Home Blog Pagina 452

NHL weekly: trades, trades en nog eens trades

Hans Mulder
-
0

Het was de week van de trade deadline, dus daar vestigen we dit keer onze aandacht op. Welke grote namen veranderden van club en wie zijn de winnaars of de verliezers? Daarnaast is er aandacht voor de week van Daniel Sprong en hebben we weer wat hoogtepunten geselecteerd.

BLUE JACKETS ALL-IN, LEEGLOOP IN OTTAWA

De fans in Ottawa werden al niet verwend dit seizoen en zagen de laatste dagen ook nog alle smaakmakers vertrekken. Columbus hield Sergei Bobrovsky en Artemi Panarin aan boord en wist zich zelfs behoorlijk te versterken. Mats Zuccarello veranderde ook van club en kende een debuut met twee gezichten. Het is de hoogste tijd om de gebeurtenissen van de laatste dagen op een rijtje te zetten.

COLUMBUS REKENT OP DUCHENE EN DZINGEL

Vele ogen waren gericht op Columbus en het management stelde niet teleur. Afgelopen vrijdag zorgden de Blue Jackets voor de eerste grote trade richting de deadline door Matt Duchene over te nemen van de Ottawa Senators in ruil voor een first-round pick in 2019 en twee prospects. Voor Duchene, wiens contract deze zomer afloopt, is het de tweede trade in 15 maanden. In november 2017 verliet hij Colorado voor Ottawa. De Sens stonden een paar maanden eerder nog in de Conference-finale, maar Duchene stapte in een zinkend schip. Met z’n contract in het achterhoofd presteerde de Canadees (27 G, 31A in 50 Gms) dit seizoen veel beter dan vorig jaar. Het was niet voor niets, want hij verlaat de kelder van de Eastern Conference voor een team dat serieus wil strijden voor het allerhoogste.


Duchene debuteerde overigens voor zijn nieuwe club tegen zijn oude club, maar zag zijn naam niet terug op het scoreformulier. De Blue Jackets versloegen de Sens vrij eenvoudig met 3-0. Een dag later, tegen de San Jose Sharks, scoorde Duchene zijn eerste goal voor de Blue Jackets in de met 4-0 gewonnen wedstrijd. Na dit duel werd duidelijk dat hij in Columbus gezelschap krijgt van Ryan Dzingel. De veelzijdige aanvaller (22G, 22A) komt ook over van Ottawa in ruil voor Anthony Duclair en twee draft picks. Met deze trades gaat GM Jarmo Kekalainen all-in met de Blue Jackets. Hij geeft veel draft picks, wat prospects en een jonge aanvaller op voor twee (zeer productieve) spelers van wie het contract afloopt. Overigens werd maandag duidelijk dat Kekalainen nog niet klaar was.

SENS ZWAAIEN OOK STONE UIT

Waarschijnlijk tegen beter weten in hoopten de Senators-fans dat hun laatste topper behouden bleef voor de club. Mark Stone (28G, 34A) was misschien wel de biggest fish tijdens deze trade deadline, maar werd pas in de laatste uren verscheept. De makkelijk scorende winger moet nog 27 worden, maar heeft al vijf seizoenen met tenminste 20 goals achter z’n naam staan. Het zijn de Vegas Golden Knights die de komende jaren kunnen beschikken over de goaltjesdief. Maandag na de trade zette Stone zijn krabbel onder een contract dat hem de komende acht jaar in Sin City houdt. Stone gaat daar gemiddeld 9.5 miljoen dollar per jaar verdienen. Daarmee is hij in één klap de bestbetaalde Golden Knight. Goalie Marc-André Fleury moet het doen met een schamele zeven miljoen per jaar.


Van het wisselgeld zullen de mensen in Ottawa niet direct een groot gat in de lucht springen. Oscar Lindberg is een 27-jarige center die in 2015-2016 zijn beste seizoen had met 13 goals en 15 assists. Naast een second-round pick komt ook Erik Brannstrom naar de Canadese hoofdstad. De 19-jarige Zweed is een talentvolle blueliner die al jaren voor de verschillende Zweedse jeugdteams uitkomt. Voor de Sens zal Brannstrom de belangrijkste pion zijn in deze trade. De jonge verdediger moet een belangrijke rol in de rebuild gaan spelen.

BLUE JACKETS NOG NIET KLAAR

Wie dacht dat Kekalainen met Duchene en Dzingel wel tevreden was, kwam maandag bedrogen uit. De GM van de Blue Jackets besloot ook de 32-jarige Adam McQuaid nog op te pikken. Met McQuaid voegt Kekalainen de nodige ervaring toe. De bleuliner verruilde Boston dit seizoen voor de New York Rangers en verhuist nu weer naar Columbus. Ook zijn contract loopt na deze jaargang af. Met de Bruins won de toen 24-jarige McQuaid in 2011 de Stanley Cup en dat zal na alle trades ook het doel zijn in Columbus. De Rangers ontvangen een fourth-round en een seventh-round pick voor hun verdediger. Kekalainen heeft een mooi team gebouwd, maar neemt ook de nodige risico’s. In de komende draft doet Columbus pas vanaf de derde ronde mee en als Duchene blijft, geldt dat volgend jaar opnieuw.

NOG MEER TRADES

Waar Columbus een lijntje met Ottawa had, daar keken de Dallas Stars vooral naar de regio New York. Eerst was daar de komst van Ben Lovejoy. De degelijke blueliner werd overgenomen van de New Jersey Devils in ruil voor Connor Carrick (24) en een third-round pick. Voor de 35-jarige Lovejoy is Dallas zijn vierde club in de NHL. De routinier, dit seizoen goed voor 2 goals en 5 assists bij namens de Devils, speelde in het verleden voor Pittsburgh en Anaheim. De Stars krijgen in hem een verdediger die tijdens zijn lange carrière gemiddeld 18.05 minuten per wedstrijd op het ijs staat. Connor Carrick speelde dit seizoen 14 wedstrijden voor Dallas en noteerde 1 goal en 3 assists. Twee jaar geleden in Toronto was de jonge blueliner een vaste waarde, maar die status kon hij in Texas niet verdienen.


De Stars wisten zich ook aanvallend te versterken. Mats Zucarrello werd gezien als één van de grote vissen tijdens deze trade deadline en Dallas hengelde de Noor binnen. De New York Rangers ontvingen second-round en third-round draft picks voor hun 31-jarige winger. Met het aanttrekken van Zuccarello hoopten de Stars een belangrijke slag te slaan in de race om de play-offs. Hoopten, want tijdens zijn debuut afgelopen zondag viel de Noor uit met een armblessure. Daarvoor had Zuccarello al laten zien dat hij niet voor niets één van de grote namen op de markt was. Hij was als aangever betrokken bij de eerste goal van de Stars en scoorde zelf de derde treffer in de met 4-3 gewonnen wedstrijd tegen de Blackhawks. Zuccarello blokkeerde echter ook een schot van Conor Murphy en moest dat bekopen met een gebroken arm.

NYQUIST EN MONTOUR VINDEN NIEUWE CLUB

Met 16 goals en 33 assists stond Gustav Nyquist tweede op de topscorerslijst van de Detroit Red Wings. Bij zijn nieuwe team staat Nyquist met zijn 49 punten niet eens bij de beste zes. Zondag scoorde de 29-jarige Zweed z’n 16e van het seizoen in de met 5-3 verloren wedstrijd tegen de San Jose Sharks. Een paar uur na dit duel kreeg Nyquist het bericht dat hij zojuist had gescoord tegen zijn nieuwe werkgever. San Jose stuurt een second-round en een third-round draft pick naar Detroit als wisselgeld voor hun nieuwe aanvaller. General manager Doug Wilson geeft met deze trade eens te meer aan dat het dit seizoen echt moet gebeuren. De Sharks zijn al jaren één van de favorieten, maar nooit was de selectie sterker dan dit seizoen. Met Nyquist wordt die selectie nog een stukje sterker.


De Anaheim Ducks hebben de hoop op de play-offs opgegeven. De club van Daniel Sprong betrok één van hun beste blueliners in een trade met de Buffalo Sabres voor een first-round draft pick en prospect Brendan Guhle. Met 5 goals en 20 assists was Brandon Montour één van de meest productieve spelers bij de Ducks. De blueliner, nog altijd maar 24 jaar, moet de Sabres aan een ticket voor de play-offs helpen. Het contract van Montour loopt nog twee jaar door, maar met de first-round pick kan Anaheim een begin maken met de rebuild. In de 24-jarige Patrick Sieloff krijgt Sprong een nieuwe ploeggenoot. De 24-jarige verdediger heeft nog maar twee duels in de NHL gespeeld, maar loopt daarin wel 1 op 1. Center Brian Gibbons (31) bewandelt de omgekeerde weg naar Ottawa.

DONATO BEGINT WEER GOED, HAYES NAAR WINNIPEG

De Minnesota Wild en de Boston Bruins trapten de laatste week voor de deadline af met een trade die Ryan Donato naar Minnesota en Charlie Coyle naar Boston bracht. Met 10 goals en 18 assists was Coyle een gewaardeerde kracht voor de Wild, maar de ploeg had nieuwe energie nodig om in de race te blijven voor de play-offs. Ryan Donato, geboren en getogen in Boston, moet daarvoor zorgen en voorlopig lukt hem dat prima. De 22-jarige aanvaller is in zijn eerste drie wedstrijden voor de Wild al goed voor vier punten. Zondag scoorde hij z’n eerste goal tegen de St. Louis Blues. Zo’n start had hij vorig jaar voor de Bruins ook. Donato was trefzeker in zijn eerste wedstrijden, maar was dit seizoen niet altijd een vaste waarde. Coyle moet in Boston voor wat meer stootkracht gaan zorgen.


Kevin Hayes (14G, 28A) stond ook hoog op het verlanglijstje van veel clubs en een paar uur voor het verstrijken van de deadline vond ook de 26-jarige Amerikaan een nieuwe bestemming. De rebuilding Rangers ontvangen Brendan Lemieux (22) en een first-round pick van de Winnipeg Jets in ruil voor de sterke Hayes. Met de Jets hoopt Hayes een gooi te kunnen doen naar de Stanley Cup. Winnipeg wordt in de breedte sterker door deze deal en de Rangers zetten een volgende stap in de richting van een succesvolle rebuild.

LASTMINUTE VOOR SIMMONDS EN JOHANSSON

Chuck Fletcher, general manager van de Flyers, gaf zaterdag na het duel met Pittsburgh al aan dat winger Wayne Simmonds meer dan waarschijnlijk zijn laatste wedstrijd voor Philly had gespeeld. Toch duurde het nog een paar dagen voor deze uitspraak ook werkelijkheid werd. Simmonds (16G, 11A) mag proberen de Nashville Predators aan hun eerste Stanley Cup te helpen en de Flyers ontvangen Ryan Hartman (10G, 10A) en een fourth-round draft pick voor hem. Hartman werd vorig jaar op de deadline al door Chicago van de hand gedaan. Met de 30-jarige Simmonds halen de Preds een speler binnen die hard werkt, maar ook makkelijk scoort. In de laatste vijf seizoenen kwam de winger telkens tot minimaal 24 goals.


Bij de New Jersey Devils kon Marcus Johansson (12G, 15A) dit seizoen geen potten breken, maar misschien lukt hem dit wel in dienst van de Boston Bruins. De voormalig Capital werd voor een second-round pick in 2019 en een fourth-round pick in 2020 naar de Bruins gestuurd. Daar hopen ze op de Johansson van Washington, waar hij tot 290 punten in 502 wedstrijden kwam. Voor Johansson zal het toch een vreemde gewaarwording zijn. De Zweed zit de komende maanden in één kleedkamer met Brad Marchand, een speler die hem in januari 2018 nog een hersenschudding bezorgde. New Jersey kan met de draft picks gaan bouwen aan de toekomst. De Bruins hopen met Johansson weer wat sterker te worden in de jacht op de eerste Stanley Cup sinds 2011.

GOALS OF THE WEEK

Tot 24 februari wist Patrick Kane van geen ophouden. Op die datum eindigde zijn 20-game point streak. In die 20 wedstrijden noteerde hij ruim 40 punten. Patrik Laine vond deze week zijn neus voor de goal terug en Zach Hyman deed de rivaal uit Montreal pijn.

