Eerder deze week leek het er nog op dat Antonio Brown naar het hoge noorden van New York zou vertrekken. Zojuist werd bekend dat hij zal tekenen bij de Las Vegas (nu nog Oakland) Raiders. Het geografische deel van de toekomstige teamnaam zal van grote invloed zijn geweest op AB’s beslissing. De beroemde en beruchte gokstad ligt namelijk in Nevada, dat bekend staat om het gunstige belastingklimaat.
The Antonio Brown saga is finally nearing a close. Sources say the #Steelers are dealing AB to the #Raiders in exchange for a third round pick and a fifth round pick in this 2019 draft. Brown will also get a reworked contract that makes him the NFL’s highest paid WR.
De andere belangrijke factor is dat de zelfverklaarde ‘Mr. Big Chest’ bij de Raiders de bestbetaalde wide receiver zal worden (3 jaar, $50 miljoen, max. $54 miljoen, waarvan $30 miljoen gegarandeerd). Waar Buffalo dus niet zo ver wilde gaan, doen de Raiders het wel. Het team uit Oakland zal niettemin zeer gelukkig zijn met de compensatie die het ze kost richting de Steelers. Dat team ging namelijk akkoord met een derde en vijfde ronde draft pick. En dat voor misschien wel de meest getalenteerde wide receiver in de NFL.
Contract details for new #Steelers WR Antonio Brown: 3 years, $50.125M, source said. Max value is 54.125M. He gets $30.125M guaranteed, more than the $0 he preciously had. The contract was he biggest hurdle.
De komst van Antonio Brown is van groot belang voor de Raiders offense. Naast het feit dat Brown per definitie een kwaliteitsimpuls betekent, is hij ook een goede scheme-fit voor de Jon Gruden-offense. Zijn complexe spel vraagt om receivers die feilloos elke receiver-positie in kunnen nemen. Dat zou geen probleem moeten zijn voor AB. Over de periode 2013-2018 leidt hij namelijk de NFL in receptions, yards en receiving touchdowns (686/9145/67).
Het lijkt de eerste stap te zijn in een reeks belangrijke moves voor de Raiders. Met twee draft picks in de eerste ronde en één van de grootste cap spaces in de NFL (ook ná dit AB contract) kan Gruden flinke stappen zetten. Het aantrekken van Brown is daarom ook instrumenteel in het verkrijgen van degelijke versterkingen in free agency. Oakland is hierdoor een meer aantrekkelijke bestemming geworden. Plus, AB lijkt zelf ook erg blij te zijn met zijn nieuwe team.
Voor het vierde jaar op rij speelden de Los Angeles Angels geen rol van betekenis in de NL West, ondanks dat superster Mike Trout dit seizoen werd vergezeld door het Japanse fenomeen Shohei Ohtani. De hype rond de Japanner bleek terecht, maar net zoals de afgelopen jaren bij de Angels het geval was, ging het seizoen als een nachtkaars uit.
Met een nieuwe manager op de plek van Mike Scioscia hopen de Angels dit seizoen een sterker figuur te slaan. Een snelle blik op het roster laat echter al snel hetzelfde probleem zien als de voorgaande jaren. Buiten Mike Trout om is er weinig reden om de Angels serieus te nemen.
2018: IDENTIEK RECORD
Aan het begin van het seizoen was er de serieuze hype rondom de mysterieuze Ohtani. De jonge Japanner trok veel bekijks en niet onterecht. De strikeouts (11.0 gemiddeld per negen innings) vlogen de slagmannen aan de andere kant om de oren en ook aan slag stond Ohtani zijn mannetje met een .285 slaggemiddelde gepaard met 22 homeruns. Helaas waren de loeiend harde fastballs niet vol te houden. Na amper 55 innings werd duidelijk dat Tommy John er aan te pas moet komen. Ohtani maakte een sterke indruk bij de Angels. (Jayne Kamin/Oncea/USA TODAY Sports/Archief)
Met het wegvallen van Ohtani verdween ook de hoop van de Angels om in 2018 mee te doen om de play-offs. De pitching staff en de bullpen waren niet bij machte om de ploeg in het gros van de wedstrijden te houden. Aanvallend lag er wederom veel druk op de schouders van Mike Trout. Met een OPS van 1.088 kunnen we wel stellen dat Trout opnieuw een ijzersterk seizoen had.
Genoeg was het echter niet. De Angels eindigden voor het tweede jaar op rij met een record van 80-82, ver achter de Houston Astros en de Oakland Athletics.
2019: STAGNATIE?
Stilstaan is stagneren en als iets niet goed is in sport, dan is het wel stagneren. Zodoende werd na negentien (!) seizoenen afscheid genomen van de meeste succesvolle manager uit de clubgeschiedenis, Mike Scioscia, die de ploeg in 2002 naar een World Series-titel had geleid. Toch was het een afscheid dat eigenlijk al wel eerder plaats had kunnen vinden. Na de succesvolle jaren tussen 2002 en 2009 (waarin de ploeg in zes van de acht seizoenen de play-offs haalde), wist zijn ploeg in de negen daaropvolgende seizoenen slechts eenmaal de play-offs te bereiken. Scioscia bezorgde de club in 2002 een titel, maar na 2009 bleven de successen uit (Debora Robinson/New York Times)
Zijn plek wordt nu ingenomen door Brad Ausmus, die vorig seizoen als assistent van de GM werd binnengehaald en nu min of meer promotie krijgt door hoofdcoach te worden. De 49-jarige Ausmus kende tijdens zijn periode als coach van de Detroit Tigers (’14-’17) weinig succes, maar krijgt in Los Angeles nu de kans om alsnog te bewijzen dat hij een goede MLB-manager is. Toch moet hij dat wel veelal doen met hetzelfde materiaal dat Scioscia tot zijn beschikking had.
TRADES EN DEALS
Zoals te verwachten viel, hielden de Angels zich na de klapper van vorig seizoen dit offseason redelijk koest. Er werd vooral ingezet op ervaren spelers die relatief goedkoop naar Anaheim wilde komen. Te beginnen met Cody Allen, die bij de Angels zijn baantje als closer terugkrijgt, nadat hij in Cleveland zijn meerdere moest erkennen in Brad Hand. Verder werd ook Trevor Cahill toegevoegd aan de starting rotation en niemand minder dan Matt Harvey werd ook binnengehaald. Matt Harvey in Cincinnati was geen denderend succes in 2018 (USA Today)
Wat betreft slagmannen zijn de grootste nieuwe namen Justin Bour en Jonathan Lucroy. Beide dertigers kunnen waarschijnlijk rekenen op een basisplaats, maar waren in 2018 lang niet zo sterk als dat ze in het verleden weleens zijn geweest. De vraagt luidt dan ook of deze ervaren rotten de club in 2019 verder kunnen brengen dan vorig seizoen.
LINE-UP
Zoals gezegd: de line-up begint en eindigt eigenlijke bij Mike Trout. Buiten onze landgenoot Andrelton Simmons en outfielder Justin Upton om is het in aanvallend opzicht niet veel. Albert Pujols is anno 2019 vooral een grote naam uit het verleden die op het veld weinig meerwaarde meer biedt. Aangezien de 39-jarige Pujols een slordige 29 miljoen per jaar ontvangt tot en met 2021, zit Brad Ausmus ook volgend jaar nog aan de duurbetaalde veteraan vast. Ook in 2019 wordt Mike Trout niet omringd door een hele sterke line-up (Joe Nicholson/USA TODAY Sports)
Buiten de vier hierboven besproken namen om wordt er vooral gehoopt dat Lucroy en Bour iets beters kunnen brengen. Ook gaat er aandacht uit naar Taylor Ward en David Fletcher. Beide spelers zullen mogelijk een basisplek krijgen op respectievelijk het derde en tweede honk. Als de Angels eindelijk de volgende stap willen maken, moeten deze spelers ook komend seizoen de volgende stap zetten in hun ontwikkeling.
PITCHING
De vraag is dan: kunnen de Angels het gebrek aan aanvallende stootkracht compenseren met sterke pitching? Niet echt. De rotation zoals die er nu uitziet wordt aangevoerd door nieuwkomers Matt Harvey en Trevor Cahill, terwijl Tyler Skaggs, Andrew Heaney en Jaime Barria de overige plekken in mogen vullen. Al met al geen slechte werpers, maar tegelijkertijd ontbreekt het overduidelijk aan een ace die de boel op sleeptouw trekt. Die hoopten de Angels in Shohei Ohtani te hebben, maar die moet voorlopig dus vanaf de zijlijn toekijken.
Verder werd de ploeg vorig jaar geteisterd door een wisselvallige bullpen waar — noodgedwongen — te vaak op werd geleund. De vraag is of Allen in 2019 wel weer een betrouwbaar slot op de deur kan vormen en of de jonge Justin Anderson (10.9 strikeouts per negen innings) misschien een prominentere rol kan vertolken in de bullpen die waarschijnlijk weer vaak in actie moet komen.
CONCLUSIE
Brad Ausmus staat in 2019 voor een hels karwei. Hoewel hij met Mike Trout over de beste speler in de MLB beschikt, moet hij het daarnaast vooral doen met spelers die niet snel de kar zullen trekken. De line-up beschikt over te weinig stootkracht, en tegelijkertijd ziet de rotation er ook niet bepaald sterk uit.
Daarnaast zit de ploeg met het probleem dat het farm system al jaren geen toekomstige sterren voortbrengt. En ook volgend jaar zal daar naar alle waarschijnlijkheid nog geen veranderen in komen. Het betekent dat Ausmus het moet doen met wat hij nu heeft, en dat het waarschijnlijk wachten wordt op de terugkeer van Ohtani tot de Angels weer een eventuele rol van betekenis kunnen spelen in de AL West.
Vrijdag 28 april klinkt als een doodnormale dag. Toch is het voor fans, spelers en NFL-teams een dag waarop de toekomst van een NFL-club een wending kan krijgen. Elke week zullen wij bij SportAmerika een positie doornemen richting de NFL Draft van 2019. De vijf best beschikbare spelers worden per positie geanalyseerd. In deel vier van de serie bespreken we de Tight Ends.
T.J. HOCKENSON – IOWA
Leeftijd: 21 | Lengte: 1.96 m | Gewicht: 113 kg | Sophomore
De TE-fabriek die Iowa heet blijft maar produceren. Ook dit seizoen zijn er weer twee TE’s beschikbaar die misschien beide wel in de eerste ronde gekozen gaan worden. De meest veelzijdige (en misschien ook wel beste) TE in deze draft is T.J. Hockenson. Hockenson is werkelijk overal goed in. Dit liet hij vooral tijdens zijn sophomore-seizoen zien. Hij verdubbelde vergeleken met zijn freshman-seizoen bijna al zijn statistieken en groeide uit tot de beste Tight End in CFB.
THE GOOD: EXPLOSIEF/SNELHEID/BALL SKILLS
Waar moeten we beginnen? Hockenson heeft de explosiviteit en het atletisch vermogen van een wide receiver. Linebackers in college hadden op het moment dat Hockenson op hun afkwam grote moeite om te herkennen wanneer hij ging blocken of een route ging rennen. Dit komt omdat hij zo explosief is en tevens heel goed zijn routes rent.
Hockenson is ook een deep threat gebleken, omdat veel verdedigers zijn snelheid onderschatten. Vervolgens heeft hij ook nog eens de balans en het atletisch vermogen om zijn lichaam zo te draaien dat hij zelfs de lastigste ballen kan vangen. Een mismatch voor bijna elke verdediging. Oh ja, hij kan ook nog eens heel goed blocken. Zowel in de passing als in de running game heeft hij bewezen zowel fysieke als atletische verdedigers tegen te kunnen houden.
