Home Blog Pagina 447

March Madness: Duke en Tennessee voorkomen upset

Lars Leeftink
-
0
March Madness: Duke en Tennessee voorkomen upset


Ook op zondag, dag vier van March Madness, ontbrak het aan upsets en waren het opnieuw de blowouts die domineerden. Toch waren er twee duels die eigenlijk de hele dag al geslaagd maakten. Duke overleefde een mogelijke upset van UCF op spectaculaire wijze, terwijl Tennessee een voorsprong van 28 punten uit handen gaf tegen Iowa. Tennessee en Duke zouden uiteindelijk winnen, maar de twee duels waren zonder meer spectaculair te noemen. 

EAST REGION

(1) DUKE – (9) UCF: 77 – 76

We beginnen met Duke, dat afgelopen nacht goed weg is gekomen. UCF maakte het de Blue Devils gedurende het duel ongelooflijk lastig, voornamelijk omdat de enorm lange Tacko Fall voor zo’n beetje ieder team een nachtmerrie is om te verdedigen. Toch lag het ook aan Duke zelf. De Blue Devils maakten veel overtredingen en kwamen daardoor in foul trouble. In de slotfase stond UCF zelfs vier punten voor.
Dankzij een and one van Zion Williamson en een offensive rebounds van R.J. Barrett na de gemiste extra worp van Zion stond Duke in de slotfase toch ineens voor. Voor de and one van Zion en de score van Barrett stonden de Black Knights namelijk drie punten voor. UCF had vervolgens nog acht seconden om alsnog de Sweet Sixteen te bereiken. Helaas voor UCF ging het schot naast en rolde de rebound in en uit de basket: 77-76.
Zion Williamson was met 32 punten, 11 rebounds, vier assists en drie driepunters de man van de wedstrijd. R.J. Barrett was tegen UCF lang onzichtbaar, maar kwam uiteindelijk op 13 punten uit. Verder noteerden ook Cam Reddish (13 PTS, 4 REB) en Tre Jones (11 PTS, 3 REB, 4 AST) meer dan tien punten. Bij UCF was het Aubrey Dawkins die met 32 punten, drie rebounds, vier assists en vijf driepunters de topscorer was. Naast BJ Taylor (15 PTS, 4 REB, 3 AST) en Tacko Fall (15 PTS, 6 REB) kwam de rest van de selectie niet verder dan vijf punten.

(4) VIRGINIA TECH – (12) LIBERTY: 67 – 58

Duke gaat het vrijdagnacht in de strijd om een plek in de Elite Eight opnemen tegen ACC-genoot Virginia Tech. Nr. 12 Liberty, dat in de eerste ronde verrassend Mississippi State uitschakelde, kreeg het niet nog een keer voor elkaar om een upset voor elkaar te boksen. Virginia Tech won relatief overtuigend van de Flames: 67-58.
Liberty had in de eerste helft kans op zo’n upset. Het was de tweede helft waarin de Hokies overtuigden en uiteindelijk ook hun slag sloegen. Kerry Blackshear Jr. (19 PTS, 9 REB) en Ahmed Hill (14 PTS) trokken de kar. Samen met de fantastische verdediging van Virginia Tech zorgden zij ervoor dat de Hokies volgende week ook nog meedoen. Bij Liberty ontbrak de offense een beetje en kwam alleen Darius McGhee boven de 10 punten uit (15 PTS).

WEST REGION

(3) TEXAS TECH – (6) BUFFALO: 78 – 58

De duels van Duke en Tennessee waren qua spanning wel een uitzondering tijdens de round of 32, die vooral werd gedomineerd door blowouts. Zo won Texas Tech bijvoorbeeld met speels gemak van Buffalo. In de eerste helft hielden de Bulls het nog een beetje spannend, maar in de tweede helft liepen de Red Raiders definitief weg. Net zoals in de eerste ronde tegen Northern Kentucky was de verdediging van Texas Tech uitstekend.
Bij de Red Raiders werden de punten netjes verdeeld over de vijf basisspelers. Jarrett Culver (16 PTS, 10 REB, 5 AST, 3 BLK, 2 STL) en Norense Odiase (14 PTS, 15 REB) waren de uitblinkers, maar ook Matt Mooney (11 PTS, 4 REB), Davide Moretti (11 PTS, 4 REB) en Tariq Owens (10 PTS, 7 REB) kwamen boven de tien punten uit. Bij Buffalo waren de prestaties van het trio Nick Perkins (17 PTS, 10 REB), CJ Massinburg (14 PTS, 4 REB) en Davonta Jordan (13 PTS) niet voldoende voor het behalen van de volgende ronde. Voor Texas Tech staat er donderdag in de Sweet Sixteen een duel op het programma tegen Michigan. Voor Buffalo komt er een eind aan een mooi en succesvol seizoen.

SOUTH REGION

(1) TENNESSEE – (10) IOWA: 83 – 77

De meeste mensen zullen na het rustsignaal bij Tennessee – Iowa iets anders zijn gaan doen. Tennessee stond met 25 punten voor en kon eigenlijk niet meer verliezen. Toch kwam Iowa terug en dwong het zelfs overtime af. In die extra tijd zouden de Volunteers uiteindelijk toch winnen, maar de onsuccesvolle comeback van Iowa zal niet snel vergeten worden.
Bij Iowa waren het de starters die het team op sleeptouw namen. Jordan Bohannon (18 PTS, 6 REB), Isaiah Moss (16 PTS, 5 REB), Luka Garza (13 PTS, 4 REB), Tyler Cook (11 PTS) en Joe Wieskamp (11 PTS, 7 REB) zorgden er met zijn allen voor dat de comeback nagenoeg succesvol was. Dat de energie in overtime na die comeback een beetje verdwenen was, is niet zo gek. Bij Tennessee was het een kwartet dat in overtime zorgden voor de zege. Admiral Schofield (19 PTS, 5 REB) en Grant Williams (19 PTS, 7 REB, 5 AST, 3 BLK, 4 STL) waren de topscorers. Daarnaast waren ook Jordan Bone (14 PTS, 3 REB, 3 AST) en Lamonte Turner (15 REB, 6 REB, 3 AST) goed in vorm. In de Sweet Sixteen gaat Tennessee het opnemen tegen Matt Haarms en Purdue. Dat duel zal op donderdag gespeeld worden.

OVERIGE DUELS

(1) Virginia – (9) Oklahoma: 63 – 51
(12) Oregon – (13) UC Irvine: 73 – 54
Volgende duel: (1) Virginia – (12) Oregon

MIDWEST REGION

(1) NORTH CAROLINA – (9) WASHINGTON: 81 – 59

Na tegen Iona geen fout te hebben gemaakt, was Washington in de round of 32 amper een grotere uitdaging voor North Carolina. In de eerste helft bleef Washington, dat Utah State versloeg in de eerste ronde, nog binnen tien punten van de Tar Heels. In de tweede helft liep North Carolina echter definitief weg bij de Huskies: 81-59.
Het was vooral de offense van Washington die het liet afweten. Drie spelers kwamen net boven de tien punten uit, maar dit was bij lange na niet genoeg om het de Tar Heels moeilijk te maken. Bij North Carolina waren Luke May en Coby White de uitblinkers. May scoorde 20 punten met 14 rebounds. White voegde daar 17 punten en zes rebounds aan toe. Ook Cameron Johnson (13 PTS,7 AST) had een belangrijk aandeel in de zege. De volgende tegenstander van de Tar Heels is Auburn, dat gisteren Kansas kleineerde in de round of 32. Vrijdag zullen deze twee universiteiten uitmaken wie er twee dagen later in de Elite Eight speelt.

(3) HOUSTON – (11) OHIO STATE: 74 – 59

Ook de volgende tegenstander van Kentucky is bekend: Houston. De Cougars versloegen Ohio State vrij gemakkelijk en bereikten zo de Sweet Sixteen. Houston stond eigenlijk vanaf het begin tot het eind aan de leiding en deze voorsprong zou ook gedurende de wedstrijd niet echt in gevaar komen: 74-59. Bij de Cougars was Corey Davis Jr. net zoals in de eerste ronde de uitblinker. Davis Jr. scoorde 21 punten met zes rebounds en drie steals en was daarmee topscorer van het duel. Bij Ohio State waren Kaleb Wesson (15 PTS, 6 REB) en C.J. Jackson (18 PTS, 3 AST) de enigszins verrassende uitblinkers. Houston bereikt dankzij deze zege voor het eerst in 35 jaar weer eens de Sweet Sixteen.

(Coverfoto: Gavin McIntyre / THESTATE)

30-in-30 Season Preview 2019: Los Angeles Dodgers

Mike van Dijk
-
0


Na twee opeenvolgende World Series nederlagen in 2017 en 2018 hopen de Los Angeles Dodgers dat het seizoen 2019 een geval wordt van third time’s the charm. In 2018 prolongeerden de Dodgers de NL West-titel voor de vijfde maal op rij. Die titel behaalde L.A. niet eenvoudig. Er moest na afloop van het seizoen een tie-breaker game aan te pas komen, die de Dodgers met 5-2 van de Colorado Rockies wonnen. In de NLDS en NLCS  werden achtereenvolgens de Atlanta Braves (3-1 series win) en Milwaukee Brewers (4-3 series win) aan de kant gezet. Vervolgens waren de Boston Red Sox in de World Series met 4-1 te sterk voor de boys in blue.
De Los Angeles Dodgers hebben dit seizoen een team dat opnieuw wordt gezien als één van de favorieten voor de divisietitel. Toch lijkt de ploeg ten opzichte van vorig seizoen iets te hebben ingeleverd. In de wintermaanden is vooral afscheid genomen van een aantal productieve spelers (o.a. Manny Machado, Yasmani Grandal, Matt Kemp en Yasiel Puig), terwijl er weinig nieuwe versterkingen werden gepresenteerd.
De club viste in pogingen nieuw talent aan zich te binden meermaals achter het net, zoals in het geval van Bryce Harper. Het seizoen begint weliswaar in minder dan een week tijd, maar goede kans dat Los Angeles zich gedurende het seizoen nog gaan versterken.

2018: OPNIEUW DIVISIETITEL

De Los Angeles Dodgers hadden in 2018 even nodig om op stoom te komen. In maart (1-2) en april 11-14) verloren de Dodgers meer wedstrijden dan dat ze wonnen. Uiteindelijk waren dit de enige maanden van 2018 waarin sprake was van een negatieve balans. Een inhaalrace moest worden ingezet om de Diamondbacks en Rockies te passeren en zo geschiedde. In mei vertoonde L.A. al verbetering met een .500 record en vervolgens werd het gaspedaal verder ingedrukt. De resterende maanden werden afgesloten met een positieve balans van 17-9, 16-10, 14-13 en 18-9. Toch was dat, vanwege een sterkte divisie concurrent uit Denver, niet genoeg voor de titel. Beide teams stonden na afloop van 162 wedstrijden namelijk op 91 winst- en 71 verliespartijen. Los Angeles trok in een tie-breaker aan het langste eind. Uiteindelijk strandde het team in de World Series.
De prestaties waren reden genoeg om het contract van manager Dave Roberts met vier jaar te verlengen.
Vooral de startende rotatie was vorig seizoen erg sterk. In ERA, WHIP, walks per nine, strikeouts per nine en hits per nine behoorden de statistieken van de Dodgers tot de top 5 teams in de MLB. Bovendien waren de 95 quality starts het hoogste behaalde aantal van alle teams in de National League.