PATRICK KANE vs DETROIT RED WINGS


Het thema blijft wekelijks terugkeren, maar dat heeft Patrick Kane ook helemaal aan zichzelf te danken. Vorige week woensdag breidde hij zijn point streak uit naar 18 wedstrijden door twee keer te scoren tegen de Detroit Red Wings. De Chicago Blackhawks dachten in de tweede periode al op rozen te zitten, maar Andreas Athanasiou had nog wel zin in een OT. Met onder meer twee goals van de 24-jarige center werd een 4-1 achterstand weggepoetst. In de verlenging gingen de Blackhawks er echter alsnog met twee punten vandoor. Wie anders dan Kane scoorde de winnende.

NIKITA KUCHEROV vs BUFFALO SABRES


Nikita Kucherov is dit seizoen de eerste speler die de grens van 100 punten bereikt. De Rus van de Tampa Bay Lightning scoorde tegen de Buffalo Sabres z’n 30e van het seizoen. Kucherov had al 70 assists achter zijn naam staan, waardoor zijn totaal na dit duel op 100 punten kwam. Dit lukt hem voor het tweede achtereenvolgende jaar. Vorig jaar had hij echter 79 wedstrijden nodig om deze mooie mijlpaal te bereiken. Nu deed hij ’t in z’n 62e duel van het jaar.

JAMIE BENN vs ST. LOUIS BLUES


De Dallas Stars vonden het mooi geweest. Tegenstander St. Louis had 11 wedstrijden op rij gewonnen, maar vonden in Dallas hun Waterloo. De Stars wonnen thuis met 5-2 en de eerste goal was ook meteen de mooiste. Na een prachtige pass van Miro Heiskanen rondde captain Jamie Benn knap af. De treffer was ook het begin van een erg productieve tweede periode, waarin zes keer gescoord werd en Benn ook nog z’n tweede van de avond achter Jordan Binnington tikte. Voor de Stars was het pas de tweede overwinning in de laatste zeven wedstrijden.

PATRIK LAINE vs VEGAS GOLDEN KNIGHTS


Z’n laatste goal scoorde Patrik Laine op 13 januari tegen de Anaheim Ducks. Daarna viel het Finse kanon 15 wedstrijden stil. Vrijdag tegen de Vegas Golden Knights schoot de sniper echter weer met scherp. Na drie nederlagen op rij was er in Sin City weer eens winst voor de Winnipeg Jets. Mede dankzij twee goals van Patrik Laine werden de Golden Knights met 6-3 verslagen. De Jets strijden met de Nashville Predators om de titel in de Central Division. In de Pacific Division bevinden de Golden Knights zich met een derde plaats een beetje in niemandsland.

ZACH HYMAN vs MONTREAL CANADIENS


De Montreal Canadiens wonnen voor het laatst op 25 februari 2017 van hun aartsrivaal uit Toronto. Zaterdag waren ze goed op weg om de negatieve spiraal van zes nederlagen op rij te doorbreken. De Habs namen een 3-0 voorsprong, maar schakelden toen een versnelling lager. De Maple Leafs hadden zojuist drie nederlagen op rij geleden en stroopten de mouwen juist op. In de eigen Scotiabank Arena gunden ze hun fans een prachtige comeback. In de laatste twee minuten scoorde Zach Hyman twee keer en z’n eerste treffer betekende de uiteindelijke gamewinner. Met de 6-3 overwinning zetten de Leafs hun rivaal weer op vijf punten in de Atlantic Division.

NIEUWS

SCHORSING MCDAVID

  • Connor lacht, Connor huilt. De superster van de Edmonton Oilers scoorde vorige week de gamewinner tegen de New York Islanders, maar ging tijdens dit duel ook in de fout. De NHL schorste McDavid voor twee wedstrijden vanwege een illegal check to the head aan het adres van Nick Leddy. Het is de eerste keer in zijn carrière dat McDavid wedstrijden mist vanwege een schorsing. Zonder hun vedette wonnen de Oilers met 2-1 van de Ducks. Maandag was Nashville na een shootout met 3-2 te sterk voor Edmonton. Connor McDavid keert woensdag terug in de line-up. Zijn Oilers staan dan tegenover de Toronto Maple Leafs.

DE WEEK VAN SPRONG

  • De trainerswissel in Anaheim pakt voorlopig niet goed uit voor Daniel Sprong. Onze landgenoot kwam voor het laatst in actie op 15 februari tegen de Boston Bruins. Daarna volgden vier wedstrijden waarin hij als healthy scratch fungeerde. Zonder de Amsterdammer wonnen de Anaheim Ducks met 5-2 van de Capitals en met 4-0 bij de Wild. Op bezoek bij Calgary (2-1) en Edmonton (2-1) ging het echter weer mis voor de geplaagde Ducks. Maandag, tegen de Vancouver Canucks, mocht Sprong weer eens opdraven. In de 13.42 minuten die hij speelde, kwam Sprong tot twee shots on goal. Helaas voor hem en de Ducks, die speelden zonder de geblesseerde Ryan Getzlaf, had Jacob Markstrom een goede avond. De goalie noteerde zijn eerste shutout van het seizoen: 4-0.

FLYERS KLOPPEN PENGUINS IN STADIUM SERIES

  • De derde Battle of Pennsylvania van dit seizoen werd gespeeld op een druilerige zaterdagavond in het Lincoln Financial Field. Daar waar normaal de Philadelphia Eagles hun wedstrijden spelen, mochten nu de Flyers de handschoen oppakken. Het weer mocht dan niet meewerken, maar de bijna 70.000 fans kregen wel degelijk waar voor hun geld. De Philadelphia Flyers maakten er een ware thriller van meteen happy end voor hun fans. In z’n 800e NHL-wedstrijd was Claude Giroux in OT de grote man.

COYOTES EREN DOAN MET KNAPPE ZEGE

  • Shane Doan vond het in 2017, na 21 seizoenen in de NHL, welletjes. De winger debuteerde in 1995 namens de originele Winnipeg Jets in de league en verhuisde een jaar later met de franchise mee naar Phoenix. Uiteindelijk zou Doan 1540 wedstrijden voor deze organisatie spelen en daarin kwam hij tot 402 goals en 972 punten. Afgelopen zondag kreeg hij het eerbetoon dat hem toekwam. Voor de wedstrijd tegen de “nieuwe” Winnipeg Jets ging er een banner met rugnummer 19 naar de nok van het stadion. Daarmee gaat dit nummer officieel met pensioen bij deze franchise. Doan zag daarna zijn club twee belangrijke punten pakken. Met de 4-1 zege doen de verrassende Desert Dogs nog altijd verrassend mee in de Western Conference.

Cover Photo: Getty Images

Knicks verrassen, Raptors onderuit

Niels van der Veen
-
0

ZONDAG 24 FEBRUARI

KNICKS WINNEN EINDELIJK WEER IN EIGEN HUIS
De New York Knicks hebben na 18 thuisnederlagen op rij weer eens gewonnen. Het was de eerste winstpartij in Madison Square Garden sinds 1 december. Slachtoffer van de Knicks waren dit keer de mannen van Gregg Popovic. De San Antonio Spurs werden met 130-118 verslagen. De Knicks domineerden de hele wedstrijd. De grootste voorsprong was halverwege het derde kwart, toen er een verschil van 23 punten op het scorebord stond.
De mogelijke reden voor het verlies was het gebrek aan driepunters. De Spurs  schoten er maar 6 in uit 24 pogingen.
Grote man aan de kant van de Knicks was Damyean Dotson. Hij was in ruim 36 minuten goed voor 27 punten en 5 rebounds. Hij deed het niet alleen want vijf andere spelers behaalden 10 of meer punten. Kevin Knox, Dennis Smith Jr. en Emmanuel Mudiay haalden allemaal 19 punten. Knox had daarbij 10 rebounds en Smith Jr had maar liefst 13 assists. Mitchell Robinson was vanaf de bank goed voor 15 punten en 14 rebounds.
Aan de kant van de Spurs sprong er maar een man uit: DeMar DeRozan. De shooting guard was goed voor 32 punten en 9 rebounds maar had niet genoeg hulp van zijn teamgenoten.
De winst van de Knicks komt de franchise niet heel goed uit. Ze zijn in strijd met de Chicago Bulls, Cleveland Cavaliers en de Phoenix Suns om één van de drie slechtste records van de NBA te hebben. Dit voor een goede uitgangspositie op de eerste draft pick van aankomende zomer.
Door het verrassende verlies van de Spurs liggen de plekken vijf tot en met tien nog steeds voor het oprapen in de Western Conference. 
RAPTORS ONDERUIT TEGEN MAGIC
De Raptors weten ook weer wat verliezen is. In de thuiswedstrijd tegen de Orlando Magic werd met 113-98 verloren. Het was de eerste nederlaag na zeven gewonnen wedstrijden voor de mannen van Nick Nurse. Ook in deze wedstrijd was een team telkens de bovenliggende. De Magic leidde na een kwart met 25-15 en breidden dat gestaag uit. De grootste voorsprong was in garbage time in het vierde kwart: 20 punten. Hierna liet Magic het lopen en wonnen ze alsnog met 15 punten verschil.
Bij Orlando was de All-star center Nikola Vucevic goed voor 23 punten en 12 rebounds. De topscoorder van de wedstrijd was Terrence Ross. Hij kwam vanaf de bank en scoorde 28 punten en pakte 9 rebounds.
Bij de Raptors was Kawhi Leonard niet aanwezig. Kyle Lowry en Pascal Siakam waren allebei goed voor een double-double. Lowry had 19 punten, 10 assists en 4 steals, Siakam was goed voor 10 punten en 11 rebounds. Verder was aanwinst Marc Gasol goed voor 16 punten, 5 assists en 5 rebounds.
NUGGETS WINNEN GEMAKKELIJK
De Denver Nuggets beleefden een makkelijke avond in eigen huis. De Nuggets wonnen met maar liefst 27 punten verschil: 96-123. Ook de Nuggets begonnen sterk aan de wedstrijd en keken niet meer terug. Elk kwart werd gewonnen, maar in het derde kwart werd het verschil gemaakt en scoorden ze 12 punten meer dan de Clippers: 21-33.
De startende spelers van de Clippers scoorden maar 38 punten, waarvan Danilo Gallinari er 19 had. De productie moest dus vanaf de bank komen. Zoals te verwachten viel, was Lou Williams wel op dreef met 24 punten. Van achter de driepuntlijn was hij minder. De shooting guard schoot slechts 1-uit-5 van afstand raak. De Clippers gezamenlijk scoorden er maar 3 uit 21 pogingen.
Bij de Nuggets ging het iets beter. NikolaJokic en Paul Millsap hadden meer punten dan de vijf starters van de Clippers samen: 43 om 38. Ook pakten ze allebei 16 rebounds en 3 steals. Verder waren Jamal Murray en Gary Harris ook goed bezig met 16 en 14 punten.
Door de winst blijven de Nuggets meedoen in de top van het westen, met maar een wedstrijd achterstand op de Warriors. De Clippers moeten constanter worden om zekerheid te houden in de race om de playoffs, waar ze nu 8e in staan

 

(Cover foto: FOX Sports Phillipines)

30-in-30 Season Preview 2019: Kansas City Royals

Mike van Dijk
-
0


Van hoge pieken naar een diep dal. Dat is een beschrijving die de Kansas City Royals goed past, kijkend naar de afgelopen vijf seizoenen. In 2014 en 2015 was het team vakkundig samengesteld en bereikte het in beide seizoenen de World Series. De Royals werden in 2015 zelfs kampioen door de New York Mets met 4-1 in de serie te verslaan.
In de daaropvolgende seizoenen zochten bepalende spelers van wie het contract afliep hun heil (en geld) elders of werden zij geruild voor jong talent. De vervangers die middels free agency werden gecontracteerd, stelden veelal teleur of bleken van een ander kaliber. Het benaderen van het niveau uit 2014 en 2015 was zodoende onmogelijke opgave. De verwachtingen voor 2018 waren na twee seizoenen rond de .500 niet hoog, maar de fans bleven hoop houden op een positieve uitschieter.
Na een slechte start maakten de Royals al snel de balans op en werd de uitverkoop gestart. De club uit de staat Missouri verloor 104 wedstrijden. Daarmee was 2018 het op één na slechtste seizoen van de franchise. De val van de Kansas City Royals laat zien hoe lastig het is om met small market team jaar in jaar uit een contender te zijn. Voor nu is het zaak de negatieve trend te doorbreken en in 2019 een (kleine) stap voorwaarts te doen. Gegeven de prestaties van afgelopen seizoen en een aantal talenten dat zich wil bewijzen op het hoogste niveau is dat een haalbare opgave.

