of Lucas Sims op een gegeven moment een plek in de rotation krijgen. De twee jongelingen behoren tot de crème de la crème van de enorme collectie Bravespitchers die bijna klaar is om de National League te komen terroriseren. — SPORTAMERIKA PROSPECT WATCH 2018: ATLANTA BRAVES
Na het mislukte experiment met Bartolo Colon en R.A.Dickey in 2017, heeft nieuwe GM Alex Anthopoulos ingezien dat ervaring goed is, maar er moet een doorloop naar de jeugd zijn. Gohara en Sims zijn de eerste, maar de komende jaren hoeft Atlanta niet om jonge werpers verlegen te zitten.
PITCHING STAFF: BULLPEN
Ook de bullpen is een aardige mix van ervaring en rookies. Arodys Vizcaino keert terug als closer en Rex Brothers is de ervaren lefty die de brug naar Vizcaino moet bouwen. Ex-Honkbalweker A.J. Minter is de nieuwe vlammenwerper en Dan Winkler en Jose Ramirez completeren het stel.
Natuurlijk hebben de Braves ook hier een legertje andere mogelijkheden klaarstaan. Als Max Fried geen plek in de rotation afdwingt, kan hij toegevoegd worden aan de bullpen. Sam Freeman schuift ook nog ergens rond, na een sterk jaar voor de Braves in 2017, en Akeel Morris is ook wel zo goed als Big League-ready. Het mag duidelijk zijn: de Braves hebben een luxeprobleem als het op werpers aankomt.
CONCLUSIE
In de SportAmerika MLB-redactie consensus rankings komen de Braves als derde in de NL East uit de bus, ruim voor de Phillies en op redelijke afstand van de Mets. Toch hebben vier van de 13 redacteuren vertrouwen in de Braves en plaatsen ze de ploeg op plek twee in de divisie. Drie andere MLB’ers laten de Braves achter de Phillies eindigen op plek vier.
Het verschil in de voorspellingen geeft aan dat het alle kanten op kan met Atlanta. Het is een relatief jonge ploeg waar de potentie vanaf spat en waarvoor de nodige versterkingen klaarstaan in de Minors. Dit is een team dat zomaar zou kunnen verrassen.
Met het seizoen in de boeken en het off-season onderweg, werpen we een blik in de achteruitkijkspiegel van het NFL-seizoen. In volgorde van de draft, van slechtste team naar het beste, kijken we terug op het seizoen van de 32 verschillende NFL-teams. Vandaag in deel 6: Tampa Bay Buccaneers.
FLINKE TERUGVAL
Na een 9-7 seizoen in 2016 waren de verwachtingen voor 2017 hooggespannen rondom de Tampa Bay Buccaneers. In het tweede jaar onder Dirk Koetter zouden Jameis Winston en co. doorpakken en een echte bedreiging vormen voor de toppers in de NFC.
Het liep alleen heel anders, want binnen een jaar tijd vond de ploeg zichzelf weer terug in de kelder van de NFC South. Iets wat tot een gefrustreerd team leidde en dit kwam wellicht het best tot uiting toen de New Orleans Saints in week 9 de vloer met ze aanveegden.
A lot going on here between Jameis Winston, Marshon Lattimore, and Mike Evans pic.twitter.com/TNBXPdt0lp
Met name de verdediging liet het in 2017 flink afweten. De Buccaneers-verdediging had de twijfelachtige eer om bovenaan te staan als het aankomt op het meest opgegeven aantal yards per wedstrijd. Dit kwam met name door een miserabele pass defense die statistisch de slechtste van de hele NFL was.
Ondanks dat de ploeg in aanvallend opzicht over een jonge talentvolle quarterback beschikt, een hele goede receiver heeft en genoeg wapens daarom heen leek te hebben, was het niet genoeg om verder dan een 5-11 record te komen. Al met al een seizoen om te vergeten in Tampa Bay.
WAT GING GOED IN 2017?
