Na het feestje van Loyola-Chicago en Michigan van zaterdagnacht was het afgelopen nacht de beurt aan Kansas en Villanova om hun ticket te veroveren voor de Final Four van March Madness. Villanova wist zich relatief eenvoudig te plaatsen door Texas Tech met overtuiging te verslaan. Kansas had een overtime-periode nodig om de Duke Blue Devils uit te schakelen.
MIDWEST REGION
KANSAS VERSLAAT DUKE IN SPECTACULAIR OVERTIME DUEL
#1 Kansas heeft zich verzekerd van een plek in de Final Four. In het meest spectaculaire duel van deze March Madness versloegen de Jayhawks #2 Duke met 81-85 na overtime. Dit had Kansas volledig aan zichzelf te danken, want aan het begin van de tweede helft was er een aardige voorsprong opgebouwd die niet verdedigd werd in het restant van de wedstrijd.
GELIJKOPGAANDE EERSTE HELFT
De eerste helft ging gelijk op. Duke had drie keer een voorsprong van vier punten, terwijl Kansas zo af en toe een voorsprong van twee punten wist te verzamelen. Beide teams hadden moeite om de bal in de basket te krijgen. Duke schoot 40% van het veld en 20% van de driepuntlijn, terwijl Kansas het met 37% en 29% niet veel beter deed dan de Blue Devils. Daarom was de ruststand (36-33 in het voordeel van Duke) ook geen verrassing te noemen.
De hoofdrol in de eerste helft werd opgeëist door Marques Bolden, die zich aan beide kanten van het veld liet gelden met een block en een dunk binnen 15 seconden.
De start van de tweede helft was overtuigend voor de Jayhawks. Na vijf minuten was er een voorsprong van zeven punten (41-48) opgebouwd met een 11-3 run. Dit kwam vooral dankzij het feit dat Duke in die periode maar één field goal wist te scoren.
Vervolgens zagen de uitzinnige fans een paar keer achter elkaar hetzelfde patroon. Duke wist te dichten en op gelijke hoogte wist te komen, waarna vervolgens Kansas wegliep en een voorsprong van vijf punten nam. Uiteindelijk was het een diepe driepunter van Gary Trent Jr. die met zes minuten te gaan ervoor zorgde dat de Blue Devils de voorsprong weer in handen hadden.
In de slotfase gaven Kansas en Duke elkaar geen centimeter ruimte en bleven beide teams de leiding uitwisselen. Op een gegeven moment had Duke met nog 25 seconden te spelen een voorsprong van drie punten. Sviatoslav Mykhailiuk bracht Kansas weer op gelijke hoogte met een driepunter. Nadat Grayson Allen zijn jumpshot vervolgens net uit de ring zag rollen, was het tijd voor overtime (72-72).
In overtime ging het vervolgens gewoon weer gelijk op. Tot de laatste twee minuten was het nog steeds onduidelijk of er ooit iemand deze wedstrijd zou gaan winnen. Toen stond Malik Newman op. De Guard was met 32 punten sowieso al de grootste uitblinker bij Kansas, maar hij was met twee driepunters in overtime verantwoordelijk voor de zege voor de Jayhawks.
Duke miste meerdere driepunters en jumpshots in de slotfase, waarna Kansas alle free-throws wist te maken. Naast Newman was ook Mykhailiuk met 11 punten en 10 rebounds een belangrijke schakel bij de zege van Kansas. Bij Duke waren Trevon Duval (20 punten), Gary Trent Jr. (17 punten) en Marvin Bagley III (16 punten, 10 rebounds) de uitblinkers. De kans dat al deze spelers hun laatste duel voor de Blue Devils gespeeld hebben is groot. Voor Kansas volgt aankomende zaterdag het duel tegen Villanova in de Final Four.
EAST REGION
VILLANOVA MET OVERTUIGING LANGS TEXAS TECH
#1 Villanova heeft zich vanuit de East Region geplaatst voor de Final Four van March Madness. De Wildcats versloegen #3 Texas Tech met 59-71, na een sterke eerste helft.
Nadat de eerste 10 minuten van de eerste helft gelijk op gingen, was het in het tweede gedeelte van de eerste helft Villanova dat wegliep bij de Red Raiders. De stand na 20 minuten was uiteindelijk 23-36 in het voordeel van de Wildcats. Beide teams schoten een laag percentage (33% en 37%) en waren totaal uit vorm vanaf de driepuntlijn (10% en 22%) in de eerste helft. Het block van Eric Paschall en de and-one die hieruit volgt van Donte DiVincenzo was het hoogtepunt van een sterke slotfase van Villanova.
Villanova was dit seizoen 27-1 wanneer ze een voorsprong hadden na rust en dat bleek na afgelopen nacht 28-1 te zijn. De opgebouwde voorsprong werd namelijk niet meer uit handen gegeven. Nadat het verschil in de beginfase nagenoeg gelijk bleef, kwam Texas Tech met vijf minuten te gaan toch weer op vijf punten van Villanova. Dit bleek mede dankzij deze schitterende putback van DiVincenzo van korte duur.
Met nog één minuut te gaan groeide het gat naar tien punten. Wat volgde was het spelletje dat meestal gespeeld wordt aan het einde van een basketbalwedstrijd: een overtreding maken op de tegenstander en hopen dat hij een free-throw mist. Dit bleken de Wildcats niet van plan te zijn. Zij wisten deze vrije worpen gewoon te maken en zo de voorsprong te consolideren. Uiteindelijk won Villanova met 59-71 van Texas Tech.
Eric Paschall (12 punten, 14 rebounds) en Jalen Brunson waren de uitblinkers aan de kant van de Wildcats. Bij de Red Raiders waren Keenan Evans en Jarret Culver de best presterende spelers met respectievelijk 12 en 11 punten. Een ontmoeting met Kansas aankomende zaterdag wacht in de Final Four van March Madness.
Zo zijn de laatste vier teams bekend. Aankomende zaterdag nemen Loyola-Chicago en Michigan het tegen elkaar op (00:09 uur Nederlandse tijd), terwijl een paar uur later Kansas en Villanova elkaar ontmoeten (02:49 uur NL-tijd). De winnaars spelen begin volgende week in de finale van March Madness.
De Boston Bruins hadden al een blik met rookies opengetrokken. Charlie McAvoy maakt indruk, Danton Heinen en Jake DeBrusk scoren erop los en nu hebben ze er in Ryan Donato nog één gevonden. De Toronto Maple Leafs worden de laatste tijd aan de hand genomen door een aanvaller met Nederlandse roots. In de Western Conference deden de taaie Sharks erg goede zaken deze week.
Op 9 april 1996 was Ted Donato bezig aan zijn vijfde seizoen bij de Boston Bruins. Op die dag mocht de familie Donato een jonge zoon begroeten. Het jochie kreeg de naam Ryan. Het was op dat moment ruim 16 jaar geleden dat Herb Brooks als coach van Team USA zijn wereldberoemde speech hield die uiteindelijk leidde tot het nog veel beroemdere Miracle On Ice. Brooks drukte zijn jongens op het hart dat ze geboren waren om te ijshockeyen. Die ene zin is zeker ook van toepassing op Ryan Donato. De zoon van Ted, die naast de Bruins onder meer nog uitkwam voor de Stars, de Mighty Ducks en de Senators, maakte vorige week zijn debuut in de NHL. En dat bleef bepaald niet onopgemerkt.
Als je vader bijna 800 wedstrijden in de NHL heeft gespeeld, is het niet raar dat je gaat ijshockeyen. In het seizoen 2013-2014 werd Ryan Donato al opgepikt door Team USA onder 18. Vanaf 2015 speelde Donato 91 wedstrijden voor Harvard in de Eastern College Athletic Conference en bewees daar al een neusje voor de goal te hebben. De jonge center scoorde 55 goals. In 2016 trad de jonge Ryan in de voetsporen van pa toen hij door de Boston Bruins werd gedraft. Ted scoorde in zijn tweede NHL-game. Tegen de Quebec Nordiques op 14 maart 1992.
Zoon Ryan hoefde slechts 25.41 minuten te wachten op z’n eerste goal. Vorige week debuteerde Ryan Donato voor de Boston Bruins in de wedstrijd tegen de Columbus Blue Jackets. Na ruim vijf minuten in de tweede periode vinkte Donato z’n eerste goal af. Bijna 11 minuten later gaf hij een assist op Riley Nash, waardoor de eerste assist ook vast afgevinkt kon worden. De red hot Blue Jackets wisten het debuut nog wel enigszins te verpesten door in OT met 5-4 te winnen.
GEEN TOEVAL
Dat zijn eerste goal in de NHL niet zomaar een toevalstreffer was, bewees Donato twee dagen later al tegen de St. Louis Blues. De jongeling opende de score halverwege de eerste periode met een power play-goal. In de derde periode voorkwam Jaden Schwartz dat Donato de matchwinner werd. Diezelfde Schwartz hielp St. Louis in de OT aan de 2-1 overwinning. Waar de Blues nog wanhopig proberen nog iets van hun seizoen te redden, daar hadden de Bruins na dit duel een ticket voor de play-offs veiliggesteld.
