De Ravens die thuis verliezen, de Eagles die met moeite de Titans van zich afschudden, de Bengals die een ruime zege boeken in Houston en dan zijn er nog de Browns… De League stond zondag volledig op zijn kop. Hoe erg het was? Dat lees je in de recaps van de vroege duels in de NFL op zondag.
BENGALS LEGGEN TEXANS HELEMAAL LAM
Cincinnati Bengals @ Houston Texans | 20-6
Na twee speeldagen mogen we voorzichtig concluderen dat de Bengals hun defense met succes hebben heropgebouwd. Op bezoek bij Houston was de unit van DC Al Golden meer dan solide. De thuisploeg vond geen enkele keer de eindzone en kon alleen maar twee field goals scoren. C.J. Stroud stond de ganse wedstrijd onder druk en werd vier keer gesackt. De running backs van Houston hadden het nog lastiger. David Montgomery en Woody Marks haalden samen 18 yards. Terwijl de Bengals-D stond als een huis, deed hun offense net genoeg. Al zal Ja’Marr Chase het daar niet mee eens zijn. Joe Burrow gooide een verre bal naar de eindzone, waar Chase de bal ving, rond zijn as draaide en op één of andere manier toch zijn voeten in de endzone wist te houden. Zo bewees Chase wederom waarom hij tot het selecte clubje van beste receivers in de NFL behoort.
In het derde kwart scoorde Chase zijn tweede touchdown van de wedstrijd. Die was minder spectaculair dan zijn eerste score, maar het was wel voldoende om de game in het slot te gooien. De Texans slaagden er niet in om weerwerk die naam waardig te bieden. De enige uitblinker op offense was tight end Dalton Schultz, die 12 passes ving voor 140 yards. Maar het baatte niet. Zonder Nico Collins, die out was met een hamstringblessure, was de Texans-offense onmondig.
Voor het tweede seizoen op rij starten de Bengals hun seizoen met twee zeges op een rij. Maar dit keer voelt het net iets anders. Zowel de defense als de O-line, al jaren de grote zorgenkindjes van Cincinnati, lijken een stap vooruit te hebben gezet. Joe Burrow was klinish vandaag, maar heeft nog niet zijn beste niveau bereikt. Als ook dat nog gebeurt, dan mag de rest van de AFC beginnen sidderen en beven.
SAINTS VERRASSEN RAVENS IN EIGEN HUIS
New Orleans Saints @ Baltimore Ravens | 24-17
Vorige week kwamen de Saints in de tweede helft dichtbij een stunt tegen de Lions. Deze week lukte het de ploeg van Kellen Moore wel om de zege binnen te halen. Daar zag het in het derde kwart niet naar uit. De Ravens domineerden hun thuiswedstrijd en mede door touchdowns van Derrick Henry en Rashod Bateman stonden de Ravens 17-9 voor en kregen ze bal na een paar sacks van de defense. De Ravens konden echter niet scoren, waardoor Tyler Shough de kans kreeg. Met een goede drive bracht hij zijn ploeg langszij, mede doordat de Ravens een penalty tegenkregen op de gemiste 2pt conversie na de touchdown. In de herkansing scoorden de Saints wel.
De Ravens moesten al na drie plays de bal punten en de Saints kregen een nieuwe kans. Met acht minuten op de klok kregen de bezoekers de bal en gingen op een lange drive, met meerdere third en fourth down conversies. Zo kwamen de Saints op de goalline uit en met twee qb sneaks probeerden de bezoekers de voorsprong te pakken. Bij de laatste poging gaven de refs inderdaad de score, al bleek uit de herhalingen dat dit zeer twijfelachtig was. Voor de reviews waren er echter niet genoeg beelden om met zekerheid te zeggen dat er niet was gescoord. Zo bleef de beslissing staan en kwamen de Saints op voorsprong. De Ravens kregen nog een laatste kans op een score en eventueel een verlenging, maar na een interceptie van Lamar Jackson was ook die kans verkeken en pakten de Saints een verrassende zege.
BEARS VERLIEZEN CALEB WILLIAMS EN WEDSTRIJD
Minnesota Vikings @ Chicago Bears 9-3
Een week na de betoverende zege op de Panthers staan de Bears weer met beide voeten op de grond. Tegen de defensie van de Vikings lukte er vrij weinig. Tot overmaat van ramp moest quarterback Caleb Williams met een hamstringblessure naar de kant voor Chicago. Dat terwijl de verwachtingen hoog waren na een week met 59 punten. De defensie van de Vikings was echter van een iets ander niveau dan die van Carolina. Vanaf het begin werd duidelijk dat het een moeizame dag zou worden. De Vikings namen op hun eerste drive een voorsprong via een fieldgoal, waarna de defensie het overnam.
De Bears kwamen nog gelijk via een FG, maar niet lang erna werd Williams onderschept. Aanvallend konden de Vikings met Carson Wentz nog in de plaats van de geblesseerde Kyler Murry ook niet veel klaarspelen. In het tweede kwart volgde een fieldgoal, waardoor beide ploegen met een 6-3 tussenstand het laatste kwart ingingen. De Bears kregen hierin de kans om op gelijke hoogte te komen, maar de fieldgoal werd geblokt, waardoor de Vikings de schade beperkt wisten te houden. Na een derde FG van de bezoekers moest Williams naar de kans en was het aan backup Tyson Bagent om de meubelen te redden. Hij kwam in de buurt van de endzone, maar de Bears slaagden er niet in om te scoren, waardoor het bij 9-3 bleef.
BROWNS EN STORM KRIJGEN BUCCANEERS KLEIN
Cleveland Browns @ Tampa Bay Buccaneers | 23-19
Het regende verrassingen in de NFL op zondag en het regende, zwaar, in Tampa Bay, Florida. Geen verrassing was groter dan de zege van de Cleveland Browns op bezoek bij de Bucs. De thuisploeg speelde slordig en liet zich in de tweede helft nog verrassen door een gretig Cleveland. De eerste helft was een field goal-festijn. Na twee kwarten stonden de Bucs 9-6 voor na drie succesvolle kicks van Chase McLaughlin, waaronder eentje vanop 59 yards. Na de rust leek het alsof de Bucs het varkentje wel even zouden wassen. Een prima eerste drive resulteerde in een touchdown-pass van Baker Mayfield naar Emeka Egbuka. Toch lieten de Browns zich niet zomaar wegzetten.
De defense speelde sterk en Baker Mayfield haalde nooit zijn gebruikelijke niveau. Hierdoor kon zelfs Deshaun Watson in ritme komen en speelde hij zowaar aanvaardbaar football. Met een touchdown-pass van 55 yards naar rookie Denzel Boston bracht Watson zijn team op gelijke hoogte. In het vierde kwart kwam daar nog een touchdown-pass bij. Ditmaal vond Watson tight end Blake Whiteheart in de endzone om de Browns onverwacht op voorsprong te zetten. Toen gingen de hemelsluizen open en kreeg Tampa een bijbelse storm te verwerken. De wedstrijd lag meer dan een uur stil. Toen de spelers uiteindelijk terug het veld opkwamen, hadden de Bucs nog twee minuten om alsnog te winnen. Het lukte echter niet en zo boekten de Browns een onwaarschijnlijke zege.
OVERIGE GAMES
Philadelphia Eagles @ Tennessee Titans | 24-20: De Eagles kropen in Nashville door het oog van de naald. De Titans namen in de laatste twee minuten van het duel de voorsprong via een fieldgoal. Er was echter nog genoeg tijd voor de Eagles en Jalen Hurts op dat moment op de klok. De bezoekers, waar Saquon Barkley en Dallas Goedert met blessures naar de kant gingen, wisten vooral DeVonta Smith te vinden. Hurts leidde zijn ploeg zo over het veld, om met nog maar enkele seconden op de klok Darius Cooper te vinden voor de winnende touchdown. Hierdoor wisten de Eagles voor het eerst in de geschiedenis op bezoek bij de Titans te winnen.
Green Bay Packers @ New York Jets | 20-17 (OT): Een week na de totale ineenstorting waren het de Packers die dit keer zelf met een comeback kwamen. Op bezoek bij de Jets maakte het team van Jordan Love in het vierde kwart een achterstand van tien punten goed. De Packers deden dit eerst met een pass op Christian Watson en daarna met een fieldgoal van Trey Smack. De Jets kregen kansen om de wedstrijd toch nog naar zich toe te trekken, maar ook zij wisten niet te scoren, waardoor er een verlening aan te pas moest komen. De thuislcub kreeg als eerste de bal, maar moest na drie plays al punten. Deze kans liet Love niet liggen en na vijf plays waren de Packers in fieldgoal range en kon Smack de winnende score binnentrappen.
Pittsburgh Steelers @ New England Patriots | 3-20: De Patriots hebben een dominante, maar weinig sprankelende zege geboekt tegen de Pittsburgh Steelers. Vooral de defense was meer dan op de afspraak. De troepen van Mike Vrabel veroorzaakten twee turnovers en maakten Aaron Rodgers gedurende de ganse game het leven zuur. De Steelers kwamen niet verder dan 235 offensieve yards en enkel kicker Chris Boswell kon één enkele keer scoren. De Patriots-offense van hun kant blies warm en koud. TreVeyon Henderson, die zijn seizoensdebuut maakte, scoorde een mooie rushing touchdown van 39 yards. Maar zijn running back-collega Rhamondre Stevenson verloor de bal en ook Drake Maye gooide opnieuw een interceptie. Er zit dus nog wat zand in de machine in New England, maar de eerste zege van het seizoen is binnen.
Carolina Panthers @ Atlanta Falcons | 34-3: In Week 1 kregen de Panthers 59 punten om de oren. In Week 2 waren dat er slechts drie. Het hielp natuurlijk dat de Panthers in Week 2 op bezoek mochten bij de Atlanta Falcons. Onder aanvoering van back-up Cooper Rush serveerden de Falcons opnieuw een dramatische prestatie. Rush voltooide 10 van zijn passes voor 87 yards en gooide twee picks. Bryce Young aan de overkant? 23/36 voor 287 yards en drie touchdowns. De Panthers deden wat ze wilden en het volstond ruim om de belangrijke NFC South-overwinning te boeken. Op het einde van de game mocht ook undrafted rookie Jack Strand zijn debuut maken bij Atlanta. Zijn eerste pass? Een interceptie. Linebacker Devin Lloyd had een spectaculaire wedstrijd met twee intercepties, waarvan hij er eentje binnenliep voor een touchdown, twee tackles for loss en een sack.
Op dinsdag 29 september (23:00 uur Nederlandse tijd) schieten Carolina Hurricanes en Florida Panthers het seizoen 2026 – 2027 in gang. Het aftellen is begonnen en bij SportAmerika doen we dat traditioneel met onze voorbeschouwingen. De komende 32 dagen nemen we elke dag een team onder de loep in onze 32-in-32 serie. We eindigen op 29 september met titelhouder Carolina Hurricanes. Vandaag nemen we een team onder de loep dat deze zomer hun captain kwijtraakte aan Florida: Ottawa Senators.
TERUGBLIK OP SEIZOEN 2025-2026
In 2024-2025 deden ze al ervaring op in de play-offs. Die ervaring moest verzilverd worden in het seizoen daarna. Intern was de rust redelijk teruggekeerd bij Ottawa Senators, coach Travis Green had de zaken goed op orde en niets stond een volgende trip naar het postseason in de weg. Alleen waren er meer in de Eastern Conference met deze gedachte. Het duurde dan ook tot de laatste fase van het reguliere seizoen voordat de Senators hun ticket daadwerkelijk te pakken hadden. Zij pakten de laatste wildcard in het oosten en hun “pech” was dat ze vervolgens werden gekoppeld aan Carolina Hurricanes. Helaas voor de Senators en hun achterban was van een echte serie geen sprake. De Canes bliezen deze tegenstander in vier wedstrijden weg en zoals we weten was dat pas de eerste van vier stappen richting de Cup.
Aan scorend vermogen geen gebrek in de Canadese hoofdstad vorig jaar. In veel aanvallende statistieken vinden we de Sens terug in de top 10. Zo waren er slechts zeven teams met meer gescoorde goals in het reguliere seizoen. Defensief ging het wat moeizamer, maar met een plekje in het linkerrijtje geven we ze daar ook een krappe voldoende. Vergeleken met voorgaande jaren ging er dus best veel goed in Ottawa. Dat er onder het oppervlak iets borrelde, werd gaandeweg het seizoen ook wel duidelijk. De broertjes Tkachuk begonnen een podcast en vader Keith Tkachuk stak en plein public niet onder stoelen of banken dat zijn jongste zoon Brady toch maar beter kon vertrekken bij de Senators. Iets wat je als club en achterban toch niet wilt horen over je captain…
CAPTAIN VERLAAT HET SCHIP
Dat er iets borrelde, was dus duidelijk. Er doken ook steeds vaker geruchten op over een gewenst vertrek van Tkachuk bij de Senators. Geruchten die Brady zelf overigens stellig ontkende. Op 21 juni bleek dat de Senators-captain van de laatste jaren toch niet helemaal eerlijk geweest was. Brady Tkachuk had eerder al om een trade gevraagd en op de langste dag van het jaar kreeg de jongste van de broers zijn zin. De bestemming werd, zoals verwacht, Florida Panthers en met het wisselgeld in deze trade kon general manager Steve Staios aan de slag. Eerlijk is eerlijk, Staios kreeg ook van onze kant regelmatig kritiek. Echter hield hij drie first-round picks en een second-round pick over aan deze trade. Je raakt dan wel je op papier beste speler kwijt, maar krijgt het gereedschap in handen om mooie dingen te bouwen.
Eén van die first-round picks ging twee dagen na deze beruchte trade al richting San Jose. Onder meer William Eklund werd overgenomen van de Sharks en zo herenigd met zijn maatje Fabian Zetterlund. De bijna 24-jarige winger was in 2021 de seventh-overall draft pick en liet bij vlagen ook hele mooie dingen zien in Teal. Toch bleef die verwachte échte doorbraak vooralsnog uit. In Ottawa hopen ze dat William daar alsnog de vijfde of zesde versnelling weet te vinden. Daarmee was Staios nog niet klaar. Andre Burakovsky werd opgehaald bij de Blackhawks. De 31-jarige Oostenrijker kende in Chicago niet de beste jaren van zijn loopbaan, maar liet bij de Avalanche en Capitals in het verleden al zien over een neusje voor de goal te beschikken. Een andere aanwinst, Samuel Ersson, is juist gehaald om die goals te voorkomen. Hij zal naast zijn Zweedse landgenoot Linus Ullmark fungeren als backup tussen de palen.
Na de start van free agency trokken de Senators ook Philip Tomasino en Sammy Blais nog aan. Dit lijken vooral breedteversterkingen, want beide spelers lijken niet per se in aanmerking te komen voor een vaste plek in de line-up. Dit geldt zeker wel voor Drake Batherson. De 28-jarige centre uit Indiana is al jaren zo’n vaste waarde. En ook een veel scorende vaste waarde. In Ottawa zullen ze dan ongetwijfeld erg blij zijn dat Batherson zijn verblijf met acht seizoen verlengde voor een jaarsalaris van $ 10.7 miljoen. Dit contract gaat volgend jaar pas in, maar Staios en de Senators zorgden er zo nog wel voor dat ze de maximale termijn pakten vlak voordat deze veranderde in zeven jaar. Dit is namelijk vanaf 15 september het geval. Toen is de nieuwe CBA (CAO) ingegaan.
