Home Blog Pagina 451

30-in-30 Season Preview 2019: Texas Rangers

Hans Mulder
-
0


De fans in Arlington zijn best verwend. Met name aan het begin van dit decennium zagen ze hun Texas Rangers om de haverklap terug in de play-offs. In 2010 maakten ze van heel dichtbij mee hoe de San Francisco Giants de World Series wonnen. Een jaar later stonden de Rangers opnieuw in de Fall Classic en opnieuw stonden ze aan de verkeerde kant van de score, dit keer tegen de St. Louis Cardinals. Als je succes gewend bent, dan is het lastig om te accepteren dat het een periode wat minder gaat. En minder gaat het de laatste jaren. Vorig seizoen eindigden de Rangers troosteloos onderaan in de AL West met een record van 67-95.

VALSE START

Al na de eerste maand wisten de Rangers dat ze een verloren seizoen speelden. De achterstand op rivaal Houston, de koploper in de divisie, bedroeg op 30 april al 9 wedstrijden. In de maanden die volgden, werd het er allemaal niet beter op voor de trotse Rangers. Ze sloten het jaar uiteindelijk af met een achterstand van 36 wedstrijden. Hun beste periode hadden ze tussen 16 juni en 30 juni. In die twee weken won de ploeg 11 van hun 13 wedstrijden.

RUNPRODUCTIE

Aanvallend viel het allemaal nog best mee wat Texas liet zien. Wat gescoorde runs betreft, zaten de Rangers iets boven het gemiddelde (721) in de league. Jurickson Profar en de zijnen scoorden in totaal 737 runs en sloegen 194 homeruns. Ook dat was boven het gemiddelde (186) in de MLB. Outfielder Joey Gallo was met 40 dingers en 92 RBIs de belangrijkste man aan slag bij de Rangers. Met .206 noteerde de nu 25-jarige Gallo overigens wel een erg matig slaggemiddelde. De veteranen deden het wat dat betreft veel beter. Adrian Beltre (39) voerde het gezelschap aan met een average van .273. Shin-Soo Choo (35) volgde met .264. Jurickson Profar speelde voor het eerst in zijn loopbaan meer dan 100 wedstrijden en kwam tot 20 homeruns, 77 RBIs en een slash line van .254/.335/.458.

DEFENSIEVE BAGGER

Als de aanval niet het probleem is, maar je eindigt toch als laatste, dan moet het dus in de defensie zitten. De pitchers tikten gezamenlijk een ERA aan van 4.92. Alleen de Kansas City Royals (4.94) en de Baltimore Orioles (5.18) deden het nog slechter. De Texaanse werperstaff stond in totaal 848 runs en 222 homeruns toe. In beide gevallen behoorden de Rangers tot de slechtste drie teams in de league. De pitchers gooiden daarnaast ook nog de minste strikeouts (1121) van allemaal. Al met al geen cijfers om trots op te zijn. De matige prestaties kostten coach Jeff Banister dan ook zijn baan. In 2015 en 2016 leidde hij de Rangers nog naar de titel in de AL West, maar vlak voor het einde van vorig seizoen werd de 55-jarige manager aan de dijk gezet. Hij wordt vervangen door Chris Woodward, die voor het eerst op eigen benen staat.

TOEKOMSTMUZIEK

In 2020 betrekken de Rangers hun nieuwe Globe Life Field en we durven nu al wel te zeggen dat ze dat niet als wereldkampioen zullen doen. De club gaat opnieuw een moeilijk jaar tegemoet. Adrian Beltre zette een punt achter zijn loopbaan, catcher Robinson Chirinos tekende voor één jaar bij de Astros en Jurickson Profar werd betrokken in een trade die Texas wat prospects opleverde en onze landgenoot in Oakland deed belanden. Asdrubal Cabrera moet Profar doen vergeten op het derde honk. De 33-jarige routinier verbond zich voor één seizoen aan de Rangers en sloeg vorig jaar namens de Mets en de Phillies 23 homeruns en 77 RBIs.


Om het vertrek van onder meer Beltre op te vangen, zal Rougned Odor aan slag meer klaar moeten spelen dan vorig jaar. De nog altijd pas 25-jarige infielder sloeg in 2016 en 2017 respectievelijk 33 en 30 homeruns, maar bleef vorig jaar steken op 18. De Venezolaan zal één van de spelers zijn waarop general manager Jon Daniels z’n hoop heeft gevestigd. Met Joey Gallo, Rougned Odor, outfielder Nomar Mazara en eerstehonkman Ronald Guzman heeft Texas best wat talent rondlopen. Zij zijn ook allemaal in het bezit van een meerjarig contract, dus er is echt wel hoop voor de fans.

SOLVING THE PITCHING?

De pitching rotation zal er dit seizoen heel anders uitzien. Eigenlijk is van de starters alleen Mike Minor nog over. In Atlanta was de southpaw ooit een talentvolle werper, maar blessureleed wierp hem ver terug. Vorig jaar was Minor met 12 wins, 8 losses en een ERA van 4.18 de meest succesvolle starter. Shelby Miller kan erover meepraten. Ook hij heeft een verleden bij de Braves, maar ook met zware blessures. Miller is nog altijd pas 28 en gooide de laatste drie seizoenen voor de Diamondbacks. De Rangers legden hem voor één jaar vast en hopen op de Miller van 2015. Hoewel hij voor Atlanta toen slechts 6 wedstrijden won en er 17 verloor was er niets mis met zijn ERA van 3.02.

MEER BLESSURES

De pechduivel bracht de laatste jaren ook net iets te vaak een bezoek aan Drew Smyly. De 29-jarige leftie gooide in 2016 zijn laatste wedstrijd in de MLB en onderging daarna een Tommy John operatie. Texas nam hem over van de Cubs en Smyly moet zich, met nog een contract voor een jaar, nu gaan bewijzen. Met z’n 35 jaar hoeft Edinson Volquez niet zoveel meer te bewijzen. Twee jaar geleden gooide hij, in dienst van de Marlins, nog een no-hitter. Vorig jaar herstelde ook hij van een TJ en ook voor hem geldt dat na 2019 z’n contract afloopt. Lance Lynn is wel in het bezit van een meerjarige verbintenis. Hij kwam in december over van de Yankees en hoopt zich te kunnen revancheren voor een matig 2018. Zijn ERA ging van 3.43 in 2017 naar 4.77 in 2018.

LOT IN HANDEN LECLERC

Keone Kela was in 2018 de closer van de Rangers, maar nadat hij naar de Pirates vertrok, kreeg José Leclerc de kans deze rol in te vullen. De nu 25-jarige werper uit de Dominicaanse Republiek deed dit helemaal niet slecht. Hij kreeg 16 save opportunities en in 12 gevallen bracht hij de Rangers in veilige haven. Ook met een ERA van 1.56 kun je thuiskomen. Leclerc is niet de enige twintiger in de bullpen. Ook Jeffrey Springs (26), Nick Gardewine (25) en Connor Sadzeck (27) hebben nog niet veel ervaring op het hoogste niveau.

 
Dat geldt wel voor dertigers Jesse Chavez en Chris Martin. Chavez keerde vorig jaar terug bij de club die hem in 2002 drafte. Martin tekende, na zijn uitstapje in Japan, in december 2017 al voor de Rangers. Met een record van 1-5 en een ERA van 4.54 was dit geen ongekend succes. Net als over de starting rotation hangt ook over de bullpen een deken van onduidelijkheid. Een aantal relievers moet zich nog bewijzen in de majors en een aantal starters moet vooral eens aantonen dat ze heel kunnen blijven. Mocht het allemaal niet goed uitpakken, dan weet GM Daniels in elk geval dat hij na dit seizoen probleemloos afscheid kan nemen van veel pitchers.

CONCLUSIE

Nee, wonderen hoeven we ook dit seizoen niet van de Texas Rangers te verwachten. Een nieuwe coach en wat nieuwe spelers brengen de franchise nog niet direct nieuw succes. Woodward en z’n mannen zullen dan ook in de kelder van de divisie opereren. Daar zal ook Hunter Pence op z’n oude dag niets aan kunnen veranderen. Het wordt nog een jaar doorbijten voor de fanbase en dan beginnen ze met nieuw elan aan hun avontuur in Globe Life Field.

Coverfoto: Getty Images

30-in-30 Season Preview 2019: Cincinnati Reds

Justin Kevenaar
-
0


Voor het vierde jaar op rij eindigden de Cincinnati Reds op de laatste plaats in de NL Central. De divisie waar de afgelopen jaren een World Series-winnaar vandaan kwam (Chicago Cubs) en waarin afgelopen seizoen een verrassende contender opstond (Milwaukee Brewers), is wat dat betreft aan de onderkant al jaren nogal voorspelbaar.
Toch is er misschien een kans dat de donkere dagen in Cincinnati snel verleden tijd zijn. De ploeg heeft dit offseason niet bepaald stilgezeten en hoopt zodoende de rode lantaarn in de NL Central over te kunnen dragen aan een andere ploeg om vijf laatste plaatsen op rij te voorkomen.

2018: VASTGEROEST IN DE KELDER

De start van het seizoen was belabberd. Na achttien wedstrijden keken de Reds tegen een 3-15 record aan, waarna manager Brian Price direct zijn biezen mocht pakken. De man die als taak kreeg om de rebuilding jaren na het Dusty Baker-tijdperk in goede banen te leiden, kwam zo al snel op straat te staan. Opvolger Jim Riggleman maakte uiteindelijk het seizoen af, maar wist de ploeg niet van de laatste plaats af te krijgen.