THE BAD: KRACHT/WISSELVALLIGE BLOCKING
Een echte zwakke plek valt er bij Hockenson niet te ontdekken. Hij is soms nog wat wisselvallig in zijn blocking en laat soms nog wel eens verdedigers op kracht langs zich heen komen. Soms zien we Hockenson de verkeerde verdediger blocken. Toch zal hij er vaker in slagen zowel de running als de passing game verdedigers met regelmaat uit te schakelen.
Zijn kracht is vergeleken met de andere TE’s in dit artikel ongeveer gelijkwaardig, maar het is zeker niet zijn sterkste punt. Hockenson is van zichzelf krachtig genoeg gebleken om verdedigers naar de grond te duwen en niet elke keer op fysieke kracht of atletisch vermogen verslagen te worden. Atletisch vermogen heeft Hockenson namelijk meer dan genoeg.
NOAH FANT – IOWA
Leeftijd: 21 | Lengte: 1.96 m | Gewicht: 109 kg | Junior
De tweede Tight End die vanuit Iowa komt en beschikbaar is tijdens de 2019 NFL Draft is waarschijnlijk ook meteen de best beschikbare TE na Hockenson. Noah Fant is misschien een wat mindere blocker dan teamgenoot Hockenson, maar zijn receiving skills zijn ongekend. Nadat hij tijdens zijn freshman-seizoen niet veel liet zien, begon hij in 2017 op te vallen. In 2017 en 2018 deelde hij samen met Hockenson de TE-positie en stonden ze vaak samen op het veld. Noah Fant was heel vaak de slot receiver, omdat hij bijna net zo atletisch is en net zo goed routes kan lopen als receivers en Hockenson een wat betere blocker is en dus beter tot zijn recht komt naast de O-Line.
THE GOOD: ROUTE RUNNING/BLOCKING
Wanneer je naar de highlights van Noah Fant kijkt zou je bijna denken dat hij in het lichaam van een receiver zit. Zijn route running is ongekend goed. Als één van de weinigen in deze draft heeft hij laten zien routes met verschillende niveaus te kunnen rennen en liet daarbij meestal goed voetenwerk zien. Hij heeft het atletisch vermogen van een receiver en zal qua snelheid sneller zijn dan Hockenson.
Hockenson en Fant zijn vergelijkbaar als het om ball skills gaat. Beide spelers zijn atletisch genoeg om hun lichaam zo te draaien en te keren dat ze de bal zonder probleem kunnen vangen. Vanwege hun lengte zijn ze voor verdedigers dan ook lastig te stoppen. Net zoals Hockenson is ook Fant na het vangen van de bal extreem lastig om neer te krijgen. Kortom: Hockenson en Fant lijken best veel op elkaar, maar Fant is een betere route runner dan Hockenson.
THE BAD: KRACHT/POWER BLOCKING
Net zoals bij Hockenson is er ook bij Noah Fant amper een zwakke plek te ontdekken. Noah Fant heeft in ieder geval niet de kracht die Hockenson heeft en mist daardoor ook de fysieke kwaliteit om een power blocker te zijn. Fant kan prima aan de zijkant een verdediger bezig houden, maar hij zal geen gaten openen voor een running back en verdedigers op de grond leggen zoals andere TE’s in dit artikel dat wel kunnen.
Zodra Fant bij screen passes kan functioneren als begeleider is hij op zijn best. Hij kan met ruimte voor zich zijn atletisch vermogen gebruiken om meerdere verdedigers bezig te houden. Toch is Fant duidelijk een mindere blocker dan Hockenson en zal Fant vooral bekend staan om zijn kwaliteiten als route runner en receiver.
IRV SMITH JR – ALABAMA
Leeftijd: 20 | Lengte: 1.93 m | Gewicht: 109 kg | Junior
Veel mensen hebben het over de twee TE’s van Iowa, maar Irv Smith Jr is samen met Hockenson de meest complete TE in de draft. Eigenlijk hadden weinig mensen hem voorafgaand aan dit seizoen op de radar staan. Tijdens zijn sophomore-seizoen speelde hij degelijk, maar zeker niet zo goed als afgelopen seizoen. In 2018 explodeerde Irv Smith onder QB Tua Tagovailoa. Hij werd eigenlijk overal wel gebruikt. Hij speelde slot receiver, maar ook wide receiver in het shirt van Alabama. Tevens werd Smith Jr vaak gebruikt als run/pass blocker.
THE GOOD: ROUTE RUNNING/BLOCKING
De twee beste kwaliteiten van Irv Smith zijn ook de kwaliteiten van Noah Fant, maar dan net nog wat verder ontwikkeld. Hij is een fantastische route runner met gemiddelde explosiviteit, atletisch vermogen en snelheid. Zijn postuur zorgt ervoor dat hij na het vangen van de bal zonder enige moeite verdediger van zich af kan houden. Omdat zijn route running zo goed is, zijn bijna al zijn catches van de wijd open-variant. Hij is namelijk explosief en krachtig genoeg om het verschil te maken voor en na het vangen van de bal. Verder is Smith Jr minimaal net zo snel als Fant en Hockenson.
Toch is Irv Smith het best als hij als run blocker gebruikt wordt. Er is namelijk geen betere run blocker in deze draft. Vaak werd Smith gebruikt om de running backs van Alabama te begeleiden. De running game van Alabama was mede dankzij Smith de afgelopen jaren zo succesvol. Of het nou aan de zijkant van de O-Line of vlak achter de QB is, het maakt niets uit. Hij blockt letterlijk iedere verdediger onder het gras. In pass protection is Irv Smith – ondanks dat hij dit bij Alabama niet zoveel hoefde te doen – ook meer dan prima. Het is dus behoorlijk moeilijk om een zwakke plek te vinden bij Irv Smith, net zoals dat bij Noah Fant en T.J. Hockenson het geval is.
THE BAD: CONTESTED CATCHES
Daarom kunnen we onder dit kopje ook kort maar krachtig zijn. Het enige waar Irv Smith Jr op dit moment echt vooruitgang in kan boeken is het vangen van ballen terwijl hij volop wordt verdedigt. De meeste ballen die hij ving waren wijd open dankzij zijn route running en atletisch vermogen. Hierdoor zagen we hem niet veel lastige vangballen maken en zagen we zijn lichaamsbalans weinig tot niet in actie. Het is dus meer dat we het nog niet gezien hebben, dan dat we weten of Smith Jr het kan of niet. Hij zal in de NFL wel vaker in deze positie komen, dus dan komen we erachter of hij dit ook kan of dat het daadwerkelijk een verbeterpunt is.
KADEN SMITH – STANFORD
Leeftijd: 21 | Lengte: 1.96 m | Gewicht: 114 kg | Junior
Kaden Smith zal waarschijnlijk gekozen worden achter de drie namen die hierboven geanalyseerd zijn. Dit betekent niet dat Kaden Smith niet de potentie heeft om net zo goed te worden als deze drie TE’s. Na twee succesvolle seizoenen als TE van Stanford besloot hij dit seizoen, ondanks de aanwezigheid van betere TE’s, de draft in te gaan. Smith was vooral belangrijk als blocker in de running game en liet zich ook zien in de passing game als betrouwbare receiver.
THE GOOD: BLOCKING/GOEDE HANDEN
Fysiek gezien is Kaden Smith perfect voor de NFL. Net zoals de andere drie TE’s in dit artikel kan hij met zijn lichaam nu al het NFL-niveau aan. Dit laat hij vooral zien op het moment dat hij moet blocken in de running game. Hij zit bijna op hetzelfde niveau als Irv Smith Jr en is een betrouwbare blocker gebleken in college. Stanford RB Bryce Love was afgelopen seizoen wat minder succesvol dan in 2017, maar zowel in 2018 als in 2017 is Kaden Smith enorm belangrijk geweest in de running game van de Cardinal.
Kaden Smith heeft aardige explosiviteit en snelheid als receiver, maar zijn kracht is het vangen van de bal. Smith laat amper ballen vallen en is meestal na het vangen van de bal ook zeer succesvol in het verkrijgen van extra yards. Hij heeft al laten zien ballen uit de lucht te kunnen halen, iets wat we Irv Smith Jr bijvoorbeeld nog niet hebben zien doen. Een betrouwbare receiver dus die doet wat er van hem gevraagd wordt.
THE BAD: ROUTE RUNNING
Toch is Kaden Smith absoluut niet de atleet die de drie andere TE’s in dit artikel zijn. Hij heeft tijdens het rennen van zijn routes iets teveel stappen nodig om tot stilstand te komen, waardoor het voor verdedigers makkelijker te voorspellen wordt wat hij gaat doen. Tevens waren het vooral korte routes waarna hij verdedigers met zijn lichaam wist af te houden om vervolgens de bal te vangen.
In de NFL zal dit niet zo makkelijk gaan. Hij zal, wil hij als receiver succesvol zijn, moeten leren om snel en effectief routes te rennen. Anders zal Kaden Smith over een paar jaar gelimiteerd worden tot run blocker.
JACE STERNBERGER – TEXAS A&M
Leeftijd: 22 | Lengte: 1.93 m | Gewicht: 113 kg | Junior
Jace Sternberger is van alle TE’s in dit artikel degen die het minste ervaring heeft. Qua leeftijd is hij een van de meest ervaren spelers, maar Sternberger heeft nog maar één seizoen op hoog niveau gespeeld. Tijdens zijn freshman en sophomore-seizoen kwam hij nauwelijks in actie. Toen speelde hij nog bij Kansas. Nadat hij transfereerde naar Texas A&M en 2017 uit moest zitten, begon het ineens te lopen. Hij werd de eerste TE van de Aggies en kwam afgelopen seizoen in de buurt van de 1000 yards receiving. Hij werd gebruikt als snelle en atletische slot receiver en was ook belangrijk in de running game als blocker.
THE GOOD: BLOCKING/ATLETISCH VERMOGEN
We hebben al een paar fantastische blockers genoemd in dit artikel, en ook Sternberger behoort tot deze categorie. Ondanks dat zijn techniek nog wisselvallig is, heeft hij de kracht om zowel snelle als krachtige verdedigers lang en volgens de regels bezig te houden. Hij was misschien wel het belangrijkste onderdeel van de de goede running game van Texas A&M. Running back Trayveon Williams was in 2018 een van de beste RB’s in CFB. Jace Sternberger was tijdens dat seizoen zo’n beetje zijn persoonlijke lijfwacht.
Met het atletisch vermogen van Jace Sternberger zit het ook goed. Hij is sneller dan sommige wide receivers en heeft genoeg atletisch vermogen om lastige catches te maken en effectief routes te rennen. Hij kan goed ballen vangen en wordt soms zelfs diep gestuurd om als deep threat of afleiding te fungeren. Zijn snelheid en lengte helpen hierbij, omdat hij voor elke secondary een mismatch is.
THE BAD: ROUTE RUNNING/ERVARING
Toch is er nog wel wat werk aan de winkel wat betreft route running. Zeker op NFL-niveau zal hij, net zoals Kaden Smith, moeten voorkomen dat hij alleen een blocking TE wordt. Hij heeft het atletisch vermogen absoluut, maar de explosiviteit waarmee hij zijn route start en zijn voetenwerk is nog voor verbetering vatbaar. Hij heeft in college al aardig wat verschillende routes gelopen, maar zijn techniek zal dus moeten verbeteren.
Verder is zijn ervaring ook een discussiepunt. Hij heeft één seizoen op topniveau gespeeld, waardoor niemand echt zeker weet of dit een vloek was of dat hij dit meerdere seizoenen achter elkaar kan laten zien. Sternberger is dus een ruwe diamant vergeleken met de andere TE’s in dit artikel, maar de potentie is er zonder enige twijfel.
