De NBA Finals zijn eindelijk daar. We zetten dagelijks de hoogtepunten van de NBA Finals even voor je op een rijtje, zodat je op de hoogte blijft van de laatste ontwikkelingen.
WARRIORS WINNEN NA BIZZARE MISSER JR SMITH
DE HEADLINES
Afgelopen nacht begon dan eindelijk het slotstuk van dit spectaculaire NBA-seizoen: De NBA-Finals. Het eerste duel in Oracle Arena ging na 53 zinderende minuten naar de Golden State Warriors, 114-124.
Het gehele duel ging eigenlijk gelijk op. Beide teams wisten de gehele wedstrijd geen voorsprong groter dan tien punten bij elkaar te verzamelen. Vanaf de eerste seconde was het ook al duidelijk dat de Cavaliers zouden gaan doen wat de Warriors ook doen verdedigend: Alles switchen. Omdat beide teams deze tactiek gebruikten kregen we matchups te zien als Kevon Looney vs LeBron James, JaVale McGee vs LeBron James en JR Smith vs Draymond Green. Na een aanvallend ijzersterk begin van beide teams stond het 30-29 in het voordeel van de Cavaliers. LeBron James had op dat moment al meer dan 15 punten verzameld in het eerste kwart.
Het tweede kwart was offensief gezien wat minder spectaculair. Dankzij een late driepunter van Stephen Curry gingen beide teams met een 56-56 stand de kleedkamers in. JR Smith maakte hier zijn eerste cruciale fout van de avond door te gemakkelijk te happen. LeBron James had na de eerste 24 minuten al 24 punten weten te scoren.
CAVALIERS OVERLEVEN DERDE KWART
In het welbekende derde kwart van de Warriors greep de thuisploeg het hef in handen. Er waren amper een paar minuten gespeeld of het gat was gegroeid naar zes punten. Dit was vooral dankzij JaVale McGee, die aan beide kanten van de bal een belangrijke rol had in deze run. De Cavaliers herpakte zich en wisten de schade te beperken. De Warriors wonnen dan wel het derde kwart (22-28), maar hadden met nog een kwart te gaan maar een voorsprong van zes punten (78-84).
In het vierde kwart zouden de Cavaliers, onder leiding van LeBron James, het gat van zes punten pas aan het einde van de wedstrijd weten te dichten. Daarna ging het in de slotfase gelijk op en was het niet te voorspellen wie er ging winnen. Nadat LeBron James met een and-one de Cavaliers op een 104-102 voorsprong had gezet met nog 50 seconden te gaan, begon het spektakel pas echt.
JR SMITH BLUNDERT
De volgende aanvallende positie van de Warriors leverde namelijk een charge op van LeBron James. Na het bekijken van de herhaling bleek dat LeBron James iets teveel naar links leunde met zijn bovenlichaam, waardoor het een blocking foul werd. De Warriors wisten vervolgens de stand op 104-104 te brengen. Vervolgens wist LeBron James weer een lay-up te maken en reageerde Stephen Curry met een and-one.
Zo stonden de Cavaliers met nog 23 seconden te gaan 107-106 achter, waarna LeBron James de bal weer kreeg. Hij zag een vrijstaande George Hill, die vervolgens een overtreding mee kreeg. Hij wist de eerste vrije worp te maken, maar de tweede miste hij. JR Smith wist de rebound te veroveren, maar dacht waarschijnlijk dat de Cavaliers een punt voor stonden. Hij dribbelde de bal uit de paint en gaf veel te laat de bal aan George Hill. Dit deed hij pas op aanwijzing van LeBron James. George Hill kon vervolgens geen normaal schot meer nemen, waarna het overtime werd in de eerste wedstrijd van de NBA-Finals. Dit zorgde voor veel hilariteit op Twitter.
In de extra vijf minuten die vervolgens nog gespeeld werden bleek het al snel gedaan te zijn. Binnen twee minuten was het gat al meer dan vijf punten geworden. De Warriors wonnen overtime uiteindelijk met 7-17 en en verslaan de Cavaliers 114-124. Aan het einde van de wedstrijd liepen de gemoederen nog hoog op. Eerst was LeBron James na een block aan het trash talken met Stephen Curry en Klay Thompson. Vervolgens kreeg Tristan Thompson een technische fout vanwege een onnodig harde overtreding op Shaun Livingston.
Draymond Green klapte zowat in zijn gezicht ter goedkeuring van deze beslissing, waarna Tristan Thompson zich niet in kon houden en de bal in zijn gezicht duwde. Na een vertraging van een paar minuten kwam het duel ten einde en bleef het bij 114-124.
Bij de Cavaliers was LeBron James wederom legendarisch goed. Met 51 punten, acht rebounds en acht assist (19-32 van het veld en 3-7 van de driepuntlijn) wist hij Cleveland bijna solo naar een uitzege te loodsen. Kevin Love was de enige speler die hem nog een beetje wist te ondersteunen aan de aanvallende kant van de bal (21 punten, 13 rebounds). Bij de Warriors waren de grote drie zoals gewoonlijk de uitblinkers.
Klay Thompson scoorde 24 punten en schoot 50% van de driepuntlijn. Stephen Curry wist daar 29 punten, negen assist en zes rebounds aan toe te voegen. Ook Kevin Durant kende met 26 punten, negen rebounds en zes assist een prima wedstrijd.
De Cavaliers waren veel beter in de rebounds-categorie (53-38), maar schoten minder goed (44% om 51% van het veld en 27% om 36% van de driepuntlijn) en hadden minder assist (18-31) dan de Warriors.
DE HIGHLIGHTS
UP NEXT
Het volgende duel staat pas over drie dagen op het programma. In de nacht van zondag op maandag zal om 02.00 het tweede duel van de NBA-Finals afgewerkt worden. De Warriors zullen hopen op een wat eenvoudigere overwinning. De Cavaliers blijven zoeken naar die benodigde uitzege.
Hieronder volgt deel twee van SportAmerika’s MLB Draft Preview 2018, waarin selecties 11 tot en met 20 aan bod komen. Voor de volledigheid staat hieronder nog de draftvolgorde en bijbehorende toegewezen tekenbonusbedragen van pick 1 – 10. Deel 1 gemist? Lees het hier.
#11 BALTIMORE ORIOLES
COLE WINN (RHP)
Lutheran High School, Californië
Een speler die hoger in de top, maar ook meer richting nummer 25 gekozen kan worden, is Cole Winn. De werper heeft een aantal dingen voor hem spreken (moeilijke tegenstanders in Cali, goede resultaten), maar heeft ook relatief weinig track record en is nog lang niet uit-ontwikkeld. Toch zien zijn spin rates er fantastisch uit en levert zijn makkelijke werpbeweging enige projectie op waar de Orioles graag hun vingers achter zouden krijgen.
Winn heeft een commitment aan Mississippi State, net als Carter Stewart.
ALTERNATIEVEN
Kijk niet gek op als de O’s toch voor een werper kiezen die mogelijk sneller in de Majors kan terechtkomen. Hun keuze zal dan meer in de hoek van Shane McClanahan, Jackson Kowar of Ryan Rolison terechtkomen.
#12 TORONTO BLUE JAYS
SHANE MCCLANAHAN (LHP)
South Florida
McClanahan gaat vallen in deze draft, vooral vanwege zijn bij tijd en wijle verdwijnende controle. Toch is de strikeoutrate enorm legit, dus de Blue Jays zullen zich in de handen knijpen als de lefty op plek 12 nog beschikbaar is. Met een fastball die de 100 mph aantikt en een adembenemende change-up (misschien wel de beste in de draft) zijn de mogelijkheden met McClanahan eindeloos.
Het probleem zit hem in de werpbeweging en de moeizame andere breaking pitches, maar een lefty met een kanon in zijn arm… daar is wel een plek voor te vinden.
ALTERNATIEVEN
Mocht McClanahan op plek 12 niet meer aanwezig zijn, kijk dan naar Logan Gilbert van Stetson. Gilbert stond tot recent toe hoger op de draftboards, maar zijn snelheid dipte een beetje, dus zakt hij automatisch. Stetson was ook de thuisbasis van Jacob deGrom en Corey Kluber, dus hij heeft zijn afkomst mee. Hoe dan ook lijkt een werper de uitkomst voor Toronto.
#13 MIAMI MARLINS
NOLAN GORMAN (3B)
Sandra O’Day Connor High School (Arizona)
De Marlins zijn bezig aan een enorme verjonging en lijken in de draft dan ook vooral geïnteresseerd in high schoolers. Twee namen springen er op plek 13 uit: Triston Casas en Nolan Gorman. Beide spelers hebben aantrekkingskracht voor Miami; Casas is een local boy (uit Plantation, Florida) en Gorman is de beste high school-hitter van het land. Dat beide spelers dezelfde positie spelen (derde honk) is mooi meegenomen.
Waarom Gorman tot plek 13 valt en niet in de top 10 gaat? Hij was vorige zomer beter dan tot nu toe in 2018. Het talent is er echter zeker. Hij heeft een commitment aan Arizona, samen met maatje Matthew Liberatore.
ALTERNATIEVEN
Flip a coin. Er moeten heel gekke dingen gebeuren willen de Marlins niet Casas of Gorman hier selecteren.
#14 SEATTLE MARINERS
TREVOR LARNACH (OF)
Oregon State
De tweede Oregon Stater (na Nick Madrigal) die in de top 15 gekozen kan worden, is outfielder Trevor Larnach. Ook hier is de local boy-vergelijking te maken; Oregon State ligt relatief dichtbij de Mariners en is dus eenvoudig te scouten. Daarbij koos Seattle zes keer in de laatste zeven jaar een collegespeler, waarvan er slechts één geen slagman was.
ALTERNATIEVEN
Gaat Seattle onverwacht toch voor een werper, houd dan Ryan Rolison (Mississippi) of Jackson Kowar (Florida) in de gaten.
#15 TEXAS RANGERS
ETHAN HANKINS (RHP)
Forsyth Central High School (Georgia)
Er gaan sterke geruchten dat de Rangers een shortlist hebben met meerdere jongens erop die wij al eerder in de draft projecteren (Kelenic en Winn, onder andere), maar een heel duidelijke voorkeur is er niet. Wel worden de Rangers aan zo ongeveer alle highschoolers in het land gelinkt, dus… tel uit je winst. Wij gaan hier voor Ethan Hankins, hoewel de Rangers bij lange na niet het enige team in deze keuzeregio is dat aan de werper gekoppeld is.
Ook Hankins heeft dit seizoen zijn draft stock iets zien dalen, maar barst nog steeds van het talent. Hij heeft een commitment van/aan de pitchingfabriek in Vanderbilt, die dus overduidelijk ook iets in hem zien.
ALTERNATIEVEN
Outfielder Jordyn Adams is een mogelijkheid, of één van de highschoolers van eerder uit de draft previews.
#16 TAMPA BAY RAYS
JORDYN ADAMS (OF)
Green Hope High School (North Carolina)
De Rays zijn één van de weinige teams die een realistische kans hebben om Jordyn Adams ‘weg te kopen’ uit high school. Afgezien van de Royals beschikken de Rays over het grootste bonuskapitaal en ze zullen diep in de buidel moeten tasten om two-sport athlete Adams — hij excelleert ook in football — over te kunnen halen vanuit high school voor honkbal te kiezen. Hij heeft al een toezegging gedaan aan UNC, om in twee sporten uit te komen in college.
ALTERNATIEVEN
Tampa’s local boy Connor Scott (OF) kan hier ook een mogelijkheid zijn, maar de eerste poging lijkt gewaagd te worden aan Adams.
#17 LOS ANGELES ANGELS
JACKSON KOWAR (RHP)
Florida
De grootste wildcard van de eerste ronde zit in LA, waar de Angels aan een reeks collegewerpers gelinkt worden. Met Logan Gilbert al van ons bord af lijkt het tussen Jackson Kowar en Ryan Rolison te gaan. Kowar gooit voor één van de beste collegeprogramma’s in het land op het gebied van pitching, dus ondanks Rolison’s 10 K/9 in de SEC kan Kowar de voorkeur krijgen boven de Mississippi-ace. Zijn werpbeweging lijkt een beetje op die van rotationgenoot Brady Singer, dus bij Florida hebben ze duidelijk een bepaalde filosofie.
ALTERNATIEVEN
Ryan Rolison, dus, maar vlak ook Steele Walker (OF, Oklahoma) of highschoolwerpers Ryan Weathers, Kumar Rocker, Ryan Rolison of Grayson Rodriguez niet uit.
