Home Blog Pagina 564

De kwestie Stanton: waar eindigt Giancarlo?

Jasper Roos
-
0

STANTON ON THE MOVE

Derek Jeter heeft geen geheim gemaakt van het feit dat hij dolgraag van zo’n $50 miljoen aan jaarlijkse contractverplichtingen af wil. De meeste druk op de payroll wordt uitgeoefend door verse NL MVP Giancarlo Stanton, die komend seizoen $25 miljoen verdient en tot 2028 gemiddeld $30 miljoen per jaar binnenharkt.
De homerunkoning van de MLB van afgelopen seizoen heeft nog $295 miljoen tegoed, wat hem een moeilijke speler om te traden maakt. Er zijn nou eenmaal niet heel veel teams die zulke bedragen op de bank hebben staan of bereid te zijn zoveel geld in één speler te stoppen. Toch zijn er nu twee teams opgedoken die serieus achter de slugger aan lijken te zitten.


Sinds de nacht van donderdag 30 november op vrijdag 1 december zijn de geruchten dat de Giants een serieuze speler voor Stanton zijn alleen maar toegenomen. Er schijnt zelfs een speciale delegatie van Stanton’s zaakwaarnemers naar de Westkust afgereisd te zijn voor gesprekken met afgevaardigden van de Giants-organisatie.


Ook de Cardinals hebben inmiddels gesproken met het team van Stanton, maar de geruchten rondom de Giants blijven sterk.

DE KOSTEN

Mocht Stanton bereid zijn de no-trade-clausule die in zijn overeenkomst staat voor de Giants op te heffen, wat moet Miami’s sterspeler dan kosten? Zijn de Giants bereid het contract volledig over te nemen? Hoeveel spelers/prospects moeten er naar Miami gestuurd worden in ruil voor de outfielder en hoe goed moeten deze spelers zijn?


Over het totaalplaatje zijn de meningen nogal verdeeld, zo ook binnen de SportAmerika-redactie. San Francisco-fan en Giants-kenner Nick Dalessi en MLB Eindredacteur Jasper Roos buigen zich over ‘de zaak Stanton’.

TWO-ON-ONE: GIANCARLO STANTON

NICK DALESSI [ND]: Panik, Beede, Shaw EN $250 miljoen voor Stanton?! Dat is echt veel te veel. Miami krijgt helemaal niks van San Francisco als ze $250+ miljoen willen lozen. Hooguit één van de drie of $295 miljoen + een Player To Be Named Later.
JASPER ROOS [JR]:  Voor de 28-jarige regerend NL MVP? Dat moet je toch gewoon doen? Panik is nothing special, Beede is middle-of-the-rotation at best. Shaw is een goede prospect, maar of hij ooit zo goed wordt als Stanton…?
Als San Francisco $250 miljoen van de $295 miljoen moet ophoesten, komt het dus neer Beede/Panik/Shaw voor de kosten van anderhalf seizoen Stanton, als je naar zijn contractkosten kijkt. Als Stanton een Free Agent was geweest, moet je er vanuit gaan dat ze het geld ook aan hem zouden hebben willen besteden. Kijk naar wat er afgelopen jaar voor vergelijkbare spelers werd betaald die níet net de NL MVP gewonnen hadden.
[ND]: Áls Stanton een Free Agent zou zijn kwamen daar uiteraard de kosten bij waar niet één, twee, drie een prijskaartje aan te hangen valt: de straffen die horen bij het tekenen van speler met een QO op zak. Daarnaast, Stanton is dan wel de NL MVP dit jaar, maar zijn homeruns zie ik in combinatie met The Juiced Ball Era. Het regent tegenwoordig homeruns. Bovendien heeft Giancarlo niet aangetoond betrouwbaar genoeg te zijn qua blessures voor een commitment van 10 jaar en $300 miljoen.

Stanton, beste power hitter in de Majors? (Lynne Sladky / Associated Press)

GOUD WAARD

[ND]: Panik is nothing special? Ik zie in hem één van de enige jongere controleerbare spelers met uitstekende defense, getuige zijn Gold Glove. Er valt inderdaad wat voor te zeggen dat Tyler Beede niks waard is voor een team als de Marlins. Voor de Giants, die dit contract aan Stanton moeten betalen én straks sterwerper Madison Bumgarner moeten verlengen met een nu al overvolle payroll, is Beede goud waard. Een goedkope middle-of-the-rotation-guy, Major League ready? Binnenboord houden.
In Chris Shaw zien de Giants iets wat ze al jaren missen: een buitenvelder met power. Twee of zelfs drie opgeven is geen optie.
[JR]: Een prospect-buitenvelder met power hoeven de Giants echt niet binnen de deur te houden als ze Stanton halen, toch? Stanton koppelen aan de Juiced Ball Era is een beetje vreemd; hij stond ook vóór afgelopen seizoen al bekend als één van de premier power hitters in de Major League. Prima dat het homeruns regent; niemand kwam in de buurt van de 60, behalve Giancarlo.

Giancarlo Stanton: onderweg naar San Francisco? (Scott Cunningham/Getty Images)

JETER’S SPLIT

[JR]: Ik denk wel dat SF het heel slim speelt door laag in te zetten, want de Marlins zijn wanhopig. Een one for one + contract zie ik echter niet gebeuren. Dan wordt Jeter keihard uitgelachen. Dat is niet je club financieel gezond maken, dat is je nieuwe club sportief meteen definitief de nek omdraaien. Denk ook aan de extra omzet die een speler als Stanton brengt, aan jersey sales en publiek.
Die opbrengsten komen met hem mee naar SF, dus Jeter kan zijn poot best stijf houden. Hij kan in theorie zeggen dat hij Panik voor Stanton + contract aan de ene kant en Beede in ruil voor de extra revenue die Stanton naar SF brengt wil hebben. Staat niemand gek van te kijken. Plus, het punt dat blijft: hij is de NL MVP. Dat alleen is al een tweede speler waard, toch?
[ND]: Jeter heeft geen poot om op te staan. Dreigen het hele team om Stanton heen weg te traden is echt zeer ongeloofwaardig. Sure, je houdt een kleiner salarishuis over maar je blijft één speler $25 – $30 miljoen betalen in een kansloze situatie. Dat heeft geen nut, dat geld in de brand steken zal Jeter niet doen. Vol zit het stadion in Miami al een tijdje niet. In San Fran overigens wel, dus extra publiek hebben ze niet nodig. Sterren die shirtjes verkopen zijn ook al aanwezig. Nee, Jeter zal met een beter argument moeten komen.

