Het NBA-seizoen komt steeds dichterbij en dus is het tijd voor de SportAmerika 30-in-30. We gaan verder met de Phoenix Suns, die nog steeds in de rebuilding fase zitten. Vorig jaar kozen de Suns Deandre Ayton met de eerste draft pick. Dit jaar zijn de rookies via trades binnengekomen.
OFFSEASON
Sinds het einde van vorig seizoen is James Jones officieel de General Manager van de Phoenix suns. Hij stond dus aan het roer tijdens het offseason. Jones speelde tussen 2005 en 2007 voor de Suns, maar hij is beter bekend van z’n tijd bij de Miami Heat en de Cleveland Cavaliers. Hij maakte daar deel uit van de drie championship teams van LeBron James.
Phoenix had oorspronkelijk draft pick nummer 6 en 32. Via trades zijn ze uiteindelijk met de 11e en de 24e picks uitgekomen bij small forward Cameron Johnson (North Carolina) en point guard Ty Jerome (Virginia). Er werd duidelijk gekozen voor twee spelers die NBA-ready zijn en al aardig wat jaren in college achter de rug hebben. De Suns hebben de afgelopen jaren al genoeg projecten gedraft en lijken nu snel stappen te willen maken. Dit bleek ook wel uit een paar trades tijdens Draft Night. Dario Saric en Aron Baynes kwamen over van de Timberwolves en Celtics respectievelijk.
FREE AGENCY
Tijdens free agency bleef het vervolgens wat rustiger. Onder meer Josh Jackson werd getrade en spelers als Kelly Oubre Jr bleven. Maar er zijn wel degelijk nieuwe namen in Phoenix. De Suns hebben Ricky Rubio en Frank Kaminsky namelijk toegevoegd aan de selectie. De Spanjaard Rubio kwam deze zomer nog in actie voor het nationale elftal op het FIBA WK Basketball. Spanje won goud en Rubio kreeg de MVP prijs. Bij de Suns moet Rubio als de spelmaker gaan fungeren die Phoenix al een paar jaar aan het zoeken is. Rookie Ty Jerome zal zijn back-up gaan zijn. Kaminsky zorgt op zijn beurt voor meer diepte op de bank als reserve power forward achter Dario Saric. Hij brengt tevens wat meer ervaring met zich mee.
CONCLUSIE
De Phoenix Suns hebben met James Jones als GM toch wat discutabele offseason moves gemaakt. Zo hadden ze met de zesde pick misschien wel een beter talent kunnen draften in plaats van traden, aangezien ze toch nog aan het rebuilden zijn. Zelfs na het traden kozen ze, wat hoger dan verwacht, voor Cam Johnson. Maar, zoals als eerder aangehaald, de Suns lijken nu snel vooruit te willen. Dus werd er gekozen voor ervaring in de draft en voor het behouden van het merendeel van het roster. Dit zal, zo hopen de leidinggevenden in Phoenix, resulteren in beter team chemistry. En het kiezen van een bepaalde weg is beter dan het blijven hangen in twee opties (rebuilden of competitiviteit). De Suns hebben deze zomer duidelijk voor het tweede gekozen. In Phoenix zijn ze klaar om de volgende stap te maken.
Desondanks lijkt de kans dat Phoenix de playoffs haalt ook komend seizoen niet zo groot te zijn. Veel wedstrijden zullen de Suns dit jaar waarschijnlijk nog niet winnen. Maar, het zou zomaar het laatste tank jaar kunnen zijn voor de ploeg uit de warme staat Arizona. Betere tijden lijken nabij. Conclusie: 25-57
Met de Boston Bruins strandde Brad Marchand vorig seizoen in het zicht van de haven (Photo by Bruce Bennett/Getty Images)
In de nacht van woensdag 2 oktober op donderdag 3 oktober (Nederlandse tijd) barst in Noord-Amerika de strijd om de Stanley Cup weer los. De St. Louis Blues mochten in juni de heilige graal van het ijshockey in het prijzenkabinet zetten en dertig teams gaan er de komende maanden alles aan doen om de Blues die prijs afhandig te maken. Bij SportAmerika blikken we alvast vooruit op wat een interessant seizoen belooft te worden en vandaag is het de beurt aan de Atlantic Division.
TAMPA BAY LIGHTNING (62-16-4, 128 PNT – 1e IN DIVISIE)
En weer ging een seizoen van de Tampa Bay Lightning linea recta naar de prullenbak. De ploeg van coach Jon Cooper regeerde met harde hand tijdens het reguliere seizoen, maar ging al in de eerste ronde van de play-offs zitten. De Blue Jackets trakteerden de winnaar van de Presidents’ Trophy op een bijzonder pijnlijke sweep. Na afloop van het seizoen waren er nog wel individuele prijzen voor Nikita Kucherov en Andrei Vasilevskiy, maar die awards konden de vervelende smaak niet wegspoelen. Dit roster was gemaakt voor de Stanley Cup, zoals dat eigenlijk al jaren het geval is, maar opnieuw schoot de Lightning tekort. Wat dat betreft stond Kucherov wel symbool voor de Lightning. Na het reguliere seizoen stonden er 128 punten achter zijn naam. Tijdens de vier wedstrijden in de play-offs moest hij het doen met twee assists.