2019: ZEVEN TITELS OP RIJ?

In 2019 gaan de Los Angeles Dodgers op zoek naar hun zevende opeenvolgende NL West titel. Het record van meest opeenvolgende divisieitiels staat op naam van de Atlanta Braves. Van 1991 tot 2005 eindigden de Braves veertien keer op de eerste plaats.
Het roster van Los Angeles is voor het grootste deel intact gebleven, waarmee het team opnieuw een van de sterkste moet zijn in de NL West. De ambitie van L.A. ligt de laatste jaren echter hoger dan het winnen van de divisie, namelijk het winnen van de World Series. Opvallend is dan ook dat het team er niet is in geslaagd zich serieus te versterken, al is het niet uitgesloten dat het team gedurende het seizoen nog een grote move maakt om een sterspeler binnen te halen. Zodoende kwam Manny Machado halverwege 2018 de gelederen versterken. Voor nu lijkt de front office te gokken op een beter resultaat bij een nieuwe worp met dezelfde dobbelsteen.

TRADES EN DEALS

De meest opzienbarende move van de Los Angeles Dodgers in de wintermaanden was een ruil met de Cincinnati Reds. Outfielders Yasiel Puig (2.25 WAR in 2018) en Matt Kemp (1.35 WAR in 2018) werden samen met LHP Alex Wood (1.95 WAR in 2018) en catcher Kyle Farmer (0.15 WAR in 2018) geruild voor RHP Homer Bailey (-0.85 WAR in 2018), SS Jeter Downs and RHP Josiah Gray (allebei nog uitkomend in de minors). De ruil was vooral gericht op het besparen van salarisgelden, om zo een lucratieve deal aan te kunnen bieden aan een van de beschikbare sterren in free agency. Het laatste element van dat plan slaagde (tot op heden) niet.
Toch presenteerde Los Angeles in de afgelopen maanden drie nieuwe spelers. De bullpen werd versterkt met RHP Joe Kelly (in 2018 4-2 voor de Red Sox met een 4.39 ERA en 1.36 WHIP in 65.2 IP). De 3o-jarige reliever tekende een contract voor drie jaar ter waarde van 25 miljoen dollar. Daarnaast werd centerfielder A.J. Pollock voor vier jaar vastgelegd. Pollock ontvangt 55 miljoen dollar. Het derde nieuwe gezicht is dat van catcher Russel Martin. Hij werd in januari via een trade overgenomen van de Toronto Blue Jays. Verder kregen LHP Hyun-Jin Ryu en en cornerinfielder David Freese een nieuwe eenjarige verbintenis in L.A.


Verder vertrokken de volgende spelers met een positief WAR vanwege een aflopend contract: Manny Machado (2.6 WAR), Yasmani Grandal (3.45 WAR, wees een qualifying offer af) en Eric Goeddel (0.2 WAR).

LINEUP

De opvolger van Yasmani Grandal achter de plaat lijkt Austin Barnes (kwam in 100 wedstrijden in 2018 tot .205/.329/.290 met een 0.5 WAR). Al krijgt nieuwkomer Russel Martin vermoedelijk ook meer dan voldoende speeltijd.
Het infield bestaat uit de revelatie van vorig seizoen Max Muncy (4.2 WAR in 2018 met een team high 35 homeruns) als eerstehonkman, Enrique Hernandez (3.2 WAR in 2018 met .256/.336/.470 en 21 homeruns) als tweedehonkman, Justin Turner (team high WAR van 4.5 in 2018 met .312/.406/.518) als derdehonkman en de van Tommy John operatie terugkerende Corey Seager is de korte stop.


In het outfield zal A.J. Pollock (2.5 WAR in 2018 met .257/.316/.484 en 21 homeruns) de nieuwe centerfielder zijn. In het rechtsveld staat de Cody Bellinger (4.2 WAR in 2018 met .260/.343/.470, 25 homeruns en een team high 76 RBI). Op dit moment lijkt Joc Pederson (2.3 WAR in 2018 met .248/.321/.522 en 25 homeruns) nog de man in het linksveld, maar hij wordt veelvuldig genoemd in trade rumors. Utility man Chris Taylor (4.1 WAR in 2018 met .254/.331/.444 en 17 homeruns) en de 22-jarige buitenvelder Alex Verdugo kunnen daarom waarschijnlijk ook rekenen op speeltijd.

PITCHING

Als alle werpers fit blijven, dan hebben de Los Angeles Dodgers een sterke rotatie en zelfs een luxeprobleem. De club heeft als startende werpers de keuze uit ace LHP Clayton Kershaw (9-5, 2.73 ERA en 1.04 WHIP), curveball tovenaar LHP Rich Hill (11-5, 3.66 ERA en 1.12 WHIP), LHP Ryu (7-3, 1.97 ERA en 1.00 WHIP), RHP Ross Stripling (8-6, 3.02 ERA en 1.19 WHIP), RHP Walker Buehler (8-5, 2.62 ERA en 0.96 WHIP), LHP Kenta Maeda (8-10, 3.81 ERA en 1.26 WHIP) en LHP Julio Urias. Of er vaak wat te kiezen zal zijn moet echter nog maar blijken. Al deze werpers hebben namelijk in de afgelopen jaren een aardige blessuregeschiedenis opgebouwd. Het is dan ook weinig verrassend dat de beoogde 1-2 van de rotatie in Kershaw (schouderklachten) en Hill (verrekking in de knie) opening day niet haalt. Ryu is daardoor verkozen tot opening day starter.


Vrijdag maakte manager Roberts bekend dat de bullpen naast onze landgenoot RHP Kenley Jansen (1-5, 3.01 ERA met een 0.99 WHIP en 38 saves), zal bestaan uit nieuwkomer RHP Joe Kelly, LHP Scott Alexander, RHP Pedro Baez, LHP Caleb Ferguson, RHP Dylan Floro en Yimi Garcia. In de komende dagen zal duidelijk worden welke naam daar nog aan wordt toegevoegd.
Jansen is eind november succesvol geopereerd aan zijn hart, nadat in augustus hartritmestoornissen waren geconstateerd. Deze spring is hij vijf keer in actie gekomen. Hij kreeg vier honkslagen tegen, weerhield teams van het scoren en zette vijf slagmensen met drie slag aan de kant.

CONCLUSIE

Vorig seizoen bereikten de Los Angeles Dodgers de World Series. Het team is er op gebrand om die prestatie te overtreffen. Het roster lijkt over voldoende kwaliteit te beschikken om de divisietitel te behalen, maar de vraag is hoe ver het team daarna gaat komen. Serieuze versterkingen bleven in de afgelopen maanden namelijk achterwege en diverse spelers verlieten de club. Daarmee lijkt de weg naar het ultieme doel, het winnen van de World Series, er niet makkelijker op geworden voor de Dodgers. Bovendien blijft de fitheid van de rotatie een aandachtspunt.

Coverfoto: Richard Mackson, USA TODAY Sports

March Madness: derde toernooidag vol blow-outs

Lars Leeftink
-
0
March Madness: derde toernooidag vol blow-outs


Dag drie van March Madness stond in het teken van blow-outs. Na een spectaculaire tweede dag bleek dag drie een stuk minder aansprekend te zijn. De eerste twee duels waren spannend, maar alle andere duels eindigden met een verschil van minimaal tien punten. Echte upsets waren er ook niet. Er kwam een eind aan het fantastische seizoen van Murray State en Wofford, terwijl Matt Haarms en Purdue zich dankzij 42 punten van Carsen Edwards gemakkelijk voor de Sweet Sixteen plaatsten.

EAST REGION

(3) LSU – (6) MARYLAND: 69 – 67

Het eerste duel in de round of 32 was ook meteen het spannendste duel. LSU en Maryland kwamen in de eerste ronde goed weg tegen respectievelijk Yale en Belmont. Ook tegen elkaar speelden beide universiteiten geen overtuigende wedstrijd. Dankzij een last-second lay-up van Tremont Waters won LSU uiteindelijk met 69-67.
Bij LSU was Skylar Mays opnieuw degene die de show stal. Met 16 punten en vijf rebounds was hij de topscorer van het duel. Verder speelden ook Naz Reid (13 PTS, 4 REB) en de eerder genoemde Waters (12 PTS, 5 AST) een goede wedstrijd. Toch werd het duel vooral gewonnen op basis van de goede verdediging en de inzet van de spelers. Bij Maryland scoorden vijf spelers meer dan tien punten. Bruno Fernando (10 PTS, 15 REB), en Jalen Smith (15 PTS, 8 REB en 5 BLK) waren de uitblinkers bij de Terrapins.

 
In de Sweet Sixteen komen de Tigers de Michigan State Spartans tegen. Michigan State had geen enkel probleem met de ervaren en diepe selectie van Minnesota. Na de eerste helft was er al een voorsprong van 14 punten opgebouwd, die in de tweede helft werd uitgebouwd. De Spartans wonnen daardoor met 20 punten verschil: 70-50. Bij de Golden Gophers was Amir Coffey het enige lichtpuntje met 27 punten en vier assists. Bij de Spartans waren het Xavier Tillman (14 PTS, 6 REB), Cassius Winston (13 PTS, 4 REB, 9 AST) en de fantastische verdediging die zorgden voor een ticket in de Sweet Sixteen. Het duel tussen LSU en Michigan State staat voor vrijdag op het programma.

WEST REGION

(1) GONZAGA – (9) BAYLOR: 83 – 71

Gonzaga, één van de grote favorieten voor de titel, had het tegen Baylor niet bepaald lastig. De Bulldogs stonden het hele duel voor en Baylor werd constant op meer dan tien punten gehouden. De Bears deden verwoede pogingen om terug te komen in de wedstrijd, maar deze waren allemaal onsuccesvol. Gonzaga won uiteindelijk met 12 punten verschil.
Bij Baylor was het trio Makai Mason (17 PTS, 5 AST), Mark Vital (17 PTS, 8 REB) en King McClure (15 PTS, 7 REB) de voornaamste reden dat het uiteindelijk geen blow-out werd. Bij de Zags was Brandon Clarke (samen met Carsen Edwards van Purdue) de topscorer en uitblinker van dag drie. De forward noteerde 36 punten en voegde daar acht rebounds, vijf blocks, drie assists en twee steals aan toe. Ook Corey Kispert (16 PTS, 7 REB) en Josh Perkins (11 PTS, 6 AST) waren beslissend voor Gonzaga.

