Home Blog Pagina 449

30-in-30 Season Preview 2019: Seattle Mariners

Marc Derix
-
0


Voorafgaand aan het seizoen 2018 werden de Seattle Mariners ingeschat als een team dat zo rond de .500 zou hangen. In de AL betekent dat dat je als team in de mix bent voor een Wildcard-plek. Het seizoen van de Mariners verliep echter bovenverwacht goed, maar de M’s hadden de pech dat andere teams het nóg beter deden.
De 2018 Mariners waren niet ver van de playoffs verwijderd, maar zien dat in een divisie met de Houston Astros een wildcard voorlopig het hoogste haalbare is. Voor het seizoen 2019 besloot Mariners GM Jerry Dipoto daarom één en ander aan te passen, om maar eens een understatement te gebruiken.

2018: OFFSEASON MOVES

In 2018 hadden de Mariners eigenlijk een prima seizoen. Met een 89-73 record was dit het op vijf na beste seizoen in de 42-jarige historie van de franchise; een record waar vooraf niemand rekening mee had gehouden.
Voor aanvang van het seizoen 2018 werd eerstehonkman Ryon Healey van de Oakland A’s aangetrokken, nadat ze eerder Yonder Alonso verloren in free agency. In december werd in de grote ‘Miami Marlins Fire Sale’ Dee Gordon opgepikt voor drie minor-leaguers, ook al hadden ze ene Robinson Cano voor Gordon’s positie op het tweede honk. Door de trade van werper Thyago Vieira naar de White Sox kregen ze extra international bonus slot money, waardoor ze lange tijd meededen in de Shohei Ohtani sweepstakes. Veel fans dachten als dat het een zekerheidje was. Des te groter was de domper toen het allemaal toch niet door ging. Wat het allemaal nog iets erger maakte was dat hij tekende bij de divisie rivaal uit Anaheim.
In maart kwam de verloren zoon thuis. Ichiro Suzuki tekende een contract voor een jaar, maar hij kwam maar tot 15 wedstrijden. Daarin sloeg hij 9 uit 44 (.205/.255/.205) zonder een extra honkslag, gestolen honk of binnengeslagen punt. In mei werd bekend dat hij een front office rol zou krijgen, als special assistant, al sloot hij zelf niet uit dat hij nog terug zou keren als speler.

VERSCHIL IN RUNS

De Mariners begonnen het seizoen voortreffelijk: 16-11 in maart/april, 18-11 in mei and 19-9 in juni. Begin juli, toen ze net negen uit een reeks van tien wedstrijden gewonnen hadden, hadden ze een record van 56-32 en stonden ze maar anderhalve wedstrijd achter de Astros in de AL West. Dat alles met een verschil in runs van +25 (gescoorde runs minus toegestane runs). Dit zou gezien het aantal maal winst een stuk hoger moeten zijn.
De Mariners eindigden het seizoen met een 33-41 record. Waarom verliep de eerste helft van het seizoen dan zo voortvarend? Dat kwam omdat Mariners het erg goed deden in wedstrijden die beslist werden met één run. De Mariners hadden daarin een 26-11 record gedurende de eerste helft van het seizoen. In de tweede helft verloren ze hun mojo en kwamen ze maar tot een 10-10 record wanneer een wedstrijd met één run werd beslist.
Normaal gesproken kom je met 89 wins een heel eind, maar dit jaar werd buiten de Oakland A’s gerekend. Met een 97–65 Win/Loss hadden zij een nog beter seizoen en gingen zij er met de tweede wildcard — de eerste ging naar de New York Yankees — vandoor.  Dit betekende dat de Mariners voor het 17e (!) jaar op rij de playoffs misliepen. De laatste keer dat ze daarin acteerden was 2001: Ichiro Suzuki’s rookie season…

2019: HARDE RESET

Veel fans dachten dat de 2018 Seattle Mariners nog één of twee seizoenen nodig hadden om klaar te zijn voor een run naar de playoffs. GM Jerry Dipoto dacht daar echter anders over.
Robinson Cano had een heel aardig seizoen en was in 80 wedstrijden goed voor een .303/.374/.471 slashline en een 2.9 WAR. De andere 80 wedstrijden was hij geschorst voor het gebruik van prestatieverhogende middelen. Hij werd in de winter samen met Edwin Díaz en $20M naar de New York Mets gestuurd voor Jay Bruce, Anthony Swarzak en top prospects Jarred Kelenic, Gerson Bautista en Justin Dunn.

 
James Paxton gooide een career high 160.3 innings met een 3.76 ERA en 3.24 FIP. Hij moest alleen Justin Verlander, Max Scherzer en Gerrit Cole voor zich dulden als het gaat om werpers met een hoger strikeout percentage over meer dan 160 innings. Daarnaast gooide hij op 8 mei als eerste Canadees op Canadese bodem een no-hitter tegen de Toronto Blue Jays.
Niet genoeg voor Jerry Dipoto. Ook hij mocht zijn heil gaan zoeken in New York. De komende tijd is hij daar in pinstripes te bewonderen. Justus Sheffield, Dom Thompson-Williams en Erik Swanson bewandelen de omgekeerde weg.
En daar bleef het niet bij. Nelson Cruz, Jean Segura en Mike Zunino spelen komend seizoen niet meer voor de club uit ‘Jet City’.

DE LINE-UP

Achter de thuisplaat vinden we achtervanger Omar Narváez, die in november overkwam van de Chicago White Sox na een trade voor Alex Colomé. Hij zal dit seizoen zijn draai nog moeten vinden. Op het eerste honk gaat het tussen Edwin Encarnacion en Daniel Vogelbach. Naar alle waarschijnlijkheid gaat die plek naar Encarnacion, waarbij Vogelbach als DH ingezet zal worden. Op het eerste honk hebben de Mariners ook nog Ryon Healey, die vorig seizoen startte op die plek. Hij verhuist echter naar het derde honk nu Kyle Seager geopereerd moet worden en in april pas weer beschikbaar is.
Dee Gordon blijft op het tweede honk. De veteraan Tim Beckham lijkt een lock voor de kortestop positie. J.P. Crawford is de andere optie op die plek, maar overtuigt nog niet in Spring Training. Hij zal het seizoen naar alle waarschijnlijkheid bij Triple-A Tacoma aanvangen.
Buitenvelder Mallex Smith is nog geblesseerd aan zijn rechter elleboog, waardoor Mitch Haniger centraal in het buitenveld zal starten. Domingo Santana en Jay Bruce zullen andere posities op zich nemen. Zodra Smith terugkeert, is het waarschijnlijk dat Haniger naar het rechtsveld gaat en Santana naar het linksveld. Bruce zal dan fungeren als backup buitenvelder, DH of eerstehonkman.

PITCHING ROTATION

Marco Gonzales (4.00 ERA / 3.43 FIP), nieuwe aanwinst Yusei Kikuchi, Mike Leake (4.36 ERA / 4.14 FIP), Félix Hernández en Wade LeBlanc zijn de vijf starters die manager Scott Servais tot zijn beschikking heeft. De volgorde waarin ze zullen starten is nog niet bekend.
Wat wel bekend is, is dat Félix Hernández voor het eerst in 10 jaar niet de Opening Day starter zal zijn. Hij stak zijn teleurstelling daarover niet onder stoelen of banken. Het huwelijk tussen de Mariners en ‘King Felix’ lijkt ook echt voorbij. Hij heeft een aflopend contract en gaat dit jaar $27M verdienen, maar heeft aangegeven nog een paar jaar te willen werpen. De vraag is of dit bij de Mariners gaat gebeuren.
De zesvoudig All-Star zag de laatste vijf seizoenen zijn ERA klimmen van 2.14 naar 3.53, 3.82, 4.36 en 5.55. Daarnaast zegt Spring Ball nog niet veel, maar een ERA van 15.95 in Spring Training is geen bemoedigend signaal. Hij wordt wel meegenomen op de trip naar Tokyo, waar de Mariners het seizoen zullen openen. Hij zal daar echter slechts een exhibition match gooien. Zijn seizoensdebuut zal pas in de vijfde wedstrijd zijn, als ze al weer stateside zijn.

BULLPEN

Ook in de bullpen is er een grote schoonmaak gehouden. Álex Colomé, Nick Vincent, James Pazos, Juan Nicasio, David Phelps, Adam Warren, Zach Duke, Casey Lawrence, en Erasmo Ramírez: allemaal weg. De Mariners gaan ook in relief pitching helemaal opnieuw beginnen.
Naar alle verwachting zullen de Mariners acht relievers in hun 25-man roster meenemen. Hunter Strickland is al zo goed als zeker van zijn rol als closer. Na vijf seizoenen bij de Giants tekende de 30-jarige rechtshandige closer in januari een eenjarig contract. Hij is meteen ook de meest ervaren werper in de Mariners’ bullpen.
Hij zal in de bullpen naar alle waarschijnlijkheid vergezeld worden door Shawn Armstrong, Dan Altavilla, Cory Gearrin, Gerson Bautista, Brandon Brennan, Zac Rosscup en Roenis Elias. Voor de trip naar Japan mogen de Mariners 28 spelers meenemen, waardoor het zou kunnen dat Nick Rumbelow als extra reliever mee mag.

VERWACHTINGEN

Waar teams zoals bijvoorbeeld de Pittsburgh Pirates een beetje blijven aanmodderen en half-half aan het rebuilden zijn, besluiten de Mariners het over een andere boeg te gooien. Het wordt interessant om te zien hoe de mix van ervaren spelers en jonge speler zich gaat ontwikkelen. Er zijn echter teveel nieuwe onderdelen om een wonder te verwachten. De playoffs zullen nog echt te ver gegrepen zijn. Maar er komen betere tijden aan.
Ondertussen weet Ichiro Suzuki nog niet van ophouden: de Mariners gaan ‘m zo goed als zeker meenemen naar de opener in Japan. Daarna zien ze wel verder. Veruit de meest succesvolle Japanse positiespeler in Major League historie die het seizoen 2019 mag aftrappen in de Tokyo Dome. Wie wil dat nu niet zien?

Coverfoto: AP Photo/Darron Cummings

Warriors en Thunder boeken belangrijke zege

Lars Leeftink
-
0

WOENSDAG 13 MAART

WARRIORS VERSLAAN ROCKETS ZONDER DURANT

De Houston Rockets zagen afgelopen nacht hun reeks van negen zeges op rij ten einde komen. In eigen huis bleken de Golden State Warriors te sterk te zijn. De Rockets wisten een achterstand van tien punten in de slotfase nog goed te maken, maar lieten de kans op een zege vervolgens liggen: 106-104.
James Harden wist namens de Rockets niet boven de 30 punten te komen (29 PTS, 3 REB, 10 AST en 3 STL), terwijl Chris Paul met 24 punten en zes rebounds probeerde The Beard zoveel mogelijk te ondersteunen. Bij de Golden State Warriors ontbrak Kevin Durant en namen de drie grote namen het scoren voor hun rekening. Klay Thompson scoorde 30 punten met zes rebounds en vijf driepunters, terwijl Stephen Curry met 24 punten, vier rebounds en vijf assists ook zijn steentje wist bij te dragen. Toch viel vooral de prestatie van DeMarcus Cousins op. Cousins wist 27 punten, acht rebounds en zeven assists te scoren, zijn beste prestatie dit seizoen in het shirt van de Warriors.
De Warriors hebben in de strijd om de eerste plek in het westen een voorsprong van 1.5 wedstrijd op de Denver Nuggets. De Rockets waren dankzij hun winning streak onderweg om de derde plek over te nemen van de Thunder, maar dankzij deze nederlaag moeten de Rockets het voorlopig doen met de vierde plek. De strijd om plek drie gaat voorlopig tussen de Thunder, Rockets en Trail Blazers.

THUNDER DANKZIJ WESTBROOK LANGS NETS

De Thunder, één van de concurrenten van de Rockets, wisten in eigen huis dankzij Russell Westbrook de Brooklyn Nets te verslaan. De Nets stonden in de eerste helft zelfs tien punten voor, maar gaven deze voorsprong in het derde kwart uit handen. In het vierde kwart namen de Thunder definitief afstand van de Nets: 96-108.
De Nets zien dankzij deze nederlaag een zegereeks van vier duels als sneeuw voor de zon verdwijnen. De uitblinker van de bezoekers kwam vanaf de bank. Spencer Dinwiddie wist met 25 punten en vijf rebounds de Nets lang in het duel te houden. D’Angelo Russell wist niet verder te komen dan 14 punten, vier rebounds en zeven assists. Bij de Thunder, die hun tweede zege op rij wisten te boeken, was Russell Westbrook de uitblinker. Met een triple-double (31 PTS, 12 REB, 11 AST) was Westbrook de man van de wedstrijd. Hij wist de Thunder in de tweede helft uiteindelijk naar de zege te leiden.
De Thunder doen dus volop mee in de strijd om de derde plek in het westen. Dankzij deze zege en de nederlaag van de Rockets staan de Thunder nu derde in het westen. De voorsprong op de Rockets en de Trail Blazers is echter klein. De Nets lijken af te stevenen op een plek in de play-offs. De ploeg uit Brooklyn staat verrassend zesde en heeft vier wedstrijden voorsprong op de negende seed.

OVERIGE UITSLAGEN

Orlando Magic – Washington Wizards: 90 – 100
Detroit Pistons – Miami Heat: 74 – 108
Memphis Grizzlies – Atlanta Hawks: 111 – 132
Utah Jazz – Phoenix Suns: 114 – 97

(Top & Cover Photo: Troy Taormina | USA TODAY Sports)

30-in-30 Season Preview 2019: St. Louis Cardinals

Tim Vergoossen
-
0


De St. Louis Cardinals is één van die ploegen waarvan je altijd weet dat ze meedoen om de divisiewinst. Een sterke rotation met enkele grote namen in de lineup trekken de trouwe fans consequent massaal naar Busch Stadium. Toch zijn diezelfde trouwe fans in 2018 bij vlagen niet te benijden geweest, want een achtbaanseizoen kwam uiteindelijk op pijnlijke wijze ten einde.
In 2019 is de sterke basis van de Cardinals nagenoeg intact gebleven en is de club versterkt met enkele grote namen. Als die ellendige injury bug dit seizoen niet de halve rotation aanvreet, dan kan het niet anders dan dat er weer mooie tijden aanbreken aan de oevers van de Mississippi.

MATHENY OUT

De Cardinals begonnen sterk aan het seizoen en voerden begin mei de divisie aan met een 20-12 record. Echter, de klad schoot er vervolgens in en met horten en stoten werd de All Star Break gehaald. Blessures in de rotation waren hier mede debet aan, maar het meest teleurstellende was toch wel de slagploeg. Voordat Giancarlo Stanton bij de Yankees tekende, werd hij veelvuldig in verband gebracht met de ploeg uit Missouri. Toen die deal niet doorging, werd Stantons teamgenoot Marcell Ozuna gehaald.
Outfielders Tommy Pham en Dexter Fowler waren andere namen die voor de nodig slagkracht moesten zorgen. Echter, geen van hen leek ook maar in de buurt van zijn potentieel te komen. Fowler noteerde zelfs een negatief WAR, terwijl hij toch al jaren een gerespecteerde hitter is. Rond de All-Star break keek St. Louis tegen een achterstand van 7.5 wedstrijden op divisieaanvoerder Chicago aan.
Manager Mike Matheny werd ontslagen en ook beide hitting coaches John Mabry en Bill Mueller stonden na de break niet meer onder contract bij de Cardinals. Opvallend genoeg begon het daarna ineens wel te lopen. Onder aanvoering van de nieuwe manager Mike Shildt blies St. Louis haar tegenstanders in augustus van het veld. Door een 22-6 record hadden de Redbirds de Cubs ineens weer in zicht en voerden ze de Wild Card-stand aan. Grote verantwoordelijke hiervoor was een ontketende Matt Carpenter, die in augustus alleen al bijna evenveel homeruns sloeg (11) als in de drie maanden daarvoor bij elkaar opgeteld (15).