EEN VOLGENDE KANS…
Julien Brisebois gelooft in deze groep en in deze coach. Een andere conclusie kunnen we niet trekken na een off-season dat volgde op het teleurstellende seizoen. Veel veranderde namelijk niet in de Amalie Arena. Misschien werd hier en daar gegooid met een deur of sprak de GM eens met stemverheffing, maar BriseBois laat Cooper met praktisch hetzelfde gereedschap bouwen aan iets wat nu wél moet leiden tot succes. Nu zal Cooper ook niet klagen over dat gereedschap, want als je beschikt over Kucherov, Steven Stamkos, Brayden Point, Victor Hedman en Vasilevskiy vindt dan maar eens iets beters. Toch probeerde BriseBois het wel. Kevin Shattenkirk heeft een zeer teleurstellend seizoen in New York achter de rug en hoopt in Florida op betere tijden. Dat is voor Patrick Maroon (10G, 18A) praktisch onmogelijk. Hij won vorig seizoen met St. Louis de Cup en wil met z’n voormalig jeugdcoach Cooper dit herhalen.
Zo dominant in de divisie als vorig seizoen zal de Lightning dit keer waarschijnlijk niet zijn. Misschien willen ze dat ook niet, want de laatste weken speelden ze nergens meer voor en verloren daardoor iets van hun scherpte. De Bruins schopten het tot de Stanley Cup Final en zullen voor wat meer tegenstand zorgen. Toch moet het raar lopen wil Tampa Bay niet voor een derde jaar op rij beslag leggen op de divisietitel. De ploeg heeft ontzettend veel scorend vermogen, ook vanaf de blauwe lijn, en beschikt over een prima defensie. In de persoon van Vasilevskiy (sv% .925) staat daar dan ook nog één van de beste goalies in de league achter. Cooper mag met dit sterrenensemble opnieuw een gooi doen naar de eerste titel sinds 2004, maar hij zal ook weten dat het geduld van het management opraakt. VOORSPELLING: 1e in de Atlantic Division
BOSTON BRUINS (49-24-9, 107 PNT – 2e IN DIVISIE)
Met een mooie mix van ervaren rotten en aanstormende talenten hoopten de Boston Bruins vorig seizoen weer een rol van betekenis te spelen. Dat ging de ploeg van coach Bruce Cassidy erg goed af. Het seizoen begon weliswaar teleurstellend met een zevenklapper tegen de Capitals, maar de B’s herstelden zich snel en waren met name na de jaarwisseling bijna niet te houden. Gezien de vele blessures waarmee het team te maken had, mag dit gerust een prestatie van formaat genoemd worden.
Met de play-offs in zicht werd het gezelschap steeds fitter en in het postseason wist alleen St. Louis de trein uit Boston te stoppen. Met 9 goals en 14 assists was Brad Marchand de grote man in de play-offs. Ook David Pastrnak, Patrice Bergeron en Charlie Coyle kwamen tot dat doelpuntenaantal en verdediger Torey Krug kwam tot maar liefst 16 assists. De Bruins schuwden het fysiek niet, maar ze liepen zich in de Stanley Cup Final stuk op een St. Louis Blues nog net iets fysieker was. En productiever.
ÉÉN STAPJE VERDER
De tijd begint te dringen voor de Boston Bruins. Of in elk geval voor een aantal sterkhouders. In 2011 wonnen de B’s hun laatste Stanley Cup en de toppers van toen (Zdeno Chara, Patrice Bergeron, Brad Marchand), zijn de toppers van nu. Met zijn 42 jaar is Chara still going strong, maar het moment dat Vadertje Tijd grip krijgt op de Slowaakse verdediger komt steeds dichterbij. Marchand tikte voor het eerst in zijn loopbaan de 100 punten (36G, 64A) aan en de 34-jarige Bergeron was goed voor 79 punten. Met zijn 33 is ook David Krejci niet meer de jongste. De Tsjech was met 20 goals en 53 assists nog erg belangrijk vorig seizoen. David Pastrnak is de enige twintiger in de bovenste regionen van de topscorerslijst. De 23-jarige aanvaller begint aan zijn zesde seizoen en wordt nog steeds een beetje beter. Hij zal het stokje overnemen van de routiniers.
Defensief is het, uitzonderingen daargelaten, allemaal wat jonger. De 21-jarige Charlie McAvoy lijkt belast met de erfenis van Zdeno Chara en die helpt zijn jonge ploeggenoot nu al waar hij kan. In Torey Krug hebben de Bruins een blueliner met oog voor het aangeven. Al vier jaar op rij staan er minimaal 40 assists achter zijn naam. Dan is er nog het tandem onder de lat. Tuukka Rask en Jaroslav Halak deden het vorig seizoen uitstekend en hopen die lijn door te trekken. Aangezien het roster er praktisch hetzelfde uitzien, mogen we ook weer een sterke powerplay verwachten. Alleen de twee teams uit Florida deden het beter dan de 25.9% van Boston. De oude rotten, met respect gesproken, kunnen de Bruins ook dit jaar weer ver brengen. Jonkies als Jake DeBrusk en Danton Heinen kunnen de druk wat bij hen weghalen door ook een grotere bijdrage te leveren. VOORSPELLING: 2e IN DE ATLANTIC
TORONTO MAPLE LEAFS (46-28-8, 100 PNT – 3e IN DIVISIE)
Sinds 1967 smacht deze franchise naar het allerhoogste en de laatste jaren horen we die ene zin steeds terugkeren: dit wordt het jaar van de Toronto Maple Leafs. In 2018-2019 was het echter opnieuw een kwestie van close, but no cigar. Ja, met Auston Matthews, John Tavares, Mitch Marner en Morgan Rielly (om er maar een paar te noemen) beschikt de ploeg over een surplus aan talent. Defensief was het dit keer ook best acceptabel, maar toch kwamen de Leafs opnieuw niet voorbij de eerste ronde. Matthews werd in 2016 gezien als de grote redder, maar de jonge Amerikaan slaagt er vooralsnog niet in de heilige graal naar Toronto te brengen.