 
In de Sweet Sixteen is Florida State donderdag de tegenstander. De Seminoles maakten op grove wijze een einde aan het fantastische en historische seizoen van Murray State: 90-62. Murray State begon onder leiding van sterspeler en fenomeen Ja Morant goed aan het duel. De Racers hadden zelfs even een voorsprong van vijf punten. Morant zou uiteindelijk met 28 punten, vijf rebounds, vier assists en vijf driepunters eindigen. Het bleek echter niet genoeg te zijn om de Racers een kans te geven.
Florida State liep in de slotfase van de eerste helft uit naar een voorsprong van vijftien punten. Deze voorsprong zou gedurende de tweede helft alleen maar groter worden. Dit kwam vooral dankzij het duo Terance Man (18 PTS, 8 REB, 6 AST) en Mfiondu Kabangele (22 PTS, 7 REB, 3 BLK). Zo won Florida State uiteindelijk dus met groot verschil van Murray State.

(2) MICHIGAN – (10) FLORIDA: 64 – 49

Ook Michigan plaatste zich vrij eenvoudig voor de Sweet Sixteen. De Florida Gators werden van begint tot eind op achterstand gehouden, wat resulteerde in een 64-49 zege. Het spelbeeld was eigenlijk hetzelfde als bij Gonzaga – Baylor, alleen dan met een iets minder groot verschil. Florida probeerde regelmatig terug te komen van een achterstand van tien punten, maar de ervaren selectie van de Wolverines had telkens een antwoord. In de slotfase liep Michigan definitief weg bij de Gators.
Bij Michigan was het vooral de verdediging die zorgde voor de zege. Het feit dat alleen Jordan Poole (19 PTS) en Isaiah Livers (10 PTS) als enige boven de tien punten uitkwamen, zegt wat dat betreft wel genoeg. Ook Florida had moeite om de bal in de basket te gooien. Alleen Jalen Hudson wist met 11 punten met double digits te eindigen. Een wedstrijd waarbij de verdediging en inzet het won van de aanval.

SOUTH REGION

(3) PURDUE – (6) VILLANOVA: 87 – 61

Matt Haarms en Purdue zijn voorlopig nog niet klaar tijdens March Madness. Dankzij een fantastische Carsen Edwards en de uitstekende verdediging van de Boilermakers won Purdue met speels gemak van de regerend kampioen Villanova. Vooral de eerste helft van Purdue was indrukwekkend (24-43) en bleek uiteindelijk een voorbode te zijn van een blowout: 87-61.
Zoals gezegd was Carsen Edwards de uitblinker. Met voorlopig de beste prestatie van het toernooi scoorde Edwards 42 punten. Hij schoot negen driepunters raak en pakte ook nog eens zes rebounds. Tot nu toe is dit, samen met de triple double van Ja Morant, de beste individuele prestatie van March Madness. Matt Haarms speelde ook een uitstekende wedstrijd. De lange Nederlander noteerde 18 punten met negen rebounds en was zoals altijd dominant in de paint. Bij Villanova, dat zijn titel dus niet zal prolongeren, waren Eric Paschall (19 PTS, 3 REB) en Phil Booth (15 PTS, 4 REB) de topscorers.

MIDWEST REGION

(2) KENTUCKY – (7) WOFFORD: 62 – 56

Wofford zag gisteren een schitterend en historisch seizoen ten einde komen. Na een ongeslagen reeks in hun conference en een zege in de eerste ronde tegen Seton Hall bleek Kentucky te sterk: 56-62.
Ondanks dat sterspeler Fletcher Magee 0-12 ging van de driepuntlijn deed Wofford het hele duel goed mee met Kentucky. Nathan Hoover nam de rol van Magee over door 19 punten en vier driepunters binnen te schieten. Wofford stond in de eerste helft zelfs voor, maar daarna nam Kentucky de leiding over. Reid Travis (14 PTS, 11 REB) en Ashton Hagans (12 PTS, 5 REB, 4 AST) waren de spelers die de Wildcats in de tweede helft uiteindelijk de zege bezorgden.

(4) KANSAS – (5) AUBURN: 75 – 89

In tegenstelling tot Kentucky kreeg Auburn het wat gemakkelijker voor elkaar om de Sweet Sixteen te bereiken. De Tigers maakten in de round of 32 korte metten met de Kansas Jayhawks. Auburn besliste het duel eigenlijk al voor rust door een voorsprong te nemen van 26 punten. Kansas zou in de tweede helft nog wel wat inlopen, maar absoluut niet genoeg om het duel nog spannend te maken. De Jayhawks hadden geen antwoord op de schutters van Auburn.
Bij Auburn speelden Bryce Brown (25 PTS, 3 REB, 7 3PT) en Jared Harper (18 PTS, 6 AST) een uitstekende wedstrijd. Sowieso verdient het hele team aanvallend een pluim, want de Tiger schoten gedurende de wedstrijd fantastisch. De aanval van Kansas, onder leiding van Dedric Lawson (25 PTS, 10 REB), was niet het grootste probleem van de Jayhawks. Het was de verdediging van Kansas die geen schijn van kans had tegen de Tigers.

(Coverfoto: Rob Carr/Getty Images)

30-in-30 Season Preview 2019: Milwaukee Brewers

Jasper Roos
-
0


Het was van meet af aan duidelijk: de Brewers waren in 2018 slechts geïnteresserd in postseason-baseball. Na de play-offs op een haar na te hebben misgelopen in 2017, ging de Brew-Crew er in het nieuwe jaar vol voor. Het werd uiteindelijk een magisch jaar op Miller Park, waar nieuwe helden opstonden, een jonge ster een superster werd en een manager de perfecte balans vond tussen old-school en new age managing.
Het sprookje kreeg echter geen happy ending; aan het eind van het jaar stonden de Wisconsinites als eenheid met lege handen. Zo dichtbij als in 2018 was de club echter lange tijd niet geweest, dus de Brewers ruiken ook in het nieuwe seizoen bloed.

2018: SO, SO CLOSE

Voorafgaand aan het seizoen was de concensus in de league dat de Cubs de gouden standaard waren in de NL Central. De succesformatie uit Chicago leek ook lange tijd weer op een divisietitel af te stevenen, hoewel de Brewers op 30 mei nog 4.0 wedstrijden ‘los’ op de bovenste trede stonden. Een matig midden van het seizoen zag de Crew echter ver wegvallen en op 28 augustus stond de club maar liefst 6.0 wedstrijden achter de Cubs. Het seizoen leek in rook op te gaan.
Een ongenadige eindsprint maakte alles echter anders. Onder aanvoering van Christian Yelich en zero-to-hero Jesus Aguilar wonnen de Brewers een ongelooflijke 21 van de laatste 28 wedstrijden, wat de club na 162 regular season games op gelijke hoogte bracht met de Cubbies (die over diezelfde periode twee keer zoveel wedstrijden verloren als Milwaukee). Alles kwam aan op een Game 163, op maandag 1 oktober. Op Wrigley Field in Chicago rekenden de Brewers in een kleine drie uur af met de favorieten. Aangestuurd door Christian Yelich (3-uit-4) en Jhoulys Chacin (5.2 IP, 1 ER, 2 BB, 3 SO) konden de Miller Lites open: de Brewers gingen naar het postseason.

CINDERELLA

Met elke wedstrijd die volgde, kregen de Brewers meer het stempel ‘Cinderella Story’. In de NLDS rekende de club eenvoudig af met de vermoeide Rockies (3-2, 4-0 en 6-0), maar na een zinderende reeks tegen de Dodgers moest de honkbalwereld afscheid nemen van de smaakmaker uit Milwaukee. In de allesbeslissende zevende wedstrijd bogen de Brewers het hoofd en verloor de Crew met 5-1. Christian Yelich won wel individuele hardware; de outfielder werd uitgeroepen tot National League MVP. De club als geheel stond echter met lege handen.
Eén wedstrijd was de club verwijderd van haar eerste World Series-optreden sinds 1982. Dat smaakt, in tegenstelling tot de gemiddelde Miller Lite, naar meer.

2019: OP JACHT NAAR MEER

Waar het vorige off-season gekenmerkt werd door landschapsveranderende moves door GM David Stearns (het binnenhalen van Yelich, Cain en Chacin bleken gouden grepen) bleven de Brewers de afgelopen winter rustig op de trademarkt. Veel reden om veranderingen door te voeren in de samenstelling van het team waren er dan ook niet.
De belangrijkste vragen zaten vooral in het wel of niet verlengen van bepaalde spelers. Arbitration-eligible werpers Corey Knebel, Zach Davies, Jimmy Nelson, Alex Claudio en Junior Guerra zagen hun contracten met één jaar verlengd. Hetzelfde gold voor veldspelers Travis Shaw, Tyler Saladino, Hernan Perez, Manny Piña en Erik Kratz. Ook Mike Moustakas keerde terug, zij het via een Free Agent-deal. De derdehonkman, die het seizoen nu op het tweede honk zal doorbrengen, tekende voor één seizoen.
De enige ‘grote’ move van het off-season was het aantrekken van Free Agent-catcher Yasmani Grandal. De Dodgers-backstop, die in de play-offs een dramatische defensieve demonstratie doormaakte, tekende ook voor een verrassende één jaar. Zijn binnenkomst versterkt de ploeg echter wel op het zwakste punt (catcher) dramatisch.

KLEINERE MOVES

De overmaat aan outfielders werd ook opgelost. Keon Broxton vertrok naar de New York Mets in ruil voor werper Bobby Wahl, die inmiddels een Tommy John-operatie heeft ondergaan. Domingo Santana werd naar Seattle gestuurd in ruil voor Ben Gamel en reliever Noah Zavolas. Corey Spangenberg werd via Free Agency vastgelegd en oh ja, de Brewers begroetten ook een oude bekende via een Minor League-deal. Brett Lawrie werkt namelijk aan een comeback.

LINEUP

Dat alles betekent het volgende voor de startende lineup van de Brewers: vrijwel ongewijzigd. Het outfield zal in 2019 opnieuw bemand worden door Ryan Braun, Lorenzo Cain en regerend MVP Christian Yelich. Het infield bestaat uit Travis Shaw, Orlando Arcia, Mike Moustakas en Jesus Aguilar. Yasmani Grandal zal achter de plaat zitten. Met multi-inzetbare jongens als Hernan Perez, Corey Spangenberg, Ben Gamel en Tyler Saladino op de bank, naast de power pinch-hitter Eric Thames en back-up-catcher Manny Piña, is de selectie op het oog wel aardig rond.
Mocht het met één van deze jongens foutgaan, kunnen de Brewers altijd nog een beroep doen op Minor League-talent. Mauricio Dubon en Keston Hiura zouden met gemak dit seizoen hun doorbraak kunnen meemaken en ook Corey Ray begint steeds meer tegen de Majors aan te duwen.

