Home Blog Pagina 629

Season in Review – #27 New York Jets

3

jets
Vorig seizoen ging hoofdcoach Todd Bowles in zijn eerste jaar maar liefst 10-6, ver boven de verwachtingen, maar helaas wel net niet genoeg voor een plekje in de play-offs. Dit seizoen was echter weer een ouderwetse lijdensweg voor menig Jets-fan…
BEKIJK HIER DE VORIGE REVIEW OVER DE LOS ANGELES RAMS
JETS SEASON REVIEW
Wat ging er goed?
Defensief gingen de Jets er niet heel veel op achteruit in 2016, de defensive line was de kracht van de ploeg en met name het steeds beter wordende spel van Leonard Williams geeft de burger moed. Daarnaast was ook de running game redelijk efficiënt en viel in de passing game vooral Quincy Enunwa op, die met zijn grote frame bij tijd en wijlen een positieve mismatch was.
Wat ging er fout?
Alles valt of staat met een stabiele quarterback. Het is een zinnetje dat op veel ploegen die aan het begin van deze reeks voorbijkomen, van toepassing is. Ryan Fitzpatrick was geen schim van de effectieve quarterback die hij vorig jaar was, en wat volgde was de korte, en niet indrukwekkende auditie van Geno Smith. Toen deze vervolgens geblesseerd uit viel was Bryce Petty de volgende kandidaat, maar ook hij kon niet overtuigen. Het gevolg was een ineffectieve offense die de ploeg flink wat nederlagen bezorgde.
MVP
Muhammad Wilkerson en Sheldon Richardson waren altijd de bekendste namen van de Jets defensive line, maar je kan met recht stellen dat anno 2017 Leonard Williams dé ster is op de defensive line van New York. Met zeven sacks was hij de meest efficiënte pass rusher die de ploeg had, en volgens ProFootballFocus behoorde hij tot de top 10 van beste ‘interior defensive linemen‘ in de NFL van 2017.
Rookie of the Year
Er waren twee rookies die op regelmatige basis op snaps konden rekenen: linebacker Darron Lee (gekozen in de eerste ronde) en outside linebacker Jordan Jenkins (gekozen in de derde ronde). Kijkend naar de plek waar ze zijn gekozen, krijgt Jenkins het lichte voordeel omdat hij met drie sacks en vijf tackles for loss een grotere statistische impact op het spel had dan Lee, die daarnaast ook van ProFootballFocus een lagere rating kreeg dan diezelfde Jenkins. Echter hopen de Jets dat beide in de aankomende jaren een belangrijke rol zullen vervullen in de Jets-defensie.
Verrassing van het jaar
Ondanks de sputterende aanval, verdienen twee spelers hier genoemd te worden, en dan in het specifiek wide receiver Quincy Enunwa. Met 58 receptions voor 857 yards was hij de meest efficiënte receiver die de Jets hadden dit jaar, en met een fitte Brandon Marshall en Eric Decker naast hem beschikken de Jets in ieder geval over een getalenteerd trio. Bilal Powell verdient het ook om genoemd te worden, want vooral toen Forte kampte met pijntjes speelde hij een paar hele goede wedstrijden. Allicht dat hij op basis van die wedstrijden komend seizoen een nog grotere rol kan verwachten.
Teleurstelling van het jaar
De teleurstelling van het afgelopen seizoen is zonder meer Ryan Fitzpatrick. De Jets lieten zich op het laatste moment alsnog overtuigen om de ervaren quarterback een tweede kans te geven, maar dit faalde miserabel. Daarmee was de toon voor het seizoen gezet, en de daaropvolgende negatieve spiraal was dusdanig hevig dat er voor de Jets geen weg omhoog meer was in te zetten. Ook duurbetaalde krachten als Muhammad Wilkerson en Darrelle Revis brachten niet wat men mag verwachten van zulke grote namen. Laatstgenoemde lijkt zelfs richting de uitgang te gaan nadat hij in aanraking is gekomen met Vrouwe Justitia.
Offseason takenlijst
Quarterback. Dat woord zal bovenaan de takenlijst moeten staan van de New York Jets. Maar er zijn zo wel meer zorgen, de ooit zo stabiele offensive line heeft onmiddellijk een impuls nodig, maar ook verdedigend is het maar de vraag of men volgend jaar kan rekenen op mannen als Darrelle Revis. Ook daar kan extra versterking geen kwaad. Kortom, een waslijst aan taken, en het is dan ook maar de vraag hoe realistisch het is om te verwachten dat Todd Bowles volgend jaar wel weer richting de 10-6 kan gaan…

Season in Review – #28 Los Angeles Rams

0

larams
‘No more 7-9 bullshit!’
Dat waren de bekende woorden van inmiddels ex-coach Jeff Fisher voorafgaand aan het seizoen. Maar wat volgde was inderdaad geen seizoen waarin de ploeg 7-9 ging, maar een seizoen dat zelfs voor de meest pessimistische fan teleurstellender verliep dan verwacht.
BEKIJK HIER DE VORIGE REVIEW OVER DE JACKSONVILLE JAGUARS
RAMS SEASON REVIEW
Wat ging er goed?
Het enige lichtpuntje was, net als voorgaande jaren vaak het geval was, de defensie. Geleidt door één van de beste verdedigers van de NFL in Aaron Donald, behoorde de defensie statistisch tot het ‘linkerrijtje’ van de NFL. Omdat diezelfde verdediging echter weinig ondersteuning kreeg van de aanval, kon deze in veel wedstrijden ondanks alles de ploeg niet naar de overwinning leiden.
Wat ging er fout?
Hier kan eigenlijk de gehele offense besproken worden. Er was het gedoe rondom Jared Goff, voor wie een deel van de toekomst werd opgeofferd, maar die vervolgens in een paar wedstrijden erg zwak speelde als rookie. Dan was er ook de gigantische terugval in productie van Todd Gurley, mede mogelijk gemaakt door een zwakke offensive line die het de aanval lastig maakte om überhaupt tot constante ‘offensive possesions’ te komen die productief waren. Door deze combinatie van factoren hadden de Rams de twijfelachtige eer om, volgens de statistieken, over de slechtste offense van de NFL te beschikken.
MVP
Hier kan je niet om Aaron Donald heen. En op het veld is dit letterlijk en figuurlijk het geval. In het hart van de verdediging zijn er op de defensive line weinig spelers in de NFL die zoveel paniek veroorzaken bij tegenstanders dan Donald. Want niet alleen was hij verantwoordelijk voor acht sacks, hij zorgde in totaal ook voor 82 ‘pressures‘, een aantal waar alleen Khalil Mack en Von Miller bovenuit wisten te komen.
Rookie of the Year
Eigenlijk maakt niemand hier recht op de award, en dat is pijnlijk voor de Rams die veel opgaven voor Jared Goff. De #1 pick stelde teleur in de enkele wedstrijden die hij speelde, en geen van de andere rookies vervulden echt een rol van betekenis in 2016. Enkel tight end Tyler Higbee en wide receiver Pharoh Cooper kregen wat snaps, maar kwamen niet verder dan respectievelijk elf en veertien receptions…
Verrassing van het jaar
Hoewel de totale offense dit seizoen een gigantische teleurstelling was, wist de ervaren Kenny Britt, die toch geen onbekende naam in de NFL is, voor het eerst in zijn carriere over de 1000 receiving yards heen te gaan. Hoewel het nog maar de vraag is in hoeverre de voorheen zo wisselvallige receiver in de plannen voorkomt van nieuwe hoofdcoach Sean McVay, is het extra noemenswaardig daar de quarterback situatie van de Rams het hele jaar belabberd was.
Teleurstelling van het jaar
Het is makkelijk om hier wederom Jared Goff te noemen, die als rookie teleurstelde, of Todd Gurley, die na een goed rookie-seizoen een belabberd tweede jaar meemaakte. Maar een andere naam die genoemd dient te worden is die van left tackle Greg Robinson. De 24-jarige left tackle werd in 2014 als tweede gekozen in de NFL Draft, maar heeft nooit zijn status waar kunnen maken. Dit seizoen was daarin een dieptepunt, want waar dit seizoen een stap vooruit had moeten zijn, werd Robinson halverwege het seizoen naar de bank verwezen. De zoektocht naar een nieuwe left tackle lijkt dus in gang te zijn gezet.
Offseason takenlijst
De verdediging was afgelopen jaar goed, maar moet wel intact gehouden worden door onder andere cornerback Trumaine Johnson binnenboord te houden. Daarna is het vooral zaak om aan de offense te bouwen. De offensive line moet drastisch versterkt worden, en wil Sean McVay iets uit Jared Goff halen, dan heeft de ploeg ook meer playmakers nodig. Want enkel Todd Gurley en Tavon Austin is niet genoeg om menig NFL-team te verslaan.

