Terwijl Spring Training officieel nog niet eens afgelopen is, hebben de Seattle Mariners en de Oakland Athletics de eerste ballen ‘die er toe doen’ alweer gegooid. In het Tokyo Dome in Japan begon vanmorgen officieel het nieuwe MLB-seizoen. Verder tekende Mike Trout dinsdag een monsterverlenging en heeft ook Alex Bregman zijn huidige verbintenis aangevuld.
M’s RAMMEN A’s AAN GORT IN TOKIO
In een spectaculair openingsduel hebben de Mariners de eerste klap van het nieuwe seizoen uitgedeeld. In een vol Tokyo Dome versloegen de Pacific Northwesters hun divisieconcurrenten uit Californië met 9-7. Met Japanse legende Ichiro Suzuki in het rechtsveld hamerden beide ploegen er flink op los.
Stephen Piscotty kreeg de eer de eerste homerun van het seizoen 2019 te noteren. Hij sloeg een 1-1 pitch van starter Marco Gonzales over de hekken. Marcus Semien zette de A’s in hun volgende slagbeurt op een 2-0 voorsprong met een RBI-single, maar de Mariners antwoordden in de derde inning met een crooked number. Een RBI-single van Dee Gordon en de eerste Grand Slam van het seizoen door Domingo Santana bogen de achterstand om in een 5-2 voorsprong. Het was Santana’s eerste Slam uit zijn carrière.
Khris Davis deed in de tweede helft van de inning iets terug en sloeg met Matt Chapman op het honk zijn eerste homerun: 5-4. De Mariners liepen in inning vier en vijf nog verder uit, maar een three-run bomb van Chapman bracht weer wat spanning in de wedstrijd terug. De Mariners maakten het kunstje echter eenvoudig af.
Naast de actie op het veld was het meest besproken moment waarschijnlijk het afscheid van Ichiro. De Japanner kreeg in de vierde inning een applauswissel; een fraai gebaar van Mariners-skipper Scott Servais.
Voordat de Mariners en Athletics het seizoen openden, kwam het nieuws al naar buiten dat Mike Trout zich voor de rest van zijn carrière aan de Los Angeles Angels heeft gebonden. De concensus beste speler in de league tekende een twaalfjarige verlenging van zijn huidige contract, met een totale waarde van $430 miljoen. Trout’s resterende laatste twee jaar van zijn huidige contract worden met de nieuwe deal uitgekocht (in essentie is de verlenging dus voor 10 jaar en $360 miljoen). Het contract blaast Bryce Harper’s recordverbrekende deal van een paar weken geleden uit het water.
⚾️ Mike Trout will reportedly sign a 12-year-$430m contract with the Los Angeles Angels.
💰 $430,000,000
💰 $35,833,333 per year
💰 $2,986,111 per month
💰 $746,527 per week
💰 $106,656 per day
💰 $4,443 per hour
💰 $74 per minute
💰 $1.23 per second
🤯 Mindblowing. pic.twitter.com/8lYZye4xzq
— SPORF (@Sporf) March 19, 2019
Het is voor Trout en de Angels nu te hopen dat de organisatie eindelijk eens competent genoeg blijkt om een goed team om hun superster heen te bouwen; iets wat de laatste jaren nooit gelukt is. Na het aanstellen van succesloze manager Brad Ausmus is enige scepsus wel begrijpelijk.
ALEX BREGMAN TEKENT OOK BIJ
Het was weliswaar geen $400+ miljoen, maar ook Alex Bregman heeft zich voor langere tijd aan zijn huidige club verbonden. De bijna 25-jarige derdehonkman (en voormalig Honkbalweek MVP) tekende een zesjarige verbintenis ter waarde van $100 miljoen. Bregman had zich twee weken geleden nog gefrustreerd uitgelaten over zijn organisatie, die zijn contract voor de minimale verhoging ($640.500) had verlengd. De Astros moeten zich zorgen hebben gemaakt over de band met hun jonge ster en hebben hem dus nu stevig gepaaid.
Third baseman Alex Bregman is in agreement with the Houston Astros on a six-year, $100 million contract extension, a source confirms to ESPN. The deal will buy out two free agent years. First was @MarkBermanFox26.
De deal is de op één na grootste voor een pre-arbitration-speler in de geschiedenis van de sport. Alleen Mike Trout’s zesjarige deal ($144 miljoen) uit 2014 was lucratiever.
We beginnen aan de laatste twee weken van het reguliere seizoen. De hoogste tijd dus om nog even de balans op te maken in de divisies. Waar is het nog spannend? Welke teams zijn zeker? Voor wie breken nog belangrijke weken aan en voor wie zit het seizoen er al praktisch op? Daarnaast vielen er natuurlijk weer de nodige (belangrijke) goals.
EASTERN CONFERENCE
Volgens geruchten zit de Tampa Bay Lightning in deze Conference, maar in werkelijkheid spelen de Lightning in a league of their own. Jon Cooper en z’n mannen plaatsten zich als eerste voor de play-offs en het gat met de rest van de Eastern Conference en de NHL is gigantisch te noemen. Afgelopen maandag legden ze al beslag op de Presidents’ Trophy. Net als de Lightning zullen vanuit de Atlantic Division ook de Boston Bruins en de Toronto Maple Leafs zich plaatsen. Voor de Leafs is het te hopen dat ze tegen de tijd dat de play-offs starten hun vormdip te boven zijn. De Metropolitan Division blijkt minder voorspelbaar. Dat titelverdediger Washington zich weer mag opmaken voor het postseason was verwacht. De New York Islanders daarentegen zijn dit seizoen dat lelijke kuikentje dat uiteindelijk uitgroeit tot die prachtige zwaan.
ATLANTIC DIVISION
De Montreal Canadiens hebben de vierde plaats in deze divisie stevig in handen, maar dat geeft de Habs geen enkele garantie. Carey Price zal nog de nodige saves moeten maken om zijn team naar de play-offs te loodsen. Brendan Gallagher (31G, 16A) zorgt voor het scorend vermogen en Max Domi (25G, 39A) en Jesperi Kotkaniemi (11G, 21A) zijn de talenten. Een matige periode tussen 9 februari en 25 februari dreigt het team op te breken. De Canadiens wonnen toen maar één van de zeven wedstrijden.
Van de Florida Panthers hebben ze normaal gesproken al geen last meer. Vorig jaar kwam er vanuit Sunrise een eindsprint om u tegen te zeggen, maar dit seizoen blijven de play-offs een kleine stip aan de horizon. Dat geldt ook voor de Buffalo Sabres. Tot de jaarwisseling was dit één van de revelaties, maar in 2019 lukt het Jack Eichel en consorten maar niet om regelmatig goede resultaten te boeken. Waar de play-offs voor de jaarwisseling een formaliteit leken, daar zijn ze nu uit het zicht verdwenen.
DE KANSLOZEN
De Detroit Red Wings stevenen af op hun laagste puntenaantal in bijna 30 jaar. In 1990 stokte de teller bij 70 punten, maar toen speelden ze in de NHL nog 80 duels. Tussen 1991 en 2016 volgde die beroemde serie waarin de Red Wings een vaste waarde waren in het postseason. Met onder meer Dylan Larkin, Andreas Athanasiou en Anthony Mantha heeft Detroit wel wat talent in huis, maar de vraag is of deze jongens de trotse franchise binnen afzienbare tijd weer in de play-offs krijgen. Talent moeten ze in Ottawa vooral nog draften. Het is een rommeltje in de Canadese hoofdstad en met een verjongingskuur op komst zullen de fans daar vooral geduldig moeten zijn. Met de Kings strijden de Sens om de rode lantaarn.
METROPOLITAN DIVISION
In een divisie waarin de Penguins en de Capitals de laatste jaren de dienst uitmaken, steken opeens de Islanders de kop op. De ploeg van Barry Trotz leunt op een solide defensie en goede goalies. Ze hebben dan ook niet voor niets de minst gepasseerde defensie. Dat de Islanders de play-offs halen, is al verrassend. Dat ze dit mogelijk doen als winnaar van de Metropolitan Division is nog veel verrassender. Met de Washington Capitals strijden de Isles om de troon in deze divisie en laat de laatste wedstrijd van het reguliere seizoen nu net een treffen zijn tussen de defense van New York en de offense van Washington. Alex Ovechkin en consorten zal er veel aan gelegen zijn om een mogelijk treffen met de Penguins te vermijden in de eerste ronde en dat is dan ook zo’n beetje de inzet van deze interessante titelstrijd.
Pittsburgh is nog niet helemaal kansloos voor de eerste plaats, maar de mannen van coach Mike Sullivan zullen zich vooral richten op de derde plaats. De club heeft zich knap hersteld van een lastige seizoensstart. Het zal nog een hele klus worden om die derde plek binnen te slepen, want in Carolina en Columbus hebben de Penguins geduchte concurrenten. Sebastian Aho (30G, 48A) en Teuro Teravainen (18G, 48A) moeten het aanvallend doen voor de Canes, die eerder deze maand nog een 5-game winning streak hadden en de Pens dinsdag in een shootout klopten. Columbus was erg actief tijdens de trade deadline, maar de resultaten vallen een beetje tegen. In Ottawa tikte Matt Duchene nog een gemiddelde aan van 1.16 punt per wedstrijd. De center komt vooralsnog in Columbus niet verder dan 0.43 punt per duel. De Blue Jackets hebben op dit moment de tweede wildcard in handen, maar de Habs zijn in aantocht.
THERE IS ALWAYS NEXT TIME
Voor de Philadelphia Flyers is het een stormachtig seizoen geworden. Op bestuurlijk niveau kon GM Ron Hextall z’n koffers pakken en niet veel later volgde ook coach Dave Hakstol. Onder de lat was het een komen en gaan van goalies. Met acht sluitposten in één seizoen heeft de franchise zelfs een nieuw record gevestigd. Al deze onrust kwam de resultaten niet ten goede. Heel even dachten de Flyers aan een Houdini-act. Tussen 14 januari en 4 februari werden acht wedstrijden op rij gewonnen, maar dit kreeg helaas voor de Flyers geen vervolg. De achterstand op clubs als Montreal lijkt niet meer te overbruggen.
De New York Rangers hadden bij voorbaat al niet veel vertrouwen in dit seizoen. De eerste seizoenshelft, waarin de Blueshirts zelfs een winning record hadden, gaf de fans hoop. Sinds de kalender 2019 aangeeft, gaat het echter bergafwaarts met deze roemrijke franchise. De laatste weken gaat het zelfs dramatisch met slechts één overwinning in 12 wedstrijden. Dat de New Jersey Devils als hekkensluiter aan de laatste weken beginnen, hadden ze zelf ook niet verwacht. Vorig jaar stond het keurkorps van John Hynes nog in de play-offs, maar dat was vooral te danken aan een uitmuntende Taylor Hall en wat verrassende rookies. Nico Hischier (17G, 27A) presteert ook nu weer naar behoren, maar het zegt veel over de productie als de geblesseerde Taylor Hall met z’n 33 wedstrijden nog altijd vierde staat op de topscorerslijst. De Devils, die verlengden met Hynes, moeten dit seizoen snel vergeten.
WESTERN CONFERENCE
In het westen is er ook al veel duidelijk. Zo staan in de Pacific Division de drie teams die rechtstreeks naar de play-offs gaan al wel vast. Calgary of San Jose wint de divisie en als er niets geks gebeurt, zal Las Vegas als derde eindigen. De spanning moeten we zoeken in de Central. Winnipeg en Nashville vechten onderling uit wie beslag legt op de divisie, maar achter dit tweetal is het dringen geblazen.