AANVALLEND TALENT
Hoewel de eerder genoemde Jameis Winston, net als receivers Mike Evans en DeSean Jackson zeker niet hun beste jaar beleefde, behoren zij als groep nog steeds tot het ‘linkerrijtje’ van de NFL. Hoewel het enigszins samenhangt met de lekke verdediging, noteerden enkel Pittsburgh, New Orleans en New England gemiddeld meer passing yards per wedstrijd. Best wonderbaarlijk voor een team met een 5-11 record. Ondanks een minder seizoen, waren Jameis Winston en Mike Evans niet de hoofdreden voor het 5-11 record van de Buccaneers. (Grant Halverson/Getty Images)
Het toont aan dat dit het onderdeel is waar in principe niet veel aan gesleuteld hoeft te worden. De Buccaneers hebben hun quarterback, en buiten Mike Evans en DeSean Jackson om ontpopte rookie Chris Godwin – gedraft in de derde ronde – zich ook als een naam om rekening mee te houden in de toekomst. Daarnaast kende ook Cameron Brate, in samenwerking met rookie O.J. Howard, een prima seizoen als het om touchdowns gaat. Samen vingen de tight ends twaalf touchdowns en waren ze bij elkaar bijna goed voor de halve touchdown-productie van het team.
VERTROUWDE DEFENSIEVE LEIDERS
Ondanks het hoge aantal yards dat de verdediging op gaf, zijn hier nog wel lichtpuntjes te vinden. Want wie aan de Buccaneers-defensie denkt, zal vaak als eerste denken aan Gerald McCoy. De 30-jarige defensive tackle werd in 2010 als derde gekozen en vormt sindsdien één van de leiders in defensief opzicht. Hij noteerde de meeste sacks binnen het team (6) en behoorde weer tot een van de beste interior linemen van de NFL. Gerald McCoy was één van de weinige lichtpuntjes in de Buccaneers-defensie in 2017. (Kim Klement-USA TODAY Sports)
Daarnaast verdienen ook twee andere ervaren rotten een vermelding: linebacker Lavonte David en pass rusher Robert Ayers. Hoewel het aantal sacks van Ayers (2) niet tot de verbeelding sprak, was hij volgens de ‘advanced stats‘ wel de enige speler die – samen met Gerald McCoy – voor een bovengemiddeld aantal pressures zorgde. Daarnaast werd Lavonte David door ProFootballFocus uitgeroepen tot de één na beste linebacker van 2017. Wie dus zondebokken zoekt in de defensie, zal deze niet vinden in het rijtje McCoy, David en Ayers.
WAT GING FOUT IN 2017?
DE DEFENSIE
Zoals eerder gezegd: de pass defensie was in 2017 zo lek als een mandje. Voornamelijk is de oorzaak hiervan te vinden op twee fronten: een gebrek aan playmakers/kwaliteit in de secondary en weinig gegenereerde pressure vanuit de defensive line.
De secondary is in dat opzicht al jaren een probleemkind. Afgelopen seizoen werd T.J. Ward binnengehaald om dit onderdeel van de defensie te versterken terwijl men ook hoopte op een definitieve doorbraak van cornerback Vernon Hargreaves. Het probleem was echter dat T.J. Ward, zoals te verwachten was, in coverage weinig kon betekenen terwijl Hargreaves – in 2016 nog als elfde gekozen – nog steeds niet kon voldoen aan de hoge verwachtingen. Het leverde een combinatie aan spelers op waarvan Brent Grimes op 34-jarige leeftijd misschien nog wel het enige lichtpuntje was.
Het bovenstaande had echter ook te maken met het probleem van de pass defense. Op de eerder besproken Gerald McCoy en Robert Ayers na was het niveau van de pass rush zeer benedenmaats te noemen. Met name van Noah Spence – in 2016 nog in de tweede ronde werd gekozen – voldeed niet aan de verwachtingen en daarachter had de ploeg simpelweg niet genoeg kwaliteit. Hoewel sacks niet alles zeggen, zegt het uiteindelijke aantal van 22 (laagste aantal in de NFL) sacks meer dan genoeg. De pass rush zal in 2018 beter moeten zijn, anders loopt de ploeg volgend jaar weer tegen dezelfde problemen aan.