2018: SLECHT SEIZOEN MET LICHTPUNTJES OP HET EIND

De projections voorafgaand aan het seizoen voorspeelden al niet veel goeds voor de Royals. Met een smalle selectie en schaarste aan topspelers was de verwachting dat Kansas City niet veel beter zou gaan presteren dan in de voorbije twee seizoen. Het leek zelfs aannemelijker dat het team slechter zou presteren, waarmee een laatste plek in de AL Central niet ondenkbaar was. Eind april werd duidelijk dat dit laatste scenario werkelijkheid aan het worden was. De Royals hadden na ruim een maand honkbal een record van 7-21.

 
De prestaties bleven in de daaropvolgende weken, en uiteindelijk zelfs maanden, slecht. Tijdens het seizoen werd dan ook voorgesorteerd op de toekomst en werden spelers met aflopende contracten geruild. Zodoende vertrok bijvoorbeeld derdehonkman Mike Moustakas naar de Milwaukee Brewers en ging de enige stabiele reliever die de club nog rijk was — Kelvin Herrera — naar Washington.
Na slechts vijf overwinningen in juni en acht in juli kregen de Royals in de loop van augustus eindelijk de smaak te pakken. Met tien overwinningen was het nog geen feest, maar er was sprake van een opleving. In september werd uiteindelijk als enige maand van het seizoen 2018 een positieve balans genoteerd (15 wins en 13 losses). Kansas City eindigde op plek vijf in de AL Central met 58 nederlagen en 104 overwinningen. Schrale troost is dat deze eindklassering K.C. wel de tweede pick in de draft van 2019 oplevert.

2019: TALENTONTWIKKELING

Met een geringe buidel en nog altijd weinig sterspelers wordt 2019 vermoedelijk ook geen succesjaar voor de Royals. Gelukkig zijn er diverse gedreven talenten die in 2018 goede dingen hebben laten zien en komend seizoen veelvuldig speeltijd zullen krijgen om zich verder te ontwikkelen. De 26-jarige RHP Jakob Junis (9-12, 4.37 ERA en 1.27 WHIP) verdubbelde zijn quality starts in het afgelopen seizoen van 7 naar 14. Daarnaast krijgen eerstehonkman Ryan O’Hearn, derdehonkman Hunter Dozier (in 2018 samen goed voor 23 homeruns) en kortestop Adalberto Mondesi (in 2018 goed voor 14 homeruns en 32 gestolen honken in 75 wedstrijden) een vaste plek in de lineup. Deze jonge spelers waren belangrijk in de goede prestaties aan het eind van vorig seizoen.
De teleurstellende prestaties van de Royals op het veld voeden ook de discussie over de houdbaarheidsdatum van manager Ned Yost. Opvallend was dan ook het aanstellen van voormalig St. Louis Cardinals-manager Mike Matheny als special advisor eind november. Daarmee is mogelijk de beoogd opvolger van Yost al in huis gehaald.

TRADES EN DEALS

Aangezien de Royals aankomend seizoen nog niet mee lijken te gaan doen in de divisie, werd de hand ook op de knip gehouden wat betreft free agency. Kansas City contracteerde wat betreft positiespelers centerfielder Billy Hamilton (eenjarig contract t.w.v. ruim vijf miljoen dollar met een optie voor 2020) en utilyspeler Chris Owings (eenjarig contract t.w.v. drie miljoen dollar) als nieuwe aanwinsten. Daarnaast was er een contractverlenging voor tweedehonkman Whit Merrifield. De 30-jarige Merrifield heeft in het opleidingssysteem tijd nodig gehad om zich te ontwikkelen tot MLB-speler. In de laatste drie seizoenen levert hij op het hoogste niveau een goede bijdrage (2016-2018: .293/.342/.437 met 33 homeruns 167 RBI’s en 87 gestolen honken). Aanleiding genoeg voor de koninklijken om het contract van de man uit South Carolina met vier jaar te verlengen voor ruim 16 miljoen dollar.
De pitching was bedroevend in 2018, waarmee de opgave voor de wintermaanden eenvoudig was: het vinden van pitchers. Op dat front werd een handvol spelers binnen geharkt, waarvan men hoopt dat er bruikbare spelers tussen zitten die mogelijk zelfs meerwaarde hebben. De minor- en major league pitching aanwinsten zijn: RHP Homer Bailey, LHP Jake Diekman, RHP Brad Boxberger, RHP Drew Storen, RHP Chris Ellis en RHP Sam McWilliams (rule 5). Alle spelers tekenden een contract voor één seizoen.

LINEUP

Met de aanvullingen van Hamilton in centerfield en Chris Owings als utilty speler hebben de Kansas City Royals een nagenoeg onveranderde lineup. De sterkhouders van het team zijn Merrifield (in 2018 het hoogste WAR van het team met 5.5) en catcher Salvador Perez (had in 2018 het meeste aantal homeruns van het team met 27). Het infield wordt gecomplementeerd met Ryan O’Hearn, Hunter Dozier en Adalberto Mondesi (in 2018 al een WAR van 3.2). Dit trio liet in september tijdens de opleving van de Royals positief van zich spreken.
In het buitenveld wordt de nieuwe aanwinst Billy Hamilton vergezeld door de ervaren Alex Gordon (in 2018 .245/.324/.370 met 13 homeruns) in het linksveld. In het rechtsveld staat vermoedelijk de fan favourite Jorge Bonifacio. Al aangewezen slagman lijkt Jorge Soler voor de offensieve stootkracht te gaan zorgen. Hoewel de Cubaanse Soler gold als groot talent, heeft hij nog niet consistent zijn bovengrens aan kunnen tikken. In 2018 beleefde hij wel zijn beste seizoen sinds 2015 met een slashline van .265/.354/.466 met 9 homeruns.
Verwacht dat dit team met Billy Hamilton en Adalberto Mondesi in de lineup voor gevaar op de honken gaat zorgen.

PITCHING

De pitching moet op de schop in K.C. na een slecht seizoen. Vooral de bullpen, juist een wapen van deze franchise in 2014 en 2015, was betreurenswaardig. De relievers in blauw noteerden het op een na hoogste ERA in de MLB, het hoogste WHIP, gaven de meeste honkslagen op per negen innings en wierpen het laagste aantal strikeouts per negen innings. Daarmee was het lastig wedstrijden te winnen (19-30 in one-run games). Om een impuls te geven werd de eerder aangehaalde rij van spelers gecontracteerd, waaronder proven closers Brad Boxberger en Drew Storen. Toch lijkt RHP Wily Peralta de favoriet om die rol in te vullen. Peralta benutte vorig seizoen al zijn veertien kansen op een save.
De starting pitching was eveneens niet best qua betrouwbaarheid. Het team eindigde als 28e van de 30 MLB-teams in quality starts. Daarnaast was er slechts één pitcher met minimaal tien starts met een ERA van onder de 4.26 (RHP Brad Keller 9-6, 3.08 ERA, 1.30 WHIP). De starting rotation lijken LHP Danny Duffy (8-12, 4.88 ERA en 1.49 WHIP), RHP Brad Keller en RHP Jakob Junis op voorhand een plekje te hebben op basis van de prestaties van vorig seizoen. De overige twee plekken zullen op basis van spring training worden bepaald.
RHP Ian Kennedy (3-9, 4.66 ERA en 1.38 WHIP) wordt vanwege zijn wisselvallige prestaties mogelijk naar de bullpen verplaatst. De 34-jarige werper kwam vorig seizoen tot 22 starts en nog twee jaar onder contract voor 33 miljoen dollar. Gezien een gering aantal versterkingen blijft ook voor komend seizoen de pitching achilleshiel. Dat biedt kansen voor spring training invitees om het opening day roster te halen.

CONCLUSIE

Na een vijfde plek in de AL Central met 104 nederlagen in 2018, gaan de Kansas City Royals het nieuwe seizoen in op zoek naar verbetering. Gegeven de relatief intact gebleven selectie en gecontracteerde versterkingen lijkt een substantiële verbetering tot play-off team niet reëel. Toch hebben de Royals eind vorig seizoen potentieel laten zien. Vooruitgang voor de Kansas City Royals in 2019 uit zich in een verbetering van het winstpercentage. Het is maar de vraag of een beter winstpercentage ook tot verbetering in de eindklassering gaat leiden.

Coverfoto: John Sleezer/ KC Star

30-in-30 Season Preview 2019: Baltimore Orioles

Jasper Roos
-
0


Er zijn in de geschiedenis van het Amerikaanse honkbal meer slechte seizoenen geweest. De 1962 Mets verloren 120 wedstrijden. De 2003 Tigers verloren er 119. De Baltimore Orioles uit 2018 bezetten echter ferm de derde plek op de lijst slechtste seizoen aller tijden. De O’s verloren maar liefst 115 duels. De uitdrukking ‘een straatlengte achter de winnaar eindigen’ ging voor Baltimore niet eens meer op. Nee, het was meer een continentbreedte aan achterstand op de Boston Red Sox; de 61 wedstrijden die de Orioles achter de BoSox eindigden, verpletterden het vorige record van 52, dat op naam stond van de 1998 Marlins.
Het stomme van 2018 was dat de Orioles optimistisch het seizoen in gingen en serieus dachten mee te kunnen doen om de prijzen. Waar ging het mis?

2018: EEN LEKKE BOOT ZONDER EMMER

Andrew Cashner, Alex Cobb, Danny Valencia, Colby Rasmus en Pedro Alvarez: in 2019 boezemt dit rijtje spelers weinig ontzag in. Toch stonden de Orioles er dankzij deze aankopen goed op, begin 2018. Na het stug vasthouden aan sterren als Manny Machado en Zach (nu Zack) Britton en met solide bijpersonen als Mark Trumbo en Jonathan Schoop leken de O’s er zin in te hebben.
Toen kwam april.
De Orioles konden de abominabele start aan het seizoen (8-20) nooit meer te boven komen. Wat Buck Showalter ook probeerde, hij kreeg zijn ploeg niet aan het honkballen. Grootverdiener Chris Davis zakte door de ondergrens heen en eindige het seizoen met een slash line van .168/.243/.296, waarbij zijn .168 slaggemiddelde het laagste aller tijden is. Rondom de trade deadline in juli had de club al 75 verliespartijen op het bord staan. Het roer ging om.
Machado (Dodgers), Schoop (Brewers), Britton (Yankees), Brad Brach en Kevin Gausman (beiden Braves) werden verkocht. Tim Beckham en Caleb Joseph verlengden hun contracten niet. Aan het eind van het jaar nam de club ook afscheid van GM Dan Duquette en werd manager Buck Showalter ook niet binnen de deur gehouden. Face of the franchise Adam Jones zit nog steeds als Free Agent thuis op de bank. De Orioles van weleer zijn de Orioles niet meer.

2019: OP NAAR DE TOEKOMST

Een nieuwe weg inslaan is niet eenvoudig, maar de Orioles lijken zich eindelijk vereenzelvigd te hebben met de gedachte dat er geïnvesteerd moet worden in de toekomst. Dankzij de trades van vorig seizoen beschikken de O’s al over meer talent dan ze de laatste decennia ter beschikking hebben gehad. Yusniel Diaz kwam over van de Dodgers, Dillon Tate van de Yankees, een aardig pakketje spelers van de Braves, kortom: er is weer wat toekomst te vinden in Baltimore.

TRADES EN DEALS

Voor een club zo duidelijk in transitie als de Orioles waren de twee belangrijkste posities om in te vullen die van GM en Manager. De opvolger van oude rot Dan Duquette werd de piepjonge Mike Elias (35). De voormalig Assistent General Manager van de Houston Astros heeft als taak meegekregen de Orioles het nieuwe tijdperk in te leiden; een tijdperk waarin vooral veel meer en beter geïnvesteerd zal worden in (internationale) jeugd.
De plek van het andere honkbalzwaargewicht Buck Showalter zal dit seizoen ingenomen worden door voormalig Cubs bench coach Brandon Hyde. Hyde, in 2018 de rechterhand van Joe Maddon in Chicago, werd daarmee pas de 20e manager uit de geschiedenis van de Orioles.