Brian Price mocht na achttien wedstrijden zijn biezen pakken (Kareem Elgazzar/Cincinnati.com)

Ook aan de toeschouwersaantallen was te zien dat het publiek in Cincinnati het rebuilden wel een beetje zat begint te worden. De opkomst lag op het laagste punt sinds 1984; het gevolg van vijf losing seasons waarin er eigenlijk geen enkel perspectief is te vinden dat het snel beter wordt. Enkele lichtpuntjes waren er vooral aan slag te vinden: Joey Votto wist weer vaak on base te geraken, Scooter Gennett sloeg zichzelf de All Star Game in en Eugenio Suarez was goed voor 34 homeruns en 104 RBI’s.
De pitching staff daarentegen… die stelde zwaar teleur. Luis Castillo kon de hoge verwachtingen (nog) niet inlossen, Tyler Mahle had het bij tijd en wijle moeilijk en Homer Bailey was de Homer Bailey die we de laatste jaren kennen. Niet goed dus. Matt Harvey werd er bijgehaald, maar de voormalig New York Met kon ook in Cincinnati zijn oude niveau niet halen. Daarnaast werd Brandon Finnegan (de hoofdprijs in de Johnny Cueto deal van 2015) wederom geteisterd door blessureleed.

2019: MENGEN IN DE STRIJD?

Het jaar 2019 moet het begin van een nieuw, succesvoller tijdperk worden. Voormalig speler David Bell is inmiddels aangesteld als nieuwe hoofdcoach, terwijl Derek Johnson (pitching coach) en Turner Ward (hitting coach) ook nieuw werden binnengebracht. Beide heren hebben de afgelopen jaren bij respectievelijk de Brewers en Dodgers van dichtbij gezien hoe succes eruit ziet. Er is dus hoop in Cincy dat ze dit succes kunnen meenemen naar de Reds.

David Bell staat in 2019 aan het roer in Cincinnati (still WCPO.com)

Gezien de verschillende deals die zijn gemaakt, is het niet gek om er positiever in te staan dan de afgelopen jaren het geval was. De club behield alle spelers die vorig jaar een positieve bijdrage leverden, terwijl er vooral in pitching werd geïnvesteerd.

TRADES EN DEALS

Zoals gezegd, de Reds zaten in dit offseason niet bepaald stil. De grootste vis die werd binnengehaald is toch wel Yasiel Puig. De veelbesproken Cubaan verlaat na zes seizoenen vol ups en downs Los Angeles en verlaat de hectiek van Hollywood voor de rust in Ohio. Tegelijkertijd namen de Reds ook Matt Kemp’s flinke salaris erbij, terwijl Alex Wood voor stabiliteit in de rotation moet zorgen. De keerzijde was dat onder andere prospect Jeter Downs de omgekeerde weg moest bewandelen. Feit is wel dat de move de Reds anno 2019 sterker maken dan in 2018 het geval was.

Yasiel Puig is komend seizoen te bewonderen in het rood en wit van Cincinnati (Mark J. Terrill/AP)

Alex Wood was overigens niet de enige die aan de pitching rotation werd toegevoegd. Tanner Roark kwam over in een trade met de Washington Nationals, terwijl Sonny Gray de New York Yankees achter zich laat voor Cincinnati. Het betekent dat de veelgeplaagde rotatie van de Reds in één offseason drie werpers heeft gehaald die in ieder geval genoeg ervaring hebben in de MLB en kunnen buigen op redelijk goede statistieken.

LINE-UP

Toch ziet de line-up er in grote lijnen hetzelfde uit als vorig jaar. Het enige verschil met de mannen die vorig jaar op opening day aan slag verschenen, is dat Yasiel Puig indirect de plek overneemt van Billy Hamilton. De snelle outfielder zag zijn contract niet verlengd worden. Door zijn vertrek is de line-up misschien een stukje minder rap geworden, maar aan slag wel een stuk sterker.

Ook in 2019 wordt er weer veel verwacht van Joey Votto. (archief)

Naast Puig zullen de Reds wederom veel leunen op de eerder genoemde Votto, Gennett en Suarez. Verder wordt gehoopt dat jonge slagmannen als Jesse Winker en Jose Peraza de volgende stap maken in hun ontwikkeling. Zwakkere schakels zijn op papier de catcher (Tucker Barnhart) en de eventuele center fielder, waarbij voor nu het erop lijkt dat Scott Schebler die plek gaat invullen. Veel Reds-fans hopen echter snel Nick Senzel te zien, het veelbelovende talent dat op zowel het tweede als derde honk wordt geblokkeerd door respectievelijk Gennett en Suarez. De geruchten gaan dat Senzel ook in het outfield weleens een kans kan krijgen. Wie weet wordt hij misschien de man die uiteindelijk het centerfield gaat overnemen.

PITCHING

De pitching staff is al jaren het zorgenkindje in Cincinnati. De vraag is of de versterkingen hier direct verandering in gaan brengen. Wat echter zeker is, is dat er in ieder geval meer werpers op de heuvel komen te staan die over ervaring beschikking. Met Sonny Gray, Tanner Roark en Alex Wood heeft de ploeg nu drie goede werpers in huis.

Kan Sonny Gray dé ace van Cincinnati worden? (Ezra Shaw/Getty Images)

Het betekent ook dat de druk op jonge beloftes als Luis Castillo en Tyler Mahle minder groot zal zijn. Ook Anthony DeSclafani is allicht verzekerd van een plekje in rotation na een sterk einde aan 2019. De bullpen is zo goed als intact gebleven, met Raisel Iglesias als closer en David Hernandez en Jared Hughes als belangrijkste mannen voor hem.

CONCLUSIE

Net als bij elk ander team is het koffiedik kijken, maar leg het team van 2018 naast dat van 2019 en de Reds staan er beter op dan vorig jaar het geval was. De toevoeging van Puig plus drie ervaren werpers maakt de ploeg op papier een stuk sterker.
De NL Central blijft echter een onwijs sterke divisie. De Chicago Cubs blijven een contender, de Milwaukee Brewers idem dito, terwijl de St. Louis Cardinals ook jaarlijks een ploeg blijven om rekening mee te houden. Het betekent dat de Reds, samen met de Pittsburgh Pirates, vanuit de achterhoede hard moeten werken om in de top drie te geraken. Geen onmogelijke taak, maar 2019 lijkt misschien nog net iets te vroeg voor de Reds om die stap voorwaarts te maken.

Coverfoto: Flickr/The Commons

30-in-30 Season Preview 2019: San Diego Padres

Sander Grasman
-
0


De saga rond Manny Machado leek deze winter eindeloos, maar plots waren daar ineens de San Diego Padres. Machado zou niet terug naar de westkust willen. Hij zou geen derde honk meer willen spelen. Toch lijkt dat in ieder geval de komende jaren precies wat hij zal gaan doen: derdehonkman zijn van de Padres. Op ‘6’ beschikken de Padres namelijk al over het grote talent Fernando Tatis Jr.

2018: WACHTEN OP WAT KOMEN GAAT

Met de komst van Machado en de aanwezigheid van zoveel talent in de organisatie, zal de blik van iedereen die de Padres een warm hart toedraagt vooral op de toekomst gericht zijn. Het afgelopen seizoen was er dan ook (weer) eentje om snel te vergeten. De Padres werden roemloos laatste in de NL West en moesten van grote afstand toekijken hoe de Los Angeles Dodgers en de Colorado Rockies het bovenaan uitvochten.
Derde honkman Christian Villanueva was vorig seizoen een van de lichtpuntjes. Even leek de Mexicaan met zijn homeruns zelfs op weg om Rookie of the Year te worden, maar inmiddels heeft hij al zijn biezen mogen pakken en zal hij volgend jaar uitkomen in Japan. Nu Machado het derde honk zal gaan bemannen, lijkt de naam Villanueva snel uit het collectieve geheugen te zullen verdwijnen.

HOOP

Toch kon er ook hoop geput worden uit de prestaties van sommige jonge spelers. De 22-jarige Franmil Reyes wist een paar aardige hitting streaks neer te zetten en Hunter Renfroe leidde het team met 26 homeruns. Van beide slagmannen wordt gehoopt dat zij de komende jaren verdere stappen zullen zetten.
Vanaf de heuvel was het echter niet al te best. Alle startende werpers met 10 of meer starts verloren meer wedstrijden dan dat ze wonnen. Bovendien had geen van hen een ERA onder de 4.00. Na de 96 nederlagen van 2018 zal de club van ver moeten komen wil het een gooi doen naar de playoffs. Geduld zal de komende tijd het devies zijn in San Diego, maar hoe lang, dat is de grote vraag.

OVERVLOED AAN PROSPECTS

Tatis Jr, de zoon van oud-Major Leaguer Fernando Tatis, zal misschien niet in de line up verschijnen tijdens Opening Day, maar de kans is groot dat ze in SoCal niet lang meer hoeven te wachten op hun korte stop van de toekomst. Zijn homeruns in Spring Training verhogen de verwachtingen rond de jongeling alleen maar verder.