CENTRAL DIVISION
Het opmerkelijke is dat geen enkele club in deze divisie volledig kansloos is. De Jets hebben op dit moment de beste papieren voor de divisietitel, maar helemaal vanzelf gaat het niet meer in Winnipeg. Patrik Laine en consorten wonnen 6 van hun laatste 11 wedstrijden. Met de komst van Wayne Simmonds en Brian Boyle deden de Predators goede zaken tijdens de deadline. Toch is van enige regelmaat in de resultaten ook in Nashville geen sprake. De twee teams komen elkaar op 23 maart tegen in Winnipeg en dan zal er waarschijnlijk al meer duidelijk worden over wie deze divisie gaat winnen.
Dat de St. Louis Blues nog kans maken op een ticket voor de play-offs is eigenlijk al een wonder op zich. De ploeg van interim-coach Craig Berube heeft zich na een dramatische start knap herpakt, maar toch zit de laatste tijd de klad er weer een beetje in. De derde plaats leek een zekerheidje, maar inmiddels zitten de Dallas Stars hun rivaal uit St. Louis op de hielen. De Stars wonnen 7 van hun laatste 10 wedstrijden. St. Louis heeft over die periode een record van 4-4-2.
RACE TEGEN DE KLOK
De Minnesota Wild maken in theorie nog kans op de derde plaats, maar zij zullen zich voornamelijk bezighouden met de wildcards. Dat de relatief oude ploeg (gemiddelde leeftijd is 29,5) nog meedoet om de prijzen is opmerkelijk. Aanvallend behoren de Wild tot de slechtste teams in de league en defensief is het middelmaat. Ze lieten dinsdag na de Avalanche op achterstand te zetten. Colorado won in St. Paul met 3-1 en is weer helemaal terug in de race. Zonder captain Landeskog, maar met Nathan MacKinnon (37G, 54A) en Mikko Rantanen (31G, 56A) gaan de Avalanche een belangrijke week tegemoet met wedstrijden tegen Dallas en Chicago.
De Blackhawks zijn het verhaal van de tweede seizoenshelft. Sinds 20 januari won Chicago 16 van hun 23 wedstrijden en is het dode vogeltje van weleer opeens weer springlevend. Onder aanvoering van een werkelijk ontketende Patrick Kane (41G, 60A) zijn de Hawks bezig aan een indrukwekkende opmars. Defensief houdt het allemaal niet over, maar die gebreken worden door de aanval opgevangen. Niemand hield na een beroerde seizoensstart, die coach Joel Quenneville zijn baan kostte, nog rekening met deze ploeg maar ze hebben echt een wildcard voor het grijpen. Drie van de vier komende wedstrijden zijn tegen directe concurrenten, dus kunnen de Hawks hun slag slaan.
PACIFIC DIVISION
De Calgary Flames zijn het enige team in deze divisie die al het hele jaar goed presteren. Onder leiding van Johnny Gaudreau (35G, 57A) gaan de Flames dan ook terecht aan de leiding. Of dit zo blijft, zal moeten blijken. De Sharks hebben de laatste drie duels weliswaar verloren, maar maken nog altijd kans op de divisietitel. Daar zag het begin december niet naar uit. In Ottawa kregen de Sharks met 6-2 klop, maar die nederlaag opende de ogen en sindsdien maakt de ploeg de hoge verwachtingen regelmatig waar. De Vegas Golden Knights zijn bezig aan een soortgelijk seizoen. Een moeizame start, maar de verliezend finalist van vorig jaar is de laatste maanden weer zichzelf. Lastig te bespelen en met Mark Stone in de gelederen nog sterker geworden. Een tegenstander die Calgary en San Jose graag willen ontlopen in de eerste ronde.
Op de vierde plaats in deze divisie vinden we weer een verrassing. Een hele grote verrassing zelfs als we kijken naar de overvolle ziekenboeg. Met de Arizona Coyotes werd geen moment rekening gehouden, maar tegen alle verwachtingen in doet de ploeg mee om een ticket voor de play-offs. Een divisiekampioen wordt tijdens de eerste ronde van de play-offs gekoppeld aan een wildcard, maar gezien de huidige vorm van de Coyotes is het maar de vraag of dit een voordeel is. Als Arizona de wildcard binnensleept, kunnen ze zomaar stunten. Voor de Vancouver Canucks begon deze jaargang mooi en met Elias Pettersson aan boord ziet de toekomst er ook best goed uit. Het eerste seizoen zonder de Sedins verliep minder dramatisch dan gedacht, maar over twee weken zit het seizoen er voor de Canucks op.
BELEID
In het zuiden van Californië hadden de Ducks en Kings toch een heel ander seizoen voor ogen. Dat geldt zeker ook voor de Edmonton Oilers. De drie franchises begonnen vol goede moed aan het seizoen, maar dat ze inmiddels alle drie een andere coach hebben, zegt al genoeg. De Kings draaien het hele jaar al slecht en staan dan ook troosteloos onderaan. Er werd ingezet op ervaring en kracht, maar in de huidige NHL draait het vooral om jeugd en snelheid. Hetzelfde probleem hebben ze in Anaheim, al ging het daar aanvankelijk nog best aardig. Pas in januari knalden de Ducks hopeloos door de ondergrens. Met Daniel Sprong als aanwinst verloor Anaheim 12 wedstrijden op rij waarna de play-offs een ver-van-mijn-bed-show werden. Todd McLellan mocht in Edmonton het seizoen niet afmaken, maar in het westen van Canada ging ook GM Peter Chiarelli niet vrijuit. Laatstgenoemde zit inmiddels ook werkloos thuis en de organisatie is begonnen aan het opruimen van de rommel die Chiarelli heeft achtergelaten. Dure contracten voor middelmatige spelers en vooral te weinig steun voor Conor McDavid. Voor het derde jaar op rij brak de superster (36G, 69A) door de barrière van 100 punten, maar met alleen de hulp van Leon Draisaitl (43G, 48A) kom je als team niet ver.
Het was het avondje wel voor Matthew Tkachuk. De 21-jarige winger van de Calgary Flames had dit seizoen al vijf 4-point games achter z’n naam, maar 5 punten was hem nog niet gelukt. Daar kwam 15 maart verandering in. De Flames wonnen met 5-1 van de New York Rangers. Bij elke treffer was Tkachuk betrokken. Hij stond zelf twee keer aan het einde van een aanval en drie keer was hij de man van de assist. Met de overwinning namen de Flames de koppositie in de Pacific weer over van de San Jose Sharks.
Er kwam wat kritiek op de Toronto Maple Leafs. De mannen van Mike Babcock gaven vorige week niet thuis tegen de Lightning (6-2 nederlaag) en daarna werd ook van de Blackhawks verloren (5-4). Vrijdag dreigde het tegen de Philadelphia Flyers opnieuw helemaal mis te gaan. In de tweede periode stond er een 5-2 stand in het voordeel van de bezoekers op het scorebord, maar toen stond Jake Muzzin op. Met twee goals bracht de blueliner zijn Maple Leafs terug in de wedstrijd. Het inspireerde Auston Matthews om in de derde periode Toronto zelfs naar de 7-6 zege te schieten. De Leafs waren voor de gelegenheid gekleed in het groen-wit van de Toronto St. Patricks, de naam van de club tussen 1919 en 1927. Overigens werd na deze indrukwekkende inhaalrace weer kansloos verloren van Ottawa (2-6) en Nashville (0-3).
De Vancouver Canucks konden hun verrassende vorm van het begin van dit seizoen niet vasthouden. Elias Pettersson is ook wat minder dominant dan in de eerste maanden, maar de jonge Zweed kan natuurlijk nog altijd fenomenaal met een stick overweg. Afgelopen vrijdag vertoonde de technicus weer eens zijn kunsten. Het was weliswaar in de shootout, maar Pettersson zette goalie MacKenzie Blackwood compleet voor schut. Er waren overigens zeven rondes nodig tijdens deze shootout en de Devils trokken dankzij Damon Severson aan het langste eind.
De fans in Anaheim zijn dit seizoen niet verwend door hun favorieten. Toch werd de trouwe aanhang zondag getrakteerd op een knap staaltje ijshockey. Aanvaller Adam Henrique legde met een knappe beweging twee verdedigers in de luren en schoot de puck vervolgens voorbij Panthers-goalie Sam Montembeault. De Ducks hebben een redelijk periode achter de rug waarin ze 6 van de laatste 10 wedstrijden wonnen. Bob Murray mag heel voorzichtig omhoog kijken met zijn mannen, al zal de vijfde plaats in deze divisie hem niets brengen.
STEVEN STAMKOS vs ARIZONA COYOTES
STAMMER HAS DONE IT! STEVEN STAMKOS TIPS ONE HOME FOR HIS 384TH NHL GOAL, PASSING VINCENT LECAVALIER FOR THE MOST IN LIGHTNING HISTORY!#GoBoltspic.twitter.com/njDqbA2wRM
Het was een mooie maandag voor de Tampa Bay Lightning en voor Steven Stamkos in het bijzonder. De koploper in de Atlantic won thuis met 4-1 van de Coyotes en verzekerde zich daarmee van de Presidents’ Trophy. Of ze daar in Tampa Bay nou heel blij mee moeten zijn, is weer een tweede. Sinds 1986 was de beste ploeg tijdens het reguliere seizoen ook de beste in de play-offs. De laatste keer was in 2013 toen de Blackhawks zowel de Presidents’ Trophy als de Stanley Cup wonnen. Terug naar Steven Stamkos. De Lightning-captain scoorde z’n 384e goal in dienst van de club en daarmee is hij nu all-time topscorer. Stamkos passeerde Vincent Lecavalier, die in 2004 één van de sterkhouders was van de ploeg die in dat jaar de Cup naar Tampa Bay bracht.
NIEUWS
SHARKS VERLIEZEN OOK SIMEK
Niemand kende Radim Simek in september, maar tijdens het seizoen werd de sterke Tsjech een belangrijk radertje in het succes van de San Jose Sharks. De motor zal de rest van dit seizoen moeten draaien zonder dit radertje, want Simek liep in de gewonnen uitwedstrijd tegen de Winnipeg Jets (5-4) een zware knieblessure op. De 26-jarige verdediger was in z’n eerste 41 wedstrijden goed voor één goal en acht assists, maar hij was vooral het slot op de deur als partner van de aanvallend ingestelde Brent Burns. De Sharks moeten het ook nog altijd doen zonder Erik Karlsson, die kampt met een liesblessure. Evander Kane keerde zaterdag terug in de line-up. Na z’n lichte blessure volgde een persoonlijk drama waardoor hij wat wedstrijden miste. Kane en zijn vrouw verloren hun ongeboren dochtertje. Dinsdag werd bekend dat captain Joe Pavelski even aan de kant staan met een lower-body injury.
SPRONG WEER PRODUCTIEF
Het gaat weer de goede kant op voor Daniel Sprong. Onze landgenoot is weer een vaste waarde in de line-up van Bob Murray en hij betaalt dit vertrouwen ook terug. Donderdag stond Sprong ruim 11 minuten op het ijs in de wedstrijd die de Ducks kansloos met 6-1 verloren van de Coyotes. Een dag later revancheerden Sprong en de Ducks zich door de Avalanche met 5-3 in de wielen te rijden. Nadat hij eerst betrokken was bij de 2-2 van Ryan Getzlaf scoorde onze landgenoot zelf de 3-2. Het betekende z’n eerste 2-point game sinds 19 januari. Zondag, op de 22e verjaardag van Daniel Sprong, won Anaheim met 3-2 van de Florida Panthers. De Amsterdammer speelde 9.50 minuten, maar kwam niet verder dan één schot op goal. Sprong heeft nu 40 wedstrijden voor de Ducks gespeeld en daarin noteerde hij 13 goals en 5 assists.
De Penguins hebben hun plek in het postseason nog niet helemaal veiliggesteld en de komende periode moet de ploeg het ook nog eens doen zonder sterspeler Evgeni Malkin. De Rus (21G, 50A) liep afgelopen zaterdag tegen de St. Louis Blues een blessure op en een dag later meldde coach Mike Sullivan dat het eerder een kwestie van weken is dan van dagen voor Malkin terugkeert. De 31-jarige Malkin staat tweede op de topscorerslijst in Pittsburgh. Alleen captain Sidney Crosby heeft meer punten dan de Rus.
