Home Blog Pagina 6

NHL 32-in-32 | Utah Mammoth: Bedrijvig offseason geeft hoop op meer

Dennis Bakker
-
0
NHL 32-in-32 | Utah Mammoth: Bedrijvig offseason geeft hoop op meer

Op dinsdag 29 september (23:00 uur Nederlandse tijd) schieten Carolina Hurricanes en Florida Panthers het seizoen 2026 – 2027 in gang. Het aftellen is begonnen en bij SportAmerika doen we dat traditioneel met onze voorbeschouwingen. De komende 32 dagen nemen we elke dag een team onder de loep in onze 32-in-32 serie. We eindigen op 29 september met titelhouder Carolina Hurricanes en vandaag de franchise die afgelopen seizoen voor het eerst in haar nog zeer jonge geschiedenis de play-offs behaalde: Utah Mammoth.

Als er een woord het seizoen 2025 – 2026 van Utah Mammoth het beste omschrijft is dat wel: historisch. Niet omdat Utah zich plotseling tot Stanley Cup contender opwierp, maar omdat de franchise iets bereikte waar de franchise sinds de overstap vanuit Arizona in Salt Lake City naartoe werkte: play-offs.

Na een veelbelovende vuurdoop als (toen nog) Utah Hockey Club kreeg het roster na een 89 puntencampagne — met op bepaalde momenten steengoed ijshockey — toch wel wat hooggespannen verwachtingen vanuit de media en fanschare over zich heen. Met een nieuwe naam, identiteit en een jaar extra in de benen van de jonge core was het tijd voor de volgende stap in het proces.

En uiteindelijk kwam die volgende stap in het proces meer dan goed. Het was niet iedere speelronde rozengeur en maneschijn en kreeg het de nodige tegenslagen te verduren, maar met een 43-33-6 record en 92 punten eindigde Utah als vierde in de Central Division en pakte het dik verdiend de eerste wildcard in de Western Conference.

EEN GOED BEGIN IS HET HALVE WERK

Zeker in de eerste paar weken was er geen houden aan de Mammoth. De ploeg van head coach Andre Tourigny vloog uit de startblokken en noteerde in de eerste tien wedstrijden een 8-2-0 record, waarmee de eerste gesprekken over een eventueel postseason al voorzichtig werden opgestart. Toch werd het bijna een herhaling van zetten ten opzichte van ‘24 – ‘25, want ook het voorbije seizoen vierden blessures, wankele stabiliteit en de duur van het seizoen hoogtij.

Toch was het onderaan de streep voornamelijk hosanna in Salt Lake City en dan kunnen we niet om Clayton Keller heen. De 28-jarige Amerikaan is al jaren (ook in de woestijn van Arizona) het centrale middelpunt van de franchise en verzamelde in 82 wedstrijden maar liefst 88 punten (26 goals, 62 assists). Dylan Guenther zette op zijn beurt een enorme stap voorwaarts in zijn ontwikkeling en schoot voor het eerst in zijn nog altijd jonge carrière veertig treffers tegen de touwen, maakte Logan Cooley de hooggespannen verwachtingen waar en was ook Barrett Hayton een bepalende schakel in de aanvallende machine.

Misschien nog wel belangrijker in het succes van de Mammoth was de echte teamprestatie. Niet langer leunde Utah op de individuele nummers — zoals geregeld het geval was in Arizona —, maar waren de verschillende speelstijlen en lijnen de basis voor het eerste postseason ticket uit de franchise historie.

HISTORY, BABY!

Uiteindelijk moest iedereen die Utah Mammoth inmiddels een warm hart toedraagt wachten tot 9 april, alvorens de champagne ontkurkt kon worden. Met een 4-1 overwinning op Nashville Predators (en de nederlaag van Anaheim Ducks) schreef Utah NHL-geschiedenis.

In de eerste ronde van de play-offs kruiste het de degens met Vegas Golden Knights, die in een nek-aan-nek race uiteindelijk Edmonton Oilers en Anaheim Ducks van zich afhielden en andermaal een Pacific Division titel aan het palmares mocht toevoegen. Van te voren was er al veel te doen omtrent de match-up tussen beide ploegen, daar de franchise uit Sin City luttele speelronden voor aanvang van de play-offs plotsklaps head coach Bruce Cassidy eruit bonjourde en John Tortorella als vervanger voor de groep zette.

Er valt een hoop te zeggen en te schrijven over het verloop van de serie (en die was echt waanzinnig), maar onderaan de streep liepen de play-off rookies van Utah gigantisch in het geslepen gouden mes. De ploeg van ‘Torts’ had met name in de beginfase van de serie moeite met de energieke speelstijl van de Mammoth, kwam Utah na drie wedstrijden zelfs op een 2-1 voorsprong, maar stelde Vegas nadien orde op zaken. Wat restte voor de ploeg uit Salt Lake City was terechte trots en het ultieme bewijs van het juiste gekozen (beleids)pad.

WISSELINGEN VAN DE WACHT

Utah Mammoth vangt het seizoen 2026 – 2027 aan met een aanvallende depth chart die op cruciale posities toch de nodige wisselingen heeft ondergaan. GM Bill Armstrong heeft zijn core grotendeels bij elkaar kunnen houden, maar gaf de voorbije twee maanden met een aantal flinke moves een duidelijk signaal af dat de Mammoth niet bang zijn om te investeren en zich niet meer alleen op de lange termijn toespitsen.

De grootste (uitgaande) verandering is het vertrek van JJ Peterka. Na slechts één seizoen in Utah werd de 24-jarige Duitser tijdens de voorbije NHL Entry Draft in ruil voor twee first-round picks richting Boston Bruins verscheept. Peterka noteerde in 82 wedstrijden 25 goals en 47 punten, maar was vooral in het postseason onzichtbaar. Hoewel de Duitser een belangrijk onderdeel van de toekomst had kunnen zijn in Salt Lake City, gebruikte Armstrong de vergaarde 2026 first-round pick om een andere lijn te versterken (daarover later meer).

Daarmee pakken we direct door met de blockbuster betreffende Vincent Trocheck. De centre komt over van New York Rangers en gaf daar onder meer Sean Durzi en Cole Beaudoin (plus 2027 pick) voor op. Trocheck noteerde in zijn laatste seizoen in Madison Square Garden 53 punten in 67 wedstrijden en brengt juist hetgeen Utah vorig seizoen tekort kwam met zich mee: Play-off ervaring en de flexibiliteit om op meerdere posities uit de voeten te kunnen.

TOURIGNY KAN LEKKER GAAN HUSSELEN

Trocheck zal normaal gesproken op de eerste lijn het seizoen openen met Clayton Keller en Nick Schmaltz. Zoals zojuist benoemd is en blijft Keller de levensader van de Mammoth, terwijl Schmaltz een geweldig seizoen (74 punten) achter de rug heeft. Trocheck geeft op zijn beurt het duo een combinatie van alles en is ijzersterk in de face-off cirkel, in de eigen zone, op fysiek vlak en schroomt het vuile werk niet. Tel uit je winst.

Dat brengt ons direct bij het ‘hussel element’ als belangrijk wapen voor de bench, want ook Dylan Guenther en Logan Cooley zijn first-line materiaal. Guenther gaat op papier andermaal richting de grens van veertig treffers toewerken — wat zijn $7.142 miljoen AAV ten opzichte van de stijgende salary cap met de dag waardevoller maakt — en met de ervaren toevoeging van Trocheck kan Cooley meer in de luwte weer stappen in zijn ontwikkeling zetten.

Anders Lee is een andere interessante chip in de aanvallende line-up. De 36-jarige Amerikaan trekt na vijftien jaar de deuren op Long Island achter zich dicht en brengt in Utah niet alleen op het ijs, maar ook in de kleedkamer een bak aan ervaring met zich mee. Ook hier genoeg ‘hussel materiaal’ want ook Lawson Crouse, Jack McBain en Barret Hayton — die een offer sheet van New Jersey Devils gematcht zag worden door Utah — zijn klaar voor een top-six rol.

En dat is misschien nog wel de grootste aanvallende winst voor de Mammoth. Het vertrek van Peterka doet pijn, maar top-to-bottom is de depth chart nu meer in balans dan voor het vertrek van de Duitser en is de toevoeging van Trocheck een machtig antwoord van Bill Armstrong.

BLUE-LINE OOK MOOI IN BALANS

Waar de aanvallende depth chart al genoeg reden tot optimisme gaf, is ook de blue-line allesbehalve ondermaats. Met een uitstekend top paar, ervaring op de tweede lijn en een pak jonge blue-liners daarachter heeft Tourigny ook ‘achterop’ genoeg te kiezen.

Beginnen we logischerwijs bij Mikael Sergachev. De 28-jarige Rus verzamelde het voorbije seizoen maar liefst 59 punten (tien goals, 49 assists) en is sinds zijn komst vanuit Tampa Bay de aanvallende machine van de Mammoth. In de underlying stats was Sergachev in ‘25 – ‘26 een vaste klant in de top vijftien in de NHL en krijgt aan zijn rechterzijde (voor het eerst een heel seizoen) de diensten van MacKenzie Weegar tot zijn beschikking.

De 32-jarige Canadees was een aantal jaren geleden een van de belangrijkste chips in de Matthew Tkachuk – Jonathan Huberdeau blockbuster, maar kon in zijn tijd bij Calgary Flames geen moment echt zijn stempel op de blauwe lijn drukken. Begin maart kwam de blue-liner naar Utah en was bij vlagen reeds de ideale sparringpartner van Sergachev.

Op de tweede lijn de vertrouwde gezichten van John Marino en Nate Schmidt. Marino is een typische blue-liner die niet in het centrale blauwe middelpunt wilt staan, wat de Amerikaan als een schoen past. Under the radar heeft Marino een arsenaal aan skills die met name op de transitie tot bloei komen. Het feit de 29-jarige blue-liner het voorbije seizoen weer eens geheel fit bleef, spreekt alleen maar (nog) meer in zijn voordeel. Schmidt op zijn beurt brengt aanvallend het nodige met zich mee het ijs op en zijn beiden goed genoeg voor een eventueel invallen op lijn één.

DEPTH MATTERS

De meest fascinerende en meest in het oog springende naam op de blauwe lijn is misschien nog wel Dmitri Simashev. De voormalig sixth overall pick heeft met een combinatie van fysiek, schaatsen en defensieve kwaliteiten alles wat een blue-liner dient te bezitten en ligt de weg voor een dragende kracht helemaal open. Vorig seizoen verdeelde de jonge Rus zijn tijd tussen de AHL en de NHL en kan zeker met de komst van Weegar zich in de luwte tot cornerstone gaan opwerken. Naast de jonge Rus (op papier) Andrew Peeke, die de naar Chicago Blackhawks vertrokken Ian Cole moet doen vergeten.

Dat brengt ons tot slot nog bij de goalie situatie, waar ook het nodige veranderde. Karel Vejmelka is en blijft de onbetwiste nummer één bij Utah en na een breakout in ‘24 – ‘25 speelde de Tsjech het voorbije seizoen maar liefst 64 van de 82 wedstrijden. Het leverde de goalie uiteindelijk een redelijk average 2.75 GAA en .896 sv% op, maar feit is wel dat Tourigny volledig op zijn Tsjechische sluitpost kan vertrouwen.

Dat vertrouwen wordt alleen maar meer met het aantrekken van Sebastian Cossa. De voormalig first-round pick van Detroit Red Wings staat al een aantal jaren te boek als een van de meest talentvolle goalies in de NHL-pipeline en gaat naar alle waarschijnlijkheid als back-up nu de stap naar de NHL maken. Met de vergaarde first-round pick in de Peterka deal poetst het Front Office daarmee direct haar situatie tussen de palen glansrijk op.

VOORUITBLIK

Voor 2026-2027 ligt de lat daardoor hoger. De jonge core heeft opnieuw een seizoen ervaring opgedaan en spelers als Clayton Keller, Dylan Guenther en Logan Cooley ontwikkelen zich steeds nadrukkelijker tot de bepalende krachten van het team. Tegelijkertijd heeft GM Bill Armstrong het roster met onder meer Trocheck en Lee op verschillende posities voorzien van meer ervaring en diepte.

Dat maakt Utah in onze ogen een completere ploeg dan twaalf maanden geleden. De blue line heeft met Mikhail Sergachev en MacKenzie Weegar een sterk fundament, terwijl ook in de aanvallende depth chart meer mogelijkheden zijn om lijnen te schuiven.

De grote vraag is daarom niet langer of Utah kan meedoen om een play-off plek, maar of het dat niveau ook kan vasthouden. De Mammoth hebben vorig seizoen de eerste belangrijke stap gezet. In 2026-2027 moeten ze laten zien dat de play-offs het begin van een nieuwe fase zijn en geen eenmalig hoogtepunt.

Cover photo: Rob Gray – Imagn Images

MNF: Mahomes leidt de Chiefs als vanouds langs de Broncos

Arnold van der Werff
-
0
MNF: Mahomes leidt de Chiefs als vanouds langs de Broncos

In de laatste wedstrijd van week 1 opnieuw een divisieclash, namelijk tussen de Kansas City Chiefs en de Denver Broncos. Beide teams zijn vrijwel in tact gebleven, met beide een superster op offense erbij. Het beloofde op papier dus een gave game te worden tussen de AFC West rivalen. Dat werd het zeker, met een toch wel onverwacht sterke Chiefs die in eigen huis heer en meester waren.

De ellende voor Denver begon al meteen op de eerste drive toen Bo Nix op de derde play een interception gooide. Het was na een mislukte play en korte scramble niet echt de start van het seizoen waar hij op hoopte. Een diepe bal door het midden werd door de rookie Mansoor Delane doorzien en zo kende hij wél een droomstart van zijn NFL-seizoen en -carrière. Door deze goede play kreeg Patrick Mahomes al eerder dan verwacht de bal in zijn handen en dat is iets wat altijd gevaarlijk is. Vorig seizoen wellicht wat minder, maar hij leek enorm fit aan deze wedstrijd begonnen. Tel daarbij met Kenneth Walker III een supergoede rungame bij op en je hebt in potentie een machine op het veld. Walker zorgde meteen al voor wat lange runs, waarna Mahomes zelf de bal 15 yards mee richting de end zone nam, 0-7 Chiefs.