WHEN IT RAINS, IT POURS

In het zicht van de haven ging het uiteindelijk tóch nog fout voor de Cardinals, die daarmee misschien wel de meest pijnlijke afwezige in het postseason waren. Twee weken voor het slot van de competitie zat het nog in een zetel met 4.0 wedstrijden voorsprong op de concurrentie in de race om de Wild Card Playoff. Echter, in de laatste week verloor de ploeg vijf van de zes wedstrijden, terwijl naaste belager Los Angeles het seizoen afsloot met dertien keer in winst in zeventien wedstrijden. Na een slechte eerste seizoenshelft kwam St. Louis, ondanks een indrukwekkende inhaalrace, dus net tekort voor een terugkeer in de playoffs.
Fans van de Redbirds zullen zich met voortschrijdend inzicht achter de oren hebben gekrabd om de beslissingen van GM Mike Girsch, want enkele spelers die St. Louis rond de trade deadline verlieten, leefden volledig op bij hun nieuwe ploegen. Outfielder Pham verruilde Missouri voor Tampa Bay en sloeg daar een 1.071 OPS bij elkaar, terwijl hij daarvoor nog een slagman van de grijze middenmoot was (OPS+ van 99). Pijnlijker was nog de transformatie van Luke Voit, voor wie bij St. Louis geen plek meer was. In slechts 39 duels bij de Yankees — zijn nieuwe thuis — sloeg de eerstehonkman veertien homeruns.

2019: GEEN REDEN TOT PANIEK

Los van de slechte afloop van St. Louis’ seizoen blijft het een ploeg met een sterke basis en één van de sterkere rotations. Bovendien hebben de Cards een talentvol farmsysteem met enkele spelers die qua positie naadloos aansluiten op binnenkort afzwaaiende spelers. Ook was er in de winter voldoende budget om enkele gerichte versterkingen te halen in het offseason. Daar is St. Louis goed in geslaagd.
De Cardinals misten in 2018 op een haar na de playoffs. Hoewel het missen van de playoffs voor geen enkele ploeg positief is, hoeven er in St. Louis geen zorgen gemaakt te worden. Als je met zoveel blessures in je rotation en een slagploeg die een aanzienlijk deel van het seizoen collectief onderpresteert nog zó dichtbij het postseason komt, dan is je team in de basis prima. Ervan uitgaand dat dit in 2019 niet nog een keer gebeurt, dan behoren de Cardinals absoluut tot één van de favorieten om de NL Central te winnen.

TRADES EN DEALS

Het offseason van 2018-19 zat lange tijd zo vast als een containertruck in een eenrichtingsstraat, maar de Cardinals front office sloeg als één van de weinige wel al vroeg toe. Arizona’s face of the franchise Paul Goldschmidt verruilde de woestijn voor de Ozark in Missouri. De eerstehonkman heeft een career OPS van .930 over 1092 wedstrijden en is daarmee een directe versterking ten opzichte van de kwakkelende Matt Adams.

Paul Goldschmidt verruilde in december Arizona voor de Cardinals (Derik Holtmann/Belleville News-Democrat)

De positie die het meest een upgrade nodig had, was die van closer. Bud Norris, goed voor 28 saves, verliet Missouri namelijk als free agent. Voor hem is een ijzersterke vervanger gevonden. Het is weliswaar nog niet zeker of hij ook die rol gaat vervullen, maar met Andrew Miller heeft St. Louis wel een capabele speler voor die positie gevonden. De werper kwam als free agent over van de Cleveland Indians. 2018 was misschien een minder jaar voor de lefty. Echter, met dertien jaar Major League-ervaring en een ERA onder de 3.35 in zes van de laatste zeven seizoenen, is er geen twijfel over zijn kwaliteiten.
De enige andere bekende die werd toegevoegd aan de selectie was catcher Matt Wieters. Hij moet een brug vormen tussen Yadier Molina (die aan het eind van zijn contract met pensioen zal gaan) en aankomend talent Andrew Knizner.

LINEUP

Ook in 2019 hebben de Cardinals weer een uiterst herkenbare selectie. Spelers als Carpenter en Molina, maar ook Kolten Wong en Paul DeJong zijn homegrown spelers. Tel daarbij op de aanwezigheid van Harrison Bader, die zesde werd in de Rookie of the Year-verkiezing, en de fans van St. Louis hebben echt een ploeg waar ze trots op kunnen zijn.
Bader wordt in het outfield vergezeld door eerdergenoemden Dexter Fowler en Marcell Ozuna. Beide spelers stelden zogezegd teleur in 2018, maar van beide spelers valt te verwachten dat ze met hun talent ongetwijfeld een beter jaar gaan krijgen. De laatste van de acht te verwachten basisspelers is Goldschmidt, wiens kwaliteiten haast vanzelfsprekend zijn.

ROTATION

De Cardinals hebben zich in het laatste decennium de identiteit aangemeten van een franchise met een uiterst sterke rotation. Dat is dit seizoen niet anders. Alle plekken worden vervuld met werpers die een slagman angst in zouden moeten boezemen. De grootste revelatie van 2018 was Miles Mikolas. De man uit Florida was de laatste jaren even uit zicht toen hij wierp voor de Yomiuri Giants in Japan, maar wierp bij zijn terugkeer in de Majors een 18-4 en een ERA van 2.83 bij elkaar. Daarmee had hij de meeste wins van een starter in de National League en werd hij zesde in de Cy Young-verkiezing. De Cardinals hadden genoeg gezien en verlengden zijn contract gelijk met vier jaar.
Achter Mikolas vinden we gewezen Cardinals Adam Wainwright en Michael Wacha. Beide werpers hadden vorig seizoen veel last van blessures, maar hebben een career ERA van onder de 3.77. Voor de 37-jarige Wainwright lijkt de koek op; hij gooide sinds 2016 gemiddeld slechts 120 innings per jaar (slechts 40.1 in 2018) en verzamelde een 4.77 ERA. Voor Wacha is het een ander verhaal. De tien jaar jongere werper heeft sinds 2016, zijn slechtste seizoen, een stijgende lijn gevonden, maar zag blessures zijn tijd in stukken knippen. Indien hij in 2019 fit blijkt, zal zijn talent vanzelf weer boven moeten drijven.
Ook Carlos Martinez kwam tot slechts weinig innings, maar de Dominicaan kun je jaarlijks opschrijven voor een twaalf, dertien zekere wins. Hij heeft echter last van een schouderblessure en het is nog maar de vraag of hij op tijd fit is voor Opening Day.

De laatste man in de rotation is natuurlijk Jack Flaherty. De Cardinals waren de enige ploeg in de National League met twee Rookie of the Year-finalisten, want buiten Bader kreeg ook Flaherty stemmen. En terecht, want de righty wierp in zijn eerste volledige seizoen een 3.34 ERA in 28 starts en kwam tot een duizelingwekkende 182 strikeouts in 151 innings.

BULLPEN

Het gebeurt nog wel eens dat een ploeg met een sterke rotation de bullpen een beetje uit het oog verliest. Dat is bij de Cardinals zeker niet het geval. Met het aantrekken van Miller is het relieverkorps natuurlijk enorm versterkt, maar al gaandeweg 2018 werden enkele namen toegevoegd die van waarde kunnen zijn in 2019. Zo kwam Chasen Shreve over van de Yankees in de Voit-trade en ook in het preseason kwamen al ervaren namen als Luke Gregerson en Brett Cecil naar de Redbirds. Beide werpers hadden vorig jaar een dramatisch seizoen met ERA’s boven de 6.89. Echter, tellen we die laatste seizoenen niet mee, dan hadden ze in de laatste vijf jaar ERA’s die maar niet boven de 3.00 komen. De potentie is er dus wel.
Andere namen die we terug gaan zien in relief zijn Dominic Leone, John Brebbia, Mike Mayers en natuurlijk Jordan Hicks. De Texaan is pas 22 jaar, maar gooit nu al fastballs die je trommelvliezen doen klapperen. Van de 50 snelste pitches in 2018 wierp Hicks er maar liefst 39. Maar liefst zeven daarvan stonden in de top tien. De twee snelste worpen van de gehele MLB, een sinker van 105.1 mph en 105.0 mph, wierp Hicks doodleuk in dezelfde at bat met Odubel Herrera. Nu maar hopen dat zijn pezen het houden.

CONCLUSIE

Voor de fans aan de oevers van de Mississippi was 2018 een frustrerend jaar. Veel blessures, de playoffs op pijnlijke wijze mislopen, twee divisierivalen wél naar het postseason zien gaan. Sport kan hard zijn. Desondanks lijkt er in 2019 zeker zoiets als karma te bestaan voor St. Louis, want het kan niet anders dan een beter seizoen worden dan vorig jaar.
Sterke, ervaren slagmannen die van een off year komen, enkele supersterren in de lineup, een fantastische rotation, een nasty bullpen én vervanging op de verouderde posities. Ja, de Cardinals kunnen eigenlijk niet anders dan de playoffs halen in 2019. Sterker, de Redbirds kwamen in een seizoen vol pech slechts twee wins tekort voor een plek in het postseason. Het kan niet anders dan dat het dit jaar wel beter moet gaan. Als St. Louis slepende blessures  bespaard blijft, dan zien we niet in waarom ze niet voor de divisiewinst kunnen gaan.

Coverfoto: Tim Spyers/AP Photo

NHL weekly: Vegas fleurt op, ministerie van defensie in Dallas

Hans Mulder
-
0

Zo’n sprookje als vorig seizoen zal het nooit meer worden voor de Vegas Golden Knights. Toch is de formatie uit Sin City ook nu weer een team om rekening mee te houden en dat komt niet in de laatste plaats door hun goalie. Goede doelverdedigers hebben ze in Dallas ook. Dat komt ook goed uit, want de Stars kunnen zelf de weg naar de vijandelijke goal maar moeilijk vinden. Daar heeft Daniel Sprong veel minder moeite mee. Onze landgenoot liet deze week weer eens van zich horen!

FLEURY GOUD WAARD VOOR KNIGHTS

Op het moment dat het management van de Vegas Golden Knights hun eerste roster kozen, stond er een groot uitroepteken achter de naam van Marc-André Fleury. De Pittsburgh Penguins vonden het, met Matt Murray achter de hand, niet nodig de goalie een beschermde status te geven en George McPhee hapte toe. Fleury moest het eerste gezicht van de jonge franchise worden. Vorig jaar nam de goalie zijn ploeg op de bagagedrager mee helemaal naar de Stanley Cup Final. Dit seizoen begon het allemaal wat minder, maar de Golden Knights zijn hard op weg naar hun tweede postseason in twee jaar. Wederom mag er een woord van dank gaan naar hun 34-jarige sluitpost.

BEIDE BENEN OP DE GROND

In de eerste maand van het nieuwe seizoen ontdekten de fans in Las Vegas dat het niet vanzelfsprekend is dat hun team wedstrijden wint. Pas op 29 november stond er voor het eerst een winning record achter de Golden Knights. Ze moesten het enige tijd zonder Nate Schmidt doen en toen werd pas duidelijk hoe belangrijk de blueliner is voor deze Knights. Zelfs Marc-André Fleury had het aanvankelijk moeilijk. In z’n eerste vier wedstrijden van het jaar kreeg de goalie 14 tegengoals te slikken. Net als zijn teamgenoten richtte de routinier zich op. Niet geheel toevallig gebeurde dit na de terugkeer van Schmidt, die in z’n 50 gespeelde wedstrijden inmiddels 9 goals en 27 punten heeft verzameld.


Mede dankzij een 5-game winning streak en een 7-game winning streak hebben de Golden Knights zich opgewerkt tot de derde plaats in de Pacific Division. Die plek hebben de manschappen van Gerard Gallant al enige tijd stevig in handen. De Calgary Flames en de San Jose Sharks lijken niet meer te achterhalen, maar van de Arizona Coyotes heeft Vegas ook weinig te duchten. Hoewel het fundament van de succesformatie van vorig seizoen nog staat, zijn de Golden Knights toch minder dominant. William Karlsson is het mooiste voorbeeld. Vorig jaar hoefde Wild Bill maar naar de vijandelijke goal te kijken of de puck lag al in het netje. Dit seizoen staat hij na 70 wedstrijden op 19 goals. De 43 treffers van 2017-2018 zal hij dan ook niet halen. General manager George McPhee zag ook dat z’n ploeg wel iets stootkracht kon gebruiken en weekte Mark Stone los tijdens de deadline.

VERANDERING VAN SPIJS…

Met Karlsson, maar ook Max Pacioretty, Paul Stastny, Reilly Smith en Jonathan Marchessault in de gelederen beschikte Vegas al over een akelig sterke aanval. Met Stone daar nu ook bij lijken de Golden Knights weer één van de sterkste teams in de Western Conference. Eigenlijk is dit ook de inzet van de strijd tussen Calgary en San Jose om de divisietitel. De kampioen in de Pacific ontloopt Las Vegas. Na de komst van Mark Stone zijn de Golden Knights inderdaad op oorlogspad. De ploeg won zes van de laatste zeven wedstrijden en vorige week was Fleury zelfs bezig aan een shutout streak. Tegen achtereenvolgens Anaheim en Vancouver hield Fleury de nul. Travis Hamonic van de Calgary Flames vond 6 maart een gaatje en brak de streak. De Flames verloren dat duel overigens wel met 2-1. Fleury kwam 58 keer in actie dit seizoen en won 34 wedstrijden voor z’n team.


Hoe dodelijk de aanval kan zijn, merkten zaterdag ook de Vancouver Canucks. De Knights hadden nog geen 15 minuten nodig voor 5 goals en Mark Stone noteerde z’n eerste in dienst van Vegas. De Canucks werden in eigen huis op een 6-2 nederlaag getrakteerd. Voor de Knights was het de zesde overwinning op rij, maar Calgary riep die streak zondag een halt toe. Hoewel Stone opnieuw scoorde en daarmee voor het eerst de barrière van 30 goals (Stone scoorde 28 keer namens Ottawa) slechtte, gingen de bezoekende Golden Knights met 6-3 onderuit. Vanwege zijn aanstaande vaderschap miste Fleury dit duel. Dat de ploeg hem mist, blijkt wel uit de cijfers. Fleury krijgt per wedstrijd gemiddeld 2.48 goals tegen. Subban daarentegen moet gemiddeld 3.13 keer per wedstrijd vissen. Vreemd is het dan ook niet dat Gallant zo vaak een beroep op z’n sterspeler doet.

STARS TUSSEN HOOP EN VREES

Het is ongelooflijk spannend in de Central Division. Oké, de Winnipeg Jets en de Nashville Predators lijken wel gevlogen, maar achter dit tweetal zijn nog vier van de vijf teams in de race voor de play-offs. Dat één van die kanshebbers uit Dallas komt, mag eigenlijk geen verrassing heten. Of misschien toch ook weer wel. De troepen van de 49-jarige Jim Montgomery bewegen zich behoorlijk wisselvallig door het seizoen, maar gelukkig voor de Stars geldt dat ook voor de concurrentie. Montgomery is bezig aan zijn eerste klus in de NHL en hij weet dat zijn ploeg genoeg kwaliteit herbergt om het postseason te halen.