Met het aantrekken van superster Giancarlo Stanton moest het kleine gaatje (2.0 GB) met de rivalen uit Boston in 2018 worden gedicht. De Boston Red Sox bleken dit seizoen buitenaards en ware daardoor niet te achterhalen voor de concurrenten uit The Big Apple. De New York Yankees moesten het daarom voor het tweede seizoen op rij doen met een wildcard-ticket. De Athletics werden nog over de knie gelegd, maar in de ALDS waren diezelfde Red Sox uiteindelijk alsnog te sterk.
Het doel voor de Yankees in 2019 is duidelijk: de verhoudingen tussen de Red Sox en de Yankees zullen moeten worden omgedraaid.
2018: GOED, MAAR NIET GOED GENOEG
Mede door het aantrekken van Giancarlo Stanton waren de Yankees op voorhand samen met de Red Sox de grote favoriet voor de zege in de AL East. 2018 werd voor de Bombers uiteindelijk het seizoen waarin zij voor het eerst sinds 2009 weer de 100 wins aantikten. Ook het homerunrecord van de Seattle Mariners van 1997 (264 homeruns) werd uit de boeken geslagen. De Yankees produceerden in 2018 in totaal 267 homeruns. Desondanks bleef de ploeg uit New York in 2018 met lege handen achter.
De New York Yankees hebben in 2018 voor een groot gedeelte achter de muziek aan gewandeld. De Red Sox schoten in 2018 uit de startblokken en die voorsprong hebben ze uiteindelijk niet meer weggeven. Begin juli mochten de Yankees nog heel even aan de koppositie in de AL East ruiken, maar al snel liep de ploeg uit Boston weer uit naar een onoverkomelijke achterstand. Het seizoen op een respectvolle 8.0 GB afgesloten.
KORT POSTSEASON
In Yankee Stadium ontving de ploeg uit New York op 3 oktober de verrassend presterende Oakland Athletics, voor de Wildcard-wedstrijd. De ploeg uit Oakland werd met 7-2 eenvoudig aan de kant gezet. Vervolgens stond in de ALDS opnieuw een ontmoeting met de Red Sox te wachten. Waar een eerlijke verdeling in de dubbele ontmoeting in Boston nog werd gevierd alsof de World Series al gewonnen waren (Aaron Judge liet het New York, New York van Frank Sinatra door de gangen van Fenway Park galmen), ging het in Yankee Stadium helemaal mis.
De Bombers kregen in game 3 een gigantische veeg uit de pan en leden de grootste nederlaag in postseason history (16-1!). Die klap kwamen ze niet meer te boven en in game 4 werd het vonnis definitief geveld (4-3). De Red Sox vierden feest in Yankee Stadium en het seizoen van de Yankees ging als een nachtkaars uit.
WAAR GING HET FOUT?
In hoeverre kan je van ‘fout’ spreken als je er een seizoen met 100 wins op nahoud? Goed, de Yankees pakten weliswaar geen World Series-ring, maar van een slecht seizoen is natuurlijk geen sprake. Met 100 overwinningen in het reguliere seizoen mag je immers niet klagen.
Als het dan toch ergens fout ging, dan waren het misschien wel de langdurige blessures van verschillende key players. Zo hebben de Yankees het anderhalve maand zonder slugger Aaron Judge moeten doen. Hij werd geveld door een polsblessure en was maar net op tijd weer aanwezig om in de play-offs mee te kunnen doen. Ook catcher Gary Sanchez heeft tot twee keer toe op de injury list gestaan. Hierdoor werd de positie achter de plaat overgenomen door Austin Romine en Kyle Higashioka.
Ook de rotation van de Yankees presteerde dit seizoen te wisselvallig om de Red Sox daadwerkelijk tegenstand te bieden. Ace Luis Severino schoot uit de startblokken, maar wist dit hoge niveau niet vast te houden. Zijn goede cijfers stortten na de All-Star-break als een kaartenhuis in elkaar. Ook de prestaties van Sonny Gray vielen wederom tegen in de Bronx. De pitcher kwam in 2018 niet verder dan een ERA van 4.90. Zonder een echt degelijke ace en een tamelijk wisselvallige rotation daarachter werd al snel duidelijk dat de divisietitel voor de Red Sox zou zijn.
2019: OP JACHT NAAR ZILVERWERK
Het lijkt een uitgemaakte zaak dat ook in 2019 de strijd om de overwinning in de AL East tussen de Yankees en de Red Sox zal gaan. Echter hopen de Yankees dat het in 2019 meer de kant van New York op zal vallen. De laatste World Series titel dateert inmiddels van het jaar 2009 en dus hunkert de meest succesvolle club in de historie van de MLB naar een nieuwe aanvulling voor de prijzenkast. In 2019 hopen de Yankees weer een stapje dichterbij te komen en een nieuwe ring aan de toch al al imposante prijzenkast toe te kunnen voegen.
TRADES EN DEALS
De Yankees hebben zich aardig weten te roeren als het gaat om trades in het off-season. Zo hebben ze in eerste instantie hun rotation aardig op de schop gegooid. Zo werd Sonny Gray na zijn teleurstellende seizoen op de trein naar Cincinnati gezet en ging Lance Lynn na een paar maanden New York naar de Texas Rangers. Aangezien Jordan Montgomery nog altijd herstellende is van Tommy John, waren de Yankees hard opzoek naar versterking in de rotation. De eerste versterking kwam uit Seattle, waar James Paxton (vorig seizoen nog goed voor een no-hitter) de rotation komt versterken. Prospect Justus Sheffield bewandelde, samen met nog twee prospects, de omgekeerde weg. Daarnaast werden J.A.Happ en CC Sabathia opnieuw door de Yankees gecontracteerd. Voor CC Sabathia wordt dit het laatste seizoen in de majors. Hij heeft aangegeven na dit seizoen zijn fantastische carrière te gaan beëindigen.
INFIELD
Doordat de Yankees in de eerste maanden geen beroep kunnen doen op Didi Gregorius, werden de Yankees nadrukkelijk gelinkt aan free-agent superster Manny Machado. Al vrij snel werd duidelijk dat de ploeg uit New York niet bereid was de zak geld op tafel te leggen die door Machado gewenst werd. Er werd overgeschakeld op plan B: Troy Tulowitzki en DJ LeMahieu werden aangetrokken om het infield te versterken.
Ook de reeds sterke bullpen kreeg wederom een upgrade. Zowel Zack Britton als Adam Ottavino werden aan de bullpen toegevoegd, wat het reservekorps in één klap nog sterker maakt.
LINE-UP
Ten opzichten van 2018 zullen er weinig veranderingen plaatsvinden in de line-up van de Yankees. Gary Sanchez zal voor komend seizoen de nummer één catcher zijn. De plaats op het eerste honk zal vermoedelijk bezet worden door Luke Voit. De infielder geniet op dit moment de voorkeur boven Greg Bird. Op het tweede honk maakt Gleyber Torres zijn opwachting. Nieuwe aanwinst Troy Tulowitzki zal de kortestop positie van Didi Gregorius overnemen. Het infield wordt gecompleteerd door Miguel Andujar op het derde honk. Zowel Torres als Andujar beleefden vorig seizoen een uitstekend rookie-seizoen. Van hen wordt dit jaar veel verwacht.
Het outfield van de ploeg uit de Bronx ziet er exact hetzelfde uit als vorig seizoen: Aaron Judge, AaronHicks en Brett Gardner. Giancarlo Stanton zal voor 2019 de aangewezen slagman zijn. De Yankees zullen met deze line-up ook dit jaar een gooi doen naar hun eigen homerunrecord.
PITCHING
De rotation was in 2018 toch een beetje de achilleshiel van de Yankees. Weliswaar is deze rotation iets versterkt met het aantrekken van Paxton, maar het is nog maar de vraag of de Yankees met deze groep werpers de strijd aan kunnen gaan met de Red Sox. Ook dit jaar is Severino de ace, hoewel deze week bekend werd dat de Yankees hun ace tot begin mei moeten missen. De eerste bal namens de Yankees op opening day zal daarom vermoedelijk worden gegooid door Masahiro Tanaka. De rest van de rotation bestaat uit de eerder genoemde Paxton, J.A. Happ en de afzwaaiende CC Sabathia.
De Yankees hopen de wat zwakke rotation op te kunnen vangen met misschien wel de beste bullpen van de major league. Met relievers Chad Green, Zack Britton, Adam Ottavino, Dellin Betances en closer Aroldis Chapman beschikken de Yankees over een ongekend sterk collectief.
CONCLUSIE
Met een goede mix tussen zelfopgeleide prospects en een aantal ervaren en gerichte aankopen hopen de Yankees in 2019 de aansluiting met de Red Sox te kunnen vinden. Kijkend naar de line-up liggen daar absoluut mogelijkheden. De vraag is echter hoe de rotation zich, ondanks een waanzinnig goede bullpen, dit jaar zal houden. Als dit allemaal op z’n plek valt, kunnen de Yankees meedoen om de eerste plek in de AL East.
Echter, als de Red Sox wederom de 108 wins aantikken, wordt het een zware dobber om de huidig World Series kampioen van de troon te stoten.
De Denver Nuggets hebben vannacht een plek in de playoffs veilig gesteld. Voor het eerst sinds 2012-2013 zijn ze er in het naseizoen bij. Dankzij de 114-105 winst uit bij de Boston Celtics kunnen ze de playoffs niet meer missen. De Nuggets staan nu op gelijke hoogte met de Warriors als het gaat om de eerste plek.
Zoals wel vaker dit seizoen was het Nikola Jokic die de wedstrijd bepaalde. Hij was goed voor 21 punten, 13 rebounds en 7 assists. Hij deed het niet alleen, want maar liefst zeven spelers haalden de dubbele cijfers. Will Barton was goed voor 20 punten.
De Boston Celtics beleven een wisselvallend seizoen. De ene wedstrijd (GSW uit) spelen ze de sterren van de hemel, waar in een andere wedstrijd kansloos word verloren (Bulls uit). Daarmee is meteen het probleem van dit seizoen besproken: wisselvalligheid. Met nog 11 wedstrijden te spelen staan ze vijfde in de eastern conference, op een wedstrijd achter de Oladipo-loze Pacers. Ze moeten Indiana inhalen om home-court advantage te krijgen. Gunstig voor de Celtics is dat ze het nog in eigen hand hebben: ze spelen namelijk nog twee keer tegen de Pacers.
De 30 punten van Kyrie Irving, en de 20 van Al Horford waren niet genoeg om de winst te pakken.
HEAT BLIJFT IN PLAYOFF RACE
Nu we meer en meer aan het eind van het seizoen uitkomen word elke wedstrijd steeds belangrijker. Ook voor de Miami Heat, die nog volop in de race zijn voor een plek in de playoffs.
Daarom was het enorm belangrijk om de lastige hordes goed te nemen. Dit deden ze goed in de uitwedstrijd tegen de Oklahoma City Thunder. Na 48 minuten op de klok stond het 116-107 in het voordeel van de Heat.
Het verschil in de wedstrijd was het aantal punten dat vanaf de bank gescoord werd. Miami had er 67 tegenover maar 10 punten vanaf de bank van de Thunder. Zo had het trio Wade, Dragic, Johnson gezamenlijk maar liefst 65 punten. Dragic was ook goed voor 11 assists. Ook Kelly Olynyk was goed op dreef met 18 punten en 9 rebounds.
Bij de Thunder was Russel Westbrook er niet bij omdat hij geschorst was nadat hij zijn 16e techincal foul had gekregen in de wedstrijd tegen de Warriors. Hierdoor startte Dennis Schroder in zijn plaats. Hij deed het goed met 20 punten en 6 assists. Toch was het Paul George(31-9-5) samen met Jerami Grant(27-10) die het best presteerden voor de Thunder. Steven Adams was goed voor 10 punten en 12 rebounds.
