Het was wederom een seizoen om snel te vergeten voor de San Francisco 49ers. Met Chip Kelly aan het roer en een overwinning in week één was er even hoop, maar wat volgde was een dramatisch seizoen waarin de kansloze nederlagen zich opstapelden.
BEKIJK HIER DE VORIGE REVIEW OVER DE CLEVELAND BROWNS
Wat ging er goed?
Je kan stellen dat het goed ging tot week 2. Want in de eerste week gaven de 49ers de Los Angeles Rams nog een geweldig pak slaag (28-0), om vervolgens al hun wedstrijden te verliezen tot ze in week 16, toen ze wederom wisten te winnen van de Rams. Zonder de Rams had San Francisco dus zomaar 0-16 kunnen gaan. Aan de andere kant was er ook de comeback van Colin Kaepernick, die bij tijd en wijlen weer leuke dingen liet zien, maar uiteindelijk niets kon doen aan de neerwaartse spiraal waar de club zich in bevond.
Wat ging er fout
Voor veel ploegen aan het begin van deze reeks, is één alinea eigenlijk te weinig om aan te geven wat er fout ging. Er waren blessures, maar al met al bleek dat dit team van de quarterback-positie tot en met de secondary talent te kort komt. En vooral het gebrek aan veelbelovend talent, iets waar de Cleveland Browns wel over lijken te beschikken, moet veel 49ers-fans zorgen baren.
MVP
Er zitten veel gaten in het roster, maar één plek waar de 49ers zich geen zorgen over hoeven te maken is die van runningback, waar Carlos Hyde bij tijd en wijlen liet zien dat hij geen misselijke runningback is. Enige zorg is zijn blessureverleden, want in 2015 speelde hij slechts 7 wedstrijden, en ook dit jaar was hij niet het gehele jaar fit. Overigens moet er hier ook een eervolle vermelding zijn voor left tackle Joe Staley, die misschien wel de enige offensive lineman in San Francisco is die echt onbetwist is op zijn positie.
Rookie of the Year
De 49ers hadden tijdens de afgelopen NFL Draft maar liefst elf keuzes, iets wat de ploeg prima kon gebruiken. Van al deze keuzes vervulde de zevende keuze, DeForest Buckner, toch wel de grootste rol. Met zes sacks was hij direct de meest efficiënte pass rusher (samen met veteraan Ahmad Brooks), en was hij eigenlijk één van de weinige verdedigers in San Francisco die wekelijks een acceptabel niveau haalde.
Verrassing van het jaar
Het zou een hele goede trivia-vraag zijn: wie was in 2016 de leading receiver van de San Francisco 49ers? Het antwoord daarop is namelijk Jeremy Kerley. De 28-jarige receiver, die de voorgaande vijf seizoenen voor de New York Jets uit kwam, werd op het allerlaatste moment erbij gehaald voor in de breedte. Maar uiteindelijk werd hij zeer verrassend de meest productieve receiver met 64 receptions voor 667 yards en drie touchdowns. Geen duizelingwekkende cijfers, maar wel een persoonlijk record en een stuk efficiënter dan Quinton Patton, die tweede stond met 37 receptions voor 408 yards.
Teleurstelling van het jaar
Natuurlijk wordt hij niet geholpen door de situatie op de quarterback-positie. Maar toch is het tot dusver teleurstellend te noemen wat de 49ers zien van Torrey Smith. Hij tekende in 2015 een vijfjarig contract ter waarde van 40 miljoen, en over twee seizoenen heeft hij nu 55 receptions voor 930 yards en zeven touchdowns (ter vergelijking, de eerder genoemde Jeremy Kerley had alleen in 2016 al meer receptions sinds Smith zijn contract tekende). Het feit dat dit jaar Jeremy Kerley, Quinton Patton, Garrett Celek en Vance McDonald efficiëntere receivers waren, zegt genoeg over de impact die Smith voorlopig (alles behalve) heeft.
Offseason takenlijst
Ze hebben een jonge coach binnen in Kyle Shanahan, en ook een jonge GM in John Lynch. Nu is het echter zaak om de eerste echte stap te zetten in dit project wat enige jaren nodig zal hebben om succes te behalen. Er is weinig talent, weinig spelers die een grote impact hebben, en aankomende zomer zal met name in de NFL Draft een slag geslagen moeten worden. Ondertussen zal Shanahan hopen dat hij een antwoord vindt voor de quarterback-positie, waarmee hij vervolgens de hele offense kan gaan vormgeven om de ploeg uit de Bay Area weer naar de top van de NFC West te brengen.
Foto: Getty Images/Archief
Season in Review – #31 San Francisco 49ers
Prospect Watch: Chicago White Sox
Deze winter neemt SportAmerika.nl per divisie een kijkje in de Minor Leagues: de Prospect Watch. Voor alle 30 Major League-teams maken we de Prospect Top 10 voor het komend jaar op. Het einde is in zicht, we zijn in de laatste divisie: de AL Central.
AFLEVERING 28: CHICAGO WHITE SOX
Lege minors
De Chicago White Sox Minor League-organisatie bungelde eind 2016 alweer meer dan een decennium onderaan de lijst van jeugdopleidingen in Amerika. Na het winnen van de World Series in 2005, bleek General Manager Kenny Williams’ onverzadigbare drang naar meer succes teveel voor de toch al matige farm van Chicago.
De toekomst was van ondergeschikt belang voor ‘KW’. In zijn jacht op andermans Major League-ready talent om zo snel mogelijk weer een titel te winnen, plunderde Williams de Minors. De White Sox waren altijd buyers, nooit sellers. De term ‘All-In’ raakte zo synoniem met de club, dat Chicago’s marketing-afdeling er in 2011 maar een campagne omheen bouwde. Tot resultaat leidde de strategie echter nooit.
Drama-drafters
Intussen passeerde de ene na de andere geflopte draft de revue. Zogenaamde ’top prospects’ bleken keer op keer niet geschikt voor de Majors en de term toolsy outfielder is tegenwoordig in Chicago een scheldwoord. De Minors raakten leger en leger. Tot overmaat van ramp werd Director of Player Personnel Dave Wilder in 2013 veroordeeld voor fraude in de Zuid-Amerikaanse spelersmarkt. Kortom, het was een ongelooflijke puinhoop in Chicago. Het roer moest om.
Rebuild
Na jaren zonder succes, was het tijd voor verandering. De White Sox promoveerden in 2013 Kenny Williams tot Executive Vice President en zijn assistent-GM van weleer Rick Hahn tot General Manager. Onder druk van Williams probeerde Hahn nog een paar seizoenen hetzelfde trucje vol te houden. Na weer een verloren jaar in 2016 (en een Cubs-rebuild die met een titel werd afgerond), mocht de stekker er van Williams en eigenaar Jerry Reinsdorf echter uit en kon de wederopbouw eindelijk beginnen.
Hahn liet er geen gras over groeien en verkocht in december binnen twee dagen superster Chris Sale en ster-in-wording Adam Eaton. Met de lading topprospects die binnen zijn gehaald, ligt succes in de toekomst weer wat meer in de lijn der verwachting. Wie zijn de nieuwe namen die Chicago naar een kampioenschap moeten brengen?
Prospect Top 3
Nr. 1: Yoan Moncada (2B)
Over Cubaanse infielder Yoan Moncada is al enorm veel geschreven. Sinds de tweede honkman in 2012 met Cienfuegos debuteerde in de Cubaanse Serie Nacional, staat de scoutwereld in vuur en vlam. Na twee seizoenen in Cuba, waar hij samenspeelde met White Sox eerste honkman en voormalig Rookie of the Year Jose Abreu, verliet Moncada met toestemming van de Cubaanse overheid zijn thuisland en vertrok hij naar Amerika.
Contract en profdebuut
De Boston Red Sox wisten uiteindelijk het diepst in de buidel te tasten en betaalden $31,5 miljoen voor de 19-jarige Cubaan. De boete (hetzelfde bedrag bovenop het contract, wegens overschrijding van de internationale limieten) nam Boston voor lief. In maart 2015 werd Moncada gepresenteerd en in de Minors geplaatst.
Na een succesvol seizoen in 2015, werd Moncada gezien als een top-5-prospect in baseball. In 2016 opende de jonge Cubaan het seizoen in Single-A Salem, waar hij .307/.427/.496 met 25 doubles, 3 triples, 4 homeruns en 36 steals in 228 slagbeurten sloeg. De switch-hitter, die bekend staat om zijn hoge power-potentie, bleef dus iets achter qua homeruns, maar maakte dat gat goed na zijn promotie naar Double-A Portland.
In 177 slagbeurten voor de Sea Dogs, verzamelde Moncada ineens 11 homeruns, wat aantoonde dat een kleine wijziging in zijn swing hem geen windeieren had gelegd. De Cubaan haalde de Futures Game, waarin hij de winnende homerun sloeg en tot MVP van de wedstrijd werd uitgeroepen.