#18 KANSAS CITY ROYALS
CONNOR SCOTT (OF)
Plant High School (Florida)
Het kan voor de Royals ook alle kanten op, vooral vanwege hun league-leading budget tijdens deze draft. Scott op plek 18 is misschien een beetje vroeg, maar high school hitters is een demografie die KC wel bevalt, zeker na de goede ontwikkeling van Nick Pratto. Kansas City beschikt ook over een keuze in de compensatieronde, dus de strategie om een lower level speler op deze plek binnen te halen, geld te besparen en dan meer bonusgeld naar een andere speler te knallen, is ook een mogelijkheid. Scott heeft wel een commitment aan Florida.
ALTERNATIEVEN
Als Jarred Kelenic valt, verwacht dan dat de Royals hem hier opstofzuigen. Ook Noah Naylor wordt (3B/SS) van St. Joan of Arc Catholic High School is een naam die hier genoemd wordt. Het jongere broertje van Padres-prospect Josh Naylor heeft een goede achtergrond tegen ‘pro’ pitchers en zit in de lift.
#19 ST. LOUIS CARDINALS
RYAN ROLISON (LHP)
Mississippi
Mocht Rolison op plek 19 niet meer beschikbaar zijn, hebben de Cardinals een solide backupplan in Brice Turang. De Cardinals hebben al jaren geen echt goede kortestop meer gehad, dus Turang heeft dan wel een plekje in de organisatie. In ons scenario hier is Rolison echter nog beschikbaar en de Cards gaan de mogelijkheid niet voorbij laten gaan om hem hier op te pikken.
ALTERNATIEVEN
Brice Turang, dus. Als Rolison eerder weggaat en Jackson Kowar is nog beschikbaar, is die kans ook aanwezig.
#20 MINNESOTA TWINS
RYAN WEATHERS (LHP)
Loretto High School (Tennessee)
De zoon van ex-bigleaguer David Weathers maakt zijn entree in deze lijst op nummer 20 en past perfect bij de Twins. Minnesota heeft er een handje van highschoolers te kiezen (7 uit hun laatste 9 first-rounders waren scholieren), dus Ryan Weathers ligt in de lijn der verwachting. Kijkend naar de draft is een pitcher sowieso wel een aardige gok voor Minny en Weathers (met een low-90s fastball en goede curve) past dan ook goed.
Ook Weathers heeft een commitment aan Vanderbilt, waar hij de toch al sterke pitching staff wil verbeteren.
ALTERNATIEVEN
Als Rolison valt, nemen de Twins vrijwel zeker hem. Ook Grayson Rodriguez zou, ondanks zijn helium, nog wel eens op plek 20 beschikbaar zijn. Als de Twins meer vertrouwen op zijn laatste paar maanden dan op Weathers’ afkomst, zou de Texaan de keuze kunnen worden.
Coverfoto: Jackson Kowar, door David Bowie (Gator Country)
Van 4 tot 6 juni 2018 staat de jaarlijkse First-Year Player Draft in Major League Baseball weer op het programma. In omgekeerde volgorde van de ranglijst van vorig jaar kiezen de teams in deze MLB Draft hun mogelijke sterren van morgen. Van de Detroit Tigers tot aan de Houston Astros gaan clubs op zoek naar nieuw talent. In tijden waarin de Minor League-organisaties onder een vergrootglas liggen, wil geen enkele club fouten maken.
Voor het derde jaar op rij duikt SportAmerika volop in de Draft. In wat inmiddels de traditionele draft preview genoemd mag worden, ‘gokken’ we ons door de eerste ronde van het selectiefestijn heen. Picks 1-10 vandaag, 11-20 morgen en 21-30 overmorgen.
Jaarlijkse disclaimer: dit is zoals altijd een leuke oefening in koffiedik kijken, want elk team in Major League Baseball houdt krampachtig geheim welke speler bovenaan hun lijstje prijkt. Onze selecties zijn dan ook gebaseerd op informatie op internet, YouTube scoutingvideo’s, onze visie op een club, hun drafthistorie en draftnoodzaak.
Voor de volledigheid staan hieronder nog de draftvolgorde en bijbehorende toegewezen tekenbonusbedragen van pick 1 – 10.
#1 DETROIT TIGERS
CASEY MIZE (RHP)
Auburn University
Op plek nummer 1 overall hebben de Tigers de luxe om de best player available-strategy aan te houden. Momenteel is dat met afstand werper Casey Mize. De rechtshander van Auburn is de nummer één, punt. Heel lastig moet deze keuze voor Detroit niet te zijn. High 90’s heat, goede splitter, total package.
In 13 starts tot nu toe voor Auburn heeft Mize 89 innings gegooid, met 124 strikeouts en slechts 8 vrije lopen. Zijn 2.73 ERA en 3 complete games spatten van de statspagina af. De harde fastball en elite control over zijn pitches (plus de piek op het juiste moment) maken van Mize de makkelijke keuze.
ALTERNATIEVEN
Met de eerste selectie hebben de Tigers niet echt een Plan B of C nodig. Er gingen geruchten dat Brady Singer (opnieuw) in play was voor Detroit, gezien ook hun connectie met Florida (de Tigers kozen vorig jaar Singer’s teamgenoot Alex Faedo in de eerste ronde). Ook Jarred Kelenic, high school OF’er uit Wisconsin, staat ook hoog op het lijstje, vooral als potentiële under slot signing. Mize als ‘one-one’ lijkt echter een no-brainer.
#2 SAN FRANCISCO GIANTS
JOEY BART (C) Georgia Tech
De beste catcher van het land draften, daar hebben de Giants ervaring mee. Joey Bart zou zomaar de heir apparent kunnen worden voor face of the franchise Buster Posey. Een keuze voor Bart zou zomaar kunnen betekenen dat de Giants rekening houden met een vroegtijdig afscheid van hun catcher, om zo een rebuild te beginnen. In een verder zwakke draftklas qua catchers past Bart wel bij de Giants. Als de club hem hier selecteert, wordt hij hun hoogste keuze sinds… Buster Posey in 2008.
Bart zit in zijn derde jaar bij Georgia Tech, dat in dezelfde divisie uitkomt als Posey’s Florida State. Hij OPS’t ruim over de 1.000 en hoewel hij — in tegenstelling tot veel hitters in de top van de draft — meer strikeouts dan walks heeft, past hij zich goed aan. Defensief is hij goed genoeg om op de positie te kunnen blijven.
ALTERNATIEVEN
Willen de Giants geen signaal afgeven aan Posey, bestaat de kans dat Brady Singer op plek twee gekozen wordt. De werper was lange tijd de gedoodverfde nummer één selectie, maar twijfels over zijn werpbeweging en weinig enerverende fastball lieten hem zakken op de lijst. Ook Alec Bohm, Nick Madrigal en Travis Swaggerty zijn in play hier, maar Bart lijkt de gedoodverfde keuze van San Francisco. De club wordt al maanden aan hem gelinkt.
#3 PHILADELPHIA PHILLIES
ALEC BOHM (3B) Wichita State
De Phillies worden aan meerdere spelers gekoppeld op plek drie. Na een aantal jaren van hoge draftselecties die (nog) niet bepaald de wereld in vuur en vlam zetten (Mickey Moniak, anyone?) is het tijd voor de Phils om iets meer op safe te spelen. Ook is de club door het vastleggen van Carlos Santana en Jake Arrieta hun tweede en derde rondeselecties voor dit jaar kwijt, dus de druk op de Phillies is groot. Ze kunnen zich geen fout veroorloven. Alec Bohm — een junior (derdejaars) bij Whichita State — maakte met zijn college de overstap van de MVC (Missouri Valley Conference) naar de AAC (American Athletic Conference). De infielder had echter geen moeite met de stap omhoog. Hij heeft nu al zijn college-high aan RBI’s verbroken en zal hetzelfde doen met homeruns, hits, doubles en runs. Zijn 31/20 K/BB en 1.018 OPS laten een plaatje zien van een echte hitter. Zijn swing wordt af en toe wat lang en zijn z’n handen niet het allersnelst door de zone, maar Bohm is in alles een projectable slugger.
ALTERNATIEVEN
De meeste bronnen binnen de MLB rapporteren dat de Phillies drie spelers op hun lijstje hebben staan voor de eerste ronde: 2B Nick Madrigal, 3B Alec Bohm en CF Travis Swaggerty. Het wordt één van de drie, hoewel puur qua naam ook Brady Singer in het achterhoofd blijft.
#4 CHICAGO WHITE SOX
NICK MADRIGAL (2B)
Oregon State
De White Sox hebben in de laatste 20 jaar slechts vier highschoolspelers in de eerste ronde gedraft, van wie er drie flopten (Gio Gonzalez is de uitzondering). De laatste highschooler die de Sox hoog in de eerste ronde draftten, Courtney Hawkins (2012), is eerder dit seizoen door de club laten gaan. Een collegespeler ligt dus wederom in de lijn der verwachting voor de Palehose.
White Sox-watchers worden al weken helemaal gek van de aankomende draft, want de club lijkt elke week aan een andere speler te worden gekoppeld. Ook nu nog, laat in het traject, lijkt het tussen een zestal spelers te gaan: Bohm, Kelenic, Singer, Jonathan India, Swaggerty en Madrigal. Laatstgenoemde plaatsen we, als beste hitter in de Draft, hier.
Madrigal miste twee maanden van het seizoen met een gebroken pols, maar heeft inmiddels de draad weer helemaal opgepakt. Met een slaggemiddelde ruim boven de .400 en een OPS boven de 1.000 heeft de infielder laten zien geen last te ondervinden van de blessure.
Er zijn wel twee kleine dingetjes aan te merken op de Oregon State-ster. Het ontbreekt hem aan power (hij sloeg in 2016 en 2017 in totaal vijf homeruns) en hij hanteert een onorthodoxe slagbeweging (hij maakt een enorme stap met zijn voorste voet als timingsmechanisme). Daarnaast is zijn exit velocity laag en de stats in de houtenknuppelleague maar matig. Toch zijn de stats en defense, ondanks de mindere tegenstand in de PAC-12, nog steeds oogverblindend.
ALTERNATIEVEN
De White Sox schijnen een shortlist van zes spelers te hebben: Bart, Bohm, Madrigal, Kelenic, India en een pitcher als Brady Singer of Shane McClanahan. De organisatie heeft altijd een filosofie aangehouden dat je nooit teveel pitchers kunt hebben, dus ondanks de dalende draft stock van beide werpers bestaat de kans dat zij hier gekozen worden. Toch lijkt Madrigal optie één voor de ChiSox.
#5 CINCINNATI REDS
BRADY SINGER (RHP) Florida
De Reds stuurden onlangs GM Dick Williams naar het zuiden voor een up close and personal look van Brady Singer. De ace van de Florida-staff gooide het duel tegen Casey Mize en de Auburn Tigers en deed dat prima. Dat is eigenlijk niets nieuws, want Singer is één van de meest stabiele topwerpers in college baseball.
Het is allemaal niet zo flashy — het ontbreekt hem aan een 100 mph fastball of een wipeout slider. Het is echter ook nooit slecht wat Singer laat zien. Deze hoge ondergrens maakt hem waardevol. De Reds hebben grote moeite met het opleiden van werpers. Het feit dat er aan Singer heel weinig te verpesten lijkt, maakt hem een ideale fit voor Cincy.
Het kan ook niet tegenwerken dat Florida één van van de grootste pitcherfabrieken van de laatste jaren is geweest. Ook andere first roundersAlex Faedo (Tigers, 2017) en Dane Dunning (nu White Sox, 2016) komen uit Gainesville.
ALTERNATIEVEN
MLB.com noemt highschoolpitcher Carter Stewart als mogelijke Reds-pick, maar dat lijkt een te groot risico voor een club in zulke moeilijke vaarwateren als Cincy. Is Singer al van het bord af, dan zou de organisatie een stap opzij kunnen doen en werpers Shane McClanahan of Matthew Liberatore kunnen selecteren. Jarred Kelenic is een long shot, maar de Reds houden van best player available. Kelenic is een supertalent. Laten de White Sox Madrigal lopen, zullen de Reds direct toeslaan.
#6 NEW YORK METS
JONATHAN INDIA (3B) Florida
Op zijn vroegst komen we op plek zes uit bij Jonathan India. De derdehonkman van Florida heeft een geweldig seizoen en komt eigenlijk een beetje uit het niets. Na opgeteld 10 homeruns in zijn eerste twee seizoenen in de SEC, staat de teller dit jaar al op 16 stuks. Zijn 1.305 OPS is bijna het dubbele van carrièregemiddelde, maar zijn isolated slugging van .399 is een grens die deze eeuw nog weinig opgezocht is door een collegespeler.