NIET STUURLOOS ZONDER KAPITEIN
Met het vertrek van Tkachuk hebben de Senators zonder meer aan kwaliteit ingeleverd, maar je vraagt je af of dit het teamgevoel juist niet ten goede komt. Als we de geluiden geloven, was het binnen de groep toch best onrustig door al die geruchten over de captain. Die onrust is nu weg. Het is zonder meer waar dat Brady Tkachuk over specifieke kwaliteiten beschikt, maar dit gaat ook wel op voor Eklund. De Zweed is van origine wat creatiever en zou samen met Tim Stutzle en Drake Batherson een prachtige eerste aanvalslijn kunnen vormen. Weinig blueliners zullen staan te springen om het tegen deze drie op te nemen. We vermoeden Burakovsky terug te zien op de tweede lijn met Michael Amadio en Dylan Cozens. Dit is in potentie niet alleen een lijn die de weg naar de goal wel weet te vinden, maar tevens eentje die het defensieve werk niet schuwt.
Met Shane Pinto en Claude Giroux heeft Green nog meer spelers die zowel offensief als defensief uitstekend uit de voeten kunnen. Pinto was zeven jaar geleden de nummer 32 in de draft, maar kende een stroeve start in de NHL. Inmiddels is de Amerikaanse center in gang geschoten en eindigde vorig seizoen bijvoorbeeld als zesde in de Selke-verkiezing voor aanvallers die verdedigend van veel waarde zijn. De inmiddels 38-jarige Claude Giroux bezit die waarde ook nog steeds. Hij mag dan niet meer zo vaak scoren als in zijn hoogtijdagen, maar met z’n ervaring moet Giroux dat bekende verlengstuk van de coach zijn. Laatbloeier Michael Amadio vinden we waarschijnlijk ook terug in de bottom six. Laatbloeier omdat de 30-jarige Canadees pas de laatste jaren heeft uitgevogeld hoe hij moet scoren in de league.
DIEPTE…
Ridley Greig kan zich eveneens opmaken voor een plek op die bottom six. De 24-jarige center presteert het nu al drie jaar op rij om exact 13 goals te scoren in een seizoen. Hij maakte wel vorderingen op een ander vlak. Met 83 strafminuten moest Greig alleen Nick Cousins voor zich dulden op dit roster. Cousins is ook nog altijd lid van de Senators. Dit tot grote schrik van de concurrentie, want de aanvaller staat er niet om bekend de meest faire van allemaal te zijn. Dit is typisch zo’n voorbeeld van een speler die je liever mét dan tégen je hebt. Fabian Zetterlund zou in potentie iemand moeten zijn voor de tweede of derde lijn, maar tot nu toe heeft hij in Ottawa dit nog niet afgedwongen. Mogelijk dat de hereniging met Eklund ook Zetterlund aan de praat krijgt. Dan hebben we voor de bottom six ook Warren Foegele nog in de aanbieding. Een winger die enkele jaren geleden opbloeide bij de Oilers en Kings, maar in Ottawa die scoring touch nog niet gevonden heeft.
STABILITEIT OP BLAUWE LIJN
We bespraken al even de aanvallende statistieken. Defensief zag het er zo mogelijk nog beter uit. Niet die cijfers die iedereen direct kan zien, want met het aantal tegendoelpunten zat Ottawa nog net aan de goede kant van de balans. Duiken we wat dieper in de materie, dan kan Travi Green niet anders dan tevreden zijn. Geen team in de NHL gaf namelijk minder scoring chances of high danger chances weg dan zijn Ottawa Senators. En ’t wordt nog mooier voor de head coach, want die blauwe lijn blijft ook nog eens grotendeels intact. Dat begint al met de uitstekende Jake Sanderson, die niet voor niets onderdeel was van de Amerikaanse gouden ploeg in Italië. De 24-jarige verdediger heeft de laatste paar seizoenen telkens meer verantwoordelijkheden gekregen en stelt geen seconde teleur. Met Artem Zub naast zich kan Sanderson wat vaker op avontuur terwijl de sterke Rus op het huis past.
OPTIES
Vrijwel elke coach in de NHL zal tekenen voor een defensive pair met Thomas Chabot en Jordan Spence. Die laatste is werd vorig jaar door de Kings naar Ottawa getrade en in Canada zijn ze maar wat blij met dat cadeautje. Net als Sanderson is Spence met zijn 24 jaar nog altijd relatief jong voor een blueliner, waardoor de ervaring van Chabot des te belangrijker is. Chabot werd jaren geleden gezien als de natuurlijke opvolger van Erik Karlsson. Wat productie betreft, heeft Chabot die stap nooit helemaal kunnen zetten. Vooral ook omdat blessures hem iets te vaak parten spelen. Fit is hij echter onbetwist één van de betere spelers op dit roster. En een zekerheidje voor de defensieve top 4. Achter deze vier lijkt Tyler Kleven de meest zekere voor het bottom pair. De grote Amerikaan is ook nog altijd jong en ook hij krijgt elk jaar een paar minuten meer speeltijd.
Voor de volledigheid komen ook Carter Yakemchuk en Nikolas Matinpalo nog in aanmerking voor een plekje op die blauwe lijn. Yakemchuk debuteerde vorig seizoen op het hoogste niveau, maar we sluiten niet uit dat ze de bijna 21-jarige nog even laten rijpen op een lager niveau. Matinpalo wordt begin oktober 28 maar wist nog niet dusdanig te overtuigen dat Green van hem een vaste waarde maakte. Ondanks het talent wat er wel degelijk is, kunnen we er niet omheen dat dit bottom pair toch wel het zwakke punt in deze defensie is. Tenzij Yakemchuk natuurlijk reuzenstappen zet. Iets wat zeker niet is uitgesloten.
PIJNPUNT
Als de aanval goed is en de verdediging tot de betere in de league behoorde, hoe kan het dan dat Ottawa een wildcard nodig had? Voor het antwoord op die vraag gaan we naar de goalies. De Senators gebruikten vorig seizoen vijf sluitposten en geen van hen tikte een .900 savepercentage aan. Het gemiddelde in de gehele NHL lag op .889 maar ook daar kwamen deze vijf Senators-goalies niet aan. Of zelfs maar in de buurt. Linus Ullmark deed het, ondanks persoonlijke problemen, nog het beste. Of misschien is minst slecht beter op z’n plaats. Met .891 kwam de Zweed niet in de buurt van zijn beste seizoen. Dit draaide hij in 2022-2023 naast Jeremy Swayman in Boston. Dit leverde met .938 sv% en 1.89 GAA een Vezina op. Mocht Ullmark het voor elkaar krijgen om komend seizoen die topvorm te benaderen, berg je dan maar voor deze Senators!
ANOTHER UNBELIEVABLE SAVE BY LINUS ULLMARK!!! 😮 #StanleyCup
Levi Merilainen was vorig seizoen één van de vier backups. De 24-jarige Fin staat nog altijd op de loonlijst in Ottawa, maar moet het na de komst van Samuel Ersson doen met een rol als derde goalie. Niet dat Ersson in Philaldephia nu zo’n verpletterende indruk maakte de laatste tijd, maar de Zweed heeft wel iets meer ervaring en Merilainen krijgt zo de gelegenheid wat te schaven aan zijn spel. Nog altijd worden we niet heel warm van het tandem dat Green op het ijs kan zetten. Al kan een fantastische Ullmark deze ploeg erg ver brengen. Het is dat Connor Hellebuyck geen zin heeft in een Canadese franchise, want anders was dit een prima optie voor hem geweest.
VOORSPELLING
Geen Tkachuk, maar mogelijk wel meer rust en eenheid in de gelederen. Dat is wat wij verwachten van deze Ottawa Senators. Een team dat zeker niet als topfavoriet aan het seizoen begint, maar wel een team om rekening mee te houden. Ook zonder hun voormalig captain Tkachuk hebben ze het aanvallend nog steeds goed voor elkaar. De rol van Tim Stutzle wordt waarschijnlijk wat belangrijker (lees: captain) en het is afwachten hoe de Duitser daar mee om zal gaan. Waarschijnlijk zal op dat gebied niet zo heel veel veranderen, waardoor deze Sens aanvallend één van de betere teams in het oosten zullen blijven.
De blauwe lijn zit grotendeels ook goed in elkaar. Op dat derde duo na dan misschien. Echter maken we ons zorgen over het gebeuren onder de lat. Ullmark heeft zich na z’n vertrek bij de Bruins nog niet weten te onderscheiden en dat hebben de Senators echt nodig om het ver te schoppen. Met de verbeterde Malple Leafs, de Panthers die zinnen op revanche, de nog altijd sterke Lightning en Canadiens en Buffalo dat ook nog een woordje meespreekt, is het nogal dringen in deze Atlantic Division. Ja, we vinden de Senators sterk genoeg voor de play-offs, maar nee dat moet er niet teveel tegenzitten.
Op dinsdag 29 september (23:00 uur Nederlandse tijd) schieten Carolina Hurricanes en Florida Panthers het seizoen 2026 – 2027 in gang. Het aftellen is begonnen en bij SportAmerika doen we dat traditioneel met onze voorbeschouwingen. De komende 32 dagen nemen we elke dag een team onder de loep in onze 32-in-32 serie. We eindigen op 29 september met titelhouder Carolina Hurricanesen vandaag de franchise die na een afwezigheid van vier jaar weer terugkeerde in het postseason: Pittsburgh Penguins.
Pittsburgh Penguins zat voorafgaand aan het seizoen 2025 – 2026 in een nogal lastige positie. Het Front Office van de geel-zwarten uit Steel City probeerde voor het eerst sinds jaren (openlijk) de op leeftijd rakende core van wat jonger vers bloed te voorzien en daarmee Crosby, Malkin en Letang in ieder geval uitzicht op play-offs te laten houden. Wat volgde was een van de meest verrassende seizoenen van de Penguins in jaren en eindigde het met 98 punten, een 41-25-15 record op een tweede plaats in de Metropolitan Division, waarmee het voor het eerst sinds 2022 weer terugkeerde in het postseason.
De (voorzichtige) ommekeer sprong nog iets meer in het oog, daar vrijwel niemand echt met een run rekening hield. Het seizoen 2024 – 2025 sprak in feite boekdelen met een troosteloze zevende plaats in de Metropolitan, een schamele 80 punten en met 287 tegentreffers de gedeeld slechtste defensie in de gehele NHL. Onder leiding van nieuwe head coach Dan Muse — die Mike Sullivan opvolgde — kon in zijn vuurdoop direct flink aan de bak om niet alleen de gelouterde namen te laten functioneren, maar ondertussen ook de jonge honden van het roster competitief te maken. Iets waar de 44-jarige Amerikaan duidelijk in slaagde.
VETERANEN BLIJVEN BELANGRIJK
In het centrale middelpunt van de gele feestvreugde stond (wie anders ook) Sidney Crosby. De 38-jarige captain bleef ook in het voorbije seizoen een van de meest productieve spelers in de NHL en eindigde op 74 punten (29 goals, 45 assists) in 68 wedstrijden. Tijdens de Olympische Spelen kreeg de Canadees een flinke beuk van (toen nog Anaheim Ducks) Radko Gudas en miste daardoor een aantal NHL-wedstrijden, maar kwam sterker terug dan ooit.
Partner in crimeEvgeni Malkin schreef op zijn beurt andermaal een gedenkwaardige campagne in zijn carrièreboek. De 39-jarige Rus miste eveneens behoorlijk wat wedstrijden maar eindigde onderaan de streep op 64 punten in 56 wedstrijden. Op 4 april bereikte Malkin de mooie grens van 1400 punten, waarmee hij slechts de 23e speler in de NHL-geschiedenis werd die de mijlpaal bereikte — na een geweldige vier punten wedstrijd tegen Florida Panthers —.
Hetgeen nog het meest in het oog sprong het voorbije seizoen was de ontwikkeling van de jonge honden bij de Penguins. Benjamin Kindel (11e overall pick, 2025) maakte direct grote indruk in de line-up en eindigde in zijn rookie season op 35 punten in 77 wedstrijden. Ville Koivunen liet ook van zich horen en kers(t)verse aanwinst Egor Chinakov ging na zijn overkomst vanuit Columbus op 29 december ook als de brandweer.
STABIELERE PLOEG —> PLAY-OFFS!
Die diepte resulteerde daaropvolgend ook tot stabielere teamstatistieken. De Penguins eindigden het seizoen op 290 treffers — een drastische verbetering ten opzichte van de 242 het seizoen daarvoor — en noteerden maar liefst twaalf spelers dertien treffers of meer. Op de 5 v 5 had het helemaal de wind in de zeilen en eindigde het op een tweede plaats in de NHL met 201 stuks.
In de play-offs was de batterij echter grotendeels leeg en legde tegenstander Philadelphia Flyers de pijnpunten van de geel-zwarten duidelijk bloot. Na drie wedstrijden keken de Penguins tegen een pijnlijke 3-0 achterstand aan, reageerde men met twee winstpartijen maar viel de play-off droom na OT in Game 6 alsnog in duigen. Pittsburgh worstelde met name op de zo sterke reguliere 5 v 5 en kwam tot slechts zes treffers in de serie van zes.
Onderaan de streep was er desondanks toch genoeg reden tot optimisme in Steel City. Een terugkeer in de play-offs, prima reguliere seizoen en met de breakout van onder meer Benjamin Kindel heeft het roster en het Front Office genoeg perspectief om het Crosby-tijdperk nog niet definitief zonder kans op succes te sluiten.
GEEN GEKKIGHEID, MAAR WEL SNEAKY UPSPICE
Pittsburgh vangt het seizoen 2026 – 2027 met een forward groep aan, die aan de top grotendeels intact is gebleven en ‘achterop’ vooral een verandering heeft ondergaan. Sidney Crosby, Evgeni Malkin en Rickard Rakell blijven de aanvallende juggernauts, terwijl GM Kyle Dubas in de tussentijd het roster steeds meer in balans brengt. Hoewel de Penguins voor het eerst sinds vier jaar weer terugkeerden in de play-offs deden de ‘Pengs’ geen gekke dingen op de markt, maar kwamen er een aantal interessante spelers richting het oosten.
De meest in het oog springende nieuwkomer is zonder twijfel Andrei Kuzmenko. De 30-jarige Rus tekende voor één jaar ($5 miljoen) en noteerde het voorbije seizoen 52 punten in het shirt van Los Angeles Kings. Kuzmenko is daarmee de “logische” vervanger van Anthony Mantha, die met een geweldig aantal van 33 goals achter zijn naam richting New Jersey Devils vertrok. Qua postuur komen de twee niet overeen, maar met de aanvallende impulsen op zowel 5 v 5 als de powerplay zit het met Kuzmenko op de wing wel goed.
Andrei Kuzmenko, signed 1x$5M by PIT, is a middle six scoring winger who makes up for near league-worst skating and physicality through sheer craftiness. Great hands in tight and efficient finishing – a career 20% shooter. pic.twitter.com/saRTe7IJjq
Nick Robertson is eveneens een interessante nieuwe naam in de ploeg van Dan Muse. De 24-jarige forward kwam in ruil voor een fourth-round pick over vanuit Toronto en tekende vervolgens een tweejarig contract (2 x $3.25 miljoen). In het shirt van de Maple Leafs kwam de Amerikaan tot 32 punten in 78 wedstrijden en heeft het Front Office van de Penguins genoeg vertrouwen in de aanvallende upside van de jongeling.