Major League-debuut en trade
De Red Sox riepen hem aan het einde van het seizoen op naar Boston, waar hij een weinig indrukwekkend debuut doormaakte. Met een strikeoutpercentage van 30% in Double-A en ruim 60% in de Majors, heeft Moncada nog wat werk te verrichten. Dat werk moet hij nu doen bij de Chicago White Sox, want de infielder was het centrale stuk in de trade die Chris Sale naar Boston stuurde. Moncada, Michael Kopech, Luis Alexander Basabe en Victor Diaz vertrokken naar Chicago.
Moncada’s swing van de linkerkant is bovenmatig ontwikkeld, maar van de rechterkant komt de Cubaan wat stijf over. De power is enorm, maar de pas 21-jarige infielder is dan ook nog niet Big League ready. Om zijn servicetijd onder controle te houden, start hij dit seizoen in Triple-A Charlotte. Hij zal echter halverwege het seizoen zijn debuut in Chicago maken. Met een beetje geluk is hij there to stay.
Nr. 2: Lucas Giolito (RHP)
De Washington Nationals wisten in 2016 niet goed wat ze met voormalig überprospect Lucas Giolito aan moesten. De 22-jarige werper werd gedurende het seizoen maar liefst acht keer heen en weer gestuurd tussen verschillende Minor League-afdelingen en de Majors. Na een wisselvallig jaar namen de Nationals zelfs afscheid van hun top pitchingprospect; Giolito vertrok met maatje Reynaldo Lopez en rookie Dane Dunning naar de White Sox, in ruil voor outfielder Adam Eaton.
Draft & Tommy John
Voorafgaand aan de draft van 2012 genereerde Giolito dusdanig veel buzz, dat er sprake van was dat de jonge werper uit Harvard-Westlake de eerste high school righty in de geschiedenis zou kunnen worden die als eerste overall gedraft zou worden. Met een fastball die toen al de 100 mph aantikte en een 12-to-6 curveball waar je u tegen zegt, stond niets Giolito in de weg om geschiedenis te schrijven.
Niets, behalve een kapotte UCL in zijn elleboog.
Kort voor de draft in 2012 verrekte Giolito zijn ulnar collateral ligament in zijn elleboog, waardoor teams wat nerveus werden. Hij viel dan ook in de draft en werd ‘pas’ als 16e gekozen door de Nationals. Kort na de draft moest hij een UCL-reconstructie (Tommy John) ondergaan en begonnen de vragen te rijzen of Giolito ooit weer zo goed zou worden als hij in high school was.
Het antwoord luidde ‘ja’, want in 2014 stormde de rechtshandige werper terug op het toneel. Hij domineerde in Single-A en doorliep in 2015 zonder problemen Single-A (Adv.) en Double-A. Met 131 strikeouts in 117 innings maakte Giolito duidelijk dat hij wederom de top pitching prospect in baseball was. De weg naar de Majors lag open.
Debuut
In 2016, vlak voor zijn tweeëntwintigste verjaardag, werd Giolito opgeroepen naar de Majors. Door een blessure bij superster Stephen Strasburg was er tijdelijk een plekje vrijgekomen in de rotation en Giolito mocht dit gat vullen. Tegen de New York Mets gooide hij vier blanco innings (1 strikeout, 2 walks), maar daarmee was zijn debuut meteen zijn beste wedstrijd in de Majors.
Giolito gooide in totaal 21.1 innings in de Majors en eindigde het seizoen met 11 strikeouts, 12 walks en een ERA van 6.75. Nadat de Nationals eerder in het seizoen wat met zijn werpbeweging gerommeld hadden, was Giolito’s illustere 98+ mph fastball verdwenen (nu 92-94 mph, uitschieters naar 96 mph). Zijn controle verminderde en slagmensen wisten harder en harder contact te maken.
De stap naar de White Sox kan wat dat betreft op geen beter moment komen. Als één van de beste organisaties in de Majors als het op het ontwikkelen van pitching aankomt, zal Giolito alle gelegenheid krijgen zijn ace potential te vervullen. In 2017 start hij in Triple-A Charlotte. Verwachte aankomsttijd in de Majors: eind mei, begin juni.
Nr. 3: Michael Kopech (RHP)
Er gaan zo nu en dan verhalen over legendarische spelers in de Minors. Werper Michael Kopech is zo’n speler. De Texaanse werper werd een aantal weken geleden, tijdens een White Sox pitching drill, geklokt op 110 (!) mph. Toegegeven, dat was met een lichtere bal en met een crow-hop als aanloop, maar in de Arizona Fall League zette Kopech’s fastball in wedstrijdverband 105 mph op de speed gun. Eén ding is dus duidelijk: deze arm is legit.
Draft en bijzaken
Michael Kopech werd in 2014 door de Boston Red Sox als 33e overall gedraft. In 2015 maaide de lange Texaan de tegenstand in Single-A omver, maar een dopingschorsing kostte hem 50 duels. In 2016 kwam Kopech opnieuw negatief in het nieuws, toen hij in een gevecht met een teamgenoot zijn hand brak.
Hoewel beide problemen genuanceerder lijken te liggen dan in de media beschreven (de doping was een foutief voedingssupplement en zijn rol in het gevecht was naar verluidt secundair), is een slechte naam snel gemaakt. Misschien dat de Red Sox daarom bereid waren hem in de Chris Sale-trade naar de White Sox te sturen.
Aan zijn talent zal het niet gelegen hebben, want Kopech’s 100 mph fastball met veel beweging is één van de beste in de Minors. Ook zijn slider verdient positieve recensies. Tijdens zijn schorsing heeft Kopech hard gewerkt aan een change-up, die nu ook steeds beter lijkt te worden.
Front-line
Michael Kopech is in potentie een absolute front-line starter en één van de beste werpers in de Minor Leagues. Door zijn schorsing en handblessure heeft zijn ontwikkeling een klein beetje vertraging opgelopen. De nu 20-jarige vlammenwerper krijgt echter de tijd van de White Sox.
Na in 2016 52 innings te hebben gegooid voor Single-A (Adv.) Salem (82 strikeouts, 29 walks, 2.25 ERA, 1.04 WHIP), zullen de White Sox hem op zijn minst in Single-A (Adv.) Winston-Salem plaatsen. Een directe doorschuiving naar Double-A Birmingham zou echter ook niet misstaan, aangezien Kopech bewezen heeft geen kind te hebben aan High-A.
Nr. 4 – 10
4. Reynaldo Lopez (RHP)
In 2016: Double-A HarrTriple-A Syracuse (Washington) & MLB Washington
Leeftijd: 23
Dominicaanse righty Reynaldo Lopez kwam met Giolito en Dane Dunning over van de Washington Nationals in de Adam Eaton-deal. De 23-jarige power pitcher met de upper 90’s fastball en gemene breaking pitches is van alle door de White Sox binnengehaalde pitchers waarschijnlijk het meest klaar voor de Majors.
Voor Harrisburg en Syrause startte Rey-Lo in 2016 19 wedstrijden (109.1 innings), waarin hij 126 strikeouts en 35 walks gooide (3.21 ERA). Op 19 juli werd Lopez opgeroepen naar de Majors en maakte de rechtshandige werper zijn debuut tegen de juggernaut slagploeg van de Los Angeles Dodgers.
LA begroette hem hardhandig (6 Earned Runs), maar de 9 strikeouts en 1 walk in 4.2 innings toonden de kwaliteiten van de jonge werper. Lopez beste start volgde op 18 augustus, tegen de Braves: 7 innings, 11 strikeouts. Na 44 innings in de Majors (42 strikeouts, 22 walks, 4.91 ERA) was het seizoen voorbij en twee maanden later stuurden de Nats Lopez naar de White Sox.
In 2017 start Lopez in Triple-A Charlotte, maar zodra zijn service time-klok het juiste uur slaat, zullen de White Sox hem oproepen naar Chicago.
5. Zack Collins (C)
In 2016: Rookie League Arizona & Single-A Winston-Salem
Leeftijd: 21
Collins was voor de draft één van de betere hitters in de ACC. De catcher stond bekend om zijn ontwikkeld oog voor de slagzone en hoge swingsnelheid. De verwachtingen op power-gebied zijn dan ook hoog voor Collins. Na een moeilijke start aan zijn profcarrière (1-uit-11 in Rookie League Arizona), schoven de White Sox hem toch op naar Single-A (Adv.) Winston-Salem. Bij de Dash kreeg de jonge catcher 120 slagbeurten, waarin hij .258/.418/.467 met 7 doubles, 6 homeruns, 18 RBI’s, 33 walks en 39 strikeouts sloeg.