RUNNING GAME
Hoewel de passing offense wel goed lijkt te zitten bij de Buccaneers, daar was de running game in 2017 niet op peil. De 28-jarige Doug Martin kwam voor het tweede jaar op rij niet verder dan een gemiddelde van 2.9 rush yards per attempt, terwijl daarachter geen echte #1 runningback op stond om zijn rol in te nemen. Het gevolg was dat de ploeg in de meeste statistieken wat betreft de running game tot de kelder van de NFL behoorde. Doug Martin als rookie in 2012, toen hij met 1,454 rushing yards direct het beste jaar uit zijn carrière kende. (Archief/Getty Images)
Martin is inmiddels een free agent, en hoewel Charles Sims als pass catching back waarde heeft zal de ploeg erop gebrand zijn om de jonge Peyton Barber (die in 2017 nog de meeste rushing yards had met 439) wat goede concurrentie te geven. Dit alles in de hoop dat er volgend seizoen een speler staat die samen met Sims en Barber een gevaarlijk trio kan vormen dat wel een extra dimensie kan geven aan de offense.
WAT BRENGT 2018?
WERKEN AAN DE ZWAKTES
De opdracht lijkt duidelijk voor Dirk Koetter en co. Na een verloren 2017 moet de ploeg weer een stap vooruit maken om serieus te worden genomen in de NFC South. De aanval lijkt er voor een groot deel te liggen, maar met name voor de running game moet iets gezocht worden dat de productiviteit van de offense omhoog kan gooien.
En dan is er de defensie, die in 2018 moeilijk slechter kan presteren. Statistisch behoorde de ploeg in bijna alle categorieën tot de slechtste teams in de NFL en met name de secondary en de pass rush moeten in free agency en de NFL Draft een punt van aandacht vormen. Slaagt de ploeg hierin, dan kan het misschien toch weer een exotische outsider vormen in de zwaar bezette NFC.
Erik Karlsson in actie tegen de Canadiens (Photo: Sporting News) We blikken terug op de laatste wedstrijd van dit seizoen in de buitenlucht. In Annapolis stonden zaterdag de Capitals en de Maple Leafs tegenover elkaar. Een topper in het oosten dus! De trade kwam vorige week als een soort donderslag bij heldere hemel. Paul Stastny verruilt de Blues voor divisierivaal Winnipeg Jets. Hoe verging het de center in z’n eerste week in Manitoba. Tot slot houden we ook Erik Karlsson in de gaten. Ondanks alle geruchten bleef de Zweed in Ottawa en mocht in dienst van de Senators vorige week een mijlpaal begroeten.
CAPITALS HEERSEN IN DE BUITENLUCHT
In het Navy-Marine Corps Memorial Stadium ging Alex Ovechkin op jacht naar historie. De 32-jarige Rus begon met 597 goals in 985 NHL-wedstrijden aan het duel en wat zou hij graag die grens van 600 goals bereiken in zo’n speciale wedstrijd. Of op z’n minst zijn 40e van het seizoen scoren. De Amerikaanse marine stond centraal voorafgaand aan de topper in de Eastern Conference. Nadat de puck daadwerkelijk in het spel was, was het alle hens aan dek voor de twee teams die er vorig jaar in de eerste ronde van de play-offs zo’n mooi schouwspel van maakten.
Waar Ovechkin op jacht ging naar goals, daar moesten de Leafs het doen zonder de geblesseerde Auston Matthews. De Amerikaanse ster in Canadese dienst kampt met een schouderblessure. Zonder Matthews wonnen de Maple Leafs van de Bruins, maar een tripje door Florida leverde nederlagen op tegen de Lightning en de Panthers. De ploeg die in februari slechts vier nederlagen leed, ging op zoek naar eerherstel tegen een club die in de buitenlucht nog nooit verloor. In 2011 wonnen de Capitals tijdens de Winter Classic van de Penguins en drie jaar geleden waren Ovechkin en kornuiten op 1 januari te sterk voor de Blackhawks. De Maple Leafs speelden sinds 2014 twee outdoor games. In 2014 werd gewonnen van de Detroit Red Wings, maar vorig jaar werd van diezelfde Red Wings in OT verloren.
OVECHKIN HEEFT Z’N ZIN
De Capitals kwamen sterk uit de startblokken en binnen vier minuten was het raak. Met zijn 20e van het seizoen zette Evgeny Kuznetsov Washington op voorsprong. Zach Hyman bracht de Leafs langszij, maar lang mochten de bezoekers uit Ontario niet genieten van de gelijke stand. Een minuut later hadden de Capitals weer orde op zaken gesteld en opnieuw was de treffer van Russische makelij. Als eerste speler dit seizoen bereikte Alex Ovechkin de grens van 40 goals. Tom Wilson en Nicklas Backstrom kregen de assist op hun naam. Het is de negende keer in 13 seizoenen dat The Great Eight tot dit mooie aantal komt. In 2012-2013 scoorde de Rus ook nog 32 goals in een seizoen dat door de lockout toen slechts 48 wedstrijden telde.