LICHTPUNTJE BRONCOS

Toch duurde het niet lang voor Nix ook wat goeds van zich liet zien. In de gelijkmakende drive erna wist hij namelijk Evan Engram te vinden in de end zone met een mooie pass. Zo werd het al snel weer gelijk, 7-7 bij het einde van het eerste kwart.

In het tweede kwart was het vooral Walker die een hoofdrol speelde bij de Chiefs. Waar de Broncos eigenlijk niets meer konden inbrengen, rende hij alle yards bij elkaar voor Kansas City. Met een geweldige 28 yard run wist hij zijn team weer naar de end zone te leiden. Het was toen aan Mahomes om ook een passing touchdown te gooien in zijn eerste wedstrijd terug, en dat lukte. Rashee Rice werd enorm matig getackled door de Denver defense, waarna hij na een gemiste tackle en een schouderduwtje gemakkelijk de score kon binnenlopen, 7-14. Vervolgens was de Chiefs defense wel op de afspraak, want zij lieten Nix bijna tot geen ruimte om plays te kunnen maken. Hoewel hij voor rust nog een mooie pass op Pat Bryant II had om richting de helft van de Chiefs te gaan, leidde dat ook tot niets en gingen ze met een kleine achterstand half time in.

CHIEFS NA RUST WEDEROM DOMINANT

Na die fout van Nix bij de start van de wedstrijd, kregen de Chiefs nu de kans om het derde kwart beter te beginnen met de bal in de hand. En of dat gebeurde. Het was wederom de slechte plays van de defense van de Broncos die ze een score kostten. Walker kreeg de bal op de eigen 40 yardlijn, waarna hij het op een rennen zette. Safety Brandon Jones rende nog achter hem aan en kreeg een prima mogelijkheid om hem buiten de lijn te tackelen. Dit mislukte echter volledig, waarna hij gemakkelijk de touchdown kon scoren, 7-21.

De Broncos waren tot dan toe nog geen moment in de wedstrijd gekomen sinds de scorende drive in het eerste kwart. Mahomes besloot ze een handje te helpen, want vanuit de eigen end zone gooide hij een matige bal. Brandon Jones wist nu de bal wel te vangen en meteen binnen 10 yards van de endzone te brengen. Vanuit deze goede positie moest Nix proberen de score met een touchdown te verkleinen. Dit werd opnieuw een drama, want Nix fumblede de bal op een knullige manier. Hij liep rechts en toen links de pocket uit, fakete de throw een paar keer, maar raakte toen de bal dus kwijt. L’Jarius Sneed veroverde de bal, maar hij bleek out-of-bounds te zijn toen hij de bal aanraakte. Will Lutz mocht zo toch nog voor 3 punten aanleggen, 10-21.

BRONCOS FOUTENFESTIJN

Even later liet Travis Kelce zich voor de Chiefs ook nog zien. Op 3rd down & 6 ving hij de bal en lag het veld voor hem open tot op de 5 yardlijn. Hier wist Denver wel een stop te krijgen, waardoor Harrison Butker ook nog mocht aanleggen en het verschil weer twee touchdowns maakte, 10-24. Aan het einde van het derde kwart maakte Nix weer een grote fout, door de bal opnieuw los te laten en een fumble te maken.

Zo kregen de Chiefs bij start van het vierde kwart de bal opnieuw. Rookie running back Emmet Johnson liet zichzelf ook nog even gelden met een lange run tot de 4 yardlijn. Daarbij brak hij door enkele tackles heen, dus ook achter Walker lijkt het met de run game wel goed te zitten. Met een leuk play design wist Mahomes de bal af te geven aan Walker die de drive afmaakte, 10-31.

Dit zou ook de eindstand zijn, omdat er verder in het laatste kwart niet meer werd gescoord. Zo maken de Chiefs dus een einde aan de onzekerheid van hun bestaan. Ze lijken weer helemaal de oude te zijn en als ze dit kunnen vasthouden, moet je rekening met ze houden richting bovenaan de AFC. Voor de Broncos was dit misschien wel een van de slechtste wedstrijden van afgelopen twee seizoenen. Vooral op defensief vlak ging het tackelen helemaal mis. Tel daar de fouten van Nix en de offense bij op en je hebt toch genoeg zaken om op orde te krijgen voordat je naar de Jaguars gaat.

Lees hier de recaps van de wedstrijden van zondag!

Coverfoto: Michael Owens/Getty Images

NFL op zondag: Bizarre comeback Vikings

Chris Van Dijk
-
0
NFL op zondag: Bizarre comeback Vikings

De Green Bay Packers leken op weg naar een gemakkelijke zege op bezoek bij de Vikings. Maar net als eind vorig jaar stortte het team in het vierde kwart volledig in. Ook bij de Cowboys weinig nieuws onder de zon, want verdedigend is het nog steeds bedroevend. Hoe erg? Dat lees je in onze recaps van de late duels in de NFL op zondag.

VIKINGS ZETTEN PACKERS IN VIERDE KWART VOOR SCHUT

Green Bay Packers @ Minnesota Vikings | 22-39

Er leek geen vuiltje aan de lucht voor de Packers, die in het derde kwart een 22-10 voorsprong namen op bezoek bij de divisierivaal uit Minneapolis. Bovendien hadden de Vikings hun startende quarterback Kyler Murray al verloren door een hersenschudding. Maar genoeg voor de zege was het niet voor Green Bay. Onder leiding van back-up Carson Wentz wist de thuisclub het duel nog volledig om te draaien.

Wentz moest al in het eerste kwart de nieuwe aanwinst Kyler Murray vervangen. Hij moest na een hit van cornerback Javon Bullard tegen zijn hoofd met een hersenschudding naar de kant. Het leek hierna een lastig verhaal te worden voor de Vikings, want de Packers waren oppermachtig. Het is dat drie drives eindigden met fieldgoals, waardoor Minnesota nog iets in de wedstrijd bleef hangen. Daardoor konden de Vikings in de tweede helft nog terugkomen. De Packers trokken hierbij de lijn van vorig seizoen door, waarin het in het laatste kwart een wedstrijd uit handen gaf. Ook nu deden turnovers en penalty’s (12 in totaal) de ploeg de das om. Wentz pakte de cadeautjes vakkundig uit en gooide drie touchdowns om met 29 punten op rij een verrassende zege binnen te halen.

COWBOYS DEFENSE KAN GIANTS NIET STOPPEN

Dallas Cowboys @ New York Giants | 20-28

De Cowboys begonnen met veel vertrouwen aan het nieuwe seizoen. Met een nieuwe en verbeterde defensie zou America’s Team dit jaar een serieuze Super Bowl-contender zijn. In de eerste wedstrijd van het nieuwe seizoen was hier nog weinig van te merken. Verdedigend was het op veel vlakker nog slechter dan vorig jaar. In slechts twee drives wisten de Giants niet te scoren, een keer omdat de thuisploeg moest punten en na een fumble. De vier overige drives leverden stuk voor stuk touchdowns op, tot de Giants de klok uit konden spelen.

De Cowboys konden hier niet voldoende tegenover zetten. Vlak voor rust gooide Dak Prescott bij een 7-7 tussenstand een interceptie. Hierdoor kwamen niet de bezoekers, maar de Giants op voorsprong voor rust. Want Jaxon Dart had maar een halve minuut nodig om het geschenk uit te pakken. In de tweede helft konden de Cowboys wel mee met de Giants, maar New York kreeg na rust als eerste de bal om het verschil naar twee touchdowns te brengen. Doordat beide ploegen lang de bal hadden kregen de Cowboys maar twee possessions, die ook TD’s opleverden. Maar omdat de Boys zelf niemand af kunnen stoppen was het allemaal niet genoeg en zo zijn de Cowboys met een nederlaag aan het nieuwe seizoen begonnen.

OVERIGE GAMES

Washington Commanders @ Philadelphia Eagles | 22-24: Het eerste duel tussen beide divisierivalen bleef tot het einde een spannende. Uiteindelijk was het een mislukte two-point conversie van de Commanders die de doorslag gaf. Dat kwam mede omdat Washington een eerdere kans om gelijk te maken liet liggen. Stefon Diggs scoorde een touchdown en sprong in de goalpost. Door de penalty moesten de Commanders voor een PAT gaan. Aan de Eagles-kant zijn veel vragen nog niet beantwoord. Jalen Hurts speelde een prima wedstrijd en gooide drie touchdowns, maar buiten die drives was de formatie van Nick Sirianni zelden gevaarlijk. Door een goede defensie was het in ieder geval genoeg voor de overwinning.

Arizona Cardinals @ Los Angeles Chargers | 26-14: De Chargers hebben niet voor het eerst een slechte start van het seizoen. In een sterke divisie was een thuisduel tegen de Cardinals bijna al een must win. De ploeg uit Phoenix werd door velen gezien als een van de zwakke broeders in de league, maar onder leiding van Jacoby Brissett kwam de ploeg sterk uit de startblokken. Mede door drie fieldgoals werd er een gaatje van negen punten geslagen. Onder leiding van Justin Herbert scoorde de thuisploeg wel een touchdown, maar in het laatste kwart volgden nog tien punten van de Cardinals onder leiding van Trey McBride en zo begonnen de Cardinals met een verrassende zege aan het seizoen.

Miami Dolphins @ Las Vegas Raiders | 13-27: De verwachtingen van de Dolphins voor komend seizoen kwamen in de eerste wedstrijd in ieder geval wel uit. De ploeg van Jeff Hafley had het aanvallend erg lastig tegen de Raiders. De ploeg betaalt dit seizoen Tua Tagovailoa meer om niet voor de Dolphins te spelen dan alle aanvallers bij elkaar die wel voor Miami in actie komen. Mede daardoor kon het niet echt een vuist maken. De defensie onderschepte Kirk Cousins nog wel twee keer, maar hier profiteerden de bezoekers niet van. Cousins gooide namelijk ook nog twee touchdowns, waardoor het gaatje snel gemaakt was en de Raiders niet echt in de problemen kwamen.

Lees hier de recaps van de vroege wedstrijden in de NFL op zondag.

Coverfoto: Abbie Parr/AP Photo

NHL 32-in-32 | Detroit Red Wings: Leven zonder Yzer-plan

Hans Mulder
-
0
NHL 32-in-32 | Detroit Red Wings: Leven zonder Yzer-plan

Op dinsdag 29 september (23:00 uur Nederlandse tijd) schieten Carolina Hurricanes en Florida Panthers het seizoen 2026 – 2027 in gang. Het aftellen is begonnen en bij SportAmerika doen we dat traditioneel met onze voorbeschouwingen. De komende 32 dagen nemen we elke dag een team onder de loep in onze 32-in-32 serie. We eindigen op 29 september met titelhouder Carolina Hurricanes. Vandaag maken we kennis met een club waar het deze zomer allesbehalve rustig was: Detroit Red Wings.

TERUGBLIK OP HET SEIZOEN 2025-2026

Geen Vladimir Tarasenko meer in Detroit vorig jaar, maar wel bijvoorbeeld een James van Riemsdyk en John Gibson. Met die laatste hoopte Steve Yzerman een probleem op te lossen dat de Red Wings al jaren plaagde. De ploeg was aanvallend best aardig, maar kreeg gewoonweg teveel goals tegen. Gibson had in zijn laatste jaar bij de Anaheim Ducks goed gepresteerd. In Motown, dat snakt naar postseason-ijshockey, hoopten ze daar van te profiteren. De nieuwe goalie deed het inderdaad niet slecht. Met een .901 save percentage kun je wel thuiskomen, maar helaas bleef backup Cam Talbot wat achter in deze vaart der volkeren. De inmiddels 39-jarige sluitpost kende zijn slechtste seizoen in jaren. Iets wat Detroit niet hielp in die jacht op dat felbegeerde playoff-ticket.

Toch zag het er aanvankelijk allemaal nog prima uit. De Red Wings leken eindelijk die langverwachte sprong naar de play-offs te maken. En daarmee af te rekenen met die streak van negen verloren jaren zonder postseason in Detroit. Eventjes waren ze zelfs de trotse bezitter van de koppositie in de Atlantic Division. Bookmakers lieten er zelfs percentages op los die de Red Wings al bijna met pen in die play-offs schreven. Tot de wielen volledig van de bus vielen en er een ronduit teleurstellende tweede seizoenshelft volgde. Met 92 punten werd de ploeg van coach Todd McLellan uiteindelijk zesde in de eigen divisie. Niet genoeg voor een wildcard en daarmee houden ze hun streak nog altijd in leven. Tot groot verdriet van de fans, die ook wel op hun klompen aanvoelden dat er een turbulent offseason zou komen. Dat kon toch niet anders?

RUMOER

Er stond dus iets te gebeuren in Detroit. Echter hadden weinig mensen er rekening mee gehouden dat het de captain was die de eerste steen zou gooien. Dylan Larkin, kind van de club, voormalig first-rounder en captain sinds 2020, floepte het er maar uit. Hij wilde weg uit Detroit en had al een klein lijstje met teams die hem wel interesseerden. Die vertrekwens kwam als donderslag bij heldere hemel. Of toch niet, als je weet dat enkele van zijn Amerikaanse teamgenoten van de Spelen iets soortgelijks uithaalden? Hoe dan ook, die wens lag er. Maar ook die no-trade clausule, waardoor het management aan handen en voeten gebonden is. Niet zij bepalen de toekomst, maar die ligt helemaal in de handen van Dylan Larkin zelf. Nog steeds overigens, want tot op de dag van vandaag is er aan de situatie niets veranderd.