Twee goals en vier punten in je eerste twee wedstrijden. Je kunt als groentje slechter beginnen in de NHL. Toch wist Donato na zijn eerste twee duels nog altijd niet hoe het zoet van de overwinning smaakte. Vrijdag leek z’n derde wedstrijd op het allerhoogste niveau ook op een nederlaag uit te draaien. De Dallas Stars zijn zo mogelijk nog wanhopiger dan de Blues. Na zes nederlagen op rij vochten de mannen van Ken Hitchcock voor hun laatste kans. Esa Lindell en Jamie Benn schonken de thuisploeg een 2-0 voorsprong, maar in de derde periode dompelden Brad Marchand, Tim Schaller en David Pastrnak de Stars in rouw. Met name de goal van Pastrnak kwam keihard aan, want de Tsjech scoorde met nog zo’n 11 seconden op de klok. Donato had daar maling aan, want de jongeling had eindelijk z’n eerste zege te pakken.
Zondag voerden de Bruins de druk op de Tampa Bay Lightning nog een beetje op. Patrice Bergeron keerde tegen de Minnesota Wild terug in de line-up na zijn voetblessure en bewees met twee assists direct weer zijn waarde. Met z’n 33e van het seizoen was Brad Marchand het feestvarken door in OT de 2-1 te scoren. In de Atlantic Division is de achterstand op de Lightning nog twee punten, maar Tampa Bay heeft ook één duel meer gespeeld.
VAN RIEMSDYK VROEG BIJ DE LES
De Toronto Maple Leafs zitten een beetje in niemandsland. De achterstand op de Tampa Bay Lightning en de Boston Bruins is te groot, maar als de Canadezen naar beneden kijken, hoeven ze zich geen moment zorgen te maken. Mike Babcock kan zijn mannen al gaan voorbereiden op de play-offs. Het is inmiddels 14 jaar geleden dat de Maple Leafs twee keer op rij van de partij waren tijdens het postseason. Vorig jaar was het allemaal nog leuk en nieuw, maar dit keer zijn de verwachtingen hoger gespannen.
JVR PRODUCTIEF
Auston Matthews is natuurlijk de superster van deze Leafs, al zit de jonge Amerikaan nogal eens in de ziekenboeg dit seizoen. Mitch Marner heeft wat meer geluk wat betreft zijn fitheid en heeft de meeste punten verzameld. De laatste wedstrijden is het de beurt aan James van Riemsdyk om de ploeg te dragen. De oudste zoon van de in Nederland geboren Frans van Riemsdyk debuteerde in 2009 namens de Philadelphia Flyers in de NHL, maar was nog nooit zo productief als dit seizoen. In het seizoen 2013-2014 kwam de winger tot 30 goals, maar dit aantal heeft Van Riemsdyk inmiddels al overtroffen. Na 74 wedstrijden staat de teller op 34 goals. Een mooi aantal, maar het opvallende is dat hij bijna de helft (16) van zijn goals al scoort in de eerste periode.
Sommige sporters hebben altijd tijd nodig om even in de wedstrijd te komen, maar dit geldt dus niet voor Van Riemsdyk. De winger met Nederlandse roots is dus op tijd bij de pinken en met name de laatste 12 dagen is Van Riemsdyk ongelooflijk goed in vorm. Op 10 november noteerde hij z’n eerste multiple goal game van het seizoen en daarna moest Van Riemsdyk tot 14 maart wachten op z’n tweede. Daarna ging het echter snel. Tussen 14 maart en 22 maart scoorde de winger 8 goals in 5 wedstrijden. Zijn finest hour beleefde Van Riemsdyk op 14 maart toen hij tegen de Dallas Stars z’n derde hattrick in de NHL scoorde. Zijn laatste dateerde van november 2016.
Afgelopen donderdag mochten de Leafs, met Auston Matthews terug in de line-up, hun krachten meten met één van de allerbeste teams in de NHL. Zeker in Nashville zijn de Predators bijna niet te kloppen, maar Toronto slaagde daar toch in. Wie anders dan James van Riemsdyk zette de traditieclub in de eerste periode op voorsprong. Viktor Arvidsson bracht de Preds langszij in de tweede periode, maar in de slotfase van deze periode scoorden Auston Matthews en William Nylander binnen twee minuten van elkaar de 1-2 en 1-3. Via Mitch Marner en Jake Gardiner sloegen de bezoekers ook in de derde periode snel toe, waardoor de Predators een verloren wedstrijd speelden. De twee grootmachten zouden elkaar zomaar in de Stanley Cup-finale kunnen treffen en dan hebben de Leafs in elk geval hun visitekaartje alvast afgegeven.
AFLOPEND CONTRACT
Gevoel voor timing kun je JVR niet ontzeggen. Het contract van de winger loopt na dit seizoen af en in deze vorm kan Van Riemsdyk deze zomer rustig achterover leunen en wachten op een prachtig contract. Hij wil eerst met de Leafs, waar hij ruim vier miljoen dollar per jaar verdient, mooie dingen laten zien in de play-offs. Die zijn zaterdag na de 4-3 zege op de Detroit Red Wings weer een stapje dichterbij gekomen. Scoren deed Van Riemsdyk dit keer niet, maar hij had wel een assist op de 1-0 van Kasperi Kapanen.
TAAIE SHARKS OP WEG NAAR PLAY-OFFS
Op 25 februari waren de San Jose Sharks een leuk team, dat ondanks alle tegenslagen zich staande wist te houden in de race om de play-offs. Op 26 februari haalde general manager Doug Wilson Evander Kane naar de Bay Area en creëerde daarmee een team waarmee weer serieus rekening gehouden moet worden. Na 12 wedstrijden lijkt Kane het puzzelstukje te zijn dat ze misten in San Jose. De aanvaller is snel, behendig en heeft een neus voor de goal.
Sinds de komst van Kane zijn goals geen probleem meer voor de Sharks. De ploeg scoorde 50 keer sinds 26 februari en is momenteel bezig aan een winning streak van zeven wedstrijden. De laatste keer dat Team Teal zeven duels op rij won, was tussen 25 maart en 5 april 2013. De knappe serie zorgt er tevens voor dat een postseason-ticket voor het grijpen ligt. Het gat met Anaheim, dat derde is in de divisie, is nu zes punten met nog zeven wedstrijden te gaan.
FEHR TRADES
De komst van Kane, maar zeker ook van center Eric Fehr, heeft van de Sharks een completer team gemaakt. Fehr werd voor praktisch niets overgenomen van de Toronto Maple Leafs, maar zijn aanwezigheid stelt coach Peter DeBoer in staat vier goede lijnen het ijs op te sturen. Kane voelt zich als een vis in het water op een lijn met captain Joe Pavelski. Brent Burns begon moeizaam aan het seizoen, maar is inmiddels ook weer de oude en Tomas Hertl is bezig aan zijn beste seizoen ooit. En dan hebben we het nog niet over Logan Couture, die eigenlijk al jaren opereert in de schaduw van de sterren, maar met zijn goals wel ontzettend belangrijk is. Na een sweep in West-Canada keerden de Sharks afgelopen week terug naar Californië en lieten een paar sterke staaltjes zien.
De New Jersey Devils vechten voor hun plek in de Eastern Conference en dan komt een 4-2 nederlaag in Anaheim erg ongelegen. Op bezoek in San Jose wilden de Devils zich revancheren, maar kregen daar geen moment de gelegenheid toe. De Sharks beten zich vast in deze tegenstander en lieten niet meer los. Fehr, Barclay Goodrow en Jannik Hansen vormden de vierde lijn en namen elk een goal voor hun rekening. Zes verschillende Sharks vonden het net in de 6-2 overwinning op New Jersey en Burns sloot de avond af met drie assists.
Afgelopen donderdag kwam de leider in de Pacific Division op bezoek. Heel stiekem kijkt San Jose nog naar de eerste plaats in de Pacific Division en dus moest dit keer gewonnen worden van de Vegas Golden Knights. De twee rivalen maakten er een duel van dat in de play-offs niet zou misstaan. Tomas Tatar opende al vroeg de score namens de bezoekers, maar met zijn 11e van het seizoen trok Brent Burns de stand gelijk in de tweede periode. Malcolm Subban nam de honneurs van de licht geblesseerde Marc-André Fleury over en hoefde zich niet te vervelen. De goalie waande zich in een schiettent, want de Sharks vuurden niet minder dan 44 schoten op hem af. Pas in OT moesten de Golden Knights capituleren. Couture stuurde de fans met een goed gevoel naar huis. De 2-1 overwinning bewees dat San Jose, na twee nederlagen, wel degelijk kan winnen van de Golden Knights.