PITCHING

Het zwakste punt van dit Brewers-team blijft de pitching rotation, maar ook daar is ruimte voor optimisme. De bovenkant van het vijftal wordt aangevoerd door bekende gezichten: play-off-held Jhoulys Chacin wordt gevolgd door Chase Anderson en Zach Davies, maar de strijd om plek vier en vijf is misschien nog wel een interessantere race. Een viertal werpers maakt namelijk aanspraak op die twee plekken: Brandon Woodruff, de van een blessure terugkerende Jimmy Nelson en vlammenwerpende jongelingen Corbin Burnes en Freddy Peralta. De inside track lijkt momenteel voor Woodruff te zijn, met Corbin Burnes als vijfde. Peralta’s controleproblemen en Nelson’s blessure (hij is nog niet klaar voor een terugkeer) maken de beslissing iets eenvoudiger.
De bullpen is in grote mate ongewijzigd of aangevuld. Jeremy Jeffress, Josh Hader en Corey Knebel zijn de grote mannen, aangevuld door Alex Claudio, Matt Albers, Junior Guerra, Jacob Barnes en Taylor Williams. Ook de nieuw toegevoegde Jake Petricka maakt kans op een plek in de ‘pen; hij gooit prima in Spring Training.
Eén kanttekening bij de relievers: ze hebben vorig jaar ontzettend veel kilometers gemaakt. Het is te hopen dat alle armen voldoende hersteld zijn van de grind die vorig seizoen was, want ook dit jaar lijkt er weer een stevige lading werk op de invallers te liggen wachten.

CONCLUSIE

Er is weinig reden om te twijfelen aan een potentiële repeat als divisiewinnaars voor de Brewers. Wat voor de club van groot belang is, is het mislopen van een slechte periode zoals afgelopen seizoen. In een ijzersterke NL Central, waarin de Cardinals en Reds zich aanzienlijk hebben verbeterd en de Cubs relatief ongewijzigd zijn, is er geen ruimte voor verslapping. David Stearns mag ook niet bang zijn om tussentijds op de noodknop te drukken en versterkingen van buitenaf aan het team toe te voegen, als de situatie daar om vraagt. Toch zijn de Brewers waarschijnlijk favoriet voor de divisie of op zijn minst een Wildcard. Dat maakt het honkbal altijd leuker.

Coverfoto: MLB.com screenshot 

March Madness: Upsets domineren dag 2

Lars Leeftink
-
0
March Madness: Upsets domineren dag 2


Dag twee van March Madness zat vol met upsets. UC Irvine, Liberty, Oregon, Iowa en Ohio State versloegen allemaal hogere seeds. Grote universiteiten als Duke, Virginia Tech, Virginia, North Carolina en Tennessee bereikten bijna allemaal zonder problemen de round of 32.

EAST REGION

(5) MISSISSIPPI STATE – (12) LIBERTY: 76 – 80

Ook dit jaar is de 5-12 upset weer populair. Maar liefst drie van de vier Nr. 5 seeds zijn na de eerste ronde al uitgeschakeld. Na Wisconsin en Marquette is ook Mississippi State slachtoffer geworden. Dankzij een sterke tweede helft kreeg Liberty het voor elkaar om de Bulldogs na de eerste ronde al naar huis te sturen. In de slotfase bleef Liberty nagenoeg foutloos van de free throw line, waardoor Mississippi State geen kans kreeg om terug te komen in het duel: 75-80.
Bij Liberty hebben ze de zege voornamelijk te danken aan Caleb Homesley. Homesley scoorde 30 punten en schoot vijf driepunters raak tegen de Bulldogs. Met wat hulp van Lovell Cabbil Jr. (18 PTS, 5 AST) en Myo Baxter-Bell (13 PTS, 4 REB, 4 AST) werd de upset voltooid. Bij Mississippi State deden Quinndary Weatherspoon en Lamar Peters zo’n beetje alles. Weatherspoon noteerde 27 punten met drie rebounds en drie assists. Peters deed het met 21 punten, vijf assists en vier driepunters niet veel minder. Het was echter de rest van de selectie die het liet afweten in de eerste ronde.

Virginia Tech heeft zondag de eer om het in de round of 32 op te nemen tegen Liberty. De Hokies versloegen Nr. 13 Saint Louis met speels gemak (66-52) en plaatsten zich zonder veel energie te verspillen voor de volgende ronde. Vooral de eerste helft van Virginia Tech was indrukwekkend (40-18). Nickeil Alexander-Walker (20 PTS, 6 REB en 3 STL) en Kerry Blackshear Jr. (15 PTS, 3 REB) waren de topscorers.

OVERIGE UITSLAGEN

(1) DUKE – (16) North Dakota St: 85 – 62
(8) VCU – (9) UCF: 58 – 73
Volgende duel: (1) Duke – (9) UCF

WEST REGION

(6) BUFFALO – (11) ARIZONA STATE: 91 – 74

In de West region waren drie van de vier round of 32-duels na donderdag al bekend. Hierdoor stonden er vrijdag in deze regio maar twee duels op het programma. Buffalo won eenvoudig van Arizona State, dat twee dagen geleden nog in de first four had gewonnen van St. John’s. Het ontbreken van energie en kwaliteit was het grootste probleem voor de Sun Devils. Arizona State had dan ook geen schijn van kans tegen de Bulls: 91-74.
De topscorer bij Buffalo was Jeremy Harris met 21 punten, 10 rebounds en 4 assists. Ook Nick Perkins (21 PTS, 10 REB) en CJ Massinburg (18 PTS, 6 REB, 4 AST) speelden een belangrijke rol tijdens de zege van de Bulls. Zylan Cheatham was met 22 punten, acht rebounds en drie assists bij Arizona State het enige lichtpuntje.

Zoals verwacht is Texas Tech in de volgende ronde de tegenstander van de Bulls. De Red Raiders versloegen Northern Kentucky met 72-57 en kwamen niet in de problemen. Norse guard Tyler Sharpe (23 PTS, 4 3PT) was de voornaamste reden dat de score niet nog erger werd dan hij al was. Toekomstig top-25 pick Jarrett Culver was met 29 punten, acht rebounds en zeven assists bij Texas Tech de man van de wedstrijd.

SOUTH REGION

(4) KANSAS STATE – (13) UC IRVINE: 64 – 70

De grootste upset van het toernooi vond plaats in de South region. Kansas State leek een beschamende nederlaag in de loop van de tweede helft te hebben afgewend, maar UC Irvine kwam in de slotfase terug. De Anteaters zouden vervolgens erop en erover gaan en niet meer omkijken: 64-70. Heel zeldzaam zijn 4-12 upsets niet, want vorig seizoen gebeurde het zelfs twee keer (Marshall en Buffalo). Toch is het op papier de grootste upset die we tijdens dit toernooi zullen meemaken.
Uitblinkers bij UC Irvine waren Max Hazzard en Evan Leonard. Hazzard scoorde 19 punten met vier rebounds en vijf driepunters. Leonard noteerde ook 19 punten en voegde daar zes rebounds, vier assists en vier steals aan toe. Voor Kansas State was de prestatie van Kamau Stokes (18 PTS, 4 REB, 4 AST) niet voldoende voor een plek in de volgende ronde.

UC Irvine gaat het in de round of 32 verrassend genoeg opnemen tegen Oregon. Ook de Pacific Northwesters kregen voor elkaar om een hogere seed te verslaan. Nr. 5 Wisconsin werd met 54-72 verslagen. Payton Pritchard (19 PTS, 5 REB, 8 AST), Louis King (17 PTS, 4 REB) en Kenny Wooten (9 PTS, 6 REB, 4 BLK) waren de uitblinkers bij de Ducks. Het is de derde 5-12 upset van dit toernooi, daar waar er vier mogelijk zijn. Alleen Auburn overleefde de eerste ronde als vijfde seed.

(7) CINCINNATI – (10) IOWA: 72 – 79

Net zoals donderdag begon ook vrijdag met een upset. Voor de derde keer tijdens dit toernooi won een tiende seed van een vijfde seed. Dit keer was het Iowa dat Cincinnati dankzij een run in de slotfase met 72-79 versloeg. Cincinnati gaf een voorsprong, opgebouwd in de eerste helft, eigenlijk in de slotfase van de eerste helft al uit handen. In de tweede helft zou het lang gelijkop gaan, maar Iowa bleek in de slotfase net wat doeltreffender.
Bij de Hawkeyes waren Luka Garza (20 PTS, 7 REB) en Joe Wieskamp (19 PTS, 5 REB, 4 3PT) de voornaamste reden dat de upset realiteit werd. Bij Cincinnati namen Justin Jenifer (19 PTS, 4 REB) en Jarron Cumberland (18 PTS, 4 AST) zoals gewoonlijk de Bearcats op sleeptouw. Dit keer was het alleen niet voldoende om de volgende ronde te bereiken.

Tennessee is in de round of 32 de tegenstander van Iowa. Lang hadden de Volunteers het moeilijk tegen Nr. 15  Colgate. Dankzij Jordan Burns stonden de Raiders zelfs even aan de leiding. Desondanks waren de 32 punten en acht driepunters van Burns niet genoeg. De voorsprong werd weggegeven en Tennessee won uiteindelijk met 77-70. Admiral Schofield (19 PTS) en Jordan Bone (16 PTS, 5 REB, 3 AST) zorgden er in de slotfase voor dat Tennessee naar de volgende ronde gaat.

OVERIGE UITSLAGEN

(1) Virginia – (16) Gardner-Webb: 71 – 56
(8) Ole Miss – (9) Oklahoma: 72 – 95
Volgende duel: (1) Virginia – (9) Oklahoma

MIDWEST REGION

(6) IOWA STATE – (11) OHIO STATE 59 – 62

Tot afgelopen nacht hadden alle Nr. 6 de eerste ronde overleeft. Dankzij Iowa State kwam daar verandering in. De Cyclones waren goed in vorm nadat de universiteit vorige week het BIG Ten Tournament had gewonnen. Daar waar Oregon de uitstekende vorm wel door kon trekken naar March Madness, was dit voor Iowa State niet het geval. Ohio State bleek na een spannende slotfase met 59-62 te sterk. Een late driepunter van de Cyclones leek raak te zijn, maar de bal rolde uiteindelijk toch weer uit de ring. Dit bleek het verschil tussen overtime en uitschakeling.
Bij de Cyclones was Marial Shayok de uitblinker. Dankzij zijn 23 punten kreeg Iowa State nog een kans om in de slotfase overtime af te dwingen. Kaleb Wesson, Kershawn Woods en de Buckeyes bleken echter te sterk te zijn. Wesson scoorde 21 punten met 12 rebounds en twee steals. Woods voegde daar 19 punten, vier rebounds en twee assists aan toe. Ohio State had voorafgaand aan dit toernooi vier van zijn laatste vijf duels verloren, wat deze overwinning alleen maar meer aanzien geeft.

De Buckeyes komen zondag Houston tegen in de round of 32. De Cougars kenden geen enkel probleem met Nr. 14 Georgia State, dat eigenlijk vanaf de tip-off al achter de feiten aanliep. De 18 punten van Panthers guard D’Marcus Simonds hadden amper impact op de uitslag. Houston zou namelijk met 84-55 winnen. Zoals meestal bij de Cougars was Corey Davis Jr. de uitblinker. Met 26 punten, zeven rebounds, zes assists en zeven driepunters was hij de man van de wedstrijd. Voeg daar de statistieken van Fabian White Jr. (14 PTS, 11 REB) en Breaon Brady (13 PTS, 8 REB) aan toe en je hebt een verklaring voor de grote nederlaag van Georgia State.