Tatis is niet het enige grote talent van de organisatie. Met 10 prospects in de MLB Pipeline Top 100 ziet de toekomst van de Padres er rooskleurig uit. Zeker als je bedenkt dat zeven van die talenten bij de eerste 50 staan. Daarnaast werd de afgelopen winters dus een paar keer flink de portemonnee getrokken op posities waar de aanwas het minst sterk is. Ervaren krachten als Machado en Eric Hosmer moeten het gebrek aan prospects op de corners gaan opvangen.

PUZZELEN IN HET OUTFIELD

Nu lijkt het er nog op dat er op het tweede honk een plekje zal worden ingeruimd voor Ian Kinsler, maar als Tatis Jr. en Luis Urias, de meest talentvolle tweede honkman in de organisatie, zo goed zijn als nu wordt verwacht, dan lijken zij de komende jaren met Machado en Hosmer het infield te vervolmaken. Dat betekent wel dat Will Myers zich moet gaan richten op het linksveld. Dit creëert een nog groter overschot aan spelers voor de drie posities in het outfield.

Wil Myers zal na de komst van Machado en Hosmer definitief naar het linksveld moeten uitwijken (Brian Rothmuller/Icon Sportswire)

De ooit als top prospect van Boston overgekomen Manuel Margot lijkt de belangrijkste kandidaat om tijdens Opening Day als centerfielder te starten. Hij, Travis Jankowski en Franchy Cordero zijn op dit moment de spelers die voor deze rol in aanmerking komen. Franmil Reyes en Hunter Renfroe zouden dan onderling uit moeten maken wie de resterende plek in het rechtsveld opeist. De power van Renfroe zou die strijd weleens in diens voordeel kunnen beslissen.

STARTING ROTATION

Hier wordt het lastiger, want waar er door de komst van Machado al een redelijk sterke lineup ontstaat, blijft de rotatie een flinke achilleshiel. Het afgelopen jaar was Joey Lucchesi de beste werper van de club en dat zegt weinig goeds. Een team met ambitie heeft meer nodig dan Lucchesi als ace. Daar lijken de Padres echter voorlopig niet over te beschikken.
Voorlopig althans, want er lopen ook de nodige talentvolle farm hands rond in de organisatie. Zeven van de tien Padres-prospects in de top 100 zijn pitchers. Van de tien meest talentvolle linkshandige werpers staan er maar liefst vier bij de Padres onder contract. Of één van hen al komend jaar in San Diego actief zal zijn, valt te betwijfelen. Van een starting rotation bestaande uit Lucchesi, Robbie Erlin, Bryan Mitchell, Eric Lauer en Luis Perdomo zal de concurrentie in LA, Colorado of Arizona in ieder geval niet wakker liggen.

DE GROTE VRAAGTEKENS VOOR 2019

Na een zwak eerste jaar en de komst van Machado is Hosmer niet meer de grote man in San Diego. Is hij in staat komend seizoen te herstellen van een offensief ondermaats 2018? Dat Hosmer een uitstekende verdediger is en een goed rolmodel voor de vele jonge talenten lijkt buiten kijf te staan, maar hoe lang is dat nog genoeg? Het probleem lijkt alvast gevonden te zijn. De launch angle van Hosmer is te laag, waardoor hij te veel grondballen produceert. De Padres hopen dat als hij hieraan werkt, Hosmer weer op zijn oude niveau kan terugkeren.
Een ander groot vraagteken zijn de talenten. Verwacht wordt dat Tatis Jr, Urias, catcher Francisco Mejia en rechtshandige werper Chris Paddack komend jaar al deel zullen uitmaken van de hoofdmacht, maar mogen er al meteen topprestaties van deze toptalenten verwacht worden? Mejia is een offense first catcher en lijkt de taken achter de plaat met Austin Hedges te zullen moeten delen. Welke rol voor Paddack zal zijn weggelegd is helemaal nog niet duidelijk.

CONCLUSIE

Wat mogen de Padres komend jaar dan wel verwachten? Ondanks alle vraagtekens rond zijn persoonlijkheid blijft Machado een ijzersterke slagman en op drie een geweldige fielder. Tel daarbij op de naderende komst van supertalent Tatis Jr. en het is begrijpelijk dat er de nodige hosanna is ontstaan rond Petco Park. Toch zouden de Padres positief verrassen als zij meer dan de helft van hun wedstrijden zouden winnen.
De startende werpers zijn op dit moment gewoon niet goed genoeg. En eigenlijk mag er niet verwacht worden dat dat op korte termijn gaat veranderen. Het aanwezige talent zal dit seizoen de tijd krijgen om te rijpen. De weg naar boven is ingezet en het is zeker mogelijk dat de Padres over twee à drie seizoenen mee zullen doen voor een plek in de playoffs, maar nu zijn de Dodgers en Rockies simpelweg te goed.

Coverfoto: Twitter @Padres

Sunny in Philadelphia: Harper tekent bij Phillies

Jimmy Driessen
-
0


De kogel is eindelijk door de kerk. Nadat eerder al Manny Machado voor een record free-agent deal had getekend bij de San Diego Padres is nu ook de andere top free-agent van de markt af. Outfielder Bryce Harper (26) tekent naar verluidt spoedig een 13-jarig contract met een totale waarde van $330M bij de Philadelphia Phillies. Dit betekent in één klap dat Harper de speler is met het grootste contract ooit. Dat record stond hiervoor op naam van Giancarlo Stanton, die in 2014 een contract ter waarde van $325M voor 13 jaar tekende bij de Miami Marlins. Stanton slaat zijn homeruns overigens tegenwoordig voor de New York Yankees.

GERUCHTEN

De geruchten tussen de Phillies en Harper speelden al een stuk langer. De line-up van de Phillies bestaat voornamelijk uit rechtshandige slagmensen, dus een linkshandige power hitter leek een match made in heaven. Zelfs eigenaar van de club, John Middleton, was aan boord; hij gaf eerder het off-season aan dat hij bereid was “a little stupid” te zijn als het op de kosten aankwam.
Toch leek het er in de laatste dagen niet op dat de Phillies de favoriet waren. Nadat eerder de Chicago White Sox en zijn ex-ploeg Washington Nationals waren afgehaakt, kwamen er ineens twee nieuwe kapers op de (West)-kust. Zowel de Los Angeles Dodgers als de San Francisco Giants sprongen ineens in de race om zijn handtekening. Alhoewel er ernstige twijfels waren of de Dodgers wel voor een langdurige deal wilden gaan, leken zij toch de frontrunners te zijn. Uiteindelijk bleek het oosten toch aantrekkelijker voor Harper. Dat de thuishaven van de Phillies ook hitter friendly is zal zeker ook meegespeeld hebben, maar uiteindelijk wint het grootste contract het toch.

OPVALLENDE DEAL

Dat Harper een recorddeal zou krijgen, daar was iedereen het over eens. Met een agent als Scott Boras weet je dat hij het onderste uit de kan wil halen. Toch zijn er een paar opvallende details in het contract aanwezig.
Ten eerste is het een 13-jarig contract. De verwachting was dat de buitenvelder een langdurig contract zou gaan tekenen, maar er circuleerde vooral een duur van tien jaar. Daarnaast zitten er verrassend genoeg geen opt-outs in de deal, iets wat tegenwoordig zeer gebruikelijk is. Tel daar ook nog een full no-trade clausule bij op en de optelsom kan gemaakt worden: Bryce Harper wil een Phillie zijn voor de rest van zijn carrière en zal waarschijnlijk nooit buiten de NL East zal spelen.

CONTENDERS

Met deze move geven de Phillies een duidelijk signaal af. Nadat ze eerder al onder andere All-star catcher J.T. Realmuto binnen wisten te hengelen, ziet de line-up er op korte termijn een stuk sterker uit. Of het genoeg zal zijn voor een plek in de play-offs blijft altijd afwachten. De Phillies snakken echter weer naar een postseason, iets wat sinds 2011 niet meer is voorgekomen in The City of Brotherly Love. Of de deal op de lange termijn een blok aan het been van de Phillies is, zal de tijd moeten leren. Op dit moment zal niemand in Philadelphia zich daar zorgen om maken. Ze wilden daar weer een superstar; nu hebben ze hem.

Coverfoto: USA Today

30-in-30 Season Preview 2019: Detroit Tigers

Jasper Roos
-
1


In elke andere divisie in baseball waren de Tigers eigenlijk een last-place team geweest. Het was dan ook bij de gratie van een abominabele AL Central dat de Detroiters met 98 verliespartijen derde wisten te worden in de divisie. Na vier divisietitels op rij (2011-2014) is de club nu viermaal op rij onder .500 geëindigd in de Central. In 2018 stonden er voor de tweede keer op rij 98 streepjes in de loss-kolom.
Het verhaal van de Tigers is opzich niet onbekend. De inmiddels overleden eigenaar Mike Ilitch pompte miljoenen — nee, miljarden — in zijn club. Het ene na het andere monstercontract werd uitgedeeld of de Motor City binnengehaald. Justin Verlander, David Price, Miguel Cabrera, Prince Fielder, Victor Martinez, Jordan Zimmermann: de rij hield niet op. Leeftijd of wijsheid werd in de wind gegooid. Het ontbrak de Tigers echter aan een kampioenschap en in 2018 waren er van die rij sterspelers nog maar drie grootverdieners over: Miggy, V-Mart en Zimm.