STABIEL OP DE FRONT
Kyle Dubas was nog niet klaar met shoppen en hengelde vlak voor het ingaan van Free Agency met succes naar de diensten van Hendrix Lapierre. De 24-jarige centre kwam in ruil voor een 2027 third-round pick en 2028 fifth-round pick over van Washington Capitals en geeft Dan Muse meer flexibiliteit en stabiliteit down the middle. In het verleden kwam Lapierre uitstekend uit de verf in de AHL — waarin hij onder meer de Calder Cup Playoffs MVP Award in 2024 binnensleepte — en kan op papier een belangrijk schaakstuk op zowel de korte- als de lange termijn worden. Hij zal in ieder geval Kevin Hayes moeten opvolgen, die richting de KHL vertrok.
Hoewel al eind december aan de franchise toegevoegd, zullen de ogen ook op de verrichtingen van Egor Chinakov gericht zijn. In totaal verzamelde de forward 42 punten en tekende een driejarig contract (3 x $6.25 miljoen). Pittsburgh ziet in hem een onmiskenbare schakel voor op de korte termijn en geeft Muse qua aanvallende kwaliteiten (nog) meer flexibilteit.
Met onder meer Rutger McGroarty, Benjamin Kindel en Ville Koivunen nog achter de hand worden de Penguins jonger en jonger. Het betekent niet dat de geel-zwarten “eventjes” zich weer tot contender zullen opwerpen, maar aanvallend zit het beter in elkaar dan men in de media veelvuldig laat geloven.
WISSELINGEN VAN DE BLAUWE WACHT
De blauwe lijn van Pittsburgh heeft gedurende het offseason een aantal significante veranderingen ondergaan, hoewel de basis Kris Letang – Erik Karlsson nog altijd intact is. Met name Karlsson behoeft wat nadere aandacht, daar de Zweed regelmatig weer eens zijn A-Game op het ijs legde. In 75 wedstrijden kwam de blue-liner tot 66 punten en met het ingaan van zijn laatste contractjaar is Karlsson er alles aan gelegen om die goede lijn door te trekken en zijn marktwaarde omhoog te krikken.
De meest in het oog springende move op de blue-line is het vertrek van Parker Wotherspoon, die op 30 juni — in ruil voor Kaedan Korczak — van Pittsburgh naar Vegas Golden Knights werd getrade. Wotherspoon was de vaste partner van Karlsson en verzamelde in 80 wedstrijden dertig punten, maar was allicht nog belangrijker op de penalty-kill. De 25-jarige Korczak was het voorbije seizoen een van de stille krachten bij de goudhemden en met een contract tot en met het seizoen 2029 – 2030 zit het met ‘Korc’ wel snor.
Om het vertrek van Ryan Shea (Edmonton Oilers) op te vangen, kwam het Front Office uit bij Trevor van Riemsdyk. De 34-jarige Amerikaan spendeerde de voorbije zes seizoenen bij Washington Capitals en brengt met 600+ wedstrijden in de benen de nodige ervaring met zich mee. Bovendien is ook ‘TvR’ geen vervelende om erbij te hebben in de eigen blauwe zone.
Desondanks blijft de linkerkant van de blauwe lijn het grote vraagteken bij de Penguins. Karlsson, Korczka en van Riemsdyk zijn allen rechtshandig en Girard en Carlile lijken niet klaar voor een rol op het top paar. In Training Camp wordt (op moment van schrijven) veelvuldig de combinatie van Riemsdyk – Karlsson daar geposteerd.
SILOVS DE MAN IN THE CREASE
Between the pipes zal er ook door head coach Dan Muse gehusseld worden. Het vertrek van Stuart Skinner naar Winnipeg Jets geeft Arturs Silovs in ieder geval de kans om uit te groeien tot de echte 1A in Steel City. De Let tekende een eenjarige contractverlenging ($2.8 miljoen), maar spreken zijn twijfelachtige 3.07 GAA en .887 sv% niet bepaald in zijn voordeel.
Sergei Murashov zal er in ieder geval als de kippen bij willen zijn om het Silovs (en daarbij head coach Dan Muse) lastig te maken. De goalie oogappel van de Pittsburgh pipeline kwam weliswaar in zijn eerste vijf NHL-optredens niet verder dan een 2.56 GAA en .897 sv%, maar was vervolgens een juggernaut in de AHL. Het trio wordt door Joel Blomqvist gecompleteerd. De 24-jarige Fin was het voorbije seizoen eveneens actief in de AHL en noteerde daar prima cijfers (.913 sv% en zestien wins in 26 optredens).
VOORUITBLIK
Pittsburgh Penguins heeft zichzelf vorig seizoen opnieuw op de kaart gezet. Niet door met veel bombarie de markt op te gaan, maar juist door de oude garde met een steeds interessantere groep jonge spelers te omringen. En precies daar ligt ook de sleutel richting 2026-27. Want zolang Sidney Crosby, Evgeni Malkin en Kris Letang nog op het roster staan, zal Pittsburgh weinig voelen voor een volledige reset. De vraag is alleen hoeveel rek er nog in deze formule zit.
Aan de voorkant lijkt het antwoord voorlopig positief. Benjamin Kindel, Ville Koivunen en Egor Chinakov geven de Penguins broodnodige nieuwe energie, terwijl spelers als Rutger McGroarty nog op de NHL-deur zullen gaan kloppen. Daarmee begint het tijdperk na Crosby zich voorzichtig al af te tekenen, zonder dat Crosby zelf al uit beeld hoeft te verdwijnen. Daarbij wel vermeldend dat geen enkele hierboven genoemde speler ook maar in de schaduw van ‘Sid’ mag staan (ook qua plafond niet).
Op de blauwe lijn is het verhaal een stuk minder vanzelfsprekend. Het vertrek van Parker Wotherspoon en Ryan Shea zorgt voor de nodige verschuivingen en vooral de linkerkant van de blue-line blijft een vraagteken.
En misschien is dat wel precies waar Pittsburgh dit seizoen om draait. Niet opnieuw verrassen, maar bewijzen dat de wederopstanding van vorig jaar geen eenmalige opleving was. De Penguins hebben nog één kans om de laatste hoofdstukken van het Crosby-tijdperk kleur te geven. Hoe lang die deur nog openstaat, is echter de million dollar question.
Met nog ruim een week te gaan in het reguliere seizoen (waardoor de laatste MLB Watch ook pas na het weekend zal zijn) stapelen de verschillende beslissingen zich op. Zo hebben Milwaukee en LA Dodgers hun divisie al binnen, deden Ozzie Albies en de Braves vorige week prima zaken en houden de Red Sox ook zonder de geblesseerde Rafaela de touwtjes in handen wat betreft de wildcards.
DUTCH WATCH
ALBIES EN BRAVES KLOPPEN PHILLIES, ZEKER VAN PLAY-OFFS
Een voorsprong in de NL East van vier gewonnen wedstrijden. Dat stond er vorig weekend op het spel toen Atlanta Braves naaste belager Philadelphia Phillies ontving voor een serie van drie wedstrijden. Een week eerder wist Atlanta in Philadelphia de aanval af te slaan. Een serie van vier werd daar gelijk verdeeld over deze twee rivalen. Wilden de Phillies nog iets doen richting een eventuele eerste plaats, dan moest het voor hen hier gebeuren. De bezoekers hadden op vrijdag 11 september ook de beste papieren voor winst in het eerste duel. Philadelphia genoot lang van een 1-3 voorsprong, zag deze kleiner worden na een solo homerun van Austin Riley in de zevende en vervolgens volledig verdwijnen in de negende inning.
In de noodzakelijke extra innings was het stuivertje wisselen. Eerst nam Atlanta de leiding en vervolgens de Phillies wederom. Bij een 4-5 achterstand in de elfde inning begon Ozzie Albies (0-for-5) als automatische honkloper op het tweede honk. Daar leek hij ook te blijven toen de Braves al rap twee nullen op het bord hadden staan. Echter verpestte een RBI-single van Ha-Seong Kim het feest voor de Phillies. Albies scoorde de gelijkmakende run en zag even later Drake Baldwin doorkomen met de allesbeslissende RBI-double. Die 6-5 overwinning voelde heerlijk voor Atlanta, maar een dag later werd het voor hen nog veel mooier. Spannend was het allerminst in die wedstrijd. Met 8 runs in de vierde inning walsten de Braves dit keer volledig over de rivaal heen. Albies was 1-for-3 met een double, een walk, een sac fly en 2 runs op weg naar een hele duidelijke 12-2.
NIET OPGEWASSEN TEGEN CUBS
Duidelijke cijfers stonden er ook zondag na de series finale op het bord. Nu in het voordeel van de Phillies, die met 4-9 uithaalden. Albies bleef in 5 at-bats zonder hit, maar had met zijn Braves de voorsprong in de NL East na dit weekend wel uitgebouwd naar 5 gewonnen wedstrijden. De tegenstander in dit drieluik zou de volgende serie van de Braves ook met bovengemiddelde belangstelling volgen. Atlanta ging op bezoek bij de Chicago Cubs en dat is dan weer een concurrent voor de Phillies in de wildcard-race. Deze Cubs hadden maandag weinig te duchten van Albies en zijn maten. Onze landgenoot was 0-for-4 en ging opnieuw hard onderuit: 3-7. Met onder meer een 2-run homeruns (zijn 42e dit seizoen) en in totaal 4 RBIs was Pete Crow-Armstrong niet voor het eerst dit seizoen heel belangrijk voor Chicago.
Na die toch wat kansloze nederlaag in die eerste wedstrijd verging het de Braves beter in de tweede. Overigens leek het daar aanvankelijk totaal niet op. De thuisploeg nam een snelle 3-0 voorsprong, maar drie 2-run homeruns draaiden het duel volledig om. De tweede van die drie kwam op naam van Ozzie Albies. In de zevende inning sloeg hij de Braves in één klap van een 2-3 achterstand naar een 4-3 voorsprong. Die 22e homerun zette niet alleen de Braves op de route naar een 6-3 overwinning, maar hielp tevens Milwaukee aan de divisietitel in de NL Central. Atlanta zelf kon het natuurlijk ook goed gebruiken om de Phillies op afstand te houden.
AFSTAND
Met 8-4 bleken de Cubs weer te sterk in de series finale afgelopen woensdag. Albies was 1-for-4 en scoorde op een RBI-double van Mauricio Dubon in de negende inning. Bij de thuisploeg waren het Pete Crow-Armstrong met 2 homeruns en Alex Bregman met een homerun en 4 RBIs die de grootste schade veroorzaakten. Concurrent Philadelphia profiteerde deze week een klein beetje van deze misstappen, maar toch zeker niet optimaal. Met de Nationals en Mets hebben de Phillies tegenstanders die te pakken zijn, maar tegen Washington ging het bijvoorbeeld al een keer mis. Voor aanvang van dit weekend was de achterstand van de Phillies dan ook nog altijd 4 gewonnen wedstrijden.
De divisietitel hebben ze nog niet, maar dankzij de 6-2 overwinning – met onder meer de 40e homerun van Matt Olson – vrijdagavond in Houston zijn de Braves verzekerd van de play-offs. Atlanta zal voor de achtste keer in de laatste negen seizoenen z’n opwachting maken en start waarschijnlijk met een serie thuiswedstrijden in de National League Wild Card Series. Wie ze treffen in die serie is nog de grote vraag. Na vrijdag staan Chicago Cubs, Philadelphia Phillies en San Diego Padres op gelijke hoogte in die wildcard-race. Het team dat van die drie als laagste eindigt, moet naar Atlanta. Dit drietal begint met een voorsprong van 5 gewonnen wedstrijden op Arizona Diamondbacks aan de laatste acht dagen van het reguliere seizoen, dus de kans is levensgroot dat deze drie zich mogen opmaken voor ’t postseason.
BOGAERTS EN PADRES BLIJVEN WINNEN
De San Diego Padres deden zichzelf én hun fans een plezier door tijdens hun homestand vijf van de zes wedstrijden te winnen. Daarvan wonnen ze de laatste vier op rij, waardoor Xander Bogaerts en kompanen vorig weekend met een goed gevoel richting San Francisco vlogen. Zij hadden zojuist drie duels met Washington gehad en tijdens de road trip troffen ze nu in de Giants en Colorado Rockies opnieuw zwakke broeders. Met alle respect, natuurlijk. Het gaf de Padres wel de kans om uitstekende zaken te doen in de strijd om de wildcards. Al in de eerste wedstrijd in San Francisco grepen de Friars die mogelijkheid met beide handen aan.
Xander Bogaerts' RBI double makes it 5-1 #padres over the Giants
Na een goede, productieve fase eind augustus en begin september stond Xander Bogaerts alweer een paar wedstrijden droog wat betreft RBIs. Vorige week vrijdag maakte hij in de derde inning een einde aan die droogte. Bij een 3-1 voorsprong sloeg Bogaerts de bal naar het linksveld voor een 2-run RBI-double en bracht daarmee de stand dus op 5-1. Het bleef zijn enige hit deze wedstrijd, maar wel een belangrijke. Achteraf was dit ook de belangrijkste inning van de wedstrijd. De Padres tilden hun voorsprong naar 7-1 en zouden uiteindelijk met 7-5 winnen. In de tweede ontmoeting deed het slaggemiddelde van Xander Bogaerts sublieme zaken. De Oranje-captain was 4-for-5 aan slag met een double, een gestolen honk en 2 gescoorde runs. Zijn eerste run scoorde Bogaerts in de tweede inning en z’n tweede in de zevende. Op dat moment bepaalde de infielder daarmee de score op 7-3. Hoe belangrijk deze run uiteindelijk nog was, blijkt wanneer je weet dat de eindstand op 7-6 werd bepaald.
TOCH EEN NEDERLAAG
San Diego had voor vertrek naar San Francisco de serie tegen Washington gesweept en kon dit nu ook tegen de Giants doen. Dan moest zondag die series finale wel even gewonnen worden. Met 0-for-4 leek de knuppel van Bogaerts even toe aan weekend, maar het deerde de Padres niet. Zij wonnen met 6-4 en boekten zo de zevende zege op rij. Met 1-for-3, een walk en 2 runs pakte Bogaerts de draad maandag alweer op. Thuis tegen de Rockies ging het allemaal niet vanzelf voor de Padres, maar mede dankzij die runs van Xander Bogaerts sleepten ze wel een nipte 8-7 overwinning uit het vuur. Na acht overwinningen op rij weet je dat die nederlaag dichterbij komt. In het geval van San Diego gebeurde dit dinsdag al. Bogaerts tekende voor één hit in 4 at-bats en zag de bezoekers met 3-9 winnen. Diezelfde cijfers stonden woensdag na de derde van vier duels op het bord, maar nu in het voordeel van de Padres. Bogaerts bleef verstoken van een hit, maar dwong wel twee keer vier wijd af.
In de series finale besloot de Oranje-captain het missen van een hit maar even te compenseren. Sterker nog, donderdag miste Bogaerts op een haar na een magisch moment. De kortestop had het tegen de Rockies behoorlijk op de heupen. Bij een 0-1 achterstand joeg Xander Bogaerts in de tweede inning zijn twaalfde homerun de tribunes in. De infielder gaf daarmee de aanzet tot een wel erg productieve inning voor de Padres, want nog in diezelfde inning kwam Bogaerts opnieuw aan slag. Nu zette hij met een RBI-triple zijn ploeg op een hele veilige 7-1 voorsprong. Hij besloot de dag met een homerun, triple en een double. Bogaerts kreeg in de laatste innings nog zijn kans op een single om zijn de cycle compleet te maken, maar dat lieten de Rockies niet gebeuren. San Diego won voor de derde keer in vier wedstrijden van de Rockies, nu met 9-2. Zij pakten daarmee op dat moment een voorsprong van 4 gewonnen wedstrijden op Arizona voor de laatste wildcard in de NL.