WEER KANE
Team Teal sloot de homestand af tegen de favoriete tegenstander van Evander Kane. De winger scoorde vorige week vier keer tegen de Calgary Flames en was er mede verantwoordelijk voor dat Calgary de play-offs kan vergeten. De Flames waren niet van plan om de rode loper uit te leggen voor de Sharks en maakten er zaterdag een verhit duel van. De mannen van de geplaagde Glen Gulutzan konden een zevende zege op rij van San Jose niet voorkomen. De thuisploeg won met 5-1 en Kane nam twee goals voor zijn rekening. Verdediger Brenden Dillon mocht met een goal, een assist en een knokpartij een Gordie Howe-hattrick aan zijn verzameling toevoegen, maar de unsung hero was toch echt Martin Jones. De goalie was, zoals zo vaak, een sta-in-de-weg en maakte 37 saves tegen de desperate Flames.
Het hele seizoen bivakkeerden de Sharks in de onderste regionen van de NHL als het ging om goals, maar de ploeg heeft zich inmiddels opgewerkt tot een middenmoter. Defensief heeft DeBoer zijn zaken over het algemeen goed voor elkaar en een Martin Jones in vorm kan een ploeg ver helpen in de play-offs. Dat werd twee jaar geleden wel duidelijk toen San Jose de Stanley Cup-finale bereikten. DeBoer kon deze week waarschijnlijk een glimlach niet onderdrukken toen Joe Thornton weer op het ijs stond. In de Bay Area hopen ze van harte dat de center klaargestoomd kan worden voor de play-offs. Jumbo heeft daarvoor nog anderhalve week.
NIEUWS
CROSBY WEERGALOOS
Het piept en het kraakt de laatste tijd af en toe een beetje bij de Penguins. Gelukkig is de captain vrijwel altijd zichzelf. Vorige week tegen de Montreal Canadiens toonde Sidney Crosby weer eens zijn ongekende klasse. Nog één keer genieten!
Anze Kopitar loopt toch al best wat jaartjes mee in de NHL, maar toch deed hij vorige week iets wat hem in z’n eerste twaalf seizoenen nog niet was gelukt. De Los Angeles Kings hielden donderdag hun kansen op de play-offs in leven door met maar liefst 7-1 van de Colorado Avalanche te winnen. Voor het eerst in zijn toch wel indrukwekkende carrière scoorde de Kings-captain vier keer in één wedstrijd.
ANZE KOPITAR FINISHES OFF THE HATTY WITH A HIGHLIGHT REEL BEAUTY! WHAT A GOAL! 5-1 KINGS!
De Calgary Flames hebben in theorie nog altijd kans op de play-offs, maar zaterdag werd voor de wedstrijd tegen de Sharks al duidelijk dat niemand daar vertrouwen in heeft. De club maakte bekend dat Sean Monahan dit seizoen niet meer in actie komt. Met 31 goals en 64 punten is Monahan na Johnny Gaudreau de meest productieve speler van de Flames. De center kampt met blessures en krijgt rust.
LAINE OUT, MAAR TOCH OOK WEER NIET
Eerst was Patrik Laine vier dagen niet beschikbaar. Die vier dagen werden er veertien in een volgend bericht. En aan het einde van het verhaal stond de Finse tiener vrijdag gewoon op het ijs om met de Winnipeg Jets te spelen tegen de Anaheim Ducks. Dinsdag in de wedstrijd tegen de Kings liep Laine een kneuzing op. Volgens Jets-coach Paul Maurice zou hem dit wat wedstrijden kosten, maar diezelfde Maurice stelde hem een paar dagen later doodleuk op in het met 3-2 gewonnen duel met de Ducks. Zondag vochten de Jets een verhit duel uit met de Nashville Predators, maar weten na de 5-4 zege, die tot stand kwam na een shootout, zeker dat ze van de partij zijn in de play-offs. De Preds, de Lightning en de Bruins hebben het ticket ook al te pakken.
Op 4 maart begonnen de Columbus Blue Jackets met winnen en daar hielden ze niet meer mee op. Tot afgelopen zaterdag. Na 10 overwinningen op rij liepen de Blue Jackets aan tegen de muur die Jake Allen heet. De goalie van de St. Louis Blues had het ouderwets op de heupen en had een heel belangrijk aandeel in de 2-1 overwinning van de Blues. Columbus staat derde in de Metropolitan Division, maar voelt nog altijd de hete adem van Philadelphia en New Jersey.
Na een jaar afwezigheid wisten de New York Yankees in 2017 de play-offs weer te behalen. Met een talentvolle core die doorbrak, werden de verwachtingen van het seizoen overtroffen. De Yankees denderden door tot de ALCS. Daar strandde het schip voor de Bronx Bombers. — SPORTAMERIKA SEASON IN REVIEW 2017: NEW YORK YANKEES
Na afloop van 2017 werden een aantal wijzigingen doorgevoerd, waarmee de Yankees duidelijk het signaal afgaven dat in 2018 alles er op gericht is om de prestatie van vorig seizoen te verbeteren. Zo is er een nieuwe manager in Aaron Boone, is de NL MVP van 2017 Giancarlo Stanton overgekomen van Miami en is er nog een enkele versterking toegevoegd aan de selectie.
2018: YANKEES BEING YANKEES
Spelers als Luis Severino, Gary Sanchez en natuurlijk Aaron Judge worden na vorig seizoen gezien als de nieuwe sterspelers die de New York Yankees weer aan een titel moeten helpen. Volgens GM Brian Cashman was dat echter nog steeds onvoldoende star power. In december werd namelijk de meest spraakmakende offseason-ruil gedaan met de Miami Marlins. Giancarlo Stanton, vorig seizoen goed voor 59 homeruns, kwam over van de Marlins. De Yankees doen daarmee hun bekende reputatie eer aan door de best beschikbare speler op de markt binnen te halen.
Een andere opvallende wijziging was het vertrek van manager Joe Girardi. Ondanks het halen van de ALCS, vond de front office van de Yankees het na een decennium Girardi tijd voor verandering. Na een uitgebreid sollicitatieproces — waarin onze landgenoot Hensley Meulens lang kanshebber leek voor het vrijgekomen stoeltje — viel de keuze op voormalig Yankee Aaron Boone als nieuwe manager.
Boone verwelkomde naast Stanton ook Neil Walker (free agent) en Brandon Drury (ruil met de Arizona Diamondbacks). Aan Boone de opgave om te laten zien dat hij met deze selectie verder weet te komen dan zijn voorganger.
LINE-UP
De New York Yankees hadden vorig seizoen een van de beste offenses van de MLB. Mede dankzij de American League Rookie of the Year Aaron Judge met zijn 52 homeruns voerden de pinstripes met 241 homeruns de majors aan. In OPS waren de Yankees het derde team van de MLB en qua runs scored de op een na beste. Met Stanton in de line-up verwacht men dat nog veel meer schade aan kan worden gericht.
De line-up wordt aangevoerd door de 34-jarige Brett Gardner. Gardner had vorig seizoen zijn eerste 20/20 season (20 homeruns, 20 steals) van zijn carrière. Na de leadoff hitter volgt het gevreesde power duo van de Bronx, Judge/Stanton. Dat zal ongetwijfeld meer dan eens resulteren in back-to-back homeruns. De clean-up hitter is catcher Gary Sanchez, die op zijn beurt de afgelopen twee seizoenen respectievelijk 20 en 33 ballen over de hekken sloeg. Voor de opponenten wordt het een uitdaging om goed met zoveel kracht in de line-up om te gaan.
Kortestop en landgenoot Didi Gregorius is de vijfde man aan slag. Zijn komst naar New York in 2015 heeft niet alleen de Yankees, maar ook Gregorius zijn eigen (offensieve) prestaties goed gedaan. Zijn slaggemiddelde en sluggingpercentage zijn ieder seizoen verbeterd. Als klap op de vuurpijl sloeg Gregorius vorig seizoen 25 homeruns. Daarmee zette hij het New York Yankee-record van meeste homeruns in een seizoen voor een korstestop.
Daar Jacoby Ellsbury door blessures twijfelachtig is voor Opening Day, is Aaron Hicks de derde outfielder in de line-up. Als zevende aan slag is eerstehonkman Greg Bird. Voor Bird is het te hopen dat hij na twee blessuregevoelige seizoenen dit seizoen volledig weet door te komen. Hij is inmiddels alweer twijfelachtig voor Opening Day door een ontsteking in zijn voet. Nieuwkomers Neil Walker en Brandon Drury completeren de line-up en het infield. Walker en Drury vervangen Starlin Castro en de combinatie van Todd Frazier/Chase Headley die zijn vertrokken uit the big apple.
PITCHING STAFF: ROTATION
Met de contractverlenging van C.C. Sabathia is de rotation van de Yankees dit seizoen ongewijzigd ten opzichte van vorig seizoen. De rotatie bestaat uit drie rechtshandige werpers in Luis Severino, Masahiro Tanaka en Sonny Gray en twee southpaws in Sabathia en Jordan Montgomery. Deze mix van ervaring en talent moet goed genoeg zijn om de divisie te winnen.