Er zijn wel wat vraagtekens te zetten bij deze plotselinge doorbraak, maar je kunt de gok niet nemen dat dit legit is. Toch, wat India liet zien tegen beduidend moeilijkere competitie dan Bohm en Madrigal, kan hem zomaar in de top 5 doen belanden.
New York heeft een nieuwe derdehonkman voor de toekomst nodig en India’s breakoutseizoen zal niet onopgemerkt zijn gebleven. De Mets schijnen hun oog te hebben laten vallen op een collegespeler, dus zonder verrassingen uit de top vijf is India ’the best of the rest’.
ALTERNATIEVEN
Het toptalent in deze draft begint langzaam op te drogen, dus naast India zijn de Mets te linken aan Swaggerty en McClanahan, Liberatore en Kelenic zijn highschoolers, waar de Mets in de recente geschiedenis in de eerste ronde bij wegblijven.
#7 SAN DIEGO PADRES
MATTHEW LIBERATORE (LHP) Mountain Ridge High School, Arizona
Vorig jaar kozen de Padres een geweldige high school lefty in de eerste ronde in de persoon van Mackenzie Gore. Die pick werd universeel bejubeld en is tot nu toe prima bevallen, net als andere lefties Eric Lauer en Joey Lucchesi (2016). Dit jaar doen de Friars het dus nog een keer over.
Matthew Liberatore wordt algemeen gezien de beste non-college arm in de Draft. De enige reden dat hij niet hoger in de draft gaat, is het feit dat veel van de teams die op plek één tot en met zes kiezen historisch gezien een voorkeur voor collegespelers hebben. Liberatore beschikt over een interessant pakketje pitches (fastball, curveball, change-up, slider) met goede command en control. Hij is niet bepaald van het kaliber Gore, maar is op plek zeven wel de beste speler op het draftboard. San Diego blijft dan ook lekker pitchers targeten.
Liberatore heeft een commitment aan Arizona, om college te gaan spelen. Goedkoop zal hij dus niet zijn.
ALTERNATIEVEN
Highschool-werpers bevallen de Padres wel, dus als Liberatore niet Plan A is, let dan op RHP Cole Winn (Californië) of RHP Carter Stewart (Florida). In een uiterst geval zou San Diego kunnen kiezen voor een positiespeler a la Kelenic of Nolan Gorman. Hoe dan ook lijkt het weer een highschooler te worden.
#8 ATLANTA BRAVES
CARTER STEWART (RHP) Eau Gallie High School (Florida)
De Braves pompen al jaren de ene na de andere geweldige werper hun farmsysteem in en weer uit, dus de kans is vrij groot dat de club opnieuw een arm toevoegt. Carter Stewart past goed in het prototype pitchermodel dat Atlanta over het algemeen aanhoudt. Met twee adviseurs in het front office met een voorkeur voor pitchers en een nieuwe GM die ooit verantwoordelijk was voor de drafts van Aaron Sanchez en Noah Syndergaard.
Stewart heeft een low-maintenance-werpbeweging en hoewel hij wat stijf lijkt in zijn wind-up kan hij voldoende ’torque’ genereren in zijn benen om een stevige fastball te gooien. Hij verliest zo nu en dan zijn controle, maar over de hele linie is hij één van de betere highschoolarmen in de draft van 2018.
Stewart heeft een commitment aan Mississippi State, dus zal financieel overtuigd moeten worden om te tekenen. In de top 10 moet dat niet zo’n probleem zijn, maar daarbuiten wel.
ALTERNATIEVEN
Nolan Gorman wordt veel genoemd in relatie tot de Braves. De derdehonkman uit Arizona is nog jong (high school), maar laat al met enige regelmaat ongelooflijke power zien in zijn swings. Hij won intussen al meerdere grote homerun derby-toernooien. Ook highschoolwerpers Ryan Weathers (Tennessee) en Ethan Hankins (Georgia) zijn een optie en zelfs Jarred Kelenic’s naam komt hier en daar tevoorschijn. Vlak ook ShaneMcClanahan niet uit. Kortom, eigenlijk hebben we geen idee wat de Braves op hun bord hebben staan.
#9 OAKLAND ATHLETICS
TRAVIS SWAGGERTY (OF) South Alabama
Voor de Athletics lijkt het neer te komen op twee spelers: Travis Swaggerty van South Alabama en Shane McClanahan van de University of South Florida. Het gerucht gaat dat de A’s opnieuw een positiespeler in de eerste ronde willen hebben, na vorig jaar Austin Beck te hebben geselecteerd. De club kan alleen van dit plan afgehouden worden als een werper als Liberatore tot plek negen valt, zoals Oakland twee jaar geleden A.J. Puk in de schoot geworpen kreeg op plek zes.
McClanahan heeft al een Tommy John achter zijn naam. Ondanks zijn extreem hoge strikeoutrate (en dito walkrate) kleeft er dus wat risico aan de lefty. Om die reden krijgt Swaggerty hier de voorkeur. Op persoonlijk vlak hebben we hier wat twijfels bij de swing, die met regelmaat wild en ongecontroleerd lijkt. Het eindigen op zijn voorste hak is ook niet bepaald de norm, maar er is ruim voldoende talent aanwezig om beter te worden.
ALTERNATIEVEN
Er zijn weinig andere spelers die op deze plek aan de A’s zijn gelinkt. Het gaat dus, mits de draft zich ontvouwd zoals we denken, tussen de twee bovengenoemde spelers.
#10 PITTSBURGH PIRATES
JARRED KELENIC (OF) Waukesha High School (Wisconsin)
Tsja, zeg het maar. Voor de Pirates is het dit jaar echt koffiedik kijken. Geen van de publicaties die zich bezig houden met de draft zijn het er over eens wie dit jaar Pittsburgh’s eerste keuze wordt. Genoemd zijn Kelenic, Cole Winn, Connor Scott en zelfs Grayson Rodriguez, die gebruik maakt van een enorme boost dankzij een sterk seizoen dit jaar. Gezien het feit dat Pittsburgh een voorkeur heeft gehad voor outfielders in het recente verleden, is dit de plek waar de meest toolsy outfielder nog beschikbaar gekozen wordt.
Kelenic is een intrigerende speler. Als één van de weinige Wisconsinites die ooit rechtstreeks vanuit die staat in de eerste ronde gekozen gaat worden (Dodgers-kortestopprospect Gavin Lux was de enige andere ooit, in 2016) is er veel te doen om Kelenic. Hij presteert al jaren op hoog niveau in de ‘koude honkbalstaat’, wat in zijn voordeel pleit.
Kelenic heeft een commitment aan Louisville, de universiteit die de laatste jaren door de White Sox in de draft is geplunderd (drie spelers in twee jaar). Zou hij daardoor naar nummer vier op deze lijst kunnen springen?
ALTERNATIEVEN
Graai maar een handvol namen uit een hoge hoed. Cole Winn schijnt heel hoog op de Pirateslijst te staan, net als Carter Stewart en Ryan Weathers. Inderdaad, dat zijn allemaal werpers. Het is dus enorm afhankelijk van de strategie waarmee Pittsburgh de draft ingaat wie van deze heren zich een Pirate mag gaan noemen.
Net zoals de voorgaande drie jaargangen komt ook dit jaar de NBA-kampioen weer voort uit de tweestrijd tussen de Golden State Warriors en de Cleveland Cavaliers. Wat kunnen we deze editie van de NBA Finals verwachten?
GOLDEN STATE: FAVORIET
Golden State begint deze serie als de grote favoriet. Het is makkelijk te zien waarom.
REGULAR SEIZOEN EENVOUDIG DOOR
De Warriors plaatsten zich vrij simpel voor de playoffs als tweede. Al vroeg in het seizoen werd duidelijk dat de strijd in het westen zou gaan tussen de Houston Rockets en Golden State Warriors. Deze twee ploegen staken er met kop en schouders boven uit in het verder wilde westen.
Ook verschillende blessures aan alle bepalende spelers maakte geen verschil en zorgde ervoor dat de sterspelers uitgerust konden beginnen aan de playoffs.
De Cavaliers daarentegen hebben een turbulent seizoen achter de rug waarbij alles leek mis te gaan en zelfs de playoffs nog in gevaar kwamen. Na de opvallende blow up tijdens trade-deadline en dankzij een sublieme (en tevreden gestelde) Lebron James plaatsten ze zich als vierde in het oosten. De normale cruise mode waarvan de Cavs normaal werden beticht, was dit seizoen absoluut niet van toepassing.
PLAYOFF RUN
Ook de prestaties in de playoffs tot nu toe spreken tot de verbeelding bij Golden State. De San Antonio Spurs en de New Orleans Pelicans werden simpel verslagen in vijf wedstrijden waarbij er nooit echt sprake is geweest van spanning. De conference final tegen Houston bleek wel een uitdaging en, ondanks dat ze de eerste wedstrijd overtuigend wonnen, werd de strijd pas in wedstrijd zeven beslist.
Cleveland begon erg moeizaam in de playoffs en werden in de eerste wedstrijd op een hoopje gespeeld door de Indiana Pacers. Uiteindelijk wisten ze in de beslissende zevende wedstrijd de Pacers van zich af te schudden en konden ze door naar het beste team in het oosten: Toronto Raptors.
Verrassend genoeg eindigde deze serie in een sweep waardoor Cleveland eindelijk wat rust kreeg. De finale tegen de Boston Celtics was er eentje van uitersten. In Boston waren de Celtics superieur en wonnen ze steeds vrij simpel. In Cleveland was dit omgedraaid.
Uiteindelijk werd de druk bij Boston te groot en blijft Lebron subliem basketball spelen waardoor de Cavs na weer een beslissende wedstrijd in de finals staan. Ook deze run ging niet zonder slag of stoot.
KWALITEITSVERSCHIL
De Warriors hebben natuurlijk de vier sterspelers Stephen Curry, Kevin Durant, Klay Thompson, Draymond Green die elkaar heel goed aanvullen. Offensief gezien weet je niet wie je moet afstoppen en verdedigen want je loopt zo tegen de ander aan die dan vrij staat. Ze zijn snel, houden van tempo en kunnen van het hele veld schieten zonder dat je een kans hebt. Ook is het hun niet vreemd om de bal weg te geven zodat het spel altijd door één van deze vier gemaakt wordt. Kyle Terada-USA TODAY Sports
De Cavaliers zijn compleet afhankelijk van Lebron James. Hij bepaalt alles in het veld. De rest van het team dient puur als supporting cast. Daarbij komt dat bij Kyle Korver en J.R. Smith de jaren beginnen te tellen. George Hill blijkt vooral heel wisselvallig te zijn. Hierdoor zijn ze offensief heel wisselvallig.
Ook defensief zijn ze alles behalve top waar je ziet dat ze plays laten lopen en niet altijd even scherp zijn. Dit kan je tegen Golden State de kop kosten.
CRUCIALE MATCHUPS
Uit bovenstaande zou je kunnen concluderen dat we een saaie finals krijgen, maar niets is minder waar.
De Cavaliers hebben zeker een kans. Hoe groot de kans is, zal afhangen van de volgende matchups:
CURRY vs HILL
Steph Curry heeft een moeilijke serie achter de rug tegen Houston waarbij hij nooit echt in een lekkere flow is gekomen. In George Hill treft hij een vooral verdedigende point guard die hem overal gaat volgen. Hier zal blijken of Curry inmiddels wat roest van zich af heeft kunnen gooien na zijn laatste blessure of dat Hill hem toch redelijk uit zijn ritme weet te halen.
Als dat lukt, vergroot Cleveland zijn kansen om te winnen.
DURANT vs JAMES
Lebron James zal naar verwachting Kevin Durant moeten gaan verdedigen. Waarschijnlijk de meest consistente aanvallende optie van Golden State is Kevin Durant. Andersom zal waarschijnlijk Draymond Green Lebron gaan afstoppen. Dit houdt in dat Lebron zowel defensief als offensief veel energie kwijt kan gaan zijn gedurende de wedstrijden. Maar krijgt hij Durant uit de wedstrijd dan is Golden State al een stuk makkelijker af te stoppen. Dan hoeven ze zich alleen maar zorgen te maken om de splash brothers. Getty
KERR vs LUE
Ook de coaches zullen elkaar proberen te verrassen. Ook al hebben beide teams weinig tot geen verrassingen meer voor elkaar, zullen ze zich ook gedurende de serie moeten aanpassen aan de ander. Wellicht de een wat meer dan de ander. Tyron Lue heeft al laten zien gedurende het seizoen en de playoffs dat hij niet bang is om veranderingen door te voeren die kunnen bijdragen aan de winst. Steve Kerr heeft dit nog niet hoeven te doen, maar zal wellicht wat wijzigingen doorvoeren naar aanleiding van de getoonde zwaktes tegen Houston.