CONCLUSIE
T.J. Hockenson en Irv Smith lijken de meest veelzijdige TE’s te zijn in deze draft. Noah Fant is vooral een goede receiver en een prima lead blocker, terwijl Kaden Smith juist een betere blocker is. Sowieso zijn alle vijf de TE’s in dit artikel meer dan goede blockers. Sternberger is de ruwste diamant en zal dan ook van alle TE’s in dit artikel nog het meest ontwikkeld moeten worden.
De kans is vrij groot dat er in ieder geval twee TE’s gekozen zullen worden in de eerste ronde. Na de eerste twee ronden zullen in ieder geval vier van de vijf TE’s in dit artikel wel een NFL-team hebben gevonden, waarna er nog een grote groep met andere TE’s zal wachten op het horen van hun naam.
De fans van de Philadelphia Phillies kijken reikhalzend uit naar de start van het nieuwe seizoen. Nadat 2018 het zesde achtereenvolgende seizoen met een losing record bracht, gloort er eindelijk weer hoop in The City of Brotherly Love. De line-up heeft een enorme metamorfose ondergaan en daar hoopt men de vruchten van te plukken in Philadelphia.
De verwachtingen zijn hoog, maar de Phillies komen dit jaar opnieuw uit in een ijzersterke divisie. De concurrenten hebben niet stilgezeten in de NL East en hebben met de Miami Marlins maar één echte zwakkere broeder.
2018: REBUILDFASE IN VERSNELD TEMPO
Het jaar 2018 stond in het teken van de weg omhoog. 2017 was een dramatisch jaar op het veld, wat uitmondde in een ermbarmelijke 66-96 eindproductie. Alleen de San Francisco Giants (64-98) hadden een slechter record in de National League. Het roer moest om en er was geld beschikbaar. Enig probleem was dat de Free Agent markt niet zo sterk was als een jaar later.
Toch besloot de organisatie het nodige te spenderen aan verse krachten. On-base- machine Carlos Santana werd binnengehaald met een driejarige deal voor een bedrag van $60 miljoen en ook Jake Arrieta werd aan het collectief toegevoegd. De Cy Young-winnaar van 2015 tekende een contract van $75 miljoen dat hem voor drie jaar aan de Phillies verbindt. Deze aanwinsten, in combinatie met het aanwezige talent van Odubel Herrera, Aaron Nola en Rhys Hoskins, zouden er voor moeten zorgen dat er eindelijk weer een winnend seizoen voor de The Fightin’ Phillies aanbrak.
Niets was minder waar. Ondanks dat het team er eind augustus (72-62) nog goed op stond, bleek meedoen om de titel nog te hoog gegrepen. De ploeg had een totale instorting in de maand september en eindigde uiteindelijk met een record van 80-82 op een derde plek in de divisie.
Tijdens het seizoen werd vooral duidelijk dat Hoskins verdedigend tekortschoot op zijn buitenveldpositie; een positie die hij moest innemen omdat Carlos Santana de vaste eerstehonkman was. Naast Hoskins viel ook Herrera tegen, was Cesar Hernandez na de All-Star break onherkenbaar en had de rotatie buiten Nola om vooral veel vraagtekens.
DRUK OFFSEASON BEGINT AL IN 2018
2019 was altijd al het seizoen waarvan werd gezegd dat de Phillies, met andere teams, voor de grote vissen op de free agent markt zouden gaan. In het offseason waren de plannen al snel duidelijk. Hoskins moest terug naar het eerste honk en er was hulp in het binnenveld en buitenveld nodig. Het geld was er voor nieuwe krachten en het Front Office schuwde trades waarin afscheid werd genomen van talent niet.
Begin december was de eerste verkoop een feit. All-Star kortestop Jean Segura van de Seattle Mariners was het middelpunt van een deal die Santana en J.P. Crawford naar de Pacific Northwest stuurden. Van laatstgenoemde werd veel verwacht, maar de jonge infielder kon de verwachtingen in Pennsylvania niet waarmaken. Met de transactie sloegen de Phillies twee vliegen in één klap: een upgrade op de kortestop positie, plus Hoskins kan terug naar het eerste honk, waar zijn defense geen probleem is.
#Phillies have acquired infielder Jean Segura, RHP Juan Nicasio and LHP James Pazos from the Seattle Mariners in exchange for infielders J.P. Crawford and Carlos Santana. pic.twitter.com/qEMz1OQcgp
Enkele dagen later lag er een driejarig contract ter waarde van $50 miljoen klaar voor oud-MVP Andrew McCutchen. De buitenvelder lijkt zijn beste dagen achter zich te hebben, maar kan qua ervaring een belangrijke schakel worden in het clubhouse.
2019 NEW YEAR, NEW DEALS
Het eerste wapenfeit van de Phils in 2019 was het contracteren van reliever David Robertson. De righty staat bekend om zijn duurzaamheid en hoge K/9 (11.76 in 2018). Met zijn 33 jaar kan hij ook genoeg ervaring bijdragen aan de talentvolle groep die de Phillies herbergen. Wat vrij bijzonder is aan deze deal ($21 miljoen voor twee jaar met een cluboptie van $12 miljoen in het derde jaar) is dat Robertson het onderhandelen helemaal zelf heeft gedaan. In de tijd van super agents zoals Scott Boras is dit een zeldzaamheid.
Ook in de maand februari liet de ploeg uit de NL East van zich spreken. Via de divisiegenoten uit Miami werd er een trade overeengekomen die er voor zorgde dat All-Star catcher J.T. Realmuto vanaf nu het shirt van de Phillies zal dragen. De Marlins kregen talentvolle catcher Jorge Alfaro en het grootste talent uit de Phillies-farm, Sixto Sanchez, voor terug. Deze hardgooiende werper wordt een grote toekomst toebedeeld. Met deze trade gaven de Phillies al een duidelijk win-now-signaal af.
#Phillies have acquired catcher J.T. Realmuto from the Miami Marlins in exchange for catcher Jorge Alfaro, RHP Sixto Sánchez, LHP Will Stewart and international bonus pool money.
Dan was daar nog de eerder besproken Free Agent-klas van 2019. Hierin waren vooral infielder Manny Machado en outfielder Bryce Harper de grote blikvangers. Beide spelers werden veelvuldig in verband gebracht met de Phillies, helemaal nadat eigenaar John Middleton in de pers het vuurtje nog een beetje opstookte.
We’re going into this expecting to spend money, and maybe even be a little bit stupid about it. We just prefer not to be completely stupid.
Machado tekende, na maanden wachten, echter bij de San Diego Padres, dus bleef alleen outfielder Harper over. Na een lange prelude — met daarin een flirt met de Dodgers en de Giants — kwamen de Phillies toch tot overeenstemming met Harper; een recorddeal werd gesloten.
De ex-National tekende op 2 maart een contract voor de duur van 13 jaar tegen een recordbedrag van $330 miljoen. Met deze deal werd de overhaul in het offseason afgesloten ,wat resulteerde in een compleet nieuwe ploeg die voor successen moet gaan zorgen.
Buiten deze trade kwamen de Phillies ook een contractverlenging met ace Nola overeen voor 4 jaar met een maximaal bedrag van $56.75 miljoen; een relatief koopje voor een speler van zijn kaliber.
DE LINE-UP
Waar vorig seizoen Hernandez en Herrera op belangrijke posities in de slagopstelling stonden, vinden we aankomend seizoen deze namen zeer waarschijnlijk pas terug in the bottom of the order. In McCutchen lijkt skipperGabe Kapler zijn lead-off hitter te hebben gevonden, al sluit hij een terugkeer van Hernandez op die positie niet uit. De rest van de batting orderzal bestaan uit Segura, Harper, Hoskins en Realmuto.
Dat zijn maar liefst vier nieuwe namen, allemaal All-stars, die Hoskins nu vergezellen in het belangrijke gedeelte van de slagploeg. Op papier lijkt de make-over van de Phillies geslaagd en hoopt men de druk weg te halen bij spelers als Herrera, Maikel Franco en Scott Kingery.
PITCHING ROTATION
Vorig jaar had home grownpitcher Aaron Nola een absoluut breakout-jaar. Met een ERA van 2.37 en een FIP van 3.01 behoorde hij tot de top van de werpers-Olympus in het Amerikaanse honkbal. In zijn meest belastende seizoen tot nu toe bleek hij aardig durable te zijn. In 212.1 innings noteerde hij 9.49 K/9 en 2.46 BB/9. Niet geheel onterecht kwam hij in aanmerking voor de NL Cy Young award. Slechts twee werpers gooiden hogere ogen bij de stemgerechtigden: winnaar Jacob deGrom, die een fantastisch seizoen had en runner-up Max Scherzer, één van de beste pitchers van de laatste jaren en al meervoudig winnaar van de award. Als Nola op deze cijfers kan voortborduren hebben de Phillies een echte ace voor de komende jaren.
Alles achter Nola is een groot vraagteken. Jake Arrieta kwam pas laat in het vorig offseason, dus begon al met een achterstand. Arrieta had met een ERA van 3.96 en een FIP van 4.26 niet eens een heel belabberd seizoen, maar het probleem lag hem vooral in zijn strikeouts. Of beter gezegd: het gebrek eraan. Arrieta is nooit een werper geweest die het van zijn K’s moest hebben, maar in 2018 lag zijn K/9 ruim 1.5 punt lager dan in het voorgaande seizoen. Het geluk voor hem zat wel in het feit dat de defensie van de Phillies schijnbaar goede dagen had als Jake op de heuvel stond.
MATIGE VERDEDIGING
Voor twee pitchers binnen de organisatie viel die verdediging flink tegen. Zowel Vince Velasquez als Nick Pivetta hadden een substantieel lagere FIP dan ERA, wat kan betekenen dat je verdediging je meerdere malen in de steek heeft gelaten. Als beide pitchers daadwerkelijk tot een ERA komen dat gelijkstond aan hun FIP, dan lijken zij twee zekerheden voor de rotatie. De Phillies hebben er dan ook alles aan gedaan om defensief betere spelers binnen te halen. Toch zijn er nog volop terechte vraagtekens over deze twee werpers, aangezien ze beiden nog nooit over de 180 innings hebben gepitcht in één seizoen.
De overige plek zal worden ingenomen door Zach Eflin of door Jerad Eickhoff. Van Laatstgenoemde werd afgelopen seizoen veel verwacht, maar blessureleed gooide roet in eten. Deze namen kunnen een goed front vormen, maar de concurrentie in de divisie heeft zulke goede rotations dat de Phillies hier nog kunnen verbeteren. Of dat inhoudt dat de clubloze Dallas Keuchel nog toegevoegd gaat worden, lijkt op dit moment onwaarschijnlijk, maar met een spenderende eigenaar weet je het nooit.
BULLPEN
Vorig seizoen begon Hector Neris als closer, maar al snel verloor hij zijn plek. Niet de aangetrokken werpers Tommy Hunter of Pat Neshek waren daar verantwoordelijk voor, maar Seranthony Domínguez nam de rol in grote mate over. Ook Domínguez is een reliever van de nieuwe generatie die vaak genoeg de 99 mph aan kan tikken met zijn fastball. Kapler was overigens geen fan van een vaste closer. Meer dan eens gebruikte hij een favorable match-up als de wedstrijd tot een goed einde gebracht moest worden. Zelfs met nieuwste aanwinst Robertson lijkt Kapler ook dit jaar weer voor een closer by committee te kiezen.