OVERIGE UITSLAGEN
Detroit Pistons – Cleveland Calaviers 119 – 126
Utah Jazz – Washington Wizards 116 – 95
New York Knicks – Toronto Raptors 92 – 128
Golden State Warriors – San Antonio Spurs 105 – 111
New Orleans Pelicans – Dallas Mavericks 129 – 125 (OT)
Chicago Bulls – Phoenix Suns 116 – 101
Indiana Pacers – Portland Trailblazers 98 – 106
(Cover Foto: Christopher Hanewinckel-USA TODAY Sports)
Het is maart en dat kan maar één ding betekenen: March Madness. De tijd van het jaar waarin iedereen probeert om zo goed mogelijk de bracket van het NCAA Tournament te voorspellen.
En net zoals elk jaar is er voor alle volgers en fans van SportAmerika een speciale Bracket Challenge! Daarin kan je het opnemen tegen de tientallen redacteuren van SportAmerika en tegen de vele andere fans, volgers en sportliefhebbers die stuk voor stuk pretenderen dat zij weten hoe het toernooi gaat verlopen.
HOE DOE IK MEE?
Heel simpel, klik op deze link om bij de pagina van de groep uit te komen. Nu heb je alleen nog een wachtwoord nodig: SportAmerika2019.
Hierna kan je aan de slag met je bracket die je tot donderdag 21 maart kan invullen. Die dag barst namelijk rond de klok van 5 uur Nederlandse tijd het spektakel los.
In aanloop naar het NCAA Tournament zal SportAmerika een korte preview geven over het aankomende toernooi waarna er ook na elke speeldag de nodige updates zullen volgen over alle resultaten.
Veel succes en alvast sterkte aan eenieder die al na enkele wedstrijden zijn bracket in duigen ziet vallen!
Het honkbalseizoen is altijd leuker als aan het eind van de rit de Rocktober-campagne weer van stal wordt gehaald in Colorado. De Rockies in de play-offs betekent spektakel, vanwege het stadion en vanwege de teams die dan mogelijk (al) uitgeschakeld zijn. In een divisie met notoire postseason-gangers Dodgers en Giants is het dringen voor een plek in de play-offs. De Rockies hadden daar in 2018 echter geen boodschap aan.
2018: REUZENDODER
Onder toeziend oog van succesmanager Bud Black walsten de Rockies van het begin tot het eind van hun seizoen met enige regelmaat over tegenstanders heen. Toch moest de ploeg even op gang komen. In de eerste helft van het seizoen wurmden de Rocks zich nar een 51-45 record, waarna in de tweede seizoenshelft orde op zaken werd gesteld. Colorado ging 40-27 en eindigde het seizoen 1.0 wedstrijd achter de Dodgers met een 91-72 record. Inderdaad, er kwam een 163e wedstrijd aan het seizoen te pas tegen LA. De tie-breaker ging verloren voor Colorado, maar een wildcard-plek was gegarandeerd.
In die wildcardwedstrijd rekenden de Rockies via een 2-1 overwinning af met de Chicago Cubs, waarmee de ploeg eens temeer bewees voor niets en niemand bang te hoeven zijn.
TOT HET BITTERE EINDE
In de NLDS wachtten vervolgens de Milwaukee Brewers. Met een eerste NLDS-uitwedstrijd gaf dat de Rockies hun vierde tegenstander in de vierde verschillende stad in vijf dagen tijd: game 162 in Colorado tegen de Nationals, de tie-breaker in Los Angeles tegen de Dodgers, de Wildcard in Chicago tegen de Cubs en NLDS game 1 in Milwaukee tegen de Brewers.
Helaas bleek dit extreme reisschema (en de ijzersterke Brewers) een brug te ver voor de Rockies. Milwaukee had geen enkele moeite met de mountaineers en rekende in drie wedstrijden af met de verrassende wildcardwinnaars: 2-3 (10 innings), 0-4 en 0-6. Een sterk seizoen kwam zo dus roemloos ten einde voor Colorado en bij terugkeer in Denver richtte men het vizier op 2019. Deze ploeg bij elkaar houden en versterken zou de missie moeten zijn. Toch…?
2019: EEN JASJE UIT
Voor Rockies-fans bleek het omgekeerde echter waar. Weinig teams hebben zó stilgezeten in het off-season als de Rockies. Terwijl er een aardige leegloop aan steunpilaren van weleer plaatsvond, heeft de club zich tot op heden vrijwel niet versterkt. Er werd in Denver afscheid genomen van Free Agent-outfielders Matt Holliday (39) en Carlos Gonzalez (33), die tot op heden clubloos zijn. Daarnaast vertrokken reliever Adam Ottavino (33) en tweehonkman DJ LeMahieu (30) via Free Agency naar de Yankees, tekende Gerardo Parra (31) bij de Giants, verhuisde Drew Butera (35) naar de Phillies en claimden de Mets Jordan Patterson (27) van waivers.
Wie kwam er voor dit zevental in de plaats? Daniel Murphy (twee jaar, $24 miljoen — hetzelfde bedrag dat de Yankees LeMahieu betalen). That’s it! Nou vooruit, Michael Saunders en Mark Reynolds ontvingen Minor League-contracten met uitnodigingen voor Spring Training. Whoop-tee-doo.
OFFICIAL: The Colorado Rockies have agreed to terms on a two-year contract, plus 2021 option, with infielder Daniel Murphy. pic.twitter.com/9vlCk1dNeZ
Rockies-fans zijn niet onbekend met de inactie van hun front office, waar het de laatste jaren in off-seasons en rondom trade deadlines altijd relatief stil blijft. Leek vorig off-season de ban ineens gebroken, met contracten voor meerdere relievers, bleek de juli-trade-deadline weer een farce; Drew Butera was de enige ‘versterking’ voor een team in de race naar de play-offs.
LINEUP
Het gebrek aan nieuwe toevoegingen heeft er dan ook toe geleid dat in 2019 vrijwel dezelfde namen het veld zullen betreden voor de Rockies. Met All-Stars Nolan Arenado (derde honk) en David Dahl (LF) aan de linkerkant van de diamant en Daniel Murphy (eerste honk) en Charlie Blackmon (RF) aan de rechterkant is een goede start gemaakt. De vraagtekens bevinden zich dan ook meer ‘up the middle’, waar Ian Desmond ingaande dit jaar het centerfield zal bemannen (oooo-ké?), 1B/3B Ryan McMahon de meeste aanspraak lijkt te maken op het tweede honk (want… ja?) en de wisselvallige Trevor Story opnieuw kortestop zal spelen. Het duo Chris Iannetta/Tony Wolters zit achter de plaat, tenzij Tom Murphy eindelijk zijn langverwachte doorbraak zal beleven.
Let wel: dit is geen slecht team. Sterker nog, de Rockies lopen hier en daar zelfs over met talent; zowel in de Majors, als in de Minors. Er wordt echter behoorlijk gegokt op Desmond’s CF-capaciteiten en McMahon’s mogelijkheden op twee. Ook Garrett Hampson’s prima Spring Training geef hem overigens aanspraak op een plekje op twee, dus het jojo’en met McMahon lijkt nog niet voorbij.
PITCHING
Eén van de leukere onderdelen van dit Rockies-team is de pitching staff. Met een rotation die wordt gedragen door jonge studs en een bullpen waarin behoorlijk is geïnvesteerd, kan Colorado tot de betere staffs in de National League behoren.
De rotation’s one-two punch bestaat uit jonkies Kyle Freeland (25) en German Marquez (24). De linkshandige Freeland, geboren en getogen in Denver, ging 17-7 met een 2.85 ERA in 202.1 innings in 2018. Strikeouts zijn nooit zijn ding geweest, maar als hij opnieuw een stap vooruit zet in 2019, zitten de Rockies goed. Marquez pitchte vorig jaar bijna 200 innings (196.0), waarin hij 230 strikeouts en een 3.77 ERA/1.20 WHIP bij elkaar gooide. De Venezolaan eindigde zijn seizoen extra sterk, door in de laatste zeven starts 7-3 met een 2.64 ERA te gooien in 99.0 innings. Hij is dan ook een veelgenoemde breakoutkandidaat voor 2019.
De rotation wordt afgemaakt met Tyler Anderson, Jon Gray en Chad Bettis, met Jeff Hoffman en Antonio Senzatela meedingend voor een plekje. Grootste probleemgeval is Gray, die zijn enorme potentie elk jaar slechts sporadisch laat zien.
BULLPEN
Met Wade Davis aan het einde van de ‘pen en Bryan Shaw, Mike Dunn, Jake McGee, Seunghwan Oh, Chris Rusin en Scott Oberg voor hem in de bullpen hebben de Rockies een op papier afschrikwekkend monster tot hun beschikking. Aan kanonnen geen gebrek in Denver. Toch wist de ploeg ook vorig jaar met een vergelijkbaar collectief weinig potten te breken. Colorado’s pen bleef stevig in de middenmoot hangen als het op ERA, strikeouts en walks aankwam. Een stapje vooruit van deze (Ottavino-loze) groep zal nodig zijn.
CONCLUSIE
Op papier moeten de Rockies mee kunnen doen met hun tegenstanders in de NL West, maar de ploeg die vorig jaar de WildCard-wedstrijd verloor, is op papier meer verzwakt dan versterkt. De concurrentie heeft intussen niet stilgezeten, dus Colorado zal echt vol aan de bak moeten. Veel zal afhangen van de up-the-middle-posities. Trevor Story, Hampson/McMahon en Ian Desmond kunnen bepalend zijn voor deze aanval. Al alles op de schouders van het sterrenduo Arenado/Blackmon komt te liggen, kan dit wel eens een jaar zonder grote successen worden. Het is voor de Rockies dan ook te hopen dat de pitching staff geen zorgen oplevert in het altijd ijle Denver. Als alles klikt: watch out!
De Houston Astros lijken ook dit jaar de gedoodverfde favoriet om de American League West te winnen, maar de Oakland A’s zullen het de mannen uit Texas ook nu weer zo lastig mogelijk willen maken. Dat zullen ze waarschijnlijk wel het hele jaar zonder hun ace Sean Manaea moeten doen. De pitcher die in 2018 nog een no-hitter gooide tegen de Boston Red Sox is nog altijd geblesseerd en zal waarschijnlijk het hele jaar op de Injured List doorbrengen.
2018: MONEYBALL 2.0
Afgelopen seizoen leek een sequel op Moneyball in de maak. De club onder leiding van GM Billy Beane wist zich in de schaduw van de grootmachten uit Houston, New York, Boston en Cleveland al vroeg verzekerd van een plek in de playoffs. De ploeg eindigde achter de Astros als tweede in de AL West en was dus veroordeeld tot een winner takes all Wild Card Game tegen het Evil Empire. De A’s waren niet opgewassen tegen de Yankees en zo was het seizoen in één klap ten einde.
Sean Manaeas no-hitter tegen de latere kampioen was een absoluut hoogtepunt. De lefty kon in de Wild Card Game echter niks meer betekenen voor zijn team, omdat een schouderblessure in september al een einde maakte aan zijn seizoen.
BILLY BEING BILLY
Naast de blessure van Manaea was het vertrek van tweedehonkman Jed Lowrie een flinke aderlating voor de club uit Californië. Dit vertrek wist Beane echter al vroeg in het offseason op te vangen. Met de Rangers en de Rays werd een trade uitgewerkt die koninkrijkspeler Jurickson Profar naar Oakland bracht.
Verder werden catcherNick Hundley en outfielderRobbie Grossman aan een verder nagenoeg intact gebleven selectie toegevoegd. Van Hundley is het maar de vraag of hij aan de start van het seizoen nog deel zal uitmaken van de organisatie, want hij heeft een opt out clause en de club heeft met Chris Herrmann en Josh Phegley nog een paar goede opties achter de hand. Wat dat betreft zijn de kansen voor Grossman beter. Hij lijkt zelfs een goede kanshebber om de openingsslagman te worden.