Luis Severino ontpopte zich vorig seizoen tot de ace van het team. Na 31 wedstrijden had hij een ERA van slechts 2.98, een 1.04 WHIP, 14-8 record en 230 strikeouts in 193.1 innings. Dat doet, afgezien van de stikeouts, niet veel onder voor Boston Red Sox ace Chris Sale die 17-8 noteerde met een 2.90 ERA en 0.97 WHIP.
Het zal fans overigens benieuwen of Tanaka het tij weet te keren na een enigszins teleurstellend 2017 (4.74 ERA, een 1.21 WHIP en record van 13-12). Zijn cijfers in Spring Training geven tot op heden weinig vertrouwen (7.24 ERA in vier optredens).
De meest recente toevoeging aan de rotatie is Sonny Gray, die vorig seizoen overkwam uit Oakland . De 28-jarige werper uit Nashville noteerde redelijke cijfers in zijn eerste maanden met 4-7 een 3.72 ERA, 1.26 WHIP.
PITCHING STAFF: BULLPEN
Een terechte vraag is of de bullpen van de New York Yankees meer gevreesd moet worden dan de line-up. Zoals de Yanks zelf ook zeggen, deze bullpen brings the heat. Halverwege vorig seizoen was de bullpen al redelijk op sterkte met namen als Aroldis Chapman en Dellin Betances. Echter, die bullpen werd sterker toen de Yankees via een trade met de Chicago White Sox Tommy Kahnle en oude bekende David Robertson toevoegde aan het team. Vanaf dat moment beschikte New York over ijzersterke pen, die uiteindelijk (weinig verrassend) in de MLB als eerste eindigde in K’s per nine en derde in WHIP en ERA.
In vergelijking met de concurrenten in de divisie hebben de Yankees de beste zaken gedaan. Vooral na het halen van Giancarlo Stanton wordt verwacht dat de pinstripes de AL East winnen. Dat zou voor het eerst zijn sinds 2012. Feit is dat de ploeg een gevreesde line-up heeft, een sterke rotation en een dominante bullpen. Daarmee zijn de ingrediënten aanwezig voor succes in de Bronx.
Met het seizoen in de boeken en het off-season onderweg, werpen we een blik in de achteruitkijkspiegel van het NFL-seizoen. In volgorde van de draft, van slechtste team naar het beste, kijken we terug op het seizoen van de 32 verschillende NFL-teams. Vandaag in deel 17: Los Angeles Chargers. (deel 16, de review van de Baltimore Ravens, verschijnt later deze week inclusief podcast).
EEN TEAM MET HOOP, MAAR ZONDER FANS
2017 beloofde een speciaal jaar te worden voor de Chargers. Het team verhuisde van San Diego naar Los Angeles en besloot (eindelijk) afscheid te nemen van head coach Mike McCoy. Rookie head coach Anthony Lynn mocht de intrede van de Chargers in de City of Angels in goede banen proberen leiden.
Wat zich vooraf aankondigde als een zware dobber, in een goed gestoffeerde AFC West met
Denver, Oakland en Kansas City, werd uiteindelijk een verrassend knap seizoen. De Bolts sloten 2017 af met een 9-7 record en grepen maar net naast een plek in de play-offs. Maar ondanks de aardige resultaten, loopt football-minnend LA nog steeds niet warm voor de Chargers.
WAT GING GOED IN 2017?
RIVERS OPNIEUW OP NIVEAU
Philip Rivers is al sinds 2006 de franchise quarterback van de Chargers. Hij heeft sindsdien geen enkel game gemist voor zijn team en is momenteel de man die het meeste wedstrijden op rij heeft gestart in de hele NFL (192 om precies te zijn!). In 2016 had hij echter een moeilijk seizoen. Hij wierp maar liefst 21 intercepties en voltooide 60,4% van zijn passes, meteen het tweede slechtste percentage uit zijn carrière. En als Rivers het moeilijk heeft, heeft het hele team het moeilijk. De Chargers sloten 2016 af met een beschamende 5-11. Dan verging het Rivers een stuk beter in 2017. De precisie en controle waren terug en de 36-jarige quarterback sloot het seizoen af met meer dan 4500 yards, 28 touchdowns en een selectie voor de Pro Bowl.
Rivers werd uiteraard geholpen door de terugkeer van een van zijn belangrijkste wapens, wide receiver Keenan Allen. Allen blesseerde zich zwaar in 2016 en miste het volledige seizoen. Nadat hij ook al de helft van 2015 gemist had, begonnen sommigen te twijfelen of hij wel nog een toekomst had in LA. In 2017 snoerde Allen al die twijfelaars vakkundig de mond. Allen ving 102 passes voor 1393 yards en ving daarbij nog eens 6 touchdowns. Bovendien werd hij de eerste speler ooit die in drie opeenvolgende wedstrijden 10 recepties, 100 receiving yards en een touchdown klokte. Allen werd terecht de NFL Comeback Player of the Year en net als zijn quarterback kreeg hij ook een uitnodiging voor de Pro Bowl in de bus. Een terugkeer door de grote poort dus!
Een team onder je hoede krijgen dat slechts negen wedstrijden wist te winnen de afgelopen twee seizoenen en al sinds 2013 wacht op een nieuwe kans in de play-offs, makkelijk kan het niet zijn. Toch is dit exact wat rookie head coach Anthony Lynn voorgeschoteld kreeg. En hij stelde niet teleur. Ondanks de moeilijke start mag het duidelijk zijn dat Lynn weet waar hij mee bezig is. Samen met Defensive Coordinator Gus Bradley en Offensive Coordinator Ken Whisenhunt wist Lynn een goed football team op het veld te brengen dat negen van zijn laatste twaalf wedstrijden wist te winnen. Met een betere start was deze ploeg gewoon naar de play-offs gegaan. De rookie coach zal er alleszins veel uit geleerd hebben.
WAT GING FOUT IN 2017?
DE START
Niemand liep erg hoog op met de Chargers voor aanvang van het seizoen. Ook wij niet. De twijfels leken ook bevestigd te gaan worden, want de Bolts startten het seizoen met nul zeges uit vier wedstrijden. Het waren weliswaar nipte verliezen, toch bleef de nul op het bord. Achteraf gezien hebben de Chargers zich nooit meer helemaal kunnen herstellen van dit desastreuze seizoensbegin. Het team wist nog negen wedstrijden te winnen, maar het bleek niet genoeg om de AFC West binnen te halen. Kunnen de Chargers twee van deze close games binnenhalen, dan staan zij in de play-offs en niet de Kansas City Chiefs.
IN FOOTBALL ZIJN OOK DE VOETEN BELANGRIJK
Als er één deel van het team is dat helemaal door de mand viel in 2017, dan toch wel de kickers. De Chargers brachten maar liefst vijf verschillende kickers tussen de lijnen. Zelfs Punter Drew Kaser moest even depanneren op de positie, zonder al te veel succes. Gemiste extra punten en gemiste field goals, het werd een terugkerend thema voor de Chargers gedurende het hele seizoen. Uiteindelijk scoorden de Bolts slechts 67 procent van hun field goals, het slechtste percentage van alle teams uit de NFL. En als je die makkelijke extra punten niet maakt, dan weet je dat je het moeilijk wordt.
2017 was het laatste jaar dat de Chargers in San Diego speelden. Eigenaar Dean Spanos verhuisde het team naar Los Angeles, ongetwijfeld hopend dat hij aldus een grotere markt kon veroveren. Viel dat even tegen. In 2020 zullen de Chargers een gloednieuwe tempel delen met de Los Angeles Rams, maar tot dan zijn de Bolts veroordeeld tot het veel kleinere StubHub Center, de thuishaven van MLS-club Los Angeles Galaxy. Het stadion is met zijn 30000 zitjes veruit het kleinste in de NFL. Makkelijk te vullen, zou je denken. Niets is minder waar, want de Chargers slaagden er niet één keer in hun eigen stadion uit te verkopen. LA heeft nooit gevraagd om een tweede NFL-team in de stad en dat lieten de inwoners duidelijk merken. Ook de oude fans uit San Diego waren boos en waren allerminst bereid eventjes 200 kilometer te gaan rijden om een “vluchtend” team te steunen. Gevolg, bij elke thuiswedstrijd waren er ongeveer 25000 fans aanwezig, waarvan minstens de helft meestal voor de tegenstander supporterden. Na het verlies tegen de Eagles, zou er in de Chargers kleedkamer geroepen zijn dat elke wedstrijd dit seizoen een uitwedstrijd was. In de hoofden van vele fans en analisten zijn de Chargers een team zonder identiteit en zonder echte thuisbasis en speelde dit zonder twijfel mee in het missen van de play-offs.