Season in Review – #29 Jacksonville Jaguars

0

San Francisco 49ers v Jacksonville Jaguars
Er was net zoals de voorgaande jaren veel hype rondom de Jacksonville Jaguars. Maar net als voorgaande jaren bleven de fans gedesillusioneerd achter. Blake Bortles speelde belabberd, Gus Bradley kreeg zijn ontslagbrief, en met een 3-13 record behoorden de Jaguars wederom tot één de lachertjes van de NFL.
BEKIJK HIER DE VORIGE REVIEW OVER DE CHICAGO BEARS
JAGUARS SEASON REVIEW
Wat ging er goed?
Bovenstaande statistiek over de defensie laat goed zien over welk gedeelte van het team de Jaguars-fans het meest optimistisch kunnen zijn. Vooral richting het eind van het jaar speelde de defensie, die vaak niet geholpen werd door een belabberde en slordige offense, bovengemiddeld goed. Vooral het sterke spel van de secondary, waarbij Jalen Ramsey ontzettend hielp, zal de burger moed geven in Jacksonville. Daarnaast bleek Malik Jackson een goede toevoeging voor de defensive line, ondanks dat hij misschien wel teveel geld heeft gekost.
Wat ging er fout?
Er ging helaas echter veel meer fout dan goed voor de Jaguars. Beginnend bij Blake Bortles, die verantwoordelijk was voor één van de meest inefficiënte offenses in de NFL, en daarnaast ook eentje die tot een turnover differential van -16 leidde (alleen de Bears en Jets waren slechter in deze categorie). Hierdoor stokte de hele offense, en bracht het team zichzelf veelvuldig in de problemen.
MVP
De Jaguars gingen in de afgelopen NFL Draft voor Jalen Ramsey, en dit bleek een uitstekende keuze te zijn. De rookie, die voorafgaand aan de draft werd genoemd als een potentiële #1 pick, maakte zijn status meer dan waar. Met elke week werd zijn spel beter, en daarmee lijkt de club nu al te beschikken over een shutdown corner waarmee ze hopelijk vele jaren vooruit kunnen.
Rookie of the Year
Automatisch kom je hier meteen weer uit bij Jalen Ramsey, maar een eervolle vermelding is hier op zijn plek voor Yannick Ngakoue. Voorafgaand aan het seizoen waren de meeste ogen vooral gericht op Dante Fowler Jr., die officieus ook een rookie was nadat hij vorig seizoen het gehele jaar mistte met een blessure. Maar uiteindelijk bleek de 21-jarige Ngakoue, die in de derde ronde werd gekozen, de meest effectieve pass rusher met 8 sacks over het hele seizoen.
Verrassing van het jaar
De eerder besproken Jalen Ramsey en Yannick Ngakoue waren aangename verrassingen, maar de defensie als geheel was richting het einde van het jaar een positieve verrassing. Mannen als Jonathan Cyprien, Telvin Smith, Malik Jackson, Abry Jones en de ervaren Paul Posluszny stegen boven zichzelf uit, en wanneer defensive coordinator Todd Walsh aankomend jaar het spel nog verder omhoog kan krikken, dan kan deze Jaguars-defensie stiekem weleens één van de beste in de NFL zijn in 2017.
Teleurstelling van het jaar
Blake Bortles. Een team valt of staat met een goede quarterback, en de 24-jarige Bortles was dit seizoen de hoofdreden dat de Jaguars wedstrijden verloren. Hij gaat komend seizoen zijn vierde jaar in, en de vraag is hoe realistisch het nog is om te verwachten dat Bortles, ondanks zijn leeftijd, nog veel progressie zal maken als NFL-quarterback. Het is een vraag die nieuwe hoofdcoach Doug Marrone snel zal moeten beantwoorden, wil hij wel kans maken op succes in Jacksonville.
Offseason takenlijst
De defensie staat, en met uitzondering van Prince Amukamara, Luke Joeckel en Johnathan Cyprien zijn er geen aflopende contracten van basisspelers. Dit betekent dat de focus volledig verlegd kan worden naar versterken van datgene wat er nu staat. Aanvallend heeft de offensive line de nodige aandacht nodig, maar de grootste vraag blijft de toekomst van Blake Bortles. Want met een paar goede aanwinsten en draft picks, heeft dit team in potentie een heel hoog plafond. Maar als Marrone opgezadeld zit met de Bortles van afgelopen jaar, dan kan het wederom een heel lang jaar worden voor het team uit Jacksonville.

NBA Update: Raptors te sterk in Q4, Heat domineren de boards

0

4e4b5a61aecb444faa325d73c5f27b72-4e4b5a61aecb444faa325d73c5f27b72-0
Raptors te sterk in Q4
Op een gegeven moment stonden ze 17 punten achter op de Hornets, maar toch zijn de Raptors erin geslaagd om terug te komen voor een 90-85 overwinning. Waar Toronto in Q3 nog werd gedomineerd, pakten ze in Q4 uit met een 20-2 run om het kwart te openen en een one-point lead te nemen. Point guard Kyle Lowry, die beslissend was down the stretch met een layup en een vrije worp, scoorde 21 punten in de W. Norman Powell had 17 punten en forward DeMarre Carroll liet 13 punten en 11 rebounds optekenen.

Frank Kaminsky voerde Charlotte aan met 27 punten, Kemba Walker deed er 24 in het mandje.
38-12-12 van Harden is niet genoeg
Het viel misschien niet op in de box score, maar op een gegeven moment in Q2 werden de Rockets compleet gedomineerd on the boards, wat de Heat heel wat second chance points opleverde. Vooral center Hassan Whiteside zette de toon. Hij eindigde met 23 punten, 14 rebounds en 5 blocks in de 117-109 W. Drie van zijn rebounds kwamen aan het offensieve eind. Ook guards Dion Waiters en Tyler Johnson deden hun duit in het zakje: het duo stofzuigde in totaal 16 rebounds op. Het resultaat? 12 offensieve rebounds die resulteerden in 19 punten. Waiters had tevens 23 punten en zeven assists. Point guard GOran Dragic had 21 punten en vijf assists.

James Harden produceerde zijn 15e triple-double van het seizoen, maar het was dus niet genoeg voor Houston. Als team schoten de Rockets amper 41,4 procent.
Wiggins dropt 40 op Nugs
Andrew Wiggins pakte op woensdagavond uit met zijn vierde 40-punt outing van het seizoen. Big man Karl-Anthony Towns dropte 24-19 en Shabazz Muhammed 15 om de Wolves naar een 112-99 overwinning te voeren, hun derde W op vijf wedstrijden vlak voor de All-Star break. Het hielp Minnesota ook dat Denver nog niet eens de zijkant van een schuur kon raken: de Nugs misten layups, short jumpers en zelfs dunks. Het derde kwart begon 1-voor-10, het vierde kwart 1-voor-8.