DEFENSE FIRST MENTALITY

De Dallas Stars zijn een team van uitersten. Jamie Benn en de zijnen scoren zelf ontzettend moeilijk, maar krijgen ook nauwelijks treffers tegen. Voor het spektakel hoef je dan ook niet naar de Stars te gaan kijken. In wedstrijden van Dallas vallen gemiddeld nog geen vijf goals per duel. De ploeg leunt op de defensie en met Ben Bishop of Anton Khudobin tussen de palen kan dat ook best. Alleen de goalies van de New York Islanders (.923) kunnen gezamenlijk een beter save percentage overleggen dan dit tandem (.922) uit Dallas. Hoe belangrijk de twee sluitposten zijn, blijkt ook wel uit het aantal schoten op doel. Wat shots against betreft zijn de Stars namelijk een grauwe middenmoter. De ploeg krijgt meer schoten tegen als bijvoorbeeld de LA Kings en de Florida Panthers.


Ook aanvallend zijn de blueliners erg belangrijk voor de Stars. Tyler Seguin, Alexander Radulov en Jamie Benn voeren weliswaar de topscorerslijst aan, maar de drie aanvallers worden gevolgd door drie verdedigers. John Klingberg miste dit seizoen de nodige wedstrijden, maar heeft met 9 goals en 27 assists toch alweer 36 punten achter zijn naam. De 26-jarige Zweed wordt gevolgd door twee jonge Finnen. Rookie Miro Heiskanen wordt in juli pas 20, maar staat al op 10 goals en 18 assists. Landgenoot Esa Lindell is vijf jaar ouder en heeft één puntje meer. Montgomery is niet bang de talentvolle Heiskanen voor de leeuwen te gooien. Afgezien van de goalies maken alleen Klingberg en Lindell meer minuten dan de 23.04 die de rookie gemiddeld op het ijs staat.

HET IDEE WAS GOED…

Slechts negen keer wonnen de Stars dit seizoen een wedstrijd waarin ze drie of meer goals tegen kregen. Een team met ambities heeft ook creativiteit en scorend vermogen nodig, dus was het heel logisch dat Mats Zuccarello tijdens de trade deadline naar Dallas kwam. De Noorse winger straalde tijdens zijn debuut, maar het licht ging ook al snel weer uit. Na een goal en een assist tegen de Blackhawks raakte Zuccarello zwaar geblesseerd. Zo konden alle goede bedoelingen van GM Jim Nill al snel weer bij het grof vuil. Toch inspireerde het de wisselvallige Stars wel, want afgelopen week volgde een 4-game winning streak waarin de ploeg zelfs in drie van de vier duels vier keer scoorde. In de belangrijke clash met de Avalanche had vooral Alexander Radulov het op de heupen. Voor het eerst in z’n NHL-loopbaan tekende de 32-jarige Rus voor een hattrick. De Stars wonnen met 4-0.


Deze week zagen we de Stars in optima forma. Heel spectaculair was het allemaal niet, maar Dallas won drie van de laatste vier wedstrijden en won die drie duels zonder een goal tegen te krijgen. De Buffalo Sabres waren dinsdag wanhopig op zoek naar twee punten, maar liepen zich stuk op Ben Bishop. De goalie stopte 35 schoten en mocht zijn derde shutout op rij bijschrijven. Twee goals van Roope Hintz hielpen de Stars aan twee belangrijke punten. Op 3 maart was St. Louis overigens de laatste tegenstander die een puck voorbij Bishop kreeg. Wat shutouts betreft doet alleen Fleury het beter. De goalie van Vegas hield al acht keer de nul. Met nog 13 wedstrijden te gaan hebben de Stars de eerste wildcard in handen. Om die plek over de streep te trekken, zal de defensie stand moeten houden.

GOALS OF THE WEEK

Met de play-offs in aantocht worden de goals steeds belangrijker. De Ducks dachten vorige week een feestje van de Blues te verpesten, maar een jonge rookie stak daar een stokje voor. De Hurricanes hebben ook een rookie en ook deze weet wel raad met een doelrijpe kans. Daarnaast liep Boston maandag tegen een zeldzame nederlaag aan door toedoen van onder meer Jake Guentzel.

ROBERT THOMAS vs ANAHEIM DUCKS


Robert Thomas is nieuw in de NHL dit jaar, maar de pas 19-jarige Canadees heeft zijn waarde al wel bewezen voor de St. Louis Blues. Scoren leek niet echt zijn ding. Thomas is namelijk meer de man van de assist. In 53 wedstrijden was hij al 24 keer als aangever betrokken bij een goal. Vorige week woensdag liet hij echter ook z’n andere kant zien. Op bezoek bij de Anaheim Ducks had Thomas z’n eerste 2-goal game van zijn nog jonge carrière. Met nog 64 seconden te gaan trok hij de stand gelijk. Zelfs een punt was de Ducks niet gegeven, want 12 tellen later scoorde Alex Pietrangelo de winnende: 5-4.

PATRICK KANE vs ARIZONA COYOTES


Het was maandag een bijzonder avond voor de Chicago Blackhawks. Patrick Kane was het eindstation in deze mooie passing play, maar ook de Blackhawks-captain liet van zich horen. Jonathan Toews scoorde z’n 30e van het seizoen en dat is de derde keer in zijn loopbaan dat hem dit lukt. De laatste keer was in het seizoen 2010-2011. Dan was er nog Brendan Perlini die zijn eerste hattrick in de NHL scoorde. Dat was wel op het nippertje, want op het moment dat hij z’n derde binnentikte stonden er nog vier seconden op de klok. Chicago won met maar liefst 7-1 van de Desert Dogs, die deze nederlaag eigenlijk niet konden gebruiken met het oog op de play-offs. Ook Chicago is nog niet helemaal kansloos.

ANDREI SVECHNIKOV vs COLORADO AVALANCHE


De Carolina Hurricanes zullen geen moment spijt hebben dat ze Andrei Svechnikov hebben opgepikt. De pas 18-jarige Rus debuteert dit seizoen in de zwaarste competitie ter wereld en heeft in 69 wedstrijden al 17 goals en 15 assists achter zijn naam. Na de 8-1 oorwassing tegen Winnipeg revancheerden de Canes zich knap met zeges op Nashville en Colorado. Rod Brind’Amour en zijn mannen strijden met Pittsburgh om de derde plaats in de Metropolitan Division. De ploeg die derde wordt ontloopt in de eerste ronde van de play-offs één van de twee divisiekampioenen in de Eastern Conference.

JAKE GUENTZEL vs BOSTON BRUINS


Ook de Boston Bruins weten weer wat verliezen is. Voor ze het maandag opnamen tegen de Pittsburgh Penguins had Bosten de laatste zes duels gewonnen en zelfs 15 van de laatste 17 wedstrijden. Daarmee lijken ze alvast een voorschot te nemen op de tweede plaats in de Atlantic Division, want er is een gaatje van vier punten met nummer drie Toronto ontstaan. Afgelopen maandag liepen ze echter tegen een gemotiveerd Pittsburgh aan. De Penguins hadden een belangrijke ontmoeting met de Blue Jackets verloren en hadden de twee punten hard nodig. Deze 3-1 van Jake Guentzel zou de boeken ingaan als de gamewinner. Pittsburgh won de topper uiteindelijk met 4-2.

JOHNNY GAUDREAU vs NEW JERSEY DEVILS


De door blessures murw gebeukte New Jersey Devils konden het twee periodes bijbenen. In de derde periode namen de Calgary Flames afstand van de bezoekers en scoorden voor de tweede keer dit seizoen 9 goals in één wedstrijd. Eerder gebeurde dit al tegen de Columbus Blue Jackets. Dat Johnny Gaudreau de drijvende kracht achter het succes is, is al geen verrassing meer. Dat de kleine Amerikaan zes (!) punten in één duel noteert, is dat wel. Naast zijn hattrick gaf hij ook nog drie assists in de wedstrijd die de Flames met 9-4 wonnen. Met zijn ijzersterke optreden zette Johnny Hockey een dikke streep onder een matige periode. Gaudreau scoorde slechts één keer in de laatste 19 wedstrijden.

NIEUWS

DRIE OP EEN RIJ VOOR DANIEL SPRONG

  • Daniel Sprong heeft geen gemakkelijke periode achter de rug. Hij stond lang droog, verdween zelfs uit de line-up en kreeg minder speeltijd van Bob Murray. Afgelopen vrijdag zette hij een streep onder die periode. Tegen de Montreal Canadiens opende de geboren Amsterdammer na ruim zes minuten de score. Daarmee zette hij zijn zwalkende ploeg op het goede spoor, want Anaheim versloeg de desperate Habs met 8-2. Tegen de Los Angeles Kings (3-2 nederlaag) gaf Sprong dit een goed vervolg. Opnieuw was onze landgenoot trefzeker. Op aangeven van Ducks-captain Ryan Getzlaf scoorde Sprong zijn 11e van het seizoen. De Nederlander stond ruim negen minuten op het ijs. Tegen het sterke Nashville bleef Sprong red hot. Na goals van Getzlaf en Jakob Silfverberg deed ook Sprong nog een duit in het zakje. Met een beauty zette hij Anaheim op 3-0. Nashville kwam terug tot 3-2, maar de punten gingen naar de Ducks.

AVALANCHE ZONDER LANDESKOG OP JACHT NAAR TICKET

  • De Colorado Avalanche zijn voorlopig hun captain kwijt. Gabriel Landeskog (33G, 36A) viel vorige week uit in de wedstrijd tegen de Stars en keert de komende weken niet terug op het ijs. De club liet weten dat de Zweedse aanvaller kampt met een upper-body injury en vier tot zes weken uit de roulatie is. De Avalanche verwachten hun captain pas eind april terug. Op dat moment zijn de play-offs al in volle gang, dus moeten zijn teamgenoten flink hun best doen om Landeskog dit seizoen nog weer op het ijs te krijgen. Met Dallas, Minnesota en Arizona vechten de Avs om één van de twee wildcards.

EICHEL MOET TOEKIJKEN

  • Het nieuwe jaar heeft nog niet veel goeds in petto voor de Buffalo Sabres. Op 31 december hadden Jack Eichel (25G, 47A) en de zijnen een record van 21-13-6. In 2019 heeft Buffalo nog maar 9 potjes gewonnen en al 20 verloren. Tot overmaat van ramp moet de ploeg het ook nog twee wedstrijden zonder captain Eichel doen. De 22-jarige Amerikaan werd door de league geschorst vanwege een illegal hit to the head aan het adres van Carl Soderberg in de wedstrijd tegen de Colorado Avalanche (3-0 nederlaag). Zaterdag tegen de Carolina Hurricanes mag Eichel weer opdraven. Met de Sabres lijkt hij inmiddels kansloos voor een plek in het postseason. De achterstand op de wildcards bedraagt al 12 punten.

TARASENKO IN DE ZIEKENBOEG

  • Het werd uiteindelijk een wedstrijd met twee gezichten voor Vladimir Tarasenko. De Russische aanvaller van de St. Louis Blues scoorde donderdag één goal en gaf daarnaast nog een assist in de met 4-0 gewonnen wedstrijd tegen de Kings. Dit duel is echter ook even z’n laatste. Tijdens de ontmoeting met de Kings liep Tarasenko (28G, 30A) een upper-body injury op. Hij miste daardoor al de wedstrijden tegen San Jose (3-2 nederlaag) en Arizona (3-1 nederlaag) en pas volgende week wordt bepaald wanneer Tarasenko zijn rentree kan maken.

CAREY PRICE OP EENZAME HOOGTE

  • Dinsdag 12 maart zal voor altijd een bijzondere dag blijven in het leven van Carey Price. Op die dag won Price zijn 315e wedstrijd voor de Montreal Canadiens. In de geschiedenis van deze traditierijke franchise is Price nu de goalie met de meeste wins. Met de 3-1 zege op de Detroit Red Wings passeerde Price dinsdag de legendarische Jacques Plante. De zesvoudig winnaar van de Stanley Cup speelde tussen 1953 en 1963 556 wedstrijden voor de Habs en won er daarvan 314. Naast zijn saves staat Plante ook bekend als de eerste goalie met een masker. De inmiddels 31-jarige Carey Price debuteerde op 10 oktober 2007 voor de Canadiens als 20-jarige tegen de Penguins (3-2 winst). Hoewel hij de laatste jaren wel eens kampte met fysieke ongemakken wordt Price nog altijd gezien als één van de beste goalies ter wereld. Als Price zijn dag heeft, is hij bijna niet te passeren en in de jacht op een wildcard is het voor de Habs dan ook te hopen dat hun goalie dit seizoen nog veel goede dagen heeft.


Cover Photo: All Over Press

2019 CBB Conference Tournaments Preview

Lars Leeftink
-
0
2019 CBB Conference Tournaments Preview


Afgelopen weekend werd het reguliere CBB-seizoen afgesloten, wat betekent dat het echte werk nu pas gaat beginnen. De komende maand zal er voor bijna alle universiteiten veel op het spel staan. Zoals altijd begint deze periode met de Conference Tournaments. De winnaars van deze toernooien gaan rechtstreeks door naar March Madness. Aan het eind van de week zullen er dus 32 plekken vergeven zijn (32 conferences) en zal de rest moeten hopen dat ze tijdens selection sunday genoemd zullen worden. Dinsdag beginnen alle grote conferences met hun toernooien. Een preview:

RESULTATEN

Voordat we beginnen met de previews van de grote conferences, zijn er de afgelopen dagen al een paar tickets vergeven. Murray State wist zaterdagnacht het eerste ticket te veroveren. Daarna kwamen er nog tien andere universiteiten bij, waaronder Saint Mary’s, dat verrassend Gonzaga wist te verslaan.

AAC

14 t/m 17 maart | FedExForum/Memphis, Tennessee.

In de AAC is de afgelopen twee maanden gebleken dat de vier beste universiteiten de universiteiten zijn die voor dit toernooi een first round bye hebben. Houston, Cincinnati, UCF en Temple hebben de afgelopen weken laten zien van een ieder te kunnen winnen, wat laat zien dat deze teams niet zo ver van elkaar af zitten. De kans is dan ook redelijk groot dat deze vier universiteiten elkaar tegen zullen komen in de halve finales op 16 maart. Houston en Cincinnati zullen als grootste favorieten gezien worden, Temple en UCF zullen zich schikken in de underdog-positie.
De grootste concurrenten van deze vier universiteiten lijken Memphis en South Florida te zijn. Memphis – dat over het thuisvoordeel beschikt – zal dan eerst Tulane moeten verslaan, om vervolgens tegen UCF te kunnen spelen. South Florida zit ook in het bovenste gedeelte van het toernooi, waardoor de bovenste helft van het schema dan ook zwaarder zal zijn dan het onderste.
Cincinnati en Temple lijkt niets in de weg te staan om elkaar te ontmoeten in de halve finales. Grootste uitdager van deze twee universiteiten in het onderste gedeelte van het schema: Wichita State.