Malcolm Jenkins says in his 9 years in the NFL he really hasnt seen anything quite like #Eagles🦅 fans taking over today pic.twitter.com/xawQSJx6L3
Op vlak van aanwezig talent en aanwezige coaching staff, hebben Chargers-fans (zijn die er wel?) redenen om optimistisch te zijn over 2018. Er is intussen met Caleb Sturgis ook een ervaren kicker aangetrokken. Als de tandem Rivers-Allen even flitsend kan zijn als afgelopen seizoen, dan kunnen de Chargers weer meedoen voor de knikkers. Maar de vraag blijft: slagen de Chargers er dit seizoen wel in de harten van de inwoners van Los Angeles te veroveren? Opnieuw een seizoen zonder uitverkocht stadion en zonder echte thuissfeer zou dramatisch zijn voor de Bolts. Het demotiveert de spelers en heeft ongetwijfeld een negatieve impact op de marktwaarde van het team. Wellicht is er maar één korte termijnoplossing voor de Chargers: winnen. Volgens ons is de grootste kans op een vol stadion namelijk een wedstrijd in de NFL play-offs.
EPISODE 4: Meer Madness, play-offplaatje, Kings en meer!
He giveth, and he taketh away.. Nadat de podcast van afgelopen vrijdag aan inferieure geluidskwaliteit ten onder ging, zijn Matthijs en Neal nu weer terug met een nieuwe, uitstekend geslaagde poging van de NBA Podcast.
De heren bespreken March Madness, het play-offplaatje in de NBA, de situatie bij de Sacramento Kings van eerder deze week, de bekerfinale tussen ZZ Leiden en Donar (jaja) en nog veel, veel meer.
Meepraten over de NBA? Dat kan hieronder in de comments of op Twitter via @SportAmerika, @NealPetersen en @JohnQuid. Heb je de beschikking over een Apple ID? Dan zouden we het op prijs stellen als je een vijfsterrenreview achter wil laten op Apple Podcasts. Dit helpt ons enorm in het uitbreiden van onze podcastafdeling. Bedankt!
Hoe kun je over de eerste World Series winst in 108 jaar heen. Dat was de vraag in Wrigleyville. en heel lang bleek dat de Cubs daar geen antwoord op hadden. Het seizoen 2017 begon met een kater, omdat de festiviteiten maar doorgingen. Geef ze eens ongelijk.
THE HANGOVER
Het was een feest dat niet veel mensen in Chicago zullen vergeten. En voor wie het wel vergeten was, deden de Cubs het aan het begin van het seizoen 2017 nog even dunnetjes over. Ze hielden hun banner raising ceremony voor de home opener, gevolgd door het uitreiken van de ringen 2 dagen later. Prima, kunnen we dan nu gaan honkballen? — SPORTAMERIKA MLB SEASON IN REVIEW 2017: CHICAGO CUBS —
De start van het seizoen 2017 was niet best. In in een divisie die het komende decennium een prooi zou moeten zijn voor de Cubs, stonden de Cubs 5.5 games achter de eerste plaats. Een 43-45 record was niet wat ze in gedachten hadden. Na de All-star Break werd het gaspedaal overigens wel ingetrapt, en eindigden ze met een 92-70 record. In de playoffs droogden de bats op, en konden ze offensief geen vuist maken. Joe Maddon en zijn mannen legden in het in de NLCS (4-1) daardoor ook af tegen de Dodgers. En eigenlijk maalde vrijwel niemand aan de North Side daar om.
2018: PITCHING HELP
Het goede nieuws voor de Cubs, is dat de kern van het team dat de World Series won, grotendeels intact is. De Cubs waren dit offseason eigenlijk alleen in de markt voor pitching help. Vooral de bullpen kon wel wat hulp gebruiken. Jake Arietta werd na game 5 van de NLCS een free agent. Hij tekende een 3-jarig contract voor $75M bij de Phillies. De Cubs waren lang in de running voor Shohei Ohtani, maar visten uiteindelijk achter het net. Er kwam echter een andere versterking uit het land van de rijzende zon: Yu Darvish tekende een 6-jarig contract voor $126M. Aangezien Darvish al eens een Tommy John operatie moest ondergaan, dit deed bedrag de nodige wenkbrauwen fronsen.
Na het seizoen zal er naar alle waarschijnlijkheid afscheid genomen worden van enkele spelers. Zoals collega Jasper al aangaf: het farm system van de Cubs is zwaar gehavend naar de trades voor Aroldis Chapman en Jose Quintana. De Cubs hopen op een goed seizoen van Kyle Schwarber en Albert Almora Jr., om zo het gebrek aan vers bloed weer aan te vullen.
LINE-UP
De Cubs lijken eindelijk een leadoff hitter gevonden te hebben. In 2017 ontbrak het daar echt aan na het vertrek van Dexter Fowler. Joe Maddon heeft aangegeven meerdere opties op die plek te willen hebben, maar Maddon kan eigenlijk niet meer in om Ian Happ heen. Happ heeft na 48 at bats een .333/.418/1.293 slash line. Het is weliswaar Spring Training, maar Happ lijkt er helemaal klaar voor. Ian Happ is al in vroeg in vorm, en klaar voor het seizoen (Phrake Photography -Freek Bouw (c))
Rechtsvelder Jason Heyward is en blijft toch een beetje het zorgenkindje in de line-up. Hij is dit offseason aan het werk gegaan met de nieuwe hitting coach Chili Davis. De signalen vanuit Spring Training zijn nog niet echt bemoedigend. Na 43 at bats staat Heyward op een .186/.250/.576 slash line. De Cubs verwachten dit seizoen echt meer van Heyward, die in 2015 een 8-jarig contract ter waarde van $184M tekende.
Deze line-up is nog steeds behoorlijk jong maar allerminst onervaren. Joe Maddon gaf tijdens de 2016 World Series aan dat deze groep nog 2 jaar nodig had. Dat betekent dat, ondanks dat in deze groep zo’n 8 hitters 25 HR’s kunnen slaan, ze nog niet hun volledige potentieel benutten. Dat is een gedachte die menig team zorgen moet baren.
PITCHING STAFF: ROTATION
Aan de rotation van de Cubs hoeven we weinig woorden vuil te maken. De Cubs hebben in Jon Lester, Yu Darvish en Jose Quintana 3 pitchers die Opening Day starters waren in 2017. Voeg daar Kyle Hendricks nog aan toe, die in 15 innings spring ball 21 K’s en 0 walks heeft. Tyler Chatwood is de 5e man in de rotatie, en ook zijn Spring Training resultaten zijn prima. Na ruim 21 innings staat hij een op een 2.91 ERA, met een 1.31 WHIP. Als deze rotation gezond kan blijven, dan is een 4e run naar de playoffs bijna gegarandeerd.
PITCHING STAFF: BULLPEN
De Cubs bullpen liet vorig seizoen nog wel wat te wensen over. Aan het begin van het seizoen nog redelijk sterk, maar niet overtuigend genoeg in de tweede helft van het seizoen. Hier zullen de Cubs toch wat meer consistentie willen zien. Closer Wade Davis vertrok naar de Colorado Rockies, dus mochten de Cubs wederom op zoek naar een nieuwe closer. Die werd gevonden bij de Dodgers in de persoon van Brandon Morrow.
lscreen”>
Daarnaast werd Steve Cishek aangetrokken. Hij was in 2017 in 49 wedstrijden voor de Mariners en Rays goed voor ruim 44 innings, 41 K’s en een .90 WHIP. Carl Edwards Jr., Justin Wilson, Brian Duensing (die zijn contract met 2 jaar verlengde), Eddie Butler, Mike Montgomery en Pedro Strop keren allen terug (al is het niet geheel zeker dat Strop Opening Day gaat halen in verband met een blessure). Prospect Dillon Maples liet leuke dingen zien tijdens Spring Training, maar de Cubs willen hem toch nog iets verder laten rijpen in Triple-A. MLB.com rankte de Cubs bullpen als een van de top 10 bullpens in de Majors. Koppel daaraan een top 3 starting rotation, en de Cubs hebben hun pitching department eindelijk op orde.
CONCLUSIE
De Cubs hebben met het aantrekken van Yu Darvish het verlies van Jake Arietta meer dan goed opgevangen. Met Tyler Chatwood hebben ze daarnaast een legitieme nummer 5 in de rotation binnengehaald. Maddon steekt zijn enthousiasme voor de huidige staat van de bullpen niet onder stoelen of banken, en hij heeft een Brandon Morrow een ervaren closer in huis gehaald
De offense lijkt nu al on fire, het is alleen de vraag of ze dit een heel jaar vol kunnen houden. Mocht iedereen gezond blijven, dan zit een 2-uit-3 zoals team owner Tom Ricketts graag zou willen zien, er zeker in. De wind waait de goede kant op aan de North Side.