Derek Jeter moet zich in allerlei bochten wringen met zijn visie op de Marlins (twitter.com)

NO-TRADE

[ND]: Wat ik een belangrijk punt vind, is dat Stanton een volledige no-trade clause heeft. Hij en alléén hij bepaalt zijn eindbestemming. Ik twijfel of Stanton in de Giants wel de contender ziet waar hij heen wil. Tuurlijk, de Giants-delegatie gaat met een goed verhaal komen.
Bumgarner valt niet nog eens van een motor, Cueto is nog nooit zo slecht geweest en de Giants zijn slachtoffer geworden van slechte verdediging in het buitenveld. De stap van 64-98 naar de play-offs is echter groot. Het verhaal zal méér moeten zijn dan: “Kom erbij Giancarlo, dan komt alles goed.” Nee, er zal een derde honkman en wellicht een centerfielder bij moeten. Ik zie hem geen toestemming geven.
[JR]: De contender waar hij heen wil is San Francisco misschien niet, maar in Miami gaat hij ook nooit de play-offs halen. Als de Marlins zeggen: Giants of iedereen de deur uit, kiest hij voor de kans om te winnen. Die is in San Francisco groter dan in Florida.

(Cover photos: Marc Serota/Getty Images & Jeff Curry/USA TODAY Sports)

Philadelphia 76ers: Trust the Process

Niels van der Veen
-
0

Covington – Simmons – Fultz – Embiid (76ers Twitter)

‘Trust the process’ is al een paar jaar de slogan van de Philadelphia 76ers. Waar begon dit proces eigenlijk?

VOORGAANDE JAREN

De jaren voor the process wordt ingestart, gaat het slecht met de 76ers. Vooral na het lock-down season in 2011-2012 gaat het van kwaad tot erger. Op dat moment speelt Andre Iguodala nog in Philly, maar hij verkast in het seizoen 2012-2013. Hierop stort het in elkaar in Philly, omdat de club niemand meer heeft die een wedstrijd kan beslissen of, als het moet, meerdere wedstrijden 25 punten kan maken.

TRUST THE PROCESS

In 2011 werden de 76ers gekocht voor $280 miljoen. Sindsdien hebben er veel wijzigingen plaatsgevonden, waaronder drie GM’s. Degene die uiteindelijk met de scepter zwaait is Sam Hinkie. Deze man heeft een belangrijk aandeel in de nieuwe campagne, die gericht is op langdurig succes in plaats van een paar seizoenen voor de prijzen meedoen.
De eerste belangrijke actie die hij onderneemt is, bij de draft van 2013, toenmalig All-Star Jrue Holiday ruilen voor de vijfde draft pick (uiteindelijk Nerlens Noël). Hij draft Michael Carter-Williams, die Rookie Of the Year zou worden. Ook moest er een nieuwe coach komen, iemand die ook een lange-termijn-visie heeft. Hinkie laat zijn oog vallen op Brett Brown.
Het eerste jaar dat Hinkie de leiding heeft, wordt hem verweten dat de 76ers expres wedstrijden zouden verliezen om zo hoger in de draft stock van 2014 te komen. In dat jaar worden er grote stappen gezet in het proces. Big-man Joel Embiid word als derde gekozen en na een trade wordt ook Dario Saric binnengehaald. Een paar dagen nadat Embiid is gekozen door de 76ers, wordt duidelijk dat hij het hele seizoen niet kan spelen door een voetblessure. Midden in het seizoen wordt Robert Covington bij het team gehaald. Covington is met zijn 22 jaar ook erg jong. Dat jaar eindigen de 76ers met 19 overwinningen tegenover 63 nederlagen.

Robert Covington (Bill Streicher / USA TODAY SPORTS)

SLECHT BEGIN

Het volgende seizoen begint weer zoals het vorige: slecht basketbal met veel verliespartijen. De 76ers starten met 17 nederlagen op een rij, wat bijna een clubrecord zou zijn. De reeks wordt verbroken met een overwinning op deTimberwolves. Het hele seizoen loopt de club achter de feiten aan en de Sixers eindigen met een record van 18-64. Dit was trouwens niet het slechtste van de 30 teams, want de Timberwolves (16-66) en de Knicks (17-65) hadden een slechter resultaat behaald.

‘TANKING’

In het seizoen 2015/2016 wordt (ook met de derde pick) de tweede big man, Jahlil Okafor, gekozen. Dit gebeurt omdat Embiid een terugval heeft in zijn herstel en nog een extra jaar moet revalideren. De eerste 18 wedstrijden worden verloren en van de eerste 31 wedstrijden wordt er maar één gewonnen. Halverwege het seizoen is het seizoen al lang gespeeld en begin ze te ’tanken‘. Dit houdt in dat ze met opzet wedstrijden verliezen om  het jaar erop grote kans te maken op een nummer 1 pick. Ze eindigen dan ook met een record van 10-72.

2016-2017

Door het slechte vorige seizoen verdienen de Sixers de nummer één pick in de draft van 2016. Hierbij is het grote target de Australische point-forward Ben Simmons, Hij wordt dan al vergeleken met de jongere versie van Lebron James. Simmons wordt door de 76ers gekozen. Nog voordat Simmons aan zijn eerste wedstrijd kan deelnemen, raakt hij op een training geblesseerd aan zn voet. Net als Embiid ligt hij er nog het hele jaar uit. Het seizoen is wel hoopgevend te noemen. De 76ers winnen 28 wedstrijden, met af en toe een korte winning-streak.

NBA Commissioner Adam Silver (links) en Ben Simmons (Yong Kim/Philly Inquirer)

2017-2018

Door het vorige seizoen hebben de Sixers weer raak op draft day: ze mogen opnieuw als eerste kiezen en selecteren point-guard Markelle Fultz. Ook bij hem komt helaas een blessure opspelen, waardoor ook hij een groot deel van het seizoen gaat uitzitten in afwachting van herstel. Ondanks die blessure zou dit zou het jaar van de doorbraak moeten kunnen zijn. De meeste spelers zijn fit, er staat een gretige coach voor de groep en het succes laat al een paar jaar op zich wachten.
De man die uitgegroeid is tot het gezicht van de 76rs is Joel Emiid (bijnaam The Process). De krachtpatser pakt rebound na rebound en scoort er lustig op los. In de wedstrijd tegen de LA Lakers scoorde hij onlangs 46 punten, pakte hij 15 rebounds, gaf 7 assists en blokte 7 schoten. Hij doet het niet alleen: Ben Simmons doet net zo hard mee, heeft dit seizoen al meerdere triple-doubles op zijn naam staan en pakte recent tegen de Wizards nog 31 punten en 18 rebounds. Allebei waren dit career highs. Tot nu toe gaat het seizoen voortvarend voor Philly, met een record van 12-9.