Gary Harris scoorde 22 punten en Jameer Nelson had 16 punten, 11 assists en 7 rebounds voor de Nuggets.
Uitslagen
San Antonio Spurs (43-13) v. Orlando Magic (21-37) 107-79
Indiana Pacers (29-27) v. Cleveland Cavaliers (39-16) 104-113
Philadelphia 76ers (21-35) v. Boston Celtics (37-19) 108-116
Charlotte Hornets (24-32) v. Toronto Raptors (33-24) 85-90
Milwaukee Bucks (25-30) v. Brooklyn Nets (9-47) 129-125
Dallas Mavericks (22-34) v. Detroit Pistons (27-30) 91-98
New Orleans Pelicans (23-34) v. Memphis Grizzlies (34-24) 95-91
Miami Heat (25-32) v. Houston Rockets (40-18) 117-109
Minnesota Timberwolves (22-35) v. Denver Nuggets (25-31) 112-99
Portland Trail Blazers (23-33) v. Utah Jazz (35-22) 88-111
Los Angeles Lakers (19-39) v. Phoenix Suns (18-39) 101-137
New York Knicks (23-34) v. Oklahoma City Thunder (32-25) 105-116
Atlanta Hawks (32-24) v. Los Angeles Clippers (35-21) 84-99
Sacramento Kings (24-33) v. Golden State Warriors (47-9) 86-109

Prospect Watch: Detroit Tigers

0

Deze winter neemt SportAmerika.nl per divisie een kijkje in de Minor Leagues: de Prospect Watch. Voor alle 30 Major League-teams maken we de Prospect Top 10 voor het komend jaar op. Het einde is in zicht, we zijn in de laatste divisie: de AL Central.

AFLEVERING 29: DETROIT TIGERS

TIGERSX

An Ilitch to scratch

Afgelopen week overleed legendarische Red Wings/Tigers-eigenaar Mike Ilitch. Het brein achter Little Caesar’s Pizza werd 87 jaar. De laatste 24 jaar van zijn leven, vanaf het moment dat hij de Tigers in 1992 van Domino’s Pizza-baas Tom Monaghan overnam, besteedde hij aan het najagen van een titel voor Detroit’s honkbaltrots. Zeker de laatste jaren van zijn leven kon het niet gek genoeg.

Mike Ilitch (L) en Dave Dombrowski (R) met de 2012 American League-trofee (Matt Slocum/AP)
Mike Ilitch (L) en Dave Dombrowski (R) met de 2012 American League-trofee (Matt Slocum/AP)

Geen speler was te duur, geen payroll te hoog. Het begon behoorlijk te jeuken bij de filantropisch ingestelde multi-miljardair. De wil om voor het eerst sinds 1984 een World Series-titel naar Detroit te brengen, ging behoorlijk koste van Ilitch’s bankrekening. De frustratie van het historisch slechte Tigers-team uit 2003 (119 verliespartijen) was hoog, maar Ilitch hield vertrouwen in zijn nieuwe President of Baseball Operations Dave Dombrowski.
Jeremy Bonderman, het gezicht van de 119-loss Tigers (Getty Images)
Jeremy Bonderman, het gezicht van de 119-loss Tigers (Getty Images)

Money talks

Tussen 2003 en 2005 misten de Tigers de play-offs, maar in 2006 haalde het team, aangevoerd door nieuw binnengehaalde All-Star Magglio Ordoñez, Ivan Rodriguez en Curtis Granderson, verrassend de World Series. De St. Louis Cardinals waren in vijf duels te sterk, maar het was duidelijk dat Detroit in de lift zat.
Ilitch zette door en gooide nog meer geld naar namen als Gary Sheffield. Ook werd in 2007 superster Miguel Cabrera binnengehaald door middel van een trade met de Marlins. Prince Fielder zette voorafgaand aan het seizoen 2012 voor ruim $200 miljoen zijn handtekening onder een contract in Detroit.

Net niet

In 2011, 2012, 2013 en 2014 haalden de Tigers driemaal de play-offs. In 2012 werd opnieuw de World Series gehaald, maar het doek viel in de finaleronde opnieuw voor Detroit (dit keer tegen de Giants, 4-0). Ook de overige jaren wist de hoogste trede niet bereikt te worden door Detroit.

Ook Justin Verlander kon de Tigers geen titel bezorgen (Christian Petersen/Getty Images)
Ook Justin Verlander kon de Tigers geen titel bezorgen (Christian Petersen/Getty Images)

Intussen had Dombrowski de hele Minors leegverkocht. In zijn laatste jaar in Detroit (2015) begon dan ook de leegverkoop en wederopbouw. Dure sterren David Price, Yoenis Cespedes en Joakim Soria werden verkocht. Prospects als Daniel Norris en latere Rookie of the Year Michael Fulmer kwamen naar Detroit. Dombrowski vertrok naar Boston en liet Al Avila voortaan de zaakjes opknappen in Detroit.
Avila’s eerste missie: de Minors weer gezond krijgen. Hoever is Detroit daarin gevorderd?


Prospect Top 3

Nr. 1: Matt Manning (RHP)

Werper Matt Manning is een product van de eerste draft onder nieuwe GM Al Avila. Afgelopen seizoen draftten de Tigers de high schooler uit Californië in de eerste ronde, als 9e overall. Hoewel er verhalen waren dat Manning behoorlijk hoge bonuseisen stelde, tekende de righty voor het vooraf vastgestelde bedrag van ruim $3.5 miljoen.

Matt Manning (AP Photo)
Matt Manning (AP Photo)

In onze draft preview schreven we al over Manning:

Dat Manning met zijn 92-94 mph aardig voor de dag kan komen, staat buiten kijf. Het meeste voordeel haalt de righty misschien nog wel uit zijn gooibeweging, waarmee hij de bal goed ‘verstopt’ voor de slagmensen, en zijn armhoogte; Manning gooit vanuit de ‘driekwart’ positie.
Zeer talentvol, maar met een commitment aan Loyala Marymount en hoge financiële eisen is er veel twijfel over de draftability van de jonge werper uit Sacramento.

De Tigers toonden dus geen enkel bezwaar en plaatsen de werper in Rookie League Gulf Coast West, voor 29.1 innings. In die weinige innings, gooide Manning echter wel 46 strikeouts en slechts 7 walks (3.91 ERA, 10 starts). De strikeouts behaalt de werper met een combinatie fastball (94-97 mph), curveball en change-up.

Komend seizoen schuiven de Tigers Manning door naar Single-A Western Michigan. Na een heel seizoen in die afdeling zal er veel duidelijk worden over de kwaliteiten van de 19-jarige. Voorlopig profileert de werper als een toekomstige nummer 2 in een Major League-rotation.

Nr. 2: Christin Stewart (OF)

Christin Stewart is de volgende in een lange reeks profspelers die ooit op de Haarlemse Honkbalweek te bewonderen was. In 2014 maakte Stewart deel uit van het Amerikaanse team dat, aangevoerd door Alex Bregman, het toernooi won. Stewart zelf ontving de ‘Best Hitter Award’ na het toernooi, waarin overigens ook mede-Tiger Kyle Funkhouser uitkwam.

Christin Stewart, AFL 2016 (Phrake Photography - Freek Bouw (c))
Christin Stewart, AFL 2016 (Phrake Photography – Freek Bouw (c))

Stewart werd in 2015 in de eerste ronde (34e overall) gedraft door de Tigers. De Tennessee Volunteer tekende en maakte meteen grote indruk, door in 71 slagbeurten in Single-A Western Michigan meteen 30 extra base hits te slaan.
Stewart staat voornamelijk bekend om zijn power. Getuige ook zijn individuele award op de Honkbalweek, is het duidelijk dat de outfielder uit Georgia altijd in staat is geweest indruk te maken met zijn slagkracht. Afgelopen seizoen kreeg de 23-jarige buitenvelder 356 slagbeurten in Single-A (Adv.) Lakeland, waarin hij .264/.403/.534 sloeg met 22 doubles en 24 homeruns. De Tigers plaatsten hem aan het eind van het jaar ook nog even in Double-A Erie, waar hij 6 homeruns in 87 slagbeurten verzamelde, maar verder vrij weinig indruk maakte.

Komend seizoen draait de grote outfielder dus een heel jaar in Double-A. Als hij zich blijft ontwikkelen zoals hij de laatste jaren heeft gedaan (zowel in college, als de pro’s), zien we hem in 2018 in de Majors.