Dag drie van dit tweede March Madness-weekend stond in het teken van de Elite Eight. Beide duels werden in de nacht gespeeld en rond het opkomen van de zon wisten we welke twee teams als eerste een ticket wisten te bemachtigen voor de Final Four aankomende zaterdag.Loyola-Chicago bleek geen enkele moeite te hebben met Kansas State, daar waar toekomstig tegenstander Michigan met moeite Florida State wist te verslaan.
SOUTH REGION
LOYOLA-CHICAGO VERSLAAT OOK KANSAS STATE
#11 Loyola-Chicago blijft maar verrassen. Afgelopen nacht werd #9 Kansas State met 78-62 verslagen om zo een plek te veroveren in de Final Four. Het was de allereerste wedstrijd tussen een nummer 11 en 9 seed ooit tijdens March Madness en het werd een eenzijdig affiche.
Loyola-Chicago begon explosief en stond na vijf minuten al op een 12-5 voorsprong, dankzij een 8-0 run in de eerste minuten van de wedstrijd. Deze voorsprong zou de ploeg de rest van de eerste helft weten vast te houden. Met een 36-24 voorsprong in het voordeel van Chicago zochten de teams de kleedkamers op. De Ramblers schoten 56% van het veld en 44% van de driepuntlijn.
De Ramblers waren dit seizoen ongeslagen op het moment dat ze na de eerste helft een voorsprong wisten te bemachtigen (23-0), terwijl Kansas State nog niet van een achterstand van 10 punten was teruggekomen (0-8). Dit was vannacht niet anders. Het begin van de tweede helft was wederom explosief van de kant van Loyola-Chicago. De Ramblers liepen uit naar een voorsprong van 19 punten, met nog 11 minuten op de klok. Deze four point play van Ben Richardson was daar een groot onderdeel van.
Richting het einde van de wedstrijd kwamen de Wildcats nog wel terug, dankzij een 10-0 run. Deze werd vijf minuten voor het einde van de wedstrijd echter de kop in gedrukt door de Ramblers. Deze liepen vervolgens weer uit en wonnen uiteindelijk met 78-62.
Ben Richardson had met 23 punten en zes driepunters een groot aandeel in de zege van Loyola-Chicago. Ook Donte Ingram (12 punten) en Marques Townes (13 punten) hadden beiden een goede wedstrijd. Bij Kansas State waren Xavier Sneed (16 punten, 6 rebounds), Kamau Stokes (13 punten) en Barry Brown Jr. (14 punten) de uitblinkers. Loyola-Chicago mag het aankomende zaterdag in de Final Four gaan opnemen tegen #3 Michigan. En Sister Jean zag dat het goed was.
#3 Michigan wordt in de Final Four de tegenstander van Loyola-Chicago. De Wolverines versloegen na een spannend duel #9 Florida State met 54-58 en pakten zo hun te pakken voor de Final Four.
De eerste helft ging gelijk op. Zowel Michigan als Florida State wisten geen run te maken of een voorsprong groter dan vijf punten te pakken. Zodoende stond er na 20 minuten een 26-27 tussenstand op het scorebord in het voordeel van de Wolverines. Hoogtepunt van deze spannende eerste helft was de dunk van Charles Matthews, die uiteindelijk met 17 punten zou eindigen. Florida State schoot beduidend beter dan Michigan (43% om 33%), maar zette daar veel turnovers tegenover.
Na rust vloog Michigan uit de startblokken. Na de eerste vijf minuten in de tweede helft stond het ineens 38-28 in het voordeel van de Wolverines; een 11-0 run dus voor Michigan. Dit had veel te maken met het feit dat Moritz Wagner, na een puntloze eerste helft, in het tweede deel van de wedstrijd begon te scoren. Hij zou eindelijk op 12 punten uitkomen. De 11-0 run van de Wolverines werd afgesloten met een lay-up van Duncan Robinson.
De Seminoles gaven al snel antwoord op deze offensieve explosie van Michigan en wisten het gat tien minuten voor het einde weer terug te brengen tot vier punten. Vervolgens bleef het gelijk op gaan tot de laatste drie minuten van de wedstrijd. Michigan liep weer uit naar zeven punten, met als klap op de vuurpijl de driepunter van Duncan Robinson. De bankspeler had met zeven punten grote invloed op de wedstrijd, met deze driepunter als dagger.
Vervolgens kwam Florida State nog op twee punten van de Wolverines na het maken van een paar schoten. Michigan deed verolgens wat het moest doen vanaf de free-throw line. Zo wisten de Wolverines vrij moeizaam met 54-58 te winnen van de Seminoles.
Charles Matthews (17 punten) en Moritz Wagner (12 punten) waren de uitblinkers bij Michigan, terwijl Phil Cofer met 16 punten en 12 rebounds de beste speler was van de kant van Florida State. Aankomende zaterdag staat de ontmoeting tussen #3 Michigan en #11 Loyola-Chicago op het programma in de Final Four van March Madness.
Dat een seizoen met 102 wins nog wel degelijk kan mislukken, bewezen de Cleveland Indians vorig jaar. Als een razende Roeland gingen de Indians door het seizoen waarbij menig tegenstander compleet ondersteboven werd geblazen. De winning streak van 22 wedstrijden tussen 24 augustus en 15 september ligt natuurlijk nog vers in het geheugen. De ploeg van manager Terry Francona begon als één van de topfavorieten aan de play-offs en dat was natuurlijk niet zonder reden. – SPORTAMERIKA SEASON IN REVIEW 2017: CLEVELAND INDIANS Corey Kluber en consorten sloten het reguliere seizoen af met een ERA van 3.30. Daarmee was de pitching rotation van de Indians de beste in de majors. Aanvallend was de ploeg goed voor gemiddeld 5.05 runs per game. Slechts vijf teams deden dat vorig seizoen beter. Met veel vertrouwen begonnen de Indians dan ook aan de play-offs. In de ALDS nam Cleveland een 2-0 voorsprong tegen de New York Yankees, maar toen leek er gemakzucht in de ploeg te sluipen. De Yankees gaven niet op en wonnen de serie met 3-2. Einde seizoen voor de Indians.
AFSCHEID
Niet alleen nam Cleveland in het offseason al voorzichtig afscheid van Chief Wahoo, maar ook Carlos Santana trok de deur van Pogressive Field achter zich dicht. De 31-jarige eerstehonkman debuteerde in 2010 namens Cleveland in de majors, maar vond het tijd om een deurtje verder te kijken. Zijn nieuwe bestemming werd Philadelphia. In Santana verliezen de Indians een ervaren kracht, die vorig jaar 23 homeruns en 79 RBIs sloeg. Een jaar eerder kwam de eerstehonkman zelfs tot 34 longballs.
Als vervanger trok Cleveland leeftijdsgenoot Yonder Alonso aan. De eerstehonkman begon vorig seizoen in dienst van de Oakland A’s, maar maakte het jaar af in Seattle. Alonso mocht opdraven in de All-Star Game en dat had hij mede te danken aan z’n 28 homeruns. Dit aantal kwam voor velen, waarschijnlijk ook voor Alonso zelf, als een verrassing. Zijn persoonlijk record stamde uit 2012, toen hij namens de San Diego Padres de bal 9 keer over de hekken sloeg. In Cleveland zullen ze tevreden zijn als Alonso zijn aantal van vorig seizoen enigszins weet te benaderen.
LINE-UP
In het centerfield moet Bradley Zimmer de naar San Francisco vertrokken Austin Jackson doen vergeten. De 25-jarige Zimmer maakte vorig jaar al vlieguren in de majors en kende een goede start. In de tweede helft van het seizoen viel de rappe outfielder ver terug, waardoor hij uitkwam op een slashline van .241/.307/.385. Hij zal er ook niet trots op zijn dat 99 van zijn 299 at-bats eindigden in een strikeout. Lonnie Chisenhall draagt al z’n hele leven het tenue van de Indians en hoopt op een start zoals hij die vorig jaar kende. De rightfielder begon prima aan het seizoen, maar liep in juli tegen een kuitblessure aan. In september keerde de 29-jarige outfielder terug, maar haalde niet meer het niveau van voor z’n kwetsuur. In de ALDS droeg Chisenhall aanvallend gezien weinig tot niets bij.
Ook Michael Brantley kwam niet blessurevrij door het seizoen. De leftfielder maakte in juli voor de tweede keer zijn opwachting in de All-Star Game, maar raakte een maand later geblesseerd. Brantley was nog wel op tijd terug voor de play-offs, maar ook bij hem was de topvorm ver te zoeken.
Een fitte Brantley is één van de beste leftfielders in de majors en de Indians hopen dan ook dat hun Dr. Smooth baat heeft bij de enkeloperatie die hij in oktober heeft ondergaan. Brantley speelde afgelopen woensdag pas zijn eerste wedstrijd tijdens Spring Training, dus de echte vorm zal er bij hem nog niet zijn als het seizoen begint. Al liet hij tegen Jason Hammel van de Royals zien de bal al aardig te kunnen raken.