Larkin ziet het niet meer zitten in Detroit, maar op hun beurt zag de organisatie het niet meer zitten in general manager Steve Yzerman. Het vaak geroemde Yzer-plan, waarin de GM steentje voor steentje bouwde aan een nieuw succesvol roster, zat muur- en muurvast. In Lucas Raymond en Moritz Seider bezitten de Wings zonder meer grote talenten, maar het is ’t gebrek aan jonge adjudanten die voor hoofdbrekens zorgt. Aanvallend ziet het er allemaal best goed uit, maar defensief valt er een gat achter onze oosterbuur Seider. Al toont Simon Edvinsson enorm veel potentie, maar die moet dan wel eerst worden vastgelegd. Dat laatste is nogal een dingetje, want nadat Yzerman uit zijn functie werd gezet halverwege juli volgde er een impasse waar zelfs doorgewinterde politici zich voor zouden schamen. Nog altijd duurt de zoektocht naar een nieuwe GM in Detroit namelijk voort…

Daarmee zijn we er nog niet wat betreft het offseason in Detroit. Nog steeds in functie legde Yzerman free agent Viktor Arvidsson voor twee seizoenen vast. De Zweed liet vorig seizoen in Boston weer een glimp zien van de goalgetter die hij was in Nashville en LA. Voordat blessures net iets te vaak grip op hem kregen. Tevens werd goalie Daniil Tarasov opgepikt. Dat had te maken met het vertrek van Talbot, maar vooral die van Sebastian Cossa. De talentvolle goalie werd in ruil voor een first-round draft pick naar Utah getrade. Een opmerkelijke move van Yzerman en tevens één van zijn laatste als GM van de Red Wings…

NO MORE SHOWTIME

Arvidsson kwam dus deze zomer, maar daar stond onder meer het vertrek van Patrick Kane tegenover. De Amerikaan met de mooie bijnaam Showtime werd herenigd met zijn oude liefde in Chicago. Dat Kane in de late herfst van zijn loopbaan de rebuilding Blackhawks de voorkeur geeft boven de Red Wings zegt wel iets over de staat van deze franchise. Toch is het echt niet alleen maar kommer en kwel daar in Detroit. Een goede en vooral fitte Arvidsson kan bijvoorbeeld de productie van Kane opvangen. Daarnaast is de aanwezigheid van Lucas Raymond en Alex DeBrincat min of meer een garantie voor goals. De 28-jarige DeBrincat was met 41 goals en 85 punten vorig seizoen topscorer van de Wings. Raymond zat daar met 76 punten niet zo gek ver achter.

De Zweedse winger is momenteel de enige aanvaller op het roster in het bezit van een meerjarig contract. Als we Larkin even wegdenken, die nog tot 2031 op de loonlijst staat. Raymond is eigenlijk vanaf zijn debuut in de NHL een schot in de roos. Die status hoopt sophomore Emmitt Finnie ook te bereiken. Vorig jaar deed de rookie het met 13 goals en 30 punten meer dan naar behoren, maar deze franchise heeft het nodig dat bijvoorbeeld Finnie stappen zet. Voor advies moet Finnie dan niet aankloppen bij Marco Kasper. De 22-jarige Oostenrijker deed het prima in 2024-2025, maar viel vorig seizoen helaas terug in zijn productie. Net als veel andere aanvallers begint Kasper aan zijn laatste jaar van ’t contract. Haast is dus geboden om indruk te maken. Is het niet voor een langer verblijf in Detroit, dan wel voor een mooie trade.

VARIATIE

Om nog even bij de jeugd te blijven, in Detroit verwachten ze vermoedelijk ook dat voormalig ninth-overall Nate Danielson zijn neus wat meer tegen het venster drukt. Danielson was in de jeugd en minors iemand met een neusje voor de goal. Dat neusje kunnen de Wings in deze vorm ook goed gebruiken. Aan aanvallend talent dus geen gebrek, maar die talenten krijgen ook de nodige handvatten aangereikt. Of we de 27-jarige Michael Rasmussen al tussen de ervaren jongens moeten zetten, betwijfelen we, maar bijvoorbeeld een Mason Appleton of J.T. Compher toch zeker. In het geval van Appleton is het even afwachten welke versie op komt dagen. De center kende goede seizoenen in Winnipeg met relatief veel goals, maar op andere momenten is hij weinig fit en nauwelijks productief.

Compher heeft weinig last van wisselvalligheid. De voormalig speler van de Avalanche pikt altijd zijn doelpuntjes wel mee, maar is vooral defensief ontzettend belangrijk. Iets soortgelijks kunnen we zeggen over Andrew Copp. Ook hij heeft een verleden in Winnipeg en was vorig seizoen heel belangrijk voor de Wings met zijn 34 assists. Dan hebben we nog de van Vegas overgekomen Keegan Kolesar. Niet per se een aanvaller met veel technische bagage, maar wel een vechtjas die dit Detroit op gezette tijden wakker kan schudden. Tussen de regels door is misschien te lezen dat we gematigd enthousiast zijn over de aanval. Zolang Dylan Larkin nog niet vertrokken is, hangt daar alleen ook een heel groot vraagteken boven. Een langer verblijf van de captain lijkt uitgesloten. Daarnaast is het de vraag of teams als Florida, Vegas, Minnesota of Dallas een pakketje kunnen en/of willen maken waarmee ze Detroit tevreden stemmen.

IMPASSE OP BLUELINE

Als wij van SportAmerika ’t voor het zeggen hadden gehad, hadden we de blauwe lijn van deze traditieclub flink aangepakt deze zomer. Aangezien niemand het daar echt voor ’t zeggen heeft, is op dat vlak tot op heden weinig gebeurd. Dat is ook niet nodig als het over Moritz Seider en Simon Edvinsson gaat. Seider won vier jaar geleden de Calder Trophy voor Rookie of the Year. De Duitser heeft zich daarna ontpopt tot een blueliner van formaat. Normaal gesproken zou Edvinsson zomaar zijn maatje op de blauwe lijn kunnen worden, maar de Zweed wacht nog op een nieuw contract. En zonder GM die aan de touwtjes trekt, is dat voor alle partijen een knap lastig proces. Edvinsson is vergeleken met Seider misschien ietsje minder spectaculair wat punten betreft, maar heeft alles in zich om ook een topper in zijn vakgebied te worden.

Over Ben Chiarot en Justin Faulk zijn we minder enthousiast. Faulk kwam vorig seizoen vlak voor de trade deadline over van de Blues. De 34-jarige Amerikaan leek daar al een beetje op zijn retour en we vrezen dat die trant doorzet bij de Wings. Chiarot is een jaar ouder en vooral verdedigend ingesteld. Voor dit duo geldt dat ze niet meer de snelste zijn en in een league die met het jaar sneller wordt, is dat vragen om problemen. Axel Sandin Pelikka en Albert Johansson maken het zestal normaal gesproken compleet. Al zal Jacob Bernard-Docker daar waarschijnlijk anders over denken. Dit drietal is een stuk jonger dan bijvoorbeeld Chiarot of Faulk en we sluiten dan ook zeker niet uit dat zij op korte termijn dusdanig op de deur kloppen dat McLellan niet meer om hen heen kan.

NIEUW GEZICHT

John Gibson zal komend seizoen ook weer de eerste keus zijn tussen de palen in Detroit. Waar hij vorig seizoen nog een ervaren rot als backup had, daar valt de organisatie nu terug op de 27-jarige Daniil Tarasov als backup. De Rus werd gedraft door Columbus in 2017 en daar gaven ze behoorlijk hoog op van zijn kwaliteiten. Niet ten onrechte, want in zijn vaderland liet Tarasov als jong ventje al mooie dingen zien. We moeten helaas ook vaststellen dat dit in de NHL nog niet helemaal gelukt is. Na zijn periode bij de Blue Jackets vertrok Tarasov vorig jaar naar de Panthers, maar is hij nu dus alweer toe aan zijn derde club in een paar jaar tijd.

In Gibson heeft Tarasov wel een dijk van een mentor getroffen. Waar Sergei Bobrovsky vorig seizoen in Florida, zoals wel meer Panthers, de handen meer dan vol had aan zichzelf, daar zal Gibson hopelijk wat meer oog hebben voor zijn jongere teamgenoot. Na een paar matige seizoenen bij de Ducks rekende Gibson al af met dat deel van de criticasters die vonden dat zijn tijd is geweest. Voor de goalie zou het nu extra zoet smaken als hij deze franchise, met alle problemen die ze de laatste maanden kennen, op de schouders nam richting een postseason-ticket. Gibson heeft daar de kwaliteiten voor, maar zal ook veel hulp nodig hebben van de rest van de ploeg.

VOORSPELLING

Een paar dagen geleden kopte de preview van de Ducks al iets over een onrustig offseason. Daar kunnen ze in Detroit ook over meepraten. Of is het juist weer té rustig omdat ze nog altijd geen general manager hebben? Grote beslissingen, zoals de trade van Larkin en een nieuw contract voor Edvinsson, moeten zo nog hun beslag krijgen. Daarom is er op dit moment ook nog heel weinig te zeggen over de staat waarin deze Red Wings verkeren. We gaan er voor het gemak vanuit dat Larkin gaat, maar wat komt daar bijvoorbeeld voor terug? Het management kan wel hoog in de boom gaan zitten wat betreft het wisselgeld, maar het is Larkin die aan de touwtjes trekt dankzij z’n NTC.

Om toch maar iets van een prognose de wereld in te slingeren, zeggen we dat Detroit tegen de wildcards aan gaat schuren. In de Atlantic schatten we Montreal, Buffalo en de twee teams uit Florida hoger in, waardoor het daarna voor de Wings al dringen wordt. Veel belangrijker dan een positie in de rankings is misschien nog wel dat er juiste keuzes gemaakt worden. Een general manager die met een frisse blik naar het roster kijkt en daar een bepaald visie aan koppelt. Daarnaast moet er nog een captain gekozen worden van wie men zeker weet dat deze zich volledig committeert aan de Wings en ’t beste voor heeft met zowel club als spelersgroep. Of dan die lange reeks aan jaren, de langste in de NHL momenteel, wel of niet gebroken wordt, is dan van ondergeschikt belang.

Cover photo: Gregory Shamus

NFL op zondag: Da Bears scoren hoeveel punten?!

Timothy Donsen
-
0
NFL op zondag: Da Bears scoren hoeveel punten?!

Wat een spektakel voor de eerste NFL op zondag van het seizoen! Met een combinatie van geweldige offense en slechte defense rond de league waren er genoeg explosive plays te zien. De Chicago Bears wisten maar liefst 59 punten te scoren, de Saints v Lions matchup ging naar overtime en hoe ging Josh Allen om met de geweldige Texans defense? Lees het allemaal hier in de recaps van de vroege duels bij NFL op zondag!

BEARS VERNIETIGEN PANTHERS DEFENSE

Chicago Bears @ Carolina Panthers | 59-37

Iedereen die de NFL een beetje volgt wist al dat Chicago Bears HC Ben Johnson een gave heeft voor het produceren van een uitstekende offense. Zo goed was echter onverwacht. Met 59 punten gescoord wisten de Bears acht(!) touchdowns te scoren. Belachelijk veel voor elke wedstrijd, laat staan Week 1. Quarterback Caleb Williams was verantwoordelijk voor vier van deze acht touchdowns. Twee met zijn benen en twee met zijn arm. Daarnaast wisten running backs D’Andre Swift en Kyle Monangai de andere vier touchdowns te scoren, waarvan Swift er drie had. In de ogen van de Bears front office de beste timing ooit voor de contractverlenging van Swift.

Met 291 yards over de grond was de run game te explosief voor de Panthers om te stoppen. Wat zielig is voor de Panthers offense, omdat zij 37 punten wisten te scoren. 99 procent van de keren dat een offense 37 punten weet te scoren winnen zij de wedstrijd, maar Bryce Young en co. werden teleurgesteld. Met 361 passing yards, drie touchdowns en één interceptie verdiend Young zijn complimenten. Na vorig jaar met vlagen wat goed spel te hebben laten zien is deze eerste wedstrijd van hem een veelbelovende voor de toekomst. Echter is de Panthers defense niet veelbelovend.

OVERTIME KRAKER KOMT NEER OP ÉÉN PLAY

New Orleans Saints @ Detroit Lions | 30-31

Tyler Shough is gearriveerd. Na als rookie wat positieve dingen te hebben laten zien, was Shough in Week 1 erg goed. Ondanks een paar fouten, zoals twee intercepties, was hij de reden waarom de Saints in de wedstrijd bleven tegen een goed Lions team. De Lions waren nog niet helemaal op en top bezig. Met een paar fumbles en wat fouten kregen de Lions te toch voor elkaar om 24 punten te scoren in de reguliere speeltijd. Net twee rushing touchdowns van Jahmyr Gibbs en één TD catch van Amon-Ra St. Brown namen de sterren het voortouw. In het vierde kwart wisten de Saints twee keer terug te komen om de wedstrijd gelijk te krijgen, en zelfs miste zij een ‘game-winning FG attempt’. Hadden zij deze maar gemaakt, want dan hoefde de wedstrijd niet naar overtime.

In overtime begonnen de Lions met de bal. Vrij gemakkelijk ging de offense stukje voor stukje naar voren, totdat de endzone werd bereikt. Nu was het aan de Saints om iets terug te doen. Aanvankelijk lijkt het allemaal mis te gaan. Een sack en een Shough fumble brengen de Saints op een fourth and 3. Shough wist Olave te vinden voor 20 yards en bracht de Saints offense terug op de rails. Vervolgens moest er nog een big play aan te pas komen om de Saints in de redzone te krijgen. Tight end Juwan Johnson weet voor 27 yards een mooie fade ball te vangen. Al snel hierna werd TE Noah Fant gevonden voor de score. De Saints geloven erin en nemen de gok om voor de two-point conversion te gaan, echter mislukte deze. Een geweldig einde met veelbelovend spel van beide teams.

OVERIGE GAMES

Tampa Bay Buccaneers @ Cincinnati Bengals | 27-33: Baker Mayfield maakt zijn nieuwe contract niet meteen waar. Met drie fumbles in de wedstrijd was hij te slordig om mee te winnen. Hiernaast was RB Bucky Irving ook nog niet top, met een eigen fumble, waardoor de Bengals al snel op 21 punten kwamen aan het begin van het tweede kwart. Knap wisten de Bucs zich bijna uit dit grote gat te klauwen, maar uiteindelijk waren de Bengals te sterk. Met een pick six en een sack wist rookie Bucs LB Josiah Trotter dit gat bijna zelfstandig te dichten, maar de laatste fumble van Mayfield in het vierde kwart sloeg de deur dicht op de Buccaneers. Zoals gewoonlijk veel gepraat van Mayfield, maar minder resultaat.

New York Jets @ Tennessee Titans | 23-10: De New York Jets starten het seizoen 1-0, het moet niet gekker worden. Er is niet veel negatief op te merken aan deze Jets overwinning. Iedereen ziet, terecht, de Jets als de grap van de NFL maar met deze winst verdienen zij hun respect. De offense deed goed zijn werk, met RB Breece Hall die grotendeels de lading droeg. Hij scoorde één touchdown en ging over de honderd yards rushing heen. QB Geno Smith was efficiënt en maakte geen grote fouten. De defense liet ook goede dingen zien. Drie sacks en vier tackles for loss hield de Titans offense in check. Afsluitend nog drie gemaakte field goals en de overwinning is binnen. Een zorgeloze zondag voor New York voor het eerst in tijden, misschien sinds de jaren van Joe Namath?