Nr. 3: Beau Burrows (RHP)

De Tigers verrasten vriend en vijand in 2015, door rechtshandige high-school-werper Beau Burrows als 22e overall te draften. De verwachting was dat Burrows richting de tweede ronde zou vallen, maar de Tigers houden van power arms en schepten de Texaan al eerder op.

Beau Burrows (Emily Jones/Whitecaps)
Beau Burrows (Emily Jones/Whitecaps)

De 20-jarige werper, afkomstig van dezelfde high school als Orioles-closer Zach Britton, beschikt over een bovengemiddeld arsenaal. Zijn wapencollectie bestaat uit een 94-95 mph fastball, een power curve en een goed ontwikkelende change-up en slider.
Met de power komt echter ook wat gebrek aan controle, maar Burrows verbeterde in 2016 wel iets. In 20 starts voor de Western Michigan Whitecaps (Single-A) gooide hij 97 innings. Met 67 keer drie slag blijven de punchouts een beetje achter, maar de 30 walks zijn een verbetering. Burrows’ 3.15 ERA en zeer lage aantal innings in zoveel starts, lijkt er echter wel op aan te sturen dat een plek in de bullpen zijn toekomst is.

Komend seizoen start Burrows in Single-A (Adv.) Lakeland. Als 20-jarige zal hij één van de jongere werpers in de league zijn. De potentie is huizenhoog bij de righty; het zou leuk zijn als hij komend jaar weer wat glimpsen kan laten zien van zijn top of the line potentieel.


Nr. 4 – 10

4. Tyler Alexander (LHP)
In 2016: Single-A (Adv.) Lakeland & Double-A Erie
Leeftijd: 22

Lefty Tyler Alexander gooide zijn collegecarrière voor Texas Christian University. De Tigers draftten Texaan al eens vanuit high school, maar Alexander besloot toch eerst een seizoen of twee in college door te brengen. In 2015 ging hij alsnog als 65e overall naar Detroit.

Tyler Alexander (MiLB.com)
Tyler Alexander (MiLB.com)

Alexander mixt een langzame fastball (88-92 mph) met ongelooflijke sink en controle. Dankzij de beweeglijkheid van de pitch, verzamelt Alexander grondballen alsof het zijn hobby is. Zijn zwiepende curve en glijdende slider combineert hij soms tot een slurve en zijn change-up weet hij goed te verbergen.
In 2016 gooide hij overwegend in Single-A (Adv.). Na 18 starts stond de teller op 102 innings, 82 strikeouts, 16 walks, 2.21 ERA, 1.01 WHIP. De Tigers schoven hem aan het eind van het jaar nog even door naar Double-A: 34.1 innings, 23 strikeouts, 4 walks, 3.15 ERA, 1.17 WHIP. Een rol als controleur in een rotation lijkt wel weggelegd voor de lefty. Komend seizoen draait hij een heel jaar Double-A, maar een snelle stap (of twee) hoger is niet uit te sluiten.

5. Joe Jimenez (RHP)
In 2016: Single-A (Adv.) Lakeland & Double-A Erie
Leeftijd: 22

Werper Joe Jimenez heeft alles in zich om the next big closer te worden. Zeker voor de Tigers, die al jaren geen echt betrouwbare ninth inning man hebben gehad, ligt het voor de hand Jimenez snel door de Minors te rammen.
Met zijn elektrische fastball (98, 99, soms zelfs 100 mph) en killer slider, beschikt de Puerto Ricaan over de standaard closer-mix. In tegenstelling tot veel power relievers weet Jimenez zijn pitches ook voldoende in de buurt van de plaat te houden om geen eindeloze hoeveelheid vrije lopen te veroorzaken.

Joe Jimenez (MLB.com)
Joe Jimenez (MLB.com)

In 2016 doorliep de 22-jarige vlammenwerper de bovente drie afdelingen van Detroit’s minors. In totaal pitchte de Puerto Ricaan 53.2 innings. Zijn statline: 78 strikeouts, 17 walks, 1.51 ERA, 0.80 WHIP, 30 saves. Jimenez is klaar voor het grote werk. Als hij zich tijdens Spring Training kan bewijzen, start hij het jaar in Detroit’s bullpen.

6. Kyle Funkhouser (RHP)
In 2016: Single-A Connecticut
Leeftijd: 22

Zoals eerder genoemd maakte ook Kyle Funkhouser deel uit van het Amerikaanse Honkbalweekteam uit 2014. Waar hij op het toernooi ondersneeuwde onder het pitchinggeweld van teamgenoten Carson Fulmer, James Kaprielian en Tyler Jay, zagen de Dodgers voldoende in hem om hem in 2015 als 35e overall te draften.
Funkhouser, teleurgesteld door het feit dat zijn top-10-verwachting niet uitkwam, tekende echter niet voor LA en speelde zijn laatste jaar bij Louisville uit. Deze gok pakte niet uit zoals gedacht, want Funkhouser gooide zwak en viel in 2016 naar de vierde ronde, waar de Tigers hem oppikten. Voor slechts $750.000 was de rechtshandige werper nu een Tiger.

Kyle Funkhouser (MiLB.com)
Kyle Funkhouser (MiLB.com)

Detroit liet Funkhouser slechts 37 innings gooien voor er een eind aan het seizoen kwam, maar de werper kwam goed uit de profstartblokken. Met 34 strikeouts en 8 walks (2.65 ERA) in Single-A liet hij zien nog wel degelijk wat talent te bezitten. Zijn fastball kwam weer terug op oude snelheidsniveaus (94-97 mph) en zijn slider kwam ook langzaam terug. Zijn change-up en curveball bleven nog wat achter, maar daar kan aan gewerkt worden. Dat zal in 2017 in Single-A (Adv.) Lakeland gebeuren.

7. Michael Gerber (OF)
In 2016: Single-A (Adv.) Lakeland & Double-A Erie
Leeftijd: 24

Outfielder Michael Gerber werd als laatstejaars collegespeler in 2014 door de Tigers in de 15e ronde (460e overall) gedraft. Desondanks heeft de 24-jarige outfielder zich een weg in deze Top 10 weten te slaan.
Dat is indrukwekkend, want Gerber doet eigenlijk niets op het honkbalveld bovenmatig goed. Hij doet echter echter vrijwel alles beter dan gemiddeld, wat hem een interessante speler maakt om in je organisatie te hebben. De outfielder, die inmiddels voornamelijk het rechtsveld bevolkt, doorliep in 2016 Single-A (Adv.) en Double-A, wat een totaalplaatje opleverde van .276/.345/.811, 30 doubles, 6 triples, 18 homeruns en 8 steals in 504 slagbeurten,
Gerber is klaar voor een start in Double-A, met uitzicht op Triple-A in 2017. Blijft hij zich ontwikkelen, is 2018 Detroit zijn bestemming. Als het niet als startende rechtsvelder is, dan als reserve-outfielder.

8. JaCoby Jones (OF)
In 2016: Double-A Erie & Triple-A Toledo
Leeftijd: 24

De Tigers haalden JaCoby Jones in 2015 naar Detroit in ruil voor Joakim Soria, die aan de Pirates werd verkocht. Jones speelde echter nog niet veel voor Detroit, want aan het begin van 2016 werd Jones voor 50 wedstrijden geschorst.

DETJones725
JaCoby Jones, AFL 2016 (Phrake Photography – Freek Bouw (c))

Ondanks zijn schorsing wist Jones nog 369 slagbeurten in de Minors te verzamelen. Na een korte, succesvolle periode in Double-A, werd de tweede honkman turned derde honkman/outfielder doorgeschoven naar Triple-A Toledo. Het powerprofiel van de in 2013 gedrafte Oklahoman is intrigerend. De swings-and-misses zijn echter wel zorgelijk. Desondanks lijkt het erop dat Jones in Spring Training de kans krijgt om te bewijzen dat hij klaar is voor de Majors.