Bij die ene treffer bleef het voor Ovechkin, dus hij moet nog even wachten op zijn gewenste 600e goal. Na de sterke openingsfase bleven de Capitals hun voet op het gaspedaal houden. Het resulteerde uiteindelijk in een 5-2 overwinning. Bij Washington was verdediger John Carlsson met een goal en twee assists de meest productieve speler. TJ Oshie had zijn grootvaders graag willen eren met een goal, maar in de 17 minuten die de winger speelde, kwam hij niet verder dan één doelpoging. De opa’s van Oshie werden vrienden tijdens hun diensttijd in de marine, verloren elkaar daarna uit het oog om vervolgens, per toeval, via hun zoon en dochter weer terug te keren in elkaars leven.
Voor de Toronto Maple Leafs werd het de derde nederlaag in vier wedstrijden zonder Auston Matthews. Hun vedette keert waarschijnlijk binnenkort al terug in de line-up en heeft dan nog ruim de tijd om in vorm te komen voor de play-offs. De Capitals boekten om de campus van de Navy hun tweede overwinning op rij en hebben de koppositie in de Metropolitan Division weer in handen.
JETS GAAN ALL-IN
Opeens stond het er vorige week. Paul Stastny verlaat de St. Louis Blues en gaat spelen voor de Winnipeg Jets. Nog niet eens zo heel lang geleden zou het een rare move zijn. En misschien zijn er mensen die er nog steeds zo over denken. Stastny was één van de productiefste spelers van de Blues, een ploeg die volop in de race was voor de titel in de Central Division. De Blues begonnen magistraal aan het seizoen, maar toch had general manager Doug Armstrong zijn twijfels. Met Stastny kwam de ploeg al jaren tekort voor de hoofdprijs en waarom zou dat nu anders zijn? Armstrong richtte de blik op de toekomst en besloot Stastny te laten gaan. Zelfs naar een concurrent.
Denken is één, maar om de 32-jarige center daadwerkelijk te krijgen is nog iets heel anders. General manager Kevin Cheveldayoff moest twee draft picks en prospect Eric Foley opgeven, maar heeft het wat betreft de centers nu prima voor elkaar. In z’n eerste wedstrijd voor de Jets vormde Stastny een lijn met de razendsnelle Nikolaj Ehlers en doelpuntenmachine Patrik Laine. En dat was dan de derde lijn van Winnipeg. Mark Scheifele en Bryan Little zijn de centers van de eerste twee lijnen en Andrew Copp nam die positie op de vierde lijn voor z’n rekening. Het zegt veel over de kracht van de Jets dat Stastny op papier de derde center is. Dat Cheveldayoff een relatief hoge prijs moest betalen, nemen ze in Manitoba op de koop toe. Bij slechts vier teams in de NHL ligt de gemiddelde leeftijd lager. Een verjongingskuur middels wat draft picks of prospects is dus voorlopig nog niet aan de orde.
Namens St. Louis was Stastny in 63 wedstrijden goed voor 12 goals en 28 assists. In zijn eerste wedstrijd voor de Jets, tegen concurrent Nashville, moest hij slechts een kwartier wachten op z’n eerste punt. Paul Stastny stond aan de basis van de 3-1 van Scheifele en vinkte in de derde periode ook maar vast zijn eerste goal af. De debutant hielp daarmee Winnipeg aan een 5-3 voorsprong. Toch werd het een debuut om snel te vergeten. De Predators gaven gas in de laatste tien minuten en wonnen met 6-5. Daarmee zette Nashville en passant de tegenstander van deze avond ook maar direct op een grotere achterstand in de divisie.
Wie doelpunten wil zien, zit goed bij de Winnipeg Jets. Coach Paul Maurice heeft er een prima collectief van gemaakt dat zeker thuis bijna niet te kloppen is. De afgelopen weken vertrokken naast de Preds ook de Kings, de Rangers en de Blues met twee punten uit Winnipeg, maar tegen de Detroit Red Wings pakten de Jets de draad thuis weer op. De ploeg maakte het zichzelf niet gemakkelijk tegen de laagvlieger uit het oosten. Het was vooral aan Patrik Laine te danken dat er een 4-3 overwinning op het scorebord prijkte na 60 minuten. De 19-jarige Fin staat nu op 33 goals. Vorig jaar, z’n eerste in de NHL, kwam Laine tot 36 goals in de 73 wedstrijden die hij speelde. Met Stastny op z’n lijn moet het een formaliteit zijn om dat aantal te verbeteren.