De verwachtingen bij de phans liggen dit jaar torenhoog. Het shirt van Harper met zijn nieuwe nummer 3 brak alle verkooprecords in de eerste 24 uur. Met het aanvullen van vijf All-Stars binnen de talentvolle groep willen de Phillies zo snel mogelijk doorstoten naar oktoberhonkbal. Of de play-offs dit jaar al worden gehaald, is nog geen zekerheid. De divisierivalen hebben immers ook niet stilgezeten. De fundering voor een succesvolle ploeg lijkt echter wel gelegd te zijn. Over een paar jaar zullen we weten of de glorietijden van tien jaar geleden zijn geëvenaard. Voor nu is het vooral uitkijken naar een line-up die op papier ijzersterk is.
Na het ontslag van manager en clubicoon Paul Molitor is er dit jaar een new sheriff in town. Van de jonge Rocco Baldelli wordt een meer analytische aanpak verwacht. Hij zou de carrières van gewezen toptalenten Miguel Sanó en Byron Buxton nieuw leven in moeten blazen. Intussen legden de Twins ook een handvol ervaren free agents met kortlopende contracten vast. Zij zullen onder andere het vertrek van nog een clubicoon moeten opvangen, nadat Joe Mauer deze winter zijn spikes aan de wilgen hing.
2018: EEN STAP TERUG
In 2017 leken de Twins aansluiting te hebben gevonden bij de onaantastbaar geachte Cleveland Indians. Er werd zelfs gedacht dat Minnesota in 2018 misschien weleens een gooi zou kunnen doen naar de troon in de AL Central. Niks bleek echter minder waar. De club eindigde nog wel als tweede in de divisie, maar dat zegt meer over de andere ploegen dan over de eigen prestaties. Vooral Byron Buxton en Miguel Sanó zullen hun oude vorm terug moeten vinden. (Mark J. Rebilas/USA Today Sports)
Met name de kroonjuwelen lieten het afweten. Buxton en Sanó eindigden hun seizoen allebei onder de Mendoza-line en leken geen schim van wat ze geweest waren. Er wordt over de twee zelfs al gesproken als busts, maar in de Twin Cities hoopt men dat Baldelli de twee 25-jarigen toch weer aan de praat krijgt. Datzelfde gaat overigens ook op voor de Duitse outfielderMax Kepler, wiens 2018 misschien minder desastreus was als dat van zijn twee collega’s, maar van wie toch meer verwacht wordt. De Twins hebben wel vertrouwen in de Duitser, die afgelopen winter een vijfjarige contractverlenging tekende.
Waren er dan helemaal geen lichtpuntjes? Eddie Rosario wist de goede lijn van 2017 door te zetten en lijkt zeker van zijn plek in het linksveld naast Buxton en Kepler. Ook het pitchen van de 24-jarige Jose Berrios biedt hoop voor de toekomst. De pitcher mocht zelfs zijn opwachting maken in zijn eerste All-Star Game.
STARTING ROTATION
Daarmee komen we meteen bij een andere onzekere tak van de selectie. Er hangen heel wat vraagtekens om de starting rotation van de Twins. Berrios zal komend jaar beginnen als de ace, maar kan hij ook in 2019 weer stappen maken? Kyle Gibson kende een redelijk seizoen, maar van de 31-jarige pitcher mogen geen wonderen verwacht worden. Nog een seizoen als het vorige zou al heel mooi zijn. Jake Odorizzi was daarentegen ronduit teleurstellend. De oud-Ray voldeed in zijn eerste seizoen niet aan de verwachtingen, maar men hoopt dat ook hij in 2019 weer op zijn oude niveau komt. Michael Pineda keert komend jaar terug van Tommy John. Hij zou als vierde starter moeten fungeren voor de Twins in 2019, al blijft het natuurlijk afwachten wat voor gevolgen deze ingrijpende operatie op de pitcher zal hebben. Een groep jonge en talentvolle werpers zal strijden om het laatste plekje in de rotation. Stephen Gonsalves en Adalberto Mejia lijken hiervoor de frontrunners. De van Texas overgekomen Martin Perez is een andere kanshebber. De lefty gooit in Spring Training tot nu toe prima (en hard).
Al gedurende het afgelopen seizoen namen de Twins afscheid van enkele spelers. Brian Dozier vertrok en dat gold ook voor closer Fernando Rodney, pitchers Lance Lynn en Ryan Pressly en infielder Eduardo Escobar. Na het honkbalpensioen van Mauer waren er dus veel plekken op te vullen.
Dat werd vooral gedaan met ervaren free agents. Onze landgenoot Jonathan Schoop kwam over van de Milwaukee Brewers, waar hij na de winter niet meer terug hoefde te keren. De 38-jarige Nelson Cruz moet de Twins van de nodige power gaan voorzien als designated hitter. CJ Cron krijgt de zware taak om Mauer te doen vergeten op het eerste honk en op het laatste moment werd ook nog Marwin Gonzalez aangetrokken. De veelzijdige speler kwam transfervrij over van de Astros en zal verspreid over vele posities aan heel wat wedstrijden komen.
SCHOOP
Jonathan Schoop zal 2018 snel willen vergeten. Nadat hij in 2017 zijn naam leek te hebben gevestigd, was de terugval afgelopen jaar enorm. Een slepende blessure aan een buikspier zou de oorzaak zijn van Schoops offensieve verval. Deze blessure zou zijn swing beïnvloed hebben en intussen werkt de Curacoaënaar met vermaard hitting coachJames Rowson aan het verhelpen van dit probleem.
De verwachting is overigens niet dat Schoop langer dan dit seizoen bij de club zal blijven. De hoop is nog steeds dat Nick Gordon in 2020 de taken op het tweede honk zal overnemen. De halfbroer van Dee Gordon en zoon van Tom Gordon kende echter net als veel van zijn collega’s een zwak jaar. Schoop moet een brug vormen naar zijn komst richting de majors.
Er zal Schoop dus veel aan gelegen zijn een sterk jaar te draaien. Daarmee zou hij dan als free agent volgende winter een mooi contract kunnen afdwingen. Bovendien staat super utility man Marwin Gonzalez inmiddels dus klaar om zijn plek over te nemen, mocht het ook dit jaar niet lukken met Schoop. Wat dat betreft geldt hetzelfde voor Buxton in het outfield en Sanó op drie.
CATCHERS TE OVER
Eén van de sterkst bezette posities op de depth chart van de Twins is die van catcher. Jason Castro keert terug van een blessure en lijkt het stokje weer over te nemen van Mitch Garver. Hoewel Garver het niet slecht gedaan heeft, is de terugkeer van Castro, die vooral geroemd wordt om zijn game-calling en pitch-framing, een welkome versterking. Hij zou volledig hersteld zijn van de meniscusblessure die hem bijna zijn hele 2018 kostte.
In case you didn’t love Willians Astudillo enough already, he hit a home run in the Venezuelan Winter League and then did this. pic.twitter.com/A9Wy9N0avX
Dan heb je ook nog Willians Astudillo als goede optie voor de rol van backsto, al is de Venezolaan op meerdere posities inzetbaar. Vorig seizoen stal de gezette Astudillo als wandelende meme vele harten met zijn onverwachte snelheid, zijn pickoffs en het feit dat hij bijna nooit uitgaat met een strikeout.
BASEBALL BUDDIES
Max Kepler en Jorge Polanco kwamen gelijktijdig naar de Verenigde Staten om hun droom om profhonkballer na te jagen. Gezamenlijk doorliepen ze alle stappen. Deze winter tekenden ze op dezelfde dag langdurige contracten die hun de komende jaren aan de Twins zullen binden. De club hoopt dat zij samen met Berrios, Buxton en Sanó de kern zullen blijven vormen waarop het succes gebouwd zal moeten worden. Komend jaar zullen Kepler en Polanco waarschijnlijk de lead off duties delen.
Byron Buxton heeft deze winter hard gewerkt aan zijn swing en won tien kilo aan spiermassa. Buxtons start aan Spring Training belooft alvast veel goeds. In zijn eerste 8 slagbeurten produceerde hij al 2 homeruns en 10 RBI’s. De talentvolle outfielder lijkt klaar om iets recht te zetten. Aan zijn talent zal het zeker niet liggen. Hij beschikt over alle vijf de tools en zou zomaar de Comeback Player of the Year kunnen worden.
Al hoeft hij voor concurrentie voor die prijs dus niet ver te kijken. Miguel Sanó kwam ondanks een blessure aan zijn rechter hiel fitter uit de winter dan vorig jaar. Hij heeft de maanden na zijn zo slecht verlopen seizoen gebruikt om aan zijn conditie te werken. Het persoonlijk bezoek dat zijn nieuwe manager aan hem bracht in de Dominicaanse Republiek lijkt een positief effect te hebben gehad op Sanó.
Ook van veteraan Cruz wordt verwacht dat hij zijn jonge teamgenoten gaat ondersteunen. De slugger staat bekend als een clubhouse leader en hij heeft zelf ook moeten leren van zijn fouten. Net als collega Polanco afgelopen seizoen stond Cruz tijdens zijn carrière een half jaar aan de kant na een schorsing voor het gebruik van performance enhancing drugs. Van zijn ervaring moeten de jongelingen profiteren. Nelson Cruz wordt gepresenteerd als speler van de Minnesota Twins. (Twins Twitter)
CONCLUSIE
Voor de Twins kan het komend jaar alle kanten opgaan. Buxton, Sanó, Kepler, Schoop en Odorizzi kunnen beter dan ze afgelopen jaar lieten zien. Terwijl van Berrios en Rosario gehoopt zal worden dat ze hun sterke seizoen juist een vervolg geven. Ook zou het al enorm helpen als er komend jaar wat minder spelers door blessureleed aan de kant komen te staan.
De Indians lijken in de AL Central minder oppermachtig te zullen zijn, terwijl de Chicago White Sox waarschijnlijk nog 1 à 2 jaar geduld moeten hebben. Dit is dus misschien wel het moment om toe te slaan voor de Twins. En de selectie beschikt over veel talent. Grote vraag is alleen of dat er uit gaat komen. Als dat lukt, dan zouden de Twins zomaar de verrassing van 2019 kunnen worden.
Bij de New York Mets lijkt voor elke oplossing altijd twee problemen te ontstaan. Ook in 2018 had de ploeg uit Queens veel pech. Een onervaren coach en veel blessures zetten de Mets al vroeg op een onoverbrugbare achterstand in de NL East. Desondanks werd het jaar goed afgesloten en is de nieuwe GM Brodie van Wagenen vol vertrouwen over de toekomst.
Met een talentvolle selectie en een ijzersterke rotation kunnen de Mets het elke ploeg lastig maken. Maar ook nu verschijnt er weer een probleem voor elk goed nieuws, want net nu New York de zwakke plekken lijkt te hebben opgelost, zouden rivalen Atlanta en Philadelphia wel eens jarenlang de dienst uit kunnen gaan maken in de NL East.
2018: MICKEY EN DE VERSCHRIKKELIJKE BLESSUREGOLF
De Mets begonnen 2018 ijzersterk door in hun eerste twaalf duels elf keer te winnen en het beste record in honkbal te claimen. Al snel bleek echter dat dat een uitschieter was. Op 1 juni zakten de mannen uit Queens onder de .500-grens en zijn daar niet meer boven geraakt. Net zoals in voorgaande jaren waren blessures een grote plaag voor de Mets. Ervaren namen als Noah Syndergaard, Yoenis Céspedes en nieuweling Todd Frazier misten allemaal aanzienlijke delen van het seizoen. De blessures in combinatie met de twijfelachtige acties van nieuwe manager Mickey Callaway, verzorgden dat de Mets rond de All-Star Break al waren uitgespeeld.