SPEELDATA
Markeer de volgende data maar alvast in je agenda:
Golden State Warriors – Cleveland Cavaliers wedstrijd 1: vrijdag 1 juni: 03.00 uur
Golden State Warriors – Cleveland Cavaliers wedstrijd 2: maandag 4 juni: 02.00 uur
Cleveland Cavaliers – Golden State Warriors wedstrijd 3: donderdag 7 juni: 03.00 uur
Cleveland Cavaliers – Golden State Warriors wedstrijd 4: zaterdag 9 juni: 03.00 uur
(onder voorbehoud)
Golden State Warriors – Cleveland Cavaliers wedstrijd 5: dinsdag 12 juni: 03.00 uur
Cleveland Cavaliers – Golden State Warriors wedstrijd 6: vrijdag 15 juni: 03.00 uur
Golden State Warriors – Cleveland Cavaliers wedstrijd 7: maandag 18 juni: 03.00 uur.
REDACTIE PICKS
Niels Godding: Golden State in 6.
Lars Leeftink: Golden State in 5.
Ruben de Regt: Golden State in 5.
Wouter Holsappel: Golden State in 6.
Niels van der Veen: Golden State in 5
Het seizoen nadert z’n ontknoping. De tweestrijd om die gigantische Stanley Cup gaat tussen de Washington Capitals en de Vegas Golden Knights. Kunnen de Knights hun Cinderella story helemaal afmaken of komt de Cup voor het eerst naar DC? Bij SportAmerika houden we je helemaal op de hoogte.
DE HEADLINES
Alex Ovechkin kan weer iets afvinken in zijn roemrijke carrière. De Rus scoorde z’n eerste goal in een Stanley Cup Final. Toch zal het bij de koffieautomaten vooral gaan over die fenomenale save van Braden Holtby in de slotminuten van de derde periode. Alex Tuch dacht de gelijkmaker simpel binnen te tikken, maar de goalie van de Washington Capitals had andere plannen. James Neal zette de Vegas Golden Knights op voorsprong na acht minuten.
Doorgaans is dat een garantie voor succes, maar niet in Game 2. Lars Eller trok de stand gelijk in de slotfase van de eerste periode en de Deen eiste daarna een hoofdrol op. Eller was bij elke goal van de Caps betrokken. Marc-André Fleury kon zijn Knights niet redden. Het save percentage van de goalie bleef steken op .885.
DE HIGHLIGHTS
UP NEXT
SERIE IN EVENWICHT: 1-1
Door de winst in Game 2 heeft Washington het thuisvoordeel afgepakt van de Golden Knights. Of dit iets waard is, zal moeten blijken. De Capitals presteren uit beter dan in de eigen Capital One Arena. Van de negen thuiswedstrijden werden er slechts vier gewonnen. Zaterdagnacht (02.00 uur CEST) zullen de Caps in elk geval een gemotiveerde Marc-André Fleury treffen. Flower heeft z’n stempel nog niet op deze serie kunnen drukken en de goalie zal daar verandering in willen brengen. Jonathan Marchessault was in de eerste drie ronden topscorer aan de kant van de Golden Knights, maar de Capitals hebben de center tot nu toe aardig onder controle. Verder dan één assist kwam de voormalig Panther niet in de eerste twee duels.
Het is dit jaar al eerder vermeldt, maar de NL East blijft een van de meest spannende divisies in het honkbal. Zo staan de eerste drie ploegen maar één winstpartij van elkaar verwijderd. En haken de Mets af of trekken ze weer bij? Standings t/m 27 mei 2018
ATLANTA BRAVES
(30-21, .588, -)
HET GEVECHT IN DE NL EAST
De wedstrijden tegen de Phillies (0-3, 3-1, 0-4) van afgelopen week zijn er voor de offense van de Braves wedstrijden om snel te vergeten. In zowel de eerste als in de derde wedstrijd kregen de slagmannen van de Atlanta Braves geen enkel punt op het scorebord. Gelukkig stond er in de tweede wedstrijd wel iemand op. Niemand minder dan Ozzy Albies kwam drie keer veilig over de thuisplaat, waaronder éénmaal via een homerun.
De startende werpers deden het niet eens heel verkeerd. Verdeeld over de drie games kregen ze slechts vier earned runs tegen. Maar als je zelf geen punten scoort zal je ook niet snel winnen. Een ietwat falende bullpen helpt natuurlijk ook niet mee. In de twee verloren wedstrijden werden er steeds twee punten tegen de bullpen gescoord door de Phillies.
MARKAKIS, ALL-STAR?
Na een vrije dag op donderdag stonden de Braves voor de loodzware opgave om de aanval van de Boston Red Sox in bedwang te houden. Dit werd de eerste wedstrijd een fiasco maar het ging per wedstrijd gestaag beter. Die openingswedstrijd waren de pitchers van de Braves geen match voor de slagvaardige mannen van de Red Sox. De ploeg uit Boston joeg maar liefst vier ballen het stadion uit. Daar kon alleen Nick Markakis wat tegenover stellen. Met twee RBI’s was hij verantwoordelijk voor alle gescoorde punten voor de Braves die dag. Markakis is sowieso bezig aan een careeryear. Het zal geen verbazing zijn als hij op zijn 34e voor het eerst een All-Star wordt.
De slumping offense van de Braves kwam de volgende twee wedstrijden wel tot leven. Alleen kon de pitching het voorbeeld niet in die tweede wedstrijd volgen qua goed voorbeeld. Het resultaat werd dus een game met en hoge score (8-6). Daarbij viel vooral Ronald Acuna Jr. op met een three-hit game. De derde wedstrijd was echter een sterke game van de algehele ploeg. Het lukte de hitters om een van de beste startende werpers van dit moment, Chris Sale, uit het veld te slaan. Catcher Tyler Flowers sloeg met een homerun drie punten binnen en ook eerste honkman Freddie Freeman was belangrijk met 2 RBI’s. Starting pitcherMike Foltynewicz wierp 7 ijzersterke innings met 7 K’s en maar 1 earned run tegen.
ACUNA NAAR DL
Overigens raakte Acuna Jr. ogenschijnlijk zwaar geblesseerd in de laatste wedstrijd tegen de Dodgers. Vooralsnog is het een lichte knieblessure en staat hij op de DL. Hopelijk voor de Braves en de honkballiefhebbers blijft het bij een korte blessure. Wordt ongetwijfeld vervolgd.
PLAYER OF THE WEEK
Mike Foltynewicz had een uitstekende two-pitch week. In beide wedstrijden kreeg de werper maar één earned run tegen. Met twee Quality starts tegen twee goede tegenstanders komt de eer hem toe.
UP NEXT
De Braves gaan aankomende week tegen twee rivalen uit de divisie spelen. De week begint tegen de Mets en eindigt tegen de Nationals.
PHILADELPHIA PHILLIES
(29-21, .580, 0.5 GB)
De Phillies begonnen de week tegen de koploper en concurrent in de NL East. Tegen de Braves konden de Phillies aan kop komen, mits de serie gewonnen werd. Juist tegen de ploegen uit dezelfde divisie hebben de mannen uit Philadelphia het vaak moeilijk dit seizoen. Echter zijn ze in eigen huis haast ongenaakbaar. Kortom, het kon alle kanten op gaan.
AANVAL OP DE LEIDER
Zoals in de paragraaf over de Braves al is beschreven, kwamen de rivalen moeilijk tot scoren tegen de Phillies. Zo langzamerhand heeft Phillies een pitching staff die zich kan meten met de betere in de MLB. Nick Pivetta en Jake Arrieta lieten weer van zich spreken. Beide pitchers kregen 7 strike-outs achter de naam, Pivetta in 7 innings en Arrieta in 6.2. Dat Pivetta tot dit aantal kwam is niet eens meer verwonderlijk, maar dat het Arrieta ook weer lukt mag wel opzienbarend te noemen.
De Cy-Young winnaar van 2015 leek zich meer en meer te transformeren tot contact pitcher. Echter liet hij zien dat hij de K’s nog niet helemaal uit zijn geheugen heeft gewist. In aanvallend opzicht viel vooral Aaron Altherr op. Als pinch-hitter zorgde hij voor een veilige marge in de openingswedstrijd, door de stand naar 3-0 te brengen middels een two-run homerun.
INTERLEAGUE GEEN SUCCES
Tegen de Toronto Blue Jays (5-6, 2-1, 5-3) werd continue achter de feiten gelopen. Zowel in game 1 als in game 3 kwamen de Blue Jays op voorsprong en hadden de Phillies geen adequaat antwoord. Al kwamen ze de eerste wedstrijd nog wel dichtbij. Na een 1-6 achterstand kwam in de laatste inning de spanning terug in de wedstrijd met 5-6, maar het was uiteindelijk niet genoeg.
Opmerkelijk was dat de zwak werpende Zach Eflin nog wel verantwoordelijk voor een gedeelte van de eigen offense. Met een homerun in de derde inning stond hij lang als enige Phillie op het scorebord. In de tweede wedstrijd werd er wel gewonnen. De overwinning werd vooral door Aaron Nola binnengehaald. Met 10 strike-outs en 1 earned run in 6.2 innings was hij dominant. Hij hield zelfs lang een no-hitter intact, maar helaas voor Nola ging dat feest niet door.
PLAYER OF THE WEEK
Dit gaat deze week een driedelige winnaar opleveren. De top 3 startende werpers van de ploeg waren deze week dominant. Nola, Pivetta en Arrieta mogen dus om de week de denkbeeldige trofee op de schoorsteenmantel zetten.
UP NEXT
De Phillies mogen een lange reis gaan afleggen richting Los Angeles, waar de Dodgers ze zullen opwachten. Vervolgens blijven ze in California om tegen de San Francisco Giants te spelen.
WASHINGTON NATIONALS
(29-22, .569, 1 GB)
SOTOMANIA
Wat een week voor de Nationals. Niet alleen zijn ze een stuk dichter bij plek 1 in de NL East gekomen, ook heeft debutant Juan Soto een prima eerste indruk achtergelaten in de Majors. Waar hij op zondag nog als pinch-hitter zijn debuut mocht maken, stond hij op maandag tegen de Padres in de starting line-up. Hetwerd een dag voor hem en de Nationals fans om voorlopig niet te vergeten. In zijn eerste at bat sloeg hij de bal over de hekken om zo drie punten binnen te halen. Hij was niet de enige die in vorm was.
De Nationals haalden een totaal van 15 hits en won de wedstrijd uiteindelijk gemakkelijk met 10-2. De overige twee wedstrijden waren de eindscores een stuk meer aan elkaar gewaagd. De tweede wedstrijd werd nog wel met 2-1 gewonnen na een walk-off van Michael A. Taylor. Daarentegen werd de afsluitende derde wedstrijd met 1-3 verloren.
DE BEZEMS VAN STAL
Tegen de Marlins werden de bezems van stal gehaald voor een ouderwetse sweep (9-5, 4-1, 5-2). Elke slagman van de Nationals was van waarde in deze serie. Was het niet Trea Turner die een belangrijke hit was, dan was het wel Bryce Harper of Matt Adams. Ook de starting rotation van de hoofdstedelingen was in vorm. De verrassing is echter dat het juist Max Scherzer was met de minst goede outing. Hij kreeg vier runs tegen in zes innings, iets wat niet des-Scherzers is. Gelukkig waren Tanner Roark en Stephen Strasburg wel scherp en hadden zij een substantieel aandeel in de sweep.
PLAYER OF THE WEEK
Als je in je eerste basisplaats met je eerste hit gelijk een homerun slaat, dan laat je zien dat de verwachtingen terecht hoog waren. Daarom is Juan Soto de speler van de week.
UP NEXT
De Nationals mogen weer eens met een DH gaan spelen, want ze gaan op bezoek bij de Baltimore Orioles. Daarna mogen ze weer gewoon met de eigen NL regels spelen tegen de grote concurrent de Atlanta Braves.
NEW YORK METS
(25-24, .510, 4 GB)
Daar waar elke Mets fan op een serieoverwinning tegen de Marlins had gehoopt, kwam het er niet van. De Metropolians konden slechts één van de drie wedstrijden in een winst omzetten tegen de laagvliegers uit Miami (2-0, 1-5, 1-2).
