De Conference-finales zijn onderweg en dat betekent dat nog vier teams kans maken op de hoofdprijs. In het oosten strijden Boston en Carolina om een plek in de Stanley Cup Final en in het westen zijn dat San Jose en St. Louis. Bij SportAmerika houden we je dagelijks op de hoogte van de ontwikkelingen in deze ronde van de play-offs.
DE HEADLINES
Zowel tegen de Golden Knights als tegen de Avalanche verloren de San Jose Sharks Game 2 na winst in Game 1. Ook tegen de Blues begon Team Teal niet best aan het tweede duel. Jaden Schwartz bevestigde nog maar eens zijn goede vorm door al vroeg in de eerste periode de score te openen. Het leek de Sharks wakker te schudden, want de thuisploeg groeide daarna in de wedstrijd. Een beloning bleef echter uit. Sterker nog, het was St. Louis dat vanuit het niets op 0-2 kwam. Na goed werk van Ryan O’Reilly klopte Vince Dunn Sharks-goalie Martin Jones. Een shorthanded goal van Logan Couture zorgde voor aansluiting. Diezelfde Couture schoot de Sharks twee minuten na z’n eerste goals alweer langszij. Defensief kregen de Blues echter controle over de wedstrijd. Dit betaalde zich uit in de 2-3 van Robert Bortuzzo. Oskar Sundqvist bepaalde de eindstand op 2-4.
DE HIGHLIGHTS
UP NEXT
TUSSENSTAND IN DE SERIE: serie in evenwicht 1-1
San Jose liep weer tegen een nederlaag aan in een tweede wedstrijd. Toch was de ploeg in de eerste twee periodes grotendeels de bovenliggende partij. In de derde periode van Game 2 bracht Blues-coach Craig Berube wat defensieve wijzigingen aan en dat bleef niet zonder succes. St. Louis won voor de zesde keer deze play-offs een uitwedstrijd en keert donderdag (02.00 uur CET) terug naar huis voor Game 3. St. Louis lijkt het af en toe moeilijk te hebben met de snelheid en kracht van de Sharks, maar de Blues worstelen toch vooral met hun eigen powerplay. In Game 4 tegen Dallas scoorden ze voor het laatst een goal op de PP. St. Louis is 0-for-16 in hun laatste vier wedstrijden. De Sharks doen het overigens niet veel beter. Zij zijn 1-for-6 in de serie, maar die goal viel op een 5-on-3.
Gisteren was de tot nu toe belangrijkste dag van de NBA Playoffs. Twee Game 7-duels stonden er maar liefs op het programma. De Portland Trail Blazers plaatsten zich als derde team voor de Conference Finals, waarna Kawhi Leonard op spectaculaire wijze de Raptors definitief langs de 76ers schoot.
GAME 7: PHILADELPHIA 76ERS 90 – 92 TORONTO RAPTORS
THE HEADLINES
Kawhi Leonard strijdt na afgelopen nacht met Damian Lillard om het meest spectaculaire moment van de NBA Playoffs tot nu toe. De sterspeler van de Toronto Raptors nam zijn team op sleeptouw tijdens het zevende en beslissende duel in de serie tegen de 76ers. Het was Leonard die in de slotseconde vanuit een bijna onmogelijk hoek een jumpshot binnenschoot. Joel Embiid deed er nog alles aan om toch overtime af te dwingen en het schot te blokken. Zijn inzet bleek echter niet voldoende. De bal stuiterde vier keer op de ring voordat de bal in de basket ging en alle fans in Toronto na een gelijk opgaand duel uit hun dak konden gaan.
Zoals gezegd, Kawhi Leonard was de uitblinker van de wedstrijd. Naast zijn game-winner scoorde hij ook 41 punten, waarmee hij met gemak topscorer van het duel werd. Er waren naast Leonard maar drie andere speler van de thuisploeg die tijdens het zevende duel meer dan tien punten scoorden. Bij de 76ers kwamen er vijf spelers boven de tien punten uit, maar alleen Joel Embiid scoorde meer dan 20 punten. Met 21 punten, 11 rebounds, vier assists en drie blocks was Embiid met afstand de best presterende speler van de bezoekers.
THE HIGHLIGHTS
UP NEXT
In de nacht van woensdag op donderdag zal de Eastern Conference Finals van start gaan. Om 02:30 ’s nachts zullen de Toronto Raptors en Milwaukee Bucks gaan strijden om een plek in de NBA Finals. Een van deze twee teams zal over ongeveer drie weken de ploeg zijn die de Eastern Conference gaat vertegenwoordigen in de Finals.
GAME 7: PORTLAND TRAIL BLAZERS 100 – 96 DENVER NUGGETS
THE HEADLINES
Voordat de spelers van de Raptors en 76ers überhaupt in het stadion aangekomen waren, speelden de Portland Trail Blazers en Denver Nuggets hun eigen Game 7. Net zoals bij het duel in Canada was ook dit duel tot het laatste moment spannend. De Nuggets leken na een uitstekende eerste helft op weg te zijn naar de Western Conference Finals. De voorsprong van de thuisploeg bedroeg zelfs even 15 punten. CJ McCollum en Damian Lillard zette in het derde kwart vervolgens de comeback in gang, waarna de comeback in het vierde kwart voltooid werd.
CJ McCollum was topscorer van het duel met 37 punten en negen rebounds. Daarnaast scoorde Damian Lillard 13 punten en voegde hij daar 10 rebounds, acht assists en drie steals. Bij de Nuggets was Nikola Jokic met 29 punten, 13 rebounds en vier blocks. Net zoals bij de Trail Blazers waren er nog drie andere spelers die meer dan tien punten scoorden.
THE HIGHLIGHTS
UP NEXT
Dinsdagnacht om 03:00 beginnen de Western Conference Finals al. De Golden State Warriors en Portland Trail Blazers gaan vanaf dat moment proberen om de ploeg uit de Western Conference te zijn die de NBA Finals zal spelen.
Tijdens de afgelopen NFL Draft werd Kyler Murray met de eerste pick gekozen door de Arizona Cardinals. Daarmee lijkt een einde gekomen aan de droom van de Oakland A’s dat de quarterback annex outfielder op korte termijn in het goudgroen van die club zal uitkomen. Al is het natuurlijk nog altijd mogelijk dat Murray de twee sporten gaat combineren. Hij zou zeker niet de eerste zijn. Hij zou in de voetsporen kunnen treden van legendes als Bo Jackson, Michael Jordan en Jim Thorpe. Vandaag kijken we naar de beste ’two sport stars’, die honkbal met een andere sport combineerden. Kyler Murray op het podium tijdens de NFL Draft met het shirt van de Arizona Cardinals in zijn handen. (Mark Humphrey/AP)
BO JACKSON
Bo Jackson is de enige speler die zowel in de NFL Pro Bowl als in de MLB All Star Game actief was. Hoewel Jackson door blessureleed slechts een korte carrière in beide sporten kende, wist hij in die tijd wel een legendarische status te verwerven.