DE TOEKOMST

De toekomst is rooskleurig voor iedereen die de 76ers een warm hart toedragen. Er staat een groep jonge spelers met enorme potentie. Wat wel belangrijk is, is dat de sterren Joel Embiid en Ben Simmons fit blijven. Ze zijn al meerdere keren lang geblesseerd geweest. Het grote voordeel van een jong team met grote sterren is dat het een aantrekkelijke free-agent bestemming is. Zo wordt er in NBA-land al tijden druk gespeculeerd over waar LeBron naartoe gaat. Eerst waren de Lakers grote kanshebbers, maar in de laatste rondvraag bij General Managers denkt het overgrote deel dat de 76ers ook een kans maken. Spannende tijden dus, in Philadelphia.

(Top photo:  Bill Streicher-USA TODAY Sports)

UFC 218: Dendert de Justin Gaethje-trein door?

Jimmy Driessen
-
0


UFC 218 kent een zeer volle card. Ook in de lightweightdivisie staat er zaterdag een belangrijke matchup op het programma: Justin Gaethje tegen Eddie Alvarez. De twee huidige The Ultimate Fighter-coaches gaan er alles aan doen om het publiek te vermaken. Inzet is ook een kans op uiteindelijk een titelgevecht, al ligt die weg wel vol met andere obstakels.

Eddie Alvarez en Justin Gaethje samen met de cast van The Ultimate Fighter 26. (UFC.com)

REDEMPTION

Toen Eddie Alvarez in 2014 zijn debuut in de UFC maakte, was hij al een gevestigde naam binnen de MMA-scene. Hij was immers al lightweightkampioen van Bellator. Ondanks een valse start (nederlaag tegen Donald Cerrone) schoot hij als een komeet door de rankings. Achtereenvolgens werden grote namen als Gilbert Melendez, Anthony Pettis en toenmalig kampioen Rafael dos Anjos aan de zegekar gebonden.
Dit resulteerde in een UFC-titel, een titel die hij later verdedigde tegen Conor McGregor. Dat gevecht werd een deceptie voor Alvarez, hij werd al snel ontmanteld via een TKO-nederlaag in ronde twee. In mei 2017 keerde Alvarez terug in de octagon. Tegen Dustin Poirier kwam hij zwaar in de problemen, totdat Alvarez twee illegale knieën uitdeelde. Resultaat was een no-contest, iets waar Alvarez blij mee mocht zijn. Hij had immers ook gediskwalificeerd geworden in een gevecht waarin Poirier de overhand had.

ZELFDE ROUTE

Zijn tegenstander van zaterdag lijkt dezelfde route af te leggen tot nu toe. Ook Justin Gaethje is een voormalig kampioen van een MMA-bond. Waar Alvarez bij Bellator vocht, was het Gaethje die de grote man was in WSOF. Een groot verschil is echter dat Gaethje wel zijn eerste gevecht binnen de UFC wist te winnen. Het gevecht tegen Michael Johnson is een grote kandidaat voor de titel ‘fight of the year.’ Beide mannen gingen vol voor de overwinning en het werd een waar slugfest. Uiteindelijk was het Gaethje die toch de betere bleek te zijn en hij kreeg een TKO-overwinning achter zijn naam tegen het einde van de tweede ronde. Sindsdien kijken veel mensen uit naar het nieuwe gevecht van Justin Gaethje.

Justin Gaethje (blauwe handschoenen) tijdens zijn UFC-debuut in actie tegen Michael Johson (rode handschoenen) (Kyle Terada-USA TODAY Sports)

BRAWLEN

Beide vechters willen graag het vuistgevecht staand aangaan. Zowel Alvarez, maar zeker Gaethje, staat er om bekend om een echte brawler te zijn. Het is dan ook niet verwonderlijk dat hij nu al een publieksfavoriet is. Gaethje heeft op Alvarez voor dat hij nog een ongeslagen record en bijbehorende aura met zich mee draagt. Alvarez heeft wel een hoop meer ervaring, maar Gaethje is wel de frissere vechter. Dit kan allemaal een voordeel zijn voor Justin. Om ‘The Underground King.’ al helemaal af te schrijven, daar is het echter nog veel te vroeg voor.

(Top photo: UFC.com)

Season in Review 2017: Toronto Blue Jays

Mike van Dijk
-
0

Met het seizoen 2017 in de boeken en het off-season onderweg, werpen we een blik in de achteruitkijkspiegel op het Major League-jaar. In volgorde van de draft, van slechtste team naar het beste, kijken we terug op het seizoen van de 30 verschillende Major League-organisaties. Vandaag in deel 12: Toronto Blue Jays.

AMBITIE: VOOR HET DERDE JAAR OP RIJ PLAY-OFFS

Na een divisietitel in 2015, hadden de Toronto Blue Jays in 2016 wederom de play-offs bereikt. Hier was dit keer wel een wild card voor nodig. Via die weg bereikten de Jays net als in 2015 de ALCS, maar daarin bleken ditmaal de Cleveland Indians met 4-1 een maatje te groot.
— SPORTAMERIKA 30-IN-30 PREVIEW 2017: TORONTO BLUE JAYS
In het daaropvolgende off-season liep een aantal contracten af, waaronder dat van slugger Edwin Encarnacion. Encarnacion verkoos een toekomst bij Cleveland boven Toronto en zodoende was er een power hitting-vacature bij de Jays. Om dit vacature op te vullen, werd met Kendrys Morales een opvolger gecontracteerd. Morales beschikt over de nodige power, maar de 33-jarige slagman is van een ander niveau dan dat van Encarnacion en daarom was het zaak dat niet nog meer grote namen zouden vertrekken.

Edwin Encarnacion (Frank Gunn / The Canadian Press)

Daar slaagde Toronto in, want de voornaamste sleutelspelers bleven de Jays trouw, onder wie José Bautista. Gegeven de prestaties van de voorgaande seizoenen en de sterkte van de selectie zagen velen in Toronto dan ook nog steeds een contender in de AL East.