Tegen Boston stond de ploeg van Mike Babcock op matchpoint na vijf wedstrijden. Eén zege was nodig voor de volgende ronde, maar juist op die momenten gaf de defensie niet thuis. Negen goals kregen de Leafs tegen in de laatste twee wedstrijden en daar viel door de aanval niet tegenop te boksen. De Bruins wonnen in zeven wedstrijden en denderden door naar de Stanley Cup Final.
CLOSING WINDOW?
Het is puzzelen voor general manager Kyle Dubas. Er waren moeizame onderhandelingen met William Nylander vorig seizoen en dit jaar begon het hele verhaal opnieuw al heette het lijdend voorwerp dit keer Mitch Marner. Met 26 goals en 68 assists was Marner topscorer. Hij was tevens restricted free agent en zocht, net als Nylander, een financiële waardering voor zijn diensten. Dubas hield Marner voor veel geld ($ 10.8 mln per jaar) aan boord en dat kan de GM in de nabije toekomst opbreken. Als Dubas naar het roster kijkt, ziet hij dat vrijwel alle verdedigers aan hun laatste jaar beginnen. Tussen al het puzzelen door kan Dubas echter ook best tevreden zijn met zijn ploeg. Met aanwinsten Alexander Kerfoot en oudgediende Jason Spezza hebben de Leafs nu de beschikking over vier sterke centers. Ze hadden natuurlijk Matthews en Johan Tavares al. Met Kerfoot kwam ook Tyson Barrie over van Colorado.
Nazem Kadri zien we dit seizoen niet terug in Toronto, want hij vervolgt zijn loopbaan in Denver. Ook veteraan Patrick Marleau is vertrokken uit Ontario. De Leafs lijken wel van plan de 24-jarige Ilya Miheyev een kans te geven. De Rus was bij Avangard Omsk vorig jaar goed op dreef getuige zijn 45 punten in 63 wedstrijden en mag het nu waarschijnlijk laten zien in de NHL. Met Barrie lijken de Leafs defensief weer wat sterker, maar het is de vraag of dit genoeg is om een serieuze gooi naar de titel te doen. Toronto zal de play-offs wel weer halen, maar daarin stuit de ploeg onherroepelijk weer op Boston of Tampa Bay. Of misschien allebei. Een tegenstander van dergelijk formaat in een serie over zeven wedstrijden is de laatste jaren telkens een brug te ver gebleken voor de trotse franchise. VOORSPELLING: 3e IN DE ATLANTIC
MONTREAL CANADIENS (44-30-8, 96 PNT – 4e IN DIVISIE)
Tja, nog zo’n trotse franchise waar ze al een tijdje op een Cup wachten. Montreal was in ’93 de laatste Canadese club die een Stanley Cup won en de bleu-blanc-rouge willen dit maar wat graag herhalen. Vorig seizoen zaten ze nog verrassend dicht bij de play-offs. De Habs kwamen drie punten tekort en niet veel mensen hadden verwacht dat het gat zo klein zou zijn. Shea Weber was lang uit de roulatie en daardoor was Carey Price lang de enige ster op het roster. Jonathan Drouin wil dit ook graag zijn, maar de aanvaller kwam niet verder dan 53 punten. Dat waren er 19 minder dan Max Domi. De van Arizona overgekomen winger was een aangename verrassing en scoorde 28 goals voor zijn nieuwe werkgever.
GROTE NAMEN BLIJVEN UIT
Er was wat ruimte, maar general manager Marc Bergevin hield zich deze zomer wat op de vlakte. Al was daar nog wel het even verrassende als kansloze bod op Sebastian Aho. Bergevin en collega Kevin Cheveldayoff van Winnipeg hebben wat uurtjes samen doorgebracht aan de telefoon en zo kwam het dat Joel Armia en Ben Chariot de gelederen van de Habs komen versterken. Het team ontbeert echter nog altijd een echte topper als center. Ryan Poehling debuteerde vorig seizoen in de laatste wedstrijd met een hattrick, maar de pas 20-jarige center zal dit team niet kunnen dragen. Hetzelfde geldt overigens voor Nick Suzuki. Hij was onderdeel van de trade die Max Pacioretty naar de Golden Knights liet gaan en in Montreal verwachten ze veel van de jongeling. Hij is een gekende doelpuntenmachine, maar heeft zich op het hoogste niveau nog niet bewezen.