9. Derek Hill (OF)
In 2016: Single-A West Michigan
Leeftijd: 21

Bliksemsnelle outfielder Derek Hill is de beste defensieve outfielder in het Tigers-systeem. Na zijn draft in 2014 (eerste ronde, 23e overall) maakte de center fielder indruk met zijn snelheid door 25 honken te stelen in slechts 53 wedstrijden. Helaas raakte Hill ook geblesseerd en moest hij in 2016 weer kracht opbouwen.
Na 384 slagbeurten met Single-A Western Michigan was het echter opnieuw vroegtijdig gedaan voor de lead-off hitter. Na .266, 17 doubles, 6 triples, 1 homerun en 35 gestolen honken te hebben verzameld, scheurde Hill zijn elleboogpees en onderging hij Tommy John. Hij is er dus op zijn minst tot half-2017 uit. Wanneer hij terugkomt, mag hij ritme opdoen in Single-A (Adv.) Lakeland. Blijft Hill zich ontwikkelen, is hij de Tigers’ lead-off-man van de toekomst.

10. Steven Moya (OF)
In 2016: Triple-A Toledo
Leeftijd: 25

Steven Moya is misschien wel de bekendste prospect in het Tigers-systeem. Afgelopen seizoen maakte de grote Dominicaan zijn Major League-debuut voor Detroit. Dit debuut verliep verre van perfect. Hoewel de .255/.290/.500 triple slash nog best te verdedigen is en 11 extra-base-hits (waaronder 5 homeruns) in 94 slagbeurten wel aanleiding geven tot een positief toekomstbeeld, zijn de 38 strikeouts zorgwekkend.

Steven Moya (Scott Rovak/USA TODAY Sports)
Steven Moya (Scott Rovak/USA TODAY Sports)

Moya speelt al acht seizoenen in de Tigers-organisatie. Scouts zijn altijd enthousiast gebleven over de outfielder’s power, maar de vraag begint inmiddels te rijzen of hij er wel voldoende gebruik van weet te maken. Hij maakte afgelopen seizoen onvoldoende indruk in de Majors, maar sloeg .288 met 22 doubles en 20 homeruns in Triple-A.
Moya heeft geen ‘opties’ meer, wat betekent dat hij niet zonder problemen teruggezet kan worden naar de Minors. Het is dus met recht make or break voor de outfielder, die in Tyler Collins ook nog directe concurrentie heeft voor de vierde outfielderplek in Detroit. Het worden een spannende paar weken voor Moya.

Conclusie

In hun alles-of-niets-pogingen van de laatste jaren, maakte Dave Dombrowski goed gebruik van zijn Minor Leagues om Major League-talent binnen te halen. De Tigers draftten de laatste jaren echter minder goed dan in de eerste tien jaar van het millennium, dus toen Dombrowksi naar Boston vertrok, liet hij een relatief leeg systeem achter.
Nieuwe GM Al Avila is aan het opbouwen geweest, maar heel gelukkigmakend is het Minor League-systeem in Detroit niet. Na een middelmatig seizoen in 2016, draften de Tigers in 2017 als 18e. Hun tweede selectie valt echter pas op plek 57, dus het is te hopen dat de high school- en collegescouts van Detroit hun huiswerk goed doen. Zo niet, wordt het weer een kwestie van stevig inkopen. Alleen nu zonder Mike Ilitch.

Remember the names

Jose Acozar (OF), Kevin Ziomek (LHP), Spencer Turnbull (RHP), Dixon Machado (SS), Adam Ravanelle (RHP), Gerson Moreno (RHP), Drew Smith (RHP).

Met dank aan Freek Bouw (@PhrakePhoto) voor de foto’s uit de Fall League
Design prospectgraphic: Jasper Roos

Eerdere delen in deze serie

NL WEST

Arizona Diamondbacks
Colorado Rockies
Los Angeles Dodgers
San Francisco Giants
San Diego Padres

AL WEST

Los Angeles Angels of Anaheim
Houston Astros
Oakland Athletics
Seattle Mariners
Texas Rangers

NL EAST

New York Mets
Miami Marlins
Washington Nationals
Atlanta Braves
Philadelphia Phillies

AL EAST

Tampa Bay Rays
Toronto Blue Jays
Baltimore Orioles
Boston Red Sox
New York Yankees

NL CENTRAL

Milwaukee Brewers
Cincinnati Reds
Pittsburgh Pirates
St. Louis Cardinals
Chicago Cubs

AL CENTRAL

Minnesota Twins
Kansas City Royals
Chicago White Sox

Bethancourt, de meest veelzijdige speler in de MLB?

0

Astros prospect Carlos Correa and Braves prospect Christian Bethancourt.
Het begin van het nieuwe MLB-seizoen is altijd gevuld met voorspellingen en vooruitblikken. Welke teams zijn sterker, welke juist minder sterk dan vorig seizoen? Waar vinden we de Rookie of the Year en wie gaat een break out season beleven? Een interessante speler om het oog op te houden dit jaar is in San Diego te vinden. Daar loopt namelijk Christian Bethancourt rond. Catcher. Outfielder. En nu ook pitcher. Is dit de meest veelzijdige speler in de Big League?
Dat Bethancourt zich zo vroeg al meldde in Spring Training camp is op zich niet vreemd. Als catcher heeft hij al enige ervaring opgedaan in de Major League. Dat hij echter ook op de heuvel over de nodige kwaliteiten beschikt werd in mei vorig jaar ineens duidelijk toen hij tegen de Seattle Mariners werd ingezet als reliever. Sindsdien speelden de Padres met het idee om hem ook op die positie te blijven inzetten. Was dit een grap of is dit serieus? Het bleek serieus. Sterker nog, als het aan Bethancourt zelf ligt wordt het pitchen onderdeel van zijn volledige pakket aan taken. “Als de rest van het team zich vrijdag meldt, zet ik ook een vinkje achter mijn naam bij de outfielders”, grapte hij.

Rebuilden en experimenteren

De Padres kenden geen gelukkige tijd de afgelopen twee seizoenen. Het vele geld dat in de winter van 2014 op 2015 werd uitgegeven bleek geen sleutel tot succes. Met 74-88 in 2015 en 68-94 in het afgelopen jaar behoren de Padres zelfs tot de slechtst presterende teams in recente jaren. 2017 is dan ook volledig ingeruimd voor een rebuild. Maar wel op een andere manier dan gebruikelijk. Bijvoorbeeld door spelers die al onder contract staan op nieuwe posities uit te proberen.

Dat Bethancourt gedurende het 2016 seizoen geblesseerd raakte zorgde ervoor dat de plannen even in de ijskast werden gezet. Sinds september is hij echter regelmatig in de bullpen te vinden. Gedurende het winterseizoen in zijn thuisland Panama gooide hij als reliever zeven keer een inning laat in de wedstrijd. En nu is het dus ook tijd om hem in de MLB serieus te gaan testen, te beginnen met een aantal wedstrijden in de Cactus League.

Niet versloffen

Zijn nieuw gevonden ambitie om op de heuvel van waarde te kunnen zijn betekent niet dat hij zijn voormalige taken laat versloffen. Tijdens de eerste dagen van Spring Training deed hij ook mee aan catchers workouts. Hij zal namelijk ook als back-up een belangrijke rol krijgen gedurende het reguliere seizoen. En als ook de rest van de Padres zich op vrijdag in Peoria melden zal Bethancourt meedoen met de trainingen van de outfielders.
Padres-manager Andy Green ziet het al helemaal voor zich. “Hij is een unieke speler om op je roster te hebben. Hij zal zijn verantwoordelijkheid moeten pakken en op alle posities van waarde moeten zijn voor ons dit jaar. Hij heeft veel mogelijkheden”, aldus Green tegen de plaatselijke media.
De andere experimenten waar de Padres mee aan de slag gaan zijn minder opzienbarend. Zo zal er wat met de posities op het tweede en derde honk worden geschoven en zullen de outfielders op verschillende posities worden uitgeprobeerd.
Foto: Wikimedia Commons