Baltimore Ravens @ Indianapolis Colts | 41-23: Een geweldige eerste wedstrijd voor nieuwe Ravens HC Jesse Minter. Een sensationele Lamar Jackson, een geweldige Derrick Henry. Wat meer kan er gevraagd worden? Bij vlagen leek de Ravens offense niet te stoppen en de Ravens defense was ook erg goed. De hele wedstrijd was Daniel Jones onder druk van een pass rush die vorig jaar niet leek te bestaan. Hierdoor moest Jonathan Taylor de lading dragen, wat hij kan maar alleen maar tot een bepaald punt. Met 23 punten was het niet genoeg voor de 41 van de Ravens. Binnen een korte tijd heeft Minter de Ravens weten te veranderen in een mogelijke Super Bowl contender(?). Wij zijn benieuwd wat de Ravens volgende week zullen laten zien.

Atlanta Falcons @ Pittsburgh Steelers | 13-20: De meest walgelijke wedstrijd van deze NFL op zondag werd gespeeld in Pittsburgh. De Steelers wonnen deze wedstrijd niet, de Falcons verloren hem. Backup van de backup quarterback Cooper Rush moest deze wedstrijd spelen, wat een absolute verschrikking was. Met een quarterback rating van 2.6 is het wel duidelijk hoe slecht hij was. Twee intercepties die volledig te vermijden waren gaven de Steelers 14 gratis punten. Bijan Robinson had van de 238 totale yards er 173. En als de kicker ook nog twee field goals mist is winnen van de tafel. Bij vlagen was de Steelers offense oké, maar de Falcons defense wist Aaron Rodgers goed te bestrijden. TJ Watt en de Steelers defense kwamen wel goed voor de dag, met een aantal spectaculaire plays. Nog veel werk aan de winkel voor beide ploegen.

Cleveland Browns @ Jacksonville Jaguars | 10-34: Deshaun Watson doet Deshaun Watson dingen zoals gewoonlijk. Al snel kwam de eerste slecht interceptie en was de Browns offense waardeloos. Met één hoogte puntje, waarbij rookie WR Denzel Boston zijn eerste touchdown wist te scoren, was de rest van de wedstrijd voor de Browns een ramp. Gelukkig stond aan de andere kant van het veld wel een team die goed zijn in American Football. Het leek zelfs kinderspel voor de Jaguars van tijd tot tijd. Trevor Lawrence was uitstekend en gooide vier touchdown passes, elk naar een andere ontvanger. De Jaguars defense was ook weer verstikkend, net zoals vorig seizoen. Vijf sacks en zes TFLs maakt het een heerlijk resultaat voor de Jaguars. Misschien zijn de Jaguars dit jaar de ’te kloppen ploeg’ in de AFC?

Buffalo Bills @ Houston Texans | 36-31: Josh Allen tegen deze Texans defense was weer genieten. Een elite quarterback tegen een elite defense bracht geweldig spel op de mat. En omdat de Texans defense RB James Cook wist te elimineren, moet Allen de offense op zijn rug dragen. In het eerste kwart was er nog niet veel spektakel, maar daarna barstte het los. In totaal werden er 35 punten gescoord in het tweede kwart door beide teams. 21 voor Buffalo, 14 voor Houston. Uiteindelijk eindigde Allen de dag met vier touchdowns; twee door de lucht, twee over de grond. Aan de andere kant speelde Stroud een prima wedstrijd, maar met een fumble eindigde hij de kans op een comeback win.

Lees hier de recap van de eerste wedstrijd in Australië ooit, tussen de 49ers en Rams!

Coverfoto: Chicago Bears

NHL 32-in-32 | Columbus Blue Jackets: Doorbouwen op gelegde fundament

Dennis Bakker
-
0
NHL 32-in-32 | Columbus Blue Jackets: Doorbouwen op gelegde fundament

Op dinsdag 29 september (23:00 uur Nederlandse tijd) schieten Carolina Hurricanes en Florida Panthers het seizoen 2026 – 2027 in gang. Het aftellen is begonnen en bij SportAmerika doen we dat traditioneel met onze voorbeschouwingen. De komende 32 dagen nemen we elke dag een team onder de loep in onze 32-in-32 serie. We eindigen op 29 september met titelhouder Carolina Hurricanes en vandaag de franchise die in 2024 – 2025 op een haar na de play-offs miste, maar vorig seizoen liet zien dat dat geen incident was: Columbus Blue Jackets.

Een afsluiter met een lach, een traan en toch ook twijfels. Zo kunnen we onderaan de streep het seizoen 2025 – 2026 van Columbus Blue Jackets het beste omschrijven. De franchise uit Ohio miste het seizoen ervoor op een haar na de play-offs en begon met hooggespannen verwachtingen aan het nieuwe seizoen, maar op het moment suprème haakte het uiteindelijk toch af in de strijd om de wildcard tickets.

Na het positieve maar bovenal gitzwarte seizoen ervoor, vingen de Blue Jackets met een prima roster het seizoen aan. Met Zach Werenski als centrale blauwe middelpunt en een jonge aanvallende core met Adam Fantilli, Kirill Marchenko, Kent Johnson en Cole Sillinger (en in het achterhoofd de twijfelachtige sterkte van de Metropolitan Division) groeide het gevoel in Ohio dat er in de Eastern wat te halen viel. Niets bleek echter minder waar.

Het seizoen begon instabiel. Onder head coach Dean Evason worstelde Columbus met name in de eigen zone en kreeg het bovendien geen enkele periode het momentum aan haar zijde. Rond de jaarwisseling schommelden de blauwhemden zelfs een tijd onder de .500 grens en met een 19-19-7 record had het Front Office mid januari genoeg gezien. Desondanks kwam het eerste ontslag van het NHL-seizoen behoorlijk uit de lucht vallen.

.500 HOCKEY NIET VOLDOENDE

Het viel niet te ontkennen dat de resultaten in Columbus op dat moment niet play-off waardig zijn, maar zo schrikbarend als men in de Noord-Amerikaanse media over de ploeg uit Ohio schreef was wat aan de overdreven kant. Sinds de aanstelling van Evason geraakte de ontwikkeling van Columbus (mede ook door de puike campagne van het seizoen ervoor) in een stroomversnelling.

Ook in het seizoen 2025 – 2026 waren de Blue Jackets op sommige momenten behoorlijk de pinken. Hoewel de franchise op moment van ontslag met 49 punten op de voorlaatste plaats in de Eastern Conference bivakkeerde, was het gat met de wildcards slechts zeven punten én speelde Columbus bovendien .500 (.521, red.) ijshockey. Bekijk je het algemene plaatje van het roster, kon je vanuit Front Office oogpunt inderdaad stellen dat de productie van onder meer Egor Chinakov, Kent Johnson (die overigens bij de vuurdoop van Rick Bowness opbloeide) en Adam Fantilli niet hetzelfde is als vorig seizoen, maar dat gold voor vrijwel het hele roster. Bovendien was Columbus prognose technisch ‘gewoon’ op weg naar hetzelfde aantal punten als dat ze vorig seizoen behaalde.

Hoewel de waarheid naar alle waarschijnlijkheid in het midden zal blijven, sijpelden de geluiden in de media door dat er tussen Front Office en Evason vooral onenigheid ontstond over het te voeren (korte termijn) beleid. Het halve roster was een aankomend RFA / UFA en door het Front Office zouden er op sommige vlakken behoorlijk wat concessies gemaakt moeten worden.

RICK BOWNESS ALS OPVOLGER

Lang hoefde Don Waddell niet na te denken over een (interim) opvolger van Evason. Waar de GM al geregeld contact had met Rick Bowness over zijn visie op bepaalde spelers, belde Waddell met de vraag of Bowness terug wilde keren als head coach in de NHL. De 70-jarige Canadees stond daarvoor voor het laatst aan het roer bij Winnipeg Jets, waar hij aan het eind van het seizoen 2023 – 2024 afzwaaide om zich full-time op de gezondheid en zorg van zijn vrouw te focussen.

Hoewel het voor de neutrale fan als ‘recycling’ aanvoelde, heeft Bowness in de voorbije decennia structureel bewezen zijn teams boven verwachting te kunnen laten functioneren. Bij zowel Dallas Stars als Winnipeg Jets behaalde Bowness de play-offs en in zijn laatste vijf seizoenen als head coach maar liefst vier keer.

Het begin van Bowness aan het roer bij Columbus verliep voorspoedig. Zijn vuurdoop tegen Calgary Flames (5-3 winst, red.) was met name het kijken waard door de zeer aanvallende tactiek en dito forecheck. De roodhemden uit Alberta kwamen nog knap terug, maar de controle over de wedstrijd lag van begin tot eind bij Columbus. Ook in wedstrijd twee tegen Vancouver Canucks maakten de Blue Jackets een gretige indruk en waren de ‘usual suspects’ op afspraak. Voer voor een remontada dus.

Alle ingrediënten voor een wildcard ticket lagen inmiddels op tafel en met een mooie run in maart (7-1-3) voegden de Blue Jackets zich met veel bombarie in de strijd om het postseason. Toch kwam de klad er met de finishlijn in zicht behoorlijk in bij Columbus. De zo geprezen aanvallende productie viel plotsklaps stil en wat overbleef was een roster wat op het tandvlees met 92 punten net buiten de boot viel — van de laatste tien wedstrijden gingen er maar liefst acht verloren —.

COMME CI, COMME ÇA OP DE FRONT

De blauwhemden zagen behoorlijk wat veranderingen op de aanvallende depth chart. Don Waddell heeft niet stil gezeten en met het vertrek van Boone Jenner (Washington Capitals) en winger Mason Marchment (San Jose Sharks) was er ook wel het nodige te doen.

Zonder twijfel de grootste naam die kwam is Valeri Nichushkin. De 31-jarige winger werd tijdens de voorbije Entry Draft — in ruil voor drie draft picks — van Colorado overgenomen en zal met zijn fysiek, two-way spel en bewezen neus voor doelpunten een belangrijk schaakstuk op de aanval worden. Hoewel de Rus de voorbije jaren geregeld negatief in het nieuws kwam, bewees hij vorig seizoen met 49 punten het nog niet te zijn verleerd.

Daarmee is de eerste lijn van de Blue Jackets het komende seizoen op papier een interessante. Naast Nichushkin zullen ook Adam Fantilli en Kirill Marchenko acte de presence geven, waarmee het top trio dynamisch is en ook het fysieke element niet schroomt. Marchenko leidde de blauwhemden het voorbije seizoen met 27 goals en 67 punten en Fantilli bleef daar met 24 goals en 59 punten niet ver van verwijderd. Hoewel de third overall pick van 2023 op moment van schrijven nog altijd een RFA is, twijfelt niemand er in Ohio aan dat de Canadees de komende jaren de ‘1C’ in Columbus zal zijn.

Op de tweede lijn namen die vorig seizoen ook actief waren in Columbus en bovendien een andere manier van spelen veroorloven. Om te beginnen plaatsen we Kent Johnson op de tweede lijn, al zal de 24-jarige Canadees er na een teleurstellend ‘25 – ‘26 alles aan willen doen zijn vaste plek in de top-six te behouden. Sean Monahan brengt met zijn ervaring rust down the middle en Conor Garland is na zijn komst vanuit Vancouver (maart jongstleden) nu echt onderdeel van de lange termijn.

SILLINGER EN COYLE BLIJVEN IN OHIO

De derde lijn zal naar alle waarschijnlijkheid rondom Cole Sillinger, Charlie Coyle en Mathieu Olivier gebouwd worden. Sillinger tekende afgelopen zomer een driejarige contractverlenging en blijft een belangrijk onderdeel van de lange termijn visie van het Front Office. Coyle op zijn beurt tekende in mei al een landurig contract in Ohio en (met full no-trade) tot 2032 minimaal een Blue Jacket, waar zijn prima voorbije seizoen groot debet aan was. Olivier is op de rechterkant een (fyiske) ijzersterk wapen en speelt met het mes tussen de tanden.

Op de vierde lijn is het vertrek van Jenner uiteraard hetgeen het meest in het oog springt. In de voorbije dertien seizoenen was de voormalig captain van de Blue Jackets een van de belangrijke (en meest ondergewaardeerde) krachten van de blauwhemden. Om zijn puike prestaties in de face-off cirkel, de penalty-kill en leiderschap op te vangen hengelde Don Waddell met succes naar de diensten van Ryan Lomberg.

De 32-jarige Canadees is dan weliswaar niet te vergelijken met de vertrokken Jenner, maar heeft in zijn periodes bij Florida Panthers en Calgary Flames bewezen een ‘bloedzuiger’ op het ijs en voor met name de tegenstander te zijn. Samen met Dmitri Voronkov en jonge hond Luca Del Bel Belluz kun je onderaan de streep als Blue Jackets fan best tevreden zijn.

ZACH WERENSKI VOLGENDE DIE OP DE TRADE-DEUR KLOPT(E)

Laat de Blue Jackets maar lekker in de luwte hun karretje aanhaken in de strijd om het postseason. Ook blue-line technisch zit het allemaal niet zo heel gek in elkaar bij Columbus, maar beleefde het wel een rumoerig offseason omtrent Zach Werenski.

De kersverse Norris Trophy winnaar is en blijft de belangrijkste man op de blauwe lijn in Ohio, maar werden de geluiden in de wandelgangen steeds sterker dat de Amerikaan (in navolging op onder meer Brady Tkachuk, Connor Hellebuyck en Dylan Larkin met een gouden medaille) een trade-verzoek bij het Front Office had neergelegd. Het voorbije seizoen kwam Werenski tot een puntentotaal van 81 (22 goals, 59 assists) in 75 wedstrijden en won als eerste Blue Jacket ooit de Norris Trophy.