Toch was 2018 zeker geen verloren jaar voor de Mets. In de eerste seizoenshelft koos Callaway voornamelijk voor oudere vervangers van de geblesseerde spelers. Toen dat de manager op veel kritiek kwam te staan, koos hij na juli voor een andere aanpak en besloot de jongere spelers meer speeltijd te gunnen. Mannen als Brandon Nimmo en Michael Conforto leefden op en de tweede seizoenshelft was zelfs veelbelovend te noemen. Met een 38-30 record na de All Star Break en een rotation die werd aangevoerd door de buitenaardse Cy Young-winnaar Jacob deGrom eindigden de Mets op een degelijke (zij het nog steeds teleurstellende) vierde plaats in de NL East.
2019: BETWEEN A ROCK AND A HARD PLACE
De eerste actie van New York in het offseason volgde al één dag na de World Series. Brodie van Wagenen, de voormalig spelersmakelaar van verschillende Mets als deGrom, Cespedes en minor leaguer Tim Tebow, werd aangesteld als de nieuwe GM van de club. Aan zelfvertrouwen geen gebrek, want BVW claimde dat de Mets de favorieten in de divisie waren. Dat dat enigszins naïef is, moge duidelijk zijn. Ook de daaropvolgende acties op de spelersmarkt leken de woorden van de GM niet al te veel kracht bij te zetten. Grote free agents werden geschuwd en er werd vooral geïnvesteerd in de bullpen. Echter, kijkende naar het geringe aantal spelers dat de club heeft verlaten en de verwachting dat het met de blessures niet nóg een keer zo slecht kan gaan, is de verwachting dat 2019 beter zou moeten worden dan 2018. De nieuwe GM Brodie van Wagenen (l.) naast topaankop Edwin Díaz (r.) (Charles Wenzelberg/New York Post)
Desondanks is de concurrentie moordend in de NL East en met de jonge en talentvolle Braves en de plotsklaps gedoodverfde favoriet Philadelphia in de divisie zal er de komende jaren niet veel te halen zijn. Wat betreft de toekomst zit er bij de Mets momenteel genoeg leuks op het veld, maar te weinig in de pijplijn om binnen nu en een aantal seizoenen de concurrentie met die ploegen aan te gaan. Voor de fans uit Flushing lijkt het dan ook alsof ze de komende jaren tussen wal en schip raken. Laatste worden in de divisie hoeven ze zich niet druk om te maken, met de Marlins in de divisie, maar heel veel meer dan een eventuele derde plek lijkt er ook niet in te zitten.
TRADES EN DEALS
De achilleshiel van de Mets lag in 2018 — met het op twee na hoogste ERA in de MLB — in de bullpen en zoals gezegd werd daar vooral in geïnvesteerd. All Star-closer Edwin Díaz kwam via een trade uit Seattle over. Jeurys Familia werd na een half jaar eerder aan Oakland verruild te zijn weer als free agent opgehaald. Ook Luis Avilán en Justin Wilson zaten na 2018 zonder club en zullen in 2019 in de Mets-bullpen plaatsnemen.
“It’s like a family to me.” Jeurys Familia on his return to the #Mets.
De andere plek die aandacht nodig had, was de catcherpositie. Dat probleem heeft nu eindelijk een duurzame oplossing gekregen. New York had in 2018 geen catcher die meer dan 79 wedstrijden achter de plaat zat. Met het oppikken van Wilson Ramos, die in Philadelphia overbodig is geworden na het aantrekken van J.T. Realmuto, hebben de Mets een sterke everyday catcher in huis. Met een .845 OPS had Ramos zelfs een hogere score dan Realmuto (.825).
Buiten het versterken van probleemposities werden er enkele gerichte ervaren spelers gehaald. Deels om een gat in te vullen en deels om de jonge spelers te begeleiden. Dit zijn echter geen langdurige oplossingen, want de spelers zijn al aardig op leeftijd. De bekendste voorbeelden daarvan zijn Robinson Canó en Jed Lowrie. Canó kwam over uit Seattle en had een goed 2018, ondanks dat zijn speeltijd gehalveerd werd door een dopingschorsing. Toch is hij al 36 jaar. Jed Lowrie had een goed jaar in Oakland, maar wordt komende maand 35. Ook outfielders Rajai Davis en Gregor Blanco zijn de 30 al ruim gepasseerd.
LINEUP
Ondanks de hogere leeftijd van de versterkingen zal de basisopstelling van de Mets overwegend jonge spelers kennen. Bovendien zijn de mannen die vanaf 28 maart het veld in worden gestuurd niet al te verschillend met die van 2018. Het outfield zou nog wel eens jarenlang een punt van herkenning voor Mets-fans kunnen worden. Talent Nimmo, die het hoogste bWAR had van alle niet-pitchers bij de Mets, staat in het midveld. Om hem heen zullen generatiegenoten Conforto en Jeff McNeil te vinden zijn. Céspedes zal de eerste helft van 2019 missen met een knieblessure en het is maar de vraag of er daarna nog wel plek voor hem is in het outfield.
Op het tweede en derde honk vinden we juist ervaren namen terug. Frazier krijgt zonder blessureleed meer tijd op het derde honk en op twee is het de verwachting dat Canó speelt. Echter, van Lowrie is het bekend dat hij beide honken kan bespelen en met zijn capaciteiten als switch hitter zal hij zeker ook geregeld speeltijd krijgen. Met het wegvallen van Jay Bruce, die in de Díaz-trade vertrok naar Seattle, is er op het eerste honk plaats voor jongeling J.D. Davis. Op kort is de pas 23-jarige Amed Rosario ook dit seizoen de vaste kracht. Met 24 gestolen honken was hij de gevaarlijkste honkloper van de Mets in 2018.
ROTATION
De grootste kracht van New York is de rotation. Spelers als DeGrom en Syndergaard zijn spelers die het een slagman altijd moeilijk kunnen maken, maar de prestaties van eerstgenoemde waren in 2018 van een andere orde. DeGrom wierp een ERA van 1.70 bij elkaar en dat was pas de zesde keer dat een starter dat in de afgelopen vijftig jaar gelukt was. Het was dan ook niet verrassend dat de werper de Cy Young-award won. Opvallend was het win-loss record van 10-9 dat niets minder is dan waardeloze collegialiteit van zijn offense.
Ook Syndergaard had weer een goed jaar. Ondanks dat Thor slechts 25 starts kon maken, kwam hij tot een indrukwekkend ERA van 3.03. De nummers 3 en 4 in de rotation, Zack Wheeler en Steven Matz wisten beiden hun ERA ook onder de 4.00 te houden. Een potentiële nummer 5 is JasonVargas. Verwacht ook af en toe reliever Seth Lugo als starter. Hij wierp vorig jaar liefst 101.1 innings. Al deze pitchers staan ook in 2019 op de payroll van de Mets, dus daar zijn amper zwaktes te ontdekken.
BULLPEN
Waar de rotation één van de beste in de MLB was, daar was de bullpen van de Mets één van de slechtste. Beide ERA’s scheelden elkaar bijna 1.50 punten. Eigenlijk had alleen Lugo een goed jaar. We zagen eerder al dat daar in het offseason de meeste aandacht naar uit is gegaan. Verwacht dan ook een complete metamorfose onder de relievers. Grootste vooruitgang is zonder enige twijfel closer Díaz, die met een straatlengte afstand de meeste saves van de hele MLB had (57). Met een ERA van 1.96 in 2018 is de Puerto Ricaan nagenoeg unhittable. Jeurys Familia was voor zijn overstap naar Oakland al sterk en liet die vorm in Californië ook zien. Met zijn terugkomst hebben de Mets nog een betrouwbare arm in de bullpen.
Wat betreft de rest is de hoop vooral gevestigd op een opleving van één van de vele nieuwe relievers die zijn aangetrokken. Meest waarschijnlijke namen die die rol op zich kunnen nemen zijn de jonge Kyle Dowdy, die overkwam van Cleveland, Wilson en Avilán. De enige reliever die vorig jaar al een Met was eb buiten Lugo een kans maakt om ook in 2019 in actie te komen is Robert Gsellman, wiens FIP van 3.95 voorspelt dat hij mogelijk meer in zich heeft dan zijn ERA van 4.28 beweert.
CONCLUSIE
Heel pragmatisch gezien hebben de Mets dit offseason gedaan wat er moest gebeuren. Voor de zwakke catcherpositie en de bullpen zijn waardige oplossingen gevonden. Bovendien is er geen reden om te twijfelen dat de rotation ook in 2019 net zo goed kan zijn als in 2018. Verder bestaat de selectie uit talentvolle spelers, geflankeerd door enkele ervaren spelers. Echter, waar het bij New York aan lijkt te ontbreken is een échte ster in de lineup. Zeker, de Mets kunnen het iedereen lastig maken. Maar wil het om de divisiewinst meedoen, dan moet écht alles de goede kant op vallen. En dat zien we niet gebeuren.
Het is lastig voor te stellen dat de Mets in 2019 net zoveel pech met blessures zullen hebben als in 2018, dus waarschijnlijk kunnen ze meer wins dan 77 pakken. Echter, de Braves, Nationals en de enorm versterkte Phillies zijn toch net van een andere orde in de divisie. Dankzij de aanwezigheid van de Miami Marlins in de NL East hoeven de Mets niet naar beneden te kijken, maar als ze het maximale uit hun selectie weten te halen in 2019, dan zou een derde plek al een geweldige bekroning zijn.
Er gebeurde weer genoeg in de NHL deze week. Zo ontving één van de coaches z’n ontslagbrief. Het was niet heel verrassend dat dit gebeurde bij Guy Boucher van de Ottawa Senators. Verrassend is wel de plotselinge opmars van de Arizona Coyotes. Ondanks alle personele problemen maken de Desert Dogs nog kans op een wildcard. Daarnaast scoorden Sidney Crosby en Alex Ovechkin nog wat belangrijke goals, werd Tavares bepaald niet warm onthaald en kreeg Jarome Iginla een eerbetoon in Calgary.
HOE NU VERDER IN OTTAWA?
We gaan even terug naar eind mei 2017. De Ottawa Senators waren nog één zege verwijderd van de Stanley Cup Final. In Game 7 van de Conference-finale ging het echter mis tegen de Pittsburgh Penguins, die een paar weken later hun tweede titel op rij zouden pakken. Niemand binnen de organisatie had op dat moment waarschijnlijk verwacht dat Ottawa in de jaren die volgden het lelijke eendje van de NHL zou worden. Ongelukkige beslissingen en slechte resultaten leidden in de afgelopen weken tot een ware exodus van topspelers en het ontslag van coach Guy Boucher.
TRADES
Met Matt Duchene dacht general manager Pierre Dorion in november 2017 de volgende stap te kunnen zetten. Hij gaf met hoge draft picks, een degelijke goalie (Andrew Hammond) en Kyle Turris best veel op voor de center, maar de Senators hadden behoefte aan goals. Turris excelleerde vervolgens voor de Predators, de Avs haalden zonder hun sterspeler de play-offs en de Sens? Die moesten het doen met 67 punten en een zevende plaats in de divisie. Tijdens het off-season kon eerst Mike Hoffman (22G, 34A) z’n biezen pakken. Via San Jose kwam hij, in ruil voor onder meer de tegenvallende Mikkel Boedker, bij de Panthers terecht. In september meldden de Sharks zich opnieuw, maar dit keer om captain Erik Karlsson over te nemen. De Zweed die jaren het gezicht van de franchise was, vertrok naar Californië voor wat prospects, draft picks en twee modale spelers.