KENLEY JANSEN NADERT DE 500
Voor Detroit Tigers gaat het seizoen als een nachtkaars uit, maar voor Kenley Jansen staat er nog wel degelijk iets op het spel. Na zijn save op 7 september tegen de Twins kwam zijn totaal op 494 saves. Jansen staat dus op de drempel van die magische 500. Een aantal dat alleen Mariano Rivera (652 saves) en Trevor Hoffman (601) wisten te bereiken. Met het oog op de moeizame CAO-onderhandelingen in Major League Baseball is het op dit moment nog niet duidelijk of er überhaupt gespeeld wordt in 2027. Voor Kenley Jansen zou het daarom wel lekker zijn om nu alvast die magische barrière te slechten. Vorige week vrijdag tegen de Rockies zette de international alvast de eerste stap.
Detroit begon thuis met een 6-1 voorsprong aan de negende inning, maar Brant Hurter maakte het nog even spannend door een run en twee bezette honken achter te laten voor zijn closer. Jansen kreeg op deze manier de kans op zijn negentiende save. Een kans die hij niet liet liggen, want na 4 pitches was het al klaar. Connor Norby werd met een strikeout aan de kant gezet. In het tweede treffen moest Jansen opnieuw aan de bak. Dit keer om de zojuist verkregen 11-7 voorsprong te verdedigen. Detroit draaide in de achtste inning een 4-7 achterstand om in een 11-7 voorsprong en A.J. Hinch liet Jansen het karwei afmaken. Hoewel Kyle Karros nog even op de honken kwam na een geraakt werper kwam Jansen geen moment in de problemen. Hij begon de inning met een strikeout en eindigde deze eveneens met een strikeout. De closer had 19 pitches nodig om de 11-7 zege veilig te stellen.
HOOFD KOEL IN TORONTO
Veel tijd om te herstellen kreeg Jansen niet. Al op maandag 14 september had zijn manager hem opnieuw nodig. Nu in Toronto om tegen de Blue Jays een 6-5 voorsprong vast te houden. De regerend kampioen van de American League mag na een sterke maand augustus, waarin Toronto 17 van de 28 wedstrijden won, nog heel stiekem hopen op de play-offs. Jansen weigerde die hoop te verstevigen, al begon hij de negende inning wel door George Springer met vier wijd op de honken te zetten. Vladimir Guerrero Jr. kreeg vervolgens een strikeout om z’n oren, waardoor de kansen van Toronto op een eventuele zege al slonken. Nadat Alejandro Kirk de bal in een dubbelspel sloeg, was die hoop helemaal vervlogen. Na 13 pitches had Jansen zijn twintigste save van het seizoen en zijn 496e in totaal. Het is de veertiende keer in de laatste vijftien jaar dat Jansen aan minimaal 20 saves komt. Alleen in het ingekorte covid-seizoen lukte hem dit niet.
Detroit won ook de tweede van de drie wedstrijden in Toronto. Ze deden dit door de Blue Jays met maar liefst 10-1 te kloppen. Toronto sloeg woensdag terug in de series finale en trok deze met 5-1 naar zich toe. Zij maakten zo een einde aan de 6-game winning streak van Detroit. Nog altijd zijn die Blue Jays niet kansloos voor het postseason, maar na deze serie tegen de Tigers moesten ze wel de White Sox en Rangers voor zich dulden in de strijd om die laatste wildcard. Baltimore zit achter hen op het vinkentouw en is zeker ook nog niet uitgespeeld.
ANTWONE KELLY MAAKT KENNIS MET TOP VAN DE NL
Vorige week meldden we al dat Pirates-starter Braxton Ashcraft op de Injured List gezet was. De man die al 14 wedstrijden won voor Pittsburgh komt vermoedelijk niet meer in actie dit seizoen vanwege een blessure aan zijn rechterarm. Als reactie op deze blessure pleegde de hoofdmacht een belletje naar Antwone Kelly. De Oranje-international speelde zijn wedstrijden weer in Triple-A maar deed het eind augustus tegen de Dodgers zo goed, dat hij een volgende kans verdiende. Die kans kwam vorig weekend. En opnieuw niet tegen de minste tegenstander. De Pirates zetten gang naar Wrigley Field om het daar op te nemen tegen één van de beste teams in de National League, de Chicago Cubs.
Dat de Cubs goed zijn, merkten ook de Pirates. Al in de eerste innings van die eerste wedstrijd, op vrijdag 11 september, liep Chicago met grote stappen weg van de opponent. Zo kwam het dat Antwone Kelly in de zesde inning zijn opwachting mocht maken in een wedstrijd die al gespeeld was. De Cubs hadden een 9-1 voorsprong, maar lieten niet na om ook Kelly hard te raken. Drie hits en 2 runs kreeg de reliever uit Oranjestad te verwerken in zijn vijfde optreden in de majors. Toch mocht hij blijven staan voor de zevende inning. Daar liep Kelly tegen een leadoff-double van Padro Ramirez aan, een single van Carson Kelly en vervolgens maakte hij kennis met de slagkracht van Pete Crow-Armstrong. Een RBI-single van PCA tilde de stand naar 12-2. Daar besloot Kelly een streep te trekken. Hij kwam verder zonder kleerscheuren door de zevende en was in de achtste zelfs foutloos.
KNAPPE OUTING TEGEN BREWERS
Kelly werd dit keer niet terug naar de minors gestuurd, maar vier dagen later opnieuw voor de leeuwen gegooid. Soort van dan. In Pittsburgh ontvingen de Pirates de ploeg met het beste record in Major League Baseball en Antwone Kelly mocht dinsdag in de eerste ontmoeting proberen de achterstand van 0-5 niet verder op te laten lopen. De jonge reliever van dienst maakte in de zevende inning zijn opwachting en kreeg direct een tweehonkslag van Garrett Mitchell om zijn oren. Afgezien van de vier wijd voor Brice Turang was dit het enige foutje waarop we Kelly konden betrappen. Hij had 15 pitches nodig om door de inning te komen en hield de Brewers van scoren.
Dat hem dit ook in de achtste en negende inning lukte, zegt wel wat over de potentie van deze jonge werper. Antwone Kelly maakte deze wedstrijd (1-5) af voor de Pirates. Hij gaf in die drie innings 2 hits (beide doubles) en twee keer vier wijd weg, maar zette daar ook 3 K’s tegenover. Uiteindelijk stokte zijn pitch count bij 44 pitches. Donderdag wisten de Pirates een sweep te voorkomen door Milwaukee met 7-4 te verslaan. Veel impact zal deze nederlaag niet hebben voor de Brewers. Zij hebben de NL Central immers al op zak en hebben meer dan uitstekende papieren voor een bye in de National League Wild Card Series.
PALACIOS EN RAYS HEBBEN DIVISIE VOOR HET GRIJPEN
Richie Palacios begon subliem aan de laatste maand van het reguliere seizoen. Mede dankzij zijn 4 homeruns in de eerste zes duels die hij in september speelde, kreeg Tampa Bay Rays vorige week vrijdag al de kans om thuis tegen Houston dat felbegeerde ticket voor de play-offs alvast te boeken. Voor een team waar niet overdreven veel van verwacht werd, is dat ontzettend knap. Tegen de Astros waren de Rays op 11 september ontzettend effectief. Slechts 4 hits wisten ze te produceren, maar Tampa Bay kreeg Houston wel met 3-1 op de knieën. Eén van die hits kwam op naam van Richie Palacios. De Rays-infielder blijft maar aantonen dat er in september nauwelijks maat op hem staat. Dankzij die overwinning plaatsten de Rays zich voor het postseason. De club keert daarmee terug in de play-offs na twee jaar afwezigheid. Voor Palacios wordt ’t zelfs de eerste keer.
Ook de Astros hadden vorig weekend de grootst mogelijke moeite om Palacios aan banden te leggen. Een dag nadat de ploeg het ticket had veiliggesteld, liet de international weer van zich horen. Hij noteerde één hit, maar wel een uiterst belangrijke in de vijfde inning. Bij een 0-1 achterstand kwam Palacios door met een 2-run RBI-single. Victor Mesa Jr. en Chandler Simpson konden scoren na die klap en zo de basis leggen voor de 3-2 overwinning. Twee wedstrijden gespeeld en twee keer was het dus best spannend in Tropicana Field. De derde en laatste wedstrijd tussen deze twee teams uit de American League was zondag een stuk minder spannend. Met 14-4 ging ook dit duel naar Tampa Bay en ook nu had Richie Palacios daar weer een handje in.
TERUG OP AARDE..VOOR EVEN
Het was alweer bijna een week geleden sinds hij z’n laatste homerun had geslagen. Dus vond Palacios het wel weer eens tijd worden. Bij een 4-0 voorsprong in de derde inning, met twee honken bezet, timmerde Palacios zijn tiende van het seizoen de tribunes in. Zijn beste prestatie wat longballs betreft, stamde uit 2023 toen hij in dienst van de Cardinals 6 homeruns sloeg. Dat persoonlijke record is dus al aan gruzelementen. Palacios zou de dag besluiten met 2-for-4, 2 runs, een homerun en 3 RBIs. Zijn slaggemiddelde steeg naar .235 waar dit aan het begin van de maand nog op .226 stond.
Helaas wist Palacios die topvorm niet vast te houden in de volgende serie. Tampa Bay kreeg de Athletics over de vloer en moest dinsdag alle zeilen bijzetten om die zwakke broeder met 2-1 te kloppen. Richie Palacios was 0-for-3 in dit duel, waarin in totaal maar 10 hits te bewonderen waren. In de tweede wedstrijd kwam hij pas laat van de bank. De infielder bleef 0-for-1 in zijn enige AB en was zo nog enigszins betrokken bij de vijfde zege op rij: 4-3. Meer inbreng had Palacios donderdag in de derde en laatste wedstrijd. Hij stond weer in de starting line-up en liet zich in de vierde inning gelden met een 2-run RBI-double. Richie Palacios zou zelf ook nog de thuisplaat passeren en zo een flink aandeel hebben in de bijzonder sterke vierde inning. Tampa Bay scoorde 6 runs en legde daar een stevig fundament voor de 10-1 overwinning. Met nog een week te gaan, is hun voorsprong in de divisie 5 gewonnen wedstrijden op de Yankees.
RONDJE LANGS DE VELDEN
NEW YORK GEEFT ALONSO WARM WELKOM
Zeven seizoenen speelde Pete Alonso voor de New York Mets. De eerstehonkman speelde 1008 wedstrijden voor de ploeg uit Queens, sloeg een recordaantal van 284 homeruns en tekende ook nog eens voor 712 RBIs in die periode. En toch namen ze bij de Mets niet de moeite om hem langer te binden. Pete Alonso zette daarom zijn krabbel onder een vijfjarig contract bij de Baltimore Orioles en keerde deze week voor het eerst sinds zijn vertrek terug in Citi Field. Het stadion dat hij zo goed kent en waar hij zo vaak de bal wegsloeg voor één van zijn vele homeruns. Afgelopen maandag bleek dat de Mets-fans hem ook niet waren vergeten. Hij kreeg een warm applaus bij zijn eerste at-bat en eigenlijk bij elke AB die daarna volgde.
Pete Alonso gets the 300th home run of his career at Citi Field – a game-tying home run off of Kodai Senga. pic.twitter.com/OlcD1cbt0n
Met een totaal van 299 homeruns in zijn loopbaan kwam Alonso met zijn nieuwe werkgever naar de Mets. Om de cirkel prachtig rond te maken, was het wachten op die driehonderdste. Uitgerekend in New York, uitgerekend tegen de Mets. Die mijlpaal bereikte hij maandag nog niet in de eerste wedstrijd terug. Een dag later was het wel raak. In de negende inning nog wel en bij een 2-3 achterstand. Zijn solo homerun, nummer 36 dit seizoen, zette de Orioles naast de thuisploeg, maar dat deerde de fans nauwelijks. Zij waren blij voor hun oud-speler en hebben de eigen ploeg toch al opgegeven dit seizoen. Na de 2-1 winst op maandag won Baltimore de tweede ontmoeting met 7-5 na elf innings. Met opnieuw een solo homerun van Alonso, nu in de eerste inning, wonnen de Orioles ook de series finale. Dankzij een duidelijke 7-1 zege mogen de O’s nog altijd met een schuin oog naar de wildcards kijken. Hun achterstand was na deze serie 2.5 gewonnen wedstrijden.
HOMERUN JUDGE HELPT YANKEES AAN TICKET
Vorige week meldden we op deze plek al de rentree van Aaron Judge. In die eerste drie wedstrijden terug, tegen de Mets, was wel te zien dat de Yankees-captain wat ritme miste. Judge was aan slag 1-for-10. Cijfers die niet helemaal passen bij een speler van zijn statuur. Waarschijnlijk had Judge dan ook pas op maandag 14 september het idee écht terug te zijn. In het eerste duel met Minnesota Twins keken de Yankees in de achtste inning tegen een 1-2 achterstand aan. Een RBI-single van Jose Caballero zorgde voor het evenwicht, maar de Yankees waren nog lang niet klaar.
Diezelfde Caballero had al, samen met Anthony Volpe, wat runs op het bord gebracht toen Aaron Judge zich richting het slagperk begaf. Met twee honken bezet knalde de Yankees-captain de vijfde pitch van A.J. Minter de tribunes in voor een 3-run homerun en een 7-2 voorsprong. Niet alleen was daarmee het vertrouwen van de Twins op een goede afloop aan diggelen, maar Judge speelde hiermee ook nog eens een belangrijke rol in het veiligstellen van een wildcard. New York won dit duel met 8-3 en dat was genoeg om minimaal zeker te zijn van één van de drie wildcards. Zonder Judge ging ook de tweede ontmoeting met 8-1 naar de Bronx Bombers. Mogelijk moeten ze daar weer even aan gaan wennen, want in de derde wedstrijd tegen Minnesota viel Judge geblesseerd uit. Hij had last van zijn rechteronderbeen en had zo wel iets anders aan zijn hoofd dan de 4-5 nederlaag na dertien innings. Inmiddels is Judge weer op de IL geplaatst met een kuitblessure, maar het is nog de vraag hoe lang hij uit de roulatie is.
DODGERS EVENAREN BRAVES
Afgelopen maandag was LA Dodgers met 4-1 te sterk voor Cincinnati Reds. Een eindstand waar je normaal gesproken niet al te lang bij stilstaat. In dit geval betekende het echter wel iets meer dan alleen een zege. De Dodgers plaatsten zich hiermee namelijk voor de play-offs en deden dit voor het veertiende jaar op rij. Daarmee moet Atlanta Braves hun record delen dat ze sinds 2005 in handen hadden. Zij behaalden tussen 1991 en 2005 ook veertien jaar op rij het postseason. Waar Atlanta in die periode “slechts” één keer de World Series won, daar staat de teller voor de Dodgers inmiddels al op drie. In 2020, 2024 en 2025 waren zij de beste van allemaal.