2018: LAATSTE STUIPTREKKINGEN VAN DE OUDE GENERATIE

In een soort laatste poging het allerlaatste uit de carrières van de oudere sterren te persen, schoten de Tigers in 2018 verrassend uit de startblokken. De eerste tweeëneenhalve maand van het seizoen deed de club heel aardig mee in de Central en hielden de Kitties het spoor van de Indians: 2.5 wedstrijd was het verschil slechts, halverwege de maand juni. Toen stortte de boel echter volledig in. Een seizoensbeëindigende blessure voor Cabrera luidde het begin van het einde in. Een verliesreeks van 11 op rij kickstartte een 28-61 rest van het seizoen en de normaal gesproken hondstrouwe fans bleven massaal weg.

OFF THE FIELD

Dan waren daar nog de twee off-the-field-incidenten. Pitching coach Chris Bosio werd ontslagen nadat hij een donkere Tigersmedewerker voor “monkey” zou hebben uitgemaakt. Bosio zelf claimde dat hij de algemeen bekende bijnaam “spider monkey” had geroepen naar werper Daniel Stumpf. Stumpf zelf zei overigens dat hij die bijnaam nog nooit had gehoord.
Ook in het commentaarhok liep alles spaak voor de Tigers. Longtime broadcastduo Mario Impemba en Rod Allen ging richting het einde van het seizoen met elkaar op de vuist. Beide commentatoren zijn inmiddels uit hun functie gezet en worden vanaf komend seizoen vervangen door Matt Shepard, Jack Morris en Kirk Gibson.

LICHTPUNTJES?

Er waren hier en daar wel lichtpuntjes, maar Detroit toonde zich eens te meer een organisatie die niet op het juiste moment afscheid kan nemen van spelers die geen onderdeel van hun toekomst uitmaken. Neem Nicholas Castellanos, die met kop en schouders boven zijn collega’s uitstak. Een .298/.354/.500 slash line en de team leader in hits, runs, RBI’s en homeruns maakten van Castellanos de enige speler voor wie je naar het stadion komt. Toch zaten er ook haken en ogen aan zijn seizoen. Castellanos was de slechtste defensieve outfielder in baseball en presteerde veel minder in de tweede helft van het seizoen dan in de openingsmaanden.
Castellanos maakt in principe geen deel uit van de toekomst in Detroit. Waarom de club hem halverwege het seizoen niet voor prospects verkocht, is een raadsel. Jeimer Candelario, twee jaar geleden bij de Cubs afgetroggeld voor Justin Wilson, maakte een prima eerste volledige seizoen in de Majors door bij de Tigers. De derdehonkman was de nummer twee in alle statistische lijstjes achter Castellanos en in tegenstelling tot de outfielder behoort Candelario wél tot de toekomstkern.

OUDJES

Dan was daar nog de eerdergenoemde oude kern, die op geen enkel vlak iets toevoegde aan de ploeg. Miguel Cabrera kwam tot slechts 134 slagbeurten en werd (opnieuw) getergd door blessures. De Tigers betalen hem nog $154 miljoen tot en met 2023. Victor Martinez behaalde nog wel 508 slagbeurten, maar een .651 OPS was zijn aandeel; het laagste uit zijn 16-jarige carrière. V-Mart was op Chris Davis na de slechtste positiespeler in baseball in fWAR. Jordan Zimmermann pitchte slechts 131.1 innings en noteerde een 4.52 ERA. Hij ontvangt de komende twee jaar ook nog eens $50 miljoen.
Na het seizoen 2018 zullen de fans in Detroit blij zijn in elk geval één kostenpost kwijt te zijn. Victor Martinez, sinds zijn contractverlenging in 2015 -3.7 WAR waard à $17 miljoen per jaar, zette een punt achter zijn carrière.

2019: GEEN KANT OP

Tsja, zo is het natuurlijk wel een beetje. Meer dan 50% van Detroits payroll in 2019 gaat naar twee spelers. Cabrera en Zimmermann ontvangen samen $55 miljoen. De rest van het team? $51 miljoen. De puinhopen die Ilitch en Dombrowski hebben achtergelaten in Detroit zijn nog niet opgeruimd. GM Al Avila is intussen ook niet heel handelsbekwaam gebleken in het wederopbouwen van een club onder druk.
Hoewel het Minor League-systeem in Detroit weer tekenen van leven begint te vertonen, bevindt de organisatie zich een beetje tussen de wal en het schip. De Major League-ploeg raakte catcher James McCann kwijt aan Free Agency; hij tekende bij de rivaal uit Chicago. Verder dreigt een min or meer ongewijzigd team dit seizoen het veld te betreden. Als Miggy gezond is en het eerste honk bemant, zal Niko Goodrum naar twee schuiven. Met Jordy Mercer op kort en Jeimer Candelario op drie heb je dan je infield rond. JaCoby Jones, Christin Stewart/Mikie Mahtook en Nick Castellanos ronden het outfield af. Catchers Grayson Greiner en John Hicks (die ook dubbelt als DH en 1B) completeren de mogelijk startende lineup.

PITCHING

Een pitching rotation van Matthew Boyd, Michael Fulmer, Jordan Zimmermann, Tyson Ross en Matt Moore zullen er niet veel teams staan te trillen van paniek wanneer de Tigers langskomen. Gecombineerd met eigenlijk maar één goede werper in de bullpen in Joe Jimenez, is het wachten op de grotere namen uit de Minors (Casey Mize, Matt Manning, Franklin Perez) om hun stempel te drukken op de ploeg en de toekomst.

CONCLUSIE

Het is en blijft de AL Central, maar in principe moeten de Tigers weer ergens onderaan deze divisie eindigen in 2019. De club heeft zich beduidend minder versterkt dan de White Sox (wat opzich ook wel iets zegt) en ook de Royals beschikken in essentie over meer talent dan de huidige samenstelling van het collectief uit Michigan. Natuurlijk blijkt al jaren dat twee losses een verschil kunnen maken tussen derde of laatste worden in de divisie, maar de Tigers zullen het beste voor de dag komen als fans en neutrale kijkers zo min mogelijk van de ploeg verwachten.

Coverfoto: Kirthmon F. Dozier, Detroit Free Press

'86 Mets: The Bad Guys

Sander Grasman
-
2

Tijdens Spring Training krijgen spelers de kans om op elkaar ingespeeld te raken. Er moet een groepsgevoel gesmeed worden. Het is bovendien een weerzien met oude kameraden. Maar soms loopt het allemaal net wat anders. Zo ook dertig jaar geleden in het trainingskamp van de New York Mets. Sterspelers Keith Hernandez en Darryl Strawberry raken tijdens de gezamenlijke fotosessie slaags. De vechtpartij is het symbolische einde van een potentieel ijzersterke generatie.

DYNASTY IN THE MAKING

Vanaf het begin van de jaren ’80 wordt erin Flushing, New York gewerkt aan een bijzondere lichting die de Mets succes moet gaan brengen. Het talent is er om uit te groeien tot een ware dynastie. Na vroeg succes krijgen veel van de spelers echter te maken met verslavingsproblemen. Zij kunnen maar moeilijk omgaan met de druk. Uiteindelijk wordt er dat decennium ‘maar’ één World Series-ring aan de prijzenkast toegevoegd.

MEER HOREN OVER DE METS IN DE 80s? LUISTER DAN OOK DE PODCASTAFLEVERING OVER HET TEAM!

EIGEN KWEEKVIJVER

In 1984 start Baseball America met het rangschikken van de Major League farm systems. De eerste twee edities worden aangevoerd door de prospects van de Mets. Blikvangers zijn talenten als Dwight Gooden, Lenny Dykstra, Kevin Mitchell, Sid Fernandez en Rick Aguilera. Deze talenten zullen later ook de kern vormen van de selectie die in 1986 een World Series-ring winnen.

Pitcher Ron Darling deed een boekje open over de vele strapatsen van hem en zijn teamgenoten in Game 7, 1986: Failure and Triumph in the Biggest Game of My Life (Ron Frehm/Associated Press)

Slugger Darryl Strawberry en pitcher Ron Darling zijn dan al in 1983 overgeheveld naar de majors. Het jaar erna volgen Gooden en Fernandez en weer een jaar later outfielder Dykstra en pitcher nummer 4, Roger McDowell. Deze talenten worden toegevoegd aan een selectie vol ervaren sterren als voormalig MVP en lid van de Big Red Machine, George Foster en ’79 MVP Keith Hernandez, catcher en toekomstig Hall of Famer Gary Carter en snelheidsduivels als Wally Backman en Mookie Wilson.

DARRYL STRAWBERRY

In 1983 maakte Strawberry zijn langverwachte debuut. Al sinds hij met de eerste pick van de draft van 1980 gekozen werd, hangt er een aura van hoop en verwachting om de jonge speler heen. Hij kent een succesvol eerste jaar en wordt aan het einde van dat seizoen gekroond tot Rookie of the Year. De 21-jarige Strawberry lijkt voorbestemd om één van de beste spelers van zijn generatie te worden. Maar Strawberry is een kwetsbare jongen. Hij heeft een moeilijke jeugd gehad met een alcoholist als vader. Zelf zal hij ook lange tijd worstelen met verslavingen.