Dorion wist maar al te goed dat hij z’n coach met een matig team opzadelde. De GM wist ook dat dit team in de loop van het seizoen zwakker zou worden. Het contract van topscorer Mark Stone (28G, 34A) liep af in 2019 en dat gold ook voor Ryan Dzingel (22G, 22A) en Matt Duchene (27G, 31A). Toch ging het de eerste weken nog niet eens onaardig. Op 17 november hadden de Senators zelfs meer wedstrijden gewonnen dan verloren en met name blueliner Thomas Chabot deed het uitstekend. Who needs Erik Karlsson? In november en december ging het echter razendsnel bergafwaarts. Tussen 21 december en 6 januari verloren de Sens acht wedstrijden op rij en een losing streak werd steeds vaker regel dan uitzondering. Vlak voor de trade deadline volgde de gevreesde uitverkoop.
TOEKOMST
Zoals vaker tijdens een uitverkoop valt de opbrengst niet altijd mee. In Anthony Duclair (13G, 8A) hebben de Sens een speler die er direct staat. Daarnaast kan Ottawa de komende jaren hun slag slaan tijdens de draft, maar de belangrijkste speler haalden ze binnen via de Vegas Golden Knights. Mark Stone vertrok naar Las Vegas, maar Erik Brannstrom bewandelde de omgekeerde weg. De Zweedse tiener wordt gezien als de nieuwe Erik Karlsson, dus daar kunnen de Sens (in de toekomst) veel plezier van hebben. Ze kunnen zich deze zomer ook gaan roeren op de markt met free agents, maar dat geldt voor meer clubs die wat te besteden hebben. Hoewel het snel kan gaan, hoeven de Senators-fans niet te verwachten dat ze snel terugkeren in de play-offs. Van Guy Boucher weten we inmiddels dat hij dat niet zal meemaken als coach van de Sens. Boucher werd vorige week ontslagen.
Na de Conference-finale in 2017 speelde Boucher weinig klaar met de Sens. Dit seizoen werden hij en z’n assistent al belachelijk gemaakt door spelers, werd hem verweten de jeugd geen kans te geven en verloor hij vooral erg veel wedstrijden. De 4-2 nederlaag tegen de Edmonton Oilers werd hem donderdag fataal. De 47-jarige Canadees stond 228 wedstrijden aan het roer in Ottawa en daarvan won hij er 94. In zijn derde jaar als hoofdcoach kreeg Boucher zijn congé met een record van 22-37-5. Assistent Marc Crawford volgt hem voorlopig op, maar weet ook dat hij met dit roster geen wonderen zal verrichten.
WIE DURFT?
Crawford begon met een kansloze nederlaag bij de Lightning. Dat kan gebeuren. Afgelopen zondag wonnen de Senators met 3-2 bij de Florida Panthers. Het betekende pas de achtste win van dit kalenderjaar en de tweede in de laatste elf wedstrijden. Dit seizoen maakten de Senators al gebruik van 43 spelers. De Detroit Red Wings hebben slechts een paar punten meer dan Ottawa, maar coach Jeff Blashill liet “slechts” 30 spelers de schaatsen onder binden. Volgens CapFriendly hebben de Senators deze zomer ruim 35 miljoen dollar te besteden. Van de huidige spelersgroep hebben er 13 een doorlopend contract. De Sens moeten dus de markt op. Aangezien het management de laatste jaren niet uitblinkt in het voeren van beleid, is het de vraag welke coach in dit schip durft te stappen.
COYOTES BIJTEN VAN ZICH AF
De Arizona Coyotes, dat was toch dat team dat kansloos onderaan zou eindigen in de toch al niet bijster sterke Pacific Division? Voorlopig bewijzen Rick Tocchet en zijn mannen het ongelijk van de kenners. De Desert Dogs mogen dan wisselvallig presteren en veel blessureleed kennen, maar het is wel degelijk een team om rekening mee te houden. Ze doen zelfs mee om een wildcard in de Western Conference.
TEGENSLAGEN
Nick Schmaltz was met 14 punten in 17 wedstrijden behoorlijk productief voor de Coyotes. Jason Demers is één van de weinige dertigers in de verdediging. Antti Raanta kun je met een gerust hart een betrouwbare goalie noemen. Michael Grabner is over het algemeen wel goed voor een goal of 20 per seizoen en ook Derek Stepan weet de weg naar de vijandelijke goal wel te vinden. Deze spelers komen we al enige tijd niet meer tegen in de line-up. Ze zijn, op Demers na, allemaal (zwaar) geblesseerd en het is de vraag of we één van hen dit seizoen nog terugzien op het ijs. Niemand had het de Coyotes kwalijk genomen als ze de handdoek hadden gegooid en zich zouden richten op volgend seizoen. Zo zit dit team echter niet in elkaar. Sinds de jaarwisseling bijten ze behoorlijk van zich af.
Met een record van 17-20-2 begon Arizona aan 2019. Bij het omslaan van de kalender leek er ook iets te veranderen bij Darcy Kuemper. De goalie verloor 11 van z’n eerste 19 wedstrijden, maar sinds januari lijkt er een andere Kuemper onder de lat te staan. Waar hij tussen oktober en december regelmatig (6x) tenminste vier goals opgaf, daar weet hij dat nu te beperken. De beoogde backup voor Raanta won 15 van z’n laatste 21 wedstrijden, hield slechts drie keer niet minimaal een punt over en was bezig aan een 7-game winning streak. Z’n save percentage van .918 is zelfs beter dat van Carey Price (.917) en daarmee staat Kuemper bij de beste 15 goalies in de league.
ONDER DE MAAT
Aanvallend stelt het allemaal niet zoveel voor in de woestijn. De nu 20-jarige Clayton Keller (12G, 29A) scoorde vorig jaar als een waanzinnige, maar in zijn tweede volledige seizoen hapert de productie een beetje. Dat geldt dan weer niet voor oudgediende Brad Richardson. De 34-jarige center heeft inmiddels 16 goals achter zijn naam is daarmee topscorer van de Desert Dogs. Een schamel aantal als we dat vergelijken met de concurrentie. Arizona strijdt met Dallas en Minnesota om een wildcard en die teams hebben een topschutter met respectievelijk 27 goals (Tyler Seguin) en 24 goals (Zach Parise). Wat scorend vermogen betreft vinden we Arizona dan ook terug bij de onderste vier teams in de league. Net als Dallas overigens, dat ook erg leunt op de defensie. Slechts 8,5% van de schoten treft doel, dus erg effectief kunnen we de Coyotes niet noemen.
Dinsdag brak het gebrek aan stootkracht de Coyotes weer op. Na zes overwinningen op rij, de langste winning streak in acht jaar, ging de ploeg onderuit (3-1) tegen de Anaheim Ducks. Met zijn 11e van het seizoen bracht Lawson Crouse in de eerste periode Arizona nog langszij nadat Jakob Silfverberg de score had geopend. De Ducks sloegen in de derde periode keihard toe met goals van Adam Henrique en Troy Terry. In de race om de play-offs kunnen de Coyotes zich eigenlijk geen puntverlies permitteren tegen laagvliegers als Anaheim. Met nog 16 wedstrijden te gaan, hebben de Coyotes het niet meer in eigen hand. Ze spelen nog maar twee wedstrijden tegen directe concurrenten. Op 29 maart treft Arizona in Denver de Colorado Avalanche. Twee dagen later ontvangen ze in Glendale de Minnesota Wild. Op dit moment heeft Minnesota de tweede wildcard en de achterstand op de Wild bedraagt drie punten.
GOALS OF THE WEEK
Er werd deze week door verschillende teams afgerekend met een slechte serie. Zo wonnen de Canadiens weer eens een uitwedstrijd en lieten de Kings zich na negen verliespartijen het zoet van de overwinning weer eens smaken. Ook lieten wat routiniers zien dat ze nog lang niet versleten zijn.
Een beter medicijn konden de Montreal Canadiens zich niet wensen. De Habs hadden vijf uitwedstrijden op rij verloren en troffen in de Detroit Red Wings een team dat bezig was aan een 5-game losing streak. Met een meer dan overtuigende 8-1 overwinning werd het uitsyndroom verjaagd en Andrew Shaw was één van de goudhaantjes. De 27-jarige center scoorde zijn eerste hattrick in de NHL. Shaw had daar 486 wedstrijden voor nodig. Max Domi (2G, 3A) sloot de avond af met vijf punten en dat was er nog één meer dan Jonathan Drouin (4A).
Mark Giordano is al jaren een betrouwbare verdediger voor de Calgary Flames. De 35-jarige veteraan pikt ook nog wel eens een doelpuntje mee, maar dit zijn over het algemeen strepen vanaf de blauwe lijn. Vorige week liet Giordano zien ook over de nodige technische bagage te beschikken. Op bezoek bij de Devils stuurde hij de verdedigers en goalie MacKenzie Blackwood het bos in voor wat later de gamewinner bleek te zijn. De Flames wonnen 2-1 en pakte weer twee belangrijke punten in de jacht op de divisietitel. Een smet op deze avond was nog wel het uitvallen van Devils-verdediger Mirco Mueller. De Zwitser kwam hard en erg ongelukkig in aanraking met de boarding, was even out en werd met een brancard van het ijs gehaald. Mueller liep daarbij een schouderblessure op.
Het record uit 2004 kwam angstvallig dichtbij voor de Los Angeles Kings. De club verloor in dat jaar 12 wedstrijden op rij. Voor aanvang van het duel met de Chicago Blackhawks stond de teller op 10 achtereenvolgende nederlagen. Gelukkig voor de club uit Californië bleef het daar ook bij. De bezoekende Hawks werden, mede dankzij deze gamewinner van Adrian Kempe, met 6-3 verslagen. Waar het seizoen voor LA al lang en breed voorbij is, daar kwam de nederlaag bij Chicago hard aan. De club hoopt nog stiekem op een wildcard en dan hadden ze deze twee punten eigenlijk moeten pakken.
Had hij dat maar vast gehad. Sidney Crosby had zaterdag slechts 21 tellen nodig voor zijn 440e goal in de NHL. Op de all-time lijst van de Pittsburgh Penguins passeerde hij daarmee Jaromir Jagr, die tussen 1990 en 2001 439 keer het net liet bollen. Om de volgende op de lijst te passeren, moet Crosby nog even flink aan de bak. De legendarische Mario Lemieux scoorde maar liefst 690 goals voor de Penguins en zal voorlopig dus nog wel even clubtopscorer blijven. Het was tegen de Montreal Canadiens al de vierde wedstrijd op rij waarin Crosby scoorde. De Penguins wonnen met 5-1 en maken, net als de Habs, nog altijd kans op een wildcard.
Blake Wheeler is met z’n 32 jaar en 11 dienstjaren toch bepaald geen vreemde in de NHL. Toch deed de captain van de Winnpeg Jets deze week iets wat hem nog niet eerder was gelukt. Vrijdag tegen Nashville had Wheeler met een goal en twee assists al een productief avondje, maar zondag zou de routinier dit moeiteloos overtreffen. Met maar liefst vier goals leidde Wheeler zijn Jets naar een belangrijke 5-2 zege op de Columbus Blue Jackets. In 2008 en 2017 scoorde winger al eens een hattrick, maar vier keer in één wedstrijd is nieuw voor hem. Hij deed ’t in zijn 843e NHL-wedstrijd. Wheeler en de Jets strijden met de Nashville Predators om de koppositie in de Central Division.