Orioles GM Mike Elias (voorgrond) en nieuwe manager Brandon Hyde (achtergrond). (Patrick Semansky)

Qua spelers zijn de O’s relatief stil geweest, dit off-season. Low-profile moves als het claimen van Rio Ruiz van de Braves en het binnenhalen van Drew Jackson van de Phillies en Gregory Infante (ex-White Sox) waren tot februari eigenlijk de hoogtepunten. In deze maand is Baltimore echter weer begonnen met een ouderwets potje ‘dumpster diving’. Catcher Jesus Sucre en kortestop Alcides Escobar kregen Minor League-contracten met uitnodigingen voor Spring Training en werper Nate Karns werd vastgelegd (1 jaar, $800.000 gegarandeerd).

LINEUP

Het gebrek aan serieuze moves betekent ook dat de Orioles 2019 ingaan als één van de kandidaten voor de laatste plaats in de league. Tel maar even mee hoeveel van de volgende namen bekend een belletje doen rinkelen.
Chance Sisco, Mark Trumbo, Trey Mancini, Chris Davis, Jonathan Villar (so far, so good?). Drew Jackson, Richie Martin, Scott Wilkerson, Renato Nunez, Joey Rickard, Cedric Mullins, DJ Stewart.
Hoe ver komt u? Vijf? Zes? Misschien zeven, op een goede dag?
Nee, deze Orioles spreken weinig tot de verbeelding. Er zijn leuke dingen te verwachten van Sisco, Trumbo en Mancini, als gevestigde namen. Villar wisselt tot nu toe goede seizoenen af met dramatische. De enige twee andere namen die een plekje in het achterhoofd verdienen, zijn Joey Rickard en Cedric Mullins. Met name laatstgenoemde bezet al enige tijd een plekje in de Orioles prospecttop. De kleine, snelle outfielder stal vorig seizoen in de Minors 21 honken en sloeg .289 met 12 homeruns in Double-A en Triple-A.

Cedric Mullins (Jonathan Dyer/USA TODAY Sports)

PITCHING

De pitching staff in Baltimore is zo mogelijk een nog groter vreemdelingenlegioen. Dylan Bundy, Andrew Cashner en Alex Cobb zijn dan nog wel bekende namen in de starting rotation. Ook namen als Mychal Givens en Mike Wright Jr. moeten de gemiddelde honkbalvolger redelijk vertrouwd in de oren klinken, maar.. David Hess? Yefry Ramirez? Richard Bleier? Pedro Araujo? Jimmy Yacobonis? Nee.
Als we dan toch één naam moeten noemen om in de gaten te houden, is het Tanner Scott. De fastball van de linkshandige vlammenwerper tikt met enige regelmaat de 100 mijl per uur aan. De werper geldt dan ook als één van de grootste talenten in Baltimore’s organisatie.

CONCLUSIE

Vervelend voor Oriolesfans, maar waar: 2019 heeft alle schijn van opnieuw een dramatisch seizoen voor de club uit Maryland. Een halfbakken rotation met medium talent (dat bij de eerste de beste aardige reeks meteen in de uitverkoop zal gaan), aangevuld met een matig positieroster: this ain’t it, Chief.

Coverfoto: MLB.com

2019 NFL Draft Prospects: Wide Receivers

Lars Leeftink
-
0


Vrijdag 28 april klinkt als een doodnormale dag. Toch is het voor fans, spelers en NFL-teams een dag waarop de toekomst van een NFL-club een wending kan krijgen. Elke week zullen wij bij SportAmerika een positie doornemen richting de NFL Draft van 2019. De vijf best beschikbare spelers worden per positie geanalyseerd. In deel drie van de serie bespreken we de wide receivers.

D.K. METCALF – OLE MISS

Leeftijd: 21 | Lengte: 1.93 m | Gewicht: 102 kg | Sophomore

D.K. Metcalf vormde afgelopen seizoen samen met A.J. Brown een WR-duo waar bijna iedere universiteit het moeilijk mee had. Het zijn twee compleet verschillende receivers, waardoor ze samen lastig te verdedigen waren. Het was het derde seizoen van Metcalf bij Ole Miss, maar het was zeker niet zijn beste. Nadat hij als freshman weinig kansen kreeg, speelde hij in 2017 een goed seizoen als redzone threat. In 2018 wist hij dit niet te herhalen, omdat hij na zeven duels geblesseerd raakte aan zijn nek en de rest van het seizoen uitgeschakeld was. Voor die blessure was de receiver bezig aan een fantastisch seizoen.

THE GOOD: EXPLOSIVITEIT/FYSIEK

Metcalf is geen catch-machine als A.J. Brown, maar is wel een fysieke mismatch voor bijna elke defensive back. Hij is bijna twee meter en weegt meer dat 100 kilo. Metcalf kan wat dat betreft het best vergeleken worden met Devin Funchess. Hij is explosief op de eerste meters en heeft veel verschillende moves om wat voorsprong te pakken op zijn verdediger. Hij is vooral effectief in de endzone, waar hij met zijn lengte bijna niet te stoppen is.
Het speciale aan Metcalf is dat hij voor zijn lengte ook nog eens snel is. Het ontbreek bij hem een beetje aan de topsnelheid, maar voor iemand met het postuur van Metcalf is hij behoorlijk snel. Metcalf heeft bij Ole Miss ook laten zien dat hij kan blocken in de running game. Dit komt voornamelijk vanwege zijn fysieke kracht, waardoor hij defensive backs goed kan blocken.

THE BAD: SLOT RECEIVING/HANDEN

De twee grootste verbeterpunten van Metcalf zijn route running en vangen. Bij Ole Miss waren zijn routes meestal simpele fade-routes aan de zijkant, waarbij hij dan zelf met zijn explosiviteit mocht proberen vrij te komen van zijn verdediger. Hele moeilijke routes met twee a drie niveaus heeft hij niet hoeven rennen bij Ole Miss, omdat dit niet zijn rol was. Hij zal zich op dit gebied in de NFL wel moeten gaan ontwikkelen, want de verdedigers in de NFL zullen minder eenvoudig te verslaan zijn met dit soort eenvoudige routes.
Metcalf laat ook nog te vaak ballen vallen terwijl deze goed te vangen zijn en goed gegooid worden. Dit heeft dan vooral te maken met timing, zowel op de grond als bij vangbalen in de lucht. Een slot receiver zal Metcalf dan ook niet worden in de NFL, naast het feit dat hij daar fysiek gezien niet voor gemaakt is.

A.J. BROWN – OLE MISS

Leeftijd: 21 | Lengte: 1.85 m | Gewicht: 102 kg | Junior

A.J. Brown was afgelopen seizoen in eerste instantie de slot receiver van Ole Miss. Toen D.K. Metcalf geblesseerd uitviel, begon hij ook wat meer van de zijkant te komen. Dit bleek niet zijn kracht te zijn. Hij ving wel tien ballen meer dan in 2017 en kreeg het steeds drukker gedurende het seizoen. Nadat zijn freshman-seizoen al veelbelovend was, speelde hij in 2017 en 2018 fantastisch. Hierdoor is hij één van de best beschikbare receivers in deze draft.

THE GOOD: HANDEN/ROUTE RUNNING

Brown is op zijn best als hij als slot receiver kan fungeren of vanaf de zijlijn naar binnen kan lopen. Hij heeft de beste handen van deze draft en is bijna nooit op een fout te betrappen. Brown is niet zo explosief als Metcalf, maar wel wat sneller. Dit in combinatie met zijn atletisch vermogen, wendbaarheid en het nagenoeg foutloos ballen kunnen vangen zorgt ervoor dat hij in de NFL een ideale slot receiver kan zijn.
Bij Ole Miss liet hij zien prima routes te kunnen lopen die twee of drie niveaus hebben. In de NFL is het precies kunnen lopen van een route als slot receiver tamelijk belangrijk. Brown kan verder prima blocken en heeft laten zien tackles te kunnen breken nadat hij de bal gevangen heeft. Brown weegt veel en zal niet makkelijk naar de grond te krijgen zijn als hij eenmaal de bal in zijn handen heeft.

THE BAD: SNELHEID/GEEN DEEP THREAT

Net zoals Metcalf is ook Brown op dit moment geen deep threat. Ole Miss heeft het vaak geprobeerd, maar meestal wist hij in dit soort situaties zijn verdediger niet te verslaan of was hij minder accuraat als het op het vangen van de bal aankwam. In tegenstelling tot korte en middellange passes lijkt Brown het wat lastiger te vinden om op snelheid en explosiviteit het verschil te maken met defensive backs en vervolgens ook nog de bal te vangen. Hij heeft niet het atletisch vermogen van Metcalf om zijn lichaam in de lucht te draaien en moeilijke catches te maken.

N’KEAL HARRY – ARIZONA STATE

Leeftijd: 21 | Lengte: 1.93 m | Gewicht: 96 kg | Junior

N’Keal Harry is normaal gesproken de wide receiver met de meeste upside in deze draft. Zijn freshman-seizoen was veelbelovend, waarna hij de afgelopen twee seizoenen telkens boven de 1000 yards receiving wist te komen. Bij Arizona State werd Harry vooral als wide receiver gebruikt, maar soms kreeg hij ook een paar snaps als slot receiver. Aan de aantal catches van de afgelopen twee seizoenen valt wel af te lezen dat hij de belangrijkste speler was van Arizona State.

THE GOOD: VEELZIJDIGHEID

N’Keal Harry zou, op zijn positie na, vergeleken kunnen worden met RB Josh Jacobs. Harry kan zo’n beetje alles wat je van een receiver kan verwachten. Hij is snel voor zijn lengte en kan, mits een goede play design, als deep threat worden gebruikt. Harry is explosief en kan zeer snel van de ene naar de andere kant bewegen om zijn verdediger het bos in te sturen. Hij is enorm atletisch voor iemand van 1.93 en is in de lucht bijna niet te verslaan. Tevens heeft Harry de kwaliteit om midden in de lucht zijn lichaamshouding zo aan te passen dat hij de bal kan vangen en bij zich te houden. Ook N’Keal Harry laat wel eens ballen door zijn vingers glippen, maar zeker niet zoveel dat het een probleem is waar aan gewerkt moet worden.

THE BAD: ROUTE RUNNING

Net zoals D.K. Metcalf zal ook N’Keal Harry nog wat beter moeten worden in zijn route running. Vorig seizoen liet hij af en toe zien goede slant routes en routes met verschillende niveaus te kunnen lopen. Toch waren het vooral screen passes, bubble screens en fade routes die hij bij Arizona State moest lopen. Dit deed hij overigens fenomenaal vanwege zijn atletisch vermogen en vangkwaliteiten. Harry zal vooral ervaring nodig hebben met betrekking tot route running, want bij Arizona State heeft hij al een paar keer laten zien dat hij wel lastigere routes kan lopen. Hij heeft het alleen niet zo vaak gedaan.
Ook dient genoteerd te worden dat Harry een wat mindere blocker is dan Metcalf en Brown. Dit komt voornamelijk omdat hij 10 kilo minder weegt dan Metcalf en Brown en dus makkelijker opzij is te zetten.

HAKEEM BUTLER – IOWA STATE

Leeftijd: 22 | Lengte: 1.98 m | Gewicht: 102 kg | Junior

Hakeem Butler heeft van alle receivers in dit artikel de meeste ervaring. Eigenlijk is hij een senior, maar omdat hij in 2015 niet in actie kwam gaat hij officieel als junior de draft in. Hij zal ook de draft ingaan als één van de beste receivers. De statistieken van Butler in 2016 en 2017 waren aardig, maar vorig seizoen explodeerde Butler bij Iowa State pas echt. Als wide receiver was hij vooral gevaarlijk in één tegen één-situaties en diepe ballen. Dit is ook goed terug te zien in zijn yards per catch.

THE GOOD: LENGTE/SNELHEID/BALANS

De combinatie van lengte en snelheid maakt Butler een toekomstige deep threat in de NFL. Ondanks dat Butler 1.98 is rent hij als iemand die niet langer is dan 1.80. Hij is sneller dan de drie receivers die hiervoor genoemd zijn en wist in college ook een paar keer defensive backs gewoon simpelweg te verslaan op snelheid. Als je dit combineert met zijn lengte is hij zowel met fade routes als in de endzone bijna onmogelijk om tegen te houden. Zijn route hoeft, vooral in college, niet eens spectaculair te zijn om verdedigers kansloos te laten.
Dit komt ook omdat zijn balans en kennis van waar hij zich op het veld bevindt extreem goed is. We zagen Butler vaak langs de zijlijn enorm goed voetenwerk vertonen om de bal binnen de lijnen te kunnen vangen. Daarnaast is Butler een uitstekende blocker vanwege zijn lengte en is hij tevens in staat om verdedigers na het vangen van de bal nog een paar yards mee te nemen. Een fysieke mismatch dus, met ook nog eens veel snelheid.