WAT GING FOUT IN 2017?

Bij de ploeg uit Canada ging het eigenlijk direct al mis bij de start. De Jays verloren namelijk wedstrijden, relatief veel wedstrijden. Na één maand honkbal waren slechts acht wedstrijden gewonnen en zeventien verloren. Hadden de Jays tien meer wedstrijden gewonnen in die maand, dan hadden ze aan het eind van het seizoen een wild card gewonnen. Dat was niet het geval en zodoende stonden de Jays eind april al vroeg op een behoorlijke achterstand in de AL East. Uiteindelijk eindigden de Jays op plek vier in de divisie, nipt boven Baltimore.
In het afgelopen seizoen lieten de offensieve prestaties veel te wensen over. In de batting categorieën slaggemiddelde, OPS, runs scored en stolen bases bivakkeerde Toronto bij de onderste vijf ploegen van de MLB. De homeruns waren een positieve uitschieter, want met 222 homeruns eindigden de Jays als 10e in de majors.
Qua team starting pitching was het eveneens niet van het benodigde niveau om competitief te zijn. Vergeleken met de andere MLB-teams was Toronto 14e qua ERA, 22e in WHIP en 24e in walks per nine. Dat zijn plaatsen waarmee het lastig is om een play-off-plek te bemachtigen.

Troy Tulowitzki. (Darren Calabrese/ The Canadian Press)

BLESSURES

De teleurstellende prestaties vallen deels te verklaren door de vele blessures, waardoor de Jays vaak niet in de sterkste formatie konden aantreden. Vooral in april was het raak in Toronto toen onder andere derde honkman Josh Donaldson en starting pitcher J.A. Happ bijna een maand niet inzetbaar waren door blessureleed. Een andere startende werper, Aaron Sanchez, miste gedurende het seizoen diverse keren tijd door uiteenlopende handblessures (vooral blaren).
Ook de blessuregevoelige Troy Tulowitzki kon niet aan de blessuregolf ontkomen. Vroeg in het seizoen kampte de korte stop met hamstringklachten en het eind van het seizoen miste ‘Tulo’ door een enkelblessure. Door die vele blessures moest Toronto een beroep doen op diverse reservespelers. Die bleken van onvoldoende kwaliteit voor de MLB.

WAT GING GOED IN 2017?

Ondanks de tegenvallende teamprestaties, waren er wel een aantal spelers die persoonlijk een goed seizoen beleefde. Zo kan Kendrys Morales met 28 homeruns redelijk positief terugkijken op zijn debuutseizoen in Canada en kwam Josh Donaldson ondanks zijn blessure tot een WAR van 4.8 (33 homeruns en een slash line van .270/.385/.559).
Een opvallende smaakmaker in de line-up was eerste honkman Justin Smoak. De 30-jarige slagman kwam 158 wedstrijden in actie en sloeg daarin veel persoonlijke records aan flarden; 38 homeruns en een slash line van .270/.355/.529. Deze cijfers droegen bij aan een 3.2 WAR en leverden hem halverwege het seizoen zijn eerste All-Star-selectie op.

Justin Smoak (Kim Klement-USA TODAY Sports)

De speler die volgens de statistieken het beste seizoen beleefde voor de Jays, was pitcher Marcus Stroman met een WAR van 6.0. In 33 wedstrijden kwam de righty tot een 13-9 record met een 3.09 ERA en 1.31 WHIP. Overigens ontving Stroman na afloop van het seizoen de American League Gold Glove Award.
Naast deze individuele prestaties was de Toronto bullpen één van lichtpuntje. Qua ERA eindigden de relievers van de Jays weliswaar in de middenmoot van de MLB, maar in WHIP, walks per nine en strikeouts per nine behoorden de Jays-pen tot de top 8. De 25-jarige Dominic Leone gold als één van de sterkhouders in de bullpen. Op hem werd 65 keer een beroep gedaan. Hij gooide 66 innings en kwam tot een 2.56 ERA, 1.05 WHIP en 81 strikeouts.

WAT BRENGT 2018?

Wat 2018 de Toronto Blue Jays moet brengen, zal voor een groot deel afhangen van de puzzelstukjes die worden toegevoegd in het off-season. De verwachting is dat de Jays actief zullen zijn op de free agent markt en de ploeg beschikt over de middelen om te investeren. Primair is er behoefte aan een startende werper en een corner outfielder. Voor deze posities zijn enkele grote namen beschikbaar, zoals Shohei Ohtani, Jay Bruce, J.D. Martinez en Giancarlo Stanton.

Gift Ngoepe: de eerste Afrikaan in de MLB en komend seizoen een Toronto Blue Jay (Cliff Welch/Icon Sportswire)

De eerste trade in aanloop naar het nieuwe seizoen is al wel gemaakt door GM Ross Atkins. Korte stop Gift Ngoepe komt over van de Pittsburgh Pirates in ruil voor geld. Het is afwachten welke aanvullende transacties gedaan worden om zo de Toronto Blue Jays terug te brengen naar de play-offs. Een streep zetten onder het blessuregevoelige en teleurstellende 2017 is een eerste stap in de goede richting.

(Top photo: Peter Llewellyn-USA TODAY Sports)

UFC 218: Overeem onderweg naar een nieuwe titleshot

Jimmy Driessen
-
0

In het co-mainevent van UFC 218 staan twee van de hardste hitters in de heavyweight-divisie tegenover elkaar. De Nederlandse MMA-veteraan Alistair Overeem neemt het op tegen het grootste talent in de divisie: Francis Ngannou. De huidige titelhouder Stipe Miocic zal dit gevecht zeer zeker gaan bekijken, de winnaar van deze tweestrijd zal namelijk om de titel mogen vechten. Van Ngannou is men nog niet zeker waar hij staat in de divisie, dit gevecht zal dus een hoop duidelijk gaan maken. Dat hij onmenselijk hard slaat is echter geen geheim.

ONGESLAGEN

Tot nu toe heeft Ngannou vijf gevechten in de UFC gevochten; daarvan eindigde er vier in een (T)KO-overwinning dankzij zijn punching power. De andere overwinning behaalde hij via een submission. Ngannou is op dit moment een van de weinige vechters die ongeslagen is binnen de organisatie. Zoals gebruikelijk in de UFC kreeg hij tegenstanders van een steeds hoger kaliber tegenover zich. De laatste overwinning binnen de octagon was er een op ex-UFC heavyweightkampioen Andrei Arlovski, al moet hierbij opgemerkt worden dat Arlovski niet meer de topvechter van weleer is. De vraag is nu vooral: is Ngannou te eendimensionaal? Dit is iets waar men achter gaat komen aankomende zaterdag, want een vechter van het kaliber Overeem is hij nog niet tegengekomen.