COLD OFFENSE
De serie begon nog wel hoopvol voor de New Yorkers. Jason Vargas was ongenaakbaar op de werpheuvel. Na 5 innings met slechts 2 hits, 1 earned run en 7 strik-outs herpakte Vargas zich voor zijn slechte seizoen tot nu toe. Dat de offense zelf maar twee runs scoorde werd in deze wedstrijd nog geen probleem. Dat de slagmannen heel de serie moeilijk tot scoren kwamen leidde de volgende wedstrijden wel de nederlaag in. Dat is niet erg als je Jacob deGromm in je rotation hebt. Echter is het wel problematisch als daarna je bullpen zeker lijkende overwinning alsnog uit handen geeft in de derde en laatste wedstrijd.
Closer Jeurys Familia verspeelde een 1-0 voorsprong door twee runs toe te staan in de negende inning. Dit betekende al weer de vierde blown save voor de closer van de Mets. Daarentegen is zijn ERA nog steeds prima te noemen met .235, dus voorlopig lijkt hij wel safe van zijn baan. Tussendoor werd de tweede wedstrijd nog kansloos met 1-5 verloren waardoor men toch met een nare smaak aan de week begon.
PERFECT NIMMO
Tegen de Brewers zou uit een ander vaatje getapt moeten worden. Onder aanvoering van Brandon Nimmo ging dat de openingswedstrijd perfect (5-0). De outfielder, die dankzij blessures bij zijn concurrenten meer speeltijd krijgt, kwam maar liefst vijf keer op het honk. Vier rake klappen en één walk stonden achter zijn naam. Daarnaast liep hij uiteindelijk twee keer over de thuisplaat en was hij zo belangrijk in de 5-0 overwinning van de Mets.
Met al een overwinning op zak mocht Noah Syndergaard de bal in zijn handen nemen. Maar ook nu had de ace het niet zo gemakkelijk als voorgaande seizoenen. Met drie punten tegen in zes innings was het nog acceptabel, toch hadden de Mets op beter gehoopt. Gelukkig voor Thor maakte de New Yorkers in de negende inning de 3-3 waardoor het naar extra innings zou gaan. In de eerste extra inning scoorden de Brewers al snel het vierde en winnende punt.
MLB OF AA?
De laatste wedstrijd kan het best worden omschreven als een veredelde batting practice. Zowel de Mets als de Brewers haalde dubbele cijfers in hits. Alleen waren het de Brew Crew die ook de dubbele cijfers qua binnen geslagen punten aanraakten. Met maar liefst zeventien gescoorde punten blameerde de Brewers de Mets volledig. Dat de Mets zelf ook nog zes gescoorde punten hadden is alleen leuk voor de naslagwerken. Op reliever Jerry Blevins na — hij pitchte 1.1 inning zonder een punt op te geven — waren de pitchers van de Mets schandalig slecht. Waar Vargas eerder deze week nog kon uitblinken, was hij nu na 3 innings en 5 earned runs al vroeg klaar. En ook de rest van de bullpen kreeg meer hits tegen dan dat ze outs maakten.
PLAYER OF THE WEEK
Brandon Nimmo was zo overduidelijk aanwezig in de gewonnen wedstrijd tegen de Brewers, dat hij de speler van de week is. Het zegt al genoeg over de week van de Mets dat een positiespeler gekozen wordt op basis van één wedstrijd.
UP NEXT
De Mets mogen in een serie tegen Braves de aansluiting met de top in de NL East proberen te heroveren. Later in de week komen de Chicago Cubs op bezoek.
MIAMI MARLINS
(19-33, .365, 11.5 GB)
SERIEWINST IN DE NL EAST
Het slechtste team uit de NL East kreeg een nog slechter record deze week. Toch raakte ze niet verder achterop op de koploper in de divisie. Toch begon de week goed voor de ploeg uit Florida. Van de drie wedstrijden tegen de Mets werden er twee gewonnen. Eens te meer was catcherJT Realmuto de belangrijke man in aanvallend opzicht. In beide overwinningen kwamen de RBI’s van hem af. In werpend opzicht baarde vooral Caleb Smith opzien met een sterke performance. 6.2IP, 3H, 1R, 1ER, 2BB, 8K zijn echt meer dan prima cijfers om achter je naam te hebben.
PEAK MARLINS
De volgende serie was er weer eentje die je dit jaar van de Marlins mag verwachten. De sterke Washington Nationals veegde de vloer aan met the Fish. Waar de hitters nog wel overweg konden met Scherzer, waren de andere starters een brug te ver voor de matige slagploeg. Een ook in deze serie was de bullpen niet feilloos. In de tweede, met 4-1 verloren, wedstrijd ging closer Brad Ziegler zwaar de fout in. Het gevolg was dat de Nationals drie punten konden scoren en Ziegler zo de loss op zijn naam kreeg.
De afsluitende wedstrijd op zondag was eigenlijk nooit echt een wedstrijd. De Marlins kwamen op achterstand en konden nooit volledig recupereren. De ploeg wist nog wel in de zevende en achtste inning één punt binnen te slaan maar daar werden de Nationals verder niet warm of koud van. Eindstand 5-2 en de Marlins zijn weer een sweep rijker. Helaas voor Miami wel weer een sweep aan de verkeerde kant.
PLAYER OF THE WEEK
JT Realmuto. Voor de redenen kan men teruglezen naar vorige week.
UP NEXT
De Marlins kunnen flink wat airmiles gaan sparen met een bezoek aan San Diego. Vervolgens mogen ze doorvliegen naar Arizona voor een serie tegen de Diamondbacks.
De dertiende week van de MLS zit erop en elke week zal SportAmerika middels een korte update de laatste stand van zaken geven uit de voetbalcompetitie van Amerika. Deze week bespreken we het verlies van Seattle, de overwinning van Chicago en Minnesota en de wedstrijd van Samuel Armenteros.
SEATTLE STAAT ONDERAAN
Seattle Sounders staat gedeeltelijk onderaan in de MLS en samen met D.C. United heeft Seattle ‘maar’ acht punten. Op voorhand in het duel tegen Real Salt Lake was alles echter wel in het voordeel van Seattle. De Sounders hebben namelijk de laatste zeven thuiswedstrijden tegen Real Salt Lake allemaal gewonnen. Deze reeks begon op 13 september 2013, maar eindigde dus wel op 26 mei jongstleden. Lange tijd leek Seattle op weg te zijn om die ongeslagen reeks voor te zetten. In de 61e minuut gaf Danilo Acosta namens Real Salt Lake echter de bal op Sebastián Saucedo en Acosta verwachtte vervolgens de bal terug te krijgen van Saucedo. De Amerikaan ging echter voor eigen succes en besloot om te gaan lopen met de bal. Na een korte solo haalde de aanvaller prachtig uit. De bal krulde precies naar de verre hoek. Keeper Stefan Frei kon de bal onderweg alleen maar toucheren. Die ene goal zou vervolgens beslissend blijken te zijn.
Chicago heeft de laatste vijf wedstrijden tegen Orlando allemaal verloren. Het werd dus tijd dat Chicago Fire eens zou winnen van Orlando om deze negatieve reeks te verbreken. Chicago was de ploeg die het eerst het net kon vinden in deze wedstrijd. Aleksander Katai schoot in de dertiende minuut een vrije trap vanaf ongeveer 20 meter tegen de touwen. Keeper Joe Bendik dook nog wel, maar was uiteindelijk vrij kansloos.
Lang duurde de voorsprong niet voor Chicago. Vijftien minuten later schoot Christian Higuita de 1-1 binnen op aangeven van Chris Mueller. In 82e minuut wist Chicago toch uiyeindelijk de winnende te maken. De gevierde man was Alan Gordon die Joe Bendik van afstand verraste. Het doelpunt van afstand was pas zijn tweede doelpunt van buiten het zestienmetergebied sinds 2010. Daarentegen was het wel een enorm belangrijk doelpunt, want het leverde Chicago Fire drie punten op.
Minnesota heeft dankzij de overwinning op Montreal het gat tot de play-offs plaatsen gedicht tot een punt. De ploeg van Adrian Heath kende een goed begin van de tweede helft. De eerste helft was 0-0 gebleven en hierdoor moesten beide teams aanvallender en risicovoller spelen in de tweede helft voor de drie punten. Minnesota was hierin vrij snel succesvol. In de 52e minuut kon de Amerikaan Christian Ramirez scoren op aangeven van Ibson. Keeper Evan Bush kon de bal bijna stoppen, maar de inzet was de keeper te machtig. Zes minuten later scoorden The Loons weer. Miguel Ibarra kon een afgeslagen voorzet toch omzetten in een doelpunt. De Amerikaanse middenvelder zag keeper Bush voor zijn lijn staan en schoot de bal vervolgens over de Amerikaan heen voor de 2-0. Vervolgens werd er nier meer gescoord waardoor Minnesota dus aansluiting vond bij de play-offs plaatsen.
Armenteros heeft zijn draai inmiddels goed gevonden bij Portland. Vorige week wist de ex-Feyenoorder nog te scoren en in de wedstrijd tegen Colorado was hij ook weer goed in vorm. In de 29e minuut van de wedstrijd scoorde Armenteros op Bergkamp-achtige wijze. De Zweed draaide om een verdediger heen, terwijl hij de bal had doorgetikt. Vervolgens haalde Samuel Armenteros uit en belande de bal in de verre hoek.
Twee minuten later werd de treffer al weer te niet gedaan door een eigen doelpunt van Julio Cascante. In de 37e minuut wist Portland weer op voorsprong te komen en weer was de Zweedse spits Armenteros trefzeker. Vervolgens maakte in de 56e minuut aanvoerder Diego Valeri er 3-1 van. In blessuretijd maakte Colorado nog de aansluitingstreffer (Yannick Boli kon een penalty verzilveren en de 2-3 maken) maar het mocht niet baten. Portland won daarmee zijn vijfde wedstrijd op een rij: een clubrecord voor de Timbers in de MLS.
Het is dan toch gebeurd: we hebben een duidelijke koploper in de NL Central. De Brewers blijven maar gas geven en nemen nu een klein beetje afstand van de andere teams. De Cardinals, Cubs en Pirates blijven binnen schootsafstand, maar moeten wel aan blijven pikken. We maken de stand van zaken op in de NL Central. Standings t/m 27 mei
MILWAUKEE BREWERS
(34-20, .630, – GB)
De Brewers wonnen er deze week 6 van de 7 en blijven daarmee hot. Ze staan nu op een .630 winstpercentage, het hoogste in de National League, en gedeeld derde overall.
Aan het begin van de week werden de Arizona Diamondbacks (die het prima doen in de NL West) gesweept. Met 4-2, 1-0 en 9-2 winst op Miller Park, en 14 runs tegenover de vier van de ploeg uit Phoenix, verstevigden de Brewers hun koppositie. Travis Shaw bevond zich een slump, waarin hij 5 uit 50 sloeg in zijn slagbeurten. Dit lijkt nu voorbij nu hij een .325 slaggemiddelde heeft, met vier homeruns over de laatste 10 wedstrijden.
De Brewers zijn ook blij dat Corey Knebel weer terug is na zijn blessure. Hij tekende voor zijn eerste save sindsde seizoensopener tegen de Padres. Daarnaast verlengde Josh Hader zijn streak met tenminste één strikeout naar 27.
In de serie daarna kwamen de New York Mets op bezoek, waaraan de BrewCrew alleen de openingswedstrijd van de serie af moest staan. Met 0-5, 4-3, een 17-6 slugfest (en het hoogste aantal runs in acht jaar) en 8-7 winst in de series finale betekende dit wederom een series win voor The Crew. De Brewers hebben nu 13 van hun laatste 16 wedstrijden gewonnen. Zach Davies keerde in de serie tegen de Mets terug van de DL, maar moest in vier innings vier runs over zes hits toestaan. In de series opener liepen ze al weer tegen de negende shutout van het seizoen aan. Alleen in 2015 hadden ze er mee (16).
De Brewers aanval begint nu echt warm te draaien en ze hebben een bullpen die nauwelijks iets weggeeft. Vorig jaar kwamen de Cubs na de All-Star Break uiteindelijk langszij en werden ze richting het eind toch nog ingehaald. Indien de Brewers iedereen fit kunnen houden tot het eind, en nog iets meer productie krijgen van hun starting rotation, kunnen ze een dergelijk scenario komend jaar ontlopen.