The @Dodgers are NL West champions for a 5th straight season!
Sinds donderdag weten de Dodgers dat ze in elk geval al de beste zijn in hun divisie. In Cincinnati werden de Reds met 8-2 verslagen in een duel waarin met name Kyle Tucker het naar zijn zin had. De voormalig speler van de Astros en Cubs kwam al in de eerste inning door met een 2-run homerun en deed er in de tweede nog een RBI-double bij. Uiteindelijk bleef Tucker staat op 4 hits, maar bleef een cycle voor hem uit zicht. Het zal hem en de Dodgers een zorg zijn. Zij legden voor het vijfde jaar op rij beslag op de titel in de NL West en voor de dertiende keer in de laatste veertien jaar. Om op ’t vlak van divisietitel de Braves te evenaren, moeten de Dodgers nog even doorpakken. Tussen 1995 en 2005 won Atlanta namelijk elf keer op rij de NL East. Door die tweede plek achter de Giants in 2021 is dat record nog ver weg voor LA.
Op dinsdag 29 september (23:00 uur Nederlandse tijd) schieten Carolina Hurricanes en Florida Panthers het seizoen 2026 – 2027 in gang. Het aftellen is begonnen en bij SportAmerika doen we dat traditioneel met onze voorbeschouwingen. De komende 32 dagen nemen we elke dag een team onder de loep in onze 32-in-32 serie. We eindigen op 29 september met titelhouder Carolina Hurricanes. Vandaag komen we aan bij een club die de NHL deze zomer op z’n kop zette, maar wel met lege handen stond: Philadelphia Flyers.
TERUGBLIK OP HET SEIZOEN 2025-2026
Bijna drie seizoenen John Tortorella leverde Philadelphia Flyers weinig op. De play-offs werden niet gehaald, er zat te weinig ontwikkeling in de ploeg en dus werd de flamboyante Torts vervangen door Rick Tocchet. Onder de voormalig speler van de club moest de gang naar boven ingezet worden. Het was lang niet altijd goed of vermakelijk wat de Flyers lieten zien, maar als alleen de resultaten tellen, dan heeft Tocchet het prima gedaan in zijn eerste seizoen. In veel aanvallende statistieken vonden we de Flyers echter terug in de onderste regionen. Niet dat dit nu veel zegt, want hetzelfde geldt voor een team als Dallas Stars. En daar ging het toch ook best aardig vorig seizoen.
Waar het onder Tortorella een paar keer volledig misging in de slotfase van het seizoen, daar was dit nu juist de fase waarin de Flyers toesloegen. Ze wonnen 12 van de laatste 16 wedstrijden en legden zodoende beslag op de derde plaats in de Metropolitan. De beloning voor Travis Konecny, Trevor Zegras en consorten kwam er in de vorm van een Battle of Pennsylvania in de eerste ronde van de play-offs. Voor velen was tegenstander Pittsburgh Penguins de favoriet in die serie, maar de Flyers maakten na zes wedstrijden gehakt van dat idee. Een ronde later maakte Carolina dan weer gehakt van de Flyers. In een zeer eenzijdige best-of-7 was de latere kampioen al na vier wedstrijden klaar met Philadelphia.
OFFSEASON
Zonder dat Philadelphia Flyers nu zelf zo ontzettend veel deed, hebben ze wel een gigantische steen in de vijver die NHL heet gegooid. Zach Aston-Reese tekende op 1 juli voor de club, Trevor Zegras, Tyson Foerster en Dan Vladar verlengden bij de Flyers, maar in het geheugen gegrift staat vooral die ene deal die niét doorging. General manager Daniel Briere liet de NHL op de grondvesten schudden toen hij vriend en vijand verraste met een aanbieding die van RFA Leo Carlsson op dat moment de bestbetaalde speler in de league maakte.
Na dit offer sheet begin juli had Anaheim Ducks, de werkgever van Carlsson, een week de tijd om die aanbieding van $ 18 miljoen aan jaarsalaris over de komende vijf seizoenen te evenaren. Eigenlijk hadden de Ducks geen keus. Ze hielden daarom Carlsson aan boord, maar tegelijkertijd werkten ze zichzelf daarmee in de salary cap-problemen. Niet alleen hun salarishuis, maar dat van veel franchises ging door deze stap van Briere volledig op de kop. Echter had ’t lijdend voorwerp daar zelf achteraf niet veel aan. Briere kreeg geen topspeler in Carlsson en een alternatief is tot op de dag van vandaag ook uitgebleven.
THE FLYERS HAVE OFFER SHEETED LEO CARLSSON WITH A FIVE-YEAR, $90M CONTRACT 🤯
The Ducks have seven days to match it. If not, the Flyers will give the Ducks four first-round draft picks in each of the next four seasons as compensation. pic.twitter.com/49fvqtDbVi
Briere zat dus niet stil deze zomer. Hij verlengde met een paar sterkhouders én meldde zich in Detroit voor Dylan Larkin. Datzelfde Detroit, of Larkin vooral, wees Briere ook alweer snel de deur. Philadelphia stond niet op het lijstje met gewenste clubs van Larkin, dus kon daar een streep over. Zo deed Briere aardig aan Big Name Hunting de laatste namen. Helaas voor de Flyers gingen die grote namen niet in op de avances uit Philly. Desondanks kan de GM zichzelf wel degelijk een krappe voldoende geven nu Zegras, Foerster, Drysdale en Vladar stuk voor stuk meerjarige contracten hebben ondertekend. Oh ja, het aantrekken van Joseph Woll kan voor deze Flyers ook nog wel eens heel goed uitpakken. Maar daarover later meer.
DIEPTE
Hoewel het Briere en de Flyers tot dusver niet lukte om een écht grote naam aan het geheel toe te voegen, zit het aanvallend toch best goed in elkaar. Trevor Zegras lijkt zijn draai gevonden te hebben in Philadelphia. Het voormalig toptalent van de Ducks registreerde vorig seizoen 26 goals en 67 punten voor de Flyers. Zijn beste jaar in de league. Tot nu toe dan. Het bevalt hem in Philadelphia wel en blijft daarom nog zeker vier jaar langer plakken. Zijn mogelijke lijnmaatje Tyson Foerster deed daar met een nieuw achtjarig contract nog een schepje bovenop. De winger werd vorig seizoen geplaagd door blessures, maar liet eerder al zien het in zich te hebben om minimaal 20 goals te noteren. Die potentie heeft Matvei Michkov zeker ook. In zijn eerste twee seizoenen leek zijn mentaliteit hem wat in de weg te zitten. Michkov keerde bijvoorbeeld te zwaar en niet fit terug van zijn vakantie. Krijgt hij daar wat meer grip op, dan hebben de Flyers met hem nog altijd goud in handen.
Travis Konecny laat dat goud al een tijdje blinken. De tweevoudig All-Star en lid van de Canadese FourNations-ploeg was altijd al een afmaker, maar heeft het geven van assists inmiddels ook aan zijn repertoire toegevoegd. Dan hebben we naast de al genoemde spelers ook nog jongens als Owen Tippett, Noah Cates en Porter Martone die in aanmerking komen voor de twee top-aanvalslijnen. Martone debuteerde vorig seizoen en maakte in de minuten die hij kreeg al veel indruk. Tippett is sinds zijn komst naar Philly een paar jaar geleden omgetoverd tot een doelpuntenmaker, terwijl Cates een meer dan uitstekende defensieve forward is.
OUDE ROTTEN
Dat we nu een Sean Couturier en Christian Dvorak nog niet benoemd hebben, geeft wel aan dat het met de diepte wel snor zit. Captain Couturier is misschien niet meer de speler die hij een paar jaar geleden, voor zijn blessures, was. Toch is hij nog van enorm veel waarde voor dit roster. De nu 30-jarige Dvorak kende vorig seizoen onder Tocchet zijn beste periode in de NHL en hoopt daar op voort te borduren. Aanwinst Noel Acciari kwam over van de buren uit Pittsburgh. De 34-jarige veteraan wisselde daar goede momenten met veel minder goede momenten af. We raden hem aan om in Philadelphia een goede versie van zichzelf te laten zien, want anders vrezen we voor hem veel wedstrijden als toeschouwer in de press box. Jonge spelers als Denver Barkey, Nikita Grebenkin en Alex Bump staan bijvoorbeeld te popelen om nog meer dan vorig seizoen vaste waardes binnen de line-up te worden. En dan hebben ze nog een Carl Grundstrom achter de hand voor de momenten waarop het wat fysieker dreigt te worden.
WEINIG MUTATIES
Op de blauwe lijn veranderde er ook niet overdreven veel. In een trade met Toronto werden Emil Andrae en goalie Samuel Ersson verscheept in ruil voor Joseph Woll en de fysiek sterke Simon Benoit. Dit is een welkome aanvulling op een verdediging die er vorig seizoen goed opstond. Zo gaven de Flyers minder kansen weg dan het gemiddelde in de NHL en zaten ze wat betreft weggegeven scoring chances en high danger chances zelfs in de top van de league. Kijken we naar de namen op die blauwe lijn, dan is dit niet zo verrassend. Cam York is bijvoorbeeld een prima speler voor de Flyers, waar ook nog de nodige rek in zit. De 30-jarige Travis Sanheim zat bij de sterke Canadese olympische ploeg. Dat alleen al zegt genoeg over zijn kwaliteiten. Een incident was dat ook niet, want Sanheim was ook al van de partij tijdens de FourNations een jaar eerder.
Rasmus Ristolainen is nog altijd een Flyer. De Fin begint aan het laatste jaar van zijn contract en stond vorig seizoen al op menig verlanglijstje. Ristolainen zal dan wel moeten bewijzen dat hij dit is. Dat was de laatste jaren nog wel eens een probleem voor de bijna 2 meter lange Finse dertiger. Mogelijk was dat voor Briere ook een reden om alvast Benoit binnen te hengelen als sterk alternatief. Jamie Drysdale loopt inmiddels alweer een tijdje rond in The City of Brotherly Love. Met z’n 24 jaar en 1.80 meter is Drysdale er niet één die ’t van zijn fysiek moet hebben. Hij ontwikkelt zich wel steeds beter als blueliner die de lijnen uitzet. Iets wat ze vroeger in Anaheim al in hem zagen, want anders pluk je hem niet als zesde op in de draft.
Net als Drysdale was ook David Jiricek een sixth-overall in de draft. De 22-jarige Tsjech vond in 2022 zijn huis in Columbus, maar een thuis werd dat nooit. Ondertussen is Jiricek via Minnesota bij Philadelphia beland. Voor hem wordt het nu eindelijk eens tijd om de hoge verwachtingen waar te maken. Jiricek heeft nog een contract voor twee seizoenen, maar gevoelsmatig is 2026-2027 voor hem toch wel een heel belangrijk jaar. Hij moet dat stempel van eeuwige talent afschudden en eindelijk eens doorbreken. Een routinier als Nick Seeler zal het dan weer niet zo erg vinden als die doorbraak uitblijft. Des te meer kansen liggen er voor hem.
STABIEL
We kwamen zijn naam al even tegen. Joseph Woll werd een jaar of 4 geleden gezien als de redder van de Maple Leafs. Met een .932 savepercentage schiep hij ook wel wat verwachtingen, maar die statistieken waren over slechts zeven wedstrijden in 2022-2023. Naarmate Woll meer verantwoordelijkheden kreeg in Toronto nam de druk toe en schoot dat percentage omlaag. Of dit alleen aan de goalie lag, zullen we niet weten. Woll werd door de Leafs in een pakketje gestopt en richting Philadelphia gestuurd. Daar mag hij nu met Dan Vladar uitvechten wie de status van starter krijgt en wie die van backup. Een gevecht waaraan Woll op basis van vorig seizoen met een achterstand begint.
In onze wekelijkse NHL Power Play Podcast noemden we het vastleggen van Dan Vladar door de Flyers vorig jaar al een hele goede zet. De Tsjech was één van de 23 goalies in de NHL met een savepercentage dat uiteindelijk boven de .900 lag. Dat is zeker knap als je weet dat Vladar pas voor het eerst in zijn loopbaan de verantwoordelijkheid kreeg die een starter met zich meebracht. Aangezien backups Ersson en Aleksei Kolosov niet best presteerden, werd de druk op de 29-jarige Tsjech nog wat groter. Dat hij daar prima mee omgaat, bewees Dan Vladar nog maar eens in de play-offs. In de tien wedstrijden die hij speelde, zette hij een keurig .922 sv% en 2.18 GAA neer. Hij kon daarmee overigens niet voorkomen dat het avontuur al na twee rondes eindigde voor de Flyers.
VOORSPELLING
De grote namen zijn (nog) niet gekomen, maar van het huidige roster worden we bij SportAmerika toch ook best blij. Zonder dat het spectaculair is, staat er namelijk gewoon een sterke groep. Waarschijnlijk zijn er niet veel teams te vinden die deze Flyers graag treffen in een serie over zeven wedstrijden. Dat zinnetje geeft aan dat we Tocchet en zijn mannen heel voorzichtig in het bracket voor de play-offs noteren. Eenvoudig zal dit zeker niet worden. In een divisie waarin Carolina en Washington naar verwachting de dienst uitmaken, strijden de Flyers met bijvoorbeeld New Jersey om die derde plek.
Déjà vu? 😵💫
Nope. Dan Vladar earned the top two spots with two jaw-dropping glove saves in the same game! pic.twitter.com/vrLLsyyqkM
Tocchet bewees in Vancouver en ook vorig seizoen al dat hij z’n vak verstaat. In de breedte zijn deze Flyers er zeker niet minder op geworden. De talenten zijn weer een jaartje rijper en onder de lat hebben ze het goed voor elkaar. Op papier dan. Daarnaast verwachten we nog wel een soort van konijn uit de hoge hoed. Daniel Briere heeft deze zomer al laten zien dat hij niet bang is om een gooi te doen naar een (opkomende) ster in de league. Nadat hij miste bij Carlsson en Larkin zou het driemaal is scheepsrecht zomaar eens op kunnen gaan. Al moeten we hier wel bekennen dat we niet zo 1-2-3 weten voor wie…
De eerste pot in het splinternieuwe Highmark Stadium legde de Buffalo Bills geen windeieren. De Detroit Lions waren al vrij snel kansloos en werden over de knie gelegd. Na twee weken lijken de Bills op the team to beat in de AFC. Josh Allen acteert op een heel hoog niveau.
Met veel vuurwerk en ander bombarie kwamen beide teams voor het eerst het veld op van het nieuwe Highmark Stadium. Bij de Buffalo Bills hoopt men dat het nieuwe stadion ingeluid kan worden met (eindelijk) een Super Bowl. Alle pijlen zijn daar wederom op gericht.
Tegenstander Detroit Lions is nog steeds een goede ploeg, maar heeft wel een jasje uitgedaan. Dat leidde er in week 1 al toe dat de New Orleans Saints ternauwernood werden verslagen. In de Bills troffen ze een tegenstander van een ander kaliber.
De Bills lieten direct geen spaan heel van de weerloze Lions defensie. De eerste vier drives leverden vier touchdowns op. Allen liep de eerste touchdown zelf binnen. Bij de tweede vond hij een werkelijk waar vogelvrije Joshua Palmer voor een 43 yard touchdown. Voor touchdown nummer drie vond hij tight end Dawson Knox en bij nummer zijn andere tight end Dalton Kincaid. Het slechte nieuws in al dit geweld was dat beoogd WR1 D.J. Moore uitviel met een blessure. DT Ed Oliver viel al uit voor de wedstrijd begon.