In Francisco Lindor hebben de Indians één van de supersterren van de MLB. De 24-jarige Puertoricaan was defensief in zijn eerste jaren al van buitencategorie, maar vorig jaar bewees hij ook een aardig balletje te kunnen slaan. Lindor speelde vrijwel elke wedstrijd, kwam tot een .273/.337/.505 slashline, 33 homeruns en 89 RBIs. Gezien zijn leeftijd moet zijn prime nog komen, dus de concurrentie kan de borst nat maken.
Wanneer kortestop Lindor naar links kijkt, ziet hij daar Jason Kipnis op het tweede honk. De routinier zal het hoofdstuk over 2017 graag overslaan als hij na zijn carrière door zijn plakboeken bladert. De 31-jarige Kipnis werd geplaagd door een schouder- en hamstringblessure en kwam daardoor tot slechts 90 wedstrijden. Voor de voormalig centerfielder was het een fikse tegenvaller na een 2016 waarin hij 82 RBIs noteerde en 23 homeruns sloeg.
CORNERS
Op het derde honk heeft Cleveland in José Ramirez nog een All-Star. Twee jaar geleden brak de infielder definitief door en vorig seizoen was Ramirez één van de sterkhouders van de Indians. De 25-jarige switch-hitter trok de goede lijn van 2016 door en deed er zelfs nog een schepje bovenop. De solide verdediger kwam aanvallend tot 83 RBIs en 29 homeruns in de 152 wedstrijden die hij speelde.
Yonder Alonso moet de nieuwe eerstehonkman worden, maar ook Edwin Encárnacion zal daar waarschijnlijk af en toe opduiken. De aangewezen slagman paste zich vorig jaar snel aan zijn nieuwe omgeving aan. Zijn cijfers weken nauwelijks af van zijn succesvolle periode in Toronto. Encárnacion is inmiddels 35 jaar en Vadertje Tijd zal zo onderhand ook een woordje mee gaan spreken.
CATCHERS
Roberto Perez en Yan Gomes wisselen elkaar af achter de plaat. Perez is met z’n 29 jaar de jongste van de twee en is defensief sterk. Gomes is een jaartje ouder en heeft in het verleden al bewezen aanvallend wat meer van waarde te zijn. Vorig seizoen speelde Gomes 105 wedstrijden en daarin sloeg hij 56 RBIs en een slashline van .232/.309/.399. In de 73 wedstrijden die Perez vorig jaar speelde, moest hij genoegen nemen met 38 RBIs. De fans in Cleveland kijken echter al verder dan dit tandem. Francisco Mejia speelde vorig jaar al 11 wedstrijden in de majors, maar zijn grote doorbraak moet nog komen. De 22-jarige catcher uit de Dominicaanse Republiek wordt gezien als één van de grootste talenten op deze positie.
PITCHING ROTATION
Wat valt er nog te zeggen over de rotation van de Cleveland Indians? Veel beter dan dit wordt het niet. Het fenomeen Corey Kluber won in drie van de laatste vier seizoenen 18 wedstrijden voor de Indians. Vorig jaar was hij nagenoeg onverslaanbaar. Kluber verloor slechts vier wedstrijden en tikte een ERA aan van 2.25. Daarmee deed hij het zelfs beter dan de 2.31 van Clayton Kershaw. Op het moment dat zijn Indians hem echt nodig hadden, gaf Kluber echter niet thuis. In Game 2 was Kluber de starter en de Indians wonnen weliswaar, maar niet dankzij hun ace. Na 7 hits en 6 runs verdween Kluber in de derde inning al van de heuvel. In Game 5 hield hij het een inning langer vol, maar ook dit werd geen succes.
Ook Carlos Carrasco is al jaren een zeer betrouwbare kracht in de rotation van de Indians. Net als Kluber won ook Carrasco 18 wedstrijden en het sterke seizoen leverde hem een vierde plek op bij de AL Cy Young Awards. Dat Kluber deze verkiezing won, zal geen verrassing zijn. De Indians kregen te zien wat een gezonde Carrasco kan betekenen. De pitcher kampte in het verleden nog wel eens met fysiek ongemak. Carlos Carrasco (Jason Miller/Getty Images/Archief)
Na Kluber en Carrasco wordt het er voor de tegenstander nog niet veel gemakkelijker op. De 27-jarige Trevor Bauer doet er alles aan om een betere werper te worden en de inspanningen leverden hem in 2017 maar liefst 17 zeges op. Zijn ERA van 4.19 was niet heel schokkend, zeker niet als we dit vergelijken met zijn teamgenoten, maar de slagmensen hadden het moeilijk tegen Bauer. In totaal stuurde hij 196 keer (een nieuw persoonlijk record) een slagman met drie slag terug naar de dug-out.
BLIJFT SALAZAR NU WEL HEEL?
Met een ERA van 3.11 drukte Mike Clevinger vorig seizoen zijn neus ook aardig aan het venster. Zijn wapenarsenaal mag dan iets minder spectaculair zijn toch was het voldoende voor 12 wins. De 27-jarige pitcher hoopt de lijn van vorig seizoen door te trekken en een degelijke kracht in deze sterke rotation te worden. Dat geldt ook voor Danny Salazar. De pitcher werd in 2017 geplaagd door verschillende blessures. Zijn schouder en elleboog stonden een goed seizoen in de weg.
Na twee relatief sterke jaren moest Salazar vorig seizoen een stapje terug doen. Een schouderblessure speelt Salazar ook nu weer parten, waardoor het nog onduidelijk is wanneer hij in actie kan komen. Josh Tomlin is niet de man van strikeouts of een laag ERA. De 33-jarige Tomlin is echter wel een pitcher op wie Francona altijd kan rekenen. Tomlin begint aan zijn negende seizoen in dienst van de Indians.
BULLPEN
Als de tegenstander eindelijk verlost is van een Kluber of een Carrasco dan wordt het vast gemakkelijker, toch? Niet bij de Indians. Ondanks het vertrek van Bryan Shaw staat er nog altijd een heel behoorlijke groep. Andrew Miller springt natuurlijk in het oog. En dat heeft zeker niet alleen te maken met zijn lengte. Slagmensen konden de ruim twee meter lange leftie vorig jaar nauwelijks raken. In slechts negen van de 57 wedstrijden die Miller speelde, stond hij meer dan één hit toe. De 33-jarige reliever moest een maand toekijken vanwege een knieblessure en miste daardoor de befaamde winning streak. Miller sloot het seizoen af met een ERA van 1.44.
Drie jaar geleden besloten de Indians van Zach McAllister een reliever te maken. Z-Mac was in de jaren daarvoor een bruikbare starter, maar ook niet meer dan dat. Als reliever pakt McAllister de nodige innings mee en in 2017 dook zijn ERA met 2.61 voor het eerst in zijn loopbaan onder de 3.00. Dat gold ook voor Dan Otero, al was dit voor de 33-jarige reliever niets nieuws. Otero begint aan zijn derde seizoen bij de club en kan terugkijken op een goed jaar. De werper uit Florida noteerde een ERA van 2.85. Niet slecht, maar in zijn eerste jaar als Indian hield Otero het bij 1.53.
WINDOW CLOSING?
En dan is er nog Cody Allen. De closer die nu drie jaar op rij minimaal 30 saves achter zijn naam heeft. Het is misschien geen Kenley Jansen of Craig Kimbrel, maar Allen behoort wel degelijk tot de top als het op closers aankomt. Het wordt voor hem zijn achtste seizoen in dienst van deze franchise en de hoofdprijs ontbreekt nog altijd. Het gaat misschien wat ver om te zeggen dat het een kwestie van nu of nooit wordt, maar feit is wel dat het contract van Allen na dit seizoen afloopt. Dat geldt overigens ook voor onder andere Josh Tomlin, Michael Brantley én Andrew Miller.
CONCLUSIE
Een derde opeenvolgende divisietitel lijkt voor de Cleveland Indians een formaliteit. De mannen van Terry Francona zullen opnieuw de AL Central gaan domineren. De toekomst zal leren of de grens van 100 overwinningen opnieuw bereikt wordt. De ingrediënten zijn er voor aanwezig. De pitching rotation behoort tot de beste in de majors en aan slagkracht hebben de Indians nauwelijks iets ingeleverd. Als de staf er dit keer in slaagt de boel heel te houden, wordt het een heel interessant seizoen voor Cleveland. In 2018 is het precies 70 jaar geleden dat de franchise voor het laatste de World Series won, dus het wordt ook wel weer eens tijd…
De redactie van SportAmerika is eensgezind: niemand houdt Cleveland dit seizoen tegen in de American League Central. De Indians moeten zich eerst door een voorspel van 162 wedstrijden worstelen voordat het in oktober pas echt interessant wordt. Twee jaar geleden was Cleveland heel dichtbij de titel. Vorig jaar lieten ze zich verrassen door de New York Yankees. Wordt het laatste jaar met Chief Wahoo dan eindelijk het jaar van de Cleveland Indians? VERWACHT RESULTAAT: 1E (AL CENTRAL)
Na een verrassende opening van het tweede March Madness-weekend ging het feest vannacht verder met de vier andere Sweet Sixteen wedstrijden. Ten opzichte van gisteren waren de uitslagen van vrijdagnacht een stuk minder verrassend te noemen. Dit maakte de wedstrijden zelf niet minder interessant. Vooral Villanova – West Virginia bleek een spectaculair duel.