GM Don Waddell liet er geen gras over groeien en ging (met in het achterhoofd de no-trade clausule van Werenski) actief de markt op. Lang hoefde hij niet te zoeken en bouwde Dallas Stars een meer dan behoorlijk pakket om de blue-liner naar Texas te halen, ware het niet dat Werenski daar hoogstpersoonlijk een streep doorzette en niet veel later alsnog zijn commitment aan Columbus hardop uitsprak. Hoe waardevol die woorden zijn is niet in te schatten, maar met nog een tweejarig contract heeft het Front Office in ieder geval (nog) geen urgentie haar sterspeler de deur uit te doen. Belangrijk daarbij wel vermeldend dat de Amerikaan per 1 juli 2027 een 10-team no-trade clausule heeft.

Aan zijn zijde op de eerste lijn zal in ieder geval Damon Severson zijn. De 32-jarige Canadees vond met name vorig seizoen de zo gewenste klik met Werenski en was het duo één van de beste blauwe lijn paren in de gehele NHL — vooral in de onderliggende statistieken —.

WAT ONZEKERHEID ‘ONDEROP’

Ivan Provorov en Denton Mateychuk vormen het volgende interessante blauwe paar. Provorov tekende vorige zomer een langdurig contract in Columbus en brengt in iedere situatie rust, stabiliteit en ervaring. ‘Stuiterbal’ Mateychuk op zijn beurt heeft zeker vorig seizoen laten zien dat de Canadees een belangrijke schakel op de lange termijn zal zijn. De 22-jarige blue-liner gaat het laatste jaar van zijn Entry-Level contract in en zal bij goed presteren een mooie verbintenis tegemoet kunnen zien. Waar Dante Fabbro en Erik Gudbranson en/of Jake Christiansen het derde paar zullen vormen, gaat de focus vooral naar de situatie tussen de palen.

Jet Greaves heeft zich in korte tijd opgewerkt tot de nieuwe (aankomend) stergoalie in Columbus en beleefde een geweldig seizoen 2025 – 2026 (55 wedstrijden en .908 sv%), waar Elvis Merzlikins nog altijd meer kilometers in de benen heeft maar zich de laatste maanden vooral in de trade geruchten voorbij hoort komen.

De 32-jarige Let heeft nog één jaar van zijn contract te gaan en sprak het Front Office nog voor de start van het offseason hardop uit dat het zal luisteren naar mogelijke aanbiedingen voor de goalie. Ook Merzlikins zelf heeft naar verluidt wel oren naar een nieuwe omgeving, waarmee het een kwestie van tijd lijkt alvorens er een trade wordt opgetuigd. Toch zal de schouderoperatie die de Let in augustus onderging zijn trade waarde niet positief beïnvloeden en blijft het voorlopig nog wel een welles nietes discussie.

Het Front Office heeft in ieder geval al voorzichtig een leven na Merzlikins ingecalculeerd door Pheonix Copley (LA Kings) aan het roster toe te voegen. De 34-jarige Amerikaan speelde de voorbije jaren vooral in de AHL, maar kan met een eventueel vertrek van Merzlikins plots behoorlijk wat NHL-tijd tegemoet zien.

VOORUITBLIK

Ik geef het eerlijk toe: Ik heb een zwak voor Columbus Blue Jackets. Misschien juist omdat het allemaal nog nét niet af is. Dit is geen ploeg waarvan we vooraf durven te zeggen dat ze de Metropolitan Division gaan winnen, laat staan dat ze in mei nog ijshockey spelen. Maar als we één team moeten aanwijzen waarvan we het gevoel hebben dat er dit seizoen iets kan gebeuren, dan is het Columbus.

De basis ligt er simpelweg. Zach Werenski is inmiddels een Norris Trophy-winnaar en daarmee is het tijdperk van ‘veelbelovende Blue Jackets’ wat ons betreft voorbij. Adam Fantilli moet nu de volgende stap zetten, Kirill Marchenko heeft bewezen dat hij een serieuze offensieve kracht is en ook daarachter zit genoeg talent om enthousiast van te worden. Met Valeri Nichushkin komt bovendien een speler binnen die, mits fit en gefocust, precies het soort fysieke en defensieve balans kan brengen dat deze ploeg nodig heeft.

Maar laten we vooral niet doen alsof Columbus ineens een ‘zekerheidje’ is. De 92 punten van vorig seizoen zeggen genoeg. Deze ploeg kan geweldig presteren, maar zichzelf ook volledig uit een wedstrijd laten verdwijnen. Juist daar ligt de sleutel. Als Rick Bowness erin slaagt om de intensiteit van zijn eerste maanden structureel in de ploeg te krijgen, zien wij de Blue Jackets opnieuw richting de 95 punten gaan.

En dan wordt het interessant. Misschien niet als Stanley Cup-favoriet, maar wel als vervelende, hongerige outsider waar niemand in april graag tegen wil spelen. We verwachten geen wonderen in Columbus. We verwachten wél dat deze ploeg opnieuw dichter bij de play-offs komt dan veel mensen denken. En eerlijk? We zouden er absoluut niet van opkijken als de Blue Jackets dit keer wél doordrukken.

Cover photo: Russell LaBounty-Imagn Images

NHL 32-in-32 | Anaheim Ducks: Gaat onrustig offseason roet in het eten gooien?

Dennis Bakker
-
0
NHL 32-in-32 | Anaheim Ducks: Gaat onrustig offseason roet in het eten gooien?

Op dinsdag 29 september (23:00 uur Nederlandse tijd) schieten Carolina Hurricanes en Florida Panthers het seizoen 2026 – 2027 in gang. Het aftellen is begonnen en bij SportAmerika doen we dat traditioneel met onze voorbeschouwingen. De komende 32 dagen nemen we elke dag een team onder de loep in onze 32-in-32 serie. We eindigen op 29 september met titelhouder Carolina Hurricanes en vandaag de franchise die na een geweldige campagne in 2025 – 2026 het voorbije offseason louter onrust kende: Anaheim Ducks.

Eindelijk! Eindelijk keerde het tij zich voor Anaheim Ducks in de NHL. De franchise worstelde al jarenlang met een eindeloos lijkende rebuild, maar waar het vlammetje in 2024 – 2025 al langzaam begon te branden, ging het vuur echt aan in het voorbije seizoen. Na zeven play-off loze jaren werd er in ‘25 – ‘26 met 92 punten en een 43-33-6 record — goed voor een derde plaats in de Pacific Division — weer eens postseason door de oranjehemden veilig gesteld.

Het grootste verschil zat hem het voorbije seizoen misschien nog wel in de positie als head coach. Na een aantal matige seizoenen onder leiding van Greg Cronin had het Front Office genoeg gezien en wees de head coach de deur, om na veel gesprekken uiteindelijk bij de terugkerende Joel Quenneville uit te komen. Na de hele Chicago Blackhawks – Kyle Beach affaire werd de Canadees weer in genade aangenomen door de NHL en kreeg hij zijn ‘tweede’ kans bij Anaheim.

Hoewel het publiek niet direct warm liep voor een terugkerende Quenneville, bewees zijn CV uiteraard anders. Met drie Stanley Cup overwinningen achter zijn naam en tevens op een steenworp afstand van de 1000 wins als head coach was Quenneville met afstand de meest succesvolle (en tevens beschikbare) man in het vrije head coach veld.

JONGE CORE KOMT TOT BLOEI

De sceptici omtrent de aanstelling werden vrij snel door de Ducks de mond gesnoerd. Vanaf speelronde één stond er een meer competitief en bovenal gestructureerd Anaheim op het ijs en noteerden zowel Leo Carlsson, Cutter Gauthier en Beckett Sennecke allen een career high aantal punten. Met name Sennecke speelde een indrukwekkende rookie campagne en verdiende met 23 goals en 60 punten een plekje in het NHL All-Rookie Team. Gauthier op zijn beurt doorkruiste de grens van veertig goals (41) terwijl Carlsson zich als second overall van 2023 als echter centre cornerstone van de Ducks manifesteerde.

Een andere (allicht mooiere) fairytale is die van Lukas Dostal. De jonge Tsjechische goalie zag zijn waarde stijgen door het traden van John Gibson naar Detroit Red Wings en was vanaf speelronde één de gedoodverfde numero uno tussen de palen. Hoewel zijn uiteindelijk statline niet tot de verbeelding spreekt, staat het buiten kijf dat Dostal zich in bepaalde fasen van het seizoen zich tot een heuse 1A-goalie heeft opgeworpen.

De echte beloning kwam er uiteindelijk in april, waar in de eerste ronde van de play-offs Edmonton Oilers wachtte. Hoewel de Ducks in Game 1 nog het onderspit dolven, rechtten de oranjehemden de rug en wonnen vier van de daaropvolgende vijf wedstrijden waarmee de eerste play-off overwinning sinds 2018 (!) een feit was. In ronde twee kwam het gouden geweld uit Vegas op bezoek en kreeg Anaheim een lesje play-offs om de oren. Hoewel de Ducks allesbehalve de onderliggende partij waren, schoot de ploeg van John Tortorella met scherp en trokken uiteindelijk met 4-2 de serie naar zich toe.

De teleurstelling in Californië was groot, maar alle bouwstenen voor een contender lagen klaar. Pat Verbeek hoefde het raamwerk alleen nog van een laag cement te voorzien, maar laat dat nou net hetgeen zijn er aan ontbrak..

OFFERSHEET CARLSSON ZET DUCKS (EN NHL) OP ZIJN KOP

Anaheim Ducks begint het seizoen 2026 – 2027 “gewoon” weer met een prima forward depth chart, maar heeft op haar beurt ook fascinerende maanden achter de rug. De core is en blijft met Carlsson, Gauthier en Sennecke duidelijk, maar helemaal van een leien dakje gaat het niet in het Front Office in Anaheim.

Wat. Een. Saga. We kunnen er niets ander van maken dan dat. Philadelphia Flyers zette begin juli de gehele NHL op zijn kop door (toenmalig) RFA Leo Carlsson plotsklap een offersheet aan te bieden met een waarde van maar liefst $18 miljoen dollar. Allicht nog met de Gauthier-saga van een jaar eerder in het achterhoofd had Flyers-GM Daniel Briere o-ve-ral ‘schijt’ aan en smeet met $18 miljoen de grootste zak geld (toen nog) uit de NHL-geschiedenis richting de Zweedse forward.

Het zullen lange dagen en korte nachten voor GM Pat Verbeek zijn geweest, want zijn beoogde gespreide bedje werd als door een olifant in de kamer omvergelopen. De Canadees staat in de NHL bekend om zijn harde manier van onderhandelen en schroomt niet tot zelfs over het randje de bal in het midden te laten, met alle gevolgen nu van dien. Na een aantal spannende dagen besloot Verbeek eieren voor zijn geld te kiezen en zijn superster binnenboord te houden, waarmee in één klap de cap space van Anaheim problematisch werd.

CUTTER GAUTHIER DE VOLGENDE

Het licht aan het eind van de tunnel leek qua contracten nog altijd niet in zicht, maar van de week kwam plots het nieuws naar buiten dat Chris Kreider en Anaheim Ducks onderling besloten hebben de forward op unconditional waivers te plaatsen. De 35-jarige Amerikaan sprak richting het Front Office de wens uit weer richting het oosten te willen verkassen, waar de Ducks nu gretig van gebruik maken. Hiermee komt er na één seizoen alweer een einde aan het Ducks-avontuur, die met 50 punten (22 goals, 28 assists) en zijn ervaring in de play-offs van grote waarde was voor het jonge roster.

Met het vertrek van de voormalig New York Rangers liggen alle kaarten nu (op papier) goed op tafel om Cutter Gauthier het contract te geven waar hij — grotendeels — zelf op aast. Het Front Office deelde een aantal weken geleden al een eerste voorstel uit (4 x $13 miljoen dollar), wat door de forward naar het rijk der fabelen werd verwezen. Niet in de laatste plaats met de Carlsson-situatie nog vers in het achterhoofd.

VERTROUWDE TRIO NOG ALTIJD OP LIJN EEN

Alle gedane zaken nemen geen keer, maar op moment van schrijven beschikt Anaheim nog altijd over het driekoppige aanvallende monster. Zoals hierboven reeds beschreven leidde Gauthier de Ducks vorig seizoen in aantal goals (41) en punten (69) en beleefde Sennecke met zestig punten zijn echte breakout. Met Leo Carlsson in hun midden staat er de komende jaren — mits alle drie blijven — er geen maat op de eerste lijn bij de Ducks.

Veel interessanter wordt het juist op de tweede lijn, waar Mason McTavish niet meer terug te vinden is. De jonge centre werd tijdens de Entry Draft in ruil voor twee first-round picks richting St. Louis Blues getrade en laat zeker down the middle een gat achter. Het gat wat naar alle waarschijnlijkheid opgevuld zal worden door Mikael Granlund, die na sterke jaren in San Jose en Dallas ook in zijn eerste seizoen Anaheim een geweldige toevoeging aan de depth chart is gebleken. Aan de zijkanten staan op dit moment de namen van Alex Killorn en Troy Terry, die het spel van Granlund prima aan kunnen vullen.

Op de bottom-six heeft Quenneville eveneens een mooie mix van jong en oud. Op de derde lijn blijft Frank Vatrano een ondergewaardeerde kracht in de line-up en vindt centre Ryan Poehling (die in maart een vierjarige verlenging tekende) een nieuw gezicht aan zijn rechterzijde. A.J. Greer tekende in juli voor vier jaar en komt over vanuit Florida, waar hij met 203 hits één van de smerigste (positief) spelers op het roster was. Hetgeen er bij de Ducks misschien nog aan ontbreekt is een adequate(re) vierde lijn, want Jeff Malott en Tim Washe zijn geen ‘wauw-factoren’. Toch hebben de fans genoeg reden tot kijken naar, want in de huidige prognoses zal first-round pick van 2026 Nikita Klepov zijn opwachting maken in de NHL.

COMPLETE RESET OP DE BLAUWE LIJN

De grootste veranderingen in het oranje gedeelte van Californië vonden zonder twijfel plaats op de blauwe lijn. Vier spelers die significante aandelen hadden in het succes van vorig seizoen spelen dit seizoen elders. Radko Gudas werd getrade naar Florida Panthers, John Carlson vertrok naar Tampa Bay Lightning, Olen Zellweger ging op zijn beurt naar Buffalo Sabres en trok Jacob Trouba als Free Agent de deuren in Anaheim achter zich dicht. Wat over blijft in Anaheim is een behoorlijk instabielere blue-line die ook qua verantwoordelijkheden anders in elkaar zal steken.