Twee jaar op rij misten de Canadiens nu de play-offs en om een derde jaar te voorkomen, zal men moeten gokken op een wildcard. Tampa Bay, Boston en Toronto lijken te hoog gegrepen en het is niet ondenkbaar dat de Florida Panthers de zaken ook iets beter voor elkaar hebben. Veel hangt af van de vorm van Carey Price. De Canadees wordt nog altijd gezien als één van de beste goalies in de league, maar zijn fysiek laat hem nog wel eens in de steek. Voor de goals kijken we toch weer naar Brendan Gallagher. Hij wist nu al twee jaar op rij de grens van 30 goals te slechten en het zou Bergevin en de Habs niet slecht uitkomen als Gallagher daar een derde aan toevoegt. In Montreal zal men het van een hardwerkend collectief moeten hebben waarin ruimte is voor de individuele klasse van bijvoorbeeld Jonathan Drouin. VOORSPELLING: 5e IN DE ATLANTIC
FLORIDA PANTHERS (36-32-14, 86 PNT – 5e IN DIVISIE)
Aan goals geen gebrek vorig seizoen in Sunrise. Met Mike Hoffman (36), Aleksander Barkov (35) en Jonathan Huberdeau (30) hadden de Florida Panthers drie spelers in de gelederen met minimaal 30 goals. Met 28 treffers zat Evgenii Dadonov daar nog weer vlak achter. Zo gemakkelijk de Panthers scoorden, zo gemakkelijk kregen ze ook goals tegen. Slechts drie teams kregen nog meer treffers om de oren dan de 273 van Florida. Het save percentage van de goalies kwam uit op .891 en daarmee wordt het lastig om wedstrijden te winnen. De ploeg van Bob Boughner, die na het seizoen zijn congé kreeg, bleef steken op 86 punten. Voor het derde jaar op rij liepen ze de play-offs mis en aan die vervelende streak moet dit jaar een einde komen.
DE KONING IS DOOD, LEVE DE KONING
Je moet het Dale Tallon nageven. De general manager kreeg het voor elkaar een geweldige goalie te vervangen door een misschien nog wel betere goalie. Roberto Luongo, inmiddels 40 jaar oud, maakte bekend zijn pads aan de wilgen te hangen en zijn opvolger is niemand minder dan Sergei Bobrovsky. De Rus verliet Columbus om in Florida na Carey Price de bestbetaalde goalie in de NHL te worden. Bob gaat de komende jaren $ 10 miljoen per jaar verdienen en dat is een half miljoen minder dan Price. In Anton Stralman hebben de Panthers er ook nog een goede blueliner bij. De Zweedse dertiger komt over van buurman Tampa Bay en zorgt voor de broodnodige ervaring in de defensie. Daarmee heeft Tallon eigenlijk aan zijn verplichtingen voldaan. De defense was het zwakke punt, maar dat is deze zomer aangepakt.
Aanvallend is er niet veel veranderd. Met Brett Connolly werd zelfs nog wat scorend vermogen aan de formatie toegevoegd. Noel Acciari is ook een nieuw gezicht in de line-up. De center, waarschijnlijk voor de vierde lijn, kwam over van Boston. Een formatie die dit seizoen onder leiding staat van Joel Quenneville. De voormalig succescoach van de Blackhawks nam het stokje over van Boughner, die op zijn beurt assistent werd in San Jose. Coach Q krijgt in Sunrise een team in handen met de nodige potentie. De Panthers zijn vermoedelijk in de breedte net niet goed genoeg om zich bij de beste drie in de divisie te scharen, maar een wildcard moet toch zeker mogelijk zijn met dit materiaal. VOORSPELLING: 4e IN DE ATLANTIC
BUFFALO SABRES (33-39-10, 76 PNT – 6e IN DIVISIE)
Oude tijden herleefden vorig jaar in Buffalo. Of in elk geval voor een paar maanden dan. Jack Eichel en consorten schoten uit de startblokken en hadden rond Kerst een meer dan acceptabel record van 21-11-5. Voorzichtig begon de fanbase te dromen van een mooie play-off run, maar de realiteit schudde hen hardhandig wakker. De mannen van Phil Housley sloten af met een losing record en dat deden ze al voor het achtste jaar op rij: 33-39-10. Toch zit er wel muziek in dit gezelschap. Jack Eichel wordt, of is, een superster. Jeff Skinner sloot zijn eerste seizoen bij de Sabres af met 40 goals en de piepjonge Rasmus Dahlin gaat normaal gesproken ook een mooie toekomst tegemoet. Dat zal dan niet meer onder Housley gebeuren, want van hem nam de organisatie afscheid. Ralph Krueger mag het nu gaan laten zien.
NIET GOED GENOEG
Het roster is dit seizoen betrekkelijk jong. Onder de skaters is Kyle Okposo de enige dertiger en met Okposo hebben we een speler te pakken die eigenlijk al drie jaar teleurstelt. Bij de New York Islanders draaide hij z’n hand niet om voor tenminste 50 punten, maar dat lukt in Buffalo (nog) niet. Zou hij John Tavares missen? Okposo heeft in elk geval nog even de tijd om zich te bewijzen, want hij ligt nog tot 2023 vast. De productie van deze Sabres is opnieuw afhankelijk van Skinner, Eichel en, in mindere mate, Reinhart. Marcus Johansson komt de gelederen versterken, maar van hem mogen toch ook geen 30+ goals worden verwacht. Hetzelfde geldt voor Jimmy Vesey. Zij moeten routinier Jason Pominville doen vergeten . De bijna 37-jarige winger kreeg geen nieuw contract en zit nog altijd zonder club.