EEN GOED BEGIN…
Voor de Jets was dit voorlopig even de laatste keer dat ze de eigen fans zagen. Zondag begonnen captain Blake Wheeler en de zijnen aan een road trip van zes wedstrijden. Deze begon Raleigh tegen de Carolina Hurricanes en eindigt op 13 maart in Nashville. Tegen de Hurricanes liet de lijn van Stastny en Laine zich weer horen. Twee goals van de Fin en één van Stastny leidden de Jets naar een 3-2 overwinning. Een woord van dank aan het adres van goalie Connor Hellebuyck was ook wel op z’n plaats. De sluitpost verrichtte 33 saves. Laine staat nu op 10 goals en 6 assists in zijn laatste tien wedstrijden.
Las Vegas, Tampa, San Jose, het waren allemaal mogelijke bestemmingen voor Erik Karlsson. Stuk voor stuk teams die dit seizoen een gooi willen doen naar de Stanley Cup of op z’n minst ver willen komen in de play-offs. In tegenstelling tot voormalig ploeggenoten Dion Phaneuf en Derick Brassard vond één van de beste spelers in de league geen nieuw thuis. General manager Pierre Dorion vond geen geschikte danspartner en een trade van Karlsson kwam niet van de grond. De kans is groot dat de Zweed in de zomer alsnog vertrekt. Net als Bobby Ryan en Mike Hoffman.
Vorig jaar stonden de Senators bijna in de Stanley Cup-finale. Nu slaat het virus dat rebuild heet om zich heen in de Canadese hoofdstad. Al lijken ze dit in Ottawa toch nog iets anders te zien. Naar verluidt kon Dorion veel hoge draft picks krijgen voor de genoemde spelers, maar de GM koos ervoor niets te doen en af te wachten. Dit kan hem over een paar maanden lelijk opbreken als blijkt dat de Senators minder kunnen ontvangen voor Karlsson en de zijnen dan nu het geval was.
Voor Karlsson zullen het rare dagen zijn geweest. De verdediger uit Landsbro werd in 2008 door Ottawa opgepikt in de draft. Een jaar later maakte hij al zijn debuut en leerde hij van z’n illustere landgenoot Daniel Alfredsson de fijne kneepjes van het vak. Coach Cory Clouston gunde de jonge Karlsson in zijn eerste seizoen gemiddeld al ruim 20 minuten per wedstrijd. Met 5 goals en 21 assists kon de verdediger terugkijken op een goed eerste jaar. In de jaren die volgden, groeide Karlsson uit tot het gezicht van de franchise. In 2012 en 2015 won de Zweed de Norris Trophy voor beste verdediger in de NHL. Vorig jaar moest hij in strijd om die trofee alleen Brent Burns voor zich dulden. En nu wil de club waar hij groot werd dus min of meer van hem af. Of toch ook weer niet.
Nadat de beslommeringen rond de trade deadline waren afgeschud, wachtte voor Karlsson en de Senators de wedstrijd tegen de Washington Capitals. De Sens verloren het duel weliswaar, maar toch was er wel degelijk een lichtpuntje. Erik Karlsson scoorde met de 2-3 niet alleen de aansluitingstreffer, maar ook zijn 500e punt in z’n loopbaan. De 27-jarige Karlsson mocht deze mijlpaal dus beleven in het shirt van zijn grote liefde uit Ottawa. Met diezelfde grote liefde leed Karlsson vorige week dinsdag overigens wel de vijfde nederlaag op rij.
VERRASSING IN VEGAS
Toch zou Erik Karlsson nog in Las Vegas komen vorige week. Vrijdag moesten de Senators, met hun losing streak in het achterhoofd, op bezoek bij de Golden Knights. Coach Gerard Gallant heeft sinds de deadline Tomas Tatar tot zijn beschikking, maar ook met de voormalig Red Wing in de gelederen blijft het wat stroef lopen. Eén van de slechtste teams uit het oosten was in Sin City simpelweg beter dan de ploeg die in het westen al zoveel opzien baarde dit seizoen. Natuurlijk ontbrak ook de naam van Karlsson niet op het scoreformulier. De Zweed stond aan de basis van drie goals en sloot de avond af met drie punten. De van een schorsing teruggekeerde Alexandre Burrows kroonde zich in de derde periode tot matchwinner op aangeven van Erik Karlsson. Wie anders?