Jackson LaCombe is uiteraard dan de man waar alle ogen gericht op zullen zijn. De 25-jarige blue-liner beleefde met 58 punten (tien goals, 48 assists) in 82 wedstrijden eveneens een duidelijke breakout het voorbije seizoen en deed daar in het postseason met tien punten in twaalf wedstrijden een schepje bovenop. De alternative captain tekende in oktober 2025 een verlenging in Anaheim en zal zijn nieuwe $9 miljoen dollar AAV een andere druk met zich meebrengen. Partner in crime zal de jonge Pavel Mintyukov worden, die 5 juli jongstleden — eveneens als RFA — een vijfjarig nieuw contract ondertekende (5 x $7.2 miljoen).

Dan begint de grote blue-line puzzel. Op het tweede paar zal veteraan Nick Jensen komen te staan, die op 1 juli een tweejarig contract tekende bij de Ducks. De 35-jarige Amerikaan speelde vorig seizoen voor Ottawa Senators en gaat met zijn ervaring vooral voor stabiliteit en rust in de kleedkamer moeten zorgen. Drew Helleson staat voor nu aan zijn zijde en was met name het voorbije postseason een belangrijke diepteschakel voor head coach Joel Quenneville.

WANKELE BLAUWE BODEM

Het derde paar blauwe lijn is ook direct waar de defensieve schoen zal wringen voor de Ducks. Het duo Tyson Hinds en Ian Moore is voor de lange termijn een prima optie voor Anaheim, maar zal met name komend seizoen nog in vraagtekens omhuld zijn. Hinds staat bekend om zijn fysieke aanwezigheid en speelt graag ‘met de beuk erin’, waar Moore op aanvallend gebied een prima schakel is.

Daarmee wordt de situatie tussen de palen komend seizoen zo niet nog belangrijker. Lukas Dostal is en blijft de nummer één en gaat met de flink veranderde blue-line nog meer verantwoordelijkheid op zijn schouders dragen. Ville Husso is de backup van de Tsjech en heeft flink wat NHL-ervaring reeds in de Finse benen. Het geeft Quenneville in ieder geval genoeg reden tot rouleren, om beide goalies scherp en bovenal fit te houden.

VOORUITBLIK

En zo staat Anaheim Ducks aan de vooravond van een seizoen waarin de verwachtingen voor het eerst in jaren écht hooggespannen zijn. Na zeven seizoenen zonder play-offs zette de franchise vorig jaar eindelijk de grote stap: 92 punten, een play-offplek én een seriezege tegen Edmonton. De vraag is nu vooral of dat geen uitschieter was.

De grootste vraagtekens liggen op de blauwe lijn. Met het vertrek van onder meer Radko Gudas, John Carlson en Olen Zellweger is er flink wat ervaring verdwenen. Jackson LaCombe en Pavel Mintyukov zullen daardoor nog meer verantwoordelijkheid moeten dragen, terwijl de rest van de defensie vooral op potentie en ontwikkeling drijft. Dat maakt Lukas Dostal misschien wel belangrijker dan ooit. De Tsjech bewees vorig seizoen dat hij een 1A-goalie kan zijn, maar zal met deze defensie regelmatig moeten excelleren. Aanvallend ziet het er daarentegen uitstekend uit.

Een nieuwe play-offplaats is daarom zeker geen onrealistische doelstelling, maar vanzelfsprekend is het allerminst. De Ducks hebben talent, snelheid en een coach met bakken aan ervaring, maar zullen defensief een stuk stabieler moeten worden. Kom er maar in Pattie en sla je slag op de markt.

Cover photo: William Liang-Imagn Images

MLB Watch: Palacios on fire, Judge terug bij Yankees, Ohtani haakt af in LA en veel meer

Hans Mulder
-
0
MLB Watch: Palacios on fire, Judge terug bij Yankees, Ohtani haakt af in LA en veel meer

We blikken in deze MLB Watch terug op een bijzondere week voor Richie Palacios, die meer dan eens zijn knuppel het woord liet doen. Ook voor Aaron Judge was het een week om even bij stil te staan. De Yankees-captain maakte na maanden afwezigheid zijn rentree in de line-up. Helaas is het tegenovergestelde het geval voor Ceddanne Rafaela. Onze razendsnelle landgenoot is door Boston op de IL gezet.

DUTCH WATCH

ALBIES EN BRAVES KOMEN GOED DOOR BELANGRIJKE WEEK

Vier gewonnen wedstrijden. Dat was de voorsprong van Atlanta Braves toen ze vorige week vrijdag aan die ontzettend belangrijke serie in Philadelphia begonnen. Vier gewonnen wedstrijden op naaste concurrent en tevens tegenstander Philadelphia Phillies. De twee rivalen troffen elkaar dat weekend vier keer en bij een sweep zouden de Phillies dus spekkoper zijn. Al na de eerste wedstrijd werd duidelijk dat die sweep er in elk geval niet kwam. Met een tweehonkslag in de vijfde inning verlengde Ozzie Albies zijn hitting streak naar vijf wedstrijden, maar veel belangrijker was de 5-2 overwinning. Bij een 3-2 voorsprong sloeg Mauricio Dubon met een 2-run homerun de hoop van de Phillies op een late comeback aan diggelen.

Met 0-for-4 kwam er vorige week zaterdag een einde aan de bescheiden hitting streak van Albies. De tweedehonkman was één van de vele Braves die het moeilijk had tegen Phillies-starter Zack Wheeler. De veteraan begeleidde zijn team vanaf de heuvel naar een belangrijke 4-2 zege. Dit leek voor de Phillies zondag een goed vervolg te krijgen. De thuisploeg had een 4-1 voorsprong en achter starter Aaron Nola leek er weinig aan de hand. In de achtste inning kreeg Ronald Acuna Jr. de fanatieke Phillies-fans al behoorlijk stil met een 3-run homerun. Een inning later was het Ozzie Albies die met een double bij een 4-4 stand de druk flink opvoerde. Jhoan Duran bezweek onder die druk. Een triple van Austin Riley liet Albies de vijfde run namens Atlanta scoren. De winnende run zo bleek achteraf.

WEINIG RUNS, WEL BELANGRIJK

Eén run maakte maandag ook het verschil in de laatste wedstrijd. Voor de Phillies werkte een fenomenale Jesus Luzardo een complete game af en stond maar 2 hits toe. De Braves-pitchers deden er met 4 toegestane hits nauwelijks voor onder, maar moesten wel met 1-0 buigen. Albies sloot deze belangrijke serie af zonder hits in zijn vier at-bats. De Braves-bats hadden dus weinig in te brengen in die vierde wedstrijd. In de clash tussen de koplopers van de NL East en de AL East veranderde er weinig. In Atlanta was Tampa Bay Rays oppermachtig in de eerste twee wedstrijden. Met 1-7 en 2-7 hadden Albies en de Braves niks in de melk te brokkelen. Pas in de series finale kwam er leven in de knuppels van Atlanta. En het was Albies die met een triple in de achtste inning het vuurtje liet ontbranden.

Meer dan zeven innings leek dit een kopie van die vierde wedstrijd in Philadelphia. De pitchers van beide teams waren oppermachtig, maar aan die overmacht maakte Albies een einde. Hij maakte een entree van jewelste met zijn eerste en enige AB deze (Amerikaanse) middag in Atlanta en werd door Austin Riley binnengeslagen voor de eerste run. De Braves maakten dankzij een 3-1 overwinning een einde aan hun 3-game losing streak. Later op deze donderdag kregen ze nog wat hulp van Houston, dat in Philadelphia de Phillies versloeg. Zo bleef de voorsprong van 4 gewonnen wedstrijden in de NL East intact voor de Braves, dat dit weekend in Atlanta de rivaal uit Philadelphia ontvangt voor een serie van drie wedstrijden.

BOGAERTS EN PADRES WIPPEN OVER DIAMONDBACKS

Met nog maar een paar weken te gaan in het reguliere seizoen begint de tijd te dringen voor Xander Bogaerts en de San Diego Padres. Ze hadden slechts twee van hun laatste negen wedstrijden gewonnen toen ze vorig weekend de Yankees ontvingen in het eigen Petco Park. De bezoekers aasden nog op de divisietitel, maar liepen in Californië toch wat averij op. Op vrijdag 4 september opende Xander Bogaerts de score in de eerste van drie wedstrijden. Met Ty France op het derde honk was een RBI-single meer dan voldoende om de Padres op voorsprong te zetten. De Yankees kwamen langszij, namen in de tiende inning zelfs de leiding, maar moesten uiteindelijk toch buigen. Een 2-run homerun van Luis Campusano bezorgde San Diego een belangrijk overwinning.

Met een 1-5 overwinning in de tweede ontmoeting stelden de bezoekers weer enigszins orde op zaken. Bogaerts was in die wedstrijd 1-for-4 met een gestolen honk. Wat dat laatste betreft, evenaarde hij daarmee al zijn totaal van vorig seizoen. De kortestop tikte toen af op 20 gestolen honken, wat voor hem een persoonlijk record is. In de series finale kwam dat record nog niet in gevaar. Bogaerts kwam niet op de honken die zondag en was 0-for-3 aan slag. De Padres stonden daar niet al te lang bij stil. Zij wonnen die wedstrijd met 4-3 en hielden zo aansluiting met de Diamondbacks en de plekken die recht geven op de wildcards.

TWEESTRIJD

Tegen Washington Nationals kon San Diego de druk op Arizona nog verder opvoeren. In een serie van drie thuiswedstrijden konden de Padres hier goede zaken doen tegen een opponent die al min of meer klaar is dit seizoen. Op maandag 7 september werd met de nodige pijn en moeite de eerste stap gezet. Bogaerts was 1-for-3 met een walk in een wedstrijd die krapjes met 3-2 naar de Padres ging. Krap was het ook in de tweede ontmoeting. En spannend was het zeker. De Nationals hadden een 4-1 voorsprong in de achtste inning, maar zetten leadoff hitter Bogaerts met vier wijd op de honken. Het lukte Nationals-werper Jared Simpson vervolgens niet om de slagzone te vinden. Ook Freddy Fermin en Fernando Tatis Jr. kwamen met vier wijd op de honken terecht. Erik Tolman moest voor Washington de rommel opruimen, maar slaagde daar niet in. Bogaerts scoorde de tweede run en zag vervolgens zijn Padres nog 3 runs scoren richting een 5-4 zege.

De series finale was allesbehalve spannend. Bogaerts was woensdag 1-for-4 met een walk en een run in dat derde duel. De Padres trokken deze met 9-2 naar zich toe én namen de tweede plek in de divisie weer over van Arizona. De Diamondbacks gingen onderuit in Kansas City en zagen daardoor de Padres weer passeren. Met nog twee weken te gaan in het reguliere seizoen lijkt de strijd om die laatste wildcard in de National League definitief tussen deze twee teams te gaan. Extra druk zal er dan ook komen te staan op de laatste serie van ’t seizoen. Die gaat namelijk tussen de Diamondbacks en Padres en wordt gespeeld in San Diego.

JANSEN ZOEKT NOG STEEDS NAAR REGELMAAT

In een American League waarin het nog veel kanten op kan, haken de Detroit Tigers langzaam maar heel zeker af in de strijd om de wildcards. Na een sterke start in augustus kwam die bijna onvermijdelijke terugval. Toch spelen de Tigers deze weken nog wel degelijk een rol in die strijd. Vorig weekend troffen Kenley Jansen en consorten namelijk Cleveland Guardians. Gevolgd door een serie tegen Minnesota Twins. Twee tegenstander die nog wél ergens om spelen en zich geen misstappen kunnen veroorloven tegen teams als Detroit.

In een niet alledaagse doubleheader op vrijdag kwam zo’n misstap er ook niet voor Cleveland. Nadat ze de eerste wedstrijd al op ’t laatste moment wonnen, deden ze onze landgenoot pijn in deel 2. Jansen werd met een 3-3 stand aan het werk gezet in de negende inning. Met onder meer 2 strikeouts en slechts 12 pitches manoeuvreerde de closers zich daar eenvoudig doorheen. Tigers-manager A.J. Hinch besloot Jansen daarom te laten staan in de noodzakelijke tiende inning. Een besluit dat hij mogelijk later betreurde. Met behulp van zijn verdediging had Jansen al wel rap twee nullen op het bord. De Tigers waren die inning begonnen met een fielder’s  choice om de automatische runner vanaf het tweede honk uit te krijgen, maar zagen vervolgens Brayan Rocchio zowel het tweede als derde honk stelen. Diezelfde Rocchio zou dankzij een RBI-single de winnende run voor de Guardians scoren en Jansen daarmee zijn zesde loss bezorgen.

DRUKKE DAGEN

Zonder de inbreng van Jansen wonnen de Tigers de derde wedstrijd met 6-0, maar de vierde van vier duels ging zondag weer naar Cleveland. Net als die twee duels van vrijdag was ook deze weer spannend en moest ook nu Kenley Jansen weer aan de bak bij een gelijke stand in de negende inning. Hij had 13 pitches nodig voor de drie nullen, maar zag hoe zijn vervanger Kyle Finnegan in de tiende inning de winst aan de Guardians moest laten: 2-3. Hinch was van mening dat er nog wel wat energie in de tank van Jansen zat, want zo’n 24 uur na dat duel met Cleveland kon de closer weer aan de bak. Dit keer tegen Minnesota. Mét de kans op zijn achttiende save van ’t seizoen.

Minnesota had slechts één van de laatste vier wedstrijden gewonnen en raakte verder achterop in de wildcard-race. De Twins snakten naar een overwinning, maar daarvoor moesten ze wel een 4-5 achterstand goedmaken afgelopen maandag. Aan Jansen om dit te voorkomen. De closer begon niet al te best en zette na 5 pitches Kody Clemens met vier wijd op de honken. Ryan Jeffers sloeg de bal vervolgens omhoog om gevangen te worden voor de eerste nul. Na 4 pitches richting Josh Bell was Kenley Jansen vervolgens klaar. Bell sloeg de bal in een dubbelspel en met behulp van zijn defensie had Jansen de achttiende save te pakken. En nummer 494 in zijn loopbaan. Detroit zou, na verlies in de tweede wedstrijd, ook de derde ontmoeting winnend afsluiten. Voor de Twins komt deze vormdip op een wel erg slecht moment. Na deze serie lijkt voor hen een wildcard uit zicht.