De druk op de aanvallers zal groot zijn, want van de defensie mogen geen wonderen worden verwacht. De ploeg kreeg veel goals tegen en Carter Hutton en Linus Ullmark bleken niet de meest betrouwbare goalies. Beide sluitposten begonnen goed, maar helaas voor de Sabres raakten ze hun goede vorm vrijwel gelijktijdig kwijt. Uiteindelijk kreeg dit tandem gemiddeld 3 goals per wedstrijd tegen. Voor zich zien ze vrijwel dezelfde gezichten in de verdediging. Brandon Montour kwam in februari al naar Buffalo en deze zomer strikten de Sabres Colin Miller. Hij speelde de laatste jaren voor de Golden Knights. Miller zal niet de oplossing zijn en aanvallend is de spoeling veel te dun. Casey Mittelstadt is een 20-jarig talent waar ze nog veel plezier aan gaan beleven, maar voor het postseason is het allemaal niet goed genoeg. De Sabres zullen voor het negende jaar op rij de play-offs missen. VOORSPELLING: 6e IN DE ATLANTIC
DETROIT RED WINGS (32-40-10, 74 PNT – 7e IN DIVISIE)
Er was een tijd dat de Detroit Red Wings een vaste klant was in het postseason. Tussen 1991 en 2016 waren ze er onafgebroken bij, maar die periode lijkt inmiddels lichtjaren ver weg. Vorig seizoen verzamelde de trotse franchise slechts 74 punten en hielden in de divisie alleen de Ottawa Senators onder zich. Toch zal clubicoon Steve Yzerman niet met al te veel afgrijzen terugblikken. De levende legende is inmiddels general manager van de organisatie waar hij zijn grootste successen vierde en zal ook hebben gezien dat de jeugd het helemaal nog niet zo slecht doet in Detroit. Dylan Larkin kende met 32 goals en 41 assists een goed jaar en bevestigde wat hij een jaar eerder (63 punten) al liet zien. Andreas Athanasiou maakte flinke stappen en kwam tot 30 goals. Achter dit duo waren Anthony Mantha (25) en Tyler Bertuzzi (21) de enige spelers met tenminste 20 treffers.
OP JACHT NAAR GOALS
De doelpunten waren schaars vorig seizoen en de club zag rond de trade deadline ook Gustav Nyquist (16 G, 33A) nog verkassen. Yzerman besloot deze zomer een oude bekende terug te halen. Valtteri Filppula was bij de Islanders vorig seizoen goed voor 17 goals en 31 punten en is op z’n 35e natuurlijk een prima leermeester voor de jonkies. Een oplossing voor het gebrek aan scorend vermogen is Filppula echter niet. Taro Hirose zou dit eventueel wel kunnen zijn. De 23-jarige Canadees debuteerde vorig seizoen met 1 goal en 7 punten in 10 duels, maar wist in de NCAA de weg naar het doel eenvoudig te vinden. Dit seizoen zal er nog iets meer verwacht worden van Hirose, maar zeker ook van Filip Zadina. Ook de jonge Tsjech debuteerde al in 2018-2019 en toonde in de AHL met 16 goals en 35 punten zijn potentie.
Na 15 jaar NHL besloot Niklas Kronwall zijn schaatsen aan de wilgen te hangen. De 38-jarige Zweed zal gemist worden in Detroit. Hij was vorig jaar nog de meest productieve blueliner met 3 goals en 27 punten. Dat houdt inderdaad niet over, maar wat fitte verdedigers betreft hadden de Red Wings het geluk ook niet aan hun zijde. Mike Green, Danny DeKeyser, Trevor Daley en Jonathan Ericsson brachten nogal wat tijd door in de ziekenboeg. Daarbij had goalie Jimmy Howard met een save percentage van .909 en gemiddeld ruim 3 tegengoals per wedstrijd niet zijn beste jaar. Howard begint aan zijn 14e seizoen in Detroit en vormt ook dit jaar een tandem met Jonathan Bernier. De goalies en de verdedigers (met onder meer Patrik Nemeth) zullen zich beter willen presenteren dan in 2018-2019, maar het is nog veel te vroeg om nu al te dromen over de play-offs. VOORSPELLING: 7e in de ATLANTIC
OTTAWA SENATORS (29-47-7, 64 PNT – 8e IN DIVISIE)
De Ottawa Senators zullen 2018-2019 heel snel willen vergeten. In 2017 stonden ze nog in de finale van de Eastern Conference, maar daarna ging het heel, heel hard bergafwaarts. De organisatie verloor de lange termijn uit het oog en richtte zich op snel succes. Dat snelle succes bleef uit en vorig seizoen hielden ze uitverkoop in de Canadese hoofdstad. Erik Karlsson, Mike Hoffman, Mark Stone, Matt Duchene en Ryan Dzingel trokken allemaal naar andere clubs en lieten een onthoofde organisatie achter. Al had het management dit ook wel heel erg aan zichzelf te danken. Stone en Duchene verkasten ronde de trade deadline, maar eindigden wel bovenaan de topscorerslijst. Dat zegt wel iets over het zinkend schip dat ze verlieten. Met 64 punten en maar liefst 302 tegengoals waren de Sens by far het slechtste team in de NHL. Het kostte Guy Boucher z’n baan als coach.