ACC

12 t/m 16 maart | Spectrum Center/Charlotte, North Carolina

Virginia, Duke en North Carolina lijken het ACC Tournament als favoriet te gaan beginnen. Alle drie de universiteiten (en Florida State) mogen de eerste twee rondes overslaan en zullen moeten afwachten wie op 14 maart hun eerste tegenstander zal zijn. Virginia, Duke en North Carolina spelen al het hele seizoen in de top tien van de AP Poll en hebben dit seizoen tegen elkaar al een paar leuke duels gespeeld. Duke was de enige dit seizoen die wist te winnen van Virginia (twee keer), terwijl North Carolina twee keer wist te winnen van de Blue Devils. North Carolina verloor dan weer van Virginia.
In het bovenste gedeelte van het schema lijken vooral Florida State en Virginia Tech het de Cavaliers moeilijk te kunnen maken. Miami zou de mogelijke dark horse kunnen zijn van het bovenste gedeelte van dit toernooi. Toch lijkt de kans heel klein te zijn dat er iemand in het bovenste gedeelte van het schema Virginia uit de finale kan houden.
In het onderste gedeelte van het schema lijkt het echte spektakel plaats te gaan vinden. Daar waar Duke en North Carolina elkaar voor de derde keer dit seizoen kunnen gaan ontmoeten, zullen ze eerst nog een wedstrijd moeten winnen. Vooral Louisville en Syracuse zullen een uitdaging gaan vormen. Boston College had zich, net zoals Miami, kunnen gaan manifesteren als de dark horse van het ACC Tournament, ware het niet dat zij vannacht in de eerste ronde al ten onder gingen tegen Notre Dame.

BIG 12

13 t/m 16 maart | Sprint Center/Kansas City, Missouri

Het BIG 12 Tournament zal samen met de SEC het toernooi zijn dat voorafgaand het meest open ligt. We zouden hier zo een stuk of zes favorieten aan kunnen wijzen die een goede kans hebben om op 16 maart de finale te spelen. Toch lijken Texas Tech, Kansas State en Kansas de grootste kans te hebben op een plek in de finale. Alle drie de teams zijn al geruime tijd geranked en lijken ook een voorsprong te hebben op de rest op het gebied van ervaring en kwaliteit.
In het bovenste gedeelte van het schema zal Texas Tech de grootste favoriet zijn. Universiteiten die de Red Raiders kunnen gaan uitdagen zijn Iowa State en Baylor, die het tegen elkaar op zullen nemen in de tweede ronde. Van TCU en Oklahoma State lijken we geen grote dingen te hoeven verwachten, dus een plek in de halve finale lijkt nagenoeg zeker voor Texas Tech.
In het onderste gedeelte van het schema zijn er drie duidelijk favorieten. Kansas zal het in de eerste ronde meteen lastig krijgen tegen een atletisch Longhorns-team. Kansas State zal in de tweede ronde Oklahoma of West Virginia gaan tegenkomen, die beide geen echt gevaar zullen vormen. De Wildcats lijken dan ook wel nagenoeg een lock te zijn voor de halve finale.

BIG EAST

13 t/m 16 maart | Madison Square Garden/New York

Tijdens het reguliere seizoen wisten Marquette en Villanova zich te distantiëren van de rest van de BIG East. Ondanks dat er aan het eind van het seizoen bij beide universiteiten een beetje de klad in kwam, zijn Marquette en Villanova dan ook de grote favorieten. De rest van de universiteiten in deze conference ontlopen elkaar zo weinig dat letterlijk alles mogelijk is.
In het bovenste gedeelte van het schema lijkt Villanova het rijk voor zich alleen te hebben. Providence (Alpha Diallo), Butler (Paul Jorgensen), Xavier (Paul Scruggs) en Creighton (Martin Krampelj) hebben allemaal een sterspeler die in dit soort toernooien kan excelleren, maar geen één van deze universiteiten komt in de buurt van de kwaliteit van de rest van de Wildcats-selectie. Toch is het alles behalve een zekerheid dat we Villanova op 16 maart in de finale zien staan.
In het onderste gedeelte van het schema is het plaatje exact hetzelfde. Ook St. Johns (Shamorie Ponds), DePaul (Max Strus), Seton Hall (Myles Powell) en Georgetown (Jessie Govan) hebben een speler die er bovenuit steekt, maar ook deze universiteiten missen kwaliteit in de breedte. Marquette heeft met Marcus Howard één van de sterren van het college basketball in huis en heeft tevens een sterke selectie om hem te ondersteunen. Toch zal ook Marquette op zijn hoede moeten zijn.

BIG TEN

13 t/m 17 maart | United Center/Chicago

In de BIG Ten zijn er op basis van het reguliere seizoen drie favorieten aan te wijzen. Michigan State en Michigan kon iedereen van tevoren wel invullen. Purdue daarentegen is toch een wat grotere verrassing. Onder leiding van Carsen Edwards wisten de Boilermakers samen met Michigan State het reguliere seizoen als winnaar af te sluiten. Met Matt Haarms in de gelederen zal het interessant zijn om te zien hoever ze kunnen rijken.
In het bovenste gedeelte van het schema is Michigan State de favoriet. Er zijn een paar universiteiten die het de Spartans moeilijk gaan maken, maar Michigan State hebben zoveel talent en ervaring dat een plek in de finale geen probleem zou moeten zijn. Voornamelijk Wisconsin en Maryland zijn uitdagers voor de Spartans. Rutgers zou één van de verrassing van dit toernooi kunnen worden.
Purdue en Michigan lijken elkaar in de halve finale niet te kunnen ontlopen. De concurrentie is wel wat heviger dan voor Michigan State. Met Minnesota, Iowa en Northwestern zijn er drie teams die er alles aan zullen doen (en ook de kwaliteiten daarvoor hebben) om het zowel Michigan als Purdue lastig te maken. Illinois zou, net zoals Rutgers, wel eens verrassend ver kunnen komen.

PAC 12

13 t/m 16 maart | T-Mobile Arena/Las Vegas

Het PAC-12 Tournament lijkt al zo’n beetje beslist te zijn voordat het überhaupt begonnen is. Washington bleek tijdens het reguliere seizoen het enige team te zijn dat op basis van de prestaties nu al zeker is van March Madness. Washington is dan ook met een straatlengte voorsprong de favoriet. De universiteiten daarachter ontlopen elkaar weinig tot niets, maar missen vooral in de breedte de kwaliteit die Washington wel heeft.
Washington zal uitkomen in het bovenste gedeelte van het schema en zal richting de finale vooral af moeten rekenen met USC, Arizona en Oregon State. Twee van deze drie teams zullen verslagen moeten worden om de finale te halen. Colorado zou kunnen verrassen, daar waar Californië voor spek en bonen meedoet. De Golden Bears zijn in de power five het slechtst presterende team dit seizoen, wat meer dan genoeg zegt.
In het onderste gedeelte van het schema kan letterlijk iedereen de finale halen. Utah en Arizona State zullen als favorieten aangewezen worden, maar UCLA heeft minimaal net zoveel talent als deze twee universiteiten. Oregon en Stanford kunnen ver komen, daar waar Washington State met afstand de minste kwaliteit heeft in het onderste gedeelte van het schema.

SEC

13 t/m 17 maart | Bridgestone Arena/Nashville, Tennessee

Tot slot bespreken we de SEC. Samen met de eerder genoemde BIG 12 is het SEC Tournament het moeilijkste toernooi om te voorspellen. LSU, Tennessee en Kentucky zullen de favorieten zijn, maar daarachter heeft bijna elke universiteit genoeg kwaliteit in huis om deze drie ploegen te kunnen verslaan. De Tigers, Volunteers en Wildcats zijn het hele seizoen ranked geweest en zullen zichzelf nu willen gaan belonen.
LSU is – ondanks het op non-actief stellen van hoofdcoach Will Wade wegens een vermeend ‘pay-to-play’ schandaal – het team to beat in het bovenste gedeelte van het toernooi. De grootste uitdagers? Florida, Auburn en South Carolina. Auburn heeft veel ervaring en een paar goede schutters in huis, South Carolina en Florida zijn de degelijkheid zelve. Arkansas zou kunnen verrassen, maar de kans lijkt klein. Voor Missouri en Georgia lijkt er voorafgaand weinig eer te behalen.
In het onderste gedeelte van het schema komen we de twee andere favorieten tegen. Kentucky en Tennessee hoeven maar één duel te winnen om tegen elkaar in de halve finale te staan. Vooral Ole Miss, Alabama en Mississippi State kunnen roet in het eten gooien. Van Texas A&M en Vanderbilt kan er net zo weinig verwacht worden als van Georgia en Missouri.

(Top & Cover Photo: Associated Press /News Tribune)

30-in-30 Season Preview 2019: Pittsburgh Pirates

Marc Derix
-
0


De Pittsburgh Pirates eindigden in 2018 voor de eerste keer sinds 2015 boven .500. Hoewel ze het seizoen goed begonnen, kwamen de Bucco’s toch nog acht wedstrijden tekort voor een wildcard. Dat is ook niet gek als de nummers één en twee in de divisie ook de nummers één en twee in scoring in de National League zijn. Met wisselende winning en losing streaks kwam Pittsburgh –- net als in 2017 -– niet verder dan een vierde plaats in de NL Central.
De Pirates weten aan het begin van het seizoen al dat het een lastig verhaal zal worden om een rol van betekenis te spelen in hun divisie. Sinds 2015 ontbreken ze in de playoffs. Het zal dit jaar héél raar moeten lopen wil daar enige verandering in komen.

2018: AFSCHEID VAN PUBLIEKSLIEVELINGEN

De Pirates-fans verloren in 2018 binnen 72 uur twee van hun lievelingen: Gerrit Cole en Andrew McCutchen. Beide trades hingen al langer in de lucht. Vooral het wegtraden van McCutchen naar de San Francisco Giants heeft de Pirates de nodige dollars bespaard. Cole verkaste naar de Houston Astros voor Colin Moran, Joe Musgrove, Michael Feliz en Jason Martin. De spelers die Pirates voor Cole terug kregen, waren een mixed bag. Colin Moran speelde 144 wedstrijden, waarvan hij er 110 startte. Zijn slashline over 2018 was .277/.340/.407 met een 0.7 WAR. Het goede nieuws is dat hij in 2024 pas geld gaat kosten.
Joe Musgrove startte 19 wedstrijden en had een 4.06 ERA en 1.18 WHIP in 115.3 innings. Hij moest aan het eind van het seizoen afhaken met een blessure. Zijn WAR kwam uit op 2.1. Het seizoen van Michael Feliz was niet best, getuige zijn 0.1 WAR. Jason Martin is een prospect die goed begon in Double-A, maar later in het seizoen worstelde in Triple-A. De totale WAR van de drie Major Leaguers komt zo uit op 2.9. Ondertussen had Cole in Houston het beste jaar uit zijn carrière met een 6.3 WAR. De spelers die de Pirates terugkregen voor Andrew McCutchen kwamen overigens ook niet uit de verf.

DICKERSON

Wie wel een positieve indruk achterliet, was Corey Dickerson. Hij werd aangetrokken via een trade met de Tampa Bay Rays, waarbij reliever Daniel Hudson en minor leaguer Tristan Gray de omgekeerde weg bewandelden. Dickerson kwam tot een 300/.330/.474 slashline en 2.7 WAR, maar was bij tijd en wijle toch wat wisselvallig. Daarnaast was Starling Marte een jaar na zijn dopingschorsing weer op dreef en had catcher Francisco Cervelli ook één van zijn betere seizoenen.

WARM, KOUD EN DE TRADE VOOR ARCHER

De Pirates begonnen 2018 hot. Red hot. Ze wonnen 11 van hun eerste 14 wedstrijden en vonden zich midden april terug aan kop van de NL Central. Wat daarna volgde, was tekenend voor de 2018 Pirates: een periode van zes weken waarin winning en losing streaks elkaar opvolgden. Ze verloren er vijf, wonnen er vijf en verloren er vervolgens dan weer vier. Dat was ook te zien in de records per maand: 7-12 in maart/april, 12-15 in mei en 10-16 in juni. Toen de wildcard uit beeld begon te raken persten ze er ineens een 17-9 record uit in juli, met een 11-game winning streak rond de All-Star break.
De streak in juli zette de Pirates ertoe een trade te maken voor een pitcher die ze moest helpen in de run naar de playoffs: Chris Archer. Werper Tyler Glasnow, buitenvelder Austin Meadows en minor leaguer Shane Baz als de player to be named werden naar Tampa Bay gestuurd. Archer bleek achter niet de vorm te hebben die hij in de jaren 2013-2015 had en kwam na de trade tot een 4.30 ERA in 52.3 innings. Het is echt de vraag of hij de komende seizoen zijn vorm terug kan vinden. Dan pas zal blijken of het een goede zet was om twee Top 100 prospects op te geven voor de veteraan.

2019: OFFSEASON MOVES

Over het offseason van de Pirates kunnen we kort zijn: die was weinig flitsend. Er werden de gebruikelijke minor league-contracten afgesloten voor spelers waarvan ze hopen dat ze op de lange termijn wat op gaan brengen, en enkele short teams deals getekend. Er lag onder andere een contract klaar voor free-agent Lonnie Chisenhall, die voor 1 jaar en $2.75M tekende. Saillaint detail: de Pirates draftten Chisenhall in de Draft van 2006. Hij wees de Pirates af en ging terug naar school. In 2008 werd hij alsnog door de Cleveland Indians gedraft, de ploeg waar hij de eerste acht jaar uit zijn carrière voor speelde.
De Pirates maakten tevens een trade voor Erik Gonzalez, en oudgedienden Melky Cabrera en werper Francisco Liriano werden binnengehaald op een minor-league contract. De club verhandelde in de tussentijd ook nog veteraan (en clubhouse-pitching coach) Ivan Nova naar de White Sox in ruil voor een rookie league-prospect, om nog wat meer salaris te dumpen.
Het staat allemaal echter in schril contract met de offseason-aanwinsten die de Cardinals en de Reds aan zich wisten te binden.

DE LINE-UP

De Pirates nemen de tijd voor hun 25-man roster. Op het moment van schrijven, zo halverwege Spring Training, bezetten nog altijd 62 man het Bill McKechnie Clubhouse op LECOM Park.
De line-up zal er niet veel anders uit zien dan afgelopen seizoen. Francisco Cervelli, Josh Bell en Adam Frazier zijn zeker van hun plek achter de thuisplaat en op het eerste en tweede honk. Colin Moran strijdt op dit moment met Jung Ho Kang voor zijn plek op het derde honk. Erik Gonzalez en Kevin Newman gaan uitmaken wie als kortestop het seizoen zal beginnen, waarbij Gonzalez de lichte favoriet is.
In het buitenveld vinden we in ieder geval Corey Dickerson en Starling Marte terug. Lonnie Chisenhall zal de derde plek invullen, in ieder geval totdat Gregory Polanco helemaal terug is van zijn schouderblessure.

PITCHING ROTATION

Als we dan toch een lichtpuntje en een reden om naar de 2019 Pirates te gaan kijken zoeken, dan is het pitching. Vier namen uit de rotatie liggen al vast: Jameson Taillon (3.20 ERA/3.46 FIP), Chris Archer (4.30 ERA/4.00 FIP), Joe Musgrove (3.59 ERA/3.46 FIP) en Trevor Williams (3.11 ERA/3.86 FIP). De vijfde plek in de rotatie gaat tussen een paar werpers: Jordan Lyles, Nick Kingham, Steven Brault en Rookie Davis. Pirates GM Neal Huntington gaf voor aanvang van Spring Training aan dat die vijfde plek wel eens naar Lyles zou kunnen gaan.
Nick Kingham laat echter ook goede dingen zien en gezien zijn prima prestaties afgelopen seizoen, lijkt hij een waarschijnlijker kandidaat. Chad Kuhl zullen we dit seizoen niet in actie zien. Hij is nog altijd herstellende van Tommy John surgery.
De Pirates flirten met het idee om als vijfde starter een opener in te zetten, naar het idee van de Tampa Bay Rays. Dit zou dan een reliever zijn die de wedstrijd opent, waarna de traditionele starter de bulk van de wedstrijd op zich zal nemen. Dit zou het voordeel opleveren dat de starter de gehele batting order één of twee maal minder te zien krijgt.