Vincent Jackson groeide op in een arme buurt van het stadje Bessemer, Alabama. Op school werd de jonge Jackson gepest om zijn stotteren. Hij vond in sportieve activiteiten een uitvlucht en ontwikkelde daarmee een imposant fysiek. Hij kreeg de bijnaam Bo van zijn broers en zussen, omdat hij zo sterk als een boar hogg was. In Alabama spreken ze dat blijkbaar uit als iets dat klinkt als Bo Hogg.
Meer horen over de two sport star? Luister dan ook onze podcastaflevering over het onderwerp!
HIGH SCHOOL STAR
Al op de middelbare school stond het sportieve talent van Bo als een paal boven water. Hij blonk zowel op de grid iron als de baseball diamond uit, maar ook als atleet maakte hij indruk. Hij deed tijdens staatskampioenschappen tweemaal mee met een meerkamp. Beide keren bouwde hij een dusdanige voorsprong op ten opzichte van de concurrentie, dat hij de afsluitende 1.500 meter niet hoefde af te werken om zich tot kampioen te kronen. En daar was hij maar wat blij mee, want aan lange afstanden had hij een broertje dood.
Hij werd al in 1982 als high schooler gedraft door de New York Yankees, maar hij koos ervoor om uit te gaan komen voor de universiteit van Auburn. Ook daar toonde hij weer zijn sportieve talent. Hij zette als running back clubrecords neer en won in zijn derde jaar de Heisman Trophy voor de beste collegiate speler.
#1 DRAFT PICK
In 1986 werd Bo Jackson door de Tampa Bay Buccaneers als eerste gekozen in de NFL Draft. Hij weigerde echter voor deze ploeg uit te komen, omdat hij het gevoel had dat zij zijn honkbalcarrière hadden proberen te torpederen. Hij had al voor de draft aangegeven niet voor Tampa Bay te zullen tekenen. Het geeft wel aan hoe graag zij hem wilden hebben, dat zij toch hun eerste keus verspilden in de hoop hem alsnog te kunnen verleiden. Of ze hadden geen rekening gehouden met de koppigheid van Bo. Jackson besloot zich te richten op het honkbal.
De Kansas City Royals konden hem vervolgens in de vierde ronde van de MLB Draft oppikken. Al in september van datzelfde jaar werd hij opgeroepen naar de majors. Het zou echter nog tot ’89 duren voordat Jackson een sterrenstatus wist te bereiken. Dat seizoen werd hij uitverkozen tot de All Star Game, waarin hij zich zelfs tot MVP kroonde.
TOCH WEER FOOTBALL
In 1987 kreeg Jackson alsnog de kans om uit te komen in de NFL. De Raiders van Al Davis hadden hem in de 7e ronde gedraft. Met de garantie dat de club hem de twee sporten zou laten combineren, ging Jackson uiteindelijk overstag en hij tekende in LA. In zijn contract stond dat Jackson het volledige honkbalseizoen mocht afmaken, voordat hij zich hoefde te melden bij de Raiders.
De loopbaan van Jackson werd echter al vroeg geknakt door blessures. Al in ’91 lieten de Royals hem gaan, omdat zij hem niet wilden doorbetalen terwijl hij revalideerde van een football-blessure. Hij werd opgepikt door de Chicago White Sox, maar voor die ploeg zou hij in de komende drie jaar nauwelijks tot 100 wedstrijden komen. In die tijd moest hij zelfs al zijn heup – diezelfde blessure had al in ’91 een einde gemaakt aan zijn carrière in de NFL – laten vervangen. Toen de staking in ’94 voortijdig een einde maakte aan het honkbalseizoen, besloot Jackson datzelfde te doen met zijn carrière. Hij hield het op 32-jarige leeftijd voor gezien. Bo Jackson en Deion Sanders waren gelijktijdig actief in de MLB.
DEION SANDERS
Neon Deion Sanders gaat de geschiedenisboeken in als een van de beste football-spelers aller tijden. Maar ook op de honkbaldiamant stond de snelle outfielder zijn mannetje. Hij maakte deel uit van de ijzersterke Braves-selectie die aan het begin van de jaren negentig de majors domineerde. Van alle spelers die twee sporten combineerden, kende Sanders de langste carrière in beide. Van 1989 tot en met 2005 kwam hij uit in de NFL, terwijl hij tussen 1989 en 2001 actief was in de MLB. Gedurende die jaren liet hij enkele unieke prestaties noteren.
Zo is hij de enige speler die in dezelfde week een homerun in de majors sloeg en een touchdown in de NFL scoorde. Bovendien kwam hij als enige uit in zowel de World Series als de Super Bowl. Als footballer wist hij zelfs tweemaal die Super Bowl te winnen, terwijl zijn enige optreden in de World Series in ’92 met de Braves verloren ging. Prime Time is een van de beste pass defenders uit de geschiedenis van de NFL en werd niet voor niet verkozen tot de Hall of Fame in Canton. In 2010 plaatste NFL.com hem op de 34e plek van haar ranglijst van de 100 beste spelers aller tijden.
KLEURRIJK FIGUUR
Waar Bo Jackson eerder teruggetrokken en verlegen is, valt Sanders op met een zijn extraverte persoonlijkheid. De verdediger stond erom bekend highsteppend de endzone in te lopen als hij een interception terugliep voor een pick 6. Spelers die later zijn signature celebration imiteerde verdienden direct een plaatsje in zijn wekelijkse Top5 op NFL.com.
Via zijn vriend MC Hammer kreeg Sanders de kans om zich ook nog op een derde carrière te richten. Op Hammers label mocht hij debuteren als rapper. Hoewel de plaat ons klassiekers als Must be the Money en Prime Time keeps on tickin’ opleverde, werd het geen succes en konden de critici het (nog) niet op waarde schatten. Hammer en Prime namen voor de verfilming van het computerspel Street Fighter samen ook nog een nummer op: Straight to My Feet.
Kort nadat hij zijn kicksen definitief aan de wilgen hing, ging Sanders als analist aan de slag. Tegenwoordig is hij werkzaam voor het NFL Network, waar hij vaak ook een eigen rubriek heeft. Zo koos hij een tijd in Let’s go Prime Time zijn favoriete spelers of momenten van de week.
MICHAEL JORDAN
Er zijn in totaal ook 13 spelers die zowel in de NBA als de MLB actief waren. Eén aardige basketballer wist nooit het hoogste niveau in het honkbal te halen: Michael Jordan. His royal Airness was de bekendste sporter ter wereld en op de toppen van zijn kunnen, toen hij in ’93 voor de eerste keer met basketbalpensioen ging en overstapte op honkbal. Michael Jordan aan slag voor de Birmingham Barons (National Baseball Hall of Fame and Museum)
Hij maakte deze keuze zogezegd na de dood van zijn vader, die tijdens een mislukte carjacking vermoord werd, en die een groot honkballiefhebber geweest was. Als een eerbetoon aan hem wilde hij diens wens dat zijn zoon een professioneel honkballer zou worden alsnog in vervulling laten gaan. Kwade tongen beweren dat zijn overstap meer te maken zou hebben met een straf die hem boven het hoofd hing voor illegale gokpraktijken. Wat hiervan waar is, blijft moeilijk te zeggen.