THE BAD: WENDBAARHEID/ROUTE RUNNING

Net zoals bij bijna alle receivers die uit college komen is er ook voor Butler nog werk aan de winkel op het gebied van route running. In college liep hij vooral fade en post routes, wat meer dan genoeg was om Butler succesvol te laten zijn. De kans dat dit zo eenvoudig zal gaan in de NFL is zeer klein. Dit komt ook met namen omdat Butler niet heel snel op topsnelheid is. Butler is vanwege zijn lengte ook niet de meest wendbare speler. Zijn voetenwerk tijdens het lopen van routes zal moeten verbeteren om defensive backs in de NFL kwijt te kunnen raken.

MARQUISE BROWN – OKLAHOMA

Leeftijd: 21 | Lengte: 1.78 m | Gewicht: 76 kg | Junior

Het neefje van Antonio Brown zal in april behoren tot de best beschikbare receivers. Na twee actieve seizoenen in Oklahoma vond Marquise Brown het tijd om de stap naar de NFL te maken. Gezien de statistieken van Brown is dit ook niet zo verontwaardigend. Brown speelde bij Oklahoma met twee fantastische QB’s (Baker Mayfield in 2017 en Kyler Murray in 2018) en profiteerde daar optimaal van. In beide seizoenen kwam hij boven de 1000 yards receiving uit, voornamelijk als wide receiver.

THE GOOD: SNELHEID/ATLETISCH VERMOGEN

Marquise Brown is waarschijnlijk de snelste wide receiver van de 2019 draft. Zijn snelheid en atletisch vermogen bleken in college meestal teveel voor defensive backs. Ook in de NFL zullen de verdedigers moeite hebben met zijn snelheid. Hij is explosief, snel op topsnelheid en heeft ervaring met veel verschillende routes. Van fade routes, tot routes die twee a drie niveaus hebben en waar verschillende moves belangrijk zijn.
Zijn balans en voetenwerk is fenomenaal, waardoor hij al snel verdedigers op het verkeerde been zet. Brown is op zijn best als hij aan de zijlijn zijn snelheid en atletisch vermogen kan gebruiken om een deep threat te zijn. Toch zullen NFL-teams hem misschien ook wel als snelle slot receiver zien, aangezien hij dat bij Oklahoma ook wel eens was.

THE BAD: FYSIEK

De grote vraag bij Brown is zijn fysiek. Hij weegt maar 76 kilo en komt niet boven de 1.80 uit. Vergeleken met de andere receivers in dit artikel is hij dus sneller en atletischer, maar ook veel kleiner en fysiek minder sterk. Brown zal dan ook niet een speler zijn die de ene naar de andere tackle breekt en verdedigers nog een paar yards meesleurt nadat hij de bal gevangen heeft. Zijn blocking is tot nu toe niet zo best gebleken. Dit komt vooral omdat hij niet zo lang is en fysiek niet zo sterk is als bijvoorbeeld Hakeem Butler of D.K. Metcalf. Ook laat Brown nog vaker ballen door zijn vingers glippen dan hem lief is.

CONCLUSIE

D.K. Metcalf en Marquise Brown zijn grote vraagtekens vanwege hun blessures, maar het talent is absoluut aanwezig. A.J. Brown is de beste slot receiver in deze draft met fantastische handen, terwijl Hakeem Butler een fysieke mismatch is en N’Keal Harry de meest veelzijdige receiver is. Toch hebben we receivers als Kelvin Harmon (NC State), Deebo Samuel (South Carolina) en JJ Arcega-Whiteside (Stanford) nog niet eens genoemd. De kans is groot dat er een stuk of drie receivers in de eerste ronde gekozen zullen worden. Veel teams zoeken namelijk extra playmakers voor hun QB en de goedkoopste manier om dit te doen is via de draft.

(Top & Cover Photo: Wesley Hitt/Getty Images)

Tien driepunters van Curry, Lakers voltooien comeback

Lars Leeftink
-
0

21 JANUARI

BUCKS WINNEN TOPPER IN EIGEN HUIS

Het eerste duel na All-Star weekend was meteen een topper. De Boston Celtics en Milwaukee Bucks strijden in de Eastern Conference om de eerste vijf plekken. Afgelopen nacht kwamen beide teams elkaar tegen in Milwaukee. Na een uitstekende start van de Celtics namen de Bucks het hef in handen. Gedurende het duel zouden beide teams elkaar in evenwicht houden. Tot het vierde kwart aanbrak. De Bucks namen toen de leiding en zouden niet meer omkijken. De Celtics kwamen aan het eind van de wedstrijd nog wel op een punt van Milwaukee. De game winning lay-up van Kyrie Irving ging echter niet in de basket, waardoor de Bucks wonnen: 97-98.
Giannis Antetokounmpo was met 30 punten, 13 rebounds en zes assists de topscoorder. Samen met mede All-Star Khris Middleton (15 PTS, 13 REB) wist hij de zege net over de streep te trekken. Bij de Celtics waren Kyrie Irving en Al Horford de uitblinkers. Irving scoorde 22 punten met vijf assists. Al Horford noteerde 21 punten, 17 rebounds, vijf assists en drie blocks. De Bucks hebben nu drie wedstrijden achter elkaar gewonnen, terwijl de Celtics hun winning streak van twee duels ten einde zien komen.

CURRY SCHIET 10 DRIEPUNTERS RAAK VS KINGS

Stephen Curry was afgelopen nacht weer niet te stoppen. Nadat Curry in de Three Point Contest tweede werd, besloot hij tegen de Kings tien driepunters raak te schieten (10-16). Het bleek nipt genoeg te zijn voor de Warriors om de Kings te verslaan: 123 – 125.
Nadat de Kings gedurende de wedstrijd goed mee wisten te komen, liepen de Warriors aan het eind van de wedstrijd weg van de ploeg uit Sacramento. Toch wisten de Kings weer aan te sluiten. Als Buddy Hield met nog zes seconden te gaan meteen een driepunter had geschoten, hadden de Kings zelfs kunnen winnen. Hield besloot echter een paar dribbles te nemen en een turnaround jumper te schieten. Deze ging er echter niet in, waardoor de Warriors goed beginnen aan de periode na All-Star weekend. Stephen Curry (36 PTS, 6 REB, 7 AST en 10 3PT) en Kevin Durant (28 PTS, 9 REB, 7 BLK en 4 AST) waren de topscorers van de thuisploeg.
Bij de Kings was rookie Marvin Bagley III vanaf de bank de uitblinker. Bagley speelde zijn beste wedstrijd in zijn nog zo prille NBA-carrière. Hij scoorde 28 punten en pakte 14 rebounds. De Kings, die nu twee nederlagen op rij hebben geleden, strijden nog steeds om de laatste paar plekken in de Western Conference play-offs. De Warriors strijden met de Nuggets om de eerste plek in diezelfde conference.

LAKERS VERSLAAN ROCKETS NA COMEBACK

De Los Angeles Lakers moesten afgelopen nacht tegen de Houston Rockets van 19 punten achterstand terugkomen om alsnog te winnen. De Rockets liepen vanaf het eerste kwart al weg van de Lakers, maar in het vierde kwart ging het echter mis voor de bezoekers. De Lakers wisten vooral dankzij LeBron James en Brandon Ingram terug te komen en uiteindelijk met 106-111 te winnen.
Met de zege komt er voor de Lakers een eind aan een reeks van twee nederlagen op rij. LeBron James noteerde 29 punten, 11 rebounds en zes assists in zijn eerste wedstrijd na ‘in play-off mode’ te zijn gegaan. Brandon Ingram lijkt ook in deze mode te zitten. Ingram scoorde namelijk 27 punten en voegde daar 13 rebounds aan toe. De Lakers hebben een minder zwaar programma dan de overige teams in de Western Conference die strijden om een plek in de play-offs en hebben de hoop nog lang niet opgegeven.
De Rockets, die James Harden met zes fouten vroegtijdig uit de wedstrijd zagen gaan, hebben nu twee nederlagen op rij geleden. Toch staan de Rockets nog steeds vijfde in de Western Conference en zijn er voorlopig geen zorgen met betrekking tot het missen van de play-offs. James Harden scoorde 30 punten. Ook had hij vijf rebounds en zes assists en wist zo zijn streak van wedstrijden achter elkaar met 30 punten of meer een vervolg te geven. De teller staat nu op 32 duels.

OVERIGE DUELS

Phoenix Suns – Cleveland Cavaliers: 98 – 111
(De Phoenix Suns verliezen voor de 16e keer op rij, een franchise record)
Miami Heat – Philadelphia 76ers: 102 – 106
Portland Trail Blazers – Brooklyn Nets: 113 – 99

(Top & Cover Photo: Rob Carr/Getty Images)

NHL weekly: moeilijke week voor Sprong, Bruins in bloedvorm

Hans Mulder
-
0

Daniel Sprong heeft de eerste werkweek onder Bob Murray gehad en voor de Nederlander was dit geen onverdeeld genoegen. We blikken terug op de eerste duels van de Ducks onder dit nieuwe bewind. In de Eastern Conference zijn de spotlights voornamelijk gericht op de Lightning en de Maple Leafs, maar heel stiekem zitten de Boston Bruins op de bagagedrager. Daarnaast is er, een week voor de trade deadline, al het nodige nieuws van het transferfront te melden.

MURRAY GRIJPT IN BIJ DUCKS

Bob Murray debuteerde vorige week op 64-jarige leeftijd als coach in de NHL. De general manager van de Anaheim Ducks wil van dichtbij zien wat er mis is met de ploeg en koos ervoor zelf voor de groep te gaan staan. Hij heeft inmiddels vier wedstrijden achter de rug en won onder meer van de Washington Capitals. Het zal Murray ook aangenaam verrassen dat zijn aanval in die wedstrijd een teken van leven gaf.

NO GIBSON, NO PROBLEM

Het tijdperk onder Murray begon met Kevin Boyle onder de lat. De 26-jarige goalie debuteerde al tegen de Flyers in de laatste wedstrijd onder Randy Carlyle, maar maakte zijn eerste start tegen de Vancouver Canucks. Boyle werd door de Canucks flink aan het werk gezet, maar op alle schoten had de rookie een passend antwoord. Vancouver nam z’n goal 35 keer onder vuur, maar Boyle gaf geen krimp. Collega Jacob Markstrom had een rustige avond met 22 shots on goal, maar hij moest wel één keer capituleren. Jakob Silfverberg schoot al na zes minuten raak en achteraf bleek dit al de gamewinner. In de 12.31 minuten die Daniel Sprong op het ijs stond, kon hij niets forceren.


Boyle mocht ook starten tegen de Boston Bruins, maar dit keer kon hij geen heldendaden verrichtten. Voor onze landgenoot begon het duel vervelend. Na ruim vijf minuten leverde hij de puck in zijn eigen vak in en onbedoeld leidde Sprong daarmee de 0-1 van Noel Arcari in. De Bruins, gesteund door een goed spelende Jaroslav Halak, liepen in de tweede en derde periode uit naar een 3-0 zege en bezorgden Murray daarmee zijn eerste nederlaag als coach. De fout kwam Sprong duur te staan, want hem werd daarna nog geen negen minuten aan speeltijd gegund.

SLECHT NIEUWS VOOR SPRONG

Zondag werd duidelijk dat de nieuwe coach niet bang is om maatregelen te nemen. Daniel Sprong scoorde zijn laatste goal op 2 februari tegen Winnipeg en verdween daarna voor zes wedstrijden van het scoreformulier. Voor Murray was dit een reden de Amsterdammer op de tribune te zetten. Met zijn ploeggenoten ging het crescendo tegen de Capitals. Met Ryan Miller tussen de palen wonnen de Ducks knap met 5-2. Adam Henrique was met twee goals en een assist de drijvende kracht achter het succes. Corey Perry scoorde zijn eerste goal van het seizoen en Anaheim scoorde voor het eerst in 2019 vijf keer in één duel. Met z’n 375e win heeft Ryan Miller nu John Vanbiesbrouck gepasseerd op de lijst van Amerikaanse goalies met de meeste zeges in de NHL. Hoewel Miller nu eerste staat op de lijst met landgenoten moet hij in league nog wel 15 goalies voor zich dulden.