Season in Review – #30 Chicago Bears

0

Chicago Bears v Denver Broncos
De Bears begonnen het seizoen enigszins hoopvol met Jay Cutler als quarterback, maar eindigde troosteloos al laatste in de NFC North met Matt Barkley ‘under center’. Toch lijken betere tijden aanstaande…
BEKIJK HIER DE VORIGE REVIEW OVER DE SAN FRANCISCO 49ERS
BEARS SEASON REVIEW
Wat ging er goed?
Zowel aanvallend als verdedigend behoorden de Bears niet tot de slechtste ploegen in de NFL. Aanvallend kwam dit vooral door een sterkere offensive line, gepaard met de doorbraak van rookie Jordan Howard op de runningback-positie. Verdedigend bleken Jerrell Freeman, Danny Trevathan en Akiem Hicks prima aanwinsten, maar toch leidde het tot slechts drie overwinningen omdat de ploeg werd geplaagd door blessures.
Wat ging er fout?
Blessures, blessures en nog meer blessures. De Bears zijn een prima voorbeeld van een ploeg die zomaar 7-9 of 8-8 had kunnen eindigen wanneer de ploeg fit was gebleven. Maar zowel Jay Cutler als Brian Hoyer vielen geblesseerd uit, Alshon Jeffery werd voor enkele wedstrijden geschorst, en in verdedigend opzicht vielen steeds meer sterkhouders weg. En dat alles zorgde ervoor dat de Bears simpelweg in de breedte niet sterk genoeg waren om competitief te zijn.
MVP
De revelatie dit jaar was zonder meer Jordan Howard, in de vijfde ronde gekozen van de afgelopen NFL Draft, en nu al één van de meest efficiënte runningbacks in de NFL. Want waar veel aandacht uit ging naar Ezekiel Elliot in Dallas, liep de andere rookie, Howard, stilletjes naar de tweede plek in het rushing yards klassement met 1,313 rushing yards. En onder alle runningbacks met 200+ rushing attempts, had alleen LeSean McCoy een hoger gemiddelde per carry (5.4 versus 5.2).
Rookie of the Year
Voor deze award komen we automatisch ook uit bij Jordan Howard, de rookie uit Indiana die dit jaar dus dé man was in de Bears-offense en mannen als Matt Forte en Jeremy Langford (laatstgenoemde leek vorig jaar nog de gedroomde opvolger van Forte) snel heeft doen laten vergeten. Maar een eervolle vermelding is ook op zijn plek voor Cody Whitehair, gedraft in de tweede ronde, pakte hij zijn kans op de center-positie en dit deed hij meer dan verdienstelijk.
Verrassing van het jaar
Ook hier is het meer dan terecht om Jordan Howard te noemen, want er werden maar liefst negen runningbacks voor hem gekozen, en enkel de allereerste van dit rijtje (Ezekiel Elliot) wist een beter seizoen neer te zetten dan Howard. Kijken we ook hier verder dan Howard, dan is Jerrell Freeman ook een naam die positief verraste. Hij kwam als free agent over van Indianapolis, en volgens ProFootballFocus was geen enkele linebacker zo effectief op zijn positie als de 30-jarige Freeman.
Teleurstelling van het jaar
Er zijn eindeloze discussies te voeren over de vraag of Jay Cutler een franchise quarterback is of niet. Maar afgelopen jaar was waarschijnlijk de druppel die de emmer deed overlopen, en er voor zal zorgen dat Cutler’s tijd in Chicago erop zit. In 2016 kwam de 33-jarige quarterback vanwege blessures niet verder dan vijf wedstrijden, maar in die vijf wedstrijden speelde hij alles behalve goed. Sterker nog, met Brian Hoyer ‘under center‘ leek de ploeg aanvallend beter te lopen.
Offseason takenlijst
De grootste zorg voor John Fox zal zijn dat iedereen weer fit geraakt en dat ook blijft. Daarnaast moet er een antwoord gevonden worden voor de quarterback-positie, waarbij allicht iemand als Jimmy Garoppolo een kandidaat is om de plek van Jay Cutler over te nemen. Ook de secondary, die buiten Adrian Amos weinig constant spel vertoont, mag wel een extra impuls krijgen via de draft en/of free agency. Wanneer deze plekken goed aangepakt worden, en de selectie relatief fit weet te blijven, kunnen de Bears in 2017 weleens gaan verrassen.
Foto: Getty Images/Archief