Alistair Overeem viert zijn KO overwinning op Mark Hunt tijdens UFC 209. (Photo by Steve Marcus/Getty Images)

VEELZIJDIGHEID

Als er één vechter niet eendimensionaal is, dan is het Overeem wel. Naast zijn titels in het K1-kickboksen heeft hij ook titels bij meerdere MMA-organisaties behaald. Zijn arsenaal is misschien wel het meest veelzijdig binnen de heavyweightdivisie. Trappen, stoten en vooral zijn befaamde knieën, er is maar weinig dat Overeem niet kan. Toch is er altijd een groot vraagteken bij Overeem; hoe houdt zijn kin het?
In de heavyweight-divisie heeft elke vechter KO-power. Dit is iets waar Overeem al meer dan eens tegenaan gelopen is. Een ander punt is zijn uithoudingsvermogen, al is dat wel al verbeterd sinds hij bij Jackson-Wink MMA is gaan trainen. Overigens is van Francis Ngannou ook onduidelijk hoe het met zijn cardio zit, aangezien zijn gevechten nooit verder dan ronde twee zijn gekomen.
Dit gevecht is voor beide vechters van levensbelang. Na zijn nederlaag tegen Miocic in Cleveland heeft Overeem zichzelf eens te meer opnieuw uitgevonden, getuige zijn overwinningen tegen Mark Hunt en Fabricio Werdum. Kan Overeem nog een keer voor de titel gaan vechten of is de hype van Ngannou toch gerechtvaardigd? Alle ingrediënten voor een topgevecht zijn aanwezig. Kijk niet raar op als het vroegtijdig beslist wordt.

(Top photo: UFC.com)

UFC 218: Gaat Jose Aldo zijn revanche nemen?

Jimmy Driessen
-
0


Detroit is op zaterdag 2 december het strijdtoneel van één van de meest aansprekende cards van dit jaar: UFC 218. In de Little Caesars Arena staat niet alleen de featherweighttitel op het spel. Ook alle andere match-ups gaan tussen contenders die 1-op-1 gaan uitvechten wie er een titleshot verdient. SportAmerika.nl kijkt in drie previews vooruit.

HOLLOWAY VS ALDO II

In eerste instantie stond er een ander titelgevecht op de planning. Vedergewichtkampioen Max Holloway zou voor het eerst zijn titel verdedigen tegen #1 contender en ex-lightweightkampioen Frankie Edgar. Echter raakte Edgar in de aanloop naar het gevecht geblesseerd aan zijn gezicht. Deze blessure was zo ernstig dat er zelfs een operatie aan te pas moest komen.
Al gauw werd de nieuwe tegenstander van Holloway gevonden. Niemand minder dan Jose Aldo bood zich nadrukkelijk aan voor een rematch; de UFC gaf hier uiteindelijk ook gehoor aan zodat de card niet aan kwaliteit zou inboeten. De reden dat Jose Aldo zo prominent om het gevecht vroeg, behalve het terug claimen van ‘zijn’ titel, is omdat hij zo snel mogelijk zijn contract met de UFC wil uitdienen. Ook Jose Aldo heeft namelijk de ambitie om pro-bokser te worden.

HET EERSTE GEVECHT

De eerste keer dat beide vechters tegenover elkaar stonden in de octagon was op 7 juni 2017. Aldo was toen nog de regerend featherweight-kampioen, nadat Conor McGregor zijn titel had opgegeven. Holloway ging het gevecht in als interim-kampioen en als underdog. Niet alleen was Aldo de vechter met meer ervaring; dat het event in zijn thuisland Brazilië werd gehouden sprak ook in het voordeel van de Zuid-Amerikaan.
Tijdens het gevecht was van bovenstaande voordelen niets meer te merken. Na een furieus begin van Aldo ging Holloway het tempo bepalen en had hij met zijn onorthodoxe stijl de X-factor gevonden. Jose Aldo kon er weinig tegenover stellen, zelfs zijn gevreesde lowkicks bleven achterwege. Dit resulteerde uiteindelijk in een  gevecht met een verdiende TKO-overwinning in ronde drie voor Holloway als uitkomst.

NIEUW STRIJDPLAN

Nu is er een half jaar verstreken en mogen beide vechters het weer tegen elkaar opnemen. Ditmaal zal Holloway de favoriet bij de bookies zijn. Aldo zal met een ander strijdplan moeten komen om enigszins een kans te maken op herovering van de titel. Daarin zullen lowkicks een belangrijk onderdeel moeten vormen. Hij zal de afstand snel willen verkleinen, zodat Holloway niet vanuit verschillende angles zijn stootcombinaties kan maken.
Voor Holloway komt er een nieuw aspect bij. Hij is nu de titelverdediger en de grote favoriet. Kan hij met die druk omgaan? Zaak voor hem is om zijn ritme in het boksen te vinden en veel gebruik te maken van zijn jab. Als hij hetzelfde ritme vindt als in het vorige gevecht dan kan Holloway bewijzen dat zijn titelverovering geen fluke was. Jose Aldo zelf zal er alles aan doen om zijn revanche te kunnen nemen.

(Top photo: UFC.com)

Vijf conclusies na de eerste maand in de NCAAB

Lars Leeftink
-
0

Grayson Allen explodeerde in de Champions Classic tegen Michigan State: 37 punten (Dennis Wierzbicki/USA Today Sports)

De eerste drie weken van het nieuwe NCAAB College Basketball-seizoen zitten erop. Het was een maand waarin er veel voorbereidingstoernooien gespeeld werden. Onder meer de Champions Classic (Chicago), PK80 (Portland), Battle 4 Atlantis (Bahamas) en Mauii (Hawaii) zorgden voor veel spectaculaire wedstrijden. Het was tevens een maand waaruit vijf conclusies getrokken kunnen worden richting Conference play eind december.