Ook tegen de Minnesota Wild deed Murray geen beroep op Daniel Sprong. De Nederlander zag zijn teamgenoten voor de tweede keer op rij winnen. Goalie Ryan Miller stopte 31 schoten en verdiende z’n 44e shutout. Aan de andere kant van het ijs deden de aanvallers van Anaheim hun werk. Jakob Silfverberg opende in de tweede periode de score met z’n 16e van het seizoen. In de slotfase van de derde periode gooiden Corey Perry, Ryan Kesler en Hampus Lindholm de wedstrijd op slot. Murray heeft nu drie van zijn vier wedstrijden als hoofdcoach gewonnen. Hij ziet dat z’n club nog erg afhankelijk is van routiniers als Getzlaf en Perry. Miller toont zich echter een waardig vervanger van Gibson en voor Sprong is het te hopen dat hij snel weer een kans krijgt van zijn baas.

BRUINS IN DE SLIPSTREAM

De Tampa Bay Lightning zijn uit het zicht verdwenen. Maar dat zijn ze voor elk team in de league. Achter de Lightning zit een groepje topteams dat zichzelf ook een serieuze kans geeft op de Stanley Cup. Tot die groep, met onder meer Toronto, Winnipeg, San Jose en Washington, behoren ook de Boston Bruins. We konden de B’s tot voor kort nog niet betrappen op indrukwekkende winning streaks of ongelooflijk veel goals. Toch sluipt Boston mee in het kielzog van de elite-teams en de ploeg leunt daarbij op een sterke defensie en een prima powerplay.

GEWELDIG TANDEM

Het komt de Bruins bepaald niet aanwaaien dit seizoen. Sterkhouders als Patrice Bergeron, Charlie McAvoy, Jake DeBrusk en Zdeno Chara misten samen in totaal al 71 wedstrijden door blessures. Met name de defensie werd zwaar getroffen door al het blessureleed en des te knapper is het dan ook dat de ploeg zo weinig tegengoals krijgt. Dat is ook te danken aan de twee goalies. Tuukka Rask en Jaroslav Halak wisselen elkaar goed af en we vinden beide sluitposten terug in de top van de league als het gaat om het save percentage. Halak doet het met .923 zelfs nog iets beter dan Rask (.918). Ook wat betreft het gemiddeld aantal tegengoals doet dit tandem elkaar niets. Halak moet gemiddeld 2.35 keer vissen en Rask komt uit op 2.45. Daarmee behoren ze ook op dit gebied tot de beste tien goalies in de NHL.


Aanvallend is Boston een grauwe middenmoter. De ploeg van coach Bruce Cassidy moet het nog steeds hebben van de vertrouwde namen als het gaat om scoren. De dertigjarige Brad Marchand (23G, 47A) heeft al voor het zesde seizoen op rij de grens van 20 goals geslecht. Dat geldt ook voor de drie jaar oudere Patrice Bergeron (21G, 35A). Beide spelers behoren inmiddels al een decennium tot het interieur van de Bruins. Zover is de 22-jarige David Pastrnak (31G, 35A) nog lang niet, maar de Tsjech is met 31 goals wel de topscorer. Helaas voor Pastrnak en de Bruins blijft hij nog wel even op dit aantal staan, want de winger kampt met een duimblessure. David Pastrnak is ook de drijvende kracht achter de sterke power play. Met 26,94% is Boston dodelijk op de PP. De Bruins scoorden al 52 goals en 15 daarvan kwamen van de stick van Pastrnak.

WINNING STREAK

Zonder hun topschutter is Boston echter bezig aan een opmerkelijke serie. De Bruins zijn bezig aan een 6-game winning streak, wonnen 8 van hun laatste 9 wedstrijden en bouwen aan een 11-game point streak. Voor de Boston Bruins lijkt alles op het juiste moment op z’n plek te vallen. Op Pastrnak na is de ziekenboeg nu leeg en tijdens de huidige serie kunnen de mannen van Cassidy de weg naar de vijandelijke goal ook aardig vinden. Boston scoort gemiddeld 2,9 goals per wedstrijd, maar gedurende de winning streak schieten de Bruins gemiddeld meer dan vier pucks in het doel van de tegenstander. Ze hebben inmiddels de tweede plaats in de divisie overgenomen van de Maple Leafs.

Met onder meer Colorado, Anaheim en Los Angeles troffen de Bruins de laatste tijd tegenstanders die in de bekende hoek van de klappen zitten. Hoe anders was dit maandag tegen de San Jose Sharks. Twee van de beste teams in de NHL maakten er een geweldig schouwspel van. Boston leek al vroeg op rozen te zitten dankzij een 3-0 voorsprong, maar onder aanvoering van de voormalig Bruin Joe Thornton kwamen de Sharks terug en namen in de derde periode zelfs een 5-4 voorsprong. Met zijn eerste hattrick in acht jaar kon Thornton zijn voormalig werkgever echter niet op de knieën krijgen. Charlie McAvoy schoot de bezoekende Bruins in OT naar de 6-5 zege. De jonge blueliner scoorde twee van zijn drie goals dit seizoen tijdens de road trip door Californië.

GOALS OF THE WEEK

Auston Matthews wist deze week weer eens de schijnwerpers op zich gericht. De jonge Leaf bereikte al een mooie milestone vorige week. Dan was er nog de rentree van Erik Karlsson bij de Sharks en een wonderschone treffer van Aleksander Barkov tegen de Canadiens.

AUSTON MATTHEWS vs VEGAS GOLDEN KNIGHTS


Eigenlijk komt Auston Matthews nog maar net kijken. De ster van de Toronto Maple Leafs is nog maar 21 jaar, heeft nog geen 200 NHL-wedstrijden gespeeld, maar staat toch al op ruim 100 goals. Vorige week was het twee keer raak tegen de Vegas Golden Knights. De Leafs vertrokken met een 6-3 zege uit Sin City en hun Amerikaanse vedette tekende voor zijn 100e en 101e goal in zijn nog prille loopbaan. Voor de Knights was het de vierde thuisnederlaag op rij. Vorig jaar was de T-Mobile Arena bijna een onneembare vesting en verloren ze slechts 12 van de 41 wedstrijden. Dat aantal hebben ze nu al na 28 duels bereikt.

JT COMPHER vs WINNIPEG JETS


Wat konden de Avalanche die twee punten goed gebruiken! De ploeg van Jared Bednar is na de jaarwisseling bezig aan een enorme vrije val, maar pakten donderdag eindelijk weer eens twee punten. Uitgerekend in Winnipeg, waar Colorado in januari 2016 voor het laatst won, kwam er een einde aan de 8-game losing streak. JT Compher gaf de Avs in de tweede periode wat lucht door shorthanded de 3-1 te scoren. Voor de 23-jarige winger was het al z’n derde shorty van het seizoen. Colorado, dat nog zo aardig aan het seizoen begon, moet inmiddels gokken op de tweede wildcard in het westen. Winnipeg strijdt met de Predators om de titel in de Central.

CAM ATKINSON vs CHICAGO BLACKHAWKS


Artemi Panarin heeft een verleden in Chicago en had er zaterdag zin in tegen de Blackhawks. Zelf scoorde de Rus twee keer, maar deze assist op Atkinson mocht er ook zeker zijn. De Blue Jackets pakten twee belangrijke punten door in Chicago met 5-2 te winnen. De mannen van coach John Tortorella blijven daarmee volop in de race voor de play-offs in de Eastern Conference. Voor zowel Panarin als de franchise breken belangrijke dagen aan. Maandag 25 februari is de trade deadline en dat lijkt het laatste moment waarop de organisatie nog iets kan ontvangen voor hun Russische winger.

TIMO MEIER vs VANCOUVER CANUCKS


Welkom terug Erik Karlsson! De Zweed miste de laatste wedstrijden vanwege een liesblessure, maar had nog geen vier minuten nodig voor zijn eerste assist. De San Jose Sharks hadden heel wat te stellen met de Canucks, maar sleepten uiteindelijk de overwinning uit het vuur. Dat Karlsson het passen nog niet is verleerd, werd al vroeg in de wedstrijd duidelijk. Met zijn 41e assist van dit seizoen stelde Karlsson ploeggenoot Timo Meier in staat de score te openen. De definitieve beslissing zou pas vallen in de derde periode toen Joe Pavelski de eindstand op 3-2 bepaalde.

ALEKSANDER BARKOV vs MONTREAL CANADIENS


Het was zondag een prachtige avond voor Aleksander Barkov. De Fin in dienst van de Florida Panthers scoorde zijn tweede hattrick in de NHL en met name zijn tweede treffer van de avond was van ongekende schoonheid. Zijn Panthers schoten niet heel veel op met de 6-3 overwinning. De mannen van coach Bob Boughner lijken vrijwel kansloos voor de play-offs. Dat geldt niet voor de tegenstander. De Canadiens hielden niets over aan hun road trip door Florida en verloren van zowel de Panthers als de Lightning. De beste drie teams in de Atlantic zijn uit zicht geraakt waardoor de Habs moeten hopen op een wildcard.

NIEUWS

OILERS DOEN ZAKEN

  • De Edmonton Oilers zijn begonnen met het opruimen van de rommel die voormalig GM Peter Chiarelli heeft achtergelaten. Goalie Cam Talbot (31) werd naar de Philadelphia Flyers gestuurd in ruil voor een andere goalie. Anthony Stolarz (25) is goedkoper en jonger dan Talbot, wiens contract na dit seizoen afloopt. Ryan Spooner werd eerder dit seizoen overgenomen van de Rangers, maar de 27-jarige center kon in Oil Country geen moment imponeren. Hij vervolgt zijn loopbaan nu bij de Vancouver Canucks, die Sam Gagner als wisselgeld naar Edmonton sturen. Gagner speelde eerder al zeven seizoenen voor de Oilers en was daarin behoorlijk productief. In ruim 480 wedstrijden vond hij toen 101 keer het net. De organisatie hoopt natuurlijk dat hij dit niveau snel weer oppikt.

OVECHKIN IN GOED GEZELSCHAP

  • Wayne Gretzky presteerde het. Mario Lemieux en Marcel Dionne deden het ook en sinds afgelopen zondag staat ook de naam van Alex Ovechkin in het rijtje met spelers die tot minimaal 40 goals kwamen in 10 verschillende seizoenen. Tegen de Ducks had The Great Eight bijna vijf minuten nodig om zijn 40e van deze jaargang binnen te schieten. Het was ook meteen het enige wapenfeit van Ovechkin tijdens dit bezoek aan Orange County. De 33-jarige Ovechkin heeft nog drie productieve seizoenen nodig om Gretzky te passeren op deze lijst. The Great One wist in 12 seizoenen minimaal 40 keer te scoren. Lemieux en Dionne deden dit, net als Ovi, in 10 seizoenen. Lemieux en Ovechkin zijn de enige spelers die dit deden namens één team.

KANE BLIJFT HOT

  • Alsof de Chicago Blackhawks en de Ottawa Senators maandagavond hun eigen All-Star Game speelden. De twee teams lieten, met name in de eerste periode, de verdediging maar voor wat het was en dwongen de fans een telraam te pakken. In de ongekend productieve eerste 20 minuten scoorden de Hawks 5 keer en de Senators kwamen tot 4 goals. Eén van de namen op het scoreformulier was die van Patrick Kane. De Amerikaan is bezig aan een voortreffelijke periode en noteerde al 18 wedstrijden op rij minimaal één punt. Kane is ook nog bezig aan een streak binnen een streak. De Blackhawks-winger heeft al 17 duels op rij een assist gegeven. Alleen Adam Oates (18 wedstrijden in 1992-1993) en Wayne Gretzky (23 wedstrijden in 1990-1991) deden dit beter. Chicago won het duel met de Senators met 8-7 en mag weer heel stiekem hopen op een wildcard.