PALACIOS ROLT MET SPIERBALLEN

Richie Palacios en zijn Tampa Bay Rays zijn vrijwel zeker van hun plekje in het postseason. Hoe dat plekje er precies uit zal zien, is nog niet helemaal duidelijk. Als de Rays hun divisie winnen, zijn ze één van de twee gelukkigen met een bye voor de ALWCS. Winnen de Rays de AL East niet, dan zijn ze veroordeeld tot een serie tegen waarschijnlijk de Boston Red Sox. Vorig weekend troffen ze in Texas Rangers een tegenstander die maar wat graag tekent voor een scenario van een wildcard-serie. In die hele rare AL West zijn de Rangers nog zeker niet kansloos, maar konden ze goede resultaten in eigen huis tegen de Rays goed gebruiken. Helaas voor Texas weigerde Palacios daar aan mee te werken. De tweedehonkman liet zijn knuppel het woord doen. Dit ten koste dus van de Rangers.

Op donderdag 3 september hield Palacios zijn kruit nog droog. Net als veel van zijn teamgenoten, want Texas hield de Rays van scoren: 6-0. Een dag later was het Palacios die met een solo homerun, zijn zevende van het jaar, Tampa Bay op een 2-1 voorsprong zette in de vierde inning. De Rays hadden het niet eenvoudig, maar trokken wel een 7-6 overwinning over de streep. Die krappe zege kreeg zaterdag 5 september een vervolg. Weer was het spannend en moesten er zelfs extra innings aan de pas komen, maar op dat moment had Palacios alweer toegeslagen. Hij maakte de laatste innings niet mee, maar met een solo homerun in de vijfde inning had hij in de ogen van de Rangers-fans al genoeg schade aangericht. Een 3-run homerun van Jonathan Aranda in de tiende inning beslechtte deze derde wedstrijd in de serie van vier in het voordeel van de Rays: 6-3.

KNAP VERVOLG

Een drie-op-een-rij zat er voor Palacios niet in. Hij werd zondag in de series finale pas laat gebracht en kreeg zelfs geen at-bat. Een derde overwinning voor Tampa Bay bleef eveneens uit. Texas trok die laatste wedstrijd met 8-6 naar zich toe en hield zo – ondanks een negatief record – zicht op de wildcards. Dat Tampa Bay in Atlanta goed presteerde, weten we inmiddels. Dat Richie Palacios hier de draad weer oppakte wat betreft het slaan van homeruns hadden we nog niet vermeld. Hij stond dinsdag voor die eerste wedstrijd “gewoon” weer in de starting line-up en betaalde dat vertrouwen in de negende inning terug. Eerder had Palacios al vier wijd afgedwongen en een honk gestolen, maar hij zorgde tevens voor het slotakkoord.

Richie Palacios begon deze maand september met 5 homeruns achter zijn naam. Tegen de Braves sloeg hij dinsdag zijn vierde van de maand. En dus zijn negende van het seizoen. De tweedehonkman bepaalde met die klap de eindstand op 1-7. Dat het niet altijd via die longball hoeft, liet Palacios zien in de tweede van drie wedstrijden. In de vierde inning liet hij Chandler Simpson vanaf het derde honk scoren middels een RBI-single. Zelf had Palacios op dat moment al een run op z’n naam nadat hij in de tweede inning vier wijd wist af te dwingen. Tampa Bay won twee van de drie wedstrijden in Atlanta, maar zag desondanks de voorsprong in de AL East teruglopen naar 3 gewonnen wedstrijden. De Yankees maakten optimaal gebruik van hun drieluik tegen de zwakke Rockies en wonnen wél al hun drie wedstrijden.

Vrijdag wonnen de Rays een nagelbijter tegen de Houston Astros. In de negende inning stuurde Junior Caminero iedereen huiswaarts met een beslissende 2-run homerun. Of huiswaarts… Waarschijnlijk bleef het nog wel even onrustig in en rond Tropicana Field. Tampa Bay was dankzij die overwinning de eerste in de majors die een ticket voor het postseason veiligstelde.

RAFAELA VOORLOPIG OUT

Zonder Ceddanne Rafaela moest Boston Red Sox afgelopen week op zoek naar runs en overwinningen. De razendsnelle outfielder werd door de club op de 10-day injured list geplaatst vanwege een dijbeenblessure. Rafaela miste zo de serie van vier op Camden Yards, waar Boston de divisierivaal trakteerde op een sweep. Met één overwinning en twee nederlagen ging het daarna tegen de Angels een stuk lastiger. Zorgen hoeven ze zich nog niet te maken in Boston, want de wildcard in de American League ligt inmiddels voor het oprapen.

RONDJE LANGS DE VELDEN

DODGERS EVEN ZONDER ÉÉN VAN DE SUPERSTERREN

De pitcher Shohei Ohtani stond al sinds begin juli aan de kant. Slagman Shohei Ohtani sloeg daarvoor én daarna nog menig bal het stadion uit. Hij deed dat met wat klachten aan zijn rechterarm. Die klachten hielden de Japanner al een tijdje van de heuvel, maar deze week werd duidelijk dat Ohtani voor zeker twee weken helemaal van het toneel verdwijnt. Met de play-offs al zo goed als binnen lijkt dit voor LA Dodgers een uitstekende keuze om hun Japanse superster straks in het postseason volledig uitgerust (en fit?) aan de start te krijgen.

Als reactie op het wegvallen van Ohtani riepen de Dodgers supertalent Josue De Paula op. De 21-jarige oufielder zal dit weekend zijn debuut maken als de titelhouder een bezoek brengt aan Miami. De Paula wordt gezien als één van de grootste talenten momenteel in de minors. In LA hebben ze zelfs zoveel vertrouwen in de jongeling dat ze hem vanuit Double-A rechtstreeks naar de hoofdmacht promoveren.Vrijdag tegen de Marlins maakte De Paula zijn debuut. Hij was 0-for-3 met een walk in Miami, waar LA voor de achtste keer op rij het zoet van een overwinning proefde. Een grandslam van Kyle Tucker maakte het verschil: 6-2.

BREWERS ZETTEN CUBS WEG

Ergens zat er een sprankje hoop in de hoofden van de Chicago Cubs. Rivaal Milwaukee Brewers had drie van de laatste vier wedstrijden verloren en met een drieluik aanstaande konden de Cubs het gat in de NL Central zomaar verkleinen naar een wedstrijd of 4. En wie weet wat er dan nog mogelijk was? Een beetje vertrouwen was ook wel op zijn plek. Pete Crow-Armstrong had immers zondag zijn veertigste homerun van ’t seizoen geslagen. De outfielder werd daarmee na Phillies-slugger Kyle Schwarber de tweede in de majors die dit seizoen de grens van 40 bereikten. PCA was ook pas de eerste Cub sinds Derrek Lee in 2005 die dit aantal bereikte. Lee timmerde er destijds uiteindelijk 46 uit. Genoeg aanknopingspunten voor Chicago dus, ook al ging die wedstrijd waarin Crow-Armstron zijn veertigste sloeg nog wel verloren tegen de Marlins.

Er volgde een spannende serie tussen de nummers één en twee in de NL Central. Al was die spanning er alleen als je de wedstrijden apart neemt. Milwaukee ging met de eerste ontmoeting aan de haal (4-3) en zette diezelfde cijfers op het bord in de tweede. Voor die 4-3 zege hadden ze dan wel weer tien innings nodig. Op woensdag maakten de Brewers van voormalig Oranje-manager Pat Murphy het nog een stukje pijnlijker. Milwaukee won namelijk ook dat duel (8-6) en zette zo een sweep neer tegen de directe concurrent in de divisie. In plaats van vier wedstrijden achterstand hadden de Brewers hun rivaal op een achterstand van tien wedstrijden gezet. Milwaukee is tevens het eerste team dat dit seizoen de 90 wins aantikt en is hard op weg om als eerste geplaatst aan de play-offs te beginnen.

Ze weten in elk geval al zeker dat ze van de partij zijn daar in Milwaukee. Vrijdag bliezen de Brewers tegenstander Cincinnati Reds met maar liefst 20-0 van het veld en verzekerden zich zo van een plek in de play-offs. Milwaukee is er voor de achtste keer in de laatste negen jaar bij. Alleen in 2022 grepen ze naast het toetje.

JUDGE ÉN VOLPE TERUG BIJ YANKEES

Voor het eerst sinds 31 mei maakte Aaron Judge deze week weer de gang naar het slagperk. De Yankees-captain lag er ruim drie maanden (84 wedstrijden) uit met een gebroken rib, maar maakte dinsdag 8 september in de thuiswedstrijd tegen Colorado Rockies zijn rentree. Hoewel de Yankees na afloop een 5-3 overwinning mochten bijschrijven, verliep die rentree voor Judge zelf niet geheel naar wens. Met 0-for-3 en 2 K’s brak de 34-jarige outfielder geen potten. Helemaal vreemd is dat niet, want Judge verkoos om een revalidatie-periode in de minors over te slaan en zich direct weer bij de hoofdmacht te voegen.

De tweede wedstrijd van Judge terug in de line-up verliep een stuk beter. Met twee nullen op het bord en een 1-0 voorsprong kwam Judge in de derde inning door met een single. Hij gaf daarmee de aanzet tot een wel erg productieve inning. Na Judge bereikten achtereenvolgens ook Luis Garcia Jr. en Spencer Jones de honken. De bal kwam nu te liggen bij rookie George Lombard Jr.. In zijn 28e wedstrijd op het allerhoogste niveau besloot de 21-jarige kortestop van de gelegenheid gebruik te maken om zijn eerste grandslam in de majors af te vinken. Voor Girard Jr. was het zijn derde homerun in Major League Baseball. Met die klap legde de rookie een stevige basis voor een ruime 6-1 overwinning.

We blijven nog even bij de Yankees, want daar maakte Anthony Volpe donderdag zijn rentree in de line-up. De infielder werd vorige maand teruggezet naar de minors, maar verving tegen de Rockies de geblesseerde Jazz Chisholm Jr. op het tweede honk. Waar Volpe een maand geleden nog uitgejoeld werd door het eigen publiek, daar stond The Bronx nu op de banken voor de 25-jarige Volpe. Met een grandslam en maar liefst 5 RBIs kende hij een fantastische terugkeer. En had hij een flink aandeel in de 10-3 winst.

ASHCRAFT OUT, KELLY IN BIJ PIRATES

Braxton Ashcraft won dit seizoen al 14 wedstrijden voor Pittsburgh Pirates, maar het is de vraag of hij nog een kans krijgt op de vijftiende. De 26-jarige All-Star werd door de club op de Injured List geplaatst vanwege klachten aan zijn rechterarm. Ashcraft beleeft dit seizoen zijn doorbraak in de majors. Zijn grote aantal wins zegt al veel, maar ook zijn 3.65 ERA mag er zijn. Door deze blessure kan de werper zijn Pirates niet helpen in een allerlaatste poging om alsnog het postseason te halen. Wie dat wel kan, is Antwone Kelly. De Oranje-international werd opgeroepen voor de hoofdmacht op het moment dat Ashcraft naar de IL ging.

Cover photo: Charles Rex Arbogast/AP

Upset win Down Under: 49ers verslaan Rams in Australië

Arnold van der Werff
-
0
Upset win Down Under: 49ers verslaan Rams in Australië

G’day mate! Dat hoorden de spelers van de San Francisco 49ers en de Los Angeles Rams voor het eerst toen ze het vliegtuig uitstapten. Zij waren namelijk onderdeel van een historische wedstrijd. Het was namelijk voor het eerst dat er in Australië een reguliere football game te zien was. In het Melbourne Cricket Ground waren meer dan 100.000 mensen getuigen van een verrassende winst van de Niners. De Rams golden overal als Super Bowl kandidaat #1, maar moesten toch hun meerdere erkennen in hun divisiegenoot.

De wedstrijd kwam langzaam op gang. Misschien had dat er ook mee te maken dat vooraf de discussie vooral ging over de aankomst van de Rams. Zij kozen ervoor om slechts 24 uur voor de wedstrijd aan te komen, terwijl hun rivaal al ruim een week in Melbourne aanwezig was. Niet alleen voor het winnen van nieuwe fans, maar ook voor de lichamelijke voorbereiding leek dit vooraf toch wel suboptimaal. Ondanks de wetenschappelijke benadering die deze werd toegedicht. Toch bleek dit uiteindelijk toch wel min of meer de waarheid. In het eerste kwart was het namelijk aftasten, al zij het van beide kanten. Uiteindelijk kwamen de 49ers wel op voorsprong door een goede field goal van Eddy Pineiro, 3-0.

Vervolgens kwamen de Rams bij start van het tweede kwart erlangs door een goede drive. Matthew Stafford zag er grote delen van de wedstrijd niet comfortabel uit, maar op de scorende drive eigenlijk wel. Uiteindelijk was Kyren Williams het eindstation met een 5-yard run de end zone in, maar vooral Puka Nacua was daarvoor te danken. Die had namelijk iets ervoor een geweldige play met een catch-and-run voor 41 yards. Zo waren ze binnen no time helemaal terug in de wedstrijd, al was dat niet van lange duur. Richting het einde van het tweede kwart liet Brock Purdy ook zijn klasse zien. Waar hij eerst nog een interception gooide met de 3-7 achterstand op het bord, kreeg hij daarna een kans op revanche. En die pakte hij met beide handen aan. DeMarcus Robinson, voormalige Rams speler, ging diep de end zone in en Purdy plaatste de bal perfect in de handen van zijn rennende receiver, 10-7.

Rams verstijven, 49ers pakken door

Meteen aan het begin van het derde kwart pakten de 49ers door. Nieuwe aanwinst Mike Evans liet zich meteen zien op de manier zoals we hem kennen; big body touchdown. In gevecht met Jaylen Watson liet hij zien zich los te kunnen maken van verdedigers en zijn 5-yard touchdown te scoren, 17-7. Daarna kwamen de Rams niet meer op het scorebord, wat minder dan 10 punten betekende voor de tweede keer in Staffords laatste 85 starts. Uiteindelijk kwamen de Niners in het vierde kwart nog op 27 punten, door een ouderwets goed spelende Deebo Samuel. Hij liep zich helemaal vrij in de hoek van de end zone, waarbij Purdy rechts de pocket uit rende en in de loop hem de gaf gooide. Met een Pineiro field goal, zoals ze begonnen, sloten ze de wedstrijd ook af, waarbij de backups van de Rams op het veld kwamen. Dit gingen ze niet meer winnen.