BIRMINGHAM BARONS
Jordan vond emplooi bij de Chicago White Sox, waar Jerry Reinsdorf de scepter zwaaide. Diezelfde Reinsdorf was ook de eigenaar van de Bulls. Jordan belande in het Double A-team van de organisatie: de Birmingham Barons. De manager van dit team was de 35-jarige Terry Francona. Francona had door blessureleed al op jonge leeftijd moeten stoppen en stond dus al op jonge leeftijd tegenover een uiterst ongewone situatie. Nog nooit zal er een minor league team zoveel aandacht gegenereerd hebben. Zowel alle thuis- als uitwedstrijden waren dat seizoen uitverkocht.
Jordan kon een maandsalaris van 850 dollar toevoegen aan zijn jaarlijkse endorsements van ruim 30.000.000 dollar. Hij gebruikte zijn vorstelijke verdiensten om het team van een gloednieuwe bus te voorzien. Dit deed hij toen hij ontdekte dat het team niet met het vliegtuig naar uitwedstrijden reisde. Hij ging niet 17 uur in het oude krakkemikkige ding zitten.
TERUGKEER NAAR DE NBA
Uiteindelijk zou het honkbalavontuur van Jordan slechts één jaar duren. Hij was verre van geweldig in de minors met een slash line van .202/.289/.266 en 3 homeruns, 51 RBI’s en 30 gestolen honken, maar als je bedenkt dat hij al dertien jaar geen wedstrijd meer had gespeeld, dan zijn die cijfers zo slecht nog niet.
De MLB Strike maakte echter definitief een einde aan de honkbalambities van Michael Jordan. Hij peinsde er niet over om als replacement player via de achterdeur zijn debuut te maken op het allerhoogste niveau. Hij keerde terug naar de Bulls en won daar nogmaals drie titels.
GENE CONLEY
Jordan had dus drie NBA-titels achter zijn naam staan, toen hij aan zijn honkbalavontuur begon. Opvallend genoeg is hij niet de enige speler met drie NBA-titels die als honkbalprof actief was. Gene Conley won eveneens drie titels met de illustere Boston Celtics van de jaren ’50 en ‘60. Hij was in die jaren onder andere teamgenoot van de legendarische Bill Russell.
De boomlange pitcher was naast zijn basketbalcarrière zelfs jarenlang actief op het allerhoogste niveau. Hij speelde in de majors voor de Braves, destijds nog uitkomend in Boston, de Milwaukee Braves en de Boston Red Sox. Het was bij die laatste club dat hij alle ogen op zich gericht was. Honkbalkaartje van een jonge Gene Conley in dienst van de Milwaukee Braves.
OP NAAR DE KLAAGMUUR!
Niet vanwege zijn honkbalkwaliteiten, maar omdat hij drie dagen volledig van de radar verdween. Samen met Elijah ‘Pumpsie’ Greene, de eerste zwarte speler die voor de organisatie uitkwam, verliet hij plotseling de spelersbus toen deze door New York City reed, om drie dagen niets meer van zich te laten horen. Greene keerde al na een paar dagen terug, maar de joodse Conley had zijn zinnen gezet op een trip naar de Klaagmuur in Israël.
Tegelijkertijd gebruikte hij echter alles wat god verboden had, dus ver kwam hij niet op zijn vlucht. Uiteindelijk hebben zijn fratsen hem misschien wel zijn honkbalcarrière gekost, want nauwelijks een jaar later zat hij zomers zonder club. Spijt had hij er niet van. Naar eigen zeggen was hij geen Warren Spahn (een van de beste werpers uit die tijd en een ploeggenoot van Conley), dus hij moest iets doen om de aandacht op te eisen.
DAVE DEBUSSCHERE
Misschien niet zo goed als Michael Jordan, maar toch één van de beste verdedigers uit de geschiedenis van de NBA was Dave DeBusschere. Hoewel de naam eerdere een flandrien uit het wielerpeloton doet vermoeden, blonk de geboren Amerikaan niet alleen uit in basketbal, maar was hij ook een begenadigd werper. Hij combineerde zijn basketbalcarrière met een rol als werper voor de Chicago White Sox.
Op 22-jarige leeftijd gooide DeBusschere in één seizoen 84 innings verspreid over 24 wedstrijden. Hij kwam dat jaar zelfs tot een complete game shutout. Toch zou hij na 1963 niet meer terugkeren op de heuvel. De Detroit Pistons hadden hem op 24-jarige leeftijd de jongste player-manager gemaakt uit de historie. Deze taak viel niet meer te combineren met zijn bijbaan op de baseball diamond.
SUCCES IN THE BIG APPLE
Een groot succes zou zijn nieuwe rol niet worden. Na drie seizoenen kwam er een nieuwe manager en werd DeBusschere weer gewoon speler en een jaar later vertrok de geboren Detroiter zelfs helemaal bij de Pistons om zijn geluk in The Big Apple te beproeven. Daar zou hij als speler wel succes beleven. Tweemaal won hij de titel met de Knicks.
Gedurende zijn loopbaan zou DeBusschere acht keer tot de All Star Game worden verkozen en lang nadat hij gestopt was, werd hij uitgeroepen tot één van de beste 50 spelers uit de geschiedenis van de NBA. Hij was destijds al geruime tijd opgenomen in de NBA Hall of Fame.
JIM THORPE
Terwijl er met Jackson en Sanders recentelijk spelers zijn geweest die een NFL- en een MLB-carrière combineerden, moeten we voor NBA-spelers dus meestal een stuk verder terug. Als we op zoek gaan naar de meest dynamische atleet, dan komen we echter uit aan het begin van de 20e eeuw.
Toen deed namelijk een zeker Jim Thorpe van zich spreken. Deze naam zal misschien niet bij iedereen meteen een belletje doen rinkelen, maar is er toch wel een om te onthouden. In 2000 werd Jim Thorpe namelijk in een verkiezing van ABC Sports uitgeroepen tot beste sporter van de 20e eeuw. Waarmee hij dus de eerder genoemde Michael Jordan, maar ook iconen als Babe Ruth en Muhammad Ali achter zich hield. Thorpe was een atleet, honkballer, football-speler en basketballer. Jim Thorpe in het tenue van de Cincinnati Reds (Mark Rucker/Getty Images)
GOUD IN STOCKHOLM
Tijdens de Olympische Spelen van 1912 in Stockholm werden er twee nieuwe onderdelen in het atletiek geïntroduceerd: de vijfkamp en de tienkamp. Thorpe deed aan beide mee en zou in allebei de disciplines de gouden plak veroveren. Deze plakken zou hij later echter kwijtraken, toen bleek dat hij ooit professioneel actief was geweest. Hij had zijn geld verdiend als honkballer en dat ging in tegen de gedachte (en regels) van de Olympische Spelen. Saillant detail daarbij is dat Thorpe tijdens de Spelen in Stockholm nog tweemaal was uitgekomen in honkbalwedstrijden ter promotie van de sport.