NIEUWS
GEEN WARM WELKOM VOOR TAVARES
Vergeten waren alle mooie goals, de passes op maat of schitterende momenten. John Tavares kreeg het vorige week donderdag zwaar te verduren toen hij voor het eerst in New York tegenover de Islanders stond. De fans maakten hem het leven zuur en ook de Isles deden een flinke duit in het zakje. Tavares had in juli natuurlijk geen moment kunnen vermoeden dat hij op 28 februari met zijn Maple Leafs tegenover de koploper in de Metropolitan Division zou staan. Zijn voormalige club maakte hem echter pijnlijk duidelijk waarom de Islanders mogen dromen van de divisietitel. Ze legden Toronto hardhandig met 6-1 over de knie. Casey Cizikas is één van de spelers die opstaat na het vertrek van JT. De 28-jarige center scoorde voor de zesde keer in acht wedstrijd en heeft al 18 treffers achter z’n naam staan.
WILD VERPESTEN FEESTJE IGINLA
Uitgerekend op de avond dat één van hun iconen in het zonnetje werd gezet, leden de Calgary Flames weer eens een nederlaag. De koploper in de Pacific had zojuist zeven wedstrijden op rij gewonnen, maar thuis tegen de Minnesota Wild ging het zaterdag mis. De bezoekers wonnen met 4-2, maar daar ging het in Calgary eigenlijk niet om. Jarome Iginla was 16 jaar lang het gezicht van deze franchise en kwam in 1219 wedstrijden tot 525 goals en 1095 punten. In 2004 won hij met zijn Flames bijna de Stanley Cup, maar in de finale bleek de Tampa Bay Lightning met 4-3 te sterk. In 2017 speelde Iginla, namens de LA Kings, zijn laatste wedstrijd in de NHL. Dit weekend stuurden de Flames zijn rugnummer 12 met vervroegd pensioen. Na een mooie ceremonie ging de banner naar de nok van de Scotiabank Saddledome.
Er is bijna geen lijstje in de NHL dat niet wordt aangevoerd door Wayne Gretzky, maar Alex Ovechkin heeft er nu één gevonden. Tegen de New York Islanders scoorde The Great Eight zaterdag zijn 45e goal van het seizoen. Het is de tiende keer in zijn NHL-loopbaan dat Ovi dit voor elkaar krijgt en geen enkele speler in de historie is dit verder gelukt. Wayne Gretzky kwam “slechts” negen keer aan tenminste 45 goals. Het was op deze feestavond voor Ovechkin ook niet onbelangrijk dat zijn Capitals met 3-1 wonnen van de New York Islanders. De twee clubs gingen na deze wedstrijd samen aan kop in de Metropolitan Division.
De Tampa Bay Lightning wonnen zaterdagavond eenvoudig met 5-1 van de Ottawa Senators. Jon Cooper en zijn manschappen kunnen in hun hoofd al bezig zijn met de play-offs, maar de zakelijke zege op de Sens had toch wat meer lading. Het was voor de koploper in de Atlantic de 50e overwinning van het seizoen en Steven Stamkos en de zijnen hadden daarvoor slechts 66 wedstrijden nodig. Dit is een evenaring van een record dat stamt uit het seizoen 1995-1996. In dat jaar hadden de Detroit Red Wings van onder meer Steve Yzerman en Sergei Fedorov ook zoveel duels nodig voor hun 50e zege. In de play-offs ging het voor deze Wings echter mis in de Conference-finale. Daarin waren de Colorado Avalanche met 4-2 te sterk. Die Avs, aangevoerd door Joe Sakic, zouden in de Stanley Cup Final in vier wedstrijden afrekenen met de Florida Panthers.
DE WEEK VAN SPRONG
Daniel Sprong keerde vorige week terug in de line-up van de Ducks. Tegen de Vegas Golden Knights was onze landgenoot vrijdag behoorlijk aanwezig, maar met al zijn ijver kon hij een 3-0 nederlaag niet voorkomen. Sprong speelde 12.35 minuten en schoot maar liefst zes keer op goal. Twee dagen later werd hem tegen de Colorado Avalanche 10.34 minuten aan speeltijd gegund. De Amsterdammer was twee keer dichtbij z’n eerste goal sinds 2 februari, maar de paal en goalie Philipp Grubauer stonden succes in de weg. Anaheim won overigens wel met 2-1 en stopte daarmee de losing streak van vijf wedstrijden. Na de 3-1 zege op de Coyotes zijn de Ducks zelfs begonnen aan een heuse winning streak. Sprong kwam opnieuw niet tot scoren. Hij kreeg 7.17 van coach Bob Murray en schoot daarin 3 keer op doel.
HALL OF FAMER TED LINDSAY (93) OVERLEDEN
Maandag 4 maart is Ted Lindsay op 93-jarige leeftijd overleden. De legendarische winger had een loopbaan die begon in 1944 en ten einde kwam in 1965. Terrible Ted (later Terrific Ted) was met zijn 1.73 meter niet groot, maar met zijn ongekende fanatisme was hij een plaag voor elke tegenstander. Het leverde hem ook de nodige strafminuten op. Tijdens de 1068 wedstrijden die Lindsay speelde, kwam hij tot 1808 minuten in de sin bin. Bovenal was Lindsay echter een begenadigd talent. Samen met Gordie Howe en Sid Abel vormde hij de levensgevaarlijke Production Line in de jaren vijftig. In dat decennium won hij met de Red Wings vier keer de Stanley Cup. Lindsay kwam 11 keer in actie tijdens de All-Star Game, scoorde in totaal 379 goals en noteerde 851 punten. In 1950 werd hij topscorer in de league en in 1966 werd Lindsay opgenomen in de Hall of Fame.
De Los Angeles Clippers hebben in de ”Battle of Los Angeles” de winst gepakt tegen de Lakers. In de ‘uitwedstrijd’ werd het na 48 minuten 113-105. Patrick Beverley had de wedstrijd al in een eerdere uitspraak op scherp gezet. Hij zei toen dat de Clippers het beste team van Los Angeles zijn. Zelf droeg Beverley uitstekend bij aan de overwinning.
Al tijdens de eerste possesion, na de jump ball die door de Lakers werd gewonnen, pakte hij de bal en scoorde hij. Waar Beverley ook om bekend staat is zijn toughness. Hij gaat voor elke bal en probeert elke rebound te pakken. Wat hij ook goed kan is de tegenstander irriteren. Zo was hij een aantal keer flink aan het verdedigen bij LeBron James. Een van zijn laatste acties was het opjutten van het ’thuispubliek’. Beverley eindigde het duel met 13 punten, 9 rebounds en 5 steals.
Hij was niet de enigste uitblinker tijdens de overwinning van de Clippers: Danillo Galinari had 23 punten. Verder waren Lou Williams en Montrezl Harrel goed voor 21 en 14 punten respectievelijk. Bij de Lakers was er natuurlijk LeBron James met 27 punten, 8 rebounds en 6 assists. Toch wist ook Rajon Rondo een goede statline neer te zetten. Hij was goed voor 24 punten, 10 rebounds en 11 assists. Met zijn triple-double is hij de tweede speler in de geschiedenis van de NBA die een triple double heeft genoteerd voor vijf verschillende teams. Na het verlies van de Lakers geeft Vegas ze nog maar 0,9% kans om de play-offs te halen. Het lijkt er na dit verlies op dat het eerste seizoen van LeBron James uitdraait op een flop. Maar het is en blijft James, die al eerder historie heeft weten te schrijven.
SPURS VERSLAAN NUGGETS
De Denver Nuggets zijn op een kostbare nederlaag getrakteerd. De wedstrijd tegen de San Antonio Spurs pakte niet goed uit voor de tweede seed in het westen. De Spurs begonnen het duel uitstekend. Na het eerste kwart stonden de Spurs al op een 36-17 voorsprong.
In een wedstrijd waar de Spurs de leiding gedurende de wedstrijd niet uit handen gaven leek het uit te draaien op een monsterscore. De grootste voorsprong bedroeg in het begin van het tweede kwart maar liefst 21 punten. De Nuggets snoepten daar tijdens dat tweede kwart nog 11 punten vanaf: 58-48. Maar het was niet genoeg. De Nuggets kwamen zelfs tot op drie punten, maar gaven het toen voor de tweede keer uit handen. In het vierde kwart kwamen ze opnieuw goed terug. Helaas was het wederom te laat: 103-104.
De Spurs hebben de overwinning grotendeels te danken aan DeMar DeRozan en LaMarcus Aldridge. Samen waren ze goed voor 46 punten. Derrick White en Rudy Gay scoorden ook dubbele punten: 11 en 14 punten. De Nuggets hadden niet genoeg aan de 47 punten die Nikola Jokic en Jamal Murray samen wisten te scoren. Bij de Nuggets haalden Will Barton en Malik Beasley de dubbele cijfers: 12 en 15 punten. De Spurs staan op de achtste plaats met drie winstpartijen voor de Kings, maar de ploeg uit Sacramento heeft wel twee wedstrijden meer gespeeld.
OVERIGE WEDSTIJDEN
Dallas Mavericks – Brooklyn Nets: 88 – 127
Atlanta Hawks – Miami Heat 113 – 114
Milwaukee Bucks – Phoenix Suns 105 – 114
New Orleans Pelicans – Utah Jazz 115 – 112
New York Knicks – Sacramento Kings 108 – 115
Dat de Red Sox en de Yankees in 2018 verder bij de Toronto Blue Jays weg zouden lopen, mocht geen verrassing heten. Door het aantrekken van supersterren als J.D. Martinez en Giancarlo Stanton was het duidelijk dat de beide grootmachten de dienst uit zouden (blijven) maken in de AL East. Dat de Blue Jays zich voor het tweede jaar op rij ook zouden laten aftroeven door de Tampa Bay Rays (en hoe!) maakte wel duidelijk dat 2018 niet het seizoen werd waar de Blue Jays op gehoopt hadden.
2018: HOE EEN GAT EEN KLOOF WERD
Waar de Toronto Blue Jays in 2015 en 2016 nog de play-offs haalden, werden de twee seizoenen daarna jaren om snel te vergeten. De Blue Jays zien de concurrentie namelijk steeds verder uit het zicht verdwijnen en moesten het in 2018 opnieuw met plek vier in de AL East doen. Toegegeven, de concurrentie in de AL East was natuurlijk moordend. Met twee teams die de grens van 100 wins aantikken en de Rays die een seizoen lang boven zichzelf uit leken te stijgen, was het vechten tegen de bierkaai voor het Canadese ensemble.
Echter, 35.0 games behind op de Red Sox, 27.0 op de Yankees en maar liefst 17.0 op de jongerenploeg uit Tampa is geen gat meer, maar een kloof. Met een record van 73-89 noteerden de Blue Jays hun slechtste record sinds 2012. Al met al een zeer teleurstellend seizoen voor het team uit Toronto.
BLESSURES, TRADES EN LOSSE HANDJES
Dat Blue Jays-superster Josh Donaldson een groot gedeelte van het seizoen ontbrak, hielp ook niet mee. De AL MVP van 2015 en drievoudig All-Star kwam in 2018 door een armblessure slechts tot 36 wedstrijden en 137 at bats voor de Blue Jays. De derdehonkman zou later in het seizoen worden getrade naar de Cleveland Indians.
En dan hebben we nog het gevalletje RobertoOsuna. De 23-jarige closer werd voor 75 duels geschorst nadat hij in mei werd beschuldigd van huiselijk geweld en ook hij kon dus inrukken. Hij ging naar de Houston Astros en de Blue Jays kregen hier de pitchers Ken Giles, David Paulino en Hector Perez voor terug.
Tot slot werd ook ace J.A. Happ verkocht, in dit geval aan de New York Yankees. De 36-jarige pitcher was in 2018 goed voor een ERA van 4.18 voor de Blue Jays. Waar Happ naar New York ging, bewandelden outfielder Billy McKinney en infielder Brandon Drury eind juli de omgekeerde route.
Een team dat middenin een seizoen zijn drie beste spelers naar andere teams stuurt, geeft doorgaans een duidelijk signaal af: Dit is een seizoen om snel te vergeten!