NIEUWE LENTE
D.J. Smith begint aan zijn eerste klus als hoofdcoach en de 42-jarige rookie zal het niet gemakkelijk krijgen. General manager Pierre Dorion zet volledig in op de jeugd. De fans zagen zo’n beetje alle sterkhouders vertrekken, maar het positieve daaraan is dat er veel jeugd en draft picks voor zijn teruggekomen. Thomas Chabot hadden ze natuurlijk al en de blueliner werd al de nieuwe Erik Karlsson genoemd. Aanvallend heeft Ottawa met Brady Tkachuk een ster in wording in huis. De Amerikaan is nog maar net 20 en scoorde vorig seizoen al 22 goals in de NHL. Colin White is slechts twee jaar ouder en zal Tkachuk waarschijnlijk vergezellen op de eerste lijn. De center kwam in zijn eerste volledige seizoen tot 14 goals en 41 punten. Artem Anisimov (31) moet de jonkies de fijne kneepjes van het vak bijbrengen. De Rus is doorgaans wel goed voor een goal of 20.
Smith ziet, als oud-Leaf, ook wat oude bekenden terug. Ron Hainsey, Nikita Zaitsev en Tyler Ennis kwamen deze zomer over van de Maple Leafs. Zij lopen ook al heel wat jaartjes mee en kunnen het jonge grut helpen met al hun ervaring. Van al dat jonge grut heeft Erik Brännström misschien wel de meeste potentie. De 20-jarige Zweed was vorig seizoen een key piece in de trade die Stone naar Las Vegas liet vertrekken. De verwachting is dat hij met de 18 jaar oudere Hainsey een defensive pair gaat vormen. Op de lange termijn zal het wel goed komen met de Sens, maar op de korte termijn zal er meer geëist worden van mannen als Bobby Ryan en Jean-Gabriel Pageau. De 32-jarige Ryan bleef steken op 15 goals, terwijl hij jaren geleden in dienst van Anaheim steevast de 30 passeerde. Craig Andersson (sv% .903) en Anders Nilsson (sv% .908) hopen ook op betere tijden. VOORSPELLING: 8e IN DE ATLANTIC
Cover Photo: Roy K. Miller/Icon Sportswire via Getty Images
Het NBA-seizoen komt steeds dichterbij en dus is het tijd voor de SportAmerika 30-in-30. We gaan verder met de Cleveland Cavaliers, die een vrij onzichtbaar seizoen kenden. Na Colin Sexton als hoge draft pick vorig jaar te hebben gekozen, kozen de Cavaliers dit jaar weer voor een guard.
OFFSEASON
De laatste jaren zijn de Cavaliers niet meer wat ze zijn geweest. Dat komt natuurlijk door het vertrek van LeBronJames. Omdat ze het de afgelopen twee jaar zo slecht doen hebben ze nu al twee keer hoog in de draft hun keuze mogen maken. Vorig jaar was het guard Sexton (pick 8), en dit jaar viel hun eerste keuze (pick 5) weer op een guard: Darius Garland. De point guard zou vanaf het begin af aan moeten laten zien dat hij in de basis thuis hoort. Met hun tweede pick (pick 26) kozen de Cavs voor Dylan Windler. Hij kan op zowel de shooting guard als de small foward positie spelen. Hij is een speler die het vooral moet hebben van zijn driepuntsschot en staat bekend als de beste schutter van de afgelopen draft. Met hun laatste pick kozen de Cavaliers voor Kevin Porter Jr. Met Kevin Porter Jr. hebben de Cavs ook weer gekozen voor een goede schutter, al kan dat ook zijn valkuil zijn in grote momenten.
FREE AGENCY
Over de free agency van de Cavaliers kunnen we erg kort zijn. Er zijn geen spelers weg en er is ook niemand bijgekomen.
SELECTIE
Het is veilig om te stellen dat de Cavs dit jaar de playoffs niet gaan halen. Met een rookie en een second year player als starting backcourt mis je gewoon de ervaring. Verder staat de line-up redelijk vast. Op de small forward-positie is de kans groot dat Cedi Osman gaat starten, met naast hem Kevin Love. Op de center-positie zijn er twee mogelijkheden. Tristan Thompson of Larry Nance Jr. Achter deze namen is het voor iedereen vechten voor speelminuten. In de backcourt heb je al meerdere opties zoals Clarkson, Knight en Dellevadova. Ook op de center-positie word het dringen geblazen met onder meer Ante Zizic en John Henson.