EAST REGION
EINDE TOERNOOI HAARMS EN PURDUE
#3 Texas Tech heeft een einde gemaakt aan het toernooi van Matt Haarms en #2 Purdue. De Red Raiders liepen in de tweede helft weg van de Boilermakers en wonnen met 78-65 van #HaarmsHair en co.
De Nederlander opende tijdens de wedstrijd de score met een eenvoudige lay-up en kende met Purdue geen slechte start aan de wedstrijd. Richting het einde van de eerste helft liep Texas Tech echter weg bij Purdue en met een 10-0 run en een 30-25 voorsprong gingen de Red Raiders de rust in. Een putback van Justin Gray was het hoogtepunt van de eerste helft.
Na rust wist Purdue voornamelijk dankzij Carsen Edwards het gat weer te dichten. De Guard scoort 30 punten en was eigeblijk in zijn eentje de reden dat de wedstrijd in de tweede helft spannend was. Vijf minuten voor het einde van de wedstrijd stond het nog 58-55 en leek het nog alle kanten op te kunnen gaan. Deze dunk van Zach Smith bleek een voorbode te zijn van dat wat komen zou van de kant van de Red Raiders
In een tijdsbestek van drie minuten liep Texas Tech uit naar een voorsprong van 14 punten. Dit had allemaal te maken met een 11-0 run waarmee de Red Raiders de wedstrijd en het lot van de Boilermakers wisten te bezegelen. De 78-65 zege kwam vervolgens niet meer in gevaar. Keenan Evans was de uitblinker bij Texas Tech met 16 punten, terwijl bij Purdue de eerder genoemde Edwards met 30 punten het enige pluspuntje van de wedstrijd was. De impact van Matt Haarms bleek mimimaal. Met 4 punten en 3 rebounds (2-5 van het veld) kende de Nederlander een teleurstellend einde aan zijn March Madness. Voor Texas Tech wacht nu een ontmoeting met Villanova in de Elite Eight.
VILLANOVA VERSLAAT WEST VIRGINIA NA SPEKTAKELSTUK
#1 Villanova won een spectaculair duel met 90-78 van #5 West Virginia. De Mountaineers zorgden voor veel problemen bij de Wildcats, maar moesten aan het einde van de wedstrijd toch een gat laten vallen. In de eerste helft was er amper een run te ontdekken en gingen de beide ploegen gelijk op. Na 20 minuten was het 44-42 in het voordeel van Villanova. Na rust kwam de wedstrijd pas echt los, te beginnen met een enorm block van Sagaba Konate.
Amper vier minuten later eiste Omari Spellman de hoofdrol op. Met een fantastisch block aan de ene kant en een heerlijke putback aan de andere kant zette hij het stadion en de wedstrijd negen minuten voor tijd in vuur en vlam.
Villanova liep vervolgens verder uit op de Mountaineers. De Virginia-press — waar de ploeg zo bekend om staat — werd bijna elke keer ontweken door de Wildcats. Op een gegeven moment lukte dit zo goed dat Eric Paschall helemaal vrij gespeeld wordt en vervolgens de carrière van Konate bijna beëindigde met een enorme dunk.
Het bleek het begin van het einde te zijn voor West Virginia, dat Villanova steeds verder weg zag lopen. Uiteindelijk winnen de Wildcats met 78-90 van de Mountaineers. Jalen Brunson was de uitblinker bij de Wildcats met 27 punten. Hij was de voornaamste reden dat Villanova de volgende tegenstander is van Texas Tech in de Elite Eight.
MIDWEST REGION
KANSAS KOMT GOED WEG TEGEN CLEMSON
Het eerste team dat zich vannacht heeft weten te plaatsen voor de Elite Eight was nummer #1 Kansas. De Jayhawks hadden het vooral aan het begin en einde van de wedstrijd behoorlijk lastig met #5 Clemson.
Na een gelijkopgaande start van de wedstrijd zijn de laatste vijf minuten van de eerste helft voor Kansas. De Jayhawks eindigden met een 6-0 run de eerste helft en stonden zo 40-27 voor na 20 minuten. Het hoogtepunt van de eerste helft kwam van bankspeler Silvio De Sousa. De center was met negen punten en zes rebounds erg belangrijk voor Kansas. Zijn halfcourt alley-oop op aangeven van Devonte’ Graham was het hoogtepunt van de eerste helft.
Het begin van de tweede helft was vervolgens ook voor Kansas. De Jayhawks schoten uit de startblokken met een 9-0 run en liepen zo uit naar een voorsprong van 20 punten. Toen leek het duel wel beslist, maar de Tigers probeerden de tweede helft het gat kleiner te maken. Telkens als Clemson richting de tien punten klom, liep Kansas weer uit naar 20 punten. Tot de laatste paar minuten, als de Tigers het gat tot zes weten te brengen, dankzij deze steal en dunk van Shelton Mitchell.
Dit bleek echter ook het einde te zijn van die run. Kansas maakte vervolgens zijn free-throws en Clemson miste een paar schoten, waarna uiteindelijk Kansas moeizaam met 80-76 wint als winnaar van het veld stapte. Udoka Azubuike (14 punten, 12 rebounds), Devonte’ Graham (16 punten) en Malik Newman (17 punten, 7 rebounds) waren de uitblinkers bij de Jayhawks. De grote uitblinker van de wedstrijd was Gabe DeVoe. De guard scoorde 31 punten en pakte negen rebounds. Dit bleek helaas niet goed genoeg om Clemson naar de Elite Eight te leiden.
DUKE VERSLAAT SYRACUSE DANKZIJ BAGLEY III
#2 Duke heeft na een moeizame confrontatie met Cinderella #11 Syracuse de Elite Eight bereikt. De Orange werden met 65-69 verslagen in de Sweet Sixteen. Dit had vooral te maken met de sterke eerste helft van de Blue Devils en een goede run in de tweede helft.
Na de eerste helft, die wat weg had van een dunk fest, was er al een klein gat te ontdekken tussen beide teams. Zowel Duke als Syracuse dunkte de ene naar de andere bal in de basket. Toch wisten de Blue Devils aan het einde van de eerst helft weg te lopen van ‘Cuse (10-0 run) en met 27-35 de rust in te gaan. Hoogtepunt was de alley-oop vroeg in de wedstrijd van Paschal Chukwu.
Na rust begon Syracuse goed en werd het gat nagenoeg gedicht. Toch wist Duke de voorsprong opnieuw uit te breiden naar negen punten. Tijdens deze run was het Marvin Bagley III die de show stal.
Vervolgens kwam Syracuse nog wel een paar keer in de buurt, maar de Blue Devils hadden altijd een antwoord paraat. De 65-69 overwinning was dan ook het eindresultaat van een goede poging van de Syracuse Orange, die hun Cinderella story in de Sweet Sixteen ten einde zagen komen. Bagley was met 22 punten en zeven rebounds weer eens de uitblinker van de Blue Devils, daar waar bij Syracuse vooral Tyus Battle de show stal met 19 punten. Een spectaculaire ontmoeting met Kansas wacht Duke aankomende zondag in de strijd om een plek in de Final Four.
Na vorige week uitgebreid de National League te hebben voorbeschouwd, is het deze week de beurt aan Justin, Mike en Jasper om de American League onder een vergrootglas te leggen. Kunnen de Astros hun kunststukje uit 2017 herhalen? Domineren de Indians opnieuw de Central? Wie wint het gevecht tussen de Red Sox en Yankees in de East?
Naast de voorspellingen voor de divisiewinnaars kijken de heren ook nog naar de sterk verbeterde teams in Anaheim en Minnesota. Ook buigen ze zich over de vraag hoe het met de rebuild van de Athletics staat, of de White Sox niet onderschat worden, wat de Rays moeten zonder hun twee jonge aces-in-wording en of de Blue Jays misschien een bounce back seizoen kunnen hebben. Ook voorspellen de heren hun AL Rookie of the Year.
Dat, een volle mailbag en nog veel, veel meer in de laatste pre-season-aflevering van Just A Bit Outside, SportAmerika’s MLB Podcast.
Contact met de show? Dat kan via twitter.com/sportamerika, facebook.com/sportamerika of via justabitpodcast@gmail.com! Vind je de show tof en heb je een iTunes-account? Dan vinden we het leuk als je een goede review over ons achterlaat!
We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze site zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van deze site, gaan we er vanuit dat je ermee instemt.