Er wordt dan ook wel gezegd dat Thorpes uitsluiting meer te maken heeft met racisme, dan met het handhaven van de regels. Zijn ouders waren namelijk beiden half Native American en dus was niet iedereen blij met het succes van Thorpe.
JIM THORPE, DE HONKBALLER
Omdat het minor league team waaraan hij verbonden was geweest, in 1910 opgehouden was te bestaan, was Thorpe niet gebonden aan de reserve clause en werd hij op die manier een free agent in een tijd dat dat nagenoeg nooit voorkwam. Hij sloeg een aanbod van de zwakke St. Louis Browns om in 1913 voor de kampioen New York Giants te gaan spelen.
Tijdens een barnstorming tour samen met de Chicago White Sox door Amerika – en daarna de rest van de wereld – was de Olympisch kampioen de grote attractie. De ploegen deden onder andere Londen aan, ruim honderd jaar dus voordat binnenkort de eerste MLB-wedstrijden op Europese bodem worden afgewerkt.
JIM THORPE’S WORLD FAMOUS INDIANS
Intussen was Thorpe ook actief als professioneel football-speler. Hij kwam uit in een van de voorlopers van de NFL en ook hier was hij één van de grote sterren van zijn tijd. Na zijn carrière werd hij zowel tot de College als de NFL Hall of Fame verkozen. Hij won echter nooit een titel op het hoogste niveau.
Dat Thorpe naast dit alles ook nog eens basketbalde, was lang niet bekend. In 2005 werd ontdekt dat Amerika’s grootste atleet ook met zijn eigen barnstorm basketbalteam door het land getrokken was. Met een team dat volledig bestond uit native Americans trok hij in 1927 en ’28 door het land onder de naam: Jim Thorpe’s world famous Indians. Meer dan enkele krantenartikelen is hierover weinig bekend.
Uiteindelijk liep het tragisch af met Thorpe. Hij was een alcoholist en op latere leeftijd volledig bankroet. Op 65-jarige leeftijd overleed hij na zijn derde hartaanval.
(Coverfoto: Rick Stewart/Getty Images & Jonathan Daniel/Getty Images)
De Conference-finales zijn onderweg en dat betekent dat nog vier teams kans maken op de hoofdprijs. In het oosten strijden Boston en Carolina om een plek in de Stanley Cup Final en in het westen zijn dat San Jose en St. Louis. Bij SportAmerika houden we je dagelijks op de hoogte van de ontwikkelingen in deze ronde van de play-offs.
DE HEADLINES
Na de nederlaag in Game 1 moesten de Hurricanes uit het bekende andere vaatje tappen. Dat deed Carolina aanvankelijk ook, maar al snel namen de Boston Bruins het initiatief over. Met z’n tweede van de play-offs opende Matt Grzelcyk de score na ruim een kwartier spelen. Een powerplay van Carolina kwam niet echt van de grond, maar Boston liet zien hoe je zoiets wel aanpakt. Jake DeBrusk verdubbelde de voorsprong in de slotfase van de eerste periode. Connor Clifton maakte, met zijn eerste NHL-goal ooit, er al vroeg in de tweede zelfs 3-0 van. De Carolina Hurricanes wisten op dat moment even niet waar ze het zoeken moesten. Een tweede van Grzelcyk, opnieuw op de powerplay, maakte het allemaal nog erger voor Carolina. De Hurricanes leken in Game 2 geen moment zichzelf en werden uiteindelijk met 6-2 afgeschminkt.
DE HIGHLIGHTS
UP NEXT
TUSSENSTAND IN DE SERIE: Boston leidt 2-0 Rod Brind’Amour en zijn mannen zullen nog niet direct in paniek raken van de achterstand in deze best-of-7. In de eerste ronde wonnen de Washington Capitals immers ook de eerste twee duels. Toch zal het de coach wel zorgen baren hoe simpel het soms gaat voor de Bruins. Carolina speelt allesbehalve foutloos en Boston is meedogenloos. Na de sweep tegen New York konden de Canes in alle rust wachten op de uitkomst van die andere serie. Voorlopig lijkt het ritme van Boston het echter te winnen van de rust van Carolina. In Game 3 (woensdag 02.00 uur CET) zullen de special teams van de Canes zich wat meer moeten laten gelden. De eigen powerplay was 0-for-4 in Game 2 en de penalty kill stond twee goals toe, waardoor Boston hier 100% op scoorde.
Vier teams zijn nu halverwege de Stanley Cup. Acht wedstrijden zijn gewonnen en nog acht overwinningen zijn nodig om de Cup ook daadwerkelijk in ontvangst te mogen nemen. In de nacht van donderdag op vrijdag zijn de Conference-finales begonnen en bij SportAmerika houden we je dagelijks op de hoogste van alle ontwikkelingen.
DE HEADLINES
St. Louis was in deze play-offs bijna foutloos in uitwedstrijden, maar een vroege openingstreffer van Logan Couture gaf het signaal af dat de San Jose Sharks hun thuisvoordeel niet zomaar op wilden geven. Joel Edmundson zette de zaken namens de Blues recht halverwege de eerste periode. Niet lang daarna liet Joe Pavelski zien waarom de Sharks hem zo misten in de tweede ronde. Op de 5-on-3 powerplay scoorde de captain 2-1. In de tweede periode trapte San Jose het gaspedaal nog wat verder in. Het waren dit keer de jonkies die hun ploeg op sleeptouw namen. Eén treffer van Kevin Labanc en twee van Timo Meier zorgden voor een comfortabele 5-2. Ryan O’Reilly scoorde tegen namens de bezoekers. Na de 5-3 van Tyler Bozak besloten de Blues al relatief vroeg aan het slotoffensief te beginnen, maar het was Couture die het laatste woord had: 6-3.
DE HIGHLIGHTS
UP NEXT
TUSSENSTAND IN DE SERIE: San Jose leidt 1-0
De Blues gaven in de laatste twee wedstrijden tegen de Stars slechts drie goals op, maar die lagen nu al na twee periodes in het netje. San Jose had de controle in Game 1 en leek feller en agressiever dan de bezoekers. Met Erik Karlsson en Brent Burns op het ijs wist Jordan Binnington op voorhand dat hij genoeg te doen kreeg. De jonge goalie had daar zichtbaar moeite mee. Voor de Blues is het cruciaal dat hun veelbesproken rookie snel aan deze omstandigheden went. Craig Berube zal voor dinsdag (03.00 uur CET) ook een antwoord moeten vinden op de lijn met Couture, Meier en Gustav Nyquist. Het drietal was in Game 1 goed voor zeven punten. Goed nieuws voor St. Louis is wel dat Ryan O’Reilly voor het eerst sinds 18 april weer eens scoorde. Dat was voor het laatst in de vijfde wedstrijd van de eerste ronde.