PLAYER OF THE WEEK
Hij bevondt zich even in een funk, maar hij had het gevoeld de afgelopen week weer te pakken. Hij sloeg acht teamgenoten over de thuisplaat, sloeg twee homeruns, had een walk-off walk en een .381/.500/.762 slash line. Travis Shaw is speler van de week.
UP NEXT
Voor de Brewers staat er een serie tegen de divisiegenoten uit St. Louis op het programma. Daarna reizen ze naar Chicago voor een serie tegen de White Sox.
ST. LOUIS CARDINALS
(28-22, .560, 4 GB)
Na een prima week van de Brewers bevinden de Cardinals zich ineens op vier game achterstand van de koploper in de NL Central.
De Cardinals begonnen aan de week met een serie tegen de Kansas City Royals, de laagvliegers uit de AL Central. Met 6-0, 1-5 en 2-5 eindstanden werden er gek genoeg twee van de drie verloren. Miles Mikolas gooide zijn eerste complete game dit seizoen, en tevens de eerste shutout in zijn carrière. Hij werd offensief aardig geholpen door een 3-run homerun van Tyler O’Neill, die voor de tweede maal gepromoveerd werd vanuit de Minors. Hij is 7-uit-12 (.588) sinds hij opgeroepen is. Naast geblesseerde kortestop Paul DeJong moest nu ook zijn vervanger Greg Garcia geblesseerd afhaken.
In de tweede wedstrijd kregen ze geen hulp van de knuppel en probeerden ze het met een aantal steals, zonder al te veel succes (al stal Jose Martinez nog wel de thuisplaat). Luke Weaver had een keurige start, maar het was wederom Greg Holland die roet in het eten gooide. In de series finale was het lang close, maar kon de bullpen het niet volhouden, en gaven ze in de tiende inning alsnog 3 runs weg.
PROBLEMEN IN DE BULLPEN
De ‘Birds’ kregen na een rustdag de kans om zich te herpakken in en tegen Pittsburgh. De opener moest met 1-8 nog aan de Pirates gelaten worden, maar de tweede (4-1) en rubber match (6-4) waren toch voor de Cardinals. In de series opener begon starter John Gant heel verdienstelijk, maar kreeg hij geen run support. Met de terugkeer van Alex Reyes en Carlos Martinez op zeer korte termijn is het onwaarschijnlijk dat Gant nog lang deel uitmaakt van de rotation. Greg Holland gaf voor de vierde keer twee runs op in een inning of minder. Jack Flaherty had wederom een prima start en maakt de rosterkeuzes voor Mike Matheny een stuk moeilijker.
KEUZES
De Cardinals hebben op dit moment teveel blessures om zonder verlies aan kwaliteit op te vangen. Zoals gezegd komen Reyes en Martinez terug, en dan zullen er harde keuzes gemaakt moeten worden. Alex Reyes, Luke Weaver en Jack Flaherty strijden dan om twee plaatsen in de rotation.
Aanvallend is het een hoop stop-and-go offense. Ze zullen daar echt consistenter moeten gaan presteren. Ook een groot probleem is hoe ze van hun starting pitcher tot aan de negende inning komen. De bullpen geeft het te vaak weg. Er valt dus nog wel een en ander te verbeteren, en dat zal rap moeten gebeuren in deze competitieve divisie.
PLAYER OF THE WEEK
De onbetwiste ster in de rotation van de Cardinals: Miles Mikolas.
UP NEXT
Meteen na de serie tegen de Pirates staat een serie in en tegen Milwaukee op het programma. Daarna spelen ze wederom een serie tegen de Pirates, dit keer thuis.
CHICAGO CUBS
(25-19, .568, 1.5 GB)
Ook bij de Cubs gaat het nog niet van harte. Ze weten nog niet echt een serie van meerdere gewonnen wedstrijden aan elkaar te rijgen.
Ze openden de week tegen de Cleveland Indians, in een korte serie van twee wedstrijden. Deze moesten beide aan de Indians gelaten worden (1-10 en 0-1). Met één run tegenover de elf van Cleveland kun je geen potten breken. Tyler Chatwood gaf in de opener vier runs over vier hits en uiteraard nog enkele walks (zes stuks) weg, alvorens hij in de derde inning het veld mocht ruimen.
Vervanger Mike Montgomery deed het niet veel beter door daarna ook nog eens 6 runs toe te staan. De Cubs lieten 11 man achter op de honken en hadden een 0-10 RISP. Jon Lester was in de tweede wedstrijd formidabel, en gaf maar 1 run op, en dit bleek voldoende, nadat Indians rookie Adam Plutko zijn no-no volhield tot aan de zevende inning.
GIANTS OP BEZOEK
Na een rustdag kwamen de San Francisco Giants op bezoek. Na 6-2 winst in de eerste partij en 4-5 verlies in de tweede, werd de rubber match dan toch gewonnen met 8-3. Kyle Hendricks was weer zijn oude zelf in opener tegen de Giants. Hij moest in 7 inning 1 homerun toestaan op de 2 hits in totaal.
Hendricks is thuis een andere pitcher dan on the road. Hij heeft een 2.60 ERA in thuiswedstrijden. In uitwedstrijden wordt dat ineens een ERA van 4.71. Jose Quintana begon in de tweede wedstrijd ook sterk, maar kon niet verhinderen dat de Giants slagmannen hem in de vierde en vijfde inning toch te pakken kregen. De Cubs deden nog wat terug in late innings, maar konden de comeback niet afronden.
In de rubber match was het wederom Tyler Chatwood die vrijkaartjes voor het eerste honk weggaf en hij mocht in de derde inning de bal aan Joe Maddon geven na 6 hits, 3 runs en 5 vrije lopen. Javy Baez sloeg een three-run homer Wrigley Field uit en bracht zijn totaal aantal RBI op 42, het hoogste in de National League. Yu Darvish moest deze week verstek laten gaan vanwege een peesontsteking aan zijn rechter triceps. Hij is daarom ook op de DL geplaatst.
PLAYER OF THE WEEK
Hij had geen best debuutseizoen, en dat kwam hem op een hoop kritiek te staan. Dat is nu allemaal vergeten. Hij was en is zo belangrijk, en iedere dollar van zijn mega-contract waard geweest en de reden waarom teams top dollar betalen voor een No. 1 arm: Jon Lester is Player of the Week.
UP NEXT
De Cubs gaan weer op reis. Eerst een serie in Pittsburgh tegen de Pirates, waarna een langere serie in ‘The Big Apple’ volgt tegen de Mets.
PITTSBURGH PIRATES
(28-24, .538, 5GB)
Ook de Pirates lijken een beetje achterop te raken en het is de vraag of ze het tempo en productie van de eerste maanden tot het eind vol kunnen houden. Deze week moesten ze in ieder geval twee series afstaan.
Ze reisden aan het begin van de week af naar Cincinnati voor een serie tegen de nummer laatst in de NL Central. De eerste wedstrijd werd meteen met 2-7 verloren. De ‘Buccos’ herpakten zich door de tweede wedstrijd met 5-4 te winnen, maar moesten de rubber match met 4-5 aan de Reds geven. Manager Clint Hurdle gaf — met één run achterstand– in de opener Joey Votto een vrije loop, met lopers op het tweede en derde honk. Scooter Gennett strafte dit meteen af door de honken schoon te vegen. Het zou niet bij die ene slam blijven, want ook in de series finale kreeg Pittsburgh er één om de oren. Het bleek in beide verliespartijen de doorslag te geven.
St. Louis kwam thuis op bezoek. Na 8-1 winst in de series opener, gingen de twee wedstrijden daarna met 1-4 en 4-6 aan naar de bezoekende ploeg. Joe Musgrove maakte zijn debuut voor de Pirates deze serie, en gaf meteen zijn visitekaartje af: 7 scoreless innings, zijn eerste Major League hit en hij liep ook nog een run binnen.
SUPERNOVA?
Het is extra pijnlijk dat ze 2 series verloren van teams in hun eigen divisie. Ze hebben geluk dat de Reds al op ruime achterstand staan er nergens meer om spelen.
Voor starter Ivan Nova gaat het deze maand niet helemaal naar wens. Slagmannen hebben een .355 gemiddelde tegen hem. Daarnaast komen er met een 1.86 WHIP iedere inning bijna twee man op de honken. Na een sterke maand april is zijn ERA over de maand een stuk slechter: 7.61 over vijf starts.
De Pirates hebben George Kontosdesignated for assignment. Hij kwam niet uit de verf in Pittsburgh. Clint Hurdle eiste echt verbetering, maar die was niet tot nauwelijks te zien, waardoor dit nu het logische gevolg is. PLAYER OF THE WEEK
Joe Musgrove was een onderdeel van de trade die Gerrit Cole naar Houston stuurde. Cole zorgde meteen voor productie in Houston. Musgrove kwam echter geblesseerd naar Pittsburgh, en raakte ook nog eens opnieuw geblesseerd. Hij had enkele rehab starts in de Minors nodig om weer helemaal fit te worden. Als je dan je debuut maakt zoals Musgrove dat deed, dan is dat de titel Player of the Week wel waard.
UP NEXT
De Pirates blijven in de divisie en reizen naar Chicago voor een serie tegen de Cubs. Aansluitend staat een trip naar ‘The Gateway to the West’ op het programma voor een serie tegen de Cardinals.
CINCINNATI REDS
(19-35, .352, 15 GB)
De Reds hebben te snel al een te grote achterstand opgelopen, wat eigenlijk tekenend is voor de 2018 Cincinnati Reds. Ze moeten er de rest van het seizoen maar het beste van maken.
De eerste serie deze week werd gewonnen van de Pirates. Na winst in de eerste partij met 7-2, en 4-5 verlies in de tweede wedstrijd, ging de series finale toch naar de Reds, met 5-4. Zoals gezegd waren het 2 grand slams van Scooter Gennett en Eugenio Suarez die de doorslag gaven in de serie. Daarnaast won Matt Harvey ook zijn thuisdebuut, met prima cijfers: 6 innings, 3 hits, 1 run, 2 walks en 5 K’s.
Aansluitend speelden ze in Denver een serie tegen de Rockies. Daar wisten ze nog wel met 6-5 de openingswedstrijd te winnen. De Rockies zetten dit meteen recht door achtereenvolgend met 2-8 en 5-12 te winnen. SalRomano maakte geen gebruik van de run support die hij kreeg, waardoor de Reds nipt de opener verloren. In de tweede wedstrijd ging Scooter Gennett 5 uit 5 voor de tweede maal in zijn carrière, en had daarmee een groot aandeel in de score. Matt Harvey worstelde in de finale met zichzelf (5.1 innings, 9 hits, 4 runs), kreeg aanvallend geen ruggesteun en de bullpen liet uiteindelijk helemaal uit de hand lopen.
PLAYER OF THE WEEK
MLB.com selecteerde Scooter Gennett als Player of the Week, en terecht. Met 10 RBI, een belangrijke grand slam en een .340/.376/.558 slash line aan het eind van de week en 8 homeruns en 22 RBI in de maand mei, is hij de hot bat in de Reds lineup.
UP NEXT
De Reds maken zich op voor een trip naar de Westkust. Als eerste voor een serie in Phoenix tegen de Diamondbacks. Vervolgens reizen ze door naar San Diego voor een serie tegen de Padres.
De afgelopen week in de Majors zat weer boordevol met hoogte- (en diepte-) punten en historische momenten. De komende drie dagen checken we twee keer per dag de stand van zaken bij de verschillende divisies in de Majors en recappen we de afgelopen week van de betreffende teams. We eindigen met de AL West.
Bij Houston vallen de stukjes op hun plaats, ondanks een zwaarbevochten serie split tegen de Indians. De Mariners verbazen inmiddels vriend en vijand. De ene na de andere basisspeler valt uit, maar de prestaties lijden er vooralsnog niet onder. Het is buitengewoon knap dat ze de Angels liefst 3.5 games achter zich houden. Bij de Angels is de paniek nog niet zo groot als in de andere kant van de stad, maar zeker omdat ook de A’s ruim boven .500 ball spelen, lijken er drie teams mee te gaan doen om de wildcards. De Rangers wonnen hun serie van de Yankees, maar kuipen desalniettemin niet dichterbij. Standings, bijgewerkt tot en met 27-5
Sterkste divisie in de majors?
De AL West blijkt dus een bijzonder sterke divisie dit jaar. De nummer 4, Oakland, heeft een winstpercentage van .528. In de NL West leidt Colorado de divisie met datzelfde percentage. Mocht het seizoen nu afgelopen zijn dan spelen de Indians in het postseason vanwege hun koppositie in de AL Central. De Mariners, Angels én Athletics hebben een echter alle drie een beter record dan de Indians (.510). Baseball van hoog niveau in de AL West dus.