ST. LOUIS BLUES BREEKT RECORD

  • In 2002 was het de St. Louis Blues al eens gelukt om 10 wedstrijden op rij te winnen. Nog nooit lukte het de franchise om 11 zeges aaneen te rijgen. Tot dinsdag 19 februari. In het eigen Enterprise Center legden de Blues tegenstander Toronto het zwijgen op. Jaden Schwartz en Colton Parayko leken de ontmoeting al in de eerste periode te beslissen, maar in de derde periode deden de Maple Leafs iets terug. Na drie shutouts op rij lukte het Zach Hyman te scoren tegen St. Louis. Met z’n 28e van het jaar trok Auston Matthews de stand gelijk. In OT leidde Ryan O’Reilly de Blues echter naar de 11e zege op rij. Met een voorsprong van zes punten op Dallas heeft St. Louis de derde plaats in de Central Division nu stevig in handen.

 

Cover Photo: Michael Ivins/USA TODAY Sports

'San Diego Padres halen Manny Machado binnen'

Hans Mulder
-
0


De honkbalwereld moest er lang op wachten en ook Manny Machado zal zich misschien iets anders hebben voorgesteld van het off-season. Dinsdagavond werd echter duidelijk dat de veelzijdige infielder zo goed als onder de pannen is. Vanaf het begin leek Machado aan te sturen op een langdurig contract en de San Diego Padres hebben hem volgens Jeff Passan van ESPN zijn zin gegeven. De organisatie trekt volgens Passan de knip voor deze grote vis en betaalt de 26-jarige power hitter naar verluidt een slordige 300 miljoen dollar voor de aankomende tien seizoenen.

WACHTEN WORDT BELOOND

Manny Machado, die in 2012 namens de Orioles debuteerde in de MLB, stond deze winter centraal in een heleboel geruchten. Met de Los Angeles Dodgers stond hij vorig jaar nog in de World Series, maar die club leek al bij voorbaat kansloos. Dat gold niet voor de Chicago White Sox en de Philadelphia Phillies. Laatstgenoemde sloeg natuurlijk al een slag met JT Realmuto, maar wilde ook maar al te graag Machado en Bryce Harper nog aan de verzameling toevoegen. Harper kan nog altijd, maar Machado lijkt elders zijn bestemming te hebben gevonden.


Die bestemming wordt daarmee – zoals het er nu naar uit ziet – ook niet Chicago. De White Sox waren vorig jaar één van de twee teams met tenminste 100 losses en wilden met Machado in de gelederen weer eens een rol van betekenis gaan spelen. Dit zullen ze moeten gaan doen zonder Manny Machado, want ook in The Windy City kunnen de fans zich schijnbaar niet gaan vergapen aan de kunsten van de infielder. De White Sox konden (of wilden) niet zo ver gaan als de San Diego Padres.

BIG DEAL

Machado wilde veel geld en de Padres lijken bereid hem dat te geven. De voormalig speler van de Baltimore Orioles en de LA Dodgers tekent volgens de doorgaans goed ingevoerde Jeff Passan voor 10 jaar in San Diego en is aan het einde van die rit 300 miljoen dollar rijker. In de historie van de MLB tekende een free-agent niet eerder zo’n lucratief contract. Of dit record lang staat, hangt af van Bryce Harper. De outfielder zal waarschijnlijk ook snel ergens zijn krabbel zetten. Het oude record stamt overigens uit 2007 toen Alex Rodriguez voor 275 miljoen dollar tekende bij de Yankees. In het contract van Machado zou een opt-out clausule na het vijfde jaar opgenomen zijn.

Met Machado zouden de Padres na Adrian Gonzalez in 2010 eindelijk weer iemand hebben die jaarlijks goed is voor ruim 30 homeruns. Vorig seizoen sloeg hij tijdens het reguliere seizoen de bal 37 keer het stadion uit en daarmee evenaarde Machado het aantal homeruns dat hij in 2016 sloeg. In de 926 MLB-wedstrijden die nu achter zijn naam staan, heeft Manny Machado in totaal 175 homeruns en 513 RBIs geslagen. Daarnaast heeft San Diego een ware iron man aangetrokken. De infielder miste slechts 11 wedstrijden verdeeld over de laatste vier seizoenen.

PERSPECTIEF

Ook met Machado in de gelederen lijken de Padres in 2019 niet direct een team om serieus rekening mee te houden. In de NL West eindigde San Diego vorig jaar troosteloos onderaan met een record van 66-96. Toch lijken de fans zich op te kunnen maken voor een mooie toekomst. De Padres beschikken over één van de jongste lineups in de MLB en het gros van de spelers ligt nog jaren vast. Daar komt nu dus waarschijnlijk een power hitter bij die qua leeftijd zijn piek nog niet heeft bereikt.
Voor de Padres is het dan wel te hopen dat Machado beter presteert dan Eric Hosmer in z’n eerste jaar. De eerstehonkman tekende vorig jaar voor veel geld, maar kwam in 2018 niet aan de cijfers die hij in Kansas City noteerde. Hosmer bleef steken op 18 homeruns en 69 RBIs. Een jaar eerder tikte hij nog 25 ballen het park uit en sloeg hij 94 punten binnen. De nog piepjonge Fernando Tatis Jr.(20) en Luis Urias (21) moeten op termijn het infield van de Padres compleet maken. Machado zal, zodra de deal definitief bekend wordt gemaakt, het derde honk gaan bemannen in San Siego.

Cover Photo: Greg Fiume/Getty Images

2019 NFL Draft Prospects: Running Backs

Lars Leeftink
-
0


Vrijdag 28 april klinkt als een doodnormale dag. Toch is het voor fans, spelers en NFL-teams een dag waarop de toekomst van een NFL-club een nieuwe wending kan krijgen. Elke week zullen wij bij SportAmerika een positie doornemen richting de NFL Draft van 2019. De vijf best beschikbare spelers worden per positie geanalyseerd. In deel twee van de serie bespreken we de running backs.

JOSH JACOBS – ALABAMA

Leeftijd: 21 | Lengte: 1.78 m | Gewicht: 98 kg | Junior

De running back met de meeste upside is Josh Jacobs. Veel mensen zullen Jacobs pas sinds dit seizoen kennen. De vorige twee jaren speelde hij wel bij Alabama, maar kreeg hij veel minder mogelijkheden. Dit seizoen kreeg hij zowel in de running game als in de passing game bijna twee keer zoveel touches als in 2017. Het is dan ook niet verrassend om te zien dat al zijn statistieken zijn verbeterd ten opzichte van vorig seizoen.

THE GOOD: VEELZIJDIGHEID

Het grote voordeel van Josh Jacobs is dat je als club met hem alle kanten op kan. Hij heeft de kracht om na een tackle extra yards te veroveren en verdedigers aan de kant te zetten. Ondanks dat Jacobs niet de meest atletische running back is, is hij atletisch genoeg om verdedigers op het verkeerde been te kunnen zetten. Jacobs weet zijn balans meestal goed te houden en heeft tevens een paar aardige bewegingen in huis. Jacobs kan ook in de passing game gebruikt worden, waardoor teams minder goed weten wat ze kunnen verwachten als hij op het veld staat. Vorig seizoen heeft hij bij Alabama laten zien dat hij een degelijke route runner is. Hij kan zelfs fantastisch blocken voor ander running backs in de running game.

THE BAD: DEGELIJKHEID

De grote kracht van Josh Jacobs is ook meteen zijn valkuil. Jacobs heeft niet echt een specialiteit. Hij kan alles heel erg goed, maar blinkt in principe niet ergens in uit. Het feit dat dit zijn enige minpunt is kan ook positief opgevat worden. Toch hebben we, vooral in andere sporten, al genoeg voorbeelden gezien van spelers die back-ups worden omdat er spelers zijn die in specifieke onderdelen beter zijn. Jacobs is namelijk geen powerback, maar ook geen wendbare back als bijvoorbeeld Tarik Cohen. Ook kan hij nog verbeteren in zijn blocking in de passing game, maar dit is vooral een kwestie van ervaring.
Toch zal zijn dual threat-kwaliteit hem een goede optie maken voor alle NFL-teams die zo’n speler zoeken en in hun offense verwerkt hebben. Zeker bij de teams die moderne trainers hebben zullen interesse tonen in Josh Jacobs.

DAMIEN HARRIS – ALABAMA

Leeftijd: 22 | Lengte: 1.78 m | Gewicht: 97 kg | Senior

Een ploeggenoot van Josh Jacobs, Damien Harris, is misschien wel de best beschikbare running back. Harris heeft een jaar meer ervaring en is al drie jaar lang een belangrijk onderdeel van de running game van Alabama. Tijdens zijn freshman-seizoen was hij nog niet zo heel succesvol, maar vooral tijdens de drie jaar daarna was hij enorm effectief. Afgelopen seizoen kreeg hij vanwege de vele RB-opties bij Alabama wat minder de bal dan de afgelopen twee seizoenen. Wel werd hij meer in de passing game gebruikt, waar hij ook succesvol bleek te zijn.

THE GOOD: PURE RUNNING BACK

Damien Harris is de meest pure running back die er is in deze draft. Harris is eigenlijk de krachtige, minder wendbare versie van Josh Jacobs met meer ervaring en inzicht. Hij is bijna niet neer te halen, zeker niet als hij op snelheid is. Hij kan als geen ander een paar extra yards veroveren op basis van inzet. Een echte powerback is Harris niet, want daar is hij te wendbaar voor. Toch zullen NFL-teams hem zien als iemand die een paar yards kan pakken als dit nodig is.
Tevens is zijn inzicht fantastisch. Vanwege zijn ervaring weet Harris precies waar, wanneer en hoe hij moet rennen. Hij herkent de gaten in de defensie. Dit inzicht heeft hij ook nodig om zijn mindere explosiviteit te kunnen compenseren. Dit is ook precies waarom Harris als receiver vooral succesvol zal zijn als hij screen passes krijgt en blockers de weg voor hem vrij kunnen maken.

THE BAD: EXPLOSIVITEIT

Harris is namelijk niet zo snel en wendbaar als Josh Jacobs. Dit betekent niet dat Harris niet snel is, in tegendeel. Voor zijn gewicht is hij zelfs sneller dan dat je zou verwachten. Toch ontbreek het bij Harris vooral aan zijn explosiviteit. Het duurt even voordat Harris op snelheid is omdat zijn eerste meters niet bepaald snel zijn. Eenmaal op snelheid is hij lastig te stoppen, maar zeker in de NFL zullen verdedigers minder lang nodig hebben om Harris in te kunnen halen. De vraag is of dit hem de kop gaat kosten op NFL-niveau.
Zijn geringe explosiviteit zorgt er ook voor dat hij in de NFL waarschijnlijk niet als receiver optie gezien zal worden. Andere spelers zijn een stuk explosiever en kunnen sneller het verschil maken ten koste van hun verdedigers.

DAVID MONTGOMERY – IOWA STATE

Leeftijd: 21 | Lengte: 1.80 m | Gewicht: 99 kg | Junior

David Montgomery heeft de afgelopen twee seizoenen bij Iowa State op een enorm hoog niveau gespeeld. Tijdens zijn freshman-seizoen kwam het er nog niet helemaal uit, maar de afgelopen twee jaar is hij ruim boven de 1000 rushing yards uitgekomen. Zijn touches werden de afgelopen twee seizoenen meer dan verdubbeld en hij maakte daar optimaal gebruik van. In een team dat qua talent niet opgewassen is tegen Alabama wist hij betere statistieken te noteren dan Jacobs en Harris. Dit komt natuurlijk ook omdat Montgomery amper concurrentie had, terwijl Alabama drie goede running backs had. Montgomery was ook iets meer betrokken in de passing game dan de twee running backs van de Crimson Tide.

THE GOOD: BEHENDIG/HERKENT GATEN

Montgomery is de meest behendige back in de draft. In combinatie met zijn inzicht weet hij de verdedigers tot op het laatste moment op het verkeerde been te zetten. Dit doet hij onder meer met een paar heerlijke schijnbewegingen, maar ook met zijn spelinzicht. Montgomery weet waar hij naartoe moet rennen, wat de verdediging gaat doen en reageert daar vervolgens op. Montgomery weet de kleinste gaatjes te vinden. Hij verzamelt niet zoveel yards per carry als Jacobs en Harris, maar hij is wel zeer effectief. Hij heeft ook laten zien dat hij moeilijk neer te krijgen is rondom de line of scrimmage. Zijn balans en doorzettingsvermogen vallen daarbij vooral op.
In de passing game was hij de afgelopen twee jaar ook effectief. Net zoals Harris was hij vooral effectief als hij een screen pass of een korte pass kreeg. Hij kon dan vervolgens met zijn behendigheid minder wendbare verdedigers uitschakelen en nog een paar extra yards oppikken. Of we dit ook zullen zien in de NFL valt nog te bezien, gezien het atletische vermogen van de verdedigers in de NFL.