CRENSHAW HIGH

Als tiener maakte hij deel uit van een gouden generatie van Crenshaw High, een middelbare school in een van de gevaarlijkere wijken van Los Angeles. Hij is niet de enige van Crenshaw High die problemen heeft om met de druk om te gaan. In het boek The Ticket Out wordt beschreven hoe het met de jongens van Strawberry’s high school honkbalteam is afgelopen. Twee van hen zagen hun profcarrière in de minors al eindigen voordat die goed en wel begonnen was toen ze betrapt werden op een credit card scam. Een ander draaide voor 25 jaar de gevangenis in toen hij inbrak in de school en vernielingen aanrichtte. Het was zijn derde strike, waardoor zijn straf zo hoog kon uitvallen.

Een selectiefoto van de jongens van Crenshaw High met een zelfverzekerd kijkende Darryl Strawberry (tweede van rechts op de middelste rij)

VERSLAVING

Net als bij de Mets is voor de jongens van Crenshaw High drugs hun achilleshiel. Sommigen draaien ervoor de bak in, anderen raken eraan verslaafd. ‘I never had a problem hitting,’ zou Strawberry later bekennen. ‘I had a problem living.’ Aan het eind van de jaren ’80 vindt de slugger de Heer en hoopt hij via het christendom af te komen van zijn seks- en drugsverslaving.

SEKSVERSLAVING

Strawberry heeft namelijk ook een ernstige seksverslaving. Eentje die zelfs tijdens wedstrijden gestild moet worden. Tussen innings door ontmoet hij dames met wie hij op de tribunes contact heeft gemaakt. De slagman verdwijnt dan even de catacomben in om voldaan terug te keren. Teamgenoten zijn op de hoogte van Strawberry’s escapades en misschien de technische staf ook wel, maar ze laten hem zijn gang gaan. Er heerst geen strakke discipline in de organisatie.

Davey Johnson voor één dag terug in een Mets-uniform in 2018 (Getty Images)

DAVEY JOHNSON

Manager Davey Johnson, de oud-Koninkrijksteam bondscoach, wordt gezien als een van de hoofdschuldige waarom het succes maar van zo korte duur was. Johnson werd volgens Lenny Dykstra gezien als een Players’ Manager omdat hij elke dag een kater had en dus niet kon optreden tegen zijn spelers en zij dus teveel vrijheid kregen.
Dit wordt echter ontkend door zijn oude teamgenoten Keith Hernandez en Ron Darling, die deze uitspraken wijden aan een langlopende ruzie tussen Johnson en Dykstra. Die laatste was het duidelijk niet eens met de speeltijd die hij kwijtraakte aan collega-outfielder Mookie Wilson.

DWIGHT GOODEN

Dwight Gooden is misschien wel even verslavingsgevoelig als zijn vriend Strawberry. Vanaf zijn debuut in 1984 is Gooden, liefkozend Dr. K. genoemd door zijn fans, een van de beste pitchers in de majors. In zijn eerste seizoen wordt ook hij verkozen tot Rookie of the Year. Het jaar daarna wint hij unaniem de Cy Young Award. Hij is dan pas 20 jaar oud.

Dr. K. in session (Rich Pilling/MLB Photos/Getty Images)

Al snel volgen de problemen. Drugs bieden hem een vluchtweg. Zo kan hij ontsnappen aan de druk. Toch, of misschien juist daarom, gaat Gooden uiteindelijk ten onder aan de hoge verwachtingen, zowel zijn eigen als die van de buitenwereld.

KORTSTONDIGE OPLEVING

In de tweede helft van de jaren negentig kent Gooden bij de Yankees nog een opleving. In die periode gooit hij zelfs nog een no-hitter. Nota bene op het moment dat zijn vader in een ziekenhuis op sterven ligt. Het laatste wat Gooden Sr. meemaakt is de no-hitter van zijn zoon. Het is echter vooral een opleving, want de dominantie uit zijn beginjaren keert nooit meer terug.

RUZIE MET STRAWBERRY

Ook na zijn loopbaan blijft Gooden worstelen met zijn verslaving. Het loopt uiteindelijk uit op een publieke ruzie tussen hem en Strawberry, als die laatste zijn angsten over zijn vriend uitspreekt. Volgens hem is Gooden nog altijd verslaafd en als hij dat niet onder ogen ziet, dan loopt zijn leven gevaar, aldus Strawberry.

Lenny ‘Nails’ Dykstra zoals we hem tegenwoordig vooral kennen. (Nick Ut/Associated Press)

THEY CALL ME NAILS

Lenny Dykstra’s pad naar de majors is nagenoeg het tegenovergestelde als van zijn teamgenoten Gooden en Strawberry. Dykstra komt niet binnen als een toptalent. De relatief kleine outfielder wordt geselecteerd in de 13e ronde van de draft van 1981. Hij ontwikkelt zich echter al snel tot een ster in de minors. Met zijn talent om op de honken te komen en met zijn snelheid groeit hij uit tot de beste speler in de Carolina League, waar hij veel offensieve ranglijsten aanvoert. Door een blessure van Mookie Wilson wordt Dykstra in ’85 overgeheveld naar de Major League. Met zijn fanatisme brengt hij een hoop energie mee.

THE WILD BOYS

Het kampioensjaar mag hij door een nieuwe blessure van Wilson starten als midvelder. Wanneer Mookie weer hersteld is, wordt niet Dykstra het kind van de rekening, maar laten ze George Foster vertrekken om ruimte te maken voor zowel Mookie als Lenny. Met Dykstra als openingsslagman winnen de Mets 108 wedstrijden in ’86. Samen met tweede slagman Wally Backman wordt de buitenvelder ‘The Wild Boys’ genoemd om hun energieke, fanatieke manier van spelen. Dat Backman nog altijd heetgebakerd mag blijken uit zijn onderstaande ejection.

STRAFBLAD

Maar Dykstra’s fanatieke, wilde karakter blijkt niet alleen een zege te zijn voor zijn carrière. Het is mogelijk de reden zijn dat de organisatie halverwege 1989 afscheid van hem neemt. En ook na zijn carrière zou zijn karakter hem in de problemen en uiteindelijk zelfs in de gevangenis doen belanden. Zijn strafblad omvat onder andere bedreiging met een vuurwapen, het uitschrijven van valse cheques, aanranding en verkrachting, drugsbezit en zelfs het dreigen met terreur.

MITCHELL REPORT

In 2007 wordt bekend dat Dykstra’s naam voorkomt op de lijst van dopingzondaars die naar voren komen in het Mitchell Report. Destijds wilde Dykstra zelf niet meewerken aan het onderzoek, maar later gaf hij in zijn autobiografie zijn dopinggebruik toe. Hij noemt zijn lengte als reden waarom hij zijn heil had gezocht in stimulerende middelen. Zijn financiële problemen zullen ongetwijfeld een motief zijn geweest om naar buiten te komen met een controversieel boek.

KEITH HERNANDEZ

Hernandez maakte aan het eind van de jaren zeventig deel uit van een sterke Cardinals’ line up. Hijzelf reeg in die tijd al de Golgen Gloves aaneen en in ’79 werd de eerste honkman zelfs uitgeroepen tot MVP. Maar in het nieuwe decennium ging het allemaal een stuk minder. Tijdens de Pittsburgh Drug Trials van 1985 zou blijken wat de reden hier achter was. Er kwam een drugsnetwerk aan het licht rond een cateraar van de Philadelphia Phillies.

PIRATE PARROT

Deze cateraar zou drugs verkocht hebben aan tientallen spelers uit de National League. Een opvallende verdachte in de zaak was mascotte Pirate Parrot. De man in het kostuum zou namelijk de drugs hebben uitgedeeld onder de spelers. Een van die spelers was dus Hernandez. Tijdens zijn getuigenis deed Hernandez een paar stevige uitspraken. Volgens hem zat 40% van de Major League aan de coke, gebruikte hijzelf het spul drie jaar en kon hij zich het hele jaar 1980 niet meer herinneren.

GARY CARTER

Catcher Carter was bij de Montreal Expos uitgegroeid tot een dragende speler en één van de beste catchers, maar toen zij besloten tot een rebuild, werd hun sterspeler overgedaan aan de Mets. Daar zou hij een belangrijke pion vormen richting het succes. Naast een succesvolle carrière achter de plaat, blijkt Carter ook een taalvernieuwer te zijn geweest.

F-BOMB

Meriam Webster heeft hem uitgeroepen tot uitvinder van de uitdrukking ‘F-bomb’. Net als zijn collega Strawberry had Carter gedurende zijn carrière het geloof gevonden. Dat had tot gevolg dat hij het vloeken had afgezworen. Dit veroorzaakte echter een probleem bij het navertellen van een woordenwisseling met een scheidsrechter. Carter zocht naar een eufemistische omschrijving van wat hij de man naar zijn hoofd geslingerd had. De F-bomb was geboren.

WORLD SERIES CHAMPIONS

Je mag dus gerust zeggen dat deze spelers een licht ontvlambare cocktail vormden. Toch kenden zij dus ook succes. In 1986 kroonde een betrekkelijk jonge Mets-ploeg zich namelijk al tot kampioen. Na 7 wedstrijden verslaan zij de Boston Red Sox in een legendarische World Series. De serie zal faam maken als hoogtepunt van de Curse of the Bambino, als Bill Buckner in de verlenging van Game 6 een rollertje van Mookie Wilson door zijn benen laat gaan en Ray Knight het winnende punt kan maken. Maar het is ook het begin van het einde voor een talentvolle groep die hun talent niet verder weten te verzilveren.