Er waren rondom de draft twijfels over de catcherskwaliteiten van Collins bij de profs, maar zowel de White Sox, als de catcher zelf hebben aangegeven dat de toekomst van de Floridiaan achter de plaat ligt. Hij start waarschijnlijk komend seizoen opnieuw bij de Dash in Winston-Salem, maar de stap naar Birmingham zal snel volgen.
6. Carson Fulmer (RHP)
In 2016: Double-A Birmingham, Triple-A Charlotte & MLB Chicago
Leeftijd: 23
Werper Carson Fulmer maakte deel uit van het Amerikaanse collegeteam dat in 2014 de Haarlemse Honkbalweek won. Hij was één van de vier werpers die het Nederlands team tijdens die week in het door de VS met 2-0 gewonnen duel honkslagloos wist te houden. Tijdens het toernooi maakte hij grote indruk met een 97 mph fastball en killer slider. Beide pitches waren zo indrukwekkend, dat één scout tijdens de week zei dat Fulmer (indien nodig) datzelfde jaar al in de Majors zou kunnen closen.
Het duurde echter nog een jaar voordat Fulmer zich beschikbaar stelde voor de Draft. Fulmer, net als voormalig White Sox-ster Chris Sale afkomstig uit Lakeland (Florida), haalde eerst nog met Vanderbilt de College World Series. De werper blonk uit, maar Virginia ging er met de titel vandoor en Fulmer werd professional.
De White Sox spendeerden hun nummer 8 pick aan de rechtshandige Commodore. Na een verkort eerste profseizoen, gingen in 2016 alle remmen los. In Double-A Birmingham gooide Fulmer 87 innings, waarin hij 90 strikeouts verzamelde (4.76 ERA). Twee jaar na zijn dominante optreden in Haarlem maakte Fulmer zijn MLB-debuut. Na 11.2 moeizame innings (10 strikeouts, 7 walks, 8.49 ERA) werd hij teruggeplaatst in Triple-A, waar hij 16 uitstekende innings gooide (14 strikeouts, 5 walks).
Komend seizoen start Fulmer opnieuw in Triple-A. De rebuildende White Sox zouden echter zomaar halverwege het jaar een beroep op hem kunnen doen.
7. Zack Burdi (RHP)
In 2016: Rookie League Arizona, Single-A Winston Salem, Double-A Birmingham, Triple-A Charlotte
Leeftijd: 21
Fireballer Zack Burdi is het tweede draftproduct uit 2016 in deze lijst. De White Sox selecteerden de closer van de University of Kentucky als 26e overall, als compensatie voor het verlies van Jeff Samardzija. Met die keuze ging voor Burdi een droom in vervulling. De 21-jarige groeide op in Downers Grove, een buitenwijk van Chicago, op nog geen 20 minuten van het stadion van zijn favoriete club: de Chicago White Sox.
Burdi’s optredens bij Kentucky waren appointment television. Met één van de hardste fastballs in college (constante snelheid tussen de 98 en 100 mph, met regelmatig 102 mph) en een vernietigende slider, is de 21-jarige bij tijd en wijle zo unhittable als een werper kan zijn.
De White Sox pushten Burdi in noodtempo door de Minors. Na stops in de Arizona League, Single-A (Adv.), Double-A en Triple-A, stond de overkoepelende Minor League-teller op 38 innings, 51 strikeouts, 20 walks, 3.32 ERA. Hoewel Burdi zo nu en dan moeite heeft met zijn stuff onder controle te houden, is hij zo goed als klaar voor de Majors.
Als hij in Spring Training overtuigt, zullen de White Sox er weinig moeite mee hebben om hem toe te voegen aan de Major League bullpen. Zo niet, start zijn seizoen in Triple-A.
8. Alec Hansen (RHP)
In 2016: Rookie League Arizona, Rookie League Great Falls, Single-A Winston Salem
Leeftijd: 22
De in potentie grootste steal van de hele 2016 Draft, is rechtshandige werper Alec Hansen. Een jaar geleden werd de grote werper uit Colorado nog gezien als een top 3-speler. Een jaar later kozen de White Sox hem in de tweede ronde, als 49e. Tijdens SoxFest in januari 2017, gaf Scouting Director Nick Hostetler aan dat de White Sox zelfs bereid waren geweest om Hansen als 26e te draften, indien Zack Burdi op die plek niet meer beschikbaar was.
Het antwoord op de vraag waarom een ander team niet eerder voor de boomlange werper van de University of Oklahoma koos, is simpel: aan het begin van 2016 raakte Hansen de controle over al zijn worpen volledig kwijt. Het werd zelfs zo erg, dat Oklahoma hem uit de rotation haalde. De White Sox, die sowieso al bekend staan wonderen te kunnen verrichten met werpers, zagen echter wat in Hansen en sloegen toe.
Dat vertrouwen heeft Hansen voorlopig, na 54.2 Minor League-innings, dubbel en dwars terugbetaald. Na een paar kleine wijzigingen in zijn gooibeweging, kreeg de werper zijn bovengemiddelde stuff weer wat meer onder controle. Na stops in Arizona, Great Falls en Kannapolis, stond de teller op 81 strikeouts in 54 innings, met slechts 20 walks en een ERA van 1.32.
Dankzij een fastball die 95-97 mph haalt en twee nasty breaking pitches (een curve en een slider) schiet Hansen weer de prospectlijsten omhoog. De White Sox zullen hun tijd nemen met de 22-jarige, dus komend seizoen start hij waarschijnlijk in Single-A (Adv.) Winston-Salem. Fans van de Dash kunnen zich in elk geval voorbereiden op de duizend-en-één pitch faces van de lange werper.
9. Luis Alexander Basabe (OF)
In 2016: Single-A Greenville (Boston) & Single-A (Adv.) Salem (Boston)
Leeftijd: 20
Met headliners Moncada en Kopech in de Chris Sale-deal, zou Luis Alexander Basabe bijna over het hoofd gezien worden. De 20-jarige outfielder was echter een essentieel onderdeel van de opbrengst voor de White Sox. De switch-hittende Basabe, nummer 8 in het Red Sox-systeem ten tijde van de deal, schuift bij de White Sox op plek 9 de lijst in.
De Venezolaanse Basabe is de (veel) getalenteerdere tweelingbroer van Luis Alejandro Basabe, die ook in 2012 door de Red Sox werd vastgelegd. Dat de combinatie van deze twee vergelijkbare namen voor problemen kan zorgen, hebben de Arizona Diamondbacks inmiddels bewezen. Het verhaal gaat dat de D’backs afgelopen seizoen in ruil voor Brad Ziegler de ‘goede’ Basabe van Boston wilde hebben (Alexander), maar de twee door elkaar gehaald hebben en nu met Alejandro opgescheept zitten.
Het zal de White Sox om het even zijn, want Luis Alexander speelt nu voor de organisatie uit Chicago. Basabe’s five-tool-potentieel maakt van hem meteen de top outfieldprospect van de club. Met indrukwekkende bat speed, hoge loopsnelheid en goed ontwikkelde verdedigende capaciteiten, heeft de buitenvelder de kans om uit te groeien tot een difference maker voor Chicago.
In 2016 speelde hij voornamelijk in Single-A Greenville, waar hij .258/.325/.447 met 24 doubles, 8 triples, 12 homeruns en 25 gestolen honken in 403 slagbeurten verzamelde. De White Sox plaatsen hem waarschijnlijk in Single-A (Adv.) Winston-Salem, voor hem naar Double-A te halen. Basabe is nog enige jaren verwijderd van de Majors, maar zijn talent staat buiten kijf.
10. Dane Dunning (RHP)
In 2016: Rookie League Gulf Coast (Washington) & Single-A Auburn
Leeftijd: 22
Werper Dane Dunning is (naast Collins, Burdi en Hansen) de vierde speler die in 2016 werd gedraft. De Washington Nationals kozen hem als 29e overall, maar zonden hem enkele maanden later met Lucas Giolito en Reynaldo Lopez naar Chicago in ruil voor Adam Eaton.
Dunning gooide in college voor de Florida Gators, waar hij onderdeel uitmaakte van dezelfde pitching staff als top 10-draftselectie A.J. Puk. Hoewel Dunning voornamelijk in relief optrad voor de Gators, zijn scouts het er over eens dat hij het materiaal tot zijn beschikking heeft om te kunnen starten. De White Sox lijken hetzelfde te denken.
Met een plus-fastball (92-95 mph), een change-up en een slider zijn er voldoende aanknopingspunten voor Dunning om succesvol te worden. Wegens de werper’s enorm hoge armsnelheid heeft hij zo nu en dan moeite om zijn stuff onder controle te houden, maar zijn talent is overduidelijk en zijn plek aan het einde van deze top 10 verdiend.
Conclusie
Na ruim 15 jaar onderaan de Minors te hebben gebungeld, hebben de White Sox in één winter hun jeugdopleiding op de kop gezet. De club schoot vrijwel van worst to first. Met de Braves en Yankees beslaan de White Sox nu zo’n beetje de top 3 van Minor League-systemen.