Lions offense doet wat het kan
De Lions defense werd aan alle kanten overlopen door Allen & Co. De offense kende ook een moeizame start van de wedstrijd. Tegenover de vier touchdowns van de Bills wist Jared Goff de bal eenmaal naar Jahmyr Gibbs te gooien in de endzone. Daar werd voor rust nog een field goal aan toegevoegd: 10-27 bij rust. Het enige wat de Bills niet goed deden in de eerste helft was een extra punt missen, waardoor de 28 niet werd bereikt.
Goff leek het er niet bij te willen laten zitten. Direct na rust zetten de Lions nog een touchdown op het bord. Ditmaal bereikte Goff Amon-rah St. Brown. Het probleem was alleen dat de Lions defense te weinig kon uitrichten. Na een uitstekende drive die 8 minuten tijd weg deed tikken liep Allen alweer zijn tweede rushing touchdown van de avond binnen, naast de drie passing touchdowns.
Met nog ruim 10 minuten op de klok in het vierde kwart gooide Goff een derde touchdown naar tight end Sam LaPorta. Met een 24-34 stand op het bord leek het op papier nog spannend te kunnen worden. James Cook liep die hoop voor Detroit een kleine drie minuten voor het einde de grond in met de zesde Bills touchdown van de avond. De vierde touchdown pass van Goff naar opnieuw St. Brown kon hier niks meer aan veranderen.
Bills lijken ijzersterk
Met deze overtuigende overwinning gaan de Bills naar 2-0 om het seizoen te beginnen. Josh Allen acteert al vroeg in het seizoen op MVP-niveau en zowel de offense als defense laten zeer aardige dingen zien. Het is nog vroeg, maar de Bills lijken het team to beat in de AFC.
De Lions daarentegen staan nu op 1-1 en het zal Dan Campbell al wel duidelijk zijn dat het nog een hele opgave wordt om de playoffs te halen in de sterke NFC North. De Lions zijn offensief nog steeds aardig, maar defensief zal er het een en ander moeten veranderen. Je kan niet altijd rekenen op de aanvallende vuurkracht om tegenstanders voor te blijven.
Tegenvallers, verrassingen. We zagen het allemaal in week 1. Maar laten we niet vergeten dat gekke dingen soms gewoon gebeuren in de NFL. En dus is week 1 geen garantie voor de rest van het seizoen. Vandaar dat we vier van onze experts vooruit hebben laten kijken naar week 2 in de nieuwe editie van de NFL Previews.
1. Week 1 is soms een fluke. Bij welk team ben je het meest benieuwd hoe ze komende week hun teleurstellende start een vervolg geven?
Timothy Donsen: “De Patriots. In Week 1 lieten een aantal spelers die vorig seizoen de Patriots droegen in de steek. Week 2 brengt de Steelers op bezoek en biedt een goede kans voor een snelle sprong voorwaarts. Drake Maye is niet zo maar zijn talent kwijt en ik ben benieuwd of hij de fouten van Week 1 weet op te lossen tegen een goede defense.”
Marc Dorenbos: “De Packers. Ze kregen calls tegen waar je discussie over kunt voeren, daar ben ik me van bewust. Alleen de offensive line speelde echt op een droevig niveau. Als dat niet beter wordt zie ik de Packers niet bovenin meedoen dit jaar. En dat terwijl het talent onmiskenbaar aanwezig is.”
Luuk Dokter: “Broncos. De Chiefs hadden ze stevig in de tang, maar die leunden aanvallend ook erg op Kenneth Walker. Tegen de Jaguars gaan we zien of ze zich zowel verdedigend als aanvallend kunnen oprichten.”
Arnold van der Werff: “Chargers. Als zij deze week ook niet winnen, dan hebben ze echt een probleem. Het kan zijn dat de Cardinals minder slecht zijn dan we allemaal dachten, maar het lijkt er gewoon op dat LAC nog niet als een geheel aan het spelen is, dus ik ben heel benieuwd of ze tegen de Raiders zich kunnen herpakken.”
2. Wie wint de NFC West?
Timothy Donsen: “Moeilijke vraag maar ik denk toch de Rams. De teleurstelling in Week 1 lijkt Sean McVay niet te accepteren. Press Conferences waarbij het lijkt dat hij al 100 uur niet meer heeft geslapen laat zien dat hij koste wat het kost nog een ring naar LA wil brengen. Daarvoor is de divisie winnen een must.”
Marc Dorenbos: “De Seahawks hebben een jasje uitgedaan maar zijn nog steeds sterk. Die zie ik boven de Rams, die nu dealen met blessures, en de Niners, die ongetwijfeld gaan dealen met nog meer blessures, eindigen.”
Luuk Dokter: “De Rams. Bij SF zullen ze wel weer tegen een miraculeuze hoeveelheid blessures aanlopen. De Cardinals wonnen per ongeluk en de Seahawks wonnen niet van de Pats omdat ze zelf zo ongenaakbaar waren.”
Arnold van der Werff: “Niners. Team klikt weer als vanouds en als de sterren nu wél fit blijven, zie ik ze wel bovenaan de divisie eindigen. Seahawks en Rams nog steeds geduchte concurrenten, maar het schema van Seattle vind ik in hun nadeel, vandaar de Niners.”
3. Welk team heeft na week 1 de beste kans op de eerste pick in de komende draft?
Timothy Donsen: “Ik denk de Browns. De Dolphins maken ook een goede kans omdat zij qua teambuilding actief aan het tanken zijn, maar de Browns zijn zo incapabel dat zij wel weer de #1 overall pick weten te bemachtigen. Teleurstellend voor de fans van Arch Manning, die zijn carrière binnenkort kapot zien gaan in Cleveland.”
Marc Dorenbos: “De Dolphins. De Browns zijn ook écht heel erg slecht, maar die hebben met name defensief nog wel voldoende kwaliteit dat die tegen 2 of 3 overwinningen aanlopen. Bij de Dolphins zie ik echt bijzonder weinig kwaliteit of geloof in eigen kunnen.”
Luuk Dokter: “Ik denk ook de Dolphins, maar het is wel opvallend dat, naast de Browns, de Titans zich ook in de strijd willen mengen. Miami mist alleen overal kwaliteit en in Cleveland en Nashville zijn er nog enigszins vaardige spelers aan te wijzen.”
Arnold van der Werff: “Browns. Daar zat echt heel weinig in. Positief dat Denzel Boston die touchdown scoorde, maar als Deshaun Watson zo blijft spelen, gaat hij gebencht worden voor hun eerste thuiswedstrijd volgende week. Het lijkt me onwaarschijnlijk dat Shedeur hen dan naar een goede prestatie gaat leiden, want het blijven de Browns.”
4. Welk team denk je dat de meeste punten gaat scoren komende week? En waarom?
Timothy Donsen: “De Ravens. Misschien een onverwachte keuze omdat de Saints defense helemaal niet zo slecht is, maar het gemak waarmee de Ravens in Week 1 wisten te scoren heeft mij helemaal overtuigd van ze. Lamar Jackson en Derrick Henry gaan weer combineren voor heel veel punten op zondag.”
Marc Dorenbos: “Niners. Ze zijn het seizoen lekker begonnen en de Dolphins zijn een weerloze tegenstander. Ik denk overigens dat het antwoord op deze vraag in driekwart van de gevallen de Bears is, maar ik denk dat er een schaakwedstrijd in het verschiet ligt tussen Ben Johnson en Brian Flores. Zin in!”
Luuk Dokter: “De Bills. Het wordt een onvervalste shootout met de Lions en Josh Allen is dol op fourth quarter spektakel. SF is een goede optie, maar die zijn zoveel beter, dat ik eerder verwacht dat ze het wat rustiger aan gaan doen als de buit na een minuut of 10 al binnen is.”
Arnold van der Werff: “Jaguars. Als de Broncos hun spel niet op de rit krijgen en dan vooral hun tackelend vermogen in de defense, zie ik Trevor Lawrence met hun dynamische offense eroverheen walsen.”
Op dinsdag 29 september (23:00 uur Nederlandse tijd) schieten Carolina Hurricanes en Florida Panthers het seizoen 2026 – 2027 in gang. Het aftellen is begonnen en bij SportAmerika doen we dat traditioneel met onze voorbeschouwingen. De komende 32 dagen nemen we elke dag een team onder de loep in onze 32-in-32 serie. We eindigen op 29 september met titelhouder Carolina Hurricanesen vandaag de franchise die na een geweldig offseason zichzelf tot een van de belangrijkste ploegen in de Eastern Conference heeft opgeworpen: Washington Capitals.
Wat een ommekeer kan een franchise dan toch in een korte tijd maken. Washington Capitals was vier à vijf jaar geleden rijp voor een opfrissing van het roster, maar bleef gevoelsmatig de franchise teveel in de vierde versnelling hangen en was het uitstel van executie. Niets bleek echter minder waar en na de aanstelling van head coach Spencer Carbery zijn de Amerikaanse hoofdstedelingen gaan vliegen, met als klap op de vuurpijl de 111 punten die de ploeg in het seizoen 2024 – 2025 bij elkaar verzamelde. Met een flinke dosis zelfvertrouwen vingen de Capitals het voorbije seizoen aan, maar kwamen onderaan de streep van een koude kermis thuis.
De grootste factor die in het seizoen 2025 – 2026 node werd gemist was constantheid. De ploeg van Carbery bleef over grote delen van het seizoen meedraaien om de postseason plaatsen, maar vond in geen enkele serie het ritme en het momentum dat ze het seizoen daarvoor tot de divisietitel leidde. Washington bleef tot aan de laatste speeldagen in de race om de wildcard tickets, maar er was onderaan de streep te weinig ruimte om het onhaalbare haalbaar te maken. Met nog twee wedstrijden te gaan ging er een definitieve streep door de play-off aspiraties en had het Front Office in de Capital genoeg stof tot nadenken.
USUAL SUSPECTS GAVEN DESONDANKS THUIS
Want wat ga je als Front Office doen om je superster tevreden te houden? Alex Ovechkin begon aan zijn 21e seizoen in de NHL en lag de Russische juggernaut na het verbreken van het all-time record van Wayne Gretzky misschien nog wel meer onder een vergrootglas dan ooit tevoren. Met zijn 40 jaar en de last die van zijn schouders viel na het overnemen van het record waren de vraagtekens allicht legitiem, maar logenstrafte ‘Ovi’ die met 64 punten (32 goals, 32 assists) meer dan genoeg.
Tom Wilson was eveneens een belangrijk schaakstuk voor Carbery. De winger verzamelde 62 punten in 72 wedstrijden — waaronder dertig goals — en stond daarbij met zijn fysiek en leiderschap symbool voor de speelwijze van de Capitals. In zijn kielzog waren ook Dylan Strome en Aleksei Protas prima bij de pinken, maar droogde daarachter de productie vrij snel op.
Tussen de palen was Logan Thompson ouderwets vintage en noteerde hij veelvuldig quality starts in de strijd om de play-offs, maar was het bij Washington vooral de inconsistentie op de blauwe lijn die de aspiraties in de ijskast deed parkeren. De special teams waren niet op niveau en worstelden de Capitals 5 v 5 in het creëren van kansen. Onderaan de streep was het voorbije seizoen van Washington een vreemde mix van individuele prestaties met collectief “falen” en was het de taak aan GM Chris Patrick om met scherp te schieten dit offseason.
WIN NOW
Met scherp schieten deed het Front Office overigens feilloos. De play-off klok tikt onverminderd door en met Alex Ovechkin terugkerend op het roster voor minimaal nog een seizoen, besloot Patrick in ieder geval niet op de handen te zitten en de aanvallende depth chart eens flink onder handen te nemen. Alex Tuch, Jordan Kyrou en Boone Jenner kwamen allen richting de Capital dit offseason wat Spencer Carbery een diepere en veelzijdigere aanvallende groep geeft.
De meest intrigerende en in het oog springende naam is die van Jordan Kyrou. Overgekomen in een blockbuster vanuit St. Louis Blues — een deal waarin onder meer Connor McMichael en de 2026 first-round pick richting Missouri gingen — geeft de 28-jarige winger onmiddelijk een andere dynamiek (en scoringsdrift) aan de top-six. Met zijn snelheid en creativiteit projecteert men de Canadees op de eerste lijn met onder meer Ovechkin en Strome.
NEWS | The Washington Capitals have acquired forward Jordan Kyrou from the St. Louis Blues for forwards Connor McMichael and Milton Gastrin and Washington’s first-round pick (16th overall) in the 2026 NHL Draft.#ALLCAPS | @Shift4
Alex Tuch op zijn beurt brengt juist een ander pakket mee vanuit Buffalo. De 30-jarige Amerikaan tekende een achtjarige deal en is vooral op fysiek vlak en in zijn two-way spel op papier een hele belangrijke schakel voor de Capitals op de top-six. Op een lijn met Pierre-Luc Dubois en Tom Wilson heeft Washington een fysiek ijzersterk trio die over 82 wedstrijden misschien nog wel belangrijker gaat zijn voor de prestaties van de Caps dan de usual suspects op lijn één.
VERGEET DE REST NIET
Het Front Office was nog niet uitgewinkeld en hengelde met succes naar de diensten van voormalig Blue Jackets captain Boone Jenner. Vanuit een leiderschap perspectief is de toevoeging van de Canadees misschien nog wel de meest interessante van het gehele Capitals-offseason. De 33-jarige Canadees speelde de voorbije dertien seizoenen in Ohio en was in vrijwel iedere situatie op het ijs een bepalende kracht bij Columbus, met name in de face-off cirkel en op de penalty-kill. Top to bottom herbergt het Capitals-roster nu vier centres die zowel aanvallend als verdedigend tot hun recht komen, wat Carbery een hoog ‘husselgehalte’ geeft.
De rest van de core blijft namelijk vrijwel intact (al vertrok Hendrix Lapierre rond de Entry Draft naar Pittsburgh). Aleksei Protas had vorig seizoen een uitstekende campagne terwijl broertje Ilya eveneens steeds meer op de NHL-poort begint te kloppen. Het grootste nieuws kwam echter van de week naar buiten, nadat Amerikaans oogappel Ryan Leonard (op de valreep) een achtjarig contract tekende wat de forward per 1 juli 2027 $10.5 miljoen dollar per seizoen gaat opleveren. Ook Justin Sourdif kreeg in de laatste uren voor het ingaan van het nieuwe CBA een achtjarig contract onder de neus. De 24-jarige Canadees tekende met een AAV van $6.35 miljoen tot de zomer van 2035 dat eveneens per 1 juli 2027 in werking treedt.
(NOG) GEEN ECHTE VERVANGER VOOR JOHN CARLSON
Op de blauwe lijn hield het Front Office in Washington wat meer de hand op de knip. Uiteraard was het vertrek van John Carlson tijdens de voorbije Trade Deadline een behoorlijke slok op een borrel — vooral op de rechterkant — en was het gemis vooral in het leiderschap en ‘quarterbacken’ terug te zien. Het grote geschut bleef qua roster moves dus vooral gericht op de aanvallende lijnen en “gokt” Washington vooral op een combinatie van continuïteit en het verder doorbreken van het jonge grut.