Dankzij een fantastische tweede helft van Stephen Curry hebben de Golden State Warriors zich ten koste van de Houston Rockets als tweede team weten te plaatsen voor de Conference Finals. In Houston werd een zinderende Game 7 door de regerend kampioen winnend afgesloten.
GAME 6: GOLDEN STATE WARRIORS 118 – 113 HOUSTON ROCKETS
THE HEADLINES
De Golden State Warriors hebben dus voor het zoveelste jaar op rij de Western Conference Finals gehaald. Net zoals vorig seizoen schakelde de regerend kampioen afgelopen nacht de Houston Rockets uit. Elk duel in deze serie werd beslist met een verschil van minder dan zes punten. Ook in het zesde duel ging het eigenlijk constant gelijk op. Stephen Curry bleek de held van de wedstrijd te zijn. Na de eerste 24 minuten had hij nog geen punt gescoord en stond hij al op drie fouls. Na de rust zou hij echter 33 punten en vier driepunters noteren om samen met Klay Thompson (27 PTS, 7 3PT) in de slotfase de Warriors langs de Rockets te loodsen.
Bij Houston, dat zonder tegen Kevin Durant te moeten spelen alsnog de Warriors niet kon verslaan, was James Harden de topscorer. Met 35 punten, acht rebounds, vijf assists en vier steals was The Beard zelfs de topscorer van het duel. In tegenstelling tot het vijfde duel kreeg hij afgelopen nacht wat meer hulp. Chris Paul speelde een fantastische wedstrijd en eindigde met 27 punten, 11 rebounds en zes assists. Toch zijn de Rockets dus opnieuw uitgeschakeld door de Golden State Warriors.
THE HIGHLIGHTS
UP NEXT
Voor de Warriors is het nu afwachten wie de volgende tegenstander zal zijn. De Nuggets en Trail Blazers spelen zondagavond om 21:30 Nederlandse tijd hun zevende en beslissende duel. Rond twaalf uur ’s nachts zal de regerend kampioen dus weten tegen wie het in de Western Conference Finals zal spelen. Wat al wel zeker is, is dat de Warriors ook in deze serie het thuisvoordeel zullen hebben.
Het was de week van de grand slams. Voor onze landgenoten zowel in positieve, als in negatieve zin. Het was ook weer de week van de nodige homeruns. Er viel deze week weer genoeg te beleven met onze landgenoten in de majors en wij hebben het allemaal voor je op een rijtje gezet. Ozzie Albies staat ze de laatste tijd aardig te raken en de serie tegen de Miami Marlins vormde daarop geen uitzondering. In twee van de drie wedstrijden waren de armetierige Marlins geen partij voor de Atlanta Braves en dat had mede te maken met de dadendrang van onze landgenoot. Aan de westkust was het tegen de LA Dodgers toch een heel ander verhaal.
Vrijdag 3 mei hield Albies het nog bescheiden. Zijn enige wapenfeit was een infield single in de zevende inning. Dankzij een tweehonkslag van Josh Donaldson kon hij daarop wel een run scoren op weg naar een 7-2 overwinning. Een dag later pakte de kleine tweedehonkman groots uit. De Braves hadden het lastig en keken tegen een 2-0 achterstand aan bij het begin van de zesde inning. Catcher Brian McCann had de achterstand al teruggebracht tot 2-1, maar met de honken vol diende Ozzie Albies de Marlins een vernietigende klap toe. Met zijn derde grand slam in zijn nog prille loopbaan bezorgde hij de Braves een 5-2 voorsprong. In de zesde inning noteerde hij z’n vijfde RBI van de avond. Atlanta won met 9-2 en had weer een winning record. Dat werd zondag nog beter (3-1 win), maar Albies bleef verstoken van een hit: 0-for-5 met twee strikeouts.
Ozzie Albies hit his third career grand slam tonight, driving a 1-2 pitch off the facing of the second deck in right field.
At 22 years, 117 days, @ozzie became the youngest player with three career grand slams since Seattle’s Alex Rodriguez hit three by the age of 20 in 1996. pic.twitter.com/IyUuXYbg2q
— Atlanta Braves (@Braves) 5 mei 2019
KLAPPEN IN LA
Na de succesvolle serie tegen de Marlins kregen de Braves aan de westkust te maken met de Dodgers. Dit bleek tocht een ander paar mouwen voor de formatie van Brian Snitker, want er werd drie keer vrij kansloos verloren. Ozzie Albies was 4-for-13 in deze serie en maandag in de eerste ontmoeting kon hij z’n vierde gestolen honk van het seizoen bijschrijven. De 5-3 nederlaag was eigenlijk het beste wat de Braves in LA te bieden hadden. Dinsdag hadden ze weinig in te brengen met als gevolg een 9-0 nederlaag. Helaas voor Atlanta volgde woensdag de sweep: 9-4. Voor het eerst sinds zijn productieve avond in Miami mocht Albies tegen de Diamondbacks weer een RBI noteren. Mede dankzij z’n RBI-double leken de Braves als winnaar van het veld te stappen, maar op het laatste moment ging het mis voor Atlanta. Arizona opende deze serie met een 3-2 win.
Heel voorzichtig tonen de Boston Red Sox tekenen van beterschap. In de serie tegen die andere Sox, uit Chicago, kropen ze naar de .500 grens. Normaal gesproken niets om trots op te zijn als je Boston heet, maar na zo’n beroerde seizoensstart zal het toch voor opluchting zorgen. Xander Bogaerts heeft een productief weekje achter de rug. De Oranje-international joeg de bal meermalen het stadion uit en zette zijn handtekening onder maar liefst zeven RBIs.
Voor Bogaerts en de Red Sox begon het allemaal nog niet zo best in Chicago. X-Man bereikte weliswaar twee keer de honken, maar in beide gevallen kreeg hij vier wijd. Zijn ploeggenoten scoorden vier runs, maar dat was vorige week niet genoeg voor de win. De White Sox zegevierden met 6-4. De tweede clash ging al wat beter. Bogaerts was 2-for-5, scoorde een run en de BoSox wonnen met 6-1. Daarmee was het hek van de dam.
Zaterdag bliezen de bezoekers Chicago met 15-2 weg. In de derde inning sloeg Xander Bogaerts z’n vijfde homerun van het seizoen en nam hij JD Martinez mee over de thuisplaat. Het laatste woord in deze serie was ook aan onze landgenoot. Boston had het zondag lang lastig, maar in de achtste inning volgde een offensieve explosie. Met de honken bezet timmerde Bogaerts de bal het stadion uit voor een grand slam: 9-2.