Waar Atlanta en New York dieper in hun talent zitten, zijn er weinig opleidingen die een top 10 hebben die zo sterk is als die van Chicago. Yoan Moncada en Lucas Giolito zijn door MLB Pipeline op nummer 1 en 3 gezet in de Prospect Top 100 en ook Michael Kopech (30), Reynaldo Lopez (38), Carson Fulmer (58) en Zack Collins (80) halen de lijst. Alleen Atlanta (8 spelers in de top 100) doet het wat dat betreft beter dan de White Sox, die met 6 spelers in de lijst gelijk staan met de Yankees.
Het mag duidelijk zijn: de rebuild in Chicago is in volle gang. Naar voorbeeld van hun cross-town rivalen, de Cubs, is GM Rick Hahn in hoog tempo begonnen aan het bouwen aan de toekomst. Met nog meer waardevolle spelers beschikbaar voor trades (Jose Quintana, David Robertson, Jose Abreu, Todd Frazier), lijken de Sox nog niet klaar met hun wederopbouw.
Het zal in 2017 qua resultaten een gruwelijk jaar worden voor White Sox-fans, maar de toekomst kleurt mooier dan deze in bijna 20 jaar geweest is. Eind jaren ’90 waren het toekomstige sterren als Magglio Ordonez, Carlos Lee, Aaron Rowand, Paul Konerko en Joe Crede die op het punt van doorbreken stonden. Een paar jaar later wonnen de White Sox de World Series. Fans in Chicago dromen nu van een vergelijkbaar scenario.
Remember the names
Spencer Adams (RHP), Charlie Tilson (OF), Adam Engel (OF), Trey Michalczewski (3B), Jameson Fisher (OF), Alex Call (OF), Jordan Guerrero (LHP), Jake Peter (UTIL), Dylan Covey (RHP), Victor Diaz (RHP).
Met dank aan Freek Bouw (@PhrakePhoto) voor de foto’s uit de Fall League
Design prospectgraphic: Jasper Roos
Eerdere delen in deze serie
NL WEST
Arizona Diamondbacks
Colorado Rockies
Los Angeles Dodgers
San Francisco Giants
San Diego Padres
AL WEST
Los Angeles Angels of Anaheim
Houston Astros
Oakland Athletics
Seattle Mariners
Texas Rangers
NL EAST
New York Mets
Miami Marlins
Washington Nationals
Atlanta Braves
Philadelphia Phillies
AL EAST
Tampa Bay Rays
Toronto Blue Jays
Baltimore Orioles
Boston Red Sox
New York Yankees
NL CENTRAL
Milwaukee Brewers
Cincinnati Reds
Pittsburgh Pirates
St. Louis Cardinals
Chicago Cubs
AL CENTRAL
Minnesota Twins
Kansas City Royals
SportAmerika Podcast Ep 3: De Touchdown Live NFL Award Show
In deze editie van de ‘Sport Amerika Podcast’ is het tijd voor De Touchdown Live NFL Award Show. Host Neal Petersen nomineert samen met Saman Alzahawi, Justin Kevenaar en Angelo van Damme enkele NFL-spelers en teams voor deze awards.
Season in Review – #32 Cleveland Browns
Het is precies één week geleden sinds de New England Patriots en de Atlanta Falcons op fenomenale wijze het NFL-seizoen afsloten. Daarmee is het tijd om terug te kijken naar het afgelopen seizoen, en om per team kort maar krachtig te kijken naar de hoogte- en dieptepunten van het afgelopen seizoen. Beginnend met het slechtste team (de Cleveland Browns) en eindigend met de kampioenen: de New England Patriots.
Vandaag bekijken we het allerslechtste team van de NFL, en die eer behoorde niet geheel verrassend toe aan de Cleveland Browns.
Wat ging er goed?
Niet bepaald veel, ondanks dat het in de lijn der verwachtingen lag. Positief was echter wel de ontwikkeling van spelers als Terrelle Pryor, en rookie Corey Coleman liet ook bij vlagen zien dat hij in de toekomst een ware #1 receiver kan worden. Een andere rookie, Emmanuel Ogbah, eindigde met 5.5 sacks en was daarmee de beste op het team. Oh, en er was natuurlijk de glorieuze overwinning op de San Diego Chargers tijdens kerstavond die een 0-16 seizoen voorkwam.
Wat ging er fout?
Heel veel, beginnend bij de vele blessures op de quarterback positie. Robert Griffin III, Cody Kessler, Josh McCown, Kevin Hogan en Charlie Whitehurst kregen dit seizoen allemaal een kans vanwege blessures bij anderen. Het feit dat de piepjonge verdediging ook bij tijd en wijlen geen bloedneus kon stoppen hielp vervolgens ook niet.
MVP
Al jaren is Joe Thomas als left tackle de enige constante factor in Cleveland. Inmiddels is Thomas 32, en is het nog maar de vraag hoelang hij zich nog zal kunnen scharen onder de allerbeste left tackles van de NFL. Het zegt ook genoeg over het seizoen van de Browns dat eigenlijk de left tackle het meeste aanspraak maakt op deze award (Met een eervolle vermelding voor Terrelle Pryor).
Rookie of the Year
Corey Coleman liet bij vlagen leuke dingen zien, Emmanuel Ogbah had 5.5 sacks, maar toch moeten we hier voor Cody Kessler gaan. Er werd (terecht) raar opgekeken toen hij in de derde ronde door Cleveland werd gekozen, maar in de meeste wedstrijden waar hij startte hield hij zich prima staande. Of hij hiermee de redder van de Browns gaat worden, dat moet nog gezien worden, maar in een verder rampzalig seizoen was de relatief goede prestatie van Kessler een aardige opsteker voor Hue Jackson en co.
Verrassing van het jaar
We hebben de naam al eerder laten vallen: 2016 was het jaar van de doorbraak van Terrelle Pryor. Voorheen een succesvol quarterback voor Ohio State, en nu de meest succesvolle receiver van de Browns. En gezien de hoeveelheid aan problemen die de Browns als team hadden, was het spel van Pryor een meer dan aangename verrassing. Wie weet wat de ex-quarterback met een fitte en getalenteerde spelmaker wel niet allemaal kan klaarspelen…
Teleurstelling van het jaar
Er was een tijd dat cornerback Joe Haden in één adem werd genoemd met de beste corners in de NFL. Maar die tijd lijkt inmiddels voorbij vanwege veelvuldig blessureleed. Ook in 2016 kampte Haden al snel met pijntjes waardoor hij één van de meer kwetsbare corners in de NFL werd. Onlangs is de veteraan van de Browns onder het mes gegaan, en de hoop is dat we in 2017 weer de Joe Haden van weleer gaan zien. Want met 27 jaar zou hij nog zeker genoeg kwaliteit moeten hebben om zijn oude niveau te halen.
Offseason takenlijst
De Browns zijn jong en hebben talent rondlopen. Komend offseason zal de eerste stap voor Hue Jackson moeten worden om iets meer kwaliteit te injecteren in de selectie, en om het liefst daarbij een quarterback voor de toekomst te vinden. Dit laatste staat al ruim 15 jaar op de wenslijst va de Browns, en ondanks het aardige werk van Cody Kessler, zal dit ook aankomend offseason een aandachtspunt zijn. Want zonder quarterback, zal Cleveland nog steeds kansloos zijn in de competitieve AFC North.
Foto: Getty Images/Archief
NBA Update: Career-high voor Jokic, Lakers grijpen snelle start (en de W)
Jokic scoort 40 in W
Ze noemen hem ‘The Joker’, maar voor de New York Knicks was er geen lachen bij gisteravond – big man Nikola Jokic ontplofte voor 40 punten tegen de Knickerbockers in een 131-123 overwinning. Jokic was 17-voor-23, maaide negen rebounds neer en had ook vijf assists voor de Nugs (24-29). Wilson Chandler scoorde 19 punten, Gary Harris en Jameer Nelson hadden elk 16 punten. NY kreeg de perimeter maar niet verdedigd: Denver schoot 50 procent (16-voor-32) van driepuntland. In het derde kwart deed Jokic de Knicks de das om: de Serviër scoorde 18 punten en dikte de lead aan tot 100-88.
Carmelo Anthony voerde de Knicks aan met 33 punten. New York verloor vier op rij en zeven van hun laatste negen.