Krachtsverschil op het veld of daarbuiten?

Het betekent een toch wel verrassende winst voor San Francisco, waar de Rams al op papier in de Super Bowl leken te staan. Deels zal aan de voorbereiding liggen, maar als Nacua en Davante Adams zich niet continu open kunnen spelen, heeft de aanval niet veel andere opties. Het zal dus vooral de vraag zijn of ze zich volgende week tegen de Giants in eigen huis kunnen herstellen. Hoewel dit officieel een home game was voor de Rams, zal dat als echte start voor eigen fans voelen. Het is te hopen dat hun voorbereiding voor deze wedstrijd, door in dezelfde tijdzone te blijven, hen profijt zal opleveren in week 2. Voor de 49ers zal deze winstpartij voelen als een ongelofelijke opsteker, met de juist gekozen aanpak. Waar veel blessures en negatieve berichtgeving het team omringden in de maand augustus, laten ze hun prestaties het woord doen. Bovendien is het fijn om te zien dat Nick Bosa, maar Fred Warner en de teruggekeerde Dre Greenlaw op defense weer als vanouds lijken te spelen. Het is een positieve start, van een hopelijk boeiende strijd in de NFC West.

Lees hier de recap van de seizoensopener en de previews voor de overige games in week 1!

Coverfoto: Quinn Rooney/Getty Images

NHL 32-in-32 | New York Islanders: Schaefer zoekt naar bevestiging onder Peter DeBoer

Hans Mulder
-
0
NHL 32-in-32 | New York Islanders: Schaefer zoekt naar bevestiging onder Peter DeBoer

Op dinsdag 29 september (23:00 uur Nederlandse tijd) schieten Carolina Hurricanes en Florida Panthers het seizoen 2026 – 2027 in gang. Het aftellen is begonnen en bij SportAmerika doen we dat traditioneel met onze voorbeschouwingen. De komende 32 dagen nemen we elke dag een team onder de loep in onze 32-in-32 serie. We eindigen op 29 september met titelhouder Carolina Hurricanes. Vandaag nemen we een franchise onder de loep waar de beste rookie van vorig jaar zoekt naar bevestiging én ontwikkeling: New York Islanders.

TERUGBLIK OP SEIZOEN 2025-2026

Zouden we het seizoen van New York Islanders in één woord moeten samenvatten, dan komen we op vreemd of hoopgevend. Vreemd, omdat er niet heel veel werd verwacht van dit team. Desondanks ging vlak voor het einde van ’t seizoen coach Patrick Roy eruit om de kansen op de play-offs in leven te houden. Hoopgevend, omdat first-overall Matthew Schaefer nog véél beter bleek dan vooraf gedacht en maar weinig tijd nodig had om deze franchise naar zijn hand te zetten. De sensationele tiener klokte uit met 23 goals, 59 punten en een gemiddelde speeltijd van ruim 24 minuten per wedstrijd. Misschien overbodig, maar Schaefer kreeg voor deze prestaties de Calder Trophy voor beste rookie van ’t seizoen.

Voornamelijk dankzij de productie van deze Schaefer mochten de Isles lang dromen van het toetje. Eind maart, begin april liepen ze tegen een 4-game losing streak aan, die definitief een einde aan die droom maakte. Het maakte tevens een einde aan het dienstverband van Patrick Roy op Long Island. General manager Mathieu Darche greep keihard in en verving de Hall of Fame-goalie door de tot dan toe werkloze Peter DeBoer. Met DeBoer aan het roer werden de play-offs niet meer gehaald, maar had Darche zich wel alvast verzekerd van de diensten van een hele goede coach richting het nieuwe seizoen.

Je kunt er lang over discussiëren of het ontslag van Roy nu echt zo noodzakelijk was. Met een behoorlijk belegen roster en relatief weinig scorend vermogen deed de voormalig goalie het zeker niet beroerd. Darche was echter van mening dat een ander geluid nodig was. Dat geluid hoopt de GM gevonden te hebben in de bewezen topcoach DeBoer. Met de Panthers, Devils en Sharks stond DeBoer al eens in de Stanley Cup Final en daarnaast leidde hij Vegas en Dallas naar de Western Conference Final. Zoals elke coach is ook DeBoer afhankelijk van zijn materiaal. Of het materiaal dat hij op Long Island tot zijn beschikking heeft goed genoeg is om ook hier een gooi te doen naar een plek in de Conference Finals wagen we toch een beetje te betwijfelen.

RUSTIG OFFSEASON

Vorig jaar maakte Darche indruk rond de draft door Noah Dobson in ruil voor hoge draft picks naar Montreal te sturen. Het leverde hen voornamelijk gereedschap voor de toekomst op in de persoon van Victor Eklund en Kashawn Aitcheson. De jongere broer van Senators-aanvaller William Eklund debuteerde vorig seizoen al in de NHL en krijgt tijdens Training Camp de kans om zijn plek in de line-up te veroveren. Blueliner Aitcheson was actief in de OHL en deed het daar met 70 punten in 56 wedstrijden uitstekend namens de Barrie Colts. Gezien de kracht van de huidige defensie in New York lijkt Aitcheson nog even geduld te moeten hebben. Zijn tijd komt ongetwijfeld nog wel.

Dat we het in deze preview hebben over moves die vorig jaar al gemaakt zijn, toont wel aan dat dit offseason niet ’t meest spectaculaire was in de historie van de franchise. Het meest verrassende was toch wel het vertrek van Anders Lee. De 36-jarige winger was sinds 2018 captain van de Islanders, maar de club besloot niet met hem verder te gaan. Lee tekende in Salt Lake City om daar Utah Mammoth van de broodnodige ervaring te voorzien. Dit betekent overigens niet dat de Islanders opeens één van de jongste teams in de NHL zijn. Richting de trade deadline werden immers dertigers Ondrej Palat en Brayden Schenn al aangetrokken. Dit met in het achterhoofd dat hun ervaring belangrijk kon zijn richting het postseason…dat dus niet werd gehaald.

USUAL SUSPECTS

Waren er dan echt alleen maar krekels te horen op Long Island? Nee, zo erg was het ook weer niet. Zo zette Tony DeAngelo bijvoorbeeld zijn krabbel onder een nieuw contract en kwam winger Matias Maccelli aanwaaien vanuit Toronto. Met 14 goals en 39 punten was het niet fameus wat Maccelli daar liet zien, maar mogelijk dat meer speelminuten bij de Isles hem inspireren tot grootsere daden. DeBoer zal dat zeker nodig hebben, want het probleem waarmee de Islanders al jaren kampen, lijkt nog niet grondig aangepakt. Nog altijd heeft dit roster op het eerste oog een chronisch gebrek aan depth scoring. Tenzij SportAmerika-oogappeltje Cole Eiserman op speeltijd in de hoofdmacht kan rekenen. De jongeling met een prima schot moet op termijn uitgroeien tot een doelpuntenmachine, maar ook hij zit nog in de wachtkamer.

Voor goals kijken ze ook dit seizoen weer vooral naar Bo Horvat en Mathew Barzal. Samen vormen de aanvallende machinekamer die dit schip op gang moet krijgen. Barzal is meer het creatieve brein van het geheel, terwijl Horvat veelvuldig dienst doet als eindstation. Of ze ook vaak op dezelfde lijn te bewonderen zijn, hangt dan weer af van de rest. DeBoer zou zijn kansen kunnen spreiden om de kracht te verdelen over meerdere lijnen. Dat één van de twee samen komt te spelen met Kyle Palmieri lijkt wel zeker. De 35-jarige winger miste vorig seizoen veel wedstrijden door een knieblessure, maar lijkt op tijd fit voor de start. Mits fit is Palmieri een belangrijke schakel binnen deze ploeg. Hij weet namelijk de weg naar de vijandelijke goal ook gemakkelijk te vinden.

HOOP OP ONTWIKKELING

Hebben Emil Heineman en Simon Holmstrom vorig seizoen al genoeg laten zien voor de top six? De 25-jarige Holmstrom is door de Isles zelf opgeleid, heeft al wat leuke seizoenen achter de rug maar wacht nog steeds om die echte doorbraak. Als die er al komt. Zijn Zweedse landgenoot Heineman kwam vorig seizoen als onderdeel van de Dobson-trade naar Long Island en ontwikkelde daar met 22 goals een aardig neusje voor de goal. Voor beide Zweden breekt er een belangrijk seizoen aan. Volgende zomer zijn ze RFA en ligt er normaal gesproken een nieuw contract op hen te wachten. Welke cijfers daarop het salaris gaan vormen, is nu aan Holmstrom en Heineman zelf. Calum Ritchie, een jong talent van 21 jaar, heeft die zorgen nog niet. De Canadese centre werd drie jaar geleden in de eerste ronde gedraft door Colorado. In New York zagen ze het wel in hem zitten en hopen Darche en de zijnen dat Ritchie zich de komende jaren verder ontwikkelt. Voor hem ligt nu nog een plek op de bottom six in het verschiet.

Hoewel er in een aantal spelers nog genoeg rek zit, is het goed zoeken naar echte doelpuntenmakers in deze line-up. Anthony Duclair scoorde er aan het begin van dit decennium op los, maar komt bij zijn huidige werkgever nog niet echt op gang. Bij Brayden Schenn liggen zijn meest productieve jaren ook wel achter hem en iemand als Pierre Engvall is toch ook geen garantie op veel goals. Hoewel het voorgaande misschien niet voor veel optimisme zorgt bij de verstokte Islanders-fan is het allemaal minder negatief dan je zou denken. De ware kracht van de Isles ligt namelijk in het defensieve. En laat Peter DeBoer nu net een coach zijn die daar wel weg mee weet.

SOLIDE DEFENSIE

Let op, we willen de afgestudeerd jurist niet neerzetten als een defensieve coach. DeBoer zorgt echter wel altijd voor een uitstekende organisatie en bouwt op actieve blueliners. Een naam als Matthew Schaefer zal hem dan ook als muziek in de oren klinken. Echter moeten we in het geval van de jongeling nog wel even waken voor een eventuele sophomore slump. Macklin Celebrini had daar vorig jaar bijvoorbeeld totaal geen last van, maar er zijn genoeg voorbeelden van spelers die het wél lastig hadden in hun tweede jaar. Er lopen op Long Island meer dan genoeg spelers rond die hem in dat geval wel kunnen helpen. Neem bijvoorbeeld Ryan Pulock en Adam Pelech. Toen de Islanders het Nassau Coliseum verlieten voor de nieuwe UBS Arena werden Pulock en Pelech in de vrachtwagen met de inboedel gepakt. De twee behoren tot het meubilair van deze franchise.

Pulock en Pelech zijn niet de meeste offensieve verdedigers. Dat is Tony DeAngelo wel. Misschien goed om het even af te kloppen, maar sinds zijn komst naar Long Island laat het voormalig enfant terrible zijn rare fratsen achterwege en etaleert hij op het ijs zijn klasse. Niet zozeer met goals vorig seizoen, maar wel door middel van assists. Het defensieve korps wordt gecompleteerd door twee spelers die het evenmin van het scorend vermogen moeten hebben. Alexander Romanov en Scott Mayfield zijn schoolvoorbeelden van een zogenaamde stay-at-home blueliner, maar daarom niet minder belangrijk voor deze Isles.

WÉÉR HET STERKE PUNT

Dan komen we nu terecht bij het sterkste punt van de New York Islanders. Waar de buren van de Rangers in Igor Shesterkin een magnifieke sluitpost hebben, daar doen de Islanders er met Ilya Sorokin niet of nauwelijks voor onder. De 31-jarige Rus behoort al sinds zijn debuut in 2020-2021 tot de elite. Een Vezina Trophy voor beste goalie won hij nog niet, al was hij daar vorig seizoen wel heel dicht bij. Net als in 2023 werd Sorokin tweede in die verkiezing en moest hij alleen Andrei Vasilevskiy voor zich dulden. Met zijn zeven shutouts noteerde Sorokin wel de meeste clean sheets. Daarnaast kon hij met een 2.68 sv% ook wel thuiskomen.

Achter Sorokin wordt het even afwachten wie de rol als backup in gaat vullen. De club legde op de eerste dag van free agency Vitek Vanecek vast, maar heeft ook Semyon Varlamov nog achter de hand. Die laatste miste het volledige vorige seizoen vanwege een knieblessure. De geluiden zijn dat hij voldoende hersteld is om als backup van Sorokin te fungeren, zodat Vanecek het met een rol als derde goalie moet doen. Als beide sluitposten hun goede niveau halen, dan beschikken de Islanders waarschijnlijk over één van de beste trio’s onder de lat in de gehele NHL.

VOORSPELLING

Tja, wat moeten we zeggen van deze Islanders. Ze kunnen zonder meer leunen op een voortreffelijke defensie, maar om wedstrijden te winnen zijn toch ook goals nodig. Het is al bijna tien jaar geleden dat de Islanders nog eens terug te vinden waren bij de tien meest productieve teams in de NHL. Sinds 2018 komen ze steevast niet bij de beste 20 voor op dat gebied. We vragen ons af op welke manier ze daar nu verandering in gaan brengen. Doelpuntenmakers zijn schaars en ook van creativiteit loopt dit roster niet per se over.

Vanuit een gesloten verdediging kan deze ploeg echter wel degelijk goed presteren. Of het goed genoeg is voor een plekje in de play-offs wagen we te betwijfelen. Al mogen Schaefer en consorten natuurlijk altijd ons ongelijk bewijzen. In de eigen divisie lijken Washington en Carolina op het eerste gezicht beter dan deze Isles. Als ze in New Jersey de pechduivel buiten de deur houden, zijn die normaal gesproken ook beter waardoor ze op Long Island al veroordeeld zijn tot een wildcard. Richting de trade deadline in maart wordt dit ook een interessante franchise om te volgen. Veel spelers zitten in het laatste jaar van hun contract, waardoor een eventuele trade al snel loert.

Cover photo: Rob Gray/Imagn Images

1...567...802Pagina 6 van 802

SportAmerika.nl bestaat al sinds 1 december 2010. Vanaf dat moment is deze site dé Nederlandstalige plek voor Amerikaanse sporten.

©SportAmerika 2021 | Developed by CSSdsign

Laatste nieuws

MeNU