Dat geeft ons een mooie aanleiding om eens naar de rest van de statistieken te kijken. Wat maakt de AL West dit jaar zo sterk?
Wins en losses
Bron: bbref.com
Eerst een blik op de winning percentages. Niet verrassend, maar de AL West staat daar ruim bovenaan met gemiddeld 1,8 wins meer dan de AL East en NL Central. De eerder genoemde AL Central staat ook stijf onderaan. Tot zover niks nieuws onder de zon.
Pitching: AL West ongenaakbaar, of toch niet?
Bron: bbref.com
De onwaarschijnlijk sterke pitching staff van Houston is de headliner van de AL West. De Astros krijgen gemiddeld 2,61 earned runs tegen. De Diamondbacks, tweede in ERA, krijgen er 3,33 tegen. Ook in de categorie WHIP geen verrassingen. AL Central dead last en de AL West onbedreigd aan kop. De FIP-statistieken laten echter een ander, minder vertrouwd beeld zien. En dat is toch wel verrassend.
Eerst een korte uitleg. Waar ERA simpelweg de runs tegen telt, zit er bij FIP een berekening achter die onder meer bekijkt hoe hard de bal wordt geraakt en waar die terecht zou komen zonder verdedigend team. Het gaat daarom enkel om de match-up pitcher-batter en de rest van de defense wordt buiten beschouwing gelaten. Het zegt alleen iets over de prestatie van de pitcher individueel en niets over het fielden van een team. Vandaar de term Fielding Independent Pitching, kortweg FIP.
ERA vs. FIP
Omdat de uitkomst van die complexe FIP-bereking teruggeschaald wordt naar de schaal van ERA, zijn FIP en ERA uitstekend met elkaar te vergelijken. En dat levert interessante dingen op. In de AL West zijn er twee teams die een lagere FIP dan ERA hebben: Texas en Seattle. Bij Oakland zijn ze ongeveer gelijk en Los Angeles en Houston hebben juist een beduidend lagere ERA dan FIP. De ERA van Los Angeles is 3.64, maar de FIP is 4.12, ergens in de onderste helft van de MLB. Met andere woorden, vooral de veldverdediging verlaagt het ERA van de Angels, niet de werpers. Nóg een manier waar Mike Trout in uitblinkt.
Uit de tabel, waarin de AL West ‘slechts’ derde staat, kunnen we aannemen dat de pitchers niet de besten van de MLB zijn. Daartegenover staat dat de AL West een erg sterke veldverdediging heeft. Een korte laatste blik op twee duidelijkere statistieken waarbij alleen de pitcher invloed heeft en niet de fielders, bevestigt dit. In zowel toegestane homeruns als aantal benodigde pitches scoort de AL West beduidend minder goed. Bron: bbref.com
Batting: de middenmoot
Hoe doen die bovengemiddeld verdedigende line-ups van de AL West het dan aan slag? Nou, een stuk minder overtuigend. De AL West-teams zijn niet meer dan een grijze middenmotor. De sluggers uit de AL East zijn hier de fiere koploper en de leaguegenoten uit het westen volgen op gepaste afstand. Bron: bbref.com
Op zich is dat ook weer niet vreemd, aangezien de stadions in de divisie vrijwel allemaal pitchers parks zijn. Als we naar het aantal gescoorde runs tussen 2013 en 2017 kijken, vinden we de stadions terug op plekken 20 (Coliseum in Oakland), 23 (Angel Stadium), 24 (Minute Maid Park in Houston) en 25 (Safeco Field in Seattle). Alleen Globe Life Park in Texas is een stadion waar hitters beter uit de voeten komen (4e).
Die gekke Athletics
Hier is het leuk om de Athletics er nog eens uit te pikken. Op de Rangers na scoren vrijwel alle AL West-teams boven het league-gemiddelde op de bovenstaande categorieën. Één uitzondering: de sabrmetrical Athletics stelen geen honken. Op dit moment heeft de hele line-up slechts 11 stolen bases laten noteren, minder dan de helft van het doorsnee MLB-team. Nee, volgens de sabrmetrics is de plate discipline, ofwel de walks en OBP cruciaal voor de offense. Echter, 170 walks is eveneens behoorlijk beneden het gemiddelde. Waar de A’s goed in blijken te zijn zijn multi-base hits. Zowel in XBH%, total bases als doubles zitten ze wél dik boven het gemiddelde.
Nog wat losse flodders uit deze categorie:
De SO-kolom in bovenstaande tabel wordt omhoog getrokken door de Rangers die dit seizoen liefst 535 keer drie slag kregen.
Wat betreft homeruns staan de Astros, met Jose Altuve, Carlos Correa en George Springer in de gelederen slechts vierde in de AL West.
Seattle is MLB-leader in hit by pitches. Dat verklaart wellicht de blessuregolf. De AL West leidt overigens onder de divisies.
De AL West heeft de twijfelachtige eer om in de meeste double plays terecht te komen.
Nog een koppositie: de divisie heeft de oudste line-up.
Fielding:
We zijn nu natuurlijk benieuwd hoe de fielders van de AL West scoren. Gezien de verschillen tussen ERA en FIP verwachten we daar goede scores voor de teams in het westen.
Het kwantificeren van veldspel is echter zo makkelijk nog niet, omdat er bij een defensive play, in tegenstelling tot een at bat, oneindig veel uitkomsten zijn. Er zijn wat standaardstatistieken die redelijk betrouwbaar zijn, maar slechts een fractie van het fielden dekken, zoals errors en defensive efficiency. De eerstgenoemde laat alleen fouten zien en geen kwaliteiten en de laatstgenoemde wordt flink beïnvloed door de pitcher.
Vaak worden er binnen het fielden niet te doorgronden verzamelstats gebruikt. PECOTA, waar ieder jaar de toonaangevende Baseball Prospectus op gebaseerd is, gebruikt FRAA (Fielding Runs Above Average). FanGraphs gebruikt statistieken gebaseerd op Zone Rating, oftewel de reikwijdte van een fielder. In onderstaand overzicht wordt een derde gebruikt: Rtot van baseballreference.com, een verzameling van defensieve statistieken die per positie anders berekend worden. Probeer vooral de logica achter deze statistieken niet te begrijpen en kijk gewoon naar de cijfers. Bron: bbref.com
Fielders win games
Jawel, de AL West scoort hier erg goed. De errors laten we voor bovenstaande reden even voor wat het was en de defensive efficiency wordt een beetje vertroebeld door de ERA van de teams, maar de Rtot laat een duidelijk beeld zien. De interpretatie van de kolom is vergelijkbaar met WAR (Wins Above Replacement). In de AL Central voorkomt een fielder per jaar gemiddeld 1,6 extra runs tegen zijn team. In de AL Central spelen beduidend minder goede fielders, want daar kosten de fielders hun teams twee runs per jaar per speler.
Ons vermoeden wordt dus bevestigd: het lage ERA van de teams in de AL West is voor een behoorilijk deel te danken aan de fielders. Ook als we inzoomen op de Astros en Angels zien we dat. De veldspelers van de Angels leveren per speler 3 runs per jaar op en die van de Astros zelfs 7.
Tot zover deze statistische divisie-update. De wekelijkse round-up in de divisie willen we jullie natuurlijk ook niet onthouden.
HOUSTON ASTROS
(34-20, .630, – GB)
Weer een sterke week voor de Astros (5-2), waardoor de koppositie verstevigd wordt. Een klein puntje van zorg: de laatste twee wedstrijden van afgelopen week tegen de Indians, die met 6-8 en 9-10 verloren gingen. Het is niet zozeer zorgwekkend dat Houston verloor, maar wel dat hun pitchers (vooral Ken Giles en Lance McCullers) 18 (!) runs om hun oren kregen in twee wedstrijden. Daar doet een gemiddelde Astros-pitcher normaliter bijna 7 wedstrijden over.
Gelukkig hebben we de fielders nog:
PLAYER OF THE WEEK
Ein-de-lijk. Jose Altuve has arrived. De kleine man met de hoge kousen zette een hitting streak van 10 at bats neer. Niet 10 games dus, maar 10 at bats. Hij was daarmee 2 at bats verwijderd van het all-time MLB record van oud-Tiger Walt Dropo. Wie kent hem niet?
UP NEXT
De nare bijsmaak van de Cleveland-serie mag komende week weggespoeld worden tegen de Yankees en de Red Sox. Geen makkelijk karwei dus en wellicht kansen voor de Mariners om voor het eerst dit seizoen naar de koppositie te kruipen.
SEATTLE MARINERS
(32-20, .615, 1.0 GB)
Die gekke Mariners. Het was een weekje nagelbijten voor Robinson…, nee voor Dee.., nee voor Felix Hernandez en co. Zes wedstrijden deze week tegen de A’s en Twins. Vier wedstrijden gewonnen met één run verschil, één wedstrijd gewonnen met twee runs verschil en één wedstrijd verloren met één run verschil. Desalniettemin, een 6-1 record, waardoor Houston de hete adem van Seattle in de nek voelt.
Daarnaast groot nieuws zo vlak voor de draft, want reliever Alex Colome en outfielder Denard Span komen over van Miami. De verwachting is dat Colome niet de rol van closer overneemt van Edwin Diaz, maar een set-up role zal gaan vervullen. Denard Span vult het gat dat Dee Gordon achterlaat nu hij op de DL staat.
PLAYER OF THE WEEK
James Paxton kwam ook even langs in Minnesota. Hij werd nauwelijks geholpen door zijn teamgenoten aan de andere kant van home plate, maar zijn 11 K’s, 0 BB’s en 1 ER waren voldoende voor nóg een glansrijke overwinning.
UP NEXT
Een op papier makkelijke week voor de Mariners. Vier games tegen de Rangers en drie tegen de Rays. Zeker met het zware programma van de Astros kan Seattle de eerste plek nu ruiken.
LOS ANGELES ANGELS
(29-24, .547, 4.5 GB)
Een week met drie wins en drie losses en daarmee een groeiende achterstand op Houston en Seattle. De mooiste match-up was er zondag tegen de Yankees toen Japanners Masahiro Tanaka en Shohei Ohtani tegenover elkaar stonden. Het werd 2-2: 2 strikeouts en 2 walks voor Ohtani.
In de categorie achtergondnieuws: Mike Trout is nu officieel beter dan de gemiddelde Hall of Famer, zo berekende FanGraphs. De eis is wel nog dat hij 10 jaar MLB speelt. Anders gezegd, hij kan nu 3,5 jaar lang geen bal meer raken en dan nog de Hall of Fame in gaan.
PLAYER OF THE WEEK
Andrelton Simmons leek voor altijd een defense only kortestop te blijven, maar dit seizoen komt hij offensief ook los. Deze week bijvoorbeeld: 10 hits en 0 strikeouts in 26 plate appearances.
UP NEXT
De Angels kunnen hun rug weer rechten deze week. Series tegen de Tigers en Rangers klinken als een mooi medicijn voor de kwakkelende line-up uit Anaheim.
OAKLAND ATHLETICS
(28-25, .528, 5.5 GB)
Weer een week van .500-ball voor de A’s, waardoor het record dit seizoen positief blijft. Een 2-1 verlies tegen de Mariners werd gevolg door een 2-1 zege tegen de Diamondbacks. In de rotation lijkt Sean Manaea alweer even zijn vorm kwijt en staat nu onder andere Daniel Mengden op met een two hit shut-out.
PLAYER OF THE WEEK
Blake Treinen staat al weken te gooien alsof zijn leven ervan af hangt. Deze week kwam hij drie keer in actie, twee keer in een save situation. Die saves pakte hij beide.
UP NEXT
Het scheelt maar een paar letters. Eerst een serie tegen de Rays, vervolgens teen de Royals. Dat seizoensrecord zal nog wel even in plus blijven staan dus.
TEXAS RANGERS
(22-33, .400, 12.5 GB)
Net wanneer je de Rangers afgeschreven hebt, winnen ze opeens een serie van de Bronx Bombers. Laten we er gezien de uitslagen (5-10, 6-4, 12-10) ook niet teveel waarde aan hechten, want vooralsnog kun je beter een tennisballenmachine op de heuvel zetten dan de pitchers van Texas.
PLAYER OF THE WEEK
Geen verrassing dat we hier een batter zoeken. En altijd leuk om eens een rookie erbij te halen. Eerstehonkman Ronald Guzman is minder gehypet dan zijn naamgenoot in Atlanta, maar komt qua stats deze week bij hem in de buurt. 1.239 OPS, walks, doubles, triples, homeruns. Zijn enige 0 staat deze week in de SB-kolom.