Jakob Chychrun blijft het beste paard van stal ‘achterop’. De 28-jarige blue-liner heeft zich na zijn komst vanuit Ottawa tot absolute A-ster opgewerkt en is na het vertrek van Carlson nog meer tot nieuwe quarterback gepromoveerd. Met een contract tot 2033 ($9 miljoen AAV) hebben de Capitals aan de linkerkant de komende jaren in ieder geval geen reden tot klagen en nadenken. Partner in crime lijkt Matt Roy te worden, die met zijn defensieve taken een ideale sparringpartner voor de aanvallend ingestelde Chychrun is.
Achter het duo komt de NHL-redactie tot Martin Fehervary en Timothy Liljegren. Fehervary heeft zich op defensief vlak tot een van de meest ondergewaardeerde blue-liners in de NHL opgewerkt en is net als Chychrun voortijdig onder de pannen gehouden met een $6 miljoen AAV tot 2033. Liljegren staat op zijn beurt aan de vooravond van zijn eerste volledige seizoen Washington, nadat de Zweed tijdens de Trade Deadline overkwam vanuit San Jose.
KEURIGE BLAUWE DIEPTE
Natuurlijk vergeten we Rasmus Sandin niet, die begin april zijn kruisband scheurde en ergens in december wordt terugverwacht. De 26-jarige Zweed is niet de grootste blue-liner van het pak, maar herbergt qua type spel het beste van beide werelden. Op papier dus ook een ideale partner voor Chychrun.
Het derde paar blauwe lijn is hetgeen het meest in het oog springt ‘achterop’. Trappen we af met Cole Hutson, die net als broer Lane door wilt (en waarschijnlijk ook gaat) groeien naar een volledig vaste waarde in de NHL. Voor wat extra diepte kwam Vincent Desharnais over vanuit San Jose en brengt onderop een behoorlijk fysiek met zich mee. Op papier niet de diepste blauwe lijn van de Eastern Conference, maar als het klikt tussen het zes/zevental gaan de Capitals over de honderd punten noteren in de Metropolitan.
Tussen de palen geen gekke dingen. Logan Thompson blijft de onbetwiste nummer één terwijl Charlie Lindgren de backup blijft. Thompson had een ijzersterk ‘25 – ‘26 met een 912 sv% en 2.44 GAA en eindigde op de vierde plaats in de Vezina Trophy verkiezing. Het grootste vraagteken between the pipes blijft of Lindgren zijn wondervorm uit het seizoen 2023 – 2024 nog weet aan te tikken.
Washington Capitals heeft deze zomer in ieder geval één duidelijke boodschap afgegeven. Met Alex Ovechkin nog altijd als gezicht van de franchise en een offensieve renovatie waarin Jordan Kyrou, Alex Tuch en Boone Jenner werden toegevoegd, heeft het Front Office er alles aan gedaan om Spencer Carbery opnieuw een ploeg te geven die bovenin de Metropolitan Division mee kan draaien. De vraag is nu vooral of de nieuwe puzzelstukken daadwerkelijk voor meer consistentie gaan zorgen.
Op papier is daar in ieder geval weinig op tegen. De Capitals beschikken over een brede top-six, hebben met Jenner extra kwaliteit en ervaring en kunnen in verschillende samenstellingen en spelopvattingen spelen. Dat maakt de ploeg interessanter dan een simpel ‘win now’-project.
Toch ligt voor SportAmerika het grootste vraagteken nog altijd achterop. Het vertrek van John Carlson is niet één-op-één op te vangen en juist op de blauwe lijn zal Washington moeten bewijzen dat continuïteit voldoende is om het gat te dichten. Chychrun, Roy, Fehervary en Liljegren vormen een prima basis en met de terugkeer van Sandin komt daar later in het seizoen nog een belangrijke schakel bij. Maar als de Capitals daadwerkelijk een serieuze gooi naar de top van de Metropolitan en de Eastern Conference willen doen, zal die groep gedurende 82 wedstrijden stabiel moeten blijven presteren.
En misschien is dat uiteindelijk wel het interessantste aan deze ploeg: zolang Ovechkin nog op het ijs staat, blijft er in Washington een zekere urgentie hangen. De tijd om rustig af te wachten is voorbij. De Capitals hebben opnieuw geïnvesteerd in het heden — en we zijn vooral benieuwd of de defensieve stabiliteit genoeg is om al die aanvallende kwaliteit ook daadwerkelijk richting een diepe run te brengen.
Football is back. Week 1 is weer in de boeken en hoog tijd om de NFL Power Rankings weer op te starten. Welk team heeft een goede start gemaakt? Voor de nieuwe lezers: dit is geen ranglijst op basis van zeges, maar op basis van onze verwachtingen en mening over de staat van elk team.
1. Buffalo Bills
Het was een statement van Josh Allen en de Bills. Die wel het geluk hadden dat een bijna zekere interceptie door de Texans niet werd gevangen. Maar bijna veertig punten scoren tegen de zelfbenoemde topdefensie van de NFL is wel een lekkere manier om het jaar te beginnen. Allen staat in ieder geval gelijk bovenaan het lijstje met MVP-kandidaten.
2. Seattle Seahawks
Het was een stroeve start voor de Seahawks. Aanvallend dan. Dat kwam natuurlijk vooral omdat Sam Darnold al na vijf snaps met een blessure naar de kant moest. De verdediging dwong drie turnovers af van Drake Maye in het vierde kwart. Hierdoor begonnen de Seahawks het seizoen zoals ze vorig jaar eindigden. Met een zege op de Patriots.
3. Jacksonville Jaguars
De Jaguars gaan vrolijk door met winnen. De teller staat nu op negen zeges in het reguliere seizoen op rij. De manier waarop het gebeurde was ook nog eens overtuigend. Al moeten we natuurlijk wel gelijk erbij zeggen dat dit tegen de Browns was. De echte graadmeters moeten nog komen.
4.Baltimore Ravens
Jesse Minter had zich geen betere start van het seizoen kunnen voorstellen. De verdediging dwong twee turnovers af en de aanval was goed voor meer dan 500 yards. Derrick Henry zag er net zo goed uit als normaal. Kunnen de Ravens hun belofte eindelijk inlossen?
5. San Francisco 49ers
Met bijna iedereen fit hebben de 49ers een van de meest complete rosters in de league. Daar kwamen de Rams ook weer op een pijnlijke manier achter. Mike Evans voelde zich in ieder geval gelijk op zijn plek. Nu nog zorgen dat het niet-geblesseerd zijn nog even voortduurt. Dat is altijd de lastigste opgave in de Bay Area.
6. Cincinnati Bengals
Vier turnovers. Dat is wat de verdediging af wist te dwingen. Het is een ongekende weelde voor Bengals-fans. Critici zullen zeggen dat het ondanks de vele turnovers onnodig spannend werd, maar voor Cincy is het een ideale start van het seizoen. Zeker omdat de Texans de volgende tegenstanders zijn. Een nieuwe goede test voor de ploeg die terugwil naar de play-offs.
7. Philadelphia Eagles
Jalen Hurts speelde een prima wedstrijd met meerdere goede diepe passes en een paar belangrijke runs. De verdediging stond daarnaast als een huis. Toch ging het allemaal maar moeizaam. De offensive line was lange tijd het grootste wapen van de Eagles, maar lijkt nu juist het zwakste punt. Is het wennen of zijn de spelers gewoon over hun top?
8. Los Angeles Rams
De Rams waren zo kort mogelijk in Australie, maar veel slechter had het bliksembezoek niet uit kunnen pakken. De ploeg was kansloos tegen de 49ers en verloor ook nog eens aanwinst Myles Garrett. Aaron Donald maakte de buitenlandse trip ook niet, dus het gaat nog wel even duren voor we het superduo samen op het veld gaan zien.
9. Chicago Bears
Er werd wat gelachen toen Ben Johnson zei dat hij de meest scorende aanval in de geschiedenis van de NFL wilde hebben. Dat bij een club die nog nooit een quarterback met 4000 passing yards heeft gehad. Na een week liggen de Bears in ieder geval op schema, met 59 gescoorde punten. Helaas spelen ze niet elke week tegen de Panthers.
10. Houston Texans
Ook vorig seizoen begonnen de Texans stroef. De nederlaag dit jaar tegen de Bills zal niet zo dramatisch voelen, maar het is wel weer een verliespartij. Positief waren de entree van David Montgomery met drie touchdowns en het spel van C.J. Stroud tussen zijn fumbles door. Negatief waren deze dure, dure fumbles en de verdediging die geen stops wist te creëren toen het moest. Gelukkig spelen de Texans op zijn vroegst pas weer in de play-offs tegen Josh Allen.
11. New England Patriots
Dit is niet de manier waarop de Pats het jaar wilden beginnen. Dat ze verliezen in Seattle is nog tot daaraan toe, dat is een lastige plek om te winnen. Drake Maye werd genoemd als mogelijke MVP-kandidaat als hij zijn groei door zou kunnen zetten. De Patriots hebben dit jaar een moeilijker schema dan vorig jaar. Als dat betekent dat ze daardoor dit soort wedstrijden krijgen van hun quarterback, dan wordt het een moeilijk verhaal.
12. Kansas City Chiefs
Patrick Mahomes is terug. Hij zag er negen maanden na een zware knieblessure goed uit. Tenminste, qua bewegen, want hij liep zelf een touchdown binnen. Met de angst zit het dus wel goed. Passend kan er nog wel genoeg beter, zie ook zijn gekke interceptie. Maar Chiefs-fans zullen niet klagen. Ze hebben hun sterspeler terug.
13. Denver Broncos
Dit was pijnlijk. Niet zozeer dat er van de Chiefs werd verloren, maar wel hoe groot het krachtsverschil was. Aanvallend en verdedigend was de thuisploeg veel sterker. Bo Nix was terug van zijn blessure, maar zag er nog niet goed uit. Aanwinst Jaylen Waddle was onzichtbaar en verdedigend werden er te veel fouten gemaakt. Het moet snel beter, anders worden de play-offs een lastig verhaal.
14.Detroit Lions
Een win is een win. Zeker na een teleurstellend seizoen als vorig jaar. Maar de Lions hadden gehoopt geen verlenging nodig te hebben tegen de Saints. Jahmyr Gibbs was wel een hoogtepunt in het duel. Hij hoeft eindelijk geen snaps meer te delen en lijkt niet af te stoppen.
15. Minnesota Vikings
De Kyler Murray era begon niet echt lekker, met een snelle interceptie, gevolgd door een hersenschudding. Maar dan is daar nog Carson Wentz. De back-up leidde de Vikings naar een onverwachte overwinning. Het grootste voordeel van Wents: hij liet zien dat Justin Jefferson nog steeds een topreceiver is, iets waar we vorig jaar veel te weinig van hebben gemerkt.
16. Pittsburgh Steelers
Free T.J. Watt. De sterverdediger van de Steelers blonk weer uit met twee sacks en een pick-6. Het was genoeg voor de zege, maar wel tegen de Falcons met Cooper Rush als quarterback. Niets wekt de suggestie dat deze Steelers een play-offteam zijn. Laat staan dat Watt hier een ring lijkt te kunnen gaan winnen.
17. Green Bay Packers
Het meest schizofrene team in de NFL van het moment. Bij vlagen speelt Jordan Love als een echte top-5 quarterback. Om in het vierde kwart bij de eerste tegenslag te veranderen in een Aldi-Cooper Rush. De Packers stonden in het derde kwart twaalf punten voor om vervolgens 29 punten nog op te geven voor een kansloze nederlaag.
18. New York Giants
De eerste wedstrijd van John Harbaugh maakte de belofte in ieder geval waar. Was het allemaal foutloos? Zeker niet. Maar de Giants toonden strijd en vochten als team. Een zege op een divisierivaal met meer talent is dan altijd een lekkere manier om het nieuwe seizoen te beginnen. Zeker als het in prime time is.
19. Los Angeles Chargers
Au. Gelukkig hebben de Chargers niet heel veel fans, maar bij die tientallen die ze wel hebben moet een thuisnederlaag tegen de Cardinals zeer doen. Zeker als ze ook nog eens zien dat de Chiefs weer gewoon goed lijken te zijn. Het programma is pittig dit jaar, dus de druk staat er voor komende week tegen de Raiders al vroeg op.
20. Tampa Bay Buccaneers
Het is de Bucs niet gelukt de negatieve serie van eind vorig seizoen om te draaien. Met maar liefst vier turnovers was de ploeg hun eigen grootste tegenstander. Dat allemaal net na een nieuw megacontract voor Baker Mayfield. Gelukkig blijft het de NFC South, dus een nederlaagje meer of minder maakt hier niet zo heel veel uit.
21. New Orleans Saints
Een morele overwinning? Het klinkt altijd zo cliché, maar het moet de Saints toch goed doen dat ze na een stroeve start het de Lions lastig wisten te maken. En alle lof voor Kellen Moore dat hij in de verlenging voor de zege ging met de two-point conversie. Laten we hopen dat het later in het jaar nog een keer beloond wordt.
22. Dallas Cowboys
Dit zou het jaar van de Cowboys worden. De verdediging werd in het offseason aangepakt en met een middelmatige verdediging ipv de slechtste zou dit een Super Bowl-team kunnen zijn. Maar verdedigend was het nog slechter dan we gewend zijn. En dat is echt heel knap. Dieptepunt was dat de Giants vier keer dezelfde play op rij wisten te spelen en niemand in staat was deze te stoppen.
23.Washington Commanders
Geen zege, wel lichtpuntjes. Dat is in een notendop de start van de Commanders. Een geslaagde two-pointconversie had mogelijk voor een verlenging gezorgd in Philadelphia, maar die play was wel vrij kansloos. Toch zag de verdediging er goed uit, waarbij vooral rookie Sonny Styles liet zien waarom hij getipt wordt als defensive rookie of the year.
24. Arizona Cardinals
De verwachtingen waren erg laag. Misschien wel te laag? Uiteindelijk lieten de Cards zien aanvallend over wapens te beschikken. Jacoby Brissett is zeker niet het antwoord voor de toekomst, maar ook niet de slechtste qb in de league. Of de Cards dit elke wedstrijd kunnen brengen valt nog maar te bezien, maar een zege bij de Chargers is een flinke opsteker voor de ploeg.
25. Indianapolis Colts
De Colts waren buyers tijdens de afgelopen trade deadline. Het klinkt als een alternatief universum. Daniel Jones was terug na zijn blessure, maar hij kon het ritme van de eerste helft van vorig seizoen niet terugvinden. Jonathan Taylor haalde zijn normale niveau, maar verdedigend blijft het erg kwetsbaar.
26. Atlanta Falcons
De hele zomer ging het om de strijd tussen Tua Tagovailoa en Michael Penix Jr. om wie de starter zou worden in Atlanta. De frustratie van de fans was dan ook groot toen bleek dat beiden het niet gingen redden door blessures. Cooper Rush kreeg de eer. Het was bijna knap hoe hij met deze wapens er niets van wist te maken. Het is te hopen dat er snel iemand fit raakt en zijn plek in kan nemen.
27. New York Jets
Wacht? Zagen de Jets er uit als een normaal football-team? Hoe kan dit? Geno Smith maakte geen fouten en de Jets wonnen de belangrijke duels langs de offensive en defensive line. Hierdoor domineerde de ploeg van Aaron Glenn het hele duel. Maar laten we de komende weken nog even afwachten voor we de Jets echt competent gaan noemen. Er komt snel vast weer een verrassing aan.