BULLPEN

In principe hebben de Pirates twee closers. Een lefty in Felipe Vazquez en een righty in Keone Kela. Kyle Crick, Richard Rodriguez, Francisco Liriano, Tyler Lyons, Nick Burdi en Jordan Lyles zullen de andere relievers zijn. Manager Clint Hurdle heeft voor de bullpen nog wel de nodige vraagtekens. Wie van de vijfde starter kandidaten valt er af en gaat er naar de pen? Houden de Pirates Burdi twee maanden aan om zijn Rule 5 Draft restrictie weg te halen, of gaat hij meteen weer terug? En staan er op Opening Day zeven of acht werpers op het wedstrijdformulier? Zeven stuks zouden ruimte open laten om Melky Cabrera mee te nemen.

VERWACHTINGEN

Pirates-fans waren vorig seizoen behoorlijk pissig dat Cole en McCutchen vertrokken. Dit was ook te zien in de bezoekersaantallen: 454.131 minder bezoekers passeerden afgelopen seizoen de poorten van PNC Park. Of de 2019 Pirates dit goed kunnen maken, valt ernstig te bezien. De Cubs hebben de kern die de World Series won nog bijna geheel intact. Ze zijn er op gebrand allemaal dat talent (nogmaals) te verzilveren. De Brewers toonden afgelopen seizoen door, vooral met de komst van Christian Yelich, een contender te zijn in de National League. De Cardinals zijn er bepaald niet zwakker op geworden met de komst van Paul Goldschmidt. Zelfs de Reds hebben verrassend goede zaken gedaan in het offseason.
Er valt voor de Pirates dit seizoen, in misschien wel de sterkste divisie in de National League, eigenlijk niets te halen. Het wordt echt tijd dat de Pirates de rebuild knop volledig in gaan drukken, willen ze ergens aanspraak op gaan maken.

Coverfoto: Shawn Everhart

NFL Free Agency Tracker 2019

Luuk Dokter
-
0


Vanaf 13 maart zal menigeen de Twitterfeeds koortsachtig verversen. Dan breekt namelijk de Free Agency-periode in de NFL aan. Voor veel teams, zeker die met een grote cap space (bestedingsruimte), is dat het moment om de broodnodige versterkingen aan te trekken. Vandaag (maandag 11 maart) startte het zogenaamde ‘legal tampering’: het moment dat teams legaal spelers, die onder contract staan bij andere teams, mogen benaderen. Hier vind je de meest spraakmakende deals. Voor complete overzichten verwijzen we je naar Spotrac. Klik hier voor cap space per team en hier voor de volledige lijst met free agents.
Door Toon Aerts en Luuk Dokter

GRONK OUT. TIGHT END KONDIGT PENSIOEN AAN

Wat al een tijdje in de lucht hing, is nu ook bevestigd. Rob Gronkowski kondigde op zijn eigen Instagram-account zijn pensioen aan. Gronk, die in mei nog dertig jaar moet worden, besloot dat de fysieke aanslag die de NFL negen seizoenen op zijn lichaam pleegde, nu voldoende was geweest. De impact die Gronkowski heeft gehad op zijn team, de New England Patriots, en op de tight end-positie in het algemeen, kan nauwelijks overschat worden. Gronk was niet alleen groot en sterk, maar ook erg atletisch. Op de top van zijn kunnen, was hij amper af te stoppen. Dat bewijzen zijn cijfers ook. In negen seizoenen haalde hij 7861 receiving yards en ving hij 79 touchdowns. Hiervan kwamen 1163 yards en 12 TDs in de play-offs, records voor een tight end. De cijfers worden nog indrukwekkender wanneer je rekening houdt met de blessuregevoeligheid van Gronkowski. Over negen seizoenen moest hij maar liefst 29 keer vanuit de lappenmand toekijken hoe zijn ploegmaats het op het veld deden. Gronk verlaat de Patriots -en de NFL- met drie Super Bowl rings (hij miste echter SB 51 door blessure). Bij de Patriots zit m’n nu met de handen in het haar. Ook al waren er vorig seizoen al tekenen van slijtage, toch was Gronk cruciaal in de laatste zegetocht van Tom Brady en co. Gronk, bewaakt door twee verdedigers, ving de bal op de 1-yard lijn, een play die uiteindelijk de beslissende score zou opleveren in Super Bowl 53. Of de Patriots de gigantische krater die Gronk achterlaat, zullen opvullen middels de draft of een trade, valt nog te bezien. Maar een tweede Gronk krijgen we wellicht nooit meer te zien.

COLTS VINDEN PASS RUSHER IN JUSTIN HOUSTON

De Indianapolis Colts hebben een oplossing gevonden voor hun grootste nood. Justin Houston tekent een contract van twee seizoenen voor $24 miljoen en vormt een broodnodige upgrade in de Colts pass rush. De veteraan Houston komt over van de Kansas City Chiefs en brengt een rijkgevulde carrière met zich mee. In 2014 verzamelde hij het meeste sacks in de NFL en werd hij ook First-team All Pro. Daarnaast ontving hij ook al vier keer een uitnodiging voor de Pro Bowl. Houston mag dan wel al dertig jaar geworden zijn, de cijfers ogen nog steeds oerdegelijk. De afgelopen twee seizoenen haalde hij 18.5 sacks in totaal. Aangezien de Colts vorig jaar amper negentiende eindigden in die categorie, is Houston ontegensprekelijk een opwaardering.

VETERAAN MATTHEWS KEERT HUISWAARTS, TEKENT BIJ RAMS

Clay Matthews, de pass rusher die tien seizoenen de kleuren van de Green Bay Packers verdedigde, keert nu terug naar zijn geboortestad Los Angeles. Daar moet hij de pass rush van de LA Rams gaan versterken. Matthews tekent een contract van twee seizoenen voor $16.75 miljoen. De USC-alumnus mag aldus de laatste jaren van zijn carrière spelen in het stadion waar hij ook al zijn college-jaren doorbracht, het Memorial Coliseum. De Green Bay Packers verliezen niet alleen een publiekslieveling, maar ook de recordhouder van aantal sacks voor de Packers franchise met 83.5 stuks. Hoewel Matthews niet meer het rendement haalt van enkele jaren terug, is hij niettemin een stevige toevoeging aan een reeds zeer degelijke defensie van de LA Rams.

BURFICT VINDT METEEN EEN NIEUWE THUIS

Eeuwige bad boy Vontaze Burfict heeft niet lang zonder werk gezeten. Nadat de linebacker eerder deze week aan de kant werd gezet door de Cincinnati Bengals, is hij nu opgevist door de Oakland Raiders. De Raiders smukken op die manier hun defensie grondig op, nadat ze eerder in free agency vooral de offense bijspijkerden. Burfict tekent voor 1 seizoen en mag rekenen op $5 miljoen.

RANDALL COBB WORDT EEN COWBOY

De Dallas Cowboys hebben een vervanger gevonden voor de vertrokken Cole Beasley. De nieuwe slot receiver heet Randall Cobb. Cobb komt over van de Green Bay Packers, waar hij maar liefst acht jaar het mooie weer maakte en 41 touchdowns ving. Bij de Cowboys heeft Cobb een contract voor 1 seizoen getekend en zal hij zo’n $5.5 miljoen gaan verdienen. Hij komt in de receiver-pikorde achter Amari Cooper te staan.

FITZMAGIC STAP DICHTER BIJ AFC EAST BINGO

Journeyman quarterback Ryan Fitzpatrick tekent bij de Miami Dolphins. De komende twee jaar zal hij $11 miljoen verdienen. Dit kan uitgroeien tot een bedrag van $17 miljoen tot $20 miljoen. Na afloop van vorig seizoen leek het erop dat Ryan Tannehill geen deel zou gaan uitmaken van de toekomst van Miami. Onlangs werd hij voor draft picks geruild met de Tennessee Titans. De spoeling van starting quarterbacks was dun en na een mislukte flirt met Teddy Bridgewater kwamen de Dolphins uit bij Fitzpatrick. Hij speelde in 2018 enkele sterke wedstrijden voor de Tampa Bay Buccaneers. Hier hield hij zijn magie echter niet vol en verloor zijn positie als starter aan Jameis Winston. Bij de Dolphins keert hij voor de tweede maal terug in de AFC East. Na periodes bij de Bills en de Jets blijft straks alleen New England nog over als Fitzpatrick-loos team in de AFC East.

MANZIEL BLAAST CARRIÈRE WEDEROM NIEUW LEVEN IN: TEKENT BIJ MEMPHIS EXPRESS

Johnny Manziel, de controversiële quarterback die eerder zijn geluk in NFL en CFL beproefde, krijgt een nieuwe kans. Ditmaal versterkt hij Memphis Express, een team in de AAF. San Antonio had het eerste recht om Manziel te tekenen, maar weigerde dit. Memphis Express heeft met 1-5 het slechtste record in de AAF. De kans is aanwezig dat Manziel gauw speelt. Memphis quarterback Zach Mettenberger raakte geblesseerd en was niet onomstreden. Pakt ‘Johnny Football’ deze kans wél met beide handen aan?

BENGALS BEËINDIGEN DIENSTVERBAND BURFICT

Enfant terrible Vontaze Burfict moet op zoek naar een nieuwe broodheer. De Cincinnati Bengals, die overigens vrij kalm waren in de free agency periode, hebben hem meegedeeld dat zijn diensten niet langer gewenst zijn. Burfict heeft in zijn zes jaren bij de Bengals 10 wedstrijden gemist door onsportief gedrag op en naast het veld. Datzelfde gedrag werd beboet voor een totaalbedrag van ruim $4 miljoen. Na een seizoen waarin zijn prestaties minder werden, wogen zijn skills voor de Bengals niet meer op tegen de narigheid die hij veroorzaakt.

UNGER HANGT CLEATS AAN DE WILGEN, PENN VERLAAT OAKLAND

Waar Donald Penn en de Raiders hun partnerschap in overleg beëindigden, liet Max Unger de Saints weten een punt achter zijn carrière te zetten. Het pensioen van center Unger is een flinke aderlating voor de Saints en verklaart waarom New Orleans naarstig op zoek is naar een nieuwe center. Voor Penn leken zijn laatste dagen als een Raider geteld toen offensive tackle Trenton Brown als free agent in Oakland tekende. Het duurde niet lang voor dit vermoeden werd bevestigd. Retirement lijkt voor Penn voorlopig nog niet aan de orde. Hij zal als free agent op zoek gaan naar een nieuwe uitdaging.

DRC KOMT TERUG OP RETIREMENT EN TEKENT BIJ WASHINGTON

Geen free agent, maar opmerkelijk genoeg om te vermelden: cornerback Dominique Rodgers-Cromartie keert terug in de NFL. Na week 8 in het 2018-seizoen kondigde hij na 11 jaar pro football zijn pensioen aan, maar vandaag kwam hij daar op terug. Ruim een week geleden gaf hij al aan zijn comeback te willen maken en nu voegt hij de daad bij het woord. In navolging van zijn voormalig Giants-teamgenoot Landon Collins tekent hij bij Washington.

PLEISTER OP EEN GOUDEN BEEN? TATE NAAR DE GIANTS

Fans van de New York Giants zijn nog steeds in shock na het plotse vertrek van superster Odell Beckham Jr.. De Giants front office probeert de fans nu te sussen met het aantrekken van een vervanger. Al kunnen we ons moeilijk inbeelden dat Giants-fans erg warm worden van Golden Tate. Tate is uiteraard geen scrub en kan met zijn snelheid en lengte defensies heel wat kopzorgen bezorgen. Hij is echter geen OBJ. De voormalige Eagle krijgt in New York $37,5 miljoen over vier seizoenen, waarvan $22 miljoen gegarandeerd.

GEEN LACHERTJE: HA HA CLINTON-DIX NAAR DE BEARS

De Chicago Bears willen een defensieve stormram blijven in 2019. Om die reden hebben ze nu safety Ha Ha Clinton-Dix binnen gehaald. Clinton-Dix is de vervanger voor de eerder deze week naar Green Bay vertrokken Adrian Amos. De voormalige Green Bay Packer (en Washington Redskin) tekent een contract voor een seizoen. Het salaris is nog niet bekend.

SAINTS HALEN SUPER BOWL KAMPIOEN BROWN VOOR DEFENSIE

Malcom Brown verlaat Super Bowl 53-kampioen New England Patriots en tekent een contract voor drie seizoenen bij de New Orleans Saints. Brown vult daarmee een van de grootste defensieve hiaten van de Saints op, namelijk die op nose tackle. Om de deal mogelijk te maken, ging quarterback Drew Brees akkoord met een herstructurering van zijn contract om zo $10 miljoen vrij te maken in cap space. Het is Brees duidelijk menens om opnieuw voor een ring te gaan in 2019.

STEELERS VULLEN LEEMTE OP DE WIDE RECEIVER POSITIE MET MONCRIEF

Nadat de Antonio Brown-soap eerder deze week tot een einde kwam met de trade naar de Oakland Raiders, hebben de Pittsburgh Steelers nu een mogelijke vervanger aangetrokken. Donte Moncrief komt over van de Jacksonville Jaguars en tekent een contract voor twee seizoenen. Het bedrag dat ermee gepaard gaat, is op het moment van schrijven nog niet bekend. Moncrief is uiteraard geen Antonio Brown, maar met de ‘promotie’ van JuJu Smith-Schuster, kan Moncrief prima de WR2-rol in Pittsburgh vervullen. Moncrief ving bij de Jaguars afgelopen seizoen 48 passes voor 668 yards. Hij kan dus ongetwijfeld van waarde zijn voor Coach Tomlin en de zijnen.

49ERS TREKKEN RUNNING BACK COLEMAN AAN

De San Francisco 49ers hebben running back Tevin Coleman aangetrokken. Coleman zal over twee seizoenen zo’n $10 miljoen gaan verdienen. Hij vergroot een reeds aanwezig legertje running backs met daarbij onder anderen Matt Breida en Jerick McKinnon. Coleman wordt in San Francisco herenigd met zijn voormalige offensive coordinator bij de Falcons, Kyle Shanahan. Shanahan is nu head coach van de 49ers en zal ongetwijfeld perfect weten hoe hij Coleman het best kan laten renderen in de Bay Area.

SEAHAWKS VOEGEN PRO-BOWLER MYERS TOE

Kickers krijgen doorgaans weinig liefde in de NFL. Toch zijn er ook in de kicker-markt opmerkelijke deals te vinden. Zo tekent Jason Myers zonder ongelukken een contract voor vier seizoenen en $15 miljoen bij de Seattle Seahawks. Myers zal er Sebastian Janikowski vervangen. Myers, die in 2018 een selectie voor de Pro Bowl versierde, tekende ook vorig seizoen al een contract bij de Seahawks, maar werd toen afgedankt ten nadele van… Janikowski.

CARR KRIJGT MET TYRELL WILLIAMS EXTRA OFFENSIEVE HULP

Na offensive tackle Trent Brown en wide receiver Antonio Brown hebben de Raiders hun offense verder uitgebreid met voormalig Charger Tyrell Williams. Als deep threat receiver completeert hij een sterk wideout-trio met AB en Jordy Nelson. Contractdetails volgen lager.