OVERIGE UITSLAGEN

(1) North Carolina – (16) Iona: 88 – 73
(8) Utah State – (9) Washington: 61 – 78
Volgende duel: (1) North Carolina – (9) Washington

(Coverfoto: Kyle Terada / USA TODAY Sports)

30-in-30 Season Preview 2019: Houston Astros

Justin Kevenaar
-
0


De Houston Astros moesten vorig jaar weliswaar hun meerdere erkennen in de Boston Red Sox, ook dit jaar is de ploeg van A.J. Hinch weer één van de voornaamste contenders in de MLB. De ploeg beschikt in alle geledingen over voldoende talent en lijkt voor de rest van de AL West wederom een maatje te groot. Hoe sterk zijn de Astros daadwerkelijk?

2018: GEEN BACK-TO-BACK

Vorig seizoen kwamen de Astros net tekort. De ploeg probeerde met hand en tand de titel te verdedigen, maar strandde in het zicht van de haven door met 4-1 in de ALCS te verliezen. Toch bleef het knap dat de ploeg van Hinch, ondanks de nodige tegenslagen, weer zover wist te komen. Jose Altuve kon zijn ijzersterke 2017 niet opvolgen met een net zo sterk seizoen (al was hij nog steeds een meer dan prima speler), terwijl ook Carlos Correa nooit echt op gang kwam door blessureleed.

Komend seizoen hoopt Houston op de Altuve die men in 2017 aan het werk zag. (Bron: Archief)

Aan de andere kant was er wel een monsterseizoen van Alex Bregman die zijn harde werken onlangs beloond zag worden met een contractverlenging. Nog belangrijker: de pitching rotation was buitenaards goed. De ploeg kreeg slechts 534 runs tegen, het laagste aantal sinds 1994 en ook maar liefst 166 (!) runs minder dan in 2017 het geval was. Met Justin Verlander, Gerrit Cole, Charlie Morton, Dallas Keuchel, Lance McCullers en een formidabele bullpen bezorgden de Astros menig slagman kopzorgen.

2019: WEER VOOR EEN TITEL

Toch gaat er in 2019 wel een team staan met wat andere gezichten. Hoewel Justin Verlander en Gerrit Cole wederom de rotatie aanvoeren, is er achter de twee aces veel veranderd. Zo is Dallas Keuchel (nog steeds) Free Agent en is Charlie Morton vertrokken. Voor nu worden hun plekken ingenomen door Wade Miley, Collin McHugh en daarnaast vervangt Brad Peacock de zwaargeblesseerde McCullers. Laatstgenoemde ligt er voorlopig uit vanwege Tommy John. Het betekent dat de rotation een stuk minder indrukwekkend is dan vorig seizoen het geval was (al heeft de ploeg met Josh James een interessant talent achter de hand) en dat de ploeg waarschijnlijk dit seizoen weer wat meer runs tegen gaat krijgen.

Justin Verlander is de absolute ace van de Astros wiens rotation zwakker oogt dan vorig seizoen. (Eric Christian Smith, AP)

Het betekent dat er ook meer druk ligt op de offense en die is — gelukkig voor Houston — vrijwel intact gebleven. Michael Brantley is min of meer de vervanger van Zwitsers zakmes Marwin Gonzalez, terwijl Robinson Chirinos de kans krijgt om de fulltime catcher te worden in Houston, Texas. Van begin tot eind is er zodoende niet echt een zwakke plek te bespeuren bij het team dat in 2017 de World Series won en mede daardoor is de rest van de American League nog niet van ze af.

TRADES EN DEALS

Zonder Keuchel, Morton en Marwin Gonzalez, die naar de Twins vertrok, zien deze Astros er dus anders uit. Morton tekende voor de Tampa Bay Rays, terwijl de ploeg door het vertrek van Evan Gattis, als Brian McCann, als Martin Maldonado ook maar liefst drie catchers liet gaan.

Dallas Keuchel – in 2015 nog de winnaar van de Cy Young – is ‘as we speak’ nog steeds op zoek naar een ploeg voor het aankomende seizoen (Boston Globe)

De rotation is echter alleen gevuld met Wade Miley, die vorig seizoen een verrassend sterke revival beleefde bij de Milwaukee Brewers. Verder rekent A.J. Hinch op mannen die vorig seizoen een andere rol vervulde in Peacock en McHugh. Daarnaast werd Robinson Chirinos binnengehaald van de buurman uit Arlington om het vertrek van de drie catchers op te vangen, terwijl Michael Brantley het outfield met George Springer en Josh Reddick completeert.

LINE-UP

Brantley en Chirinos zijn ook direct de belangrijkste aanvullen voor een line-up die zoals eerder gezegd nog steeds erg sterk is. Met George Springer als lead-off hitter en Alex Bregman, Carlos Correa en Jose Altuve in zijn kielzog kunnen de Astros elke ploeg al snel in de problemen brengen. Maar ook daarachter zitten er meer dan prima namen zoals Michael Brantley (mits fit, dit is vaak de hamvraag), Yuli Gurriel en Tyler White, die vorig seizoen vooral richting het einde van waarde bleek te zijn.

Alex Bregman zal ook dit seizoen weer van grote waarde zijn voor Houston (Archief)

De bank is weinig indrukwekkend, maar tegelijkertijd ook niet de droevenis die het bij sommige andere teams wel is. Met Max Stassi (catcher), Aledmys Diaz (infielder, overgekomen van Toronto), Jake Marisnick (outfielder) en Tony Kemp (snelheidsduivel) hebben ze stuk voor stuk capabele back-ups die — wanneer nodig — nog steeds hun mannetje staan.

PITCHING

De vraag is in hoeverre Brad Peacock, Wade Miley, Collin McHugh en Josh James aan de verwachtingen kunnen voldoen, want anders lijken de Astros een voorname kandidaat om later dit seizoen voor een bewezen werper te ruilen.

Gerrit Cole hoopt dit jaar zijn vorm van 2018 vast te kunnen houden (Archief)

Zodoende lijkt er meer druk te komen op de bullpen. Een bullpen die de ervaren Tony Sipp zag vertrekken maar nog steeds wordt aangevoerd door Robert Osuna, de closer die niet van geheel onbesproken gedrag is. Osuna wordt ondersteunt door een groep reliever waar menig team jaloers op is met Hector Rondon, Ryan Pressly, Chris Devenski en Will Harris. De vraag is alleen of zij allemaal net zo goed kunnen presteren als vorig jaar, en dan met name als er meer wordt gevraagd vanwege een zwakke rotation.

CONCLUSIE

De conclusie is simpel: de Houston Astros hebben wat betreft pitching wel een en ander ingeleverd maar zijn nog steeds de absolute favoriet in de AL West en een favoriet voor een World Series-titel. De ploeg heeft een ijzersterke line-up en kan mogelijk later dit seizoen nog de rotation versterken wanneer de jacht op de play-offs echt wordt geopend.
En daarnaast is de toekomst ook nog steeds volop aanwezig in Houston. Zo staan er maar liefst zes namen in de top 100 van beste prospects van MLB.com en zijn Kyle Tucker (outfielder) en Forrest Whitley (pitcher) zomaar wat namen om te onthouden. Zij voegen zich mogelijk ook snel bij het huidige sterrenensemble in Houston, Texas.

Coverfoto: David J. Phillip/Associated Press

March Madness: JA Morant steelt show op dag 1

Lars Leeftink
-
0
March Madness: JA Morant steelt show op dag 1


March Madness is dan eindelijk begonnen. Gisteren werden er op dag één tussen 17:15 en 05:00 uur zestien duels gespeeld. Daar waar de echte upsets uitbleven, wisten onder meer Murray State, Florida en Minnesota toch een hogere seed uit te schakelen. Nederlander Matt Haarms bereikte met Purdue de volgende ronde. Luuk van Bree had met Bradley wat minder geluk, maar maakte het Michigan State behoorlijk lastig. 

EAST REGION

 (7) LOUISVILLE – (10) MINNESOTA: 76 – 86

Het toernooi begon meteen met een verrassing. Minnesota, dat de laatste paar weken alles behalve in vorm was, versloeg Nr. 7 Louisville met 10 punten verschil. Eigenlijk was het constant Minnesota dat aan de leiding stond. In de tweede helft werd het gat echter pas vergroot naar tien punten of meer.
De ervaren Golden Gophers wonnen voornamelijk dankzij hun driepuntschot. Normaal gesproken maakt Minnesota zo’n vijf driepunters per wedstrijd, maar tegen Louisville was dit wel anders. De Gophers wisten dit aantal tegen de Cardinals bijna te verdubbelen (11), met Gabe Kalsheur als topscorer: 24 punten, acht rebounds en vijf driepunters. Alle starters kwamen boven de tien punten uit. Bij Louisville was Christen Cunningham met 22 punten en vier assist het enige hoogtepuntje.

 
De tegenstander van de Golden Gophers in de round of 32 is Michigan State. Zoals verwacht wonnen de Spartans van Bradley, maar het ging een stuk moeizamer dan verwacht. De universiteit van Nederlander Luuk van Bree (3 PTS, 1 driepunter) deed 15 minuten lang goed mee. Dankzij een sterke slotfase won Michigan State met 76-65, maar het ging allemaal niet zonder slag of stoot. PG Cassius Winston lootste de Spartans uiteindelijk met 26 punten, drie rebounds en vier assists naar de volgend ronde.

(6) MARYLAND – (11) BELMONT: 79 – 77

Belmont was net als Bradley dichtbij een upset. De Bruins deden tot de laatste seconde mee met Nr. 6 Maryland, maar uiteindelijk kwam Belmont toch net wat tekort. Het was vooral dankzij Dylan Windler dat de Bruins zich niet snel gewonnen gaven. Met 35 punten, 11 rebounds en zeven driepunters leverde hij tijdens de eerste dag van het toernooi één van de beste prestaties.
Helaas bleek het niet genoeg te zijn om Jalen Smith (19 PTS, 12 REB), Bruno Fernando (14 PTS, 13 REB), Darryl Morsell (18 PTS) en de Terrapins te verslaan. Er werd in de slotseconde door Belmont nog een laatste poging gedaan vanaf half court, maar het schot ging naast.

 
LSU is in de volgende ronde de tegenstander van de Terrapins. Zoals De Tigers hadden, niet onverwacht, wat moeite met Yale, maar de 79-74 zege werd uiteindelijk binnengehaald. Het was een probleemloze avond voor LSU, dat vooral in de slotfase pas wat te duchten had van Yale. De 19 punten van Skyler Mays en de double doubles van Naz Reid (14 PTS,  10 REB) en Kavell Bigby-Williams (10 PTS, 10 REB) bleken genoeg voor een plek in de round of 32.

WEST REGION

(5) MARQUETTE – (12) MURRAY STATE: 64 – 83

JA Morant vs Markus Howard was hét duel van de eerste speelronde. Morant zou dat treffen uiteindelijk als winnaar afsluiten, zowel individueel als met zijn team. Nadat de eerste helft relatief gelijk opging, liepen de Racers in de loop van de tweede helft weg bij Marquette. Murray State profiteerde van de fouten van de Golden Eagles, terwijl Morant zijn team met een triple double (17 PTS, 11 REB, 16 AST) op sleeptouw nam. Het is zijn derde triple double van het seizoen en de achtste ooit tijdens March Madness. De laatste was in 2012 (Draymond Green).
Bij Marquette speelde Markus Howard een degelijk wedstrijd. Voor zijn doen zijn 26 punten en vier driepunters mager, maar zijn teamgenoten konden hem ook niet echt helpen. Alleen Sam Hauser haalde met 16 punten en 10 rebounds zijn niveau.