Boston vervolgde de road trip met een bezoek aan de Baltimore Orioles, maar hier leken ze in de eerste van drie wedstrijden hun kruit te hebben verschoten. Slechts drie hits noteerde de titelverdediger en Bogaerts bleef 0-for-4 in dit met 4-1 verloren duel. Dinsdag leefden de knuppels weer op. Voor de derde keer deze week raakte X-Man de bal keihard. Zijn homerun in de vierde inning zette Boston op een 3-2 voorsprong. De ploeg zou uiteindelijk met een 8-5 zege van het veld stappen. De trip werd donderdag afgesloten met een zwaarbevochten 2-1 zege. Pas in de 12e inning viel de beslissing dankzij een long ball van Andrew Benintendi. Verder dan een infield single in de achtste kwam Xander Bogaerts dit keer niet, maar met 23 RBIs behoort hij wel tot de meeste productieve spelers in Boston. Alleen Mitch Moreland doet het met 24 RBIs iets beter.
Goed nieuws deze week voor Didi Gregorius. De geboren Amsterdammer zou rond 20 mei alweer wat voorbereidingswedstrijden kunnen spelen. Dat maakte de GM van de New York Yankees bekend in een radio-uitzending. Ook zou hij, voor zijn definitieve terugkeer, dienst kunnen doen als aangewezen slagman. De revalidatie verloopt vooralsnog zonder problemen en heel voorzichtig hopen de Yankees in juni alweer over hun kortestop te kunnen beschikken.
De international is in New York niet de enige die kampt met blessureleed. Aaron Boone moest de laatste tijd de nodige noodverbandjes leggen, maar desondanks draait de ploeg best aardig. De Yankees zijn koploper Tampa Bay tot op 1.5 wedstrijd genaderd en wonnen 6 van hun laatste 10 wedstrijden. Als ze in de achteruitkijkspiegel kijken, zien ze heel langzaam hun aartsrivaal uit Boston naderen.
De LA Dodgers konden vorige week goede zaken doen in hun serie tegen de concurrent uit San Diego. Dat deden ze ook wel, maar het had eigenlijk nog veel mooier kunnen zijn. Dat had te maken met het laatste optreden van Kenley Jansen in dit drieluik. De Nederlandse closer begon geweldig aan het weekend, maar sloot op een beroerde manier af.
Jansen had op een betere start gehoopt vorige week. Hij ging aan de slag met een 4-3 voorsprong, maar door een error van kortestop Corey Seager kwam Eric Hosmer op het eerste honk terecht. Jansen hielp z’n ploeg echter uit de brand door de volgende drie slagmensen elk met een strikeout terug te sturen. De eerste klap was voor LA en Jansen mocht z’n 11e save noteren. De 12e van het seizoen kwam zaterdag al. Dit keer stond er een 7-6 voorsprong op het bord op het moment dat Jansen zich naar de heuvel begaf. Wil Myers kreeg weliswaar vier wijd van onze landgenoot, maar uiteindelijk had de closer 16 pitches nodig om de drie benodigde outs te krijgen.
Ook zondag stond de druk er vol op bij Kenley Jansen. Een 5-4 voorsprong moest door hem verdedigd worden, maar al snel stonden de honken vol. De closer leek zijn hachje daarna te redden met een strikeout en een pop out. Hunter Renfroe moest de derde en beslissende uit worden. Beslissend was de outfielder inderdaad wel, maar niet op de door Jansen gehoopte manier. Renfroe haalde keihard uit en sloeg met een grand slam vier runs binnen. De 5-4 voorsprong werd in één klap omgebogen tot een 8-5 nederlaag en voor Jansen was dit zijn tweede blown save van het jaar.
BIJKOMEN
Kenley Jansen kreeg alle tijd om mentaal te herstellen van deze blown save. Zijn Dodgers kregen deze week de Atlanta Braves op bezoek en in geen van de drie duels was de inzet van Jansen nodig. Julio Urias kreeg de rol van closer in de eerste wedstrijd bij een 5-3 voorsprong, maar in de twee ontmoetingen daarna blies LA de bezoekende Braves van het veld met respectievelijk 9-0 en 9-4. Donderdag, in de eerste wedstrijd tegen de Washington Nationals, kon Jansen opnieuw blijven zitten. Zijn ploeggenoten liepen zich stuk op een red hotPatrick Corbin en verloren met 6-0. Na de grand slam tegen de Padres heeft Jansen dus nog niet weer aan zijn ERA kunnen werken. Dat ging letterlijk in één klap van 2.70 naar 4.67.
Vorige week schreven we op deze plek nog over de problemen van Jurickson Profar. De veelzijdige international kreeg wat dagen vrij om z’n spel wat op orde te krijgen en dat wiep afgelopen week zijn vruchten af. Tegen de Pittsburgh Pirates, maar vooral tegen de Cincinnati Reds deed Profar weer eens van zich spreken. Met de Oakland Athletics gaat het na een 6-game losing streak overigens ook weer wat beter.
Nee, foutloos was het vorige week vrijdag opnieuw niet bij Jurickson Profar. Zijn error in de vijfde inning bleef dit keer echter zonder gevolgen, want de A’s hadden op dat moment al een 11-1 voorsprong. Even daarvoor had Profar al z’n 14e RBI van het jaar genoteerd door met een singleMatt Chapman binnen te slaan. Na negen innings stond er een meer dan overtuigende 14-1 overwinning op het scorebord en daarmee kwam er eindelijk een einde aan de losing streak van de A’s. Profar speelde daarna nog twee wedstrijden in Pittsburgh en deed dit zonder fouten. Aan slag kwam hij in negen slagbeurten nog drie keer door met een hit, maar helaas voor Profar en de A’s zonder resultaat. Oakland had alle energie gelegd in de eerste ontmoeting, want de overige twee gingen respectievelijk met 6-4 en 5-3 verloren.
Jurickson Profar had deze week een hele grote vinger in de pap in de met 2-0 gewonnen wedstrijd tegen de Reds. De international was namelijk verantwoordelijk voor de gehele productie van de A’s. Eerst kon Stephen Piscotty scoren op een RBI-double en in de zevende inning sloeg Profar zijn derde homerun van ‘t seizoen. Toch eiste pitcher Mike Fiers de aandacht op. De starter van Oakland gooide de eerste no-hitter van het seizoen.
Woensdag was het opnieuw raak voor onze landgenoot. Met Marcus Semien op het eerste honk sloeg Profar de bal opnieuw het park uit. Z’n vierde homerun was niet voldoende, want er moesten dit keer extra innings aan te pas komen. Pas in de 13e bogen de Reds het hoofd en stapten de A’s met een 5-4 win van het veld. Dat het aan slag allemaal nog wel wat beter kan, bewezen de drie strikeouts voor Jurickson Profar in deze marathonpartij.
Met z’n Minnesota Twins maakte Jonathan Schoop deze week een reis langs wat clubs uit de AL East. Bij de New York Yankees werd één van de drie wedstrijden gewonnen, maar op bezoek in Toronto ging het wat beter met de Twins. Schoop werkte ondertussen aan zijn slaggemiddelde. De infielder is goed begonnen aan deze maand en dat laat zijn batting average ook zien. Schoop kwam deze maand zeven keer in actie voor de Twins en noteert tot nu toe een slaggemiddelde van .346 in deze maand. Het gemiddelde voor het seizoen ligt met .284 wat lager.