RAVENS SLAAN TOE MET THOMAS EN INGRAM

De defensie van de Baltimore Ravens zal er in 2019 helemaal anders uitzien. Na het verlies van linebackers Terrell Suggs, Za’Darius Smith en C.J. Mosley, plus het vertrek van safety Eric Weddle, werd het hoog tijd om vervanging te zoeken. Die vervanging werd gevonden in de persoon van safety Earl Thomas. Thomas, die overkomt van de Seattle Seahawks, tekent een contract van vier seizoenen en zal $55 miljoen gaan verdienen, waarvan $32 miljoen gegarandeerd. Het ontslag van Weddle liet een gapend gat op de safety-positie bij de Ravens, maar dit is met de komst van Thomas helemaal opgevuld. Ook offensief hebben de Ravens ingekocht. Running back Mark Ingram komt over van de New Orleans Saints en tekent voor drie seizoenen en $15 miljoen. Ingram, die samen met Alvin Kamara een gevreesd RB-duo vormde in New Orleans, zal nu wellicht een duo gaan vormen met ‘run-first‘ quarterback Lamar Jackson in Baltimore.

LE’VEON BELL TEKENT BIJ DE JETS

De soap rondom Le’Veon Bell heeft lang geduurd, maar kwam woensdagochtend tot een einde. Na een jaar zonder speelminuten voor de Steelers vervolgt hij zijn carrière bij de New York Jets. Met $52.5 miljoen over 4 jaar krijgt hij niet het baanbrekende salaris waar hij op hoopte. De Steelers boden hem meer ($70 miljoen over 5 jaar), maar bij de Jets is $35 miljoen gegarandeerd en is de deal maximaal $61 miljoen waard. De New Yorkers hebben naast tweedejaars quarterback Sam Darnold nu ook een serieuze dreiging over de grond.

SHOCK MOVE: GIANTS TRADEN OBJ NAAR CLEVELAND

Op Twitter werd er hier en daar al over gespeculeerd, maar vannacht gebeurde het echt: Odell Beckham Junior verlaat de New York Giants. Hij tekent bij Cleveland en wordt daarmee teamgenoot van zijn maatje Jarvis Landry. De Giants ontvangen de eerste en een derde ronde pick (de tweede) van de Browns. Als onderdeel van de trade bewandelt safety Jabrill Peppers de omgekeerde weg. De Browns investeren met deze trade in een nieuw wapen voor tweedejaars-quarterback Baker Mayfield. Vanuit Giants perspectief is het een verrassende move: in augustus 2018 tekende OBJ een vijfjarig contract voor maximaal $95 miljoen waarvan $65 miljoen gegarandeerd was.

GEEN NEW YORK MAAR CAROLINA VOOR C MATT PARADIS

Matt Paradis gold als één van de meest begeerde centers in deze free agency periode. De Bills leken in de race, maar tekenden Mitch Morse. De Jets waren toen de voornaamste kandidaat, maar zetten Paradis in de wacht voor Le’Veon Bell. Uiteindelijk sloegen de Panthers toe en boden Paradis een contract voor 3 jaar met een salaris van $29 miljoen waarvan $9 miljoen gegarandeerd is. De voormalig Denver Bronco vult het gat dat ontstond nadat Ryan Kalil zijn pensioen aankondigde.

BARR DUMPT JETS AAN HET ALTAAR, KIEST VOOR VIKINGS

Linebacker Anthony Barr heeft de New York Jets met een serieuze kater opgezadeld. Nadat hij had verklaard in New York zijn handtekening te zullen gaan zetten, veranderde hij op het laatste moment van gedachten en keerde terug naar zijn vertrouwde Minnesota. Die change of mind heeft ongetwijfeld te maken met de deal die de Vikings voor Barr op tafel legden. Hij zal de komende vijf seizoenen zo’n $67,5 miljoen gaan verdienen, waarvan $33 miljoen gegarandeerd. Je zou voor minder je aanstaande bruid aan het altaar laten staan.

BILLS HALEN NU OOK WIDE RECEIVER-TWEETAL

De Buffalo Bills blijven actief in free agency: niet één, maar twee wide receivers vonden hun weg naar New Era Field. Cole Beasley komt over van de Dallas Cowboys en tekent een contract voor vier jaar en $29 miljoen. De andere wide-out die de Bills komt versterken, is voormalig Baltimore Raven John Brown. Brown zal over drie jaar $27 miljoen gaan verdienen. Voor de Bills betekent dit een broodnodige upgrade voor de offense. Quarterback Josh Allen zal maar wat blij zijn met deze twee nieuwe targets. Zoals het er nu voor staat, zal Beasley de top-receiver zijn, terwijl Brown de WR2-rol zal invullen.

“FLASH” GORDON KAN MOGELIJK OPNIEUW NAAR DE PATRIOTS

Josh Gordon, de veelbesproken wide receiver die afgelopen seizoen geschorst werd wegens het schenden van het NFL-drugsbeleid, kan komend seizoen mogelijk terugkeren naar Foxborough. De Patriots hebben namelijk een original-round tender geplaatst op Gordon. Dit betekent dat wanneer de schorsing van Gordon wordt opgeheven (het gaat om een schorsing van onbepaalde duur), Gordon een contract kan tekenen voor 1 jaar en $2.025 miljoen. Ongetwijfeld een opsteker voor het eeuwige talent dat al sinds 2012 met zichzelf worstelt.

PACKERS OPENEN FA-REKENING MET VIER NIEUWE NAMEN

De Green Bay Packers hebben niet minder dan vier nieuwe spelers op één dag binnengehaald. Vooral de defensie kreeg een stevige kwaliteitsinjectie met het aantrekken van edge rushers Za’Darius Smith (ex-Ravens) en Preston Smith (ex-Redskins) en safety Adrian Amos (ex-Bears). De Packers trachten op deze manier de zwakste plekken van hun defensie aan te pakken. Zeker op de wankele safety-positie lijken ze met Amos een directe versterking in huis te hebben. Verder werd ook de O-line versterkt met voormalig Broncos offensive lineman Billy Turner.

TERRELL SUGGS VERRUILT RAVENS VOOR CARDINALS

Terrell Suggs, sinds 2003 het gezicht van de Ravens-defensie, zal voor het eerst in vijftien jaar een ander shirt aantrekken. De linebacker tekent een contract van een jaar voor $7 miljoen bij de Arizona Cardinals. Suggs heeft records voor aantal sacks en forced fumbles bij de Ravens en betekent zonder meer een versterking voor de Cardinals-defensie. Hij is echter niet meer dezelfde unstoppable force van weleer en na een statistisch minder seizoen (34 tackles, 1,5 sack in zijn laatste 10 games), rijst de vraag hoe groot zijn impact in de woestijn uiteindelijk zal zijn.

LINEBACKER CJ MOSLEY TEKENT MONSTERCONTRACT BIJ JETS

De New York Jets hebben veel cap space en zijn niet bang om het uit te geven. Voormalig Ravens inside linebacker CJ Mosley is hun nieuwste toevoeging en krijgt een contract voor 5 jaar voor maar liefst $85 miljoen (waarvan $51 miljoen gegarandeerd). De move laat zien dat de Jets voor een agressieve benadering kiezen in de Free Agency-periode. Eerder haalden de Jets outside linebacker Anthony Barr al binnen. Over die deal zijn nog geen details bekend.

CHIEFS HALEN TYRANN ‘THE HONEYBADGER’ MATHIEU

Na een sterk seizoen bij de Texans vertrekt safety Tyrann Mathieu naar Kansas City. Houston bood hem een contract voor $9 miljoen per jaar. Mathieu gaf echter direct aan eerst te willen peilen wat andere teams voor hem over hadden. Uiteindelijk betekende het Chiefs-aanbod van $14 miljoen het einde van de Honeybadger’s periode in Houston. Voor Kansas City is hij een belangrijke toevoeging. Vorig seizoen was de pass defense namelijk het grootste probleem voor de Chiefs; de ploeg eindigde als 31e van de 32 teams in passing yards tegen en hield alleen Cincinnati achter zich. De komst van Mathieu maakt KC weer een stukje gevaarlijker.

CENTER MITCH MORSE VERSTERKT BUFFALO O-LINE

De afgelopen weken waren er vooral geruchten over de komst van center Matt Paradis naar Buffalo. Vandaag blijkt het toch Mitch Morse te zijn geworden. Het afgelopen jaar was Morse één van de betere centers in de league en daarmee een belangrijk onderdeel van de Chiefs pass defense. Hij wordt de center met het hoogste salaris in de NFL: 4 jaar, $44.5 miljoen, waarvan $26.5 miljoen gegarandeerd. De Bills versterken met zijn komst hun zwakste unit: de offensive line.

NIEUW WAPEN VOOR ANDREW LUCK: DEVIN FUNCHESS NAAR DE COLTS

De Indianapolis Colts zijn de franchise met de hoogste salary cap space, maar gaven er nog weinig van uit. De deal met wide receiver Devin Funchess (1 jaar, $10 miljoen) is relatief gezien hoog, maar voor de Colts wel een belangrijke. Het betekent een extra aanvallend wapen voor quarterback Andrew Luck. De 24-jarige wideout zal de WR2 positie vervullen achter TY Hilton. Met zijn jonge leeftijd liggen Funchess’ beste jaren wellicht nog voor hem.

FRANK GORE PLAKT ER NOG EEN JAAR BIJ AAN

Toekomstige Hall of Famer Frank Gore krijgt geen genoeg van het spelletje en tekent voor een jaar bij Buffalo ($2 miljoen). Door zijn komst hebben de Bills de drie oudste running backs in de league onder contract. Naast Gore zijn dit Chris Ivory en LeSean McCoy. Waarschijnlijk betekent de komst van Gore het einde van Ivory in Buffalo en het lijkt een indicatie te zijn dat de Bills een RB gaan draften. Gore is oud, maar weet nog altijd prima statistieken te behalen. Voor Buffalo is zijn grootste waarde het feit dat hij een echte locker room guy is. Dat maakt hem samen met McCoy ideaal om een jonge running back te begeleiden.

DESEAN JACKSON KEERT TERUG NAAR PHILADELPHIA

Zijn carriére begon in 2008 bij de Philadelphia Eagles en na 11 jaar keert hij terug op het oude nest: DeSean Jackson is weer een Eagle. De Eagles ontvangen Jackson en de zevende ronde pick van de Buccaneers. Tampa Bay krijgt de zesde ronde pick van Philadelphia. Het leek er sterk op dat de Bucs Jackson voor niets moesten laten gaan, maar ze bleken op de valreep toch enige compensatie te kunnen krijgen. Ondanks zijn 32 jaar vult hij een belangrijke need voor de Eagles. Het ontbrak hen namelijk nog aan een deep threat en met de terugkeer van Jackson kunnen ze die wens voorlopig van hun lijstje schrappen.

SUPER BOWL MVP NICK FOLES NAAR JACKSONVILLE

Het hing al een tijdje in de lucht, maar de kogel lijkt nu toch echt door de kerk: Super Bowl MVP Nick Foles vervolgt zijn carrière in Jacksonville. De Jaguars waren na een teleurstellend seizoen met Blake Bortles aan het roer op zoek naar een versterking voor de quarterbackpositie. Nick Foles kreeg de ruimte van de Philadelphia Eagles en tekent nu een contract waarbij $50.25 miljoen gegarandeerd is. Foles kende, met wisselend succes, periodes bij de Eagles, Rams en Chiefs. Door twee sterke seizoenen na zijn terugkeer bij de Eagles speelt hij vanaf 2019 eerste viool in Florida. De kans is hierdoor groot dat woensdag bekend wordt dat Jacksonville Bortles laat gaan.

SAFETY LANDON COLLINS VERSTERKT WASHINGTON

De geruchten rondom New York Giants safety Landon Collins hebben niet lang geduurd. Divisierivaal Washington sloeg snel toe en bood hem een contract voor 6 jaar met een salaris van $84 miljoen, waarvan $45 miljoen gegarandeerd. Collins werd door de Giants als eerste gedraft in de tweede ronde van de 2015 draft. Sindsdien leidde hij het team elk seizoen in tackles. Voor Washington betekent het een essentiële upgrade voor de positie waar ze sinds de moord op Sean Taylor problemen kennen.

TACKLE TRENTON BROWN VOLGENDE KLAPPER VOOR RAIDERS

Nadat ze eerder deze week Antonio Brown binnen haalden, hebben de Raiders quarterback Derek Carr van nog meer hulp voorzien. Tackle Trenton Brown tekent een contract voor 4 jaar met een salaris van $66 miljoen waarvan $36.75 miljoen gegarandeerd is. Dat maakt Brown de meest betaalde offensive lineman ooit. Oakland kende het afgelopen seizoen problemen met de tackle-posities na de blessure van RT Donald Penn. Het is aannemelijk dat Penn dit off-season vertrekt bij de Raiders. Met de komst van Brown verschuift 2018 draft pick Kolton Miller waarschijnlijk terug naar de right tackle positie. De grote vraag is of Brown in staat is om zijn uitstekende vorm van afgelopen seizoen bij New England door te trekken naar 2019.

KWON ALEXANDER VERTREKT NAAR SAN FRANCISCO

Linebacker Kwon Alexander laat Tampa Bay achter zich en is op weg naar San Francisco. Bij de 49ers zal hij een duo vormen met tweedejaars linebacker Fred Warner. Zijn deal voor vier jaar met een salaris van $54 miljoen waarvan de helft gegarandeerd is, betekent dat hij de op één na best betaalde speler van de 49ers wordt. Dit kan veranderen bij contractverlenging voor Earl Thomas. Halverwege het afgelopen seizoen scheurde Alexander zijn kruisband. Eind februari mocht hij voorzichtig beginnen met looptrainingen. Dit betekent dat hij in zijn herstelproces nog achter quarterback Jimmy Garoppolo en running back Jerick McKinnon zit. Zij liepen dezelfde blessure op.

DE TREY FLOWERS VERRUILT NEW ENGLAND VOOR DETROIT

Edge defender Trey Flowers zal het komende seizoen uitkomen voor de Detroit Lions. Flowers was in 2018 de op twee na hoogst beoordeelde DE in the league met een score van 90.4 overall. De Lions hebben met Flowers hun nieuwe pass rusher. Gezien zijn bekendheid met Matt Patricia lijkt een flinke drop in prestaties onwaarschijnlijk. De contractdetails zijn op het moment van schrijven nog niet bekend, maar het salaris zal in de buurt liggen van $16 tot $17 miljoen per jaar.
 

30-in-30 Season Preview 2019: Washington Nationals

Jimmy Driessen
-
0


Nadat de Washington Nationals in 2017 glansrijk de NL East wonnen — om vervolgens opnieuw in de NLDS onderuit te gaan — moest 2018 het jaar worden van een postseason run. Niets bleek minder waar. De hoofdstedelingen moesten de divisiewinst laten aan de jonge ploeg van de Atlanta Braves en ook de wildcardplek werd niet bemachtigd.

2018: EINDE VAN EEN NOOIT VOLTOOIDE DYNASTY?