 
In de volgend ronde wacht Florida State, dat met 76-69 won van Vermont. Het duel was een kopie van de wedstrijd van Michigan State. Vermont deed tot vijf minuten voor tijd goed mee, maar in de slotfase liepen de Seminoles weg. Terance Mann (19 PTS, 8 REB) en Mfiondu Kabangele (21 PTS, 10 REB) bezorgden Florida State uiteindelijk de zege.

(7) NEVADA – (10) FLORIDA: 61 – 70

Florida was voorafgaand aan het toernooi fantastisch in vorm en wist deze lijn in het NCAA Tournament door te zetten. Nevada, dat over het algemeen toch meer kwaliteit en ervaring heeft, werd met 61-70 verslagen. Aan het begin van de tweede helft stonden de Gators zelf achttien punten voor; een voorsprong die ze vervolgens nog bijna uit handen zouden geven. In de slotfase werd het dankzij het hoog drukzetten van Nevada en de vele overtredingen van Florida nog spannend, maar dankzij Jalen Hudson (15 PTS) en Kevarrius Hayes (16 PTS, 3 BLK) trok Florida toch de upset over de streep.
Bij Nevada waren de broertjes Martin de enige lichtpuntjes. Cody Martin scoorde 23 punten met vijf rebounds en drie steals, daar waar Caleb Martin 19 punten, acht rebounds en vier steals noteerde. Desalniettemin bleek het niet genoeg te zijn om Nevada naar de volgende ronde te loodsen.

 
In deze volgende ronde is Michigan de tegenstander. De Wolverines schoven Montana met gemak aan de kant: 74-55. Charles Matthews (22 PTS, 10 REB) en Ignas Brazdeikis (14 PTS, 7 REB) blonken uit, terwijl ook de rest van de starters goed presteerde. Bij tegenstander Montana was Sayeed Pridgett met 17 punten de topscorer.

OVERIGE UITSLAGEN

(1) Gonzaga – (16) Farleigh Dickinson: 87 – 49
(8) Syracuse – (9) Baylor: 69 – 78
Volgende duel: (1) Gonzaga – (9) Baylor

SOUTH REGION

(6) VILLANOVA – (11) SAINTS MARY’S: 61 – 57

In de South region werden op de eerste dag maar twee duels gespeeld, in tegenstelling tot de andere regio’s. Regerend kampioen Villanova wist tijdens één van deze duels met moeite de volgend ronde te bereiken. Vooral in de slotfase wisten de Wildcats het verschil te maken, maar zelfs toen bleven de Gaels in de buurt. Dit kwam voornamelijk dankzij Jordan Ford en Malik Fitts, die beide 13 punten scoorden. Het was echter niet genoeg om de regerend kampioen te verslaan.
Bij Villanova was het Phil Booth die de ploeg op sleeptouw nam. Met 20 punten en zes rebounds leidde hij in de tweede helft de Wildcats langs de Gaels. Eric Paschall (14 PTS, 6 REB) en Jermaine Samuels (12 PTS, 7 REB) speelden ook een goede wedstrijd. Verder was het een wedstrijd waarin de verdediging voornamelijk zegevierde en Villanova wist te overleven.

Matt Haarms en de Purdue Boilermakers zullen in de round of 32 de volgende tegenstanders zijn van de Wildcats. Purdue domineerde vooral in de eerste helft tegen Old Dominion. In de tweede helft deden de Monarchs goed mee, maar het verschil was toen al gemaakt. Purdue won met 61-48. Daar waar Matt Haarms een prima duel speelde (13 PTS, 4 REB en 2 BLK), was het Carsen Edwards die de show stal. De sterspeler van de Boilermakers scoorde 26 punten met zeven rebounds en vier assists. Purdue en Villanova ontmoeten elkaar zaterdagnacht.

MIDWEST REGION

(5) AUBURN – (12) NEW MEXICO STATE: 78 – 77

New Mexico State werd voorafgaand aan het toernooi samen met Belmont en Murray State gezien als de beste universiteit buiten de zeven grote conferences. Tegen Auburn, dat vorig week nog het SEC Tournament won, konden de Aggies dit bijna waarmaken. Auburn stond eigenlijk het gehele duel voor, maar het gat werd nooit meer dan tien punten. Zo bleef New Mexico State constant meedoen in het duel en kwamen de Tigers maar niet van de Aggies af.
Onder leiding van Jared Harper (17 PTS, 4 AST, 4 3PT) en J’Von McCormick (16 PTS) leek Auburn aan het einde van de wedstrijd toch weg te lopen, maar dit bleek bedrog te zijn. Auburn gaf het zelf meerdere malen weg en New Mexico State maakte een paar lastige schoten wel. Zodoende werd het in de slotfase plotseling toch nog spannend. De Aggies misten met nog een seconde te gaan uiteindelijk een game-winning driepunter, waardoor Auburn de volgende ronde bereikte.

 
Zaterdag is Kansas de volgende tegenstander van de Tigers. Er was voorafgaand aan het toernooi twijfel over Kansas en hoe de ploeg zou gaan presteren. De Jayhawks kenden echter totaal geen probleem met Northeastern, dat vooral in de tweede helft alle kanten van het veld te zien kreeg. Dedric Lawson was tijdens de 87-53 monsterzege de uitblinker met 25 punten en 11 rebounds. Ook Devon Dotson speelde met 18 punten een belangrijke rol. Auburn en Kansas treffen elkaar zaterdagavond in de round of 32. 

OVERIGE UITSLAGEN

(7) Wofford – (10) Seton Hall: 84 – 68
(2) Kentucky – (15) Abilene Christian: 79 – 44
Volgende duel: (2) Kentucky – (7) Wofford

Coverfoto: David Butler II / USA TODAY Sports

30-in-30 Season Preview 2019: Atlanta Braves

Hans Mulder
-
0


Er was eens een stel jonge honden dat, gekleed in Braves-tenue, de honkbalwereld verbaasde. Het lijkt een begin van een sprookje, maar dat was ook precies wat 2018 was voor de Atlanta Braves: een sprookje. De volgers van de trotse franchise maakten zich op voor nog een jaar in de kelder van de NL East. De Nationals zouden te sterk zijn en waarschijnlijk konden de Baby Braves ook niet tippen aan de Mets en de Phillies.
Niets bleek minder waar. General Manager Alex Anthopoulos gaf al aan dat de noodzakelijke rebuild zijn einde naderde. Dat in 2018 de titel in de NL East al naar Atlanta zou komen, had echter niemand durven dromen.
Het waren de Los Angeles Dodgers die in de NLDS een einde maakten aan dit mooie verhaal. De revelatie had geen schijn van kans tegen het geweld uit LA en ging na vier wedstrijden op vakantie.

BACK TO THE FUTURE

Op 25 april 2018 begon de toekomst van de Atlanta Braves. Reikhalzend werd uitgekeken naar de dag waarop Ronald Acuña Jr. (20) zijn debuut maakte in de majors en 25 april was die dag. Het piepjonge fenomeen sloeg in z’n eerste seizoen 26 homeruns, 64 RBIs en kwam daarnaast ook nog tot 16 gestolen honken. Al die mooie prestaties bleven natuurlijk niet onopgemerkt en de Rookie of the Year Award was dan ook zijn deel.
Ozzie Albies liet in z’n eerste volledige seizoen zien dat de Braves over nog meer pareltjes beschikken. De infielder van Curaçao was vooral in de eerste seizoenshelft lights out. Van z’n 24 homeruns sloeg Albies er 14 in de eerste drie maanden van het seizoen. Johan Camargo was in 2018 ook pas 24, maar kwam regelmatig op belangrijke momenten door voor de Braves. De veelzijdige Camargo kwam tot 19 homeruns en 76 RBIs.

PITCHINGHISTORIE

In Atlanta hebben ze een historie met goede pitchers. Vroeger joegen Tom Glavine, Greg Maddux en John Smoltz hun tegenstanders de stuipen op het lijf en die tijden moeten herleven. Julio Teheran werd jarenlang gezien als de top of the rotation starter, maar in Suntrust Park lijkt Teheran zich niet helemaal senang te voelen. In 2017 kwam hij tot een ERA van 4.49. Vorig jaar ging het wel iets beter, maar z’n 3.94 was niet om over naar huis te schrijven. Teheran is inmiddels gepasseerd door Mike Foltynewicz. De 27-jarige werper mocht vorig jaar zelfs naar Washington voor de ASG. Helaas voor de Braves zal een blessure ‘Folty’ mogelijk de hele maand april aan de kant houden.
Anibal Sanchez werd gestrikt om de jonge garde van Brian Snitker wat ervaring bij te brengen en de 35-jarige Venezolaan greep die kans met beide handen aan. Sanchez tikte een ERA van 2.83 aan en speelt komend seizoen voor de Nationals.

ONE FOR THE MONEY

De fans gingen er in het off-season eens goed voor zitten. De verwachtingen waren hooggespannen en toen Alex Anthopoulos al snel met Josh Donaldson en Brian McCann op de proppen kwam, werd dat niet minder. Een enkeling droomde van Manny Machado of Bryce Harper (of misschien zelfs wel allebei). En wie weet keert Craig Kimbrel wel terug naar zijn grote liefde! JT Realmuto was lang een serieuze optie, maar ook door deze naam ging een streep. Anthopoulos weigert zomaar de portemonnee te trekken. De GM is niet van plan om heel veel geld uit te geven aan grote contracten. Voor veel fans is dit een teleurstelling, maar Anthopoulos heeft daar een goede reden voor. Binnen de organisatie van Atlanta bulkt ’t van het talent waar de Braves nog heel lang plezier van kunnen hebben en daar heeft hij ook een goed gevulde portemonnee voor nodig.

RAIN MAN

Camargo vulde het vorig seizoen best aardig in, maar de jaren daarvoor hadden de Braves toch wel een probleem op het derde honk. Adonis Garcia was geen succes en ze hopen van harte dat The Bringer of Rain dit wel wordt. In Toronto was Donaldson een begenadigde derdehonkman met flink wat power in zijn knuppel. Als hij daadwerkelijk fit is (een sporadische fenomeen, de laatste jaren), kan Donaldson met onder meer Ronald Acuña en Freddie Freeman naast zich in de line-up flink wat schade aanrichten.
Ozzie Albies vinden we terug op het tweede honk en onze landgenoot hoopt te bevestigen dat de eerste seizoenshelft in 2018 geen toeval was. Freeman is al bijna een decennium een zekerheidje op het eerste honk en Dansby Swanson zou dat graag willen zijn als kortestop. Het voormalig supertalent (en Honkbalweekveteraan) begint aan z’n vierde jaar in Atlanta, maar kan vooralsnog zijn status niet altijd bevestigen.