Vorige week vrijdag openden de Twins de serie met een 6-3 nederlaag. Jonathan Schoop bereikte één keer de honken met vier wijd, maar bleef verder 0-for-3. Een dag later had hij met een run en een RBI een aandeel in de 7-3 zege. In de derde inning werd hij geraakt door pitcher JA Happ. Een homerun van catcher Mitch Garver hielp Schoop over de thuisplaat. In de achtste inning was het Jonathan Schoop zelf die met een RBI-singleCJ Cron binnensloeg. Voor de Oranje-international was dat z’n 15e RBI van het jaar. Dat is evenveel als vorig jaar aan het einde van mei, maar toen miste Schoop als speler van de Orioles nog de nodige wedstrijden vanwege een blessure. Zondag miste hij ook de laatste wedstrijd tegen de Yankees. In de met 4-1 verloren wedstrijd werd Schoop buiten de ploeg gelaten.
Ten noorden van de grens hadden vooral de pitchers het de laatste dagen flink op de heupen. In drie wedstrijden tegen de Blue Jays gaven ze slechts één run op. Ook de slagploeg wist van wanten in Toronto en daar maakte Jonathan Schoop dan weer deel van uit. Hij was 4-for-13 in deze serie en noteerde maandag in de eerste ontmoeting zijn 9e en 10e double van het jaar. In de met 8-0 gewonnen wedstrijd was Schoop tevens goed voor twee runs. Dinsdag was het allemaal een graadje minder. Met 0-for-4 leverde hij aanvallend geen bijdrage aan de 3-0 zege, maar daar kwam woensdag alweer verandering in. Al in de derde inning sloeg Schoop zijn zesde homerun van het jaar en nam Marwin Gonzalez mee over de thuisplaat. Voor de Twins betekende dit op dat moment een 7-0 voorsprong. Met een eclatante 9-1 nam Minnesota uiteindelijk afscheid van Canada.
Voor Andrelton Simmons en de Los Angeles Angels stond er vorig weekend een lastig tweeluik tegen de Houston Astros op het programma. Voor de kortestop stond er een 9-game hitting streak op het spel. En voor de Angels natuurlijk twee belangrijke overwinningen om weer enigszins aan te haken in de AL West. Die overwinningen boekten de Halos ook in Detroit. De knuppel van Andrelton Simmons sprak opnieuw een woordje mee.
Het goede nieuws in de eerste van twee duels was dat Simmons al snel zijn hit te pakken had. Bij een 1-0 achterstand in de eerste inning bereikte hij het tweede honk met z’n 11e double van het jaar. Verder dan het derde honk zou Simba echter niet komen. Zijn Halos kregen met 14-2 een ongenadig pak slaag van de Astros, die in bijna elke inning minimaal één run scoorden. Zaterdag ging het al niet veel beter voor de ploeg uit LA. Ze brachten dit keer vier runs op het scorebord, maar opnieuw mocht het niet baten. Houston passeerde 10 keer de thuisplaat en Simmons zag zijn hitting streak ten einde komen. De kortestop kwam 10 wedstrijden op rij tot minimaal een hit, maar in de tweede wedstrijd tegen de Astros lukte het hem niet op de honken te komen.
Op bezoek bij de Detroit Tigers ging het aan slag direct beter met Simba. Twee keer kwam de kortestop door met een single en twee keer leverde dit een run op. In de derde inning passeerde tweedehonkman David Fletcher de thuisplaat na een tik van Simmons voor een 3-0 voorsprong. Een RBI-single in de negende bepaalde de eindstand op 5-2. Mike Trout kon scoren na een hit van z’n Nederlandse ploeggenoot. Afgelopen woensdag was Andrelton Simmons opnieuw goed voor twee hits, maar dit keer scoorde hij er geen punten mee. De Halos hadden dit wel goed kunnen gebruiken, want de bezoekers verloren met 10-3. Donderdag namen de Angels revanche. De ploeg won met 13-0, maar het was vooral de wedstrijd van Albert Pujols. De veteraan tekende voor z’n 2000e RBI in de majors. Simmons bleef 1-for-5 en zonder RBI.
Toekomstig Hall of Famer Albert Pujols is het nieuwste lid van de 2000-RBI club. De DH/eerstehonkman van de Los Angeles Angels vierde deze mijlpaal gisteren via een solo homerun tegen de Detroit Tigers.
HALL OF FAME-CARRIÈRE
De Dominicaanse slagman is al jarenlang een begrip in het honkbal. Zijn grootste successen vierde Fat Albert bij de St. Louis Cardinals, de club die hem in de 13e ronde van de MLB-draft van 1999 uitkoos. Nadat hij in 2000 in de minors uitblonk, volgde de welverdiende promotie naar de Major League in 2001. In zijn eerste jaar maakte hij zo veel indruk dat hij werd verkozen tot Rookie of the Year.
Daarna regende het awards voor The Machine. In totaal sleepte hij 3 NL MVP-titels binnen (2005, 2008, 2009). Met de Cardinals werd Pujols in 2004 en in 2011 gekroond tot World Series-winnaars. Ook is hij een tienvoudig All-Star, voor het laatst in 2015. Pujols met de batflip nadat hij RBI 2000 heeft binnen geslagen. (Rick Osentoski/USA TODAY Sports)
NAAR DE WESTKUST
In 2012 nam hij afscheid van de Cardinals om zijn kunsten aan de westkust te gaan vertonen. Pujols tekende een lucratief contract ter waarde van $254 miljoen over een periode van tien jaar bij de Los Angeles Angels.
Inmiddels zitten we in het achtste jaar van zijn contract en tot nu toe is het nog geen groot succes geweest. De veteraan wordt met $28 miljoen vorstelijk betaald, maar zijn hoogtijdagen zijn allang voorbij. Sinds 2016 heeft hij geen positief WAR meer geproduceerd. Behalve dat hij over zijn top heen is, kampt hij ook met blessures. Zowel in 2013 als in 2018 heeft hij daardoor een groot gedeelte van het seizoen moeten missen.
Door zijn contract is het voor de Angels lastig om een competitief team rondom superster Mike Trout te bouwen, wat er mede voor heeft gezorgd dat de Halos sinds het contract slechts één keer de playoffs hebben gehaald. In 2014 werd er kansloos van de Kansas City Royals verloren in de ALDS.