47 in Q1 voor Lakers
De Los Angeles Lakers bewaarde hun beste prestatie voor de laatste poot van hun five-game road trip, of toch in ieder geval in Q1, Q2 en Q3. In Q4 waren ze minder scherp, maar LA slaagde er toch in om de furieuze Bucks af te houden voor een 122-114 W in het Bradley Center. De shots vielen vlot voor de Lakers, die 47 punten scoorde in het eerste kwart, aan een out-of-this-world 82 procent. Nick Young gaf het tempo aan: hij maakte zijn vier shots, waaronder twee driepunters. De guard zou 26 punten scoren. Lou Williams deed 21 in het mandje en big man Julius Randle 15 (en 7 rebounds). In het derde kwart stonden de Lakers 19 punten los en de wedstrijd leek bezegeld, maar dan begon alles te lopen voor Milwaukee: Q4 begon met een 14-2 run en Giannis Antetokounmpo zou uitpakken met 10 punten om tot op vijf punten te komen met 59 seconden op de klok.
Antetokounmpo zou een career-high 41 punten scoren. Het was de eerste wedstrijd voor Milwaukee zonder Jabari Parker, wiens seizoen erop zit met een gescheurde ACL.
Heat winnen 13e op rij
James Johnson deed het allemaal op vrijdagavond: hij scoorde een season-high 26 punten en hielp de Heat aan een 109-99 comeback win over de Nets. De forward maakte 11 van zijn 17 shots.
Uitslagen
Miami Heat (24-30) v. Brooklyn Nets (9-45) 109-99
Denver Nuggets (24-29) v. New York Knicks (22-33) 131-123
San Antonio Spurs (41-12) v. Detroit Pistons (25-29) 103-92
Los Angeles Lakers (19-37) v. Milwaukee Bucks (22-30) 122-114
Golden State Warriors (45-8) v. Memphis Grizzlies (33-23) 122-107
New Orleans Pelicans (29-24) v. Minnesota Timberwolves (20-34) 122-106
Indiana Pacers (29-24) v. Washington Wizards (32-21) 107-112
Atlanta Hawks (31-23) v. Sacramento Kings (22-32) 107-108
Chicago Bulls (26-28) v. Phoenix Suns (17-37) 97-115
NBA Update: Cavs lopen weg van Pacers in Q3, Drummond te sterk voor Lakers
Cavs eisen Q3, W op
Toen het Cleveland een maand geleden lukte om shooter Kyle Korver los te wrikken bij Atlanta, hadden de Cavaliers ongetwijfeld wedstrijden als gisteravond tegen de Pacers in gedachten. Korver kwam van de bank om 29 punten te scoren, een gedeeld team-high met point guard Kyrie Irving, voor een 132-117 overwinning. LeBron James had 25 voor Cleveland (36-16), die hun vierde W op rij wegkaapten. Korver, die acht driepunters converteerde en Jason Kidd voorbijstak op de all-time lijst, scoorde 20 punten in de tweede helft om een achterstand van zes punten goed te maken. Bij de rust stond het 63-57, maar een 40-18 Q3 maakte alles terug goed. De Cavs maakten 13 van hun 20 pogingen (65 procent) én tien vrije worpen, wat beduidend beter was dan de Pacers, die 8-voor-23 waren in het kwart.
C.J. Miles voerde de Pacers aan met 23 punten. Paul George en Jeff Teague hadden elk 22.
24-17-4 voor Andre Drummond
Aan het einde van de eerste helft had big man Andre Drummond al een double-double, maar toch was hij niet tevreden. Drummond had namelijk drie layups en vier jump-hookpogingen gemist – shots die hij gewoonlijk wél maakt. In Q3 kwam hij herboren aan de start. De center van Detroit zou eindigen met 24 punten en 17 rebounds, zelfs zonder te spelen in Q4, in een 121-102 overwinning op de Lakers. Jon Leuer had 20 punten, Tobias Harris 19 en Marcus Morris 14. Detroit schoot 71,4 procent in het derde kwart en scoorde 16 punten meer (36-20) dan L.A. om de contest voorgoed naar zich toe te trekken.
Julius Randle en Lou Williamsh adden elk 17 punten voor de Lakers (18-37), die 11 van hun laatste 14 wedstrijden verloren.
Warriors delen 37 assists uit
Birthday boy Klay Thompson vierde zijn 27e verjaardag in stijl: met zes driepunters, 28 punten in totaal en een overtuigende 123-92 overwinning op de Chicago Bulls. Kevin Durant (22-10-7) en Draymond Green (19-8-6) deden meer dan hun duit in het mandje voor wat een zevende home win op rij zou worden.
De Bulls speelden zonder All-Star Jimmy Buttler en Dwyane Wade. Center Robin Lopez liet team-highs optekenen wat betreft punten (17) en rebounds (10).
Uitslagen
San Antonio Spurs (40-12) v. Philadelphia 76ers (18-34) 111-103
Cleveland Cavaliers (36-15) v. Indiana Pacers (29-23) 132-117
Washington Wizards (31-21) v. Brooklyn Nets (9-44) 114-110
Denver Nuggets (23-29) v. Atlanta Hawks (31-22) 106-117
Los Angeles Lakers (18-37) v. Detroit Pistons (25-28) 102-121
Miami Heat (23-30) v. Milwaukee Bucks (22-29) 106-88
Phoenix Suns (16-37) v. Memphis Grizzlies (33-22) 91-110
Utah Jazz (34-19) v. New Orleans Pelicans (20-33) 127-94
Toronto Raptors (32-22) v. Minnesota Timberwolves (20-33) 109-112
Los Angeles Clippers (32-21) v. New York Knicks (22-32) 119-115
Chicago Bulls (26-27) v. Golden State Warriors (44-8) 92-123
Boston Celtics (33-19) v. Sacramento Kings (21-32) 92-108
Prospect Watch: Kansas City Royals
Deze winter neemt SportAmerika.nl per divisie een kijkje in de Minor Leagues: de Prospect Watch. Voor alle 30 Major League-teams maken we de Prospect Top 10 voor het komend jaar op. Het einde is in zicht. Nog één divisie te gaan: de AL Central.
AFLEVERING 27: KANSAS CITY ROYALS
Rebuild city
Als er één team de afgelopen 20 jaar standaard bij de top van de Minors en de bodem van de Majors hoorden, is het de Kansas City Royals. Vóór 2015 dateerde de laatste divisietitel alweer uit 1985. Tussen 1985 en 2015 eindigde de club twee keer als tweede en voor de rest uitsluitend derde of lager in de American League Central. Ieder jaar hetzelfde verhaal: proberen iets op te bouwen.
Wat de verschillende front offices ook probeerden, niets hielp. Er was te weinig geld voor het aankopen van supersterren. Een ondersteunende cast, als er bij toeval eens tegen een Carlos Beltran aan werd gelopen, kon ook niet verzameld worden. Slechts zeven keer werd er een winstpercentage boven de .500 genoteerd.
Rebuild, complete
Toch moest het er een keer van komen. Nadat er jaren voorbij gingen waarin de zorgvuldig opgebouwde farm niets kon waarmaken, was het in 2014 eindelijk zover. Met een team bestaande uit een merendeel van zelfopgeleide spelers, haalden de Royals via de Wild Card play-offs en zelfs de World Series, waarin de ploeg ten onder ging tegen de San Francisco Giants.
De Royals wisten echter, ondanks hun magere financiële middelen, het team in grote mate in stand te houden. In 2015 kon de ploeg dus een tweede gooi wagen. Deze keer was KC succesvoller. Na een dominant seizoen in de Central werd in de playoffs gehakt gemaakt van de tegenstand. Ook de New York Mets konden in de World Series geen weerstand bieden aan Ned Yost en zijn mannen. De jarenlange rebuild was compleet; de Royals waren kampioen.
En nu…
Met al het goede, komt ook tegenslag. Na een middelmatig seizoen (81-81) in 2016 werd de play-offs gemist. Tegelijkertijd beginnen al die jonge supersterren in Kansas City aan het eind van hun contract te raken. Geld om iedereen te verlengen is er niet. De Royals hebben dus nog één seizoen om een gooi naar succes te doen. Gaan ze dit nog een keer met hetzelfde team proberen of komen er versterkingen uit de Minors?
Prospect Top 3
Nr. 1: Josh Staumont (RHP)
Wie houdt er niet van een triple digit fastball? Josh Staumont is de zoveelste in een lange rij fireballers die de laatste maanden de revue gepasseerd zijn in deze rubriek. De rechtshandige werper heeft echter een streepje voor op alle anderen: hij stond in de Draft van 2015 bekend al de hardst gooiende collegepitcher op de Draftlijst.
De Kansas City Royals selecteerden Staumont in de tweede ronde, als 64e overall. De werper, die zijn collegejaren doorbracht bij Division II-school Azusa Pacific in Californië, stond toen al enige tijd bekend als iemand met een ongelooflijk arsenaal aan pitches, maar met grote controleproblemen.
Met een walk-gemiddelde van meer dan 7 per 9 innings is het verbazingwekkend dat Staumont zijn derde jaar in college met een ERA onder 4.00 (3.67) afsloot. De start van zijn profcarrière liet veel van hetzelfde zien: de meeste vrije lopen in de league (104), maar nummer 2 in strikeouts (167) en een adembenemende 12.2 strikeouts per 9 innings.