Karlsson had dit seizoen waarschijnlijk graag willen spelen om de Stanley Cup, maar de werkelijkheid is dat de Zweed blijft ploeteren in de kelder van de Eastern Conference. Hoe wisselvallig de ploeg is, bleek een dag na de zege in Las Vegas. Op bezoek bij lotgenoot Arizona Coyotes, nog zo’n laagvlieger, konden de Senators een 1-0 voorsprong niet over de streep trekken. De Desert Dogs toonden veerkracht en de zesde van Jordan Martinook hielp de ploeg aan een 2-1 zege en de derde overwinning in vier wedstrijden.
NIEUWS:
SEATTLE WIL LAS VEGAS ACHTERNA
De NHL wil uitbreiden en na het succesverhaal in Las Vegas ziet ook Seattle een franchise wel zitten. De stad van de Seahawks moest dan echter wel aantonen dat de mensen warmlopen voor ijshockey. Investeerdersgroep Oak View wil de schouders eronder zetten en de club in de opgeknapte KeyArena laten spelen. Een stadion dat plaats moet gaan bieden aan 17.300 mensen. De NHL wilde weten of het lukte om 10.000 kaarten te verkopen. Nou, dat lukte. Binnen 12 minuten kwamen er 10.000 aanvragen binnen en het duurde een uur tot de teller op 25.000 stond. Hoewel de romantici misschien liever een franchise in bijvoorbeeld Hartford zien, lijkt er in Seattle dus wel degelijk draagvlak voor een NHL-team… Als alles meezit, kunnen de fans vanaf 2020 genieten van de NHL.
720 seconds.
That’s how long it took to hit our goal of 10,000 deposits.
We’re now at 25,000 and counting.
Thank you, Seattle.#NHLSeattle
— NHL Seattle (@NHLSeattle_) 1 maart 2018
KING HENRIK ZIT FLAMES DWARS
De Calgary Flames zijn nog volop in de race om de play-offs. Het is dan eigenlijk not done om punten te laten liggen tegen teams die dat gevecht al hebben opgegeven. Het was dan ook behoorlijk frustrerend dat afgelopen week verloren werd van de New York Rangers. Of eigenlijk van Henrik Lundqvist. De Zweed was onnavolgbaar tussen de palen en hielp de Blueshirts met 50 saves aan een 3-1 zege.
Mike Fisher laat z’n pensioen voor wat het is en wil met zijn Nashville Predators nog één keer een gooi doen naar de Stanley Cup. De voormalig captain trainde al enige tijd mee, maar maakte afgelopen week zijn rentree in de wedstrijd tegen de Vancouver Canucks en liet op 37-jarige leeftijd direct zien dat hij het nog niet verleerd is.
Rick Nash is goed op zijn plaats bij de Boston Bruins. In z’n eerste wedstrijd tegen de Buffalo Sabres was het nog even wennen, maar in de wedstrijd daarna liet Nash zijn nieuwe fans juichen. De routinier scoorde zijn eerste goal in dienst van de B’s en voor Nash was het ook nog eens het 800e punt van zijn indrukwekkende loopbaan. De Bruins wonnen in OT met 4-3 van de Hurricanes en daarna moesten ook Pittsburgh (8-4) en Montreal (2-1) eraan geloven.
Het lijkt toch allemaal net op tijd op z’n plek te vallen voor de Florida Panthers. De mannen van coach Bob Boughner hebben nu al zes wedstrijden op rij gewonnen en 13 van de laatste 16. De Columbus Blue Jackets hebben nu de laatste wild-card in handen, maar hebben drie wedstrijden meer gespeeld en slechts één puntje meer dan de Panthers. De goede serie van de Panthers valt niet toevallig samen met de hot streak van Aleksander Barkov. De 22-jarige center uit Finland noteert 21 punten in zijn laatste 15 wedstrijden.
We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze site zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van deze site, gaan we er vanuit dat je ermee instemt.