CLUB VAN 2000 RBI’s
Tot voor gisteren bestond de club uit maar twee voormalige slagmannen. Hank Aaron is de recordhouder met maar liefst 2297 RBI’s. Alex Rodriguez is het andere lid, met een totaal aantal van 2086. Omdat de term RBI pas in 1920 officieel werd, valt de legendarische honkballer Babe Ruth buiten de club. Andere grote namen als Stan Musial, Lou Gehrig en Barry Bonds kwamen ook een paar punten te kort om lid te worden. Dit geeft dus aan hoe bijzonder de prestatie van Pujols is. Hank Aaron in het tenue van de Atlanta Braves. (Manny Rubio-US PRESSWIRE)
ACTIEVE KANSHEBBERS
De enige andere nog actieve speler die het dichtst tegen RBI 2000 aan zit, is op dit moment Miguel Cabrera. Met 1649 RBI’s is hij echter nog vrij ver verwijderd van toegang tot de exclusieve club. Daarnaast beginnen ook bij deze voormalig MVP de jaren en vooral de blessures hun tol te eisen. Alhoewel hij nog een contract tot en met 2025 heeft, lijkt het een schier onmogelijke taak om voorbij de 2000 te geraken. Hij zou dan tot zijn 42e jaar rond de 40 RBI’s per seizoen moeten slaan. Mike Trout, ploeggenoot van Albert Pujols. (Sean M. Haffey/Getty Images)
Andere toekomstige kanshebbers zijn Giancarlo Stanton (772 RBI’s), Freddie Freeman (706) en de eerder genoemde Mike Trout (668). Hoewel deze spelers nog ver verwijderd zijn van 2000 RBI’s, zijn ze nog jong genoeg om het aantal op te vijzelen; alles onder voorbehoud dat ze blessurevrij blijven, iets wat bij Stanton al een groot vraagteken is.
Op dag 26 van de NBA Playoffs redden zowel Philadelphia als Portland nog hun playoff aspiraties door hun thuiswedstrijden te winnen. De 76ers waren veel te sterk voor Toronto en wonnen met 112 – 101. Portland nam na het eerste kwart het heft in handen en won met 119 tegen 108.
GAME 6: Toronto Raptors 101- 112 Philadelphia 76ers
THE HEADLINES
Philadelphia wist hun vege lijf te redden door een uitstekende partij te spelen tegen Toronto. De Raptors hadden geen moment de illusie dat er vannacht iets te halen viel. Halverwege het tweede kwart was de achterstand al opgelopen tot bijna 20 punten. Toronto deed aan het einde van het eerste kwart iets terug, maar dit bleek niet meer dan een speldenprik te zijn. Jimmy Butler was de grote man met 25 punten, 6 rebounds en 8 assists. Speciale vermelding voor Joel Embiid die in zijn 35 minuten speeltijd een +- noteerde van +40. Ondanks dat hij zijn schot niet echt wist te vinden.
Toronto leek het zoals wel vaker op een two-man-show waarbij Kawhi Leonard en Pascal Siakam de enige offensieve krachten waren. De anderen waren niet bij machte om een vuist te maken tegen dit Philadelphia.
THE HIGHLIGHTS
UP NEXT
Maandagnacht vindt game 7 plaats in het Scotiabank Arena in Toronto om 1:00 Nederlandse tijd. Deze wedstrijd zal bepalen wie de tegenstander wordt van de Milwaukee Bucks in de Eastern conference finals.
GAME 6: Denver Nuggets 108 – 119 Portland Trailblazers
THE HEADLINES
Portland trok afgelopen nacht aan het langste einde in een spannende wedstrijd. De Denver Nuggets waren in het begin van de wedstrijd heer en meester en liepen al snel uit naar een voorsprong van 10 punten. De Blazers kwamen in het tweede kwart sterk opzetten en keken eigenlijk nooit meer achterom. In het begin van het vierde kwart probeerden de Nuggets er nog wel een wedstrijd van te maken, maar halverwege het vierde kwart was de achterstand opgelopen naar 14 punten. Daarmee werd de wedstrijd ook vakkundig uitgespeeld door Portland. Damian Lillard en CJ McCollum waren goed voor een totaal van 62 punten. 32 punten kwamen van Lillard en McCollum tekende voor 30 punten. Daarnaast was Rodney Hood goed voor 25 punten vanaf de bank. Zach Collins was de laatste Blazer in de dubbele punten met 14 punten.
Bij Denver was Nikola Jokic de (letterlijk) grote man met 29 punten, 12 rebounds en 8 assists. Voor de 29 punten had Jokic slechts 15 schoten nodig. Jamal Murray had voor zijn 24 punten 20 schoten nodig.
THE HIGHLIGHTS
UP NEXT
Game 7 zal zondagavond of maandagnacht plaatsvinden in het Pepsi Center in Denver. Hoe laat de wedstrijd precies zal zijn is op dit moment nog niet bekend. Beide teams gaan een gooi doen naar een plek in de Western conference finals tegen de Golden State Warriors of de Houston Rockets.
Vier teams zijn nu halverwege de Stanley Cup. Acht wedstrijden zijn gewonnen en nog acht overwinningen zijn nodig om de Cup ook daadwerkelijk in ontvangst te mogen nemen. In de nacht van donderdag op vrijdag zijn de Conference-finales begonnen en bij SportAmerika houden we je dagelijks op de hoogste van alle ontwikkelingen.
DE HEADLINES
Een week geleden speelden de Carolina Hurricanes hun laatste wedstrijd. Tegenstander Boston zat wat beter in het ritme en dat was in de openingsfase ook wel te zien. Steven Kampfer, de vervanger van de geschorste Charlie McAvoy schoot de Bruins al binnen drie minuten op voorsprong. Niet lang daarna beten ook de Canes van zich af. Tegen de Isles liep de powerplay voor geen meter, maar nu was het al binnen een paar tellen raak dankzij Sebastian Aho. Er ontstond daarna een boeiend gevecht waarin Carolina zichzelf min of meer in de voet schoot. De Canes liepen tegen te veel straffen aan en daar wisten Patrice Bergeron en de zijnen wel raad mee. Met vier goals in de derde periode nam Boston dit duel in een wurggreep. Dankzij doelpunten van onder meer Bergeron en Charlie Coyle wonnen de Bruins enigszins geflatteerd met 5-2.
DE HIGHLIGHTS
UP NEXT
TUSSENSTAND IN DE SERIE: Boston leidt 1-0
De Carolina Hurricanes weten wat hen te doen staat. In Game 2 (zondag 21.00 uur CET) zullen de mannen van coach Rod Brind’Amour uit de sin bin moeten blijven om een kans te maken tegen deze Bruins. Tegen de Blue Jackets zat er een beetje zand in de motor van de powerplay, maar in Game 1 leek de motor weer aan te slaan. Met name Patrice Bergeron is een levensgevaarlijke klant. Van zijn zes treffers scoorde hij er vijf op de PP. Voordat ze aan hun polonaise naar de strafbank begonnen, maakten de Hurricanes het de Bruins akelig lastig. Boston had moeite met de snelheid en wendbaarheid van deze tegenstander, die weer over hun starter Petr Mrazek konden beschikken. De Tsjech zal in zondag toch iets beter voor de dag willen komen. Met een save percentage van .852 houd je deze Bruins niet uit de Stanley Cup Final.
We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze site zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van deze site, gaan we er vanuit dat je ermee instemt.