THE BAD: SNELHEID/RENT VEEL NAAR DE BUITENKANT

Waar het bij Montgomery aan ontbreekt is topsnelheid. Hij is minder snel dan Harris en Jacobs. De explosiviteit is er wel, maar vervolgens ligt zijn topsnelheid gewoon een stuk lager. Dit is ook één van de redenen dat hij minder yards per carry heeft dan de andere running backs. Verdedigers zijn snel bij hem en kunnen snel de running back inhalen om een groot aantal yards te voorkomen.
Wat ook opvalt als je naar zijn highlights kijkt, is dat hij veel naar buiten rent. Hij lijkt het contact met de tegenstander te willen voorkomen en beslist dan om naar de linker of rechter zijlijn te rennen. Dit is meestal niet zoals de trainers het ontworpen hebben en zorgt er tevens voor dat hij minder yards oppikt. Dit is wel iets wat scouts zullen zien en wat hij zal moeten afleren. Hij is namelijk lang en sterk genoeg om dat contact niet te hoeven ontwijken.

BENNY SNELL JR – KENTUCKY

Leeftijd: 21 | Lengte: 1.80 m | Gewicht: 101 kg | Junior

Benny Snell Jr is de afgelopen drie jaar de vaste running back van Kentucky geweest. Hij wist meerdere universiteit-records te vestigen tijdens zijn drie seizoenen bij de Wildcats en kwam elk seizoen boven de 1000 yards rushing uit. Zijn yards per carry liggen hoger dan die van Montgomery (vergelijkbaar aantal pogingen), net zoals zijn aantal touchdowns. In de passing game wordt hij niet zo vaak gebruikt.

THE GOOD: FYSIEKE RB

Wie een fysiek sterke running back nodig heeft die na contact nog wat extra yards kan oppikken, moet bij Benny Snell Jr zijn. Hij weegt maar drie a vier kilo meer dan de overige RB’s in dit artikel, maar wie naar zijn spel kijkt zal denken dat het veel meer is. Regelmatig weet hij linebackers op de grond te leggen alsof ze 20 kilo wegen en weet hij drie verdedigers van zich af te houden om nog wat extra yard te pakken.
Dit in combinatie met zijn goede inzicht en de goede offensive line van Kentucky zorgde ervoor dat hij zo succesvol was in het CFB. In de NFL zullen de verdedigers nog wat fysiek sterker zijn, maar op dit gebied zal ook Benny Snell zal zich nog verder gaan ontwikkelen. Wat hij ook kan, is blocken. Snell werd bij Kentucky vooral gebruikt in pass protection, wat meestal goed afliep. Of NFL-teams dit ook zullen doen zullen we moeten afwachten, maar hij heeft in ieder geval de kracht om verdedigers lang genoeg bezig te houden.

THE BAD: SNELHEID

Benny Snell is niet de snelste en meest explosieve running back. Hij moet het vooral hebben van een goede O-Line, zijn fysieke kracht en inzet. Wanneer hij los weet te komen en er vandoor kan gaan, wordt hij meestal eenvoudig ingehaald door de snellere verdedigers. Dit zal nog vaker gaan gebeuren in de NFL, die naast snelheid ook veel meer ervaring hebben. Daarnaast is Snell ook niet de meest behendigste. Dit is dan ook meteen een verklaring voor het feit dat hij niet zoveel in de passing game gebruikt werd. De kans dat dit nog zal verbeteren lijkt niet zo groot te zijn.

DARRELL HENDERSON – MEMPHIS

Leeftijd: 21 | Lengte: 1.75 m | Gewicht: 91 kg | Junior

Een running back waar opvallend weinig aandacht aan wordt besteedt, is Darrell Henderson. Zijn freshman-seizoen in Memphis was niet zijn meest succesvolle seizoen, maar in 2017 begon hij zich te verbeteren. Dit bleek een teken aan de wand te zijn. Afgelopen seizoen wist hij bijna de 2000 rushing yards te bereiken met een ongelooflijk aantal yards per carry (8.9). De grootste homerun threat in deze draft verdiend dan ook veel meer aandacht.

THE GOOD: EXPLOSIEF

Er is geen running back in deze draft die explosiever is dan Darrell Henderson. Daarvoor hoef je alleen al naar de statistieken te kijken en die te vergelijken met de andere running backs in dit artikel. Niemand komt in de buurt van zijn 1909 rushing yards, 8.9 yards per carry en 22 touchdowns. Zijn productie is onvoorstelbaar en zijn explosiviteit is niet te matchen door de andere running backs. Zijn snelheid en balans, gecombineerd met zijn fantastische spelinzicht, zorgt ervoor dat hij in de NFL een succesvolle running back kan worden. Daarnaast is Henderson misschien ook een toekomstig wapen als kick/punt returner.
Henderson is ook zeer productief in de passing game. Hij heeft de explosiviteit en snelheid van een receiver. De kans dat NFL-teams hem dan ook in passing game zullen gebruiken is vrij groot. Toch lijkt ook hij gelimiteerd te gaan worden tot screen passes en flat passes, waarna hij zijn explosiviteit en mobiliteit kan gebruiken.

THE BAD: FYSIEK

Toch is er wel een reden dat er niet zoveel gesproken wordt over Darrell Henderson. Fysiek gezien is hij namelijk meer dan vijf kilo lichter dan de andere RB’s in dit artikel. Hij heeft niet de kracht om na contact nog yards te verzamelen en heeft tevens niet de armkracht om verdedigers van zich af te houden. Ook is hij geen goede blocker vergeleken met de andere RB’s. Ook dit komt voornamelijk omdat hij niet de kracht heeft om sterke verdedigers lang genoeg bezig te houden of te blocken in de running game. Het is dus vooral zijn fysieke gesteldheid die ervoor zorgt dat zijn atletisch vermogen en zijn productiviteit sneller vergeten worden.

CONCLUSIE

Josh Jacobs is overal gezien de beste optie in deze draft. Hij is fysiek ijzersterk, heeft snelheid en atletisch vermogen, is een goede blocker en is tevens goed in de passing game. Damien Harris is de minder snelle, maar krachtigere versie van Josh Jacobs met minder skills in de passing game. David Montgomery en Benny Snell zijn puurste running backs in deze draft en Darrell Henderson is de meest productieve optie. Toch heeft hij het meest te bewijzen in de aankomende draft combine vanwege zijn fysieke gesteldheid. Bovendien zijn er nog veel meer running backs die niet ver achter deze vijf zitten en niet in dit artikel genoemd zijn.
De kans dat een van deze running backs de eerste ronde zal halen lijkt echter klein, gezien het feit dat er weinig NFL-teams zijn die op dit moment echt dringend een running back nodig hebben. Vanaf de tweede ronde zal het gevecht om de running backs echt gaan losbarsten.

(Top & Cover Photo: John David Mercer | USA TODAY Sports)

Sabathia kondigt afscheid aan, Nola en Severino verlengen

Mike van Dijk
-
0


De meteorologische lente is nog even weg, maar afgelopen week is in de honkbalwereld de lente al aangebroken. Pitchers and catchers van alle MLB-teams hebben zich namelijk gemeld op de Spring Training faciliteiten van hun clubs. De serene stilte op deze accommodaties in Arizona en Florida wordt verstoord door het geluid van pitches die in een catchershandschoen tot stilstand worden gebracht en een enkele knuppel die een bal raakt. De full-squad trainingen beginnen voor de meeste teams morgen en op donderdag 21 februari wordt de eerste oefenwedstrijd weer gespeeld. Baseball is back!


Hoewel de grootste contracten aan free agents nog vergeven moeten worden, zijn er in de afgelopen week toch een aantal contracten afgesloten. Hierbij een update van de belangrijkste nieuwtjes.

SEVERINO VERLENGT BIJ YANKEES, C.C. ZWAAIT AF NA 2019

De New York Yankees en ace Luis Severino zijn het eens geworden over een meerjarig contract. Severino verdient 40 miljoen dollar over de komende vier seizoen. Daarnaast is er een optie voor een vijfde jaar ter waarde van 15 miljoen dollar. De 24-jarige Dominicaan was in de voorbije twee seizoen de ster van de rotatie. In beide seizoen behaalde hij het meeste aantal wins van zijn team, kwam het ERA niet boven de 3.40 uit, bleef zijn WHIP onder de 1.16 en registreerde hij een strikeout per nine van 10+.
De ervaren C.C. Sabathia maakte bij een persconferentie in Yankees camp bekend dat 2019 zijn laatste seizoen in de MLB wordt. Sabathia staat aan de start van zijn achttiende seizoen in de MLB. Ondanks fysieke klachten in de afgelopen jaren , bleef Sabathia een relatief nuttige werper in de rotatie van de New York Yankees. De linkshandige werper is een 6-voudige All-Star die in 2007 namens de Cleveland Indians de Cy Young Award won.

PHILADELPHIA PHILLIES VERLENGEN AARON NOLA

Aaron Nola was in 2018 dé man in de rotatie van de Philadelphia Phillies (17-6, 2.37 ERA, 0.98 WHIP en 224 strikeouts in 221 innings). Voor Phillies-fans was het dan ook goed nieuws dat speler en club overeenstemming hebben bereikt over een contractverlenging. De rechtshandige werper tekent voor vier seizoenen bij, waarin Nola 45 miljoen dollar gaat verdienen. Daarnaast heeft de club een optie voor een vijfde seizoen ter waarde van 15 miljoen dollar. Daarmee zijn de deals van Nola en Severino vergelijkbaar in salaris en lengte.

TWINS VERLENGEN TWEE CONTRACTEN

De Minnesota Twins verlengden in de afgelopen week de contracten van buitenvelder Max Kepler en kortestop Jorge Polanco. Beide spelers tekenden een 5-jarige contractverlenging en lijken daarmee belangrijke puzzelstukken te worden in de komende jaren van de Twins. De Duitser Max Kepler verdient in die vijf jaar 35 miljoen dollar, terwijl Polanco ruim 25 miljoen dollar krijgt. In beide contracten zitten opties voor minimaal een jaar.

HARPER EN MACHADO NOG ALTIJD CONTRACTLOOS

Het grote wachten is nog steeds op de contracten van Bryce Harper en Manny Machado. Wekelijks verschijnt er nieuws over de clubs die gesproken zouden hebben met vertegenwoordigers van de spelers of de spelers zelf, maar momenteel is er nog geen witte rook waargenomen. Door het lange wachten, zijn zelfs twitterberichten tussen de vrouw van Giants kortestop Brandon Crawford en de vrouw van Harper nieuwswaardig geworden. Eén ding is zeker: Harper en Machado zijn late for camp. Ook oud-Red Sox closer Craig Kimbrel en voormalig Cy Young winner Dallas Keuchel zitten nog zonder nieuwe club.

OVERIG NIEUWS:

  • Doug Fister is per direct met pensioen. De rechtshandige werper kwam afgelopen seizoen nog uit voor de Texas Rangers en kwam daarin tot de cijfers van 1 win, 7 losses, 66 innings pitched met een ERA van 4.50 en 1.39 WHIP. Ondanks meerdere contractaanbiedingen heeft de 35-jarige Fister er voor gekozen om meer tijd door te brengen met zijn familie. De man uit California speelde tien jaar in de majors. Hij beleefde in 2016 namens de Washington Nationals zijn beste seizoen (16-6, 2.41 ERA, 1.08 WHIP)
  • De Miami Marlins contracteerden reliever Sergio Romo. Romo tekent een eenjarig contract in Florida, waar hij aanzienlijke kans heeft om de closer te worden. In zijn elf seizoen in de MLB heeft de werper tot op heden 109 saves genoteerd.

(Coverphoto: AP Photo/Nick Wass)

1...451452453...805Pagina 452 van 805

SportAmerika.nl bestaat al sinds 1 december 2010. Vanaf dat moment is deze site dé Nederlandstalige plek voor Amerikaanse sporten.

©SportAmerika 2021 | Developed by CSSdsign

Laatste nieuws

MeNU