THE BEST LAST BEST PLANE RIDE EVER

Illustratief voor hoe deze ploeg in elkaar stak, is de terugvlucht nadat in de NLCS de Houston Astros zijn verslagen. De zesde wedstrijd is een must win voor de Mets, omdat in Game 7 de op dat moment onverslaanbare Mike Scott wacht. Zover komt het dus niet als de Mets de serie al een wedstrijd eerder naar zich toetrekken. De stemming is uitgelaten. De vlucht terug naar New York belooft een feestje te worden. De drank vloeit rijkelijk en de aanwezigheid van de spelersvrouwen verhogen de feestvreugde des te meer.

THE SCUM BUNCH EN MOOKIE DE MELKDRINKER

Eigenlijk onttrekken alleen de staf en Mookie Wilson zich aan het gedruis. Mookie is de enige ‘melkdrinker’, zoals jongens als Dykstra en Mitchell hem noemen, in de selectie. De rest lust er wel pap van. Vooral The Scum Bunch staat bekend om hun balorige gedrag. Dit drietal, bestaande uit pitchers Doug Sisk en Jesse Orosco en outfielder Danny Heep, zit achterin het vliegtuig te kaarten, maar vooral te drinken.

THE ARISTOCRATS

Maar ook de andere spelers en hun wederhelften doen deze vlucht alles wat god verboden heeft. In het vliegtuig ontstaat een soort Aristocrats-grap van drank, drugs, seks, kots, uitgelopen make-up. De supporters die hun in New York op het vliegveld op stonden te wachten moeten getrakteerd zijn op een fraai schouwspel dat de vliegtuigtrappen af kwam strompelen.

Coverfoto: Getty Images

Nuggets en Raptors winnen topper in eigen huis

Lars Leeftink
-
0

26 FEBRUARI

RAPTORS DOMINEREN CELTICS IN TORONTO

Afgelopen nacht kreeg het wisselvallige seizoen van de Celtics een vervolg in Toronto. Daar waar de seizoensserie voorafgaand aan het duel nog in het voordeel was van de Celtics (2-1), was dat na dit duel niet meer het geval. De Celtics waren vanaf het tweede kwart compleet kansloos: 95-118
Bij de Celtics was er helemaal niemand die in de buurt kwam van zijn normale niveau. De topscoorder van de ploeg uit Boston was Marcus Morris met 17 punten. Kyrie Irving en Jayson Tatum kwamen samen niet eens aan 20 punten. Het is de derde nederlaag op rij voor Boston, dat eerder al verloor van de Bucks en de Bulls. Het lijkt na All-Star Weekend bij de Celtics alleen maar slechter te lopen.
Bij de Raptors gaat alles volgens plan. Pascal Siakam was met 25 punten, acht rebounds en vier driepunters weer uitstekend. Ook Kawhi Leonard deed een duit in het zakje (21 PTS, 6 REB, 4 AST). Afgelopen weekend kwam er tegen Orlando een eind aan een zegereeks van zeven duels op rij. Toch wordt februari door de Raptors dankzij deze zege positief afgerond. Zowel de Celtics als de Raptors gaan de play-offs halen in de Eastern Conference. Daar waar de Celtics strijden om de derde plek, doen de Raptors volop mee om de eerste seed.

NUGGETS WEERSTAAN LATE RUN THUNDER

Er stond afgelopen nacht ook een topper in de Western Conference op het programma. De Nuggets streden in Denver tegen de Oklahoma City Thunder. Het bleek een spectaculair duel te worden, waarbij de Nuggets uiteindelijk een late run van de Thunder wisten af te slaan: 112-121.
Bij de Nuggets was Nikola Jokic weergaloos. Met 36 punten, 10 assists en negen rebounds wist The Joker bijna een triple double te noteren. Verder waren ook Jamal Murray (20 PTS, 5 REB, 5 AST) en Will Barton (23 PTS, 3 REB, 5 AST) uitblinkers bij de thuisploeg. De Nuggets blijven hierdoor in het kielzog van de Golden State Warriors in de strijd om de eerste seed in de Western Conference.
Bij de Thunder waren er ook drie uitblinkers. Russell Westbrook (22 PTS, 14 REB, 9 AST) en Paul George (25 PTS, 8 REB, 7 AST, 6 STL) zijn de motor van de ploeg uit Oklahoma City en speelden ook afgelopen nacht weer uitstekend. Toch vielen de statistieken van Jerami Grant het meeste op. De power forward van de Thunder noteerde 21 punten met vijf rebounds en drie assists. Zijn beste wedstrijd van dit seizoen was niet genoeg voor een zege van de Thunder. De ploeg uit Oklahoma City probeert aansluiting te vinden bij de Warriors en de Nuggets. Voorlopig is het gat nog steeds vijf en vier duels respectievelijk.

KNICKS WINNEN TWEEDE DUEL OP RIJ

De New York Knicks zijn goed begonnen aan de periode na de All-Star break. Na afgelopen weekend verloren te hebben van de Timberwolves en maandag de Spurs in eigen huis te hebben verslagen, won de ploeg uit New York afgelopen nacht in Madison Square Garden zijn tweede duel op rij. De Orlando Magic gaven in de slotfase een voorsprong van meer dan tien punten weg en zagen de Knicks uiteindelijk langszij komen: 103-108.
Bij de Knicks waren het niet de basisspelers (geen enkele basisspeler boven de tien punten) maar de bankspelers die het verschil wisten te maken. Vooral Mitchell Robinson (17 PTS, 14 REB en 6 BLK), Alonzo Trier (18 PTS, 5 REB) en Emmanuel Mudiay (19 PTS, 8 AST) blonken uit. De Knicks strijden allang niet meer om de play-offs en zijn nu gefocust op het behalen van de eerste pick in de 2019 NBA Draft.
Bij de Magic waren juist de basisspelers degene die ervoor zorgden dat de Magic in de slotfase zo’n grote voorsprong hadden. All-Star Nikola Vucevic was met 26 punten, 11 rebounds en 6 assists de topscoorder van dit duel. Aaron Gordon noteerde 26 punten en voegde daar zeven rebounds aan toe. De bank van de Magic wist niet meer dan zeven punten te scoren. Dit had aan het eind van de wedstrijd gevolgen voor de fitheid van de basisspelers. De Magic strijden nog steeds om de laatste drie plekken in de Eastern Conference play-offs. Voorlopig staat de ploeg uit Orlando negende met een wedstrijd achterstand op de achtste seed.

(Top & Cover Photo: John E. Sokolowski | USA TODAY Sports)

30-in-30 Season Preview 2019: Miami Marlins

Jimmy Driessen
-
0


Het seizoen is aanstaande en de Marlins zijn weer bezig aan de eeuwenoude Marlins-tactiek. De ingrediënten: je pakt je beste speler, poetst hem op totdat hij mooi glanst en vervolgens trade je hem. We hebben het in dit geval over catcher J.T. Realmuto, maar kunnen de naam in deze zin veranderen in Giancarlo Stanton, Christian Yelich, Marcell Ozuna en ga maar door. Same shit, different year.

2018: EEN JAAR OM SNEL TE VERGETEN

De Marlins kunnen niet echt tevreden terugkijken op het seizoen 2018. Waar in 2017 nog de tweede plaats in de NL East werd behaald — zij het met een losing record — ging de club uit het zonnige Florida een jaar later roemloos ten onder. Dat is ook niet vreemd wanneer je je sleutelspelers de deur wijst. De eerder genoemde Stanton ging als huidig MVP naar het sterrenensemble van de New York Yankees. In ruil hiervoor kreeg de club tweede honkman Starlin Castro en de minorleaguers José Devers en Jorge Guzmán voor terug. Bijkomend voordeel was dat het dure contract van Stanton in één klap uit de boeken was.
Ook de twee andere veelbelovende buitenvelders werden vriendelijk bedankt voor bewezen diensten. Christian Yelich vond onderdak bij de Milwaukee Brewers en won daar de MVP-titel van 2018. Ozuna ging ook naar de NL Central Division. De Cardinals hapten maar al te graag toe, al bleek dat tot nu toe nog geen onverdeeld succes. Tel daarbij ook nog het vertrek van Dee Gordon (Mariners) en je blijft achter met een uitgeholde line-up.
Dit was ook duidelijk in de eindstand te zien. De Marlins eindigden als slechtste ploeg in de National League. Er werden slechts 63 overwinningen behaald tegenover 98 nederlagen. Dit mag met recht een valse start genoemd worden voor de nieuwe eigenaren Derek Jeter en de rijke zakenman Bruce Sherman.

WAT GING ER GOED?

Het was niet allemaal kommer en kwel bij de ploeg van manager Don Mattingly. Als er een ster vertrekt, staat er hopelijk weer een nieuwe sterkhouder op. Die sterkhouder werd gevonden in catcher Realmuto. In 2018 haalde hij een career-high OBP van .825, wat netjes is als je meerekent dat de helft van zijn wedstrijden gespeeld worden in het pitcher-friendly park van de Marlins. Hij werd dan ook zeer terecht verkozen tot de Marlins-afgevaardigde voor de jaarlijkse All-Star game. Met Realmuto hebben we ook direct het enige lichtpunt gehad van het seizoen.