CONCLUSIE
De Cavs hebben een vrij rustige zomer gehad. Met hun drie draft picks is vooral gekeken naar versterking om van afstand te scoren. Met hun nieuwe coach, John Beilein, zou het spel er anders uit gaan zien. Een plek bij de beste acht uit de Eastern Conference zal echter een bijna onmogelijke opgave worden. Dat hoeft ook nog niet, aangezien de Cavs nog volledig in hun rebuild zitten. Conclusie: 24-58
Maandagavond was het de beurt aan de Washington Redskins thuis tegen de Chicago Bears. Van de Redskings werd begin dit seizoen weinig verwacht en de eerste twee wedstrijden gingen ook verloren. Dat was wel tegen twee sterke teams en aanvallend wist Case Keenum nog aardig wat punten te sprokkelen. Van de Chicago Bears werd juist wel veel verwacht. Dat viel wat tegen. Een miraculeuze ontsnapping tegen de Broncos bracht moeizaam de eerste overwinning binnen. Een dergelijk slot was in Washington niet nodig. Verdediging bleek de beste aanval. Khalil Mack en de Bears defense maakten gehakt van de Washington Redskins.
BEARS DEFENSE DOET HET ALLEMAAL
Probleem van de Chicago Bears is de offense. Mitch Trubisky had pas 1 touchdown in de eerste twee wedstrijden. Maar zelfs zonder offense scoort Chicago punten. Een pick-six van Ha Ha Clinton-Dix zet de Bears meteen op voorsprong. In defensief opzicht zette Khalil Mack de toon met voortdurende druk op quarterback Case Keenum. Washington liet het er echter niet bij zitten. Door handig gebruik te maken van een zeldzaam slordige defensieve drive van de Bears kwam Keenum in de redzone. Maar juist dan staat de Bears defense als een huis. Een sack van Danny Trevathan stuurt de Redskins zo ver terug dat zelfs de field goal gemist wordt.
Ha Ha Clinton-Dix took the pick all the way back in his return to Washington 💨
In een warm Washington hoopte Mitch Trubisky zijn aanvallende ritme te vinden. Opvallend is het gebrek aan diepgang bij de Chicago offense. Trubisky zijn gemiddelde afstand voor een pass is slechts 3,8 yards. Dat was in de eerste helft niet veel minder. De quarterback van de Bears doet het echter op zijn manier. Een korte play zonder fout was het recept om de endzone te halen. En dat lukte halverwege het tweede kwart. In een tijdsbestek van slechts een paar minuten scoorde Trubisky twee touchdowns met Taylor Gabriel als target. Uiteraard was het Khalil Mack die tussendoor een fumble had veroorzaakt. Chicago sloot een nagenoeg perfect tweede kwart af met een interception en nóg een touchdown van Gabriel. De wide receiver vangt de bal weergaloos en weet wonderbaarlijk genoeg beide voeten in de endzone te krijgen. Bij rust was de wedstrijd gespeeld: 28-3 Chicago.
De tweede helft start waar het bij rust gebleven was. Meteen bij de eerste drive ving Ha Ha Clinton-Dix zijn tweede interception. Op de volgende drive van de Redskins was het eindelijk raak. Keenum vindt rookie Terry McLaurin in de endzone voor de eerste Washington touchdown van de avond. Later in het derde kwart scoorden de Redskins nog een touchdown en leek het heel even een wedstrijd te kunnen worden (28-15). Juist dan staat de Bears defense weer op en zorgt het ervoor dat Washington niet meer tot scoren komt. De Bears winnen in Washington met 31-15 van de Redskins.
STERKE NFC NORTH
De overwinning is hard nodig voor de Bears. In de NFC North zijn immers alle teams sterk begonnen. Met name de Packers en de Vikings zijn geduchte concurrenten. Zelfs Detroit, waar niet veel van werd verwacht, doet het voorlopig boven verwachting goed. Voor de Redskins lijkt het seizoen zo goed als voorbij. Aan de eerste twee wedstrijden kon nog een positieve twist worden gegeven. Na vanavond is die positiviteit wel verdwenen. De vraag is of Dwayne Haskins nu sneller de kans zal krijgen om het stokje over te nemen van Keenum.
Week 4 deed een prima poging om week drie te evenaren. Net zoals toen waren er ook afgelopen weekend weer veel upsets, spannende duels en toppers om van te genieten. Zo verloren Houston, UCF en North Carolina en stonden er onder meer duels als Notre Dame – Georgia en Michigan – Wisconsin op het programma. Een samenvatting van week 4 van het college football-seizoen.
AMERICAN ATHLETIC CONFERENCE (AAC)
TULANE DANKZIJ FAKE KNEE LANGS HOUSTON
Houston is niet bepaald soepel aan het seizoen begonnen. Met een 1-2 record (L vs Oklahoma en Washington State) gingen de Cougars op bezoek bij Tulane, dat 2-1 was (L vs Auburn). Houston leek de wedstrijd onder controle te hebben. De eerste helft, en eigenlijk ook het derde kwart, waren dominant te noemen. Maar een voorsprong van 19 punten werd in het verloop van de tweede helft ingeleverd. Tulane kwam onder leiding van een fantastische running game terug in de wedstrijd. Tulane greep met zes minuten te gaan zelfs de leiding. Vooral Darius Bradwell (20 carries, 113 yards) kon zijn ding doen. Houston antwoordde in het vierde kwart met een field goal, waardoor het 31-31 was.