ROTATIEVRAGEN
Zonder Manaea beschikken de A’s niet over een uitgesproken ace. Wel lijken de eerste vier plekken in de rotatie al ingevuld te zijn. Mike Fiers, Marco Estrada, Brett Anderson en Daniel Mengden zouden al verzekerd zijn van hun plekkie. Het is niet heel waarschijnlijk dat de sterke lineup van Houston bijster onder de indruk is van deze vier namen. Topprospect Jesus Luzardo maakt nog altijd kans op een plekje in de starting rotation van de A’s. (Kim Contreras) Top prospectJesus Luzardo is hard op weg om deze Spring Training de vijfde plek in de rotatie voor zich op te eisen. Voor zijn eerste optredens werd de jongeling nog vanuit de bullpen gebracht, maar na een aantal indrukwekkende invalbeurten mocht hij het uiteindelijk ook als starter proberen. Ook in die rol bleek Luzardo zeer efficiënt.
De 21-jarige pitcher maakt een volwassen en zelfverzekerde indruk en mocht hij het komende seizoen nog niet in Oakland beginnen, dan is het slechts een kwestie van tijd voor we hem in het Coliseum aan het werk zullen zien. Daarvoor moet hij naar eigen zeggen nog wel aan zijn fastball werken. In de minors kon hij bogen op zijn breaking stuff, maar wil hij op het hoogste niveau een succes worden, zal hij ook een imponerende snelle worp in zijn arsenaal moeten hebben.
ANDERE OPTIES
Luzardo is niet de enige pitcher die met een sterke Spring Training een kans hoopt te maken op die vijfde spot. Frankie Montas laat ook goede dingen zien in de voorbereiding. Montas heeft bovendien een streepje voor, omdat de club hem niet meer naar de minors mag terugzetten zonder hem eerst via waivers aan de andere clubs aan te bieden. Of ze dat voor een vroege komst van Luzardo over hebben, is de vraag. Waarschijnlijk zullen de A’s Luzardo is nog wat meters laten maken in de minors. Al weet je het bij Billy Beane en co. maar nooit.
BULLPEN
De A’s beschikken over een groot aantal sterke rechtshandige relievers. Blake Treinen is een van de sterkste closers in de MLB. Lou Trivino kende in 2018 een goed rookie-season en de club hoopt dat hij in zijn tweede seizoen stappen kan maken. Met Joakim Soria en Fernando Rodney heeft de club ook nog twee heel ervaren krachten.
De A’s hebben minder linkshandige opties. Jerry Blevins werd met een minor league contract teruggebracht en lijkt naast Ryan Buchter de enige southpaw in de bullpen en dus ook verzekerd van een plek op het roster.
MR. .247
Khris Davis zal met zijn knuppel ook komend seizoen weer belangrijk zijn voor de goudgroene formatie. Davis was afgelopen seizoen voor het derde jaar op rij goed voor meer dan veertig homeruns. Liefst zes daarvan waren game-winners. Misschien nog wel zijn meest opmerkelijke statistiek is dat hij de afgelopen vier seizoenen het jaar afsloot met hetzelfde slaggemiddelde: . 247. (Nog opvallender: Davis’ lifetime Spring Trainig-slaggemiddelde? Juist: .247). Zijn offensieve waarde staat buiten kijf, maar na dit seizoen loopt het contract van Khrush af. Inmiddels zouden speler en club al in gesprek zijn om zijn aflopende contract te verlengen. Het is niet des Beanes om een designated hitter een groot contract aan te bieden, maar voor de consistente Davis zou weleens een uitzondering gemaakt kunnen worden.
Ook op het eerste en derde honk is de club sterk vertegenwoordigd. Matt Chapman en Matt Olson zijn van hun stek verzekerd. De Matts dragen allebei offensief hun steentje bij, maar zijn misschien nog wel belangrijker met hun mitt. Beiden ontvingen zij aan het eind van vorig seizoen een Golden Glove.
PROFAR
In 2012 was Profar nog het grootste talent in de minors. In zijn eerste at-bat op het hoogste niveau sloeg hij de bal het veld uit en ook zijn tweede leverde een extra base hit op, maar daarna brachten zijn eerste seizoenen in de majors niet wat men ervan verwacht had. Twee jaar stond hij aan de kant met een schouderblessure.
In Profars afwezigheid eiste Roughned Odor de vrijgekomen plek op het tweede honk op en met Elvis Andrus en Adrian Beltre aan de linkerkant van het infield, was onze landgenoots weg naar de majors ineens geblokkeerd. Het duurde tot 2018 voordat Profar een volwaardig seizoen zou spelen. Als utility player sprokkelde hij een groot aantal slagbeurten bijeen en daarin bewees hij nog altijd van waarde te kunnen zijn. Jurickson Profar in zijn nieuwe tenue. (Jennifer Stewart/Getty Images)
Zijn eerste prestaties in het goudgroen zijn hoopgevend. Profar is nog altijd maar 26 jaar oud en lijkt voor het eerst verzekerd van een basisplaats. De Curacaoënaar kan zich nu dus eindelijk richten op een positie en dat zou zijn veldspel moeten verbeteren. Samen met de ervaren Marcus Semien zal hij voor de club dubbelspellen moeten gaan draaien.
OUTFIELD
Voor Ramon Laureano betekent 2019 zijn eerste volledige seizoen. Toch lijkt hij verzekerd van een basisplaats in centerfield. Afgelopen jaar maakte de rookie indruk met zijn sterke aanworpen, maar ook aan slag wist hij zich te onderscheiden. Toch zal hij vooral vanuit de onderste helft van de lineup actief zijn.
Datzelfde geldt niet persé voor zijn buurman in het rechtsveld: Stephen Piscotty. In zijn tweede seizoen voor de A’s zou hij weleens de grens van de dertig homeruns kunnen doorbreken.
Het grote vraagteken voor de club uit Californië blijft de starting rotation. Zonder echte ace lijkt dit de zwakste plek van het team. Toch zijn de prestaties van de spelers die om de resterende posities strijden hoopgevend. Topprospect Jesus Lazardo zou weleens een positieve verrassing kunnen worden komend jaar.
Aan slag en in het veld horen de goudgroenen bij de sterkste teams in de MLB. Matt Chapman is ook dit jaar weer een outsider voor MVP en van Khris Davis weet men ook wat er verwacht kan worden. De hoop is dat Profar de vertrokken Lowrie kan doen vergeten.
In de AL West lijken de Astros onaantastbaar, maar de A’s zouden de Los Angeles Angels, Seattle Mariners en Texas Rangers ook komend seizoen achter zich moeten kunnen houden. Dan zou een herhaling van het sterke 2018 haalbaar moeten zijn.
Voor de fans van de Chicago Cubs gaf 2018 een gevoel van thuiskomen. De vaak zo geplaagde fanbase werd met name in 2016 natuurlijk ondergedompeld in een gevoel van euforie, maar toen waren daar vorig jaar weer de ouderwetse Cubs. De mannen van Joe Maddon speelden prima in de eerste maanden van het seizoen, maar op het moment suprême zakten de Cubs, als zo vaak, door het ijs. In een beslissingswedstrijd ging de divisietitel naar Milwaukee (1-3) en in de Wild-Card Game ging het in extra innings mis tegen de Colorado Rockies (1-2). Het leven van de Cubs-fan werd hier eigenlijk in een paar wedstrijden samengevat.
BAAS BAEZ
Op 2 september, dus een maand voor het einde van het reguliere seizoen, hadden de Cubs hun Central Division in een houdgreep. Met een voorsprong van vijf wedstrijden op de Brewers kon hen toch nog weinig gebeuren? Wel dus. De voorsprong verdween als sneeuw voor de zon en de Cubs zaten voor de tv op het moment dat de prijzen werden verdeeld. Dat lag niet aan Javier Baez.
De Puerto Ricaanse tweedehonkman was vorig jaar één van de blikvangers in Chicago. Met 34 homeruns, 111 RBIs en een slash line van .267/.309/.470 overtrof hij eigenlijk ieders verwachtingen. Een jaar eerder kwam hij bijvoorbeeld niet verder dan 75 binnengeslagen punten. Met hun totaal van 761 runs behoorden de Cubs tot de betere teams in de National League. Wat homeruns betreft bleven ze met 167 toch wel een stukje onder het gemiddelde in de MLB (186).
Juist op het moment dat het nodig was, gaven de slagmensen niet thuis. De pitchers presteerden echter vrij constant tijdens het seizoen. Met een gezamenlijk ERA van 3.65 moest de pitching staff alleen de Astros (3.11) en de Dodgers (3.38) voor laten gaan. José Quintana kwam in 2017 over van de White Sox, maar in zijn eerste volledige seizoen als Cub kon Quintana met een ERA van 4.03 de verwachtingen niet helemaal waarmaken. Jon Lester daarentegen revancheerde zich voor een matig 2017. De 34-jarige leftie won 18 van zijn 32 starts en noteerde een ERA van 3.32. Een jaar eerder was dat nog 4.33. Lester was de starter in de Wild-Card Game tegen de Rockies en kreeg in zes volledige innings vier hits en één run tegen. Kyle Hendricks kon zijn goede seizoen niet bekronen. Hij kreeg de loss achter zijn naam na de 2-out RBI van Tony Wolters.
USUAL SUSPECTS
Een smoelenboek met allerlei nieuwe spelers hebben ze op Wrigley Field niet meer nodig. De ploeg die vorig jaar zo sterk begon, maar zo schlemielig eindigde, staat vrijwel in z’n geheel weer op het veld. Helaas voor de Cubs geldt dat nog niet voor Brandon Morrow. De closer miste al een deel van 2018 vanwege een blessure, maar kwam toch nog tot 22 saves. De 34-jarige werper is in november chirurgisch geholpen aan zijn elleboog en de Cubs verwachten hem pas in mei terug.
Dan is er ook nog zorgenkindje Kris Bryant. De voormalig Rookie of the Year miste de hele maand augustus vanwege een pijnlijke schouder. De derdehonkman bewees in zijn eerste drie seizoenen aardig overweg te kunnen met de knuppel; in het succesjaar 2016 joeg hij de bal 39 keer het stadion uit, maar vorig seizoen kwam hij in 102 wedstrijden niet verder dan 13 homeruns.
Naast Baez en Bryant kunnen we ook de naam van Addison Russell weer invullen als één van de infielders. De 25-jarige Amerikaan kon in 2018 bij lange na niet tippen aan z’n beste seizoen. Z’n 5 homeruns en 38 RBIs stonden in schril contrast met de 21 dingers en 95 RBIs in 2016. Ze hebben in Chicago hun veelzijdige infielder wel even de wacht aangezegd. Russell kon zijn handen niet thuishouden bij z’n ex-vrouw en is door de league voor 40 wedstrijden geschorst. Hij zal in mei pas weer op het veld staan. De clubleiding wil hem een “conditional second chance” geven. Anthony Rizzo maakt het infield compleet. De eerstehonkman timmerde in 2018 voor het vierde jaar op rij tenminste 100 runs binnen en mag aan slag dus wel een zekerheidje genoemd worden.
NOG MEER OUDE BEKENDEN
Vorig jaar dachten de fans dat het management hen verraste met een nieuwe outfielder, maar het bleek de sterk afgevallen Kyle Schwarber te zijn. De fittere versie noteerde .238/.356/.467 als slash line en sloeg 61 runs, inclusief 26 homeruns, over de thuisplaat. Daarnaast toonde hij aan slag meer discipline waardoor de strikeouts (140) minder werden en hij juist vaker vier wijd (78) kreeg. Het harde werken betaalde zich uit, want Schwarber had een goed seizoen in het slagperk. Dat wil Jason Heyward ook eindelijk weer eens. De outfielder is inmiddels 29, maar lijkt zijn grote belofte (en dito contract) niet in te lossen. In dienst van de Braves sloeg Heyward in 2012 27 homeruns en 82 RBIs. Het zijn cijfers uit ver vervlogen tijden, want vorig jaar moest hij het doen met 8 homeruns en 57 homeruns. Voor het eerst in jaren zat er ook geen Gold Glove in voor hem.