2019: FRISSE WIND
In 2019 zullen de Blue Jays het in ieder geval moeten doen met een nieuwe manager. Na zes redelijk succesvolle seizoenen heeft de ploeg uit Toronto afscheid genomen van John Gibbons. De 16e manager in franchise history is Charlie Montoyo. Montoyo komt over van de Rays, waar hij de afgelopen seizoenen bench coach was. Montoyo speelde in het verleden vier wedstrijden voor de Montreal Expos en moet met de Blue Jays de aansluiting in de AL East weer zien te vinden. Met Charlie Montoya hopen de Blue Jays de weg naar boven in te slaan (Toronto Blue Jays)
TRADES EN DEALS
De Blue Jays hebben zich in de afgelopen periode opvallend rustig gehouden als het gaat om trades. De club verbrak de banden met viervoudig All-Star Troy Tulowitzki (en at de volledige rest van zijn miljoencontract op) en zag hem vervolgens voor het minimumloon naar de divisiegenoot uit New York vertrekken. Breakoutspeler Yangervis Solarte betrad de free-agent market. Tot slot werd ook de Canadees Russell Martin getrade naar de Dodgers.
De Blue Jays zelf waren vooral actief op de free agent-markt. Zo versterkte de ploeg, die zijn thuiswedstrijden afwerkt in het Roger Centre, zich onder andere met Matt Schoemaker, John Axford en infielder Freddy Galvis.
LINE UP
Ondanks de verschillende verschuivingen in de personele bezetting, zal de line-up er in grote lijnen hetzelfde uitzien als vorig jaar. Als catcher zal Danny Jansen wat meer minuten mogen gaan maken na het vertrek van Russell Martin naar de Dodgers. Verder zal het infield hoofdzakelijk hetzelfde zijn als in 2018: Justin Smoak moet er voor gaan zorgen dat de ballen de tribune in worden geslagen, Devon Travis en Lourdes Gurriel zullen het tweede honk en de korte stop positie gaan bekleden en Brandon Drury completeert met een positie op het derde honk het infield van de Blue Jays. In het outfield zullen Randal Grichuk, Kevin Pillar en Teoscar Hernandez hoogstwaarschijnlijk hun opwachting mogen maken.
PITCHING
Ook in de rotation van de Blue Jays is in 2019 weinig veranderd. Na het vertrek van J.A. Happ naar de Yankees, zal Marcus Stroman waarschijnlijk de eerste bal namens de Blue Jays op opening day mogen gaan gooien. De rest van de rotation bestaat waarschijnlijk uit Aaron Sanchez, Ryan Borucki en de aangetrokken free-agents Matt Schoemaker en Clayton Richard. Geen rotation waar de tegenstander snel van gaat beven.
HOPEN OP VLAD EN BO
Waar de huidige line up en rotation misschien niet veel hoop geven op een beter seizoen dan 2018, is er nog steeds hoop in Toronto. 2019 moet het jaar worden waarin Danny Jansen, Bo Bichette en met name Vlad Guerrero Jr. hun doorbraak in de MLB moeten gaan maken. Danny Jansen, vorig jaar al goed voor 31 wedstrijden in de majors, moet bij Toronto de nummer één catcher voor 2019 gaan worden. Bo Bichette en Vlad Guerrero Jr. wachten not op hun Major League-debuut. De verwachtingen van Bichette, maar met name Guerrero Jr. zijn enorm. Beide heren houden er in de minor leagues een slaggemiddelde van ruim boven de .300 op na en behoren tot de betere slagmensen in de Minors. De hoop is dus niet voor niets op deze twee jongelingen gevestigd.
CONCLUSIE
De Blue Jays hopen weer een beetje de aansluiting te kunnen vinden met de Tampa Bay Rays, maar met de huidige line up en rotation lijkt dit een flinke kluif te gaan worden. Het team is niet veel veranderd ten opzichte van vorig seizoen en dus dreigt het opnieuw een tamelijk anoniem seizoen voor de ploeg uit Toronto te worden. De hoop is gevestigd op de prospects die zich dit seizoen zullen gaan melden in de majors. Of deze mannen de Blue Jays in 2019 al de weg omhoog kunnen laten inzetten, is echter nog maar de vraag.
In 2018 weigerden de San Francisco Giants opnieuw te kiezen voor win now of rebuild. De gevolgen waren bijna dagelijks te zien in het stadion gelegen naast McCovey Cove, waar de Giants roemloze 73-89 record bij elkaar speelden. In een triest jaar, waarin clublegende Willie ‘Stretch’ McCovey kwam te overlijden, konden de mannen van Bruce Bochy alleen in woord, maar niet in daad de legende eer aan doen.
Na twee jaar hebben zowel de fans als de front office het wel gezien. Een nieuwe zeewind gaat waaien in Oracle Park (voorheen AT&T Park) met het aanstellen van Farhan Zaidi als GM. De voormalig Dodgers-functionaris gaat beginnen aan een rebuild, al zullen de Giants dat nooit met zoveel woorden uitspreken.
2018: VERGANE GLORIE
Los Gigantes speelden in 2018 min of meer weer met dezelfde kern als het team dat in 2014 de World Series veroverde. Bumgarner, Posey, Crawford, Panik, Pence, Belt (noem ze maar) stonden op Opening Day in de line-up. Daar voegden de Giants nog even veteranen Andrew McCutchen en Evan Longoria aan toe. Dat leverde in ieder geval nog konten in de stoelen op, maar succes op het veld niet. In een seizoen met meer dieptepunten dan hoogtepunten werd één ding duidelijk: het moet anders.
AFSCHEID NEMEN
Of misschien beter gezegd: afzwaaien. SkipperBruce Bochy kondigde dit off-season aan dat hij aan het eind van 2019 afscheid zal nemen van zijn rol. Bochy kende grote successen als manager, door onder andere de San Diego Padres naar de World Series te leiden en deze met SF maar liefst driemaal te winnen (2010, 2012, 2014). Stemmen in San Francisco fluisteren dat Zaidi de manager ietwat old school zou vinden en graag zijn eigen skipper zou aanstellen. Dat wordt, zoals vaker met San Francisco, met klasse opgelost. Bochy mag zijn eigen afscheid regisseren en kan in 2019 zijn farewell tour doen. Het lijkt toch al onvermijdelijk dat de ’19 Giants eenzelfde rol zullen spelen als de ’18 Giants: één in de marge. 2019 zal het laatste jaar zijn met Bochy aan het roer. Op de achtergrond de vertrokken publiekslieveling Hunter Pence. (Ross. D Franklin / AP)
Die rol zullen ze dan wel moeten vervullen zonder excentriekeling en publiekslieveling Hunter Pence. De outfielder kreeg geen nieuw contract aangeboden en probeert momenteel een rol in The Show af te dwingen bij de Texas Rangers. Ook veteraan Nick Hundley mag zijn geluk elders gaan beproeven. De achtervanger heeft een contract bij de Oakland Athletics.
AUDITIE DOEN
De Giants bekijken 2018 graag uit een andere invalshoek. In 2018 hebben veel spelers auditie kunnen doen om tot de ‘nieuwe’ Giants te gaan behoren. De Giants van Zaidi. Zo deed Derek Holland succesvol auditie en kreeg hij een nieuw contract aangeboden. Daarnaast hebben de Giants hebben een zeer interessante werper ontdekt: Dereck Rodriguez. De zoon van Pudge kwam tot 21 wedstrijden en wierp daarin een mooi ERA van 2.81 bij elkaar.
Naast D-Rod viel de redelijk onbekende Reyes Moronta op. Bochy zette de jonge Dominicaan veelal in wanneer de strijd op zijn heetst was. Vanuit de bullpen wierp de righty een 2.49 ERA bij elkaar met 79 strikeouts in 65 inningen. Moronta heeft zijn plekje veroverd in het sterkste deel van het team, want de bullpen is wél op orde in San Francisco. Met Ray Black, Will Smith, Mark Melancon, Tony Watson en Sam Dyson naast Moronta telt de bullpen maar liefst zes potentiële closers.
In het buitenveld hebben de Giants een aantal relatief jonge interessante spelers. De meest intrigerende in centerfielderSteven Duggar. De snelle Duggar is verdedigend uitstekend, snel op de honken en weet daar ook te komen. Zijn plek lijkt veilig, ondanks een vervelende blessure die vorig jaar roet in het eten gooide. Daarnaast is er Chris Shaw, een outfielder met power. Ook Austin Slater en Mac Williamson maken kans op een plek. De laatste twee worden toch meer gezien als AAAAspelers; te goed voor Triple-A, niet goed genoeg voor de Majors.
2019:OVERGANGSJAAR?
Ambities zijn er genoeg in San Francisco. Geld trouwens ook. Na eerst te hebben geprobeerd te ruilen voor toenmalig MarlinssluggerGiancarlo Stanton was dit off-season de jacht geopend op sterspeler Bryce Harper. Harper, die uiteindelijk koos voor de Philadelphia Phillies, werd serieus begeerd door de Giants. Het aanbod van de Giants lag ergens rond de 310 miljoen dollar voor 10 jaar. Geld is er wel, maar verder is de club misschien weinig attractief voor dergelijke spelers. Gloednieuwe GM Zaidi zal proberen daar zo snel mogelijk verandering in te brengen.
Terwijl het wachten is op de spaarzame juweeltjes uit de minors (catcher Joey Bart en outfielder Heliot Ramos) en de ongetwijfeld hoge picks van het komende jaar lijkt Zaidi een duidelijk visie te hebben. Hij haalt goedkope major leaguers binnen voor weinig geld, terwijl de contracten van dure veteranen langzaam maar zeker van de boeken zullen verdwijnen. Dit jaar zullen SP Drew Pomeranz, OF Gerardo Parra, OF Cameron Maybin en IF Yangervis Solarte te zien zijn in een Giants uniform.
LINE-UP
De Giants zullen (weer) de bekende namen het veld in gaan sturen. Wellicht tegen beter weten in hopen ze dat face of the franchise Buster Posey zichzelf weer terugvindt, na 2018 met een inmiddels verholpen heupblessure te hebben gespeeld. Het welbekende infield zal bestaan uit Evan Longoria, Brandon Crawford, Joe Panik en (zal hij dan nu eindelijk fit blijven en uitbreken?) Brandon Belt. Het buitenveld zal een strijd zijn tussen eerder genoemde jonge outfielders en de ‘newbies’ Maybin en Parra. Giants outfielder Steven Duggar (Kevin N. Hume / S.F. Examiner)
PITCHING
De pitching staff staat weer onder leiding van ace Madison Bumgarner. Met zijn aflopende contract hopen de Giants op betere dagen van de ooit onaantastbare postseason hero. Achter Bumgarner lijken Dereck Rodriguez, Drew Pomeranz en Derek Holland zeker van een plek. Het laatste plekje is waarschijnlijk voor Jeff Samardzija, maar ook Chris Stratton en Ty Blach hopen nog op een plaats. Johnny Cueto zal het grootste deel van 2019 besteden aan het herstellen van TJ-surgery.
CONCLUSIE
Helaas voor Giants fans zal het verleden voorlopig even mooier zijn dan de toekomst. Klagen mag eigenlijk niet, maar dat zal de fans toch niet weerhouden. Met de nieuwe GM aan het roer gaat de blik nu definitief op de toekomst met een nieuwe skipper in het vooruitzicht. Terwijl divisiegenoten recordcontracten uitdelen (Padres haalden Manny Machado binnen en de Rockies verlengden Nolan Arenado) moeten de Giants voorlopig op de blaren uit het verleden zitten.
We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze site zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van deze site, gaan we er vanuit dat je ermee instemt.