Stuff!
Zoals gezegd: Josh Staumont beschikt over serieuze stuff. Zijn fastball bereikt met het grootste gemak de 100+ mph en de vloeiendheid waarmee de nu 23-jarige werper de bal naar de plaat gooit, is indrukwekkend. Enige nadeel aan de worp is de vlakke baan waarmee de bal door de lucht snijdt. Dit maakt timen voor de slagmensen makkelijker.
Om wat meer variëteit aan zijn munitie te geven, is Staumont bezig met het ontwikkelen van een two-seamer, maar deze blijft achter op zijn normale fastball. Gelukkig voor de jonge werper bezit hij ook een 11-to-5 curveball waar hij steeds betere controle over krijgt. Zijn change-up hangt rond de two-seamer: net niet.
https://www.youtube.com/watch?v=kTVWmikL_RE
Heden en toekomst
Afgelopen seizoen doorliep Staumont Single-A (Adv.) en Double-A. Na 15 moeilijke starts in Wilmington (5.05 ERA, 94 strikeouts, 67 walks in 73 innings) verliep Double-A beduidend beter. Staumont sloot zijn seizoen af met 11 starts in Northwest Arkansas, waar hij in 50.1 innings 73 keer drie slag en 37 keer vier wijd gooide (3.04 ERA). De verbetering is met name toe te schrijven aan een kleine tweak in zijn gooibeweging, waardoor hij beter controle weet te houden over zijn pitches.
Dankzij zijn goede periode in Double-A, staat in 2017 Triple-A op het programma. Zet Staumont zijn ontwikkeling van de laatste twee maanden van 2016 door, kan hij uitgroeien tot één van de beste pitching prospects in de hele Minors.
Nr. 2: Hunter Dozier (3B/OF)
Voormalig eerste-ronde-draftselectie Hunter Dozier (8e overall) staat al een tijdje op de prospectlijstjes. Na zijn draft in 2013 en een flitsende start aan zijn profcarrière, stortte de derde honkman eind 2014 en 2015 van een klif af. Na anderhalf dramatisch seizoen was 2016 make or break voor de Texaan. Het werd een hartstochtelijke make.
Comeback
Na een ruim jaar van verdwenen timing aan slag en het gebrek aan contact, werkte Dozier eind 2015 hard aan het verkorten van zijn swing. Een jaar later lijkt hij daarmee het antwoord op zijn problemen te hebben gevonden. Het aantal strikeouts verminderde drastisch, de power kwam weer terug en Dozier mocht zelfs debuteren in de Majors in 2016.
Het seizoen startte voor Dozier in Northwest Arkansas, waar hij een triple-slash van .305/.400/.642 bij elkaar sloeg in 95 slagbeurten. Zijn 8 homeruns zetten hem op het traject de 40 te kunnen halen in een heel seizoen, maar de Royals wisten genoeg en schoven de infielder snel door naar Triple-A Omaha.
In Omaha ging Dozier door waar hij mee bezig was. Na 391 slagbeurten stond de teller op .294/.357/.506, met 36 (!) doubles, 15 homeruns en 3 steals.
Debuut en toekomst
Op 12 september werd Dozier opgeroepen naar de Majors. In 19 slagbeurten sloeg hij slechts .211, maar de potentie is overduidelijk. Komend seizoen moet dan ook het doorbraakseizoen voor Dozier worden. Overigens zal dat in het buitenveld moeten gaan gebeuren, want defensief brengt de 25-jarige te weinig om beter verdedigers als Cheslor Cuthbert voor te blijven.
Nr. 3: Matt Strahm (LHP)
Na Hunter Dozier is Matt Strahm de tweede mid-20’s prospect in de Royals’ top 3. De lefty werd zelfs al in 2012 door de Royals gedraft, in de 21e ronde. Nu, vijf jaar later, is de geboren North Dakotan één van de betere pitchers in het Royals-systeem.
Na een weinig indrukwekkende high school-carrière, wist Strahm een naam op te bouwen als de ace Neosho County community college pitching staff. Na zijn draft miste hij 2013 en 2014 door Tommy John surgery. Na minder dan 250 innings in de Minors, maakte de lange Strahm in 2016 zijn Major League-debuut.
Met een levendige 90-93 mph fastball en twee goede breaking pitches (change-up en curveball), beschikt Strahm over een starters-arsenaal. Desondanks lijkt hij eenzelfde MLB-traject als Danny Duffy te volgen: vanuit de bullpen beginnen, later gaan starten.
In 2016 maakte Strahm de sprong van Double-A naar de Majors. Na 107 strikeouts in 102.1 innings in Northwest Arkansas, gooide hij nog eens 30 strikeouts in 22 Big League-innings. In 2017 heeft hij alles in zich om een succesvolle lefty uit de bullpen te kunnen worden voor de Royals. In de verdere toekomst is voor hem een plek middenin de Royals-rotation vrijgehouden.
Nr. 4 – 10
4. Jorge Bonifacio (OF)
In 2016: Triple-A Omaha
Leeftijd: 23
Jorge Bonifacio is inderdaad het jongere broertje van Major Leaguer Emilio Bonifacio. De twee lijken op honkbalgebied echter in geen enkel opzicht op elkaar. Waar Emilio bekend staat als een snelle ‘korte-werk-specialist’, is Jorge een thumper; een echte power hitter.
In de eerste jaren van zijn profcarrière sloeg Jorge voornamelijk line-drives en wist hij veelvuldig gebruik te maken van het opposite field. Sinds een jaar of twee is de rechtsvelder echter meer op zijn pull-kwaliteiten gaan leunen, wat hem veel meer homeruns, maar een lager slaggemiddelde opleverde.
In 2015 sloeg hij 17 homeruns in Double-A, maar zakte zijn gemiddelde onder de .250. In 2016 toonde hij in Triple-A Omaha op de goede weg te zijn qua balans. In 495 slagbeurten sloeg hij .277 met 22 doubles, 6 triples en 19 homeruns. Hij lijkt dus weinig meer te bewijzen te hebben op het hoogste Minor League-niveau. Echter, wegens een overvloed aan outfielders in Kansas City, is ‘Boni II’ geblokkeerd. Hij keert dan ook in 2017 terug naar Triple-A, in afwachting van een blessure of trade.
5. Eric Skoglund (LHP)
In 2016: Double-A Northwest Arkansas
Leeftijd: 24
Lefty Eric Skoglund werd in 2014 in de derde draftronde door de Royals geselecteerd. De voormalig ace van Central Florida had wat opstartproblemen en miste ook nog de tweede helft van het seizoen in 2015 wegens een elleboogblessure. Hij kwam daar echter zonder problemen van terug en gooide een degelijk 2016 in Double-A: 27 starts (156 innings), 134 strikeouts, 38 walks, 19 homeruns tegen.
Skoglund zal nooit een ace worden. Zijn 92 mph fastball, curveball en change-up zijn geen van allen bovengemiddeld, maar zijn controle en beheersing over zijn pitches is daarentegen wel uitstekend. De linkshander kan een nummer 4 of 5 starter in de Bigs worden. In 2017 staat eerst Triple-A op het programma, maar later in het jaar kan zijn call-up naar Kansas City komen.
6. Ryan O’Hearn (1B)
In 2016: Single-A (Adv.) Wilmington & Double-A Northwest Arkansas
Leeftijd: 23
Eerste honkman Ryan O’Hearn onderging één van de grootste power-transformaties tussen college en de pro’s. Nadat hij voor Sam Houston State elke 60 slagbeurten een homerun sloeg, gebeurde dat in de Minors eens per elke 20 slagbeurten. Sinds de grote corner infielder in 2014 gedraft werd, is zijn powerprofiel alleen maar interessanter geworden.
In een gesplit seizoen tussen Single-A (Adv.) Wilmington en Double-A Northwest Arkansas sloeg O’Hearn .275/.351/.829 met 32 doubles, 22 homeruns en 158 strikeouts in 500 slagbeurten. Hiermee heeft de Texaan zichzelf op de kaart gezet als uiteindelijk opvolger van Eric Hosmer, wanneer diens contract eind 2017 afloopt. Komend seizoen, Hosmer’s laatste in KC, doet O’Hearn Triple-A aan
7. Chase Vallot (C)
In 2016: Rookie League Arizona & Single-A Lexington
Leeftijd: 20
Met All-Star-catcher Salvador Perez in de gelederen, hebben de Royals weinig noodzaak voor een andere goede catcher. Chase Vallot was in 2014 echter te goed om in de draft te laten schieten. De jonge achtervanger beschikt namelijk over een indrukwekkende arm en dito power, wat hem een intrigerend totaalplaatje maakt.