ARIZONA EN PURDUE ZAKKEN AL VROEG DOOR DE ONDERGRENS

Zowel Arizona als Purdue stond in de top 15 van de AP-Poll aan het begin van het seizoen. Amper drie weken later zijn beide teams niet meer terug te vinden in de top 25 van de NCAA. Beide scholen leden tijdens de Battle 4 Atlantis in de Bahamas hun eerste nederlagen. Beide teams moesten het in de eerste ronde al afleggen in Paradise Island. De eerste nederlaag voor was tegen Tennessee in Overtime (75-78). Na deze nederlaag werd het nog wat erger voor Purdue, want ook Western Kentucky was te sterk in Paradise Island (73-77).
Arizona ging ongeveer op dezelfde manier twee keer onderuit. NC State bleek in een shoot-out met 84-90 te sterk voor de Wildcats. Daarna ging Arizona ook pijnlijk onderuit tegen Southern Methodist (60-66). Ironisch genoeg speelden beide teams in hun derde wedstrijd tegen elkaar, als afronding van het toernooi in de Bahamas. Daar waar het duel van tevoren gezien werd als potentiële finale, bleek dit slechts een wedstrijd om de zevende plek te zijn. In deze wedstrijd maakte Purdue het nog wat erger voor de nummer twee van het land. De Boilermakers wonnen met 89-64 van de Wildcats, waardoor Arizona van de tweede plek in de AP-Poll naar unranked ging. Ook Purdue vinden we na de 18e plek nu in dezelfde ranking niet meer terug.

BAGLEY EN DUKE ZIJN VOORLOPIG NIET TE STOPPEN

De Duke Blue Devils moeten het dit seizoen voornamelijk doen met freshmen. Duval, Carter Jr, Trent Jr, DeLaurier en O’Connell zijn allemaal dit jaar begonnen. Alleen Bolden en Allen zitten al een tijdje bij Duke en gaan hun laatste jaar in bij de Blue Devils. Toch werd dit team bij veel rankings op de eerste plek gezet. Na drie weken kunnen we concluderen dat deze rankings er niet naast zaten.
Marvin Bagley III heeft zich ontpopt als de beste speler van de NCAA en draagt op jonge leeftijd als freshman al veel gewicht op zijn schouders. Na acht wedstrijden scoort hij gemiddeld 22 punten met een schietpercentage van bijna 60%. Daarnaast pakt hij ook elf rebounds per wedstrijd en schiet hij 30% van de driepuntlijn. Als je daar pure shooters als Trent Jr, senior Allen en een dynamische Point Guard in Duval naast zet, krijg je een sterk team.
Met onder meer overwinningen op nummer drie Michigan State (88-81), Texas (87-78 in OT) en nummer zes Florida (87-84) heeft Duke een allesbehalve makkelijk programma gehad in de eerste maand. De enige zwakke plek in dit team is de bank, die maar uit drie spelers bestaat. Maar dat Duke het team is om te verslaan dit jaar, mag na een maand wel duidelijk zijn.

VIJF TEGEN DRIE BIJ MINNESOTA – ALABAMA

Deze maand gebeurde er iets wat nog nooit vertoont is op NCAA-niveau. Tijdens de wedstrijd tussen nummer 24 Alabama en nummer 12 Minnesota stond laatstgenoemde met 12 minuten te gaan meer dan 10 punten voor. Toen ontvlamde het duel volledig. Het begon met een opstootje tussen Mason en Sexton, wat resulteerde in twee technische fouten voor Mason en een technische fout voor de coach van Minnesota, Richard Pitino.
Amper een minuut later werd het nog erger. Onder de basket was Sexton klaar om te vechten na een harde fout, toen de bank van Alabama het veld op kwam. Alle spelers die op de bank zaten bij Alabama kregen technische fouten en mochten niet meer in actie komen. Dit betekende dat Alabama nog maar vijf spelers over had. Toen vervolgens Ingram zijn vijfde fout maakte en Petty een blessure aan zijn enkel kreeg na een jumpshot, stond Alabama met drie spelers op het veld. De achterstand was op dit moment nog steeds meer dan 10 punten.
Gek genoeg wist Alabama onder leiding van uitblinker Sexton (40 punten) nog tot drie punten terug te komen met twee man minder. Minnesota won uiteindelijk met 89-84, maar waarschijnlijk zullen we deze taferelen nooit meer tegen gaan komen op een basketbalveld.

Sexton scoorde veertig punten voor Alabama tijens het veelbesproken duel tegen Minnesota (Vincent Carchietta-USA TODAY Sports)

MAAND VAN DE TOPPERS STELT NIET TELEUR

In de eerste drie weken van het seizoen stonden er al veel toppers op het programma tussen teams uit de AP-Poll. Het begon eigenlijk al met de overwinning van nummer negen Texas A&M op nummer 19 West Virginia (88-65). Vier dagen later werd tijdens de Champions Classic de wedstrijden tussen Michigan State (3) – Duke (1) en Kentucky (7) -0 Kansas (2) afgewerkt. Kansas wist dankzij missers van Diallo en freshman Knox met 65-61 te winnen van Kentucky. Duke won na een spektakelstuk met 88-81 won van de Spartans, waarbij Grayson Allen 37 punten scoorde in Chicago.
In de tweede week werden er voorbereidingstoernooien gespeeld. Onder meer Witchita State (8) – Notre Dame (5) (66-67), Michigan State (3) – North Carolina (13) (63-45) en het eerder genoemde duel tussen Arizona en Purdue zorgden voor spektakel. De overwinning van nummer zes Florida op nummer 15 Gonzaga in double overtime (111-105) en de comeback van Duke tegen hetzelfde Florida (87-84) waren de kers op een hele grote novembertaart.

NORTHWESTERN, SETON HALL, UCLA EN ST. MARY’S EERSTE SLACHTOFFERS AP POLL

Na november zijn er  nog een paar andere teams die niet meer terug te vinden zijn in de top 25. Northwestern ging twee keer onderuit in de eerste weken. Nummer 25 Creighton en nummer 22 Texas Tech wisten beide te winnen van Northwestern, waarna het al voorbij was voor het team uit de Big Ten. UCLA verloor van hetzelfde Creighton en had ook veel moeite met Wisconsin en Central Arkansas.  Dit bleek genoeg te zijn om uit de AP Poll gezet te worden door de stemmers.
St. Mary’s verloor aan het einde van week twee tweemaal. Unranked Washington State en Georgia bleken net iets te sterk te zijn. Hierdoor was ook St. Mary’s na een maand niet meer terug te vinden  op de AP Poll. Laatste slachtoffer was Seton Hall. Seton Hall verloor van Rhode Island en werd hierdoor niet meer als een top 25 team gezien. De nieuwe teams in de AP-Poll zijn: Virginia (7-0), Arizona State (6-0), Texas Tech (6-0), TCU (6-0), Alabama (5-2) en Creighton (5-1).
Ook werd aan het eind van de maand de ACC/Big Ten Challenge gehouden. Voor het tweede jaar op rij wist de ACC deze challenge met overmacht te winnen. Ondanks de laatste overwinning van Michigan State op Notre Dame won de ACC met 11-3.