NFL Analyse – De zes nieuwe head coaches in de NFL

0

Buffalo Bills v New England Patriots
De Super Bowl ligt iets meer dan een week achter ons, maar de teams die de play-offs niet hebben gehaald zijn al meer dan een maand bezig met de voorbereidingen voor het komende seizoen. Zes clubs gaan dit doen met een nieuwe hoofdcoach. In vijf gevallen was dit de keuze van de club, terwijl de Broncos op zoek moesten naar een nieuwe coach omdat Gary Kubiak een punt achter zijn loopbaan zette vanwege gezondheidsredenen. De zes teams hebben hun coachingsstaf voor komend seizoen nu ingevoerd en SportAmerika beoordeelt welke clubs dit het beste hebben gedaan.
1. Los Angeles Rams – Sean McVay
Na een teleurstellend eerste jaar in Los Angeles was het tijd voor de Rams om afscheid te nemen van Jeff Fisher. De keuze voor de jonge McVay (hij is afgelopen maand 31 geworden) is misschien een verrassende, maar kan wel eens een homerun zijn. De afgelopen drie jaar was McVay de OC in Washington, en was hij mede verantwoordelijk voor de doorbraak van Kirk Cousins als top quarterback. Had McVay het succes bij de Redskins nog een jaar weten te evenaren dan was hij waarschijnlijk de onbetwiste nummer één op elke lijst geweest.
De Rams hebben er voor gekozen om McVay nu al de kans te geven, in de veronderstelling dat ze volgend jaar geen nieuwe coach nodig hebben, in tegenstelling tot andere clubs in deze lijst die jaarlijks een nieuwe richting op lijken te willen. De grootste vraag die McVay zal moeten beantwoorden is of hij er klaar voor is om de hele ploeg te leiden op zondag en zich met alle facetten van het spel bezig kan houden. Maar iedereen die de afgelopen jaren met de jongste headcoach in de geschiedenis van de NFL heeft gewerkt is er van overtuigd dat de Rams geen betere keuze hadden kunnen maken.
Het voordeel voor McVay is dat hij de tijd zal krijgen in LA. Zijn belangrijkste taak is het ontwikkelen van Jared Goff als quarterback. In Washington heeft hij bewezen dat hij dit kan en als Goff komend jaar laat zien dat hij het in zich heeft een franchise quarterback te kunnen worden, dan is het seizoen voor de Rams al geslaagd. Daarnaast heeft McVay met Wade Phillips een ervaren assistent, zodat de Rams naar mijn mening de winnaar van coaching carrousel zijn geworden.
2. Los Angeles Chargers – Anthony Lynn
Lynn
Anthony Lynn stapt op precies het juiste moment in bij de Los Angeles Chargers. Niet zozeer vanwege de verhuizing naar het noorden, maar vooral omdat de kans groot is dat de Chargers het komend seizoen beter presteren dan afgelopen jaar. Door blessures en pech wonnen de Chargers maar vijf wedstrijden, maar onder normale omstandigheden zal dat komend jaar al beter gaan.
Het grootste risico met de aanstelling van Lynn is zijn gebrek aan ervaring als hoofdcoach. Hij is in zijn loopbaan slechts twee wedstrijden eindverantwoordelijk geweest, namelijk de twee wedstrijden die de Bills afgelopen jaar nog speelden na het ontslag van Rex Ryan. En in beide wedstrijden gingen de Bills inspiratieloos ten onder. Maar met Ken Whisenhunt en Gus Bradley als OC en DC heeft de staf wel de beschikking over twee coaches die weten hoe het is om in de NFL eindverantwoordelijk te zijn en zo Lynn bij kunnen staan. Het spreekt in het voordeel van Lynn dat hij twee ervaren mensen kiest en van hun ervaring gebruik wil maken.
De Chargers hebben veel talentvolle spelers, dus de nadruk zal liggen in het ontwikkelen van deze spelers. Hoewel de potentie er is, spelen de Chargers in een zware divisie, waardoor het lastig zal worden om zich direct in de play-offs te spelen. Maar als Lynn er in slaagt zijn succesvolle run-game te integreren in de aanval van Whisenhunt, dan kan Los Angeles II wel eens heel ver komen dit jaar.
3. Denver Broncos – Vance Joseph
Van de nieuwe coaches heeft Vance Joseph de beste baan gekregen. Want hoewel de Broncos uiteindelijk naast de play-offs grepen is er weinig mis met het roster van de Broncos. De verdediging behoorde afgelopen seizoen nog steeds bij de top, en met Joseph als verdedigend denkende coach zal dat niet gaan veranderen.
Ook voor Joseph is het gebrek aan ervaring zijn grootste struikelblok. Het is voor het eerst dat Joseph hoofdcoach is en hij was slechts een jaar coördinator in Miami. De Dolphins haalden afgelopen jaar wel de play-offs, maar de verdediging eindigde onder zijn leiding als 29e in total defense. Maar met Joe Woods als defensive coördinator zou het verdedigend goed moeten komen in Denver, en is de grote vraag vooral hoe de ploeg het aanvallend gaat doen. Mike McCoy is aangesteld als de nieuwe aanvalsleider. McCoy heeft een goede reputatie als quarterback-coach en dat is iets wat Trevor Siemian en Paxton Lynch goed kunnen gebruiken.
Broncos GM John Elway heeft een goede reputatie als het gaat om kiezen van zijn coaches en dat zou al reden genoeg moeten zijn om Vance Joseph het voordeel van de twijfel te geven. Lukt het hem om het managen van de wedstrijd snel onder de knie te krijgen, het grootste vraagteken van Joseph als coach, dan kan Joseph wel eens lange tijd in Denver de hoofdcoach blijven.
4. San Francisco 49ers – Kyle Shanahan
Kyle
De Niners maakten als laatste hun keuze bekend voor een nieuwe hoofdcoach. Kyle Shanahan kon pas na de Super Bowl worden gepresenteerd. Een wedstrijd die de reputatie van de coach geen goed gedaan heeft. Het hele seizoen werden de Falcons geprezen om hun aanval, maar op het beslissende moment kostten de verkeerde keuzes Atlanta het kampioenschap.
Gelukkig zijn dit zorgen voor de toekomst voor de 49ers, aangezien San Francisco nog ver verwijderd is van het regelmatig winnen van wedstrijden. Vandaar dat de keuze voor Shanahan een logische is. Nadat hij negen jaar de aanval heeft geleid van verschillende teams werd het tijd dat hij op zijn eigen benen ging staan. Zes van de negen jaren eindigde het team van Shanahan in de top tien in total yardage, dus Shanahan heeft al over langere tijd bewezen een top play-caller te zijn in de NFL.
Toch zijn er vooral veel vraagtekens rond de coachingsstaf in San Francisco. Afgelopen seizoen was vooral de verdediging in Santa Clara dramatisch. De Niners eindigden laatste in total defense en kregen een franchise record aan punten, total yards en rushing yards tegen. Door het late aanstellen van Shanahan waren de ervaren defensive coordinators al vastgelegd door andere ploegen en moest San Francisco genoegen nemen met Robert Saleh. Zijn ervaring reikt niet verder dan dat als linebackers coach in Jacksonville, en de vraag is of hij er in kan slagen om de verdediging op NFL-niveau te krijgen.
Niet alleen de verdediging is een probleem in San Francisco, het hele roster vertoont gaten en op bijna elke positie kan San Francisco een upgrade gebruiken. Hier moet nieuwe GM John Lynch voor gaan zorgen. Lynch was een fantastische speler, maar vergeleken met hem is Saleh een doorgewinterde coach. Lynch heeft geen enkele ervaring in het runnen van een club, met het samenstellen van een roster en het scouten van collegespelers. Shanahan heeft de potentie om coach van het jaar te worden, maar hij zou ook zo maar kunnen blijven steken op zeven overwinningen in twee seizoenen in San Francisco.
5. Buffalo Bills – Sean McDermott
Na twee jaar Rex Ryan hebben de Bills gekozen voor een coach die in alles het tegenovergestelde van de flamboyante coach is. McDermott is ingetogen en focust op discipline. Maar is hij ook de persoonlijkheid die in staat is een NFL-team te leiden? Bij de Carolina Panthers heeft McDermott in ieder geval bewezen om te kunnen gaan met spelers als Greg Hardy en Josh Norman.
De vraag is of McDermott goed genoeg is om zich hoofdcoach staande te houden. Acht jaar lang was hij defensive coordinator bij de Eagles en de Panthers en in die acht jaar eindigde zijn team slechts twee keer in de top tien in punten toegestaan. En zijn grootste succes in Carolina komt als assistent van Ron Rivera, een defensief ingestelde coach, dus de vraag die beantwoord gaat worden is of het verdedigende succes van de Panthers kwam door Rivera of McDermott.
Aanvallend hebben de Bills gekozen voor Rick Dennison as the OC. Dennison heeft veel ervaring opgedaan onder leiding van Gary Kubiak en krijgt waarschijnlijk als belangrijkste taak het ontwikkelen van een nieuwe quarterback. Hierdoor zal het team er komend seizoen waarschijnlijk anders uitzien als de afgelopen twee jaar onder Ryan, maar worden de verwachtingen daarmee ook getemperd in Buffalo. Ryan stond de afgelopen jaren onder flinke druk om te presteren, en de vraag is of McDermott de tijd krijgt als de start niet is als wat men verwacht in Buffalo.
6. Jacksonville Jaguars – Doug Marrone
De Jacksonville Jaguars namen afscheid van Gus Bradley na iets meer dan drie teleurstellende seizoenen. Grootste tegenvaller was vooral het gebrek aan progressie van Blake Bortles. De verwachting was dan ook dat de Jaguars zouden zoeken voor een aanvallend ingestelde coach, iemand die het beste uit Bortles kan halen zodat de club kan zien of ze de quarterback van de toekomst in huis hebben, of dat ze ergens anders een vervanger moeten halen.
De Jaguars kozen echter voor Marrone, de assistent van Bradley en in die rol mede verantwoordelijk voor het afgelopen rampseizoen. Marrone heeft ervaring als hoofdcoach, maar de vraag is of dat positief is in dit geval. Hij leidde de Bills wel naar een 9-7 record in zijn tweede seizoen, maar de aanval was onder zijn leiding beide jaren minder dan gemiddeld en het was de defense waar Buffalo op leunde.
Wat in het voordeel van Marrone spreekt is dat Tom Coughlin nu binnen de organisatie aanwezig is. De ervaren coach heeft zijn stempel gedrukt op de coachingsstaf en nieuwe assistenten moeten de problemen in Jacksonville oplossen. Geen enkele coach had de Jaguars waarschijnlijk komend seizoen naar de play-offs kunnen leiden, maar belangrijk is dat er stappen gemaakt worden richting de toekomst. De grootste vraag is wat kan Bortles, want na drie jaar weet nog steeds niemand zeker wat de potentie van de quarterback is. Als Marrone een antwoord op deze vraag weet te vinden zou dat een verrassing zijn. Het track-record van de coach is niet goed en als player manager lijkt hij ook tekort te komen, gezien de vele negatieve geluiden van oud-spelers uit Buffalo. Het geeft de fans in Jacksonville weinig reden tot optimisme voor komend seizoen.