28. Carolina Panthers
Er werd afgelopen offseason flink geïnvesteerd in de verdediging. Het lijkt weggegooid geld, want de ploeg wist afgelopen zondag helemaal niemand af te stoppen. De Bears konden doen en laten wat ze wilden. Aanvallend was het prima wat Bryce Young liet zien, maar met een defensie als dit wordt het een kansloos seizoen. Zelfs in de NFC South.
29. Las Vegas Raiders
Er is voldoende reden voor de Raiders om optimistisch over te zijn. Ashton Jeanty had opnieuw een goede wedstrijd en er werd ook nog eens gewonnen. Dat de tegenstander de Dolphins waren vergeten we dan maar even. Maar in de komende weken komen de echte testen voor de ploeg uit Sin City. Al draait alles eigenlijk maar om een vraag. Wanneer zien we Fernando Mendoza?
30. Miami Dolphins
Alle verwachtingen voor de Dolphins lijken veel te hoog te zijn. Malik Willis liet nog aardige dingen zien, maar verder is het een roster zonder kwaliteit. Het meeste geld betalen ze aan spelers om niet voor ze uit te komen. Tegen de Raiders waren ze kansloos. Worden de Dolphins de eerste franchise die een jaar ongeslagen blijven en een jaar geen wedstrijd weten te winnen.
31. Cleveland Browns
De ploeg blijft maar vasthouden aan Deshaun Watson. Waarschijnlijk tegen beter weten in. De fans willen hem niet, de resultaten zijn dramatisch en er is geen enkel lichtpuntje te vinden in Cleveland. Dat Shedeur Sanders niet start, zegt wel veel over zijn niveau. Het wordt een lang seizoen in Cleveland. Opnieuw.
32. Tennessee Titans
De Dolphins bewezen wel eens 0-17 te kunnen gaan en toch stelden de Titans nog meer teleur. Het was de bedoeling dat Cam Ward stappen zou gaan zetten en dat de Titans een betere ploeg zouden worden. Een kansloze nederlaag in de opener tegen de Jets nog maar liefst past natuurlijk niet in dit patroon. Het moet echt snel beter in Tennessee of er kunnen wel eens drastische maatregelen gaan volgen.
Op dinsdag 29 september (23:00 uur Nederlandse tijd) schieten Carolina Hurricanes en Florida Panthers het seizoen 2026 – 2027 in gang. Het aftellen is begonnen en bij SportAmerika doen we dat traditioneel met onze voorbeschouwingen. De komende 32 dagen nemen we elke dag een team onder de loep in onze 32-in-32 serie. We eindigen op 29 september met titelhouder Carolina Hurricanes. Vandaag kijken we naar de franchise die twee Stanley Cup Finals verloor in de laatste drie jaar en waar de tijd toch begint te dringen: Edmonton Oilers.
TERUGBLIK OP HET SEIZOEN 2025-2026
In 2024 én 2025 zagen de spelers van Edmonton Oilers van dichtbij hoe hun collega’s van Florida Panthers de Stanley Cup in ontvangst namen. Het bekende driemaal is scheepsrecht moest daarom maar eens gaan gelden voor Connor McDavid en consorten. Hoewel de echte pijnpunten in de zomer van 2025 niet werden aangepakt, was er veel vertrouwen in Oil Country. Vertrouwen dat ook al snel een deukje opliep toen ze vier van de eerste zes wedstrijden verloren. In een zwakke Pacific Division kon dit geen kwaad. Zeker niet als je beschikt over de beste spelers van dit moment en een geweldige adjudant. Connor McDavid en Leon Draisaitl, want over hen gaat dit natuurlijk, namen de Oilers wéér aan de hand. Al moeten we de rol van Evan Bouchard in deze ook niet onderschatten. Met 21 goals en 95 punten kende de Canadees een geweldig seizoen. Hij had zelfs misschien wel meer verdiend dan die vierde plek in de Norris…
Terug naar het ijs. Tijdens het seizoen nam de club afscheid van Stuart Skinner. De goalie lag vaak onder vuur bij de fanbase, maar vervanger Tristan Jarry kon toch ook niet bekoren. Met bijvoorbeeld een Jason Dickinson en Connor Murphy werd getracht wat meer defensieve zekerheid onder de aanvallers in te bouwen, maar de volgers konden zich niet aan de indruk onttrekken dat de Oilers minder aanwezig en dominant waren dan in de jaren daarvoor. Desondanks deden de Oilers tot het laatste moment mee om de divisietitel. Ze moesten die uiteindelijk aan Vegas laten, waardoor dit keer niet de Kings maar de Ducks als tegenstander uit de bus kwamen in de eerste ronde. Die jonge brigade van Joel Quenneville bleek in die openingsronde van de play-offs een stuk hongeriger, frisser en simpelweg beter dan Edmonton. Niks driemaal is scheepsrecht, maar gewoon klaar na zes wedstrijden…
OPMERKELIJKE KEUZE
Keer op keer bleven de Oilers doen wat ze altijd hadden gedaan de laatste jaren. Kijken naar McDavid en Draisaitl. Hier en daar aangevuld door Zach Hyman, Evan Bouchard en Ryan Nugent-Hopkins. Een line-up die met recht topzwaar genoemd mag worden. Een line-up ook die de laatste paar seizoenen in elkaar geknutseld werd door Kris Knoblauch. Na twee Stanley Cup Finals op rij en een verloren eerste ronde nam de club afscheid van Knoblauch. General manager Stan Bowman zocht blijkbaar een zondebok en vond deze in de coach. Niet het door Bowman verschafte materiaal, maar de bewerker kreeg de schuld van wéér een verloren seizoen. Met dat ontslag zette Bowman overigens een grote soap in gang. Mike Babcock moest de nieuwe coach van Edmonton worden en die keuze viel bij lang niet iedereen in goede aarde.
De reputatie van Babcock had nogal wat schade opgelopen de laatste tijd. In Columbus was hij al weg voor er ook maar één duel gespeeld was. Bij de Maple Leafs konden sommige spelers zijn bloed wel drinken en zelfs bij de Red Wings – waar Babock successen vierde – was de coach bepaald niet populair. Nee wacht, er werd in al die gevallen niet zozeer gewezen naar de coach Mike Babcock. Het was de mens Babcock die niet in de smaak viel. Iets wat mogelijk nog erger is. Die Mike Babcock krijgt nu dus in Edmonton de kans om te werken met de beste spelers ter wereld. In een wereld waarin het steeds belangrijker wordt om goed met mensen om te kunnen gaan, wordt het interessant om te zien of de 63-jarige coach geleerd heeft van zijn fouten in het verleden.
VERLOST VAN NURSE
Bowman was daarmee nog niet klaar. Darnell Nurse én zijn stevige contract van ruim $ 9.2 miljoen per jaar werd in z’n geheel naar de Sharks getrade. Nurse lag vaak onder vuur in Edmonton en veel fans zijn blij dat de blueliner vertrokken is. Als onderdeel van die trade kwam Shakir Mukhamadulin over uit San Jose. Een voormalig first-round draft pick van de Devils, die zijn ware doorbraak in de NHL nog moet beleven. Bij de Sharks ging dit met horten en stoten, maar met zijn 24 jaar is de Rus nog jong genoeg om te kunnen groeien. Met de 29-jarige Ryan Shea namen Bowman en de Oilers toch wel een gok. De blueliner heeft pas één volledig seizoen in de benen, deed het bij Pittsburgh vorig seizoen alleraardigst en werd nu voor vijf jaar vastgelegd in Edmonton.
Aanvallend verdween Jack Roslovic van het toneel in Edmonton. Daarmee leveren de Oilers ten opzichte van vorig seizoen wat goals in. Mathieu Joseph is bijvoorbeeld één van de nieuwe namen in de aanval. Een speler die drie jaar geleden in dienst van de Senators voor het laatst de dubbele cijfers haalde in zijn productie. Dat is toch een flink verschil met de 21 die Roslovic er vorig jaar voor zijn rekening nam. Nu hoeft dat op zich geen probleem te zijn. iemand als Zach Hyman is weer fit en zal ongetwijfeld wederom voor veel goals gaan zorgen. Waarschijnlijk mikken ze er in dat deel van Alberta ook op dat Matthew Savoie en Vasily Podkolzin nog makkelijk een volgende stap in hun ontwikkeling kunnen zetten. Savoie begint bijvoorbeeld pas aan zijn tweede volledige seizoen in de league. Podkolzin is een voormalig top tien draft pick die vorig seizoen die status pas voor het eerst een beetje waarmaakte.
TWEEKOPPIG MONSTER…EN DE REST
Laten we er verder maar niet omheen draaien. De meeste goals – met grote afstand – zullen ook dit seizoen weer komen van Connor McDavid en Leon Draisaitl. McDavid speelde vorig seizoen de volledige 82 wedstrijden en zette 138 punten op de borden. Draisaitl daarentegen kende voor het eerst sinds het covid-seizoen 2020-2021 een jaargang waarin hij niet aan minimaal 100 punten kwam. De Duitser speelde dan ook “maar” 65 duels en sloot af op 97 punten. We waarschuwen de concurrentie maar vast door te stellen dat Draisaitl vermoedelijk topfit aan ’t seizoen begint. Het tweekoppig monster van Edmonton is uitgerust en zint op wraak. Als dan ook Ryan Nugent-Hopkins nog even zijn duivels gaat ontbinden, hoeven we ons over het aanvallende deel van dit team totaal geen zorgen te maken. Het zou voor Babcock en de Oilers wel lekker zijn als iemand als RNH wat punten betreft iets dichter op de twee supersterren zit. Vorig seizoen noteerde Nugent-Hopkins bijvoorbeeld 41 punten minder dan Draisaitl.
Niet voor het eerst de laatste jaren ontbeert het deze Oilers op papier aan depth scoring. Een Joseph of Dickinson zal niet voor overdreven veel treffers vanuit de bottom six zorgen. Kasperi Kapanen zou dat wel kunnen, maar voor zijn laatste seizoen in de dubbele cijfers moeten we toch ook alweer terug naar het begin van dit decennium. Duiken we nog wat verder in die bottom six, dan zullen veel verdedigers toch ook niet bang worden van Trent Frederic, Colton Dach of Mattias Janmark. Stuk voor stuk aardige spelers, daar niet van. Echter voor een contender zoals de Oilers dat nog altijd behoren te zijn, is dit offensief gezien aan de magere kant. Bijvoorbeeld een Frederic of Dickinson heeft wel weer andere kwaliteiten waarmee ze dat compenseren.
EEN PAAR MUTATIES
Darnell Nurse is dus vertrokken van de blauwe lijn in Edmonton, maar we betwijfelen of daarmee nu alle problemen zijn opgelost. Over Evan Bouchard, ontwerper van de beruchte Bouch Bomb vanaf de blauwe lijn, niets dan lof. De 26-jarige verdediger ontwikkelt zich tot één van de betere blueliners in de NHL en had wel een plekje in de olympische selectie verdiend. Mattias Ekholm maakt een grote kans om samen met Bouchard het eerste defensive pair te vormen. Met z’n 36 jaar is de Zweed niet meer de jongste, maar Ekholm mist bijna geen wedstrijden. En weet zo nu en dan de weg naar de goal ook nog eens te vinden.
We sluiten niet uit dat het tweede verdedigende duo bestaat uit twee voormalig Sharks. Mukhamadullin en Jake Walman hebben samen een verleden in San Jose en voor hen is het te hopen dat ze ook een toekomst hebben in Edmonton. Met zijn lengte zou de Rus hier voor het fysiek moeten zorgen, terwijl Walman meer bedreven is met de puck op zijn stick. Helemaal zonder gevaar is dit koppel niet. De Sharks hadden immers jarenlang de slechtste verdediging in de NHL… Vlak voor de draft verlengde de 33-jarige Connor Murphy zijn contract in Edmonton met vijf seizoenen. Hij zal één van de stabiele krachten op die blauwe lijn moeten worden. Ook Murphy is niet zo van het avontuur, maar daar zijn anderen voor in Oil Country. Met bijvoorbeeld Ryan Shea en Ty Emberson heeft Babcock voldoende keuze om dat derde paar op te vullen. Of het kwalitatief goed genoeg is voor een contender, is ook hier weer de vraag.
LAST OP SCHOUDERS VAN FREDDIE
De positie tussen de palen ging ook nogal op de schop deze zomer. Eén van de goalies van vorig seizoen, Connor Ingram, maakte onlangs zijn pensioen wereldkundig. Dan is er nog Calvin Pickard die naar Minnesota trok en Stuart Skinner die dus in een trade richting Pittsburgh ging. Blijft over de aanwezigheid van Tristan Jarry. Vorig seizoen kon de voormalig Penguin niet imponeren bij de Oilers, zoals hij dat de laatste jaren ook lang niet altijd kon in Pittsburgh. Desondanks krijgt Jarry wel weer het vertrouwen van de club. Hij mag met aanwinst en routinier Frederik Andersen gaan uitvechten wie als eerste goalie op het wedstrijdformulier komt te staan.
De 36-jarige Deen was vorig seizoen onderdeel van het Hurricanes-tandem dat de Stanley Cup won. Andersen eindigde ook al een paar keer in de top 10 van de Vezina, maar net iets te vaak moeten we de laatste paar jaar vaststellen dat “Freddie” over zijn top is. Zijn statistieken geven dit ook aan. In het vorige reguliere seizoen had hij een savepercentage van slechts .874. In de play-offs presteerde Andersen (.910) beter, maar werd hij in de latere fase van de Stanley Cup Final wel vervangen door Brandon Bussi. Voor Edmonton wordt het dus afwachten welke versie van Andersen op komt dagen. Hij tekende overigens voor één seizoen en “slechts” $ 1 miljoen AAV, dus veel risico zit er ook weer niet in deze signing. Mocht de nood aan de man komen, dan hebben ze altijd nog de van Buffalo overgenomen Devon Levi. Een goalie die nog niet zo lang geleden een grote toekomst werd voorspeld.
VOORSPELLING
Alsof die ouderwetse langspeelplaat volledig vastgelopen is. Bij Edmonton Oilers is het namelijk weer hetzelfde liedje. Aanvallend behoort dit roster tot de absolute top van de NHL. Natuurlijk vooral door de aanwezigheid van McDavid, Draisaitl, Hyman, Bouchard en Nugent-Hopkins. Edmonton zal ook dit seizoen weer een aantal tegenstanders met grote cijfers van het ijs blazen. We twijfelen er ook niet aan dat deze groep meer dan genoeg kwaliteit heeft om de play-offs te halen. Misschien zit er zelfs wel een eerste divisietitel sinds – hou je even vast – 1987 in. Dan baseren we ons op de individuele kwaliteiten die dit team heeft ten opzichte van veel andere teams in deze Pacific Division.
Vraag je ons of wij Connor McDavid met dit roster zijn eerste Stanley Cup zien winnen, dan is het antwoord negatief. Begrijp ons niet verkeerd, dit Edmonton is door de aanwezigheid van McDavid en Draisaitl alleen al goed genoeg om één of twee rondjes te winnen in de play-offs. Vergelijk je deze Oilers in de breedte met de kleppers in bijvoorbeeld de Central Division, dan is de conclusie dat die ’t net wat beter voor elkaar hebben wat diepte betreft. Ook vrezen we voor Oil Country dat de problemen onder de lat niet weggenomen zijn. Wij vragen ons dan ook af of GM Stan Bowman zijn eigen functioneren nog eens tegen het licht gaat houden.
We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze site zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van deze site, gaan we er vanuit dat je ermee instemt.