BEGIN VAN DECEMBER EXPLOSIEF

Zo is er veel gebeurd in de eerste maand van het NCAA-basketbal seizoen. Toch staat de volgende maand alweer voor de deur. Met onder meer Creighton (25) – Gonzaga (15), Witchita State (8) – Baylor (16) en Cincinnati (11) – Xavier (21) staan er meteen een paar toppers op het programma. De week daarna staan er nog een paar ranked teams tegenover elkaar. Virginia (18) – West Virginia (19) en Villanova (4) – Gonzaga (15) zijn hierbij de mooiste wedstrijden. Meer dan genoeg om van te genieten dus richting de jaarwisseling en de start van conference play, eind december.

(Top photo: Craig Mitchelldyer/AP Photo)

Cowboys maken einde aan serie nederlagen met zege op Redskins

Chris Van Dijk
-
0


De Dallas Cowboys mogen blijven hopen op een plekje in de play-offs. De Washington Redskins maakten vooral in de eerste helft veel fouten en de Cowboys profiteerden optimaal. In de tweede helft liep de thuisploeg vervolgens verder weg naar een 38-14 zege.

FIRST DOWN: REDSKINS VERLIEZEN VAN ZICHZELF

De Washington Redskins lijken door de nederlaag tegen de Dallas Cowboys de play-offs te kunnen vergeten, al hebben ze wel een gemakkelijk schema de rest van het seizoen. De nederlaag in Dallas hebben ze echter volledig aan zichzelf te wijten. In het eerste kwart waren de bezoekers de bovenliggende partij, maar wist het dit niet in scores om te zetten. Een interceptie en twee fumbles in de eerste helft zorgde er voor de Cowboys met een ruime voorsprong de rust in te gaan. Het gaf Dallas het vertrouwen en in de tweede helft kwamen de Redskins er niet meer aan te pas.

SECOND DOWN: DALLAS WINT ZONDER ELLIOTT

De aanval van de Cowboys liep de afgelopen weken zonder Ezekiel Elliott zeer stroef. De ploeg scoorde in de laatste drie duels maximaal negen punten, en ook nu kon Dak Prescott in het begin geen vuist maken. De laatste play van het eerste kwart leverde pas de eerste first down op voor de thuisploeg. Het was aan de drie intercepties van de verdediging te danken dat Prescott in uitstekende veldpositie kwam. Ryan Switzer bracht vervolgens de stand op 17-0 door een punt return.


Het gaf Dallas de marge die het nodig had om het duel naar zich toe te trekken.

THIRD DOWN: NOG MEER BLESSURES REDSKINS

De offensive line van de Redskins wordt het hele seizoen al door blessures geteisterd. De line heeft dit seizoen al in meer dan twintig verschillende samenstellingen gespeeld, en dat worden er alleen maar meer. Right tackle Morgan Moses raakte in de eerste helft geblesseerd aan zijn enkel en kwam niet meer terug. Hierdoor moest Ty Nsekhe op zijn plek spelen, terwijl hij al een invaller op left guard was.
Door de blessures is het voor de Redskins bijna onmogelijk om Kirk Cousins te beschermen. In de tweede helft lukte het de aanval niet om de verdediging van Dallas onder druk te zetten. Een comeback zat er daarom geen moment in en aan het einde van de wedstrijd werd Cousins zelfs vervangen door Colt McCoy.

FOURTH DOWN: COWBOYS BLIJVEN IN DE RACE

Door de zege zijn de Cowboys 6-6 en staan ze anderhalve wedstrijd achter de laatste wild card plaats. Dallas speelt in de laatste vier wedstrijden nog drie keer uit. De eerste twee wedstrijden zijn tegen de Giants en Raiders. Daarna spelen de Cowboys thuis tegen de Seahawks (met Elliott) in mogelijk een cruciaal duel om de play-offs te halen.
De laatste wedstrijd is in Philadelphia. Op papier een lastig duel, maar als de Eagles al zeker zijn van de nummer 1 seed in de NFC, dan is de kans aanwezig dat de Eagles met hun reserves spelen en is het voor Dallas ineens een heel ander verhaal. Het wordt lastig om de play-offs nog te halen, maar het is zeker niet kansloos voor Dallas.

(Top photo: Twitter Dallas Cowboys

Hij komt, hij komt… Shohei Ohtani

Nico Roek
-
0

De meeste gehypte Free Agent van dit off-season is ongetwijfeld de Japanse two-way-player Shohei Ohtani. Ter voorbereiding op de komst van Ohtani naar de Major League publiceert SportAmerika de komende weken een aantal artikelen over de Japanner, als kennismaking met het hybride Aziatische wonderkind.

In 2012 deden de Dodgers, Rangers, Red Sox en Yankees al een poging om de jonge Japanse baseball-ster Shohei Ohtani naar de MLB te halen. Nu, vijf jaar later, is het eindelijk zover. Ohtani heeft op 11 november jl. aangegeven volgend seizoen graag uit te willen komen in de MLB. Ook zijn huidige Japanse team, de Nippon Ham Fighters, heeft aangegeven open te staan voor een vertrek van hun superster. Sinds deze aankondiging is Ohtani een hot item in de MLB, maar wie is deze jonge Japanner nu eigenlijk?

WIE IS SHOHEI OHTANI?

Shohei Ohtani is momenteel 23 jaar en speelt al zijn gehele profcarrière voor Nippon Ham Fighters. Op het Japanese National High School Baseball Championship Tournament zette hij al eens het snelheidsrecord op zijn naam. Hij ging met een pitch van 160 km/h meteen de recordboeken in en dit was slechts het begin van een tot op heden geweldige carrière.