Albert Almora is de volgende jonge twintiger in deze line-up. Wat hits (127) betreft moest de 24-jarige centerfielder alleen Baez en Rizzo voor zich dulden. Verder dan het eerste honk kwam Almora over het algemeen niet. Met 5 homeruns, 24 doubles en één triple waren zijn statistieken niet al te fameus. Naast al dit jonge geweld heeft Maddon ook nog Ben Zobrist achter de hand. Het manusje-van-alles begint aan z’n 14e seizoen in de majors en speelde vorig jaar nog 139 wedstrijden en deed dit met 58 RBIs niet onverdienstelijk. Ian Happ is de jongere versie van Zobrist. Ook hij kan op meerdere posities uit de voeten, maar is pas 24. Na een sterk eerste seizoen, waarin Happ 24 homeruns en 68 RBIs sloeg, viel hij in 2018 wat terug. Zijn slaggemiddelde ging van .253 naar .233 en hij was met 44 binnengeslagen punten ook minder productief.
HOPEN OP DARVISH
Ook op de heuvel verandert er niet veel ten opzichte van 2018. Toch wordt het hier allemaal wel wat spannender. Jon Lester zal weer fungeren als de ace binnen de rotation en waarom ook niet. De southpaw wordt weliswaar een dagje ouder, maar bewees in 2018 dat hij met z’n 35 jaar nog lang niet versleten is. Cole Hamels is een leeftijdsgenoot van Lester en kwam vorig seizoen over van de Rangers. De viervoudig all-star weet dat zijn contract na dit seizoen afloopt, dus Hamels zal willen bewijzen dat hij nog altijd van waarde kan zijn. Dat de lucht in The Windy City hem goed doet, gaf zijn ERA van 2.36 wel aan. In de 20 wedstrijden voor Texas was datzelfde ERA nog 4.72.
Net als Hamels heeft ook Yu Darvish een verleden in Texas en de Cubs hopen van ganser harte dat ze die Darvish eindelijk weer eens te zien krijgen. Namens de Rangers maakte de werper vier keer zijn opwachting in de All-Star Game, werd hij een keer tweede in de verkiezing voor de Cy Young Award en eindigde hij in 2012 als derde in de verkiezing voor Rookie of the Year.
In Chicago verdient Darvish vooral veel geld (de komende jaren nog ruim 20 miljoen dollar per seizoen), maar daar krijgen de Cubs vooralsnog weinig voor terug. Vorig seizoen bleef zijn inbreng beperkt tot 40 innings vanwege een elleboogblessure. De nu 32-jarige Darvish verscheen acht keer als starter op de heuvel, won één wedstrijd voor de Cubs en noteerde een ERA van 4.95. Kyle Hendricks, Mike Montgomery en Quintana maken de rotation compleet.
ERVARING IN DE BULLPEN
Willson Contreras zal het merendeel van de wedstrijden achter de plaat zitten. De 26-jarige catcher uit Venezuela begint aan zijn vierde volledige seizoen en ook hij zal zich enigszins willen revancheren voor 2018. Een jaar eerder kon hij met een slaggemiddelde van .276, 21 homeruns en 74 RBIs nog een mooi rapport laten zien. Vorig jaar was er een dalende lijn zichtbaar. Hoewel Contreras meer wedstrijden speelde, was hij met 10 homers en 54 RBIs minder productief.
Contreras en zijn collega’s zullen voorlopig nog niet met de revaliderende Morrow gaan werken. Of reliever Pedro Strop klaar is voor Opening Day valt ook nog te bezien. De 33-jarige Strop is al jaren een gewaardeerde kracht in de bullpen, maar kampt tijdens Spring Training met problemen aan z’n hamstring. Als Strop fit genoeg is, zal hij even het stokje van Morrow overnemen en als closer fungeren. Hoewel de Cubs over Strop niets te klagen hebben, zal de werper zich toch willen bewijzen. Zijn contract loopt af en hij zal een nieuwe verbintenis willen verdienen.
VLAMMEN VOOR EEN CONTRACT
Met Steve Cishek en Brandon Kintzler herbergt de bullpen nog meer dertigers. Binnen de machine van Maddon is de bullpen dan ook verreweg het oudste onderdeel. Kintzler kwam vorig seizoen vlak voor de trade deadline over van Washington maar met een ERA van 7.00 in 25 wedstrijden was dit geen doorslaand succes. De 34-jarige reliever heeft in Chicago nog een contract voor één jaar. Hetzelfde geldt voor een andere routinier. Steve Cishek begint aan zijn 10e seizoen in de MLB en diende al 5 clubs. In 80 wedstrijden voor de Cubs kwam de 32-jarige Cishek vorig jaar tot 70.1 innings en een ERA van 2.18. Carl Edwards Jr. (27) is de jonkie in de bullpen. Hij heeft vier seizoenen aan ervaring in z’n rugzak en lijkt steeds wat beter te worden. Edwards Jr. ligt nog vast tot 2023 en zal normaal gesproken zijn beste jaren dus doorbrengen bij de Cubs.
CONCLUSIE
De clubleiding gokt dat de ploeg van de laatste jaren goed genoeg is om mee te kunnen in het geweld van de Milwaukee Brewers en de St. Louis Cardinals. De Cubs zijn nog altijd een jong team met veel potentie, maar om daadwerkelijk kans te maken tegen deze concurrenten in de NL Central zal de oude Bryant weer op moeten staan. Javy Baez zal zijn prestaties van 2018 moeten herhalen en zo zijn er meer spelers die toch echt een tandje bij moeten schakelen. Jason Heyward is zo’n speler. Het jaarsalaris van de outfielder stijgt de komende jaren van 22,5 miljoen dollar naar 24,5 miljoen en daar willen ze in Chicago wel eens iets voor terug zien.
Het is dit jaar precies honderd jaar geleden dat America’s Pastime werd opgeschrikt door één van de grootste schandalen uit haar historie. Acht spelers van de topfavoriete sterrenploeg Chicago White Sox zouden de World Series van 1919 verkocht hebben. Een mooie gelegenheid om ons licht te schijnen op dit schandaal.
Meer weten over de Black Sox? Luister ook onze podcast over het schandaal!
DE ULTIEME MISDAAD
Nog altijd spreekt wat er nu 100 jaar geleden plaatsvond tot de verbeelding. Het kon gezien worden als de ultieme misdaad. Iets waarvan je je nu nauwelijks kunt voorstellen dat het zou kunnen gebeuren. Maar men was er in 1919 in geslaagd om de World Series, het belangrijkste sportevenement in Amerika, te manipuleren. Dat het gebeurd is weten de meeste honkballiefhebbers wel. Maar wat zich nou precies heeft afgespeeld en hoe het kon gebeuren, daarover is minder bekend. En het begon eigenlijk allemaal… met geld. Voorpagina van de New York Times op 29 september 1920.
THE RESERVE CLAUSE
De contracten van profhonkballers kenden aan het begin van de twintigste eeuw andere voorwaarden dan tegenwoordig. Als een speler eenmaal een contract had getekend bij een club, dan lag zijn lot ook bij die club in handen. Hij mocht dan niet zomaar naar een andere club, zelfs als zijn contract was afgelopen. Dan moest de speler eerst aan de club vragen om hem te laten gaan. Als de club de speler echter niet wilde laten gaan en hem ook niet wilde verkopen, dan ging die speler dus nergens heen.
EXTRA ZAKCENTJE
Dit maakte de onderhandelingspositie van de speler dus substantieel zwakker dan die sinds de komst van free agency in 1975 is. Dat was misschien ook wel een van de redenen dat de salarissen toen nog niet zo astronomisch waren als ze nu zijn. Spelers als Clayton Kershaw, Giancarlo Stanton en sinds deze winter Manny Machado en Bryce Harper, zullen niet snel te verleiden zijn door een goksyndicaat om wedstrijden opzettelijk te verliezen. In de jaren ’10 van de vorige eeuw was dit echter een ander verhaal. De meeste spelers waren na hun carrière absoluut nog niet financieel onafhankelijk. Dus was een extra zakcentje hier en daar mooi meegenomen. White Sox-eigenaar Charles Comiskey (Baseball Hall of Fame Library)
CHARLES COMISKEY
Bovendien zorgden de ongelijke machtsverhoudingen ervoor dat de relatie tussen eigenaren en spelers meer dan eens gespannen was. Charles Comiskey, de eigenaar van de White Sox in die tijd, zou zijn spelers bijvoorbeeld zeer slecht behandeld hebben. Terwijl de pers en bobo’s in Chicago elke wedstrijd weer gefêteerd werden, bleven beloofde premies uit en hield Comiskey spelerssalarissen en andere voorzieningen laag. Dat is althans wat de spelers later in de rechtbank ter verdediging zouden aanvoeren.
HONKBAL EN GOKKEN
Aan het begin van de twintigste eeuw was het gokken door spelers een publiek geheim. Zelfs het wedden op eigen wedstrijden was gemeengoed. Eigenlijk was de sport sinds haar ontstaan – en zeker nadat het in 1869 langzaamaan professioneel werd – nauw verbonden met het gokken. Men kon niet alleen op uitslagen gokken, maar ook op welk team de eerste honkslag zou slaan en soms zelfs zogenaamde penny bets plaatsen of de volgende worp slag of wijd zou zijn.
EEN PRECEDENT
In 1877 al werden er vier spelers van de Louisville Grays betrapt op het manipuleren van een handvol wedstrijden. De spelers, aceJim Devlin, basisspelers George Hall en Bill Carver en bankzitter Al Nichols, werden door league president William Hulbert zonder pardon verbannen uit het honkbal. Deze straf zou als precedent gelden voor wat de acht White Sox-spelers meer dan veertig jaar later te wachten stond. Pitcher Lou Criger zou jaren voor het Black Sox-schandaal al benaderd zijn om opzettelijk de World Series te verliezen. (Society for American Baseball Research)
1903 WORLD SERIES
Hoewel de straf voor de spelers van Louisville jarenlang zijn afschrikwekkende effect zou behouden, begon het gokken rond de eeuwwisseling weer zijn kop op te steken in het honkbal. Voor de eerste World Series in 1903 gaf Red Sox’ pitcher Lou Criger, die met Cy Young één van de sterkste tandems aller tijden vormde, bij Byron Bancroft ‘Ban’ Johnson, de toenmalige president van de American League, aan dat er geprobeerd was hem om te kopen. Johnson maakte het complot wereldkundig en de Red Sox versloegen de Pittsburgh Pirates.
BOSTON
In die jaren stond Boston bekend als de place to be om te gokken op honkbalwedstrijden. Zowel de Red Sox als de Boston Braves stonden bekend om de aanwezigheid van onderwereldfiguren. Beruchte types als Joseph ‘Sport’ Sullivan, (hij zou het zijn geweest die Criger en Young in 1903 had geprobeerd om te kopen) en Jim Costello werden vaak in het gezelschap van spelers gezien.