NEW YEAR, NEW ME

In 2019 willen de Marlins weer een compleet frisse start maken. Dat ging opnieuw gepaard met een visuele verandering aan het logo en de clubkleuren. De art deco M is vervangen door een vloeiendere variant en de kleur zwart is nu meer aanwezig. Ook is het veelbesproken homerun-sculpture verwijderd uit het stadion, iets wat in korte tijd toch wel een stukje cultureel erfgoed van Florida was geworden. Of Jeter hiermee ook zijn doel bereikt dat baseball weer een hele beleving moet worden valt nog maar te bezien.

ROSTERMOVES TOT NU TOE

Inmiddels is ook de laatste der Mohikanen weg uit Miami. Realmuto is in het off-season getrade naar de Philadelphia Phillies. De Marlins kregen catcher Jorge Alfaro en de pitchers Will Stewart en Sixto Sanchez terug, waarbij vooral laatstgenoemde een ruwe diamant is.
Met het talent zit het toch wel goed bij de Marlins, want ze kregen de beschikking over de beste internationale free agent: Victor Victor Mesa, die samen met zijn jongere broer Victor Mesa Jr. overkwam vanuit Cuba. Tot aan de dag van de trade met de Phillies werd Mesa gezien als grootste prospect binnen de organisatie van de Fish. Dus met twee moves is het farmsysteem zichtbaar een stuk sterker geworden.

Het is ook wel duidelijk dat je het met alleen talent niet redt als club in de Majors. Daarom hebben de Marlins ook wat veteranen toegevoegd aan het team. Enerzijds zijn het korte stop gaps voor de talenten die nog kunnen doorkomen, anderzijds zijn het ook goede mentoren voor de talenten die er al zijn. Meest in het oog springende namen zijn de voormalig closer/opener van de Giants en Rays Sergio Romo en de 37-jarige buitenvelder Curtis Granderson.

DE VERWACHTE LINE-UP

Het zal allemaal niet spectaculair zijn wat de Marlins aankomend jaar laten zien, tenzij Victor Victor Mesa en Sixto Sanchez al direct hun potentie laten zien in een toch al met talent overladen NL East. Met Granderson heeft Miami hun leadoff hitter binnen, maar een echte power hitter ontbreekt in de line-up. Er zit niemand bij met een OPS van .800 of hoger en dat kan nog wel eens een probleem gaan worden. Verder is het de grote vraag hoe derdehonkman Brian Anderson zich gaat ontwikkelen in zijn tweede volledige seizoen. Zijn begin van vorig seizoen was veelbelovend; hij ontving zelfs een aantal Rookie of the Year-stemmen. Helaas zakte hij uiteindelijk ook weer weg qua prestaties.
Op het gebied van catchers hebben de Marlins vooralsnog een grote jas uitgedaan. Jorge Alfaro is vooral qua hitting een stap achterwaarts. Zo liet hij bij de Phillies zien dat zijn strike-out rate veel te hoog lag met een percentage van 36.6% ten opzichte van een walk rate van een magere 4.8% in 377 plate appearances . Ter vergelijking: Realmuto had in 531 slagbeurten een strike-out rate van 19.6% en had een walk in 7.2% van de gevallen.
Qua pitching is het mager wat de Marlins kunnen bieden. Waar de concurrenten binnen de divisie aces hebben zoals Max Scherzer, Jacob deGrom en Aaron Nola moeten de Marlins het doen met Jose Urena als voornaamste starting pitcher. Alhoewel hij zijn laagste BB/9 en zijn hoogste K/9 in zijn MLB carriere haalde, is hij normaliter geen ace. Met een ERA dat lager lag dan zowel zijn FIP als xFIP kan het zomaar zijn dat er wat regressie op de loer ligt.
Voor de rest zit de staff ook vol vraagtekens. Hoe goed is Trevor Richards in zijn tweede volledige seizoen? Wat kan jong talent Sandy Alcantera laten zien als hij meer innings pitcht? Hoe houden de veteranen Dan Straily en Wei-Yin Chen zich?

CONCLUSIE

De Marlins hoeven zich geen illusie te maken qua play-off kansen. Waar de rest van de ploegen in de divisie zich aan het versterken zijn, denken de Fish vooralsnog alleen aan de toekomst. De verwachting is dan ook dat de Marlins dit jaar roemloos onderaan zullen vertoeven, net als vorig seizoen. Met spelers als Victor Victor Mesa en Sixto Sanchez lijken er wel nieuwe lichtpunten aan de horizon te verschijnen, mits ze de belofte gaan waarmaken. Pas dan kan Jeter de totale beleving terugbrengen in the city where the heat is on.

Coverfoto:Mark Brown 

Arenado tekent monsterverlenging; Harper wacht af

Jasper Roos
-
0


De Colorado Rockies hebben hun superster derdehonkman Nolan Arenado (27) voor vermoedelijk de rest van zijn carrière aan zich gebonden. De zesvoudig Gold Glove Award-winnaar zet binnenkort zijn handtekening onder een vernieuwde achtjarige verbintenis, die hem maar liefst $260 miljoen op gaat leveren. Conform vele langetermijncontracten zit ook in Arenado’s overeenkomst een opt-out-clausule, in dit geval na het derde jaar. De deal gaat dit seizoen al in. De $26 miljoen die de viervoudig All-Star in arbitration had toegewezen gekregen, komt daarmee te vervallen.

BIG BUCKS

Een kleine week nadat Manny Machado een record verbrak met zijn tienjarige, $300 miljoen contract van San Diego, verslaat Arenado de Dominicaan dus op bases van AAV (Average Annual Value). De Rockie zal gemiddeld $32,5 miljoen per jaar ontvangen, wat slechts een fractie achter werper Zack Greinke’s $34,4 miljoen per jaar valt. Arenado is momenteel dan ook de bestbetaalde positiespeler in de Majors qua AAV, op de voet gevolgd door Miguel Cabrera ($31 miljoen) en Giancarlo Stanton ($25 miljoen).

SUPERSTER

Dat Arenado een stevig bedrag zou ontvangen, was al voor dit off-season duidelijk. Met nog één jaar tegoed op zijn oude contract en een alsmaar stijgende productie stevende de ster af op een record pay day wanneer hij Free Agency zou bereiken in oktober 2019. De Rockies gebruiken nu optimaal hun hometownvoordeel om eerder met hun clubgezicht om de tafel te kunnen.
Dankzij de verlenging heeft Arenado nu de gelegenheid om de top-Rockie aller tijden te worden. Momenteel wordt die plek ingenomen door Todd Helton, die 61.2 WAR voor de club noteerde. Arenado staat momenteel op 33.1 en middelt de afgelopen jaren 6.3 WAR per seizoen. Lukt het Arenado dit gemiddelde vast te houden, passeert hij Helton nipt. Daarnaast heeft Helton 369 homeruns geslagen in het Rockies-uniform. Arenado staat momenteel op 186 en slaat er sinds 2015 gemiddeld 40 per seizoen. Het record van Helton is dan ook haalbaar.

HARPER HEEFT GEDULD

Met Arenado en Machado definitief en langdurig van de markt, is het wachten nu op Bryce Harper. Hoewel er elke dag weer nieuwe geruchten de kop opsteken, is er nog geen duidelijk in de uiteindelijk bestemming van de outfielder. De speler zelf lijkt een voorkeur te hebben voor de Los Angeles Dodgers, maar krijgt van LA niet het aanbod dat hij wil. Verder pushen de Phillies als een malle zonder dat Harper hapt, zijn de Giants nog steeds geïnteresseerd en dobberen er naar verluidt nog twee kapers voor Harper’s haven. Dat de ex-National een joekel van een deal wil, is duidelijk. Dat het er steeds meer op gaat lijken dat hij hem gaat krijgen ook.
Dankzij de deal voor Arenado is er in elk geval meer duidelijkheid gekomen over het bedrag dat Harper tenminste nodig heeft. De outfielder wil het record verbreken van totaalbedrag en AAV. Dat betekent: 10 jaar, $326 miljoen tenminste. Dat bedrag is één miljoen meer dan Stanton’s totale contract en één miljoen per jaar meer dan Arenado’s AAV.

Coverfoto: Field Level Media

30-in-30 Season Preview 2019: Chicago White Sox

Jasper Roos
-
0


Het leek allemaal zo mooi gepland voor de White Sox. In 2018 werden er weliswaar 100 wedstrijden verloren, maar de rookies hadden vrijwel allemaal weer een verdienstelijk seizoen onder de riem. Met Eloy Jimenez en Dylan Cease om de hoek als versterkingen in 2019 miste er eigenlijk maar één puzzelstukje: een superster. De Sox zaten volop aan tafel met Manny Machado, haalden zijn zwager (Yonder Alonso) en beste vriend (Jon Jay) naar Chicago en legden vervolgens een achtjarig contract met een totale waarde van $350 miljoen voor de 26-jarige superster ($250 miljoen gegarandeerd, $100 miljoen aan clausules). Alles leek in de juiste richting te wijzen.
Niets was echter minder waar. Machado koos voor het ‘zekere’ geld van de San Diego Padres, die hem 10 jaar en 300 miljoen gegarandeerd in het vooruitzicht stelden. Ineens ziet 2019 er voor de White Sox een stuk minder zonnig uit, want met veel (maar ongebruikt) geld op de bankrekening win je geen kampioenschappen..