LINEUP

In het outfield komen we, naast het fenomeen Acuna, ook Ender Inciarte tegen. Aan slag houdt het niet altijd over, maar dit compenseert de 28-jarige Venezolaan met geweldige defensieve acties. Inciarte heeft inmiddels drie Gold Gloves op de schoorsteenmantel staan. Nick Markakis bleef de Braves in het off-season trouw en kan terugkijken op zijn beste seizoen in jaren. De 35-jarige veteraan speelde z’n eerste ASG, won z’n derde Gold Glove en zijn eerste Silver Slugger Award. Dit alles dankzij z’n beste slaggemiddelde (.297) sinds 2012 en z’n meeste RBIs (93) sinds 2009. Het lijkt bijna onmogelijke deze cijfers te evenaren, maar de Braves hebben eventueel Camargo, Adam Duvall of de piepjonge Austin Riley achter de hand voor als Markakis tegenvalt. De talentvolle Riley wordt echter vooral gezien als de toekomstig derdehonkman in Atlanta.

YOUNG ONES

Folty was de beoogde starter voor Opening Day, maar hij wordt geplaagd door een blessure. Julio Teheran zal ‘m vervangen en heeft al aardig wat vlieguren gemaakt. Toch is ook hij pas 28. In Atlanta zagen ze het zitten in Kevin Gausman. Anthopoulos nam hem over van Baltimore en Gausman stelde met een ERA van 2.62 en 5 wins in 10 wedstrijden niet teleur. Net als Teheran is Gausman ook 28 en daarmee zijn de twee de senioren binnen deze rotation. Leftie Sean Newcomb werd in 2015 door de Angels gedraft in de eerste ronde. Z’n controle laat af en toe nog te wensen over, maar het staat buiten kijf dat de 25-jarige werper genoeg talent heeft. Op 29 juli was hij dichtbij een no-hitter tegen de Dodgers. Touki Toussaint (22) zal waarschijnlijk de vijfde starter voor de Braves worden. Ook van hem wordt veel verwacht.

ERVARING

Met Brian McCann en Tyler Flowers hebben de Braves twee ervaren catchers die de jonge pitchers goed kunnen begeleiden. Enige routine is zeker gewenst, want ook de bullpen loopt niet over van ervaring. Dit was vorig seizoen het zwakke punt, maar het management hoopt dat de jonge werpers voldoende progressie boeken. Arodys Vizcaino en AJ Minter gaan waarschijnlijk strijden om de rol als closer. Anthopoulos had heel gemakkelijk kunnen kiezen voor Kimbrel, maar ook hier krijgt de jeugd voorrang.
De 25-jarige Minter heeft nu twee seizoenen achter de rug en noteerde vorig jaar 15 saves en een ERA van 3.23. Ook hij kampt momenteel met een blessure, maar is waarschijnlijk vroeg in het seizoen weer fit. Ook Vizcaino’s fysiek laat hem nog wel eens in de steek, maar als de reliever uit de Dominicaanse Republiek fit is, is hij wel degelijk van waarde. Hij kwam in 2018 tot 39 wedstrijden en daarin noteerde hij — naast 16 saves — een ERA van 2.11.

OLD SOLDIERS NEVER DIE

Is het dan allemaal jong en onervaren in Atlanta? Nee, in de bullpen is ook nog plaats voor Darren O’Day. De 36-jarige reliever maakte heel stiekem deel uit van het pakket dat Gausman naar Atlanta haalde. Vorig seizoen viel in het water door een hamstringblessure. In 2019 hoopt O’Day nog eens te kunnen laten zien waarom hij in 2015 een All-Star was. Jonny Venters weet ook alles van blessureleed. Na drie prima eerste seizoenen voor de Braves sloeg in 2012 het noodlot toe. Venters moest daarna vier (!) zware operaties ondergaan en keerde pas vorig jaar terug in de majors bij de Rays. Atlanta haalde hem terug naar huis en Venters bleek het nog niet verleerd. De nu 34-jarige Venters stond in 20.1 innings geen enkele homerun toe en won ook nog eens vier wedstrijden voor zijn club.

CONCLUSIE

Vergeleken met vorig jaar is de NL East een stuk sterker geworden. Of dit ook voor de Atlanta Braves geldt, is zeer de vraag. Het valt te prijzen dat de organisatie niet met geld smijt en de jeugd een kans wil geven, maar wisselvalligheid is iets wat bij jeugd hoort en dat is vaak in de resultaten terug te zien. Met Acuña, Donaldson, Freeman en misschien Albies heeft Atlanta de nodige power in huis. Of de jonge pitchers zijn opgewassen tegen het geweld van de Phillies, de Nationals of de Mets moeten we echt nog even afwachten. Op papier lijken de Braves dit keer geen rol van betekenis te gaan spelen, maar dachten veel mensen vorig jaar niet hetzelfde…?

Coverfoto: Tom DiPace/Baseball America

2019 NCAA March Madness Preview

Lars Leeftink
-
0
2019 NCAA March Madness Preview


 
Na drie maanden hevige strijd in de conferences is het 21 maart dan eindelijk zover: March Madness. Het grootste basketbalfeest van het jaar zal dit jaar onvoorspelbaarder zijn dan ooit. Er is geen enkel team dat er met kop en schouders bovenuit steekt en er zijn meerdere universiteiten die upsets kunnen veroorzaken. Het wordt hoe dan ook bijna een maand lang genieten.

EAST REGION

FAVORIETEN

Duke en Michigan State zijn de torenhoge favorieten in de East region. De ACC en BIG Ten-kampioen lijken elkaar haast niet te kunnen ontlopen. LSU zou de grootste uitdager moeten zijn, maar de situatie rondom de universiteit zelf lijkt een negatieve invloed te hebben op de ploeg. LSU presteerde matig tijdens het SEC Tournament van vorige week en zagen hun trainer, Will Wade, geschorst wordt vanwege een lopend onderzoek. Dit maakt LSU een target voor een eventuele upset in de eerste twee rondes. Yale zal in ieder geval niet ontevreden zijn met de loting. Virginia Tech, Maryland, Louisville en Mississippi State zullen de universiteiten zijn die de grootste uitdaging zullen vormen voor Duke en Michigan State.

CINDERELLA

De grootste verrassingen in de East region zouden VCU en Belmont kunnen worden. VCU zal het in de eerste ronde gaan opnemen tegen UCF. Voor VCU wacht bij een eventuele zege een matchup met Duke. Ondanks dat de Blue Devils favoriet zullen zijn, heeft VCU de capaciteiten om Duke uit te schakelen. VCU kende een uitstekend seizoen in de Atlantic 10 (25-7 record) en zullen uit zijn op succes als achtste seed.
Belmont zal, na het verslaan van Temple afgelopen dinsdagnacht in de First Four (70-81), tegen Maryland meteen aan de bak moeten. Ook dit mag als een mogelijke upset gezien worden, aangezien Maryland afgelopen week tijdens het BIG Ten Tournament niet zo goed in vorm was. Daarna wacht waarschijnlijk LSU. Zoals al eerder vermeld zijn ook de Tigers zeer kwetsbaar. Michigan State zal daarna misschien teveel gevraagd zijn, maar Belmont zal in ieder geval in de gaten gehouden moeten worden. Het schema is ze namelijk goed gezind.

WEST REGION

FAVORIETEN

In de West region is Gonzaga the team to beat. De Bulldogs kenden weer een uitstekend seizoen, ondanks dat ze verslagen werden door Saint Mary’s in de finale van het West Coast Tournament. Met een 30-3 record en sterspelers Rui Hachimura in de gelederen lijkt Gonzaga de grote favoriet te zijn. Michigan en Texas Tech zijn in principe de grootste uitdagers, maar beide universiteiten steken niet in al te beste vorm.
Texas Tech ging in het BIG 12 Tournament onderuit tegen West Virginia. Michigan verloor in de finale van het BIG Ten Tournament voor de derde keer dit seizoen van rivaal Michigan State. Beide universiteiten gaan dus zonder uitstekende vorm beginnen aan March Madness. Ook de explosieve offenses van Marquette, Syracuse en Buffalo dienen in de gaten gehouden te worden, terwijl ook Nevada niet vergeten mag worden.

CINDERELLA

Ondanks dat de kans op een upset een stuk kleiner lijkt dan in de andere regio’s, zijn er wel een paar universiteiten waar de favorieten zich in kunnen verslikken. Marquette – Murray State is er daar één van. Onder leiding van toekomstig top vijf pick JA Morant wisten de Racers hun conference te winnen en zo een plek als twaalfde seed af te dwingen. JA Morant vs Marcus Howard is alleen al een reden om naar dit duel te kijken, maar een upset is zeker niet uitgesloten.
Ook Michigan zal moeten oppassen. Montana wist met een 26-8 record te overtuigen dit seizoen en heeft een paar fantastische schutters in huis. Michigan is verdedigend één van de beste ploegen in CBB. Toch zal zelfs de verdediging van de Wolverines moeten oppassen voor de explosieve aanval van Montana.

SOUTH REGION

FAVORIETEN

De South region lijkt voorafgaand aan het toernooi het moeilijkst te voorspellen. Virginia, Tennessee, Purdue, Kansas State, Wisconsin, Villanova en Cincinnati zijn allemaal kanshebbers om over een paar weken in de Final Four te staan. Virginia en Tennessee lijken op basis van dit seizoen en hun ervaren selectie de grote favorieten. Toch hebben ook de andere universiteiten die net genoemd zijn de combinatie ervaring/kwaliteit in hun selectie. Met daarnaast nog de in vorm zijnde universiteiten Ole Miss, Iowa en Oregon is dit waarschijnlijk de sterkste regio van March Madness.

CINDERELLA

UC Irvine, Saint Mary’s en Old Dominion hebben het allemaal in zich om in de eerste ronde te kunnen verrassen. UC Irvine wist met een 30-5 record en hun goede verdediging het ook een paar grotere universiteiten moeilijk te maken. Kansas State is uitstekend in vorm en zal een grote uitdaging gaan vormen vanwege hun ervaring, maar UC Irvine is zeker geen walk-over. Ditzelfde geldt voor Saint Mary’s. De Geals versloegen in de finale van het West Coast Tournament favoriet Gonzaga. Saint Mary’s heeft dit seizoen bewezen de sterkste universiteiten te kunnen verslaan. Regerend kampioen Villanova is dus gewaarschuwd.
Tot slot Old Dominion, dat kampioen werd van de sterke Conference USA. Een 26-8 record is het resultaat van afgelopen seizoen en tegen Carsen Edwards, Matt Haarms en Purdue lijkt er wel wat te halen.

MIDWEST REGION

FAVORIETEN

Op papier zijn North Carolina, Kentucky en Houston de drie topfavorieten in de MidWest region. North Carolina wist nipt de eerste seed te veroveren dankzij een fantastisch slot van het seizoen en beschikt over een fantastische combinatie van talent en ervaring. Ditzelfde geldt voor Kentucky. Gedurende het seizoen presteerde de Wildcats soliede in de ijzersterke SEC-conference.
Houston wordt door veel mensen onderschat, maar heeft in principe dezelfde combinatie aan ervaring en talent als North Carolina en Kentucky. Omdat Houston in de AAC speelt krijgen ze automatisch minder respect. Respect zullen ze dan ook moeten gaan afdwingen tijdens March Madness. Auburn, Kansas en Iowa State zijn de grootste uitdagers van dit trio.