De Nats waren vorig seizoen weer de grote favoriet om de titel in de NL East te winnen. Van de ijzersterke batting order onder aanvoering van ex-MVP Bryce Harper tot aan een toprotatie met meervoudig Cy-Young winnaar Max Scherzer: kwaliteit was er in overvloed. Uiteindelijk bracht het seizoen een hoop blessureleed met zich mee. Vooral buitenvelder Adam Eaton, eerstehonkman Ryan Zimmerman en pitcher Jeremy Hellickson waren vaker wel dan niet op de Disabled List te vinden.
Buiten de blessures om had ook de absolute sterspeler van de ploeg, Bryce Harper, een down year. Zijn slaggemiddelde was uiterst mager voor een speler van zijn kaliber (.249) en zijn K-rate lag met 24.3% op het hoogst sinds 2014. De andere blikvanger van de ploeg was wel gewoon weer fantastisch. Ace Max Scherzer wierp in 220.2 innings een ERA van 2.53, nagenoeg gelijk aan vorig jaar. Sowieso is Scherzer één van de meest dominante en constante pitchers van dit decennium. Helaas kon hij zijn Cy-Young titel niet prolongeren, al had hij er wel de statistieken voor.
Niet alles was negatief aan het seizoen, ondanks dat de play-offs niet werden bereikt. In mei werd het grote talent Juan Soto opgeroepen. In zijn eerste wedstrijd als starter sloeg de outfielder de bal over de hekken voor een opposite field three-run homerun. De rookie maakte zoveel indruk dat hij in mum van tijd in de clean-up-positie raakte. Zijn goede intrede in de Majors bleef niet onopgemerkt. Uiteindelijk haalde hij een verdienstelijke tweede plaats in de Rookie of the Year-verkiezing (achter Ronald Acuña Jr. van de Braves), terwijl hij het seizoen nog was begonnen in de minor leagues.

2019: HARPER ERA IS OVER

Dat 2018 een belangrijk jaar voor de Nationals zou worden, was een understatement. Het was het laatste contractjaar van Bryce Harper voordat hij op 26-jarige leeftijd een free agent zou worden. De verwachting was al vroeg dat de ploeg uit DC hem vanwege zijn vraagprijs niet zou kunnen of willen behouden. Dit vermoeden kwam ook uit. Nadat de Nationals Harper vroeg in het off-season nog wel een tienjarig pact ter waarde van $300 miljoen voorschotelden, tekende de outfielder uiteindelijk een recorddeal bij één van de grote rivalen uit de NL East, de Philadelphia Phillies. Niet alleen hebben de Nats een blikvanger verloren, ze gaan hem de komende 13 jaar nog vaak genoeg tegenkomen als tegenstander.
Toch, waar één superster vertrekt, is er weer ruimte voor een andere. Juan Soto mag nu laten zien wat hij in een volledig seizoen baseball op het hoogste niveau kan. De verwachtingen zijn (terecht) hoog gespannen.

TRADES EN DEALS

In het offseason zijn de Nationals tot nu toe redelijk rustig geweest. De rotation, die toch al sterk was, werd nog vervaarlijker met het aantrekken van lefty Patrick Corbin. De voormalig Diamondback past precies tussen de rechtshandige werpers Scherzer en Stephen Strasburg. Mits dit tro fit blijft, behoort deze combinatie tot één van de sterkste in de MLB. Aníbal Sanchez is de andere starting pitcher die werd toegevoegd. Deze veteraan had een verrassend sterk 2018 achter de rug bij de Atlanta Braves en tekende een deal ter waarde van $19 miljoen voor twee jaar, met nog een derde jaar als optie.

BULLPEN

Daarnaast werd ook de bullpen versterkt. Kyle Barraclough kwam over van de Miami Marlins in ruil voor international slot money. Ook free agent Trevor Rosenthal zal het uniform van de Nationals aantrekken. Hij tekende een contract voor minimaal 1 jaar ter waarde van $7 miljoen gegarandeerd. Deze deal blijft een gok, aangezien Rosenthal net terugkomt van een Tommy John-operatie en hij voor het laatst in 2017 een inning heeft gegooid.

NIEUWE GEZICHTEN IN DE SLAGPLOEG

Aanvallen gezien worden alleen de catcherpositie en het tweede honk ingevuld met spelers van buitenaf. Catcher Matt Wieters vertrok naar de St. Louis Cardinals en in zijn plaats zijn er twee nieuwe gezichten aan de selectie toegevoegd. Zowel Kurt Suzuki (twee jaar) als Yan Gomes werden vastgelegd. Gomes, een All-Star in 2018, kwam via een trade met de Cleveland Indians binnen. De Braziliaan heeft nog een contract dat loopt tot 2020 en wordt gezien eerste optie achter de plaat. Toch is het niet ondenkbaar dat Suzuki ook nog de nodige tijd op zijn hurken zal doorbrengen.
Op het tweede honk hebben de Nats Brian Dozier aangetrokken, om de leegte op te vullen die Daniel Murphy na zijn trade naar de Chicago Cubs achterliet. Dozier zelf was in 2018 ook al getrade van de Minnesota Twins naar de Los Angeles Dodgers, maar kon in California nooit de verwachtingen waarmaken. Om zichzelf weer goed in de markt te plaatsen, nam hij genoegen met een éénjarig contract met een waarde van $9 miljoen.

LINE-UP

Ondanks het gemis van Harper ziet de opstelling op papier er weer ijzersterk uit. Dit is echter allemaal wel onder voorbehoud dat er weinig blessureleed (Eaton, Zimmerman) zal zijn en iedereen zijn eigen niveau haalt. In Trea Turner hebben de Nats nog steeds één van de betere kortestops in het professionele honkbal. Harper zal hoogstwaarschijnlijk vervangen worden door een ander groot talent binnen de club: Victor Robles. Met zijn snelheid in het buitenveld zal hij verdedigend een upgrade kunnen zijn over Harper, maar het blijft lastig om als 21-jarige een MVP-kaliber slagman op te moeten volgen.
Het andere grote talent, Juan Soto, zal waarschijnlijk als vierde aan slag komen. Als hij zijn fantastische rookie-jaar weet te evenaren of misschien wel te overtreffen, dan zijn de Nationals spekkoper. Derdehonkman Anthony Rendon zal ook opnieuw een sleutelspeler in de slagploeg zijn. Hij zit in zijn laatste contractjaar en kan een goed seizoen gebruiken in zijn onderhandelingen. De Nationals zullen voor zijn diensten echter diep in de buidel moeten tasten, maar geld is — nu Harper geen kopzorg meer is — geen probleem.

PITCHING

Max Scherzer zal wederom de Opening Day-starter — en één van de favorieten voor het winnen van een Cy Young-titel — zijn. Achter hem hebben de Nats met Corbin een speler binnengehaald die bij bijna iedere ander team een nummer 1 pitcher zou zijn. Strasburg, mits fit, is ook een meer dan prima starting pitcher. Daarachter zullen Hellickson en Sanchez voor innings moeten vreten. Ook Joe Ross is prettig om achter de hand te hebben. Na een TJ operatie kan hij hopelijk  weer een volledig seizoen pitchen.
De bullpen wordt aangevoerd door Sean Doolittle. De closer was lights out in 2018 (25 saves, 1.60 ERA) totdat hij op de DL belandde. Vlammenwerper Kelvin Herrera is als Free Agent naar de Chicago White Sox vertrokken en vervangen door het duo Barraclough/Rosenthal.

CONCLUSIE

Natuurlijk gaat Bryce Harper gemist worden, al is het alleen maar vanwege zijn golvende haar en zijn power. Met het talent dat de ploeg bezit in Robles en vooral Soto is de toekomst voor de Nationals echter nog steeds gewaarborgd. Dankzij het versterken van een toch al imposante rotation zet de club weer een goede stap richting een favorietenrol in de NL East. De concurrentie van de Braves, Phillies en de New York Mets zal echter moordend zijn. Toch zullen de Nationals er op gebrand zijn de kroon van de divisie terug te pakken en eindelijk een NLDS te kunnen overleven.

Coverfoto: screenshot Fanatics.com 

2019 NFL Draft Prospects: Offensive Line

Lars Leeftink
-
0


Vrijdag 28 april klinkt als een doodnormale dag. Toch is het voor fans, spelers en NFL-teams een dag waarop de toekomst van een NFL-club een wending kan krijgen. Elke week zullen wij bij SportAmerika een positie doornemen richting de NFL Draft van 2019. De vijf best beschikbare spelers worden per positie geanalyseerd. In deel vijf van de serie bespreken we de Offensive Lineman.

JONAH WILLIAMS – ALABAMA

Leeftijd: 21 | Lengte: 1.96 m | Gewicht: 136 kg | Junior

Na de draft combine lijkt er geen twijfel over te bestaan wie de beste offensive lineman is van deze draft. Jonah Williams presteerde drie jaar lang op hoog niveau bij Alabama en wist een nationaal kampioenschap te winnen. Als left tackle was hij elk seizoen weer een vaste waarde. Deze zomer zal de 21-jarige Amerikaan de overstap maken naar de NFL. De grote vraag zal zijn op welke positie: guard of left tackle?

THE GOOD: POWER BLOCKING/PASS PROTECTION

Wie de SEC Championship Game van 2018 tegen Georgia terugkijkt ziet een nagenoeg foutloze prestatie van een offensive lineman. Jonah Williams werd als left tackle constant getest door de linebackers en edge rushers van de Bulldogs, maar hij hield stand. Op kracht weet hij gaten te creëren die andere lineman niet weten te creëren. Voor een RB als Josh Jacobs is het een genot om te spelen met iemand als Williams. Naast zijn kracht is Jonah Williams ook prima in pass protection. Zijn voetenwerk zorgt ervoor dat hij bijna nooit uit balans wordt gebracht. Als Williams zijn verdediger eenmaal vast heeft kan deze verdediger geen kant meer op.

THE BAD: BLOCKING IN OPEN FIELD

Minpunten zijn dan ook lastig te vinden bij Jonah Williams. Als we dan moeten zeuren, doen we dat maar op zijn blocking in het open veld. Jonah Williams is niet iemand die tientallen meters mee kan lopen met zijn running back om hem te begeleiden. Dit werd meestal gedaan door TE Irv Smith Jr. Toch is dit mankement zo makkelijk te vermijden dat het amper benoemd mag worden. Jonah Williams is zonder enige twijfel de beste OL die eind april beschikbaar zal zijn.

ANDRE DILLARD – WASHINGTON STATE

Leeftijd: 21 | Lengte: 1.96 m | Gewicht: 140 kg | Senior

Net zoals Bradbury, die later aan bod komt, is ook Andre Dillard dankzij een goede draft combine nu waarschijnlijk een first round pick. Bradbury en Dillard zijn gestegen in de pikorde ten koste van Greg Little, die geen goede indruk maakte tijdens de combine. Andre Dillard heeft vier jaar lang voor Washington State gespeeld, waar hij vooral als pass protector in actie kwam. Washington State rent de bal namelijk niet zo vaak, waardoor we hem als left tackle niet vaak hebben zien run blocken. Andre Dillard kan dankzij deze ervaring en zijn fantastische voetenwerk wel gezien worden als de beste pass protector in deze draft.

THE GOOD: PASS PROTECTION/VOETENWERK/ATLEET

Andre Dillard zijn voetenwerk is namelijk fenomenaal, waardoor hij met gemak snellere verdedigers weg kan houden van de QB. Vooral afgelopen seizoen, toen Gardner Minshew de QB was, bleek de passing game van Washington State enorm succesvol. Dillard was misschien wel de belangrijkste reden dat dit zo soepel ging. Niet alleen zijn voetenwerk is fantastisch, maar het is ook nog eens een atleet. Dit liet hij zien tijdens de draft combine, waar hij de show wist te stelen.

THE BAD: RUN BLOCKING/KRACHT

Zijn zwakke punten zijn niet per se zwakke punten, maar meer punten waar hij niet zoveel ervaring mee heeft. De afgelopen vier seizoenen heeft hij simpelweg niet zoveel geblockt in de running game, omdat de running game amper onderdeel is van de offense van Washington State. De Cougars waren namelijk één van de teams in CFB die het meeste de bal gooiden. Hij zal dus vooral interessant zijn voor NFL-teams die de bal veel gooien en niet een run-heavy offense hebben.
Tevens zijn er ook wat vraagtekens over zijn kracht, en dan vooral zijn armkracht. Soms werd hij door sterkere verdedigers nog wel eens tegen de QB aangedrukt, maar meestal wist hij dit vanwege zijn atletisch vermogen nog wel zelf te herstellen. Of dit in de NFL ook het geval zal zijn, zullen we moeten afwachten.

CODY FORD – OKLAHOMA

Leeftijd: 22 | Lengte: 1.93 m | Gewicht: 153 kg | Junior

Als onderdeel van de beste CFB O-Line van 2018 is Cody Ford bijna een lock om in de eerste twee rondes van de draft gekozen te worden. De 22-jarige junior wist vorig jaar indruk te maken door Kyler Murray te helpen aan zijn Heisman Trophy. Tevens wist hij met Oklahoma in zijn laatste seizoen de play-offs te halen. In het play off-duel tegen Alabama maakte hij indruk. Ondanks een paar kleine momentjes hier en daar liet hij zien waarom veel NFL-teams hem in de gaten houden. Toch zijn er ook bij Cody Ford een paar mensen die zich afvragen of hij wendbaar genoeg is om right tackle te kunnen spelen. Wie naar zijn prestaties tegen Alabama kijkt, snapt waarom die twijfels bestaan.

THE GOOD: KRACHT/POWER BLOCKING/VOETENWERK

Maar laten we eerst beginnen met het positieve: Cody Ford is een ijzersterke OL. Ford weegt meer dan 150 kg, wat voor veel OL betekent dat ze als guard in actie komen. Toch kwam Ford bij Oklahoma in actie als right tackle. Dit komt omdat hij fantastisch voetenwerk heeft voor een speler van zijn gewicht. Hij heeft zijn knieën altijd gebogen en staat meestal op zijn hielen, zodat hij snel kan reageren op de bewegingen van zijn tegenstander. In de running game liet hij zien gaten te kunnen creëren in samenwerking met de rest van de O-Line. In pass protection zal Ford ook niet snel verslagen worden op kracht. Alle ingrediënten dus om zowel op guard als op tackle succesvol te zijn op het hoogste niveau.

THE BAD: SNELHEID/VERDWAALD/RUN BLOCKING

Toch is er een overduidelijke reden dat Ford door sommige toch als een guard gezien wordt. In het duel tegen Alabama werd hij een stuk of drie keer verslagen op basis van snelheid en wendbaarheid. In sommige gevallen komt dit omdat hij simpelweg te laat reageert op de snap van Kyler Murray. Toch is het meestal de snelheid van de tegenstanders die het hem lastig maakt. Hij mist soms het aangrijppunt, waardoor verdedigers onder hem door of langs hem heen kunnen gaan. Dit is meer incidenteel dan consistent het geval, maar het is wel de reden waarom sommige mensen hem liever als guard zien spelen.
Daarnaast maakt Ford soms een verwarde indruk. Bij running plays zien we hem soms om zich heen kijken op zoek naar iemand om te blocken. Dit is niet omdat hij niks te doen heeft, maar omdat hij soms gewoon zijn plek niet helemaal weet te vinden in een bepaalde running play. Ford heeft de potentie om, mitst goed gecoacht, deze problemen te verhelpen door bijvoorbeeld af te vallen en wendbaarder te worden. Deze keuze zal Ford samen met zijn NFL-team moeten gaan maken.