UP NEXT
Een volle week divisional play. Vier games tegen de Mariners en drie tegen de Angels.
Weinig wijzigingen in de AL East deze week ten opzichte van vorige week. Boston en New York blijven gewoon doen waar ze goed in zijn, namelijk winnen. Daarachter experimenteert Tampa Bay erop los en vecht Toronto mee voor plek drie. Baltimore blijft een kleurloos seizoen doormaken. Deze week ontmoeten zowel de Red Sox als Yankees regerend kampioen Houston, voor wat hoogstwaarschijnlijk een sneak peek wordt van een play-off matchup. Standings t/m 27 mei 2018
BOSTON RED SOX
(36-17, .679, -)
Na een iets stroevere periode, lijkt de vorm weer helemaal terug in Boston. Terwijl Mookie Betts en J.D. Martinez hun gooi naar de homeruntitel voortzetten, is Andrew Benintendi helemaal opgeleefd na een moeizaam april.
Dat was echter niet het grootste nieuws van week 9, want Hanley Ramírez kreeg op vrijdag relatief onverwacht te horen dat hij niet langer een Red Sox is. Om plaats te maken voor de van een blessure herstelde Dustin Pedroia, werd de 34-jarige Dominicaan geslachtofferd. Die keuze komt in een maand waarin Ramírez ronduit teleurstellend was, maar vooral het lozen van zijn dure, doorlopende contract is winst voor de Red Sox. Mitch Moreland wordt nu de permanente eerstehonkman.
Ondanks dat nieuws ging het zogezegd uitstekend in Boston. De eerste series van de week werd aan de baai van Tampa met 2-1 gewonnen. De top of the rotation deed het prima met een 3.12 ERA en de nodige homeruns van Mitch Moreland en Betts en een clutch RBI van Xander Bogaerts waren de hoogtepunten. In het weekend werd Atlanta met dezelfde cijfers verslagen op Fenway Park. De top vijf van de line-up (Betts, Martinez, Moreland, Benintendi en Bogaerts) sloeg tenminste één homerun en op een onverwacht slechte dag van Chris Sale na, ging er weinig fout voor Boston tegen de grote revelatie Atlanta.
PLAYER OF THE WEEK
Er zal een kleine schok door Boston zijn gegaan vanwege het afscheid van Ramírez, maar Mitch Moreland doet er momenteel alles aan om die keuze te motiveren. Het slaggemiddelde van de eerstehonkman is de laatste wekend als een raket omhooggeschoten (.318). Hij was deze week met Betts de gevaarlijkste speler aan de plaat: .353 AVG, 1 2B, 2 3B, 2 HR, 3 R, 5 RBI.
UP NEXT
De homestand wordt met drie duels verlengd, want de Blue Jays komen drie wedstrijden op bezoek op Fenway. Daarna reizen de Red Sox naar Texas voor een herhaling van de 2017 ALDS. In vier duels moet er revanche genomen worden op de Houston Astros. Sale-Cole, Price-Verlander, Porcello-Morton; de pitching matchups zijn in ieder geval niet verkeerd.
NEW YORK YANKEES
(33-16, .673, 1.0 GB)
De Yankees zijn hun koppositie kwijt na een matige week van .500 baseball. De pitching was dat vooral te verwijten, want met een gezamenlijk ERA van 5.89 over de hele week heb je een topoffense nodig om dat recht te trekken.
Wat dat betreft waren de drie wins dus nog niet eens heel slecht. Vooral bij de Rangers kreeg dat een ERA een een flinke deuk (8.28 over de series). De offense deed er alles aan om te voorkomen dat de slechte pitching meer losses op zou leveren. Met een .284 average over de series en een ongekend aantal van twaalf homeruns over drie duels is het dan ook verwonderlijk dat slechts één duel werd gewonnen. Opvallend: zeven verschillende spelers sloegen homeruns, drie zelfs meerdere. Neil Walker (2) en Aaron Judge (2)waren belangrijk, maar Gleyber Torres (4) stak er bovenuit.
In het weekend wisten Masahiro Tanaka en Luis Severino hun starts wél effectief in te vullen, waardoor de Yankees — op een dramatische middle game na — de series met de Angels wél wonnen. De homeruns droogden enigszins op (‘slechts’ vier over de series), maar kwaliteit ging nu dan ook boven kwantiteit. Over kwaliteit gesproken, Torres sloeg op zondag zijn vijfde homerun van de week over de hekken. Een geweldige prestatie, te bedenken dat de tweedehonkman een week geleden nog op vier homeruns over het hele seizoen stond.
PLAYER OF THE WEEK
Dit tussenkopje is eigenlijk onnodige vulling, want het onderbreekt alleen maar de lovende woorden die we over Gleyber Torres vertelden. De pas 21-jarige Venezolaan sloeg .368 met vijf homeruns, vijf runs en negen RBI’s. Daarmee was Torres verantwoordelijk voor meer dan een kwart van de totale Runs Created voor de Yankees deze week (27,3%)
Media: “Shohei Ohtani is a lock for AL rookie of the year”
De Yankees openen deze week met een herhaling van de 2017 ALCS. Drie duels worden in de Bronx afgewerkt tegen de Houston Astros. In vier duels wordt de week afgesloten bij de Baltimore Orioles in Maryland.
TAMPA BAY RAYS
(25-26, .490, 10.0 GB)
Waar de Yankees met 3-3 een matige week hadden, zal dat voor de Rays toch iets anders hebben gevoeld. Vooral de pitching deed het prima, met een gezamenlijk ERA van 2.33. Speaking of, de pitching in West-Florida is de laatste weken in zo’n groot experiment vervallen dat Tropicana Field beter als een laboratorium te boek gezet kan worden. Sergio Romo begon voor de tweede en derde maal aan een duel. Daarmee lijkt de van nature closer de Rays’ nieuwe opener te zijn geworden. In tegenstelling tot een starter werpt Romo maximaal één inning om te voorkomen dat de grote namen van de tegenpartij meteen toe kunnen slaan. Daarna wordt de bal afgestaan aan een werper die wél in staat is lang op de heuvel te staan. Vooralsnog gaat dat nog niet fantastisch, want in 2.0 innings ‘openwerk’, kreeg hij drie earned runs tegen en is zijn seizoens-ERA 5.75.
De eerste series van de week ging uiteindelijk verloren tegen de Red Sox. De goede pitching hield veel wedstrijden tot laat spannend, maar de offense gaf niet thuis met een gezamenlijk slaggemiddelde van .226 en slechts vijf extra base hits. Positief was wel dat Willy Adames in zijn tweede career at bat meteen een homerun sloeg. In het weekend werd de series met Baltimore vervolgens wel gewonnen (2-1). Dat was andermaal aan de pitching te danken. Ryan Yarbrough en Anthony Banda wierpen respectievelijk 7.0 en 6.1 innings “in relief” na openings van Romo en Ryne Stanek (die op zaterdag na 1.2 foutloze innings tóch vervangen werd). Ook het laatste duel van de week kende geen reguliere start. Nadat Romo de wedstrijd begon met één uit en drie runs aan de broek, pakten Vidal Nuno de win door drie innings reliefwerk en Austin Pruitt met 5.2 innings (!) de save. Dit was pas de vierde keer dat een save van zulke lengte werd geworpen sinds de statistiek in 1969 werd bedacht.
PLAYER OF THE WEEK
In het pitchingcircus dat de Tampa Bay Rays heet, gaan we deze week natuurlijk nog een keer voor een werper. Austin Pruitt’s 5.2 innings save was een uitzonderlijke prestatie, maar de pitcher wierp over de gehele week gewoon elf innings waarin hij slechts één run tegen kreeg (0.82 ERA). Zijn game log is prachtig, want zijn optredens waren 5.1 en 5.2 innings in relief. Maak die man starter. Of is dat vloeken op Tropicana Field?
UP NEXT
Tampa gaat een pittige roadtrip ondernemen, want het ontmoet aan de westkust in vier duels Oakland en in drie duels Seattle. Beide ploegen maken tot dusver een uitstekend seizoen door, dus de vraag is of ze in de trucjes van de Rays trappen.
TORONTO BLUE JAYS
(25-28, .468, 11.0 GB)
Ook de Blue Jays kenden deze week evenveel wins als losses (3-3). Ook daar zullen Blue Jays-fans niet al te rouwig om zijn, want met de huidige staat van de bullpen (6.88 ERA over de hele week), had het zowaar erger kunnen zijn. De starters, daarentegen, lieten wel goed werk zien. J.A. Happ toonde deze week andermaal waarom hij momenteel de ace is in Canada. Hij won zijn eerste duel van de week met de Angels: 7 IP, 3 H, 2 ER, 3 BB, 5 K.
In het tweede duel wierp Aaron Sánchez nog een two hit shutout tot en met de vijfde inning, waarna de bullpen een 3-0 voorsprong vergooide (5-6). Het laatste duel kende een vroeg einde voor Marco Estrada, die de Jays na 4.1 innings al op een onoverkomelijk 4-0 achterstand had gezet. Dwight Smith Jr. sloeg voor de eer nog de eerste homerun van zijn carrière, maar er werd wel met 8-1 verloren.
In het weekend werd er niet veel verwacht toen de Blue Jays op bezoek gingen bij de jonge Phillies. Toch ging die series prima. Het eerste duel was een krappe overwinning (6-5), terwijl de ploeg door starter Sam Gaviglio nog op een veilige 6-1 voorsprong was gezet. In het tweede duel wierp ook Jaime García een quality start, die uiteindelijk niets opleverde (1-2) en op zondag was het andermaal Happ die een uitstekende wedstrijd wierp. In 6.2 innings kreeg hij slechts twee earned runs tegen in het met 5-3 gewonnen duel. PLAYER OF THE WEEK
Net als vorige week gaan we deze week voor J.A. Happ. De pitcher verscheen deze week voor twee starts en leverde in allebei de duels een win. In 13.2 innings kreeg hij slechts vier runs tegen.
UP NEXT
De Blue Jays gaan de komende week op reis. Eerst drie duels in Boston en daarna drie duels in Detroit. Op donderdag is een reisdag.
BALTIMORE ORIOLES
(17-36, .321, 19.0 GB)
In de vier duels tussen twee ploegen die een vrij kleurloos seizoen doormaken, werd er logischerwijs gesplit met de Chicago White Sox: 2-2. De Orioles vertoonden twee keer leuk honkbal en kregen twee keer een stevig deksel op de neus, zoals het de ploeg dit seizoen betaamt.
In de eerste wedstrijd pakte Andrew Cashner de win na vijf degelijke innings. In het tweede duel wierp Kevin Gausman zelfs 6.1 shutout innings en duel vier was zelfs een complete game van Dylan Bundy (9.0 IP, 2 H, 3 ER, 1 BB, 14 K).
De schuld dat er dan toch maar twee wedstrijden werden gewonnen, komt op naam van Mychal Givens, die in duel twee in één inning reliefwerk drie runs toestond. Tot slot hebben we het nog niet over het derde duel gehad. Laten we zeggen dat dat niet helemaal volgens plan verliep (1-11).
Tegen de Rays werden uiteindelijk twee van de drie duels verloren. In de eerste wedstrijd was er nog hoop op een goede afloop, want David Hess pakte in zijn derde career start zijn tweede win. Daarna ging het helemaal mis. Over de hele series was het ERA van de starters 7.53 (en dan tellen we Hess’ start nog mee ook). Ook de offense was met een gemiddelde van .208 afwezig. Over de hele series werd er slechts één homerun geslagen, door Jonathan Schoop. De bullpen deed het dan wel weer uitstekend, met slechts één earned run in 10.1 innings, maar de schade was toen doorgaans al geleden.
PLAYER OF THE WEEK
De prestatie van de week werd meteen in het allereerste duel neergezet. Werper Dylan Bundy wierp op maandag een complete game in het met 5-3 gewonnen duel van de White Sox. Daarin kreeg hij slechts twee honkslagen tegen (waarvan dan wel meteen een three run homerun), maar met veertien strikeouts en een batting average against (BAA) van .069 was hij nagenoeg niet te passeren.
UP NEXT
De zware week begint voor Baltimore met de Beltway Series tegen lokale rivaal Washington. Drie duels later komen de New York Yankees voor vier duels op bezoek op Camden Yards.
We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze site zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van deze site, gaan we er vanuit dat je ermee instemt.