Op een regenachtige dag in 1917 hadden gokkers zelfs een wedstrijd van de Red Sox tegen de White Sox weten te beïnvloeden. Toen de uitslag verkeerd leek uit te pakken, zorgden ze ervoor dat het veld bestormd werd. Hierdoor moest het duel wel stilgelegd worden. Door de harde regenval betekende dat uiteindelijk zelfs dat wedstrijd helemaal afgelast en dus in zijn geheel overgespeeld moest worden. ‘Prince’ Hal Chase (Hall of Fame archief)
‘PRINCE’ CHASE
Het meest illustratief voor de hechte relatie tussen de high rollers en de honkballers uit die tijd is misschien wel het verhaal van ‘Prince’ Hal Chase. Chase was volgens zijn tijdgenoten een van de beste eerstehonkmannen en daarbij een begenadigd slagman. Hij stond bekend om indrukwekkende barehanded veldacties en in het slagperk was hij een zekerheid als het op hit-and-run aankwam. Althans, als zijn pet ernaar stond. Hij had er een handje van om signs van zijn coaches te “missen” en zo zijn ploeggenoot op de honken in de problemen te brengen. En ook in het veld ontglipte hem soms ineens een aanworp.
FRANK FARRELL EN BIG BILL DEVERY
In zijn tijd bij de New York Highlanders (nu de Yankees) werd Chase de hand boven het hoofd gehouden door clubeigenaren Frank Farrell en Big Bill Devery. Farrell bezat naast de honkbalclub ook enkele grote casino’s en saloons in New York City en de politicus Devery stond bekend als corrupt en werd meer dan eens verdacht van afpersing, omkoping en andere misstanden. Zo kon Chase lange tijd wegkomen met zijn praktijken. Christy Mathewson (Hall of Fame-archief)
CHRISTY MATHEWSON
Dit eindigde echter toen Chase in 1916 naar de Cincinnati Reds transfereerde. Christy Mathewson, de legendarische oud-pitcher en toenmalig manager van de Reds, beschuldigde zijn speler ervan dat hij medespelers zou hebben geprobeerd om te kopen. Chase werd door Mathewson geschorst, waarmee zijn gedrag voor het eerst serieuze gevolgen kende. Prince ontliep echter uiteindelijk zijn straf, omdat Mathewson tijdens de strafprocedure tegen Chase opgeroepen werd voor militaire dienst en niet kon getuigen.
FORTUIN
Hoewel niemand twijfelde aan zijn schuld, werd Chase uiteindelijk dus toch vrijgesproken. Tijdens het onderzoek ontkende Chase de omkoping, maar hij gaf toe op zijn eigen wedstrijden te hebben gegokt. Na zijn vrijspraak zou hij blijven gokken. Het heeft mogelijk zelfs zijn gevoel van onaantastbaarheid versterkt. Volgens de overlevering zou hij door zijn connecties in de onderwereld zelfs een klein fortuin hebben overgehouden aan de World Series van 1919.
BLACK SOX
Wat de spelers van de White Sox in 1919 deden was dus eigenlijk niet eens zo ondenkbaar in die tijd. Twee factoren zorgden er echter voor dat ze er dit keer niet mee wegkwamen. Het ging nu om een World Series en het verhaal verscheen in de media. Men kon er simpelweg niet meer om heen. De schrijver F. Scott Fitzgerald, onder andere beroemd van zijn meesterwerk The Great Gatsby (waarin hij overigens ook verwijst naar het Black Sox-schandaal), schreef zelfs dat het schandaal het vertrouwen van vijftig miljoen [Amerikanen] geschaad had. De Black Sox in betere tijden.
HOTEL BUCKMINSTER
Maar hoe was men nou eigenlijk te werk gegaan? In september werd de basis gelegd voor het verkopen van de World Series. Toen troffen White Sox’ eerstehonkman Charles ‘Chick’ Gandil en de eerder genoemde gokker Sport Sullivan elkaar in het hotel Buckminster in Boston. De club uit Chicago leek al zeker van de pennant en Sullivan vroeg Gandil samen met pitcher Eddie Cicotte een groep van 7 à 8 spelers bij elkaar te brengen om zeker te zijn van een gunstige uitkomst.
CHICK GANDIL
Het was dus aan Gandil om namens de gokkers zijn teamgenoten aan te sturen in het complot. Voor zijn rol kreeg hij maar liefst $35.000 in het verschiet gesteld. Dat was een veelvoud van zijn jaarsalaris van $4.000. In totaal zou de groep spelers $100.000 mogen verdelen. Behalve Sullivan zou onder andere ook oud-bokser Abe Attell betrokken zijn geweest bij het complot. Hij zou op zijn beurt geschermd hebben met de naam van Arnold Rothstein als financier. En dan waren er ook nog de oud-honkballers ‘Sleepy’ Bill Burns en Billy Maharg die als tussenpersonen tussen de gokkers en de spelers functioneerden.
THE BRAIN, THE FIXER
Arnold Rothstein was een kingpin binnen de joodse maffia van New York. Hij was een van de eerste gangsters die de drooglegging herkende als een kans om grof geld te verdienen. Hij stond bekend om zijn intelligentie en zou de maffia getransformeerd hebben van een gewelddadige bende tot een goed georganiseerde coöperatie. Veel bekende maffiosi maakten deel uit van zijn organisatie, waaronder Meyer Lansky, ‘Lucky’ Luciano en Dutch Schulz. Arnold Rothstein
Rothstein heeft overigens altijd ontkend dat hij betrokken was bij het Black Sox Schandaal en beweerde dat Attell zijn naam gebruikt zou hebben om meer gewicht in de schaal te leggen. Wel is zeker dat Rothstein een mooi bedrag overhield aan de nederlaag van de White Sox. Lang kon hij daar echter niet van genieten. In ’28 werd hij geliquideerd.
HET COMPLOT
Gandil riep op 21 september een groep teamgenoten bijeen in zijn kamer in het Ansonia Hotel in New York om te peilen wie er mee wilden doen. Van alle aanwezigen ging alleen George ‘Buck’ Weaver niet akkoord. Ondanks dat hij dus geen geld had gekregen, zou hij later toch voor het leven geschorst worden. Het werd hem kwalijk genomen dat hij de plannen niet gemeld had.
De anderen waren dus wel bereid mee te werken. Naast instigatoren Gandil en Cicotte waren dat Charles ‘Swede’ Risberg, Claude ‘Lefty’ Williams en Oscar ‘Happy’ Felsch. Fred McMullin was niet aanwezig bij die eerste bijeenkomst, maar hoorde van de plannen en dreigde deze kenbaar te maken als hij niet ook mocht meedoen. Superster ‘Shoeless’ Joe Jackson was noch bij deze, noch bij volgende samenkomsten aanwezig. Over zijn rol in het geheel zullen we het later hebben.
GERUCHTEN
Al voor de start van de World Series zijn velen in de honkbalwereld bekend met geruchten dat de White Sox opzettelijk zouden gaan verliezen. Dit zorgde ervoor dat men bijzonder kritisch de verrichtingen op het veld ging bekijken. Mathewson, die dat jaar verslag deed van World Series, en Hugh Fullerton van de Chicago Herald and Examiner spraken vooraf af om aantekeningen uit te wisselen om zo beter zicht te houden op opmerkelijke fouten. Buck Weaver (Sportingnews Archives)
Een ander gevolg van de hardnekkige geruchten was dat veel mensen geld begonnen in te zetten op de Reds. Hierdoor daalden de potentiële winsten van de gokkers achter het complot. Er werd gedreigd dat de spelers naar hun geld konden fluiten. Volgens sommigen zou dit weer tot gevolg hebben gehad dat de White Sox vanaf dat moment weer hun best gingen doen en dat de uiteindelijke nederlaag dus slechts ten dele het gevolg was van manipulatie.
WORLD SERIES
Met zijn tweede worp gooide Cicotte de bal op het lichaam van Morrie Rath, de openingsslagman van de Reds. Dit was het teken dat de spelers akkoord gingen met de afspraken en de series opzettelijk zouden verliezen. Het zou niet de enige “slechte” worp van Cicotte blijken. Na een eenzijdig duel stond de einduitslag van 9-1 op het scorebord.
In de tweede wedstrijd was het aan Lefty Williams om de zege uit handen te geven. Uiteindelijk kwamen er aan het eind van de rit maar liefst drie L’en achter de naam van Williams te staan. Nog nooit was er iemand verantwoordelijk voor meer verliespartijen in een World Series.
DICKEY KERR
De enige stoorzender voor de samenzweerders was pitcher Dickey Kerr. Kerr was eigenlijk de vierde starter van de White Sox, maar omdat Red Faber geblesseerd was, schoven Williams en Kerr een plekje op in de pikorde. In zowel Game 3 als 6 stapte Kerr uiteindelijk als winnende werper van de heuvel. Zijn uitstekende prestaties bleken echter niet voldoende om de zege van de Reds nog in gevaar te brengen. Na 8 wedstrijden had de ploeg de benodigde 5 overwinningen op zak en kroonde zich zo tot kampioen.
HET ONDERZOEK
Het zou uiteindelijk nog een jaar duren voordat er een officieel onderzoek naar de World Series werd gestart. Op 28 september 1920 bekende Eddie Cicotte voor de grand jury zijn rol in het complot. Acht spelers en vijf gokkers werden aangeklaagd voor samenzwering. De aangeklaagde spelers waren Gandil, Cicotte, Risberg, Williams, Felsch, McMullin, Weaver en Jackson. Tot een echte zaak kwam het echter nooit. Al dan niet dankzij criminele connecties of contacten ‘higher up’ van Charles Comiskey verdween al het bewijsmateriaal tegen de spelers uit de evidence room. De groep van acht werd dus uiteindelijk wegens gebrek aan bewijs alsnog vrijgesproken.
De gokkers verdwenen ook van het toneel. Sullivan vluchtte op aansturen van Rothstein tijdelijk naar Mexico en Attell verdween tijdelijk naar Canada, hoewel hij altijd zijn onschuld volhield en aan iedereen die het maar wilde horen vertelde dat de ‘verkeerde Abe Attell’ beschuldigd was. De selectie van de Chicago White Sox met daarin de hoofden van de acht Black Sox gearceerd. (Famous Trials)
EIGHT MEN OUT
Zoals dat vaak gaat als blijkt dat een misstand te lang met de mantel der liefde bedekt is geweest, moesten de gepakte speler extra stevig boeten. De schijn moest opgehouden worden dat het om een incident ging. Zelfs al wist iedereen dat dit verre van de waarheid was. Omdat de eigenaren niet tevreden waren met de manier waarop tot dan de Major League geleid werd, stelden zij in 1922 Kenesaw Mountain Landis aan als commissioner om schoonschip te maken. Voor hij die taak accepteerde, had Landis geëist dat hij het alleen voor het zeggen kreeg. Hij zou zowel de baas van de National als de American League zijn. Dat was tot dan nooit het geval geweest. Het eerste wat de nieuwe alleenheerser van het professionele honkbal deed, was de acht White Sox op de Ineligible List plaatsen. Dat betekende in principe een levenslange schorsing.
SHOELESS JOE
Dus was ook Shoeless Joe Jackson voor de rest van zijn leven geschorst. Net als Cicotte had hij voor de grand jury bekend, maar beide bekentenissen waren dus verdwenen, waarop de twee spelers hun bekentenis onmiddellijk hadden ingetrokken. Alle betrokkenen hebben altijd toegegeven dat Jackson bij geen van de bijeenkomsten aanwezig was. Lefty Williams zou ooit zelf hebben verteld dat zij alleen de naam van Shoeless Joe hadden genoemd om de gokkers te overtuigen van de succeskansen van het complot. Als de absolute ster zijn best niet zou doen, waren de slagingskansen natuurlijk een stuk groter. Shoeless Joe Jackson (Sportingnews Archives)
12 HITS EN 0 VELDFOUTEN
Aan de statistieken van Shoeless Joe valt niet op te merken dat hij zich zou hebben ingehouden. Sterker nog, hij verbrak tijdens die World Series zelfs het recordaantal honkslagen, met 12 hits. Bovendien maakte hij geen veldfouten. Hij gooide zelfs een speler op de thuisplaat uit en als Cicotte een andere aanworp van hem niet (bewust) onderschept had, was dat misschien nog wel een keer gebeurd.