CINDERELLA

De MidWest region is de regio met de meeste Cinderella-potentie. Wofford mag, ondanks dat het de zevende seed heeft weten te bemachtigen, zeer zeker als Cinderella gezien worden. Met een 29-4 record zijn de Terriers misschien wel een outsider voor een plek in de Elite Eight. Daarvoor zal het wel Seton Hall en waarschijnlijk Houston en Kentucky moeten verslaan. Alles behalve een eenvoudig programma dus. New Mexico State heeft het als twaalfde seed wat beter getroffen. Ondanks dat Auburn, Kansas en North Carolina niet veel makkelijk zijn, zijn vooral Auburn en Kansas kwetsbaar.
New Mexico State was dit seizoen met een 30-4 record één van de beste universiteiten buiten de zes grote conferences. Dit zou dan ook zo maar eens de welbekende 5-12 upset kunnen worden. Tot slot nemen we toch ook nog even Abilene Christian mee als mogelijke Cinderella. De 27-6 Wildcats zullen het niet gemakkelijk krijgen met Kentucky, Wofford en Houston op hun pad. Toch heeft Montana alles wat een Cinderella-team meestal heeft: driepuntschutters en defense.

(Cover Photo: Bob Donnan | USA TODAY Sports)

30-in-30 Season Preview: Cleveland Indians

Tim Vergoossen
-
0


De Cleveland Indians waren in 2016 één overwinning verwijderd van de eerste MLB-titel in 68 jaar. In de twee daaropvolgende jaren waren respectievelijk Game 5 en Game 3 van de ALDS al het eindstation. Die achteruitgang is tekenend voor een ploeg die weliswaar al jaren de zwakke AL Central domineert, maar het na het reguliere seizoen steeds moeilijker heeft de scherpte te vinden van een kampioensploeg.
Ook in 2019 heeft de ploeg weer de herkenbare basis van een ijzersterke rotation en MVP-kandidaten in het infield. Daaromheen zijn er grote vraagtekens. Desondanks verwachten de fans niets minder dan een vooruitgang ten opzichte van de vroege playoff-exits van de laatste twee seizoenen. De druk zit er dus vol op in Cuyahoga County, want time is running out.

HALVE KRACHT IS GOED GENOEG

De Indians hadden in 2018 zoals verwacht weinig moeite met de divisierivalen. Al aan het eind van april stond Cleveland 4.0 wedstrijden boven de concurrentie. Die voorsprong werd langzaam uitgebouwd tot een gat van 7.5 wedstrijden rond de All Star Break. Heel indrukwekkend was dat nu ook weer niet, want buiten Cleveland hadden alle ploegen in de divisie op dat moment een losing record. De Indians waren ook slechts acht wedstrijden boven een .500 record. Kortom, drie maanden voor het eind van het seizoen wist de ploeg vrijwel zeker dat het de divisie zou gaan winnen, maar van een ploeg met echt postseason-momentum was geen sprake.
Na de zomer werd het iets beter. Aangevoerd door de infieldsterren José Ramírez en Francisco Lindor, die respectievelijk 3e en 6e zouden worden in de AL MVP-verkiezing, eindigden de Indians het seizoen met 91 wins en een .583 winstpercentage over de tweede seizoenshelft. Desondanks zal de club niet tevreden zijn geweest met dat totaal aan wins. De ploeg gaf laat in de wedstrijden veel runs uit handen en op Brad Hand en Oliver Pérez na, had geen enkele reliever een ERA onder de 4.00. Zelfs bijna-2016-World-Series-MVP Andrew Miller had een slecht jaar met een onherkenbaar ERA van 4.24 in slechts 34 innings.

 
Door de ruime voorsprong op de concurrentie, maar het lage aantal wins, wist Cleveland lange tijd dat het in de ALDS aan moest treden tegen de #2 seed. Dat werd de regerend kampioen uit Houston. In die ontmoeting kwam de achilleshiel pijnlijk tot uiting. De stabiele rotation (met een season ERA van 3.10) had veel moeite met de sterke offense van de Astros. Daarop moest de bullpen haar collega’s redden, maar dat mislukte compleet. Met een ERA van 9.00 in de series en een offense die niet thuisgaf (.144/.196/.222) was de sweep door Houston een feit.

2019: WAT KUNNEN DE ACHTERBLIJVERS?

Van de ploeg wordt in 2019 nog altijd verwacht dat ze de divisie gaan winnen en wij verwachten ook wel dat hen dat lukt. Echter, de Indians gaan dat met een heel ander gezicht doen. Maar liefst tien spelers uit het 25 man roster verlieten de club. Daarvoor in de plaats kwamen zeven nieuwe namen. Een groot offer hoeft dat niet te zijn, want Cleveland beschikt nog altijd over een ijzersterke offense en rotation. Wel zijn er enkele levensgrote vraagtekens te zetten bij het outfield en de bullpen van de ploeg. Bovendien lopen er enkele oudere namen rond en met één van de mindere farm systems moeten de Indians zorgen dat er snel resultaat wordt geboekt.
In elke linie zijn er spelers vertrokken. Josh Tomlin is de bekendste uit de rotation. In de bullpen laten closer Cody Allen (naar de Angels) en Andrew Miller (naar de Cardinals) een gapend gat achter. Catcher Yan Gomes (Nationals) is weg, derdehonkman Josh Donaldson (Braves) is weg en zelfs Edwin Encarnación (Mariners, en al zeven jaar goed voor 30+ homeruns) is weg. Echter, het grootste pijnpunt ligt in het outfield. Michael Brantley (Astros), Rajai Davis (Mets), Brandon Guyer (White Sox), Lonnie Chisenhall (Pirates): allemaal namen die de laatste jaren als vanzelfsprekend bij de Indians hoorden, maar er in 2019 niet meer bij zijn.

Carlos Santana speelde tussen 2010 en 2017 al voor de Indians. Na een jaar in Philadelphia is hij terug in Ohio (Mike Zarrilli/Getty Images)

Voor hen zijn verschillende vervangers aangetrokken. Voor de catcherpositie kwam Kevin Plawecki over van de Mets. In het infield is er plaats voor enkele latino power hitters in de vorm van Carlos Santana (geruild voor Encarnación met Seattle) en de door Boston gedropte Hanley Ramírez. In het outfield zijn jonge talenten voor de lange termijn binnengehaald. Jake Bauers en Jordan Luplow kwamen respectievelijk uit Tampa Bay en Pittsburgh over.
De toch al zwakke bullpen was absoluut het zorgenkind voor GM Mike Chernoff, maar met het vertrek van Allen en Miller en het halen van free agent Alex Wilson is die er zeker niet sterker op geworden.

LINEUP

Kort samengevat zijn de sterke punten van de Indians nagenoeg gelijk gebleven, maar de zwakke punten er wel degelijk zwakker op geworden. Dat begint al bij de catcherpositie, die nu ingevuld gaat worden door Roberto Pérez. De vanger had een slecht 2018 met een OPS van .519. Van een slecht seizoen kunnen we niet spreken bij José Ramírez en Francisco Lindor. De infielders eindigden zoals gezegd hoog in de verkiezing voor de AL MVP. Beide mannen hadden OPS’ hoger dan .871, minstens 25 gestolen honken en 38 homeruns. Ramírez had zelfs een 30-30 season. Daarmee was hij de pas de zevende speler uit de Dominicaanse Republiek die dat lukte. Zij worden vergezeld door oud-gediende Jason Kipnis en Santana. Hanley Ramírez zal voornamelijk als DH aan slag komen, maar heeft in zijn tijd in Boston ervaring opgedaan op het eerste honk.

 
In het outfield herkennen we eigenlijk alleen Tyler Naquin en Bradley Zimmer terug van voorgaande jaren. Zimmer zal echter, net als Lindor, nog niet fit zijn in de eerste weken van het seizoen. Hierdoor zal Cleveland in april bijdrages moeten krijgen van jonge spelers als nieuwelingen Bauers en Luplow en Eric Stamets op kort.

ROTATION

If it ain’t broken, don’t fix it. Dat is zeker van toepassing op het arsenaal aan startend werpers in Cleveland. Ook het komende seizoen zien we weer namen terug als Corey Kluber, Trevor Bauer, Carlos Carrasco en Mike Clevinger. Voor Danny Salazar komt Opening Day te vroeg, waardoor we veel meer zullen gaan zien van Shane Bieber. De rookie had in 2018 weliswaar een ERA van 4.55, maar wierp in negentien starts maar liefst elf wins. Baby baby oh! Zelfs met het ERA van Bieber waren de starters van Cleveland goed voor een gezamenlijk ERA van 3.10, waarmee het de derde beste rotation in de MLB had.

BULLPEN

… die was niet zo best. Zelfs met Miller en Allen (die toegegeven een minder jaar hadden) was het gezamenlijk ERA van de relievers 4.55; goed voor een plekje in de top 6 van de slechtste bullpens in de competitie.
Lichtpuntjes zijn Oliver Pérez en Brad Hand. Pérez kwam in 2018 tot een ERA 1.39, maar wierp slechtst 32.1 innings. Hand zal de closer worden voor de Indians nadat de vertrekkende Allen slechts 27 van de 32 save opportunities wist te verzilveren. Daarmee is Cleveland in goede Hand-en, want de lefty kwam namens San Diego en Cleveland tot 106 strikeouts in 72 innings en een 2.75 ERA.
Verder bestaat de bullpen van de Indians uit mannen als Tyler Olson, Adam Cimber, Dan Otero, Neil Ramirez en Jon Edwards. Verwacht dus dat de starters een lang seizoen gaan draaien, want met zo’n bullpen moeten er toch de nodige innings gevreten worden door de rotation.

CONCLUSIE

Ook in 2019 is de Tribe nog steeds topfavoriet in de divisie, maar dan? De ploeg verzuimde in 2018 te lang om de concurrentie op achterstand te zetten en met de huidige lineup verwachten we ook dit jaar niet dat de Indians een heel indrukwekkend win total gaan halen. Jawel, de rotation is ijzersterk, het infield heeft twee supersterren. Dat alles is in de AL Central voldoende om de divisie te winnen. Echter, in de ALDS zien we niet welk van de andere potentiële postseason-teams bang zou moeten worden van Cleveland. Het is een frustrerende situatie voor de club, dat in dezelfde uitzichtloze situatie dreigt te komen als divisiegenoot Detroit zo’n vijf jaar geleden. Goed, maar niet goed genoeg.

Coverfoto: Paul Sancya/Associated Press

Coverfoto: Tim Spyers/AP Photo

1...446447448...805Pagina 447 van 805

SportAmerika.nl bestaat al sinds 1 december 2010. Vanaf dat moment is deze site dé Nederlandstalige plek voor Amerikaanse sporten.

©SportAmerika 2021 | Developed by CSSdsign

Laatste nieuws

MeNU