Net als de meeste catchers is Vallot als 20-jarige nog jaren verwijderd van de Majors. In 2016 sloeg hij in Single-A Lexington .246 met 20 doubles en 13 homeruns. Zijn 118 strikeouts in 272 slagbeurten zijn wat zorgwekkend, maar de power is zeker echt. Komend seizoen schuift Vallot een niveau op, naar Single-A (Adv.) Wilmington.
8. A.J. Puckett (RHP)
In 2016: Rookie League Arizona & Single-A Lexington
Leeftijd: 21
Werper A.J. Puckett heeft een lastige periode achter de rug. De voormalig two-sport star (football en honkbal) moest zijn footballcarrière beëindigen toen hij na een zwaar auto-ongeluk meerdere stalen platen in zijn hoofd gemonteerd moest krijgen. Puckett koos honkbal en werd pitcher voor Pepperdine. In 2016 kozen de Royals hem in de 2e ronde van de draft.
Aan het eind van het college-seizoen stond Puckett in de Division I top 10 in ERA (1.27) en WHIP (0.92). Hij werkte dusdanig efficient, dat de Royals er geen bezwaar tegen hadden hem in 2016 nog 58.1 innings erbij te laten gooien, het merendeel in Single-A Lexington. In 11 starts verzamelde Puckett 37 strikeouts, 15 walks en een 3.66 ERA. Met een goede fastball en change-up, heeft de rechtshander twee bovengemiddelde pitches in huis. Zijn curveball is een work in progress, maar als Puckett deze onder controle krijgt, is hij zeker een Big League-werper. Komend seizoen start hij in Single-A (Adv.) Wilmington.
9. Scott Blewett (RHP)
In 2016: Single-A Lexington
Leeftijd: 20
Rechtshander Scott Blewett was de eerste high school-pitcher in 15 jaar die in de eerste ronde van de draft gekozen werd, toen hij in 2014 naar de Royals ging. De New Yorker knalde meteen de profwereld binnen, maar zag zijn productie kelderen in de tweede helft van 2015.
In 2016 deed hij voor de tweede keer Single-A Lexington, waar hij in zijn laatste 10 decisions weer prima voor de dag kwam. Er bleek een onzorgvuldigheid in zijn wind-up geslopen te zijn, die hem ervan weerhield consequent zijn werpbeweging vol te houden. Toen dat eenmaal gefixt was, schoot zijn fastball ook weer omhoog (van 92 naar 95 mph) en werd zijn curveball scherper. Komend seizoen moet Blewett aantonen dat hij de stijgende lijn vast kan houden in Single-A (Adv.) Wilmington.
10. Kyle Zimmer (RHP)
In 2016: Single-A (Adv.) Wilmington & Double-A Northwest Arkansas
Leeftijd: 25
Kyle Zimmer, ooit een begenadigd pitching prospect, is inmiddels alweer 25 jaar oud en heeft vrij weinig bereikt. De reden: blessures. De Californiaan kampt al seizoen na seizoen met verschillende blessures, de één nog zwaarder dan de andere. Na een schouderschoonmaak in 2015, werd in 2016 thoracic outlet syndrome bij hem geconstateerd, wat hem vrijwel zijn hele seizoen kostte.
Inmiddels ligt Zimmer weer op schema om in Spring Training van zich te laten horen, maar nog een blessure zal waarschijnlijk het einde betekenen voor de carrière van de getalenteerde werper. Wanneer hij fit is, beschikt Zimmer over misschien wel de beste stuff van alle werpers bij de Royals. Het is te hopen dat hij ooit weer op dat oude niveau komt.
Conclusie
De jaren dat de Royals met afstand het beste farm-systeem in de Majors hadden, zijn voorbij. En hoe. De jeugdopleiding die nog niet zo lang geleden bestond uit Eric Hosmer, Mike Moustakas, Wil Myers, Jake Odorizzi, Mike Montgomery, Danny Duffy, Greg Holland, Alex Gordon, Aaron Crow, Billy Butler, Salvador Perez, Cheslor Cuthbert, Kelvin Herrera, Yordano Ventura, Sean Manaea en Brandon Finnegan, is inmiddels behoorlijk gedecimeerd.
De ongelooflijke hoeveelheid potentieel talent die de Royals pre-2014 verzameld hadden, is niet geëvenaard. De kans bestaat echter wel dat dit na komend seizoen weer anders is. De Royals lijken niet in de positie om iets te kunnen presteren in de AL Central. Daarbij zijn Hosmer, Moustakas, Cain en Escobar na 2017 Free Agents. De Royals beschikken over onvoldoende kapitaal om al deze sterren een nieuw contract te kunnen aanbieden, dus het verkopen van het stel óf het opstapelen van compensatie draftpicks na het seizoen lijken het recept voor de wederopbouw van de Minors. De Royals kennende, zal het niet lang duren voor ze weer bij de top in de Minors horen.
Remember the names
Miguel Almonte (RHP), Alex Mills (RHP), Jake Junis (RHP), Nolan Watson (RHP), Marten Gasparini (SS), Peter O’Brien (C/OF), Meibrys Viloria (C).
Met dank aan Freek Bouw (@PhrakePhoto) voor de foto’s uit de Fall League
Design prospectgraphic: Jasper Roos
Eerdere delen in deze serie
NL WEST
Arizona Diamondbacks
Colorado Rockies
Los Angeles Dodgers
San Francisco Giants
San Diego Padres
AL WEST
Los Angeles Angels of Anaheim
Houston Astros
Oakland Athletics
Seattle Mariners
Texas Rangers
NL EAST
New York Mets
Miami Marlins
Washington Nationals
Atlanta Braves
Philadelphia Phillies
AL EAST
Tampa Bay Rays
Toronto Blue Jays
Baltimore Orioles
Boston Red Sox
New York Yankees
NL CENTRAL
Milwaukee Brewers
Cincinnati Reds
Pittsburgh Pirates
St. Louis Cardinals
Chicago Cubs
AL CENTRAL
Minnesota Twins
WBC Update: Gary Sanchez kiest voor Yankees, gewijzigde regels
Over minder dan een maand begint de World Baseball Classic en de geruchten veranderen langzaam in feiten. Zo zijn de rosters van de deelnemende landen nagenoeg rond. Ook laat de organisatie steeds minder onduidelijkheid over met betrekking tot de vorm waarin het spel gegoten zal worden.
Op het volle roster van de Dominicaanse Republiek hoeft geen plaats te worden ingeruimd voor Gary Sanchez. Wat al maanden in de lucht hing is nu definitief. Sanchez zal het toernooi aan zich voorbij laten gaan om Spring Training met de New York Yankees mee te maken. De beslissing is opvallend omdat Sanchez zijn ja-woord al had gegeven.
Sanchez kende in de tweede helft van het seizoen 2016 een bloeiperiode en wil zijn eigen glazen niet ingooien vroeg in het jaar 2017. “Ik had ja gezegd, maar afgelopen weekend heb ik me bedacht na een gesprek met mijn familie”, liet de jonge Yankee weten aan de New Yorkse media. “Het is beter om Spring Training in zijn geheel mee te maken om een goede kans te maken op een vaste plek in de line-up.”
De meningen over het wel of niet deelnemen aan het landentoernooi zijn in Yankees-kringen verdeeld. Drie weken geleden liet pitcher Masahiro Tanaka weten ook de New Yorkse vereniging boven zijn land te kiezen. Didi Gregorius (Team Kingdom of the Netherlands) en Dellin Betances (Dominicaanse Republiek) kiezen juist wel voor deelname.
Spelregels bekendgemaakt
Met het toernooi minder dan een maand weg is de organisatie vandaag naar buiten gekomen met een aantal regels die anders zullen zijn dan in de drie voorgaande edities van de World Baseball Classic. De eerder al uitgelekte regel over de zogenaamde designated pitcher pool werd hierbij bekrachtigd. Deze regel houdt in dat de landen tien pitchers in een reserve pool kunnen plaatsen. Elk team moet iedere ronde twee pitchers uit de pool gebruiken, ook in de eerste ronde.
Worden de pitchers die op de designated lijst niet gebruikt in een ronde, dan vervalt de gehele pool voor dat land voor het verdere toernooi. Pitchers die van het roster worden gehaald na een speelronde kunnen niet terug in de pool worden geplaatst. Zij zijn niet meer speelgerechtigd voor het verdere toernooi.
Andere regels die zullen gelden zijn die van de tie breaker game, die inhoudt dat als twee ploegen of drie ploegen volledig gelijk eindigen een onderlinge extra wedstrijd moet bepalen wie de volgende ronde bereikt. Ook video replay zal in de eerste twee speelrondes worden ingezet, maar alleen rondom beslissingen met betrekking tot homeruns. In de kampioensronde in Dodger Stadium zal video replay niet worden ingezet. Tot slot zal er in het geval van extra innings vanaf de elfde inning worden gekozen voor het begin van de inning met lopers op het eerste en tweede honk.