Jackson was één van de beste spelers van zijn generatie, maar niet bepaald het scherpste mes in de la. Hij was nooit naar school geweest, bezat een onschuldige naïviteit en heeft waarschijnlijk nooit helemaal begrepen waartoe hij bekende. Shoeless werd bijgestaan door een advocaat van de club, die hem zou hebben aangeraden berouw te tonen, zodat hij een straf zou ontlopen. Men kan zich afvragen in wiens belang deze advocaat voornamelijk handelde. Sowieso ging de gehele gerechtelijke procedure grotendeels langs Jackson heen. Zijn schorsing kwam dan ook als een zeer nare verrassing voor hem. Hij bleef deze zijn hele leven aanvechten, waarbij hij tot het bittere einde volhield dat hij onschuldig was.
SAY IT AIN’T SO, JOE
Joe’s uitblijven van de Hall is nog steeds een heikel punt voor veel honkballiefhebbers. Zijn spel was ongeëvenaard en hij was één van de grootste spelers uit die periode. Zijn lifetime slaggemiddelde van .3558 plaatst hem derde op de all-time lijst, achter alleen Ty Cobb en Rogers Hornsby (en ruim voor Ted Williams en Babe Ruth). Toch heeft MLB niet over het hart gestreken. In 2015 werd zijn zaak, mede op aansturing van leden uit Congress, opnieuw aangedragen bij Rob Manfred en Major League Baseball. Deze durfden het echter niet aan de schorsing terug te draaien en Jackson de Hall of Fame in te helpen.
De al dan niet onterechte schorsing van Jackson maakt het hele verhaal des te schrijnender. Shoeless Joe was een icoon en voor jong en oud een held. Dat hij de geliefde sport zo zou verraden, wilde (en wil) er bij velen niet in. Charley Owens van de Chicago Daily Mail gaf zijn artikel over de rechtszaak de titel ‘Say it ain’t so, Joe’. Deze zin zou later een eigen leven gaan leiden, toen die werd toegeschreven aan een groep kinderen die de honkballer zou hebben staan opwachten buiten de rechtbank.
BLACK SOX IN POPULAR CULTURE
Dat het verhaal van de Black Sox nog altijd tot de verbeelding spreekt, blijkt wel uit het feit dat er nog steeds vaak aan gerefereerd wordt. Het kwam dus voorbij in het recentelijk nog verfilmde The Great Gatsby, maar ook jaren later inspireerde het verhaal andere schrijvers.
W.P. Kinsella gaf in zijn boek Shoeless Joe een geestesverschijning van Jackson de kans om toch nog eens te kunnen honkballen. Kinsella’s verhaal werd in de jaren tachtig ook verfilmd. De film kreeg de titel Field of Dreams. Ray Liotta vertolkte de rol van Shoeless Joe. Eliot Asinoff schreef het boek Eight Men Out in 1963 en zag het werk in 1988 verfilmd worden. Charlie Sheen (als Happy Felsch), Jon Cusack (Buck Weaver), Christopher Lloyd (Bill Burns) en D.B. Sweeney (Shoeless Joe Jackson) maakten hun opwachting in de film.
Ook in de serie Boardwalk Empire wordt verwezen naar de verkochte World Series van 1919. Rothstein wordt daarin genoemd als de man achter de fix. Datzelfde gebeurt overigens in het tweede deel van de Godfather-trilogie. Vandaag, 15 maart 2019, gaat de opera ‘The Fix’ in Minnesota in première. Daarnaast is een groep honkballiefhebbers, met medewerking van Hollywood-ster Billy Bob Thornton en Rudy- en Hoosiers-scenarist Angelo Pizzo, bezig met een film over het leven van Joe Jackson.
Hoewel het dit jaar dus 100 jaar geleden in, is het verhaal van de Black Sox en de 8 spelers die voor het leven geschorst werden nog altijd relevant.
De Tampa Bay Rays weten zich al jaren — ondanks hun relatief kleine budget — staande te houden in een AL East waarin de Yankees en de Red Sox doorgaans de dienst uitmaken. Ook afgelopen seizoen wist de ploeg, ondanks teruglopende bezoekersaantallen, een goed seizoen neer te zetten waarin het net de play-offs niet wist te halen.
Tegelijkertijd heerst er veel onzekerheid. Een ambitieus plan voor een nieuw stadion in Tampa Bay is voorlopig van de kaart, waardoor de kans op een eventueel vertrek uit Florida steeds groter lijkt te worden. Vooralsnog wordt er echter nog steeds honkbal gespeeld op Tropicana Field, waarbij manager Kevin Cash ook in 2019 menig honkbalfan wil verrassen met zijn ploeg.
2018: VEEL WINS, GEEN PLAY-OFFS
Zoals gezegd deden de Tampa Bay Rays het meer dan prima in 2018. Waar voorafgaand aan het seizoen de verwachtingen vaak laag liggen, wisten de Floridianen deze in 2018 te overtreffen. Het resultaat was een 90-72 record. Genoeg voor de play-offs was het niet, maar voor het tweede jaar op rij wist Cash zijn ploeg naar de ‘best of the rest’ plek achter de Yankees en de Red Sox te dirigeren. 2018 was hét jaar van Blake Snell, die in de American League tot beste werper werd verkozen (MLB.com)
Die vooruitgang werd vooral belichaamd door Blake Snell. De 26-jarige lefty beleefde zijn doorbraak en bewees een echte ace te kunnen zijn: 1.89 ERA in 31 starts. Met zijn 21 wins — een statistiek waar doorgaans niet veel waarde aan gehecht moet worden — was hij verantwoordelijk voor bijna een kwart van de overwinningen die de Rays boekten. Misschien besloot de club mede daarom na vele jaren afscheid te nemen van Chris Archer, die in een redelijk curieuze trade werd weggeruild naar de Pittsburgh Pirates. In ruil kregen de Rays onder andere Tyler Glasnow en Austin Meadows terug.
Tot slot was 2018 ook het seizoen waarin Kevin Cash los ging met zijn alternatieve strategie waarin hij veelal een reliever aan de wedstrijd liet beginnen. Met name Ryne Stanek (29 starts) werd hier vaak voor ingezet. Het bleek gedurende het seizoen een tactiek met wisselende resultaten. Toch bevonden de meeste uitblinkers zich uiteindelijk aan de pitching-kant, waarbij Blake Snell niet meer dan terecht werd beloond met een Cy Young Award.
2019: BEST OF THE REST?
Toch is het jaarlijks maar weer de vraag waar de Rays nu precies heengaan. Onder Joe Maddon deed de ploeg ook jarenlang leuk mee, maar was het mede door de beperkingen van het stadion en de markt nooit echt een favoriet. Ook dit jaar is het niet anders. De ploeg heeft weinig geluid gemaakt in het offseason en doet het grotendeels met dezelfde kern als vorig jaar. En dat terwijl de New York Yankees en de Boston Red Sox er wederom met een ijzersterke line-up komen te staan in de AL East. De Orioles zullen in 2019 ieder geval geen bedreiging vormen voor de Tampa Bay Rays… (Archief)
Geluk voor de Rays is dat de Baltimore Orioles komend seizoen geen enkele bedreiging vormen en dat de Toronto Blue Jays in een tussenfase lijken te zitten. Het maakt de Rays ondanks alles nog steeds de grootste outsider waarbij er veel druk valt op Blake Snell en de rotation. Een rotation die is aangevuld met Charlie Morton terwijl er ook van Tyler Glasnow meer wordt verwacht.
Tegelijkertijd is het te hopen dat de kern van Kevin Kiermaier, Tommy Pham, Willy Adames en Brandon Lowe fit weet te blijven en dat jonkies als Adames en Lowe de volgende stappen kunnen nemen. Alleen dan kunnen de Rays meer worden dan simpelweg een grijze middenmoter in deze divisie.
TRADES EN DEALS
Echt druk was het deze winter dus niet in Tampa Bay. Meest opvallende was dan ook de komst van Charlie Morton, die twee jaar geleden nog de winnende pitcher was tijdens game 7 van de World Series. Hij neemt nu in Tampa Bay een rol als tweede man op zich, achter Blake Snell. In 2017 was Charlie Morton nog de held van de Houston Astros tijdens game 7 van de World Series (archief).
Verder haalde de ploeg extra slagkracht binnen met Avisail Garcia, die vanwege blessures een flinke terugval beleefde in 2018. Daarnaast kwamen Mike Zunino en Guillermo Heredia over van de immer actieve Seattle Mariners, die daarvoor wel de snelheidsduivel Mallex Smith terugkregen. Ook Jake Bauers, die afgelopen seizoen debuteerde, werd weggedaan; hij is naar Cleveland vertrokken.
LINE-UP
De line-up in Tampa Bay is wat dat betreft weer een aparte verzameling aan namen bij elkaar. Kevin Kiermaier zal als leadoff-hitter zijn oude niveau moeten halen om vervolgens de rest van het rijtje slagmensen in stelling te brengen. Daarbij wordt gerekend op Tommy Pham, Joey Wendle en de eerder genoemde Garcia. De 22-jarige Willy Adames hoopt zijn statistieken uit 2018 (.278 slaggemiddelde met 10 homeruns) in 2019 te verbeteren (Kim Klement/USA Today Sports)
Maar wat te denken van het Zuid-Koreaanse fenomeen Ji-Man Choi? Of het voormalige supertalent Austin Meadows dat dit seizoen zijn oude belofte probeert in te lossen? En dan zijn er ook nog de onervaren jonkies in Willy Adames en Brandon Lowe, plus catcher Mike Zunino (28) die nooit echt zijn belofte heeft in kunnen lossen. Het is een bonte verzameling aan jonkies, voormalig top-prospects en exotische verrassingen. Of het ook tot veel succes gaat leiden, is echter nog maar de vraag.
PITCHING
Blake Snell en Charlie Morton zijn de absolute leiders van de rotation en daarachter is het een drietal andere jonkies dat mag bewijzen een plek waard te zijn: Tyler Glasnow, Ryan Yarbrough en Yonny Chirinos. Glasnow was jarenlang dé prospect van de Pittsburgh Pirates, maar moet eigenlijk nog steeds zijn belofte inlossen. Tot nu tot is de loopbaan van Tyler Glasnow (hier nog namens de Pirates) er eentje van pieken en dalen. Kan hij in 2019 de volgende stap maken? (Archief)
De bullpen is — met uitzondering van het vertrek van Sergio Romo — vrijwel intact gebleven. Emilio Pagan kwam over van Oakland, maar verder zal Cash deze bullpen waarschijnlijk weer naar hartelust gaan gebruiken om flink te experimenteren. Tegelijkertijd lijkt op papier de pitching de motor die het team moet dragen.
CONCLUSIE
De conclusie lijkt dan ook dat de Tampa Bay Rays eigenlijk het niet veel beter kunnen doen dan vorig jaar, waardoor de ploeg in een wat vervelende positie zit. Een fitte Snell en Morton zijn een stap de goede richting in, maar er zijn daarachter teveel (offensieve) vraagtekens.
Een eerlijk is eerlijk: de kans dat alle stukjes op hun plek vallen is, zoals bij elk ander team, vrij klein. Er zijn altijd blessures. Er zijn altijd dingen die anders lopen dan verwacht en dus lijkt een plek in de middenmoot van de AL East het maximaal haalbare voor Tampa Bay. Tegelijkertijd betekent dit dat gezien de lage verwachtingen Kevin Cash weer naar hartelust kan experimenteren. Oh, en onthoud de naam Brent Honeywell, die mogelijk in juni naar de MLB komt. Het supertalent zou afgelopen seizoen zijn opwachting al hebben gemaakt, ware het niet dat hij in maart 2018 Tommy John moest ondergaan. Met hem in de rotatie kunnen de Rays-pitchers hun tegenstanders nog weleens nachtmerries gaan bezorgen.
We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze site zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van deze site, gaan we er vanuit dat je ermee instemt.