The making of McGregor versus Mayweather

0

Floyd_Mayweather,_Jr._vs._Juan_Manuel_Márquez
Het begint met een wild idee. Een plan dat veel te ver gezocht is. Alles je alles al eens gedaan hebt, wat ga je nu dan doen? Je hebt je divisie leeg geveegd, je hebt iedereen weleens tegenover je gehad, je hebt gedaan wat niemand anders gedaan heeft, er valt voor jou niets meer te winnen. En dan beginnen buitenstaanders te roepen. Als zij in jouw klasse uitkwamen? Nou, dan zou je het bezuren. Dit kan je natuurlijk niet zomaar laten zeggen, want jij bent de kampioen. Het zaadje is geplant. Wat als… What if…
Het zaadje in dit geval is Conor ‘The Notorious’ McGregor versus Floyd ‘Money’ Mayweather. De hovenier van de tuinen van de hersenen is een journalist van de Amerikaanse uitgave van het blad Esquire. In april 2015, nog voor het begin van de recente reeks iconische gevechten van de eeuw, vindt hij McGregor tegenover zich voor een interview. De journalist vraagt hem naar zijn unieke manier van stoten en hoe deze zich verhoudt tegenover de koning van de boksjungle Mayweather. Het is voor het eerst dat iemand de vergelijking tussen de twee trekt.
McGregor laat zich direct van zijn bekendste en meest beruchte zijde zien. “Ik zou hem binnen dertig seconden vermoorden,” antwoordt de UFC-kampioen. “Een specialist zijn op één gebied vind ik hetzelfde als een beginneling zijn op tien andere fronten. Wat gebeurt er denk jij als ik zijn benen grijp, als ik hem omklem als een boa constrictor?”

Serieuzer dan toegegeven

Dat Conor McGregor zaken wil doen blijkt wel als hij op 6 juli 2015 opnieuw het idee bespreekt. Ditmaal op verzoek van talkshowhost Conan O’Brien. Het is dan twee maanden na Mayweathers zege op Pacquiao, maar nog voor McGregors duel met Chad Mendes, die op het laatste moment als vervanger voor Jose Aldo optreedt. Het is een duidelijke vraag van O’Brien “Wat als jullie tegenover elkaar zouden staan, wie zou er dan winnen?” What if…

Het is hier waar het gevecht voor het eerst ook vorm begint te krijgen. “Ik weet zeker dat hij niet in mijn wereld (de UFC) durft te komen, maar ik hoef er niet over te twijfelen om wel in zijn wereld, het boksen, te stappen als de kans zich voor zou doen. Zeker weten! Er is voor Floyd toch geen gevecht meer over na Manny, het moet wel een crossover worden. Er zijn vele vechters in andere sporten die hem kunnen verslaan.”
Mayweather is op dat moment nog nauwelijks bezig met de Ier. Na zijn zege op Manny Paqcuiao pakt hij André Berto in voor zijn negenenveertigste zege op rij en kondigt direct na afloop nog in de ring in het MGM Grand Hotel zijn pensioen aan. “Ik heb alles gewonnen, ben al 18 jaar onafgebroken wereldkampioen, ik heb niets meer te bewijzen”, zijn de laatste woorden uit zijn mond als professioneel bokser. De overwinning plaatst hem bovendien naast de legendarische Rocky Marciano, die ook stopte met een 49-0 record. En het is juist dat feit dat mensen direct al doet twijfelen aan de woorden van de kampioen. Zelfs al stelt hij zijn titels ter beschikking.

Twitter

Hoewel de geruchten nimmer verstommen raakt alles op 8 mei 2016 in een stroomversnelling. McGregor is net iets van zijn aura van onaantastbaarheid kwijtgeraakt door een verlies tegen Nate Diaz en kan wel wat opschudding gebruiken. En opschudding komt er. Als de Engelse krant The Sun kopt dat de gesprekken gaande zijn lanceert McGregor een fictieve poster van wat in zijn ogen het echte gevecht van de eeuw is.


Mayweather, die inmiddels verschillende handelsmerken rondom een vijftigste winstpartij heeft laten vastleggen, tweet een goede drie weken later zijn eigen nep promoposter. Iedereen weet dan al wat er gaat gebeuren. Mayweather en McGregor gaan elkaar ontmoeten in de ring.


Terwijl UFC-baas Dana White, verschillende trainers en analisten blijven volhouden dat het niet gaat gebeuren voert Mayweather de druk verder op. “De geruchten die je hebt gehoord zijn misschien geen geruchten meer,” zegt hij tegen Fighthype.com. “Als we honderdmiljoen of meer kunnen krijgen, dan doe ik het.” Conor McGregor denkt er net zo over en ontvangt op 1 december 2016 officieel zijn bokslicensie.

En nu?

Hoewel geen van beide vechters nog officieel heeft bekendgemaakt dat het gevecht doorgaat lijkt het nu dan definitief te gaan gebeuren. McGregor is volgens bronnen op dit moment in Las Vegas om de laatste plooien glad te strijken. Volgens velen zal binnen twee weken de definitieve datum worden vastgelegd. De enige dwarsligger lijkt echter nog altijd Dana White te zijn. McGregor staat onder contract bij de UFC. White wil het gevecht dan ook alleen onder UFC-vlag laten uitvechten en bood Mayweather al eens 25 miljoen dollar om dit te doen. Een bedrag dat zich veel te ver van de honderd miljoen bevindt die Mayweather wenst.


Sommigen menen echter dat het White vooral te doen is om gezichtsbehoud. Boksen is geen MMA-light zoals sommigen denken. Het vergt een andere techniek. Het zou White zeer slecht uitkomen als zijn superster in de kracht van zijn leven van een veertiger die al anderhalf jaar achter de spreekwoordelijke geraniums zit verliest. Dit plaatst de bokser volgens hen flink in het voordeel en zou het imago van de UFC flink kunnen beschadigen.
Anderen zeggen dat het juist grootspraak van Mayweather is en dat hij stiekem gewoon op slinkse wijze in de spotlights probeert te blijven staan. Zij vragen zich af waarom Mayweather zijn record van 49-0 in gevaar zou willen brengen met een onbenulligheid als een duurbetaalde demonstratiepartij tegen McGregor. De waarheid zal tenminste twee weken op zich laten wachten. Misschien langer. What if…
Foto: Wikimedia Commons

Raptors versterken team en ruilen voor Magic-forward Serge Ibaka

0

Ibaka1
De trade deadline van 23 februari komt langzaam dichterbij, en dus komen de contenders en pretenders langzaam in actie om hun roster te versterken met het oog op het nu en de toekomst. Zo ook de Toronto Raptors, die per direct de beschikking krijgen over forward Serge Ibaka die overkomt van de Orlando Magic in ruil voor Terrence Ross en een draftkeuze uit de eerste ronde voor de aankomende NBA Draft.
NBA TRADE
Voor Ibaka komt daarmee al snel een eind aan zijn carrière bij de Magic. Na zeven seizoen bij de Oklahoma City Thunder moest de 27-jarige forward afgelopen zomer vertrekken nadat de Thunder hem weg deden voor Victor Oladipo en rookie Domantas Sabonis. In Orlando was Ibaka met 15.1 punten per wedstrijd één van de meest effectieve aanvallende opties voor de Magic, maar met een aflopend contract, en naar verluidt groter wordende ontevredenheid over de koers van de franchise en de beslissingen van coach Frank Vogel, besloot Orlando eieren voor haar geld te kiezen.
In Toronto komt Ibaka bij een team terecht dat richting de play-offs lijkt te gaan, en samen met Kyle Lowry en DeMar DeRozan moet hij proberen om de Raptors, die momenteel vijfde staan in de Eastern Conference, in een nog betere positie richting de play-offs te brengen. Daarnaast heeft Toronto vooralsnog goede hoop dat zij de Congolees ondanks zijn aflopende contract kunnen behouden middels een contractverlenging.
De Magic blijven achter met Terrence Ross, een 26-jarige small forward die barst van het atletisch vermogen en in Toronto gemiddeld 20 minuten per wedstrijd speelde en daarin tot een gemiddelde kwam van tien punten per wedstrijd. Bij de Raptors was hij steevast een role player, maar misschien kan hij bij een team als Orlando, dat nergens meer om speelt, zich profileren als een mogelijke basisspeler. Verder krijgen ze een first round pick, maar daar Toronto ook over een pick van de Los Angeles Clippers beschikte, is de afspraak dat Orlando sowieso de keuze krijgt die het laagst uitvalt.
Foto: Getty Images/Archief