2018: HET MOEILIJKSTE JAAR VAN DE REBUILD

Het is de laatste jaren bewezen door de Royals, Cubs en Astros: het tweede jaar van een ‘schoon-schip-rebuild’ is altijd het zwaarste. Houston verloor in jaar twee 90 wedstrijden, Kansas City zelfs 91 en de Cubs maar liefst 101. Dat de White Sox daar hun eigen 100-loss-seizoen tegenover zetten, was dus niet heel verrassend.
Wel verrassend was het uitblijven van de stap vooruit van een aantal sleutelspelers voor de toekomst. Yoan Moncada’s power output was weliswaar prima (17 homeruns), maar zijn 217 strikeouts voerden de league aan. Daarnaast bleef ook de snelheid wat uit (12 steals). Toch zijn er positieve trends op te merken voor Moncada, met name in zijn plate-discipline, zoals ook het gezelschap waarin hij zich bevindt op onderstaand lijstje weergeeft.


Dan waren daar nog Nicky Delmonico en Lucas Giolito, beiden spelers die in 2017 nog sterk voor de dag waren gekomen. Outfielder Delmonico noteerde een negatieve WAR (Wins Above Replacement) van -0.7 en presteerde over de hele linie ver beneden gemiddeld niveau. Lucas Giolito deed daar nog een schepje bovenop. Mede door zijn 6.13 ERA en 10-13 win/loss-record kwam de boomlange rechtshandige werper op een -1.3 WAR uit.
De grootste klap kwam echter in september. Nadat hij de league in zijn eerste starts had laten zien wat hij kan, scheurde superprospect Michael Kopech de UCL in elleboog. Het resultaat was een Tommy John-operatie, waardoor Kopech het hele seizoen 2019 zal missen.

WAT GING WÉL GOED?

100 losses, blessures, terugvallen: 2018 was dus niet het jaar van de White Sox. Toch loopt hier en daar nog wel een interessante speler rond bij de Palehose met het oog op 2019. Bovenaan de lijst staat startende werper Reynaldo Lopez, die in 2018 een acceptabele 188 innings noteerde met een 3.91 ERA. De rookie was maar liefst 3.1 WAR waard; niet gek voor een 24-jarige. Rookie-reliever Jace Fry gooide daarnaast ook nog 70 strikeouts in 50 innings en fireballer Ian Hamilton lichtte ook al een tipje van de sluier op.
Bij de veldspelers is het harder zoeken naar een lichtpuntje, de grote ster (Jose Abreu) daargelaten. Tim Anderson boekte progressie en noteerde zijn eerste 20/20-seizoen (20 homeruns, 26 steals). Outfielder Daniel Palka wist in 2018 in no-time zijn naam te vestigen. De lefty slugger — met armen en benen als boomstammen — klapte vorig jaar 27 ballen over de hekken. #PalkaMania is inmiddels een ding in Chicago.

2019: BOUWEN AAN DE TOEKOMST

Het komende seizoen zal voor de White Sox vooral in het teken staan van de ontwikkeling van de eerder genoemde jonge spelers en (vooral) het loslaten van het beest dat Eloy Jimenez heet. Jimenez, samen met Vlad Guerrero Jr. de beste positiespelerprospect die de honkbalwereld momenteel rijk is, zal rond 12 april opgeroepen worden naar de Majors (servicetijd…) en heeft zichzelf als doel gesteld Rookie of the Year te worden. Dat Eloy sterrencapaciteiten bezit, werd afgelopen seizoen in de minors wel duidelijk. In Double-A Birmingham sloeg de Dominicaan .317 met een .925 OPS (10 homeruns, 205 AB’s). In Triple-A gooide hij er nog een schepje bovenop: .355 met een .996 OPS (12 homeruns, 211 AB’s). Eloy is ready to go.


Los van Machado hadden de White Sox zich als doel gesteld het team op meerdere vlakken te verbeteren. Dat gebeurde dan ook lustig, voornamelijk via trades.

TRADES EN DEALS

De White Sox verbraken banden met een aantal spelers uit de hoofdmacht van 2018. Zo kreeg Matt Davidson (nu Texas Rangers) te horen dat zijn diensten niet langer gewenst waren en ook voormalig All-Star Avisail Garcia (nu Tampa Bay Rays) kreeg zijn congé. Daarnaast verliepen de contracten van James Shields en Hector Santiago (nu Mets) en plukten de Angels catcher Kevan Smith van waivers.
Op werpergebied waren de Sox al snel actief. Starter Ivan Nova werd overgenomen van de Pittsburgh Pirates om Shields’ plek in de rotation over te nemen. Voormalig Yankees top prospect Manny Banuelos kwam over uit de Minor League-organisatie van de Dodgers. Closer Alex Colomé werd bij de Mariners vandaan gekocht, in ruil voor catcher Omar Narvaez. Later in de winter voegden de Sox ook nog Kelvin Herrera aan hun relieverkorps toe, middels een tweejarig Free Agent-contract ($18 miljoen). Het sluitstuk op de begroting is tot nu toe een Minor League-deal met Ervin Santana. Als de veteraan zich een weg naar de rotation pitcht, ontvangt hij $4 miljoen.


De nieuwe gezichten in het veld bestaan uit ex-Tigers-catcher James McCann en de twee eerder genoemde Machado-kompanen Yonder Alonso en Jon Jay. Alonso kwam over van Cleveland, in ruil voor Minor Leaguer Alex Call, terwijl Jay een éénjarig Free Agent-contract tekende t.w.v. $4 miljoen. Mochten de White Sox actief blijven op de markt, zou het contract van Jay zomaar voor het seizoen ontbonden kunnen worden; met Machado in San Diego zijn er betere invullingen te geven aan de plek van de veteraan.

LINEUP

Tsja, zoals bij veel van de teams het geval zal zijn, is er over de White Sox line-up op dit moment nog bijzonder weinig te zeggen. Met nog ongeveer 100 spelers op de Free Agent-lijst is de kans groot dat teams nog toevoegingen gaan doen aan hun roster. Hier en daar zijn wel zekerheidjes in te bouwen bij de Sox. Zo zal Jose Abreu een vaste waarde blijven in het team van manager Ricky Renteria; hooguit dat hij wat tijd in het veld inruilt voor een plek als aangewezen slagman. Alonso, ook een eerstehonkman, is namelijk een superieure verdediger.
Verder lijkt de club aan te sturen op een positiewisseling voor Yoan Moncada, die tot nu toe tijdens Spring Training met enige regelmaat op het derde honk te vinden is. Er wordt binnen de organisatie enorm hoog opgegeven over 2018 first round draft pick Nick Madrigal, die zijn brood op Moncada’s eigenlijke positie (tweede honk) in Gold Glove-stijl verdient. Mocht de club Madrigal inderdaad dit seizoen al oproepen (waar overigens geen noodzaak voor is), moet Moncada toch opschuiven naar drie. Why not start now?
Met de combo Castillo/McCann achter de plaat, Yolmer Sanchez als 2B/3B, Anderson als kortestop, Eloy Jimenez in het linksveld en een roulerende cast van Adam Engel, Nicky Delmonico, Jon Jay, Leury Garcia en Daniel Palka in het mid- en rechtsveld hebben de Sox een lineup rond, tenzij er natuurlijk nog een deal of twee wordt gemaakt.

PITCHING

Zo’n 80% van de rotation staat al vast. Carlos Rodon, Reynaldo Lopez, Lucas Giolito en Ivan Nova zullen de bovenste vier van de vijf beschikbare plaatsen invullen. De vijfde plek is momenteel een strijd tussen Dylan Covey en de nieuw aangetrokken Manny Banuelos en Ervin Santana. Spring Training is er goed voor, zullen we maar zeggen.
Waar de bullpen vorig seizoen een puinhoop was, heeft GM Rick Hahn er dit jaar alles aan gedaan om de boel te stabiliseren. Met Colomé als voorlopige closer en Herrera als rechtshandige set-up-man naast de lefty Fry beschikken de Sox ineens over een uitstekende 7e/8e/9e inning combinatie. Vlammenwerpers Ian Hamilton, Ryan Burr en Thyago Vieira kunnen ook een aardige bal smijten, terwijl lefties Aaron Bummer en Caleb Frare ook potentie toonden. Nee, de bullpen is voor de verandering eens niet de slechtste kant van dit White Sox-team.

CONCLUSIE

Zonder verdere toevoegingen gaat 2019 (opnieuw) een zwaar jaar worden voor de White Sox. Het mislopen van Machado heeft er ingehakt bij de club en tenzij er nog andere toevoegingen gedaan worden, is dit op papier een marginaal verbeterd team dan de versie die vorig seizoen 100 keer aan de verkeerde kant van de score eindigde. Daar komt natuurlijk verandering in op het moment dat Eloy Jimenez zich, half april, in Chicago meldt. Ook een eventuele mid-season call-up van Dylan Cease kan de harten in Chicago weer wat snelle rdoen kloppen, maar op het moment van schrijven is er weinig om gelukkig van te worden.

Coverfoto: NBC Sports video still

1...450451452...805Pagina 451 van 805

SportAmerika.nl bestaat al sinds 1 december 2010. Vanaf dat moment is deze site dé Nederlandstalige plek voor Amerikaanse sporten.

©SportAmerika 2021 | Developed by CSSdsign

Laatste nieuws

MeNU