JAWAAN TAYLOR – FLORIDA

Leeftijd: 21 | Lengte: 1.96 m | Gewicht: 148 kg | Junior

Na drie succesvolle seizoenen bij Florida besloot Jawaan Taylor de draft in te gaan. Taylor kwam in actie als right tackle en deed dit zo goed dat hij door sommige gezien wordt als de best beschikbare OL van deze draft. Na de combine valt daar over te discussiëren, maar na de tweede ronde zou Jawaan Taylor normaal gesproken niet meer beschikbaar moeten zijn. Taylor was vorig seizoen onderdeel van een Florida offense die vooral goed presteerde dankzij de running game. Jawaan Taylor had hier een groot aandeel in. Toch moeten we ook bij Taylor dezelfde vraag stellen als bij Ford en Williams: right tackle of right guard?

THE GOOD: VOETENWERK/POWER BLOCKING

Jawaan Taylor heeft in ieder geval het voetenwerk van een right tackle. Afgelopen seizoen liet hij zien dat hij, ondanks dat hij veel stappen nodig heeft, deze positie kan invullen. Toch is Jawaan Taylor vooral goed in power blocking. Taylor weegt 148 kilo en heeft doorgaans geen enkele moeite om verdedigers op de grond te gooien of compleet uit balans te brengen. Op basis van kracht zal hij, net zoal Cody Ford, niet zo snel verslagen worden.

THE BAD: WISSELVALLIGHEID PASS BLOCKING

Maar net zoals bij Cody Ford zijn er zorgen over zijn reactievermogen en snelheid. Taylor heeft veel stappen naar achter nodig om in een goede positie te komen. Te vaak wordt hij verslagen door edge rushers die sneller en atletischer zijn. Wat tegen bijvoorbeeld Kentucky in de eerste helft goed te zien is, is dat hij twee pogingen nodig heeft om verdedigers die sneller zijn dan hem om de QB heen te begeleiden. Dit kost extreem veel energie. Dit is dan weer terug te zien in de slotfase van duels en heeft een negatieve invloed op het spel van het team. Naast Cody Ford zal ook Jawaan Taylor dus goed moeten gaan nadenken over zijn positie in de NFL.

GARRETT BRADBURY – NC STATE

Leeftijd: 22 | Lengte: 1.90 m | Gewicht: 136 kg | Senior

De eerste – en enige – center die we tegenkomen in dit artikel is Garrett Bradbury. Voorafgaand aan de draft had bijna iedereen Bradbury als een pick in de tweede ronde. Tijdens de draft combine maakte hij echter zoveel indruk dat hij nu als een first rounder gezien wordt. Bradbury heeft vijf jaar lang bij NC State gespeeld, waarna hij afgelopen zomer als senior afscheid nam van de universiteit. Bradbury is met afstand de best beschikbare center in de draft, alhoewel hij ook als tackle zou kunnen spelen vanwege zijn fantastische voetenwerk.

THE GOOD: SNAP/VOETENWERK/BLOCKING

Zijn voetenwerk is namelijk waar iedereen na de draft combine zo van onder de indruk is. Bradbury is ongelooflijk wendbaar voor iemand die 136 kilo weegt. In de TaxSlayer bowl tegen Texas A&M zien we na de snap, die overigens altijd goed gaat bij Bradbury, dat hij heel snel in positie kan komen om een block op zijn tegenstander uit te voeren of zijn guards te helpen door middel van een double team block. Een goede snap en goed voetenwerk in combinatie met snel reactievermogen is essentieel om als center succesvol te zijn.
Hierbij komt dan ook nog eens dat hij een fantastische blocker is in de running game. Hij vangt soms zelf twee a drie verdedigers op om zo in zijn eentje een gat te creëren voor zijn running back. Een running game met zone blocking zou in de NFL dan ook de perfecte match zijn voor Bradbury.

THE BAD: LENGTE

Het grootste vraagteken bij Bradbury is zijn lengte. Dit lijkt niet heel logisch, gezien het feit dat hij maar een paar centimeter kleiner is dan de andere OL in dit artikel. Toch kunnen deze paar centimeter behoorlijk veel verschil maken, zoals we dat na de combine wel met Kyler Murray hebben gezien.
Zijn kracht was voorafgaand aan de combine een groot vraagteken, ondanks dat dit in wedstrijden niet te zien is. Na de combine zag iedereen dat het met de kracht van Bradbury wel goed zit. Oftewel, Bradbury heeft zich in no time gemanifesteerd als één van de beste OL in deze draft met veel meer ervaring in college dan andere OL.

CONCLUSIE

De eerste zes OL van deze draft ontlopen elkaar niet zo heel veel, terwijl er toch duidelijk verschillen zijn. Andre Dillard is de beste pass protector. Cody Ford en Jawaan Taylor zullen moeten nadenken of ze tackle of guard gaan spelen in de NFL, maar beide spelers zijn fysiek gezien klaar voor het hoogste niveau. Bradbury is de best beschikbare center in deze draft. Elk NFL-team dat een center zoekt zal als eerste bij hem uitkomen. Ondanks dit alles lijkt Jonah Williams de best beschikbare OL te zijn in deze draft vanwege zijn veelzijdigheid en ervaring.
Achter deze vijf namen zullen onder meer Greg Little, Dalton Risner, Chris Lindstrom, Yodny Cajuste, Erik McCoy en Caleb McGary na de eerste vier rondes wel van het bord zijn. Wat hierbij helpt is dat de OL die in free agency beschikbaar zijn waarschijnlijk duurder en niet per se beter zullen zijn dan deze namen. De 2019 draft lijkt dan ook een hele goede te gaan worden voor offensive lineman.

(Top & Cover Photo: Robin Alam | Getty Images)

30-in-30 Season Preview 2019: Arizona Diamondbacks

Mike van Dijk
-
0


Na een relatief succesvol 2017 voor de Arizona Diamondbacks (uitgeschakeld in de NLDS) werd met nagenoeg dezelfde selectie hoopvol begonnen aan 2018. Het team maakte vooraf opnieuw reëele kans op het spelen van honkbal om de prijzen. Lange tijd draaiden de snakes mee om de divisietitel, maar toen de maand september aanbrak, beleefde de prestaties een inzinking. De Arizona Diamondbacks eindigden in 2018 uiteindelijk op de derde plek in de NL West met een record net boven .500 (82-80).
2018 was echter veel meer dan een gemiddeld seizoen voor de D-backs. Het bleek namelijk (voorlopig) het laatste seizoen van Paul Goldschmidt, A.J. Pollock en Patrick Corbin in Arizona. Deze spelers hadden zich in de afgelopen jaren ontwikkeld tot de sterren van het team. Het gebrek aan financiële middelen om de fan favourites te behouden maakte een langer verblijf onmogelijk. De D-backs blijven verzwakt achter en de verwachtingen voor komend seizoen liggen dan ook een stuk lager.

2018: GEBREK AAN UITHOUDINGSVERMOGEN

Mede danzij de dieselmotor van de Los Angeles Dodgers vorig seizoen, maakten de Arizona Diamondbacks in 2018 lange tijd de dienst uit in de NL West. Het team stond bovenaan in de divisie op 1 april, 1 mei, 1 juli, 1 augustus en 1 september. Het grote verschil met de concurrenten uit L.A. en Colorado was het uithoudingsvermogen. Waar de Dodgers en Rockies naarmate de slotfase naderde steeds meer op stoom kwamen, bleken de D-backs in september geen energie meer te hebben. 19 van de 27 wedstrijden in die maand gingen verloren, waarbij de bullpen vaak een negatieve hoofdrol vervulde. Toch moet worden gezegd dat de Diamondbacks in september het qua tegenstanders niet troffen. Het team nam het in veertien opeenvolgende wedstrijden op tegen een nummer 1 van een divisie. Met de teleurstellende prestaties tegen die teams zakten de D-backs voor het examen of ‘play-off team.’

2019: UP OR DOWN?

De concurrentie in de NL West is minder belangrijke spelers kwijt geraakt (Los Angeles Dodgers en Colorado Rockies) of heeft de afgelopen maanden flink geïnvesteerd (San Diego Padres). Daarmee is het meedoen om de divisietitel in 2019 er niet makkelijker op geworden voor Arizona. De kansen van play-off honkbal in Phoenix zijn afhankelijk van het vermogen om over de volle breedte goed (zo niet boven niveau) te presteren, aangezien er weinig dragende spelers van MVP-niveau over zijn. In de communicatie houdt de club vol dat er in de wintermaanden vooral gekeken is naar het retoolen van de selectie in plaats van een rebuilden. Wanneer de prestaties in de eerste maanden van komend seizoen tegenvallen, moet blijken of de resterende sterkhouders met het oog op de toekomst niet alsnog in de verkoop gaan. De kans op een tussenjaar is groot.


Overigens bevindt de club zich in een goede positie om goede prospects te werven via de draft dankzij trades, vertrokken free agents en recente prestaties. Daar gaat het MLB-team aankomend seizoen echter geen profijt van hebben.

TRADES EN DEALS

De meest in het oogspringende offseason move voor de Diamondbacks is de ruil van eerstehonkman Paul Goldschmidt naar de Cardinals. De club ontving van de Cardinals catcher Carson Kelly, RHP Luke Weaver, infielder Andy Young en een compensatie draft pick. De eerste twee spelers lijken in 2019 direct onderdeel van het MLB-roster te worden.
Naast de Goldschmidt-deal tekende derdehonkman Eduardo Escobar een driejarige contractverlenging ter waarde van 21 miljoen dollar. Escobar kwam voor de trade deadline over van de Minnesota Twins in een poging de kansen op het halen van het postseason te vergroten. Uiteindelijk slaagden de D-backs niet in het bereiken van dat doel. Toch liet Escobar een positieve indruk achter (.268/.327/.444 met 8 homeruns) en was dat voor het front office aanleiding om hem een contractverlenging aan te bieden.
Verder werd wat betreft positiespelers nog infielder Wilmer Flores (in 2018 voor de Mets: .267/.319/.417 met 11 homeruns en 51 RBI’s) voor één jaar gecontracteerd voor 4,25 miljoen dollar. Op de valreep kwam ook nog outfielder Adam Jones naar de woestijn. De veteraan tekende zondagavond een contract voor één jaar om voor de nodige ervaring te zorgen.


Op het vlak van de pitching contracteerden de Diamondbacks de relatief onbekende RHP Merrill Kelly. Kelly wierp de laatste jaren in de Koreanse honkbalcompetitie. Het succes dat hij daar beleefde was voor de D-backs aanleiding om hem een tweejarig contract aan te bieden á 5,5 miljoen dollar. Met Kelly hoopt Arizona het succesverhaal van Miles Mikolas in 2018 bij de Cardinals te imiteren.
Eind januari versterkte Arizona de bullpen. RHP Greg Holland tekende een eenjarig contract bij de club uit Phoenix voor 3,25 miljoen dollar dat op basis van prestaties kan oplopen naar 6,75 miljoen.
Onder de verschillende minor league-contracten zijn RHP Ricky Nolasco en LHP Marc Rzepczynski de bekendste namen.

LINEUP

Met het vertrek en de komst van eerder vermelde spelers krijgt de lineup van Arizona een aantal andere accenten. Achter de plaat hebben de Arizona Diamondbacks — naast nieuwkomer Carson Kelly — ook nog de beschikking over Alex Avila (die vorig seizoen een dramatisch debuut beleefde in Phoenix met .165/.299/.309 in 80 wedstrijden) en John Ryan Murphy.
In het infield zijn er vooral aan de rechterzijde van het infield nieuwe gezichten te vinden. Jake Lamb verschuift van het derde naar het eerste honk. Overigens lijkt Lamb gezien zijn zwake splits tegen linkshandige werpers (in zijn carrière .160/.265/.292) niet de fulltime vervanger van Goldschmidt te worden, maar wel de speler die de meeste speeltijd zal genieten. Wilmer Flores is als tweedehonkman het andere nieuwe gezicht. Aan de linkerzijde staan evenals vorig seizoen Escobar en de defensief solide kortestop Nick Ahmed.
De buitenvelders van links naar rechts voor de D-backs zijn David Peralta, Ketel Marte en Steven Souza Jr. Voor Marte betekent dit de overstap van het binnenveld naar het buitenveld. Het is maar de vraag of dat positief gaat uitpakken. Steven Souza Jr. kende door blessures een moeizaam eerste seizoen in Arizona (.220/.309/.369 in 72 wedstrijden). De 29-jarige buitenvelder hoopt komend seizoen te laten zien waartoe hij daadwerkelijk in staat is. In Jarrod Dyson hebben de D-backs een ervaren reservespeler achter de hand.

Steven Souza Jr. Spring Training 2019 (Rob Schumacher/The Republic )

PITCHING

Het grootste deel van de startende rotatie is met RHP Zack Greinke (15-11, 3.21 ERA en 1.08 WHIP met 199 SO’s in 207.2 IP), LHP Robbie Ray (6-2, 3.93 ERA en 1.35 WHIP met 165 SO’s in 123.2 IP) en RHP Zack Godley (15-11, 4.74 ERA en 1.45 WHIP met 187 SO’s in 178.1 IP) intact gebleven. Waar Greinke in 2018 dichtbij zijn statistieken van 2017 wist te komen, deden de andere twee werpers in 2018 een stap terug in hun prestaties (Ray miste twee maanden i.v.m. een blessure).
RHP Luke Weaver is het vierde en nieuwe gezicht in de rotatie. De pas 25-jarige werper heeft in zijn tijd bij de Cardinals (15-17, 4.79 ERA, 1.50 WHIP en 238 SO’s in 233 IP) potentie laten zien, maar is ook nog wisselvallig. RHP Merrill Kelly moet de laatste naam in de rotatie te worden.
De bullpen van de Arizona Diamondbacks was vorig seizoen respectabel (7e in de MLB in ERA, 10e in WHIP, 10e in hits per nine en 12e in homeruns per nine) en is nagenoeg onveranderd. Met Holland hopen de Diamondbacks een solide versterking binnengehaald te hebben, maar de 33-jarige reliever beleefde in 2018 een wisselvallig seizoen: in St. Louis 0-2, 7.92 ERA, 2.24 WHIP in 25 IP en in Washington 2-0, 0.84 ERA, 0.89 WHIP in 21.1 IP). De eerste spring training optredens zijn weinig hoopgevend (in 1.2 IP reeds twee homeruns opgegeven).

TOMMY JOHN COMEBACKS

Er zijn twee werpers die dit seizoen een terugkeer lijken te gaan maken van Tommy John operaties: RHP Taijuan Walker en RHP Rubby De La Rosa. De La Rosa kwam in 2016 voor het laatst in actie voor Arizona. Hij heeft sindsdien twee Tommy John operaties ondergaan.

CONCLUSIE

De Arizona Diamondbacks gelden in 2019 niet als één van de favorieten in de divisie. Het team beschikt nog steeds de over een solide selectie, maar lijkt verzwakt te zijn ten opzichte van eerdere seizoenen. Daarmee komt het team vermoedelijk te kort om mee te dingen om een divisietitel of play-off plaats en lijkt het evenaren van het 82-80 seizoen uit 2018 een reëlere opgave. De prestaties tot aan de All-Star break geven niet alleen een inkijkje of de nieuwelingen zoals Weaver en Kelly directe versterkingen blijken van het MLB-team, maar gaan ook bepalen of het team verder gaat met het retoolen of over gaat naar rebuilden. Zack Greinke werd in de wintermaanden al genoemd als interessante trade-kandidaat.

Coverfoto: Rob Schumacher/The Republic

1...448449450...805Pagina 449 van 805

SportAmerika.nl bestaat al sinds 1 december 2010. Vanaf dat moment is deze site dé Nederlandstalige plek voor Amerikaanse sporten.

©SportAmerika 2021 | Developed by CSSdsign

Laatste nieuws

MeNU