Ohtani, de two-way player (Twitter.com)

INDRUKWEKKENDE STAAT VAN DIENST

Nadat hij in 2012 aanbiedingen van de eerder genoemde MLB-teams ontving, was voor hem duidelijk dat hij in Amerika wilde gaan spelen. Het was echter zijn huidige team dat hem met een minimale kans van slagen toch besloot te draften. Na een maand onderhandelen kwam het verrassende bericht naar buiten dat Ohtani toch niet naar de MLB zou gaan, maar zou gaan spelen voor de Fighters.
De dan 18-jarige Ohtani maakte in 2013 zijn officiële debuut. De lange speler bleek als pitcher en als outfielder prima uit de voeten te kunnen. In de jaren die daarop zouden volgen bleef zijn slaggemiddelde wat achter bij zijn geweldige pitchingstatistieken. Dit leverde hem een rol als starting pitcher in de Japanse All-Star game van 2015 op. In 2016 schoot ook zijn slaggemiddelde de lucht in. In 104 officiële wedstrijden had hij een slaggemiddelde van .322 en sloeg hij 22 HR’s.

SHOHEI OHTANI’S BATTING STATS
SHOHEI OHTANI’S PITCHING STATS

WAAR GAAT HIJ SPELEN?

Nu heeft deze Japanse superster dus besloten om de Nippon Professional Baseball league achter zich te laten en in de voetsporen te treden van beroemde landgenoten als Yu Darvish, Ichiro Suzuki en Hideki Matsui. Over belangstelling van de MLB teams heeft de veelzijdige Ohtani overigens niets te klagen. Naar verluidt zouden alle 30 teams in de MLB geïnteresseerd zijn in de diensten van de Japanse ‘Babe Ruth’. Verwacht wordt dat alle teams de $20 miljoen posting fee zullen indienen, waarna Ohtani zelf kan kiezen waar hij wil tekenen.

FRONT-RUNNERS

Op dit moment zouden de Rangers, Dodgers, Yankees, Mariners, Rays en Cubs de grootste kandidaten zijn om Ohtani te verleiden tot een overstap naar hun team. Waar Ohtani uiteindelijk ook heen zal gaan, hij is bij voorbaat al een aanwinst voor de MLB.

VOLGENDE WEEK MEER OVER SHOHEI OHTANI, ALLEEN OP SPORTAMERIKA.NL!

(Top photo: Quinn Roberts/MLB.com)

Toronto FC wint Eastern Conference-titel

Lars Smit
-
1


Donderdagnacht stond de spannende return tussen Toronto FC en Columbus Crew op het programma. Na een 0-0 stand in de heenwedstrijd kon het vannacht nog alle kanten op.
EERSTE HELFT
Het begin van de wedstrijd was erg rustig. Toronto FC domineerde met veel balbezit. Desondanks wist de ploeg dit overwicht niet om te zetten in kansen. Columbus Crew gokte aan de andere kant op de counter om te profiteren van de snelheid van spits Ola Kamara. Deze strategie betaalde zich in de 20e minuut uit in de vorm van een gevaarlijke mogelijkheid voor Justin Meram. Een slechte aanname en goed ingrijpen van Michael Bradley voorkwam echter een schot.

BREEKPUNT

In de 25e minuut kwam het eerste cruciale moment van de wedstrijd. In een vlaag van verstandsverbijstering maakte Josh Williams een overduidelijke overtreding op Drew Moor tijdens een corner van Toronto FC. De scheidsrechter wees terecht naar de stip. Een uitgelegen mogelijkheid voor de thuisploeg om op voorsprong te komen. Spanjaard Victor Vazquez ging achter de bal staan. Tegenover hem stond de man in vorm bij de Columbus Crew, doelman Zack Steffen. Na een korte aanloop schoot Vazquez de bal hard en laag richting de linkerhoek. Dit was echter niet genoeg om Steffen te verslaan. De Amerikaan wist derhalve zijn vierde penalty van het seizoen te redden.

Deze redding leek de Crew vleugels te geven. In het kwartier dat volgde kwamen ze tot enkele gevaarlijke aanvallen. Keeper Alexander Bono werd daarentegen nog niet echt getest maar een signaal was zeker afgegeven. Vlak voor rust kwam Toronto nog even opzetten. Ze wisten de defensie van Columbus echter niet te verschalken en dus ging er gerust worden met een 0-0 stand.

TWEEDE HELFT

Het spelbeeld van de eerste helft herhaalde zich ook in de tweede. Toronto had het betere van het spel zonder echt tot kansen te komen in het eerste kwartier. In de 60e minuut ontstond bijna uit het niets de eerste grote kans van de tweede helft. Een uittrap van keeper Bono werd mooi gecontroleerd door Sebastian Giovinco. De Italiaanse spits speelde de bal vervolgens met de hak door naar Jozy Altidore. Die ging daarna een schitterend één-tweetje aan met Victor Vazquez, waardoor de Amerikaan oog in oog kwam te staan met Steffen. De oud-Sunderland spits wist wel raad met deze kans en verschalkte Steffen met een subtiel schot in de verre hoek.


Naar aanleiding van deze goal veranderde het spelbeeld. Toronto kon zich laten inzakken om te proberen de wedstrijd uit te spelen. Hoewel Columbus op zoek moest naar de gelijkmaker wist de ploeg uit Ohio het grootste gedeelte van de wedstrijd nauwelijks gevaarlijk te worden. Het leek er dus op dat Toronto de wedstrijd rustig zou uitspelen.
Pas in de laatste tien minuten kwam er een slotoffensief op gang. In de 80e minuut viel de bal in de kluts na een corner voor de voeten van Justin Meram. De vleugelspeler wist de kalmte doch niet te bewaren en schoot de bal paniekerig over. De grootste kans viel nog te noteren in de 87e minuut. Een scherpe voorzet van de rechterkant werd licht van richting veranderd. Hierdoor schoot de bal precies onder Kamara, die op slechts een meter van de goal stond, door. Een beetje meer geluk en Columbus had de grootste stunt van deze play-offs volbracht.

UP NEXT

Dat geluk bleef uit en dus kroonde Toronto FC zich voor het tweede seizoen op rij tot Eastern Conference Champions. Op 9 december nemen de Canadezen het op tegen de winnaar van Houston Dynamo – Seattle Sounders voor de MLS Cup.

(Top Photo: Steve Russell/Toronto Star)

1...563564565...804Pagina 564 van 804

SportAmerika.nl bestaat al sinds 1 december 2010. Vanaf dat moment is deze site dé Nederlandstalige plek voor Amerikaanse sporten.

©SportAmerika 2021 | Developed by CSSdsign

Laatste nieuws

MeNU