Foto: Flickr/The Commons
MLS Analyse: New York City FC, sterrenensemble zonder defensie
Waar de Seattle Sounders afgelopen jaar kampioen werden in de MLS, eindigde het avontuur voor New York City FC al in de Eastern Conference Semifinal. Toronto FC was met respectievelijk 2-0 en 0-5 te sterk voor het sterrenensemble van New York City. Verliezen van Toronto FC is geen schande, maar met spelers als David Villa (de MVP van de MLS), Frank Lampard en Andrea Pirlo mag er over twee wedstrijden geen verschil van zeven doelpunten zijn.
Waar het mis gaat is erg simpel voor New York City: Vorig seizoen hadden ze de meeste doelpunten gescoord van alle teams in de reguliere competitie (62 doelpunten in totaal). Maar kregen ze ook maar liefst 57 doelpunten tegen. Dit aantal is het meeste van alle teams in de MLS die meededen aan de play-offs.
Slordige verdediging
Veel verdedigers bij New York kunnen een voorbeeld nemen aan verdediger Frédéric Brillant, afgelopen seizoen kopte hij maar liefst 124 ballen weg. Het meeste van elke MLS-speler! Brillant is daarnaast ook een van de slimmere spelers achterin bij New York City, gemiddeld maakt Brillant ‘maar’ 0,7 overtredingen per wedstrijd waarin hij speelde. Zijn mede verdedigers maakte er daarentegen veel meer: linksachter Ronald Matarrita maakte er gemiddeld 1,3 per wedstrijd en rechtsachter Robert James “R.J.” Allen maakte gemiddeld 1,6 overtredingen per wedstrijd.
Dit uit zich dan ook in de gele kaarten, Allen pakte met zes gele kaarten maar liefst het meest van de New York City verdediging. Matarrita pakte er ‘maar’ vier, net zoveel als de eerder geprezen Brillant. Het probleem van New York City achterin ligt hierdoor dan ook voornamelijk in de back posities die ‘te veel’ overtredingen maken, vooral in gevaarlijke posities.
Gebrek aan doelpuntenmachines en harde werkers
Wie verder naar de statistieken kijkt ziet dat New York eigenlijk maar twee doelpuntenmakers heeft: David Villa steekt hierin ver boven de rest uit met 23 doelpunten. Frank Lampard volgt met twaalf doelpunten en Steven Mendoza volgt daarop met een mager aantal van maar vijf doelpunten. Vooral nu Frank Lampard weg is bij New York City FC zullen ze eerst moeten proberen om een nieuwe doelpuntenmaker aan te trekken.
En dan Andrea Pirlo, die is nog steeds dezelfde speler als die hij was voor Juventus, maar het enige waar Pirlo niet van houdt is hard werken. Mocht Pirlo de bal toch krijgen dan weet hij er wel nog steeds raad mee met briljante passes of een assist (vorig seizoen 6 assists totaal). Bekend voorbeeld van Pirlo in de MLS is een corner die New York City tegen kreeg in de wedstrijd tegen New England Revolution, waarin Pirlo een doelpunt zou kunnen voorkomen door te gaan springen maar gewoon lekker bleef staan bij de eerste paal.
https://vine.co/v/eYBluZg75r0
Oplossing
Het probleem waardoor New York City FC geen kampioen werd en hoogstwaarschijnlijk ook voorlopig geen kampioen zal worden ligt hem dus in het scorend vermogen van de spelers en de beperkte kwaliteiten van de verdediging.
Hiervoor moeten dan ook gauw nieuwe spelers worden aangetrokken. Voor op het middenveld zou Yaya Touré een ideale versterking zijn. Touré speelt op dit moment bij Manchester City, de club die dezelfde eigenaar heeft als New York City FC (The City Football Group) en daarnaast loopt Toure’s contract af op 30 juni 2017. Toure kan bij New York City het gat van Frank Lampard opvolgen met zijn scorend vermogen en kan ook verdedigend goed mee doen.
Voor in de verdediging zou iemand als Mamadou Sakho een ideale speler zijn. De 26-jarige centraal verdediger komt dit seizoen maar weinig aan spelen toe bij Liverpool en is dan ook op huurbasis bij de Londense club Crystal Palace. Liverpool-manager Klopp heeft zelf aangegeven dat hij Sakho in de zomer graag wilt verkopen. Een transfer lijkt dan ook een logische stap. Bij New York City kan Sakho met zijn ervaring een rots in de branding zijn voor de verdediging van New York.
Wat een realistischere aankoop zou zijn is Martín Cáceres. Cáceres is gratis op te halen en kan zowel centraal als link en rechts achterin spelen. Hiermee krijgt New York de nodige ervaring achterin en een leider die de verdediging op sleeptouw kan nemen.
Maar het moraal van het verhaal is duidelijk: mijn advies voor New York City zou dan ook wezen om bij de rijke eigenaren van de City Football Group meer geld te vragen voor deze broodnodige versterkingen. Alleen dan kan New York City FC echt mee gaan doen om de MLS Cup. Want momenteel komt de ploeg op verschillende plekken tekort om hier daadwerkelijk voor in aanmerking te komen.
ABL kijkt naar verdere toekomst zonder MLB
Komende vrijdag begint de ABLCS, de World Series van de Australian Baseball League. De Melbourne Aces en Brisbane Bandits gaan uitmaken wie zich de honkbalkampioen van Australië mag noemen. De Australische hoogste divisie neemt steeds meer een eigen plek in het honkballandschap in.
Waar de ABL in het verleden voor een belangrijk deel door de MLB werd bestuurd neemt die invloed steeds verder af. Het seizoen 2016-2017 ging al de geschiedenis in als het eerste honkbaljaar waarin de MLB niet langer de scepter zwaaide over de hoogste afdeling ‘Down Under’. Voorafgaand aan het seizoen werden de aandelen, 75% van het totale aandelenpakket, verkocht aan de Australische bond (BA). Daarmee werd BA voor 100 procent eigenaar van de league. Wel werd daarbij een deal gesloten die de MLB voor ten minste drie jaar verbond aan de ABL als financier en logistieke steun bij het opzetten van projecten om honkbal te promoten in Australië en Nieuw-Zeeland.
Draai naar Azië
Inmiddels is het landschap veranderd. Australië klimt steeds verder op de wereldranglijst en is inmiddels de meer traditionele honkballanden als Italië, Puerto Rico, Dominicaanse Republiek en Panama voorbij gestoken. Tussen 2009 en 2017 ging Australië van een puntentotaal van 211 naar het huidige totaal van 2013. Australië was bovendien in 2014 gastheer van Opening Day van het MLB-seizoen toen de Arizona D’backs en Los Angeles Dodgers er neerstreken.
Toch lijkt er steeds meer een einde te komen aan de hang naar het Westen van het Australische honkbal. Nadat de MLB zijn belang verkocht kijkt men in Australië nu vooral naar Azië als belangrijkste partner en afzetmarkt. De groei van de ABL moet daar, in landen als Japan, Zuid-Korea en Chinese Taipei gaan plaatshebben. De plannen die daarbij horen kunnen al in het seizoen 2017-2018 worden uitgerold als het aan de leiding van de League ligt.
Opvallende expansieplannen
Van de plannen die men met de ABL heeft is de mogelijke expansie misschien wel de meest opvallende. Dat er meer ruimte is voor honkbal naast de zes huidige teams was al langer duidelijk. Daarbij werd in de afgelopen jaren vooral verkennend gekeken naar de plaatsing van een team in Tasmanië en Nieuw-Zeeland. Die plannen lijken nu terug de ijskast in te gaan.
Als het aan de ABL ligt komt er namelijk ruimte voor twee Aziatische teams. Ploegen die bovendien zonder thuishaven in eigen land moeten gaan spelen. Het plan is volgens BA-voorzitter Ben Foster om twee ploegen in Australië te huisvesten die gevuld zijn met talenten en sterren uit Japan, Zuid-Korea en/of Chinese Taipei. Deze teams zouden dan een seizoen lang alleen maar uitduels spelen. Dit kunnen spelers uit de NPB of KBO zijn omdat de ABL een zogenaamde Winter League is. De Australische zomer valt in de maanden die op het Noordelijk halfrond zijn ingeruimd voor de winter. Er wordt in Japan en Zuid-Korea niet gespeeld dan.
Er zijn volgens Foster zelfs al enige tijd gesprekken gaande met investeerders uit die regio die graag de plek van de MLB willen innemen, zo liet hij in diverse media weten. Momenteel komt een belangrijk deel van de spelers in de league nog uit MLB-organisaties. Zo was pitcher Jeremy Guthrie van Washington Nationals (in 2015 nog World Series-winnaar met Kansas City Royals) een belangrijke motor voor Melbourne in hun weg naar de finale series.
Komende vrijdag begint de ABLCS. Deze is live te volgen op het YouTube-kanaal van de bond hier.
Fot: Flickr/The Commons