Tulane kreeg nog een kans om de zege te pakken, leek deze met 21 seconden te gaan verspillen door een four-and-out, maar kreeg het toch voor elkaar om een first down te pakken. Hoe? Een fake knee. Deze fake leverde 18 yards op, waarna de volgende play resulteerde in een 53 yard touchdown pass. Tulane won dankzij deze spectaculaire slotfase met 31-38 van Houston, dat alweer zijn derde nederlaag leed. Senior’s QB D’Eriq King (16-33, 229 yds, 2 td’s passing en 116 yds rushing met een TD) en WR Keith Corbin besloten vervolgens op maandag om het seizoen te redshirten. Daardoor kunnen ze als senior’s hun school afronden en volgend jaar nog een keer vlammen voor de Cougars. Tulane is nu 3-1.
OVERIGE UITSLAGEN
UCONN – Indiana (3-38), UCF – Pittsburgh (34-35), Temple – Buffalo (22-38), SMU – TCU (41-38), Wyoming – Tulsa (21-24), William & Mary – East Carolina (7-19)
ATLANTIC COAST CONFERENCE (ACC)
PITTSBURGH VERPEST PLAYOFF-DROOM UCF
Helaas. De goede hoop die UCF (en waarschijnlijk veel mensen met hun) hadden op een playoff-run van de Knights is zaterdagnacht vervlogen. Niet onterecht, want Pittsburgh was tijdens de 34-35 nederlaag driekwart wedstrijd lang beter. Na een dominante start (21-0), kwam UCF sterk terug. Met 31 onbeantwoorde punten stonden de Knights met zes minuten te gaan in het derde kwart plotseling op een 31-21 voorsprong. Deze voorsprong werd in het vierde kwart echter uit handen gegeven.
Twee touchdowns (waarvan de beslissende met nog 1 minuut te gaan was) zorgden ervoor dat Pittsburgh alsnog het duel winnend afsloot en UCF zo zijn playoff-droom gedag kon zeggen. Ook dit seizoen zullen de Knights, nu 3-1, niet verder komen dan een NY6 game. Pittsburgh is nu 2-2 en zal voorlopig in de achtervolging moeten als het de divisie wil gaan winnen. Virginia is in de divisie van de Panthers namelijk de favoriet en is nog ongeslagen.
APP STATE BEZORGT NORTH CAROLINA VOLGENDE KLAP
North Carolina was heel enthousiast begonnen aan het seizoen. Dankzij knappe zeges op Miami en South Carolina is de klad er echter ingekomen. Tijdens week 3 werd er verloren van Wake Forest, wat gezien hun vorm en spel niet zo schandalig is. Afgelopen weekend ging het echter fout tegen een tegenstander die normaal gesproken gewoon opzij gezet dient te worden. In college is echter niks normaal. Appalanchian State is namelijk een van de betere teams buiten de top conferences en was van tevoren zelfs favorieten als we de betting lines mochten geloven. Deze lines kwamen niet bedrogen uit.
Appalanchian State schoot uit de startblokken en had met drie minuten in de eerste helft nog te gaan een ruime voorsprong (27-10). North Carolina vocht in de tweede helft echter terug en kwam met vier minuten te gaan op 34-30. De laatste stap richting overtime leek vervolgens ook gezet te worden.Eene 56 yard field goal van UNC werd echter geblokt. Daardoor won Appalanchian State met 34-31 en is North Carolina nu 2-2.
OVERIGE UITSLAGEN
Elon – Wake Forest (7-49), Boston College – Rutgers (30-16), Western Michigan – Syracuse (33-52), Louisville – Florida State (24-35), Central Michigan – Miami (12-17), Ball State – NC State (23-34), Old Dominion – Virginia (17-28), Charlotte – Clemson (10-52)
BIG 12 CONFERENCE (BIG 12)
TEXAS KENT NAUWELIJKS MOEITE MET OKLAHOMA STATE
Het was een rustige week in de BIG 12, maar er stond wel degelijk een duel op het programma waar meestal wel veel te beleven is. Texas en Oklahoma State stellen de laatste jaren niet teleur, en ook afgelopen weekend was het weer spectaculair. Toch kwam de derde seizoenszege van de Longhorns nooit echt in gevaar. Het duel ging t/m het derde kwart eigenlijk gelijk op. Met een 23-28 voorsprong begon Texas aan het vierde kwart, maar deze voorsprong werd al snel uitgebreid. Dankzij een snelle touchdown en goed spel van de verdediging leek Texas op weg naar de zege. Dit bleek uiteindelijk ook het geval, ondanks dat Oklahoma State nog een late touchdown scoorde. Aan de 30-36 stand zou uiteindelijk in de laatste minuut niks meer veranderen.
Texas QB Sam Ehlinger (20-28, 281 yds, 4 TD’s) en RB Keantoay Ingram (21 carries, 114 yds) waren de uitblinkers van het duel. Freshman QB Spencer Sanders (19-31, 267 yds passing, 110 yds en een TD rushing) en RB Chuba Hubbard (37 carries, 124 yds en 2 TD’s) blonken uit bij de Cowboys.
OVERIGE UITSLAGEN
Louisiana Monroe – Iowa State (20-72), SMU – TCU (41-38), West Virginia – Kansas (29-24), Baylor – Rice (21-13)
BIG TEN CONFERENCE (BIG TEN)
WISCONSIN HOUDT GEEN SPAAN HEEL VAN MICHIGAN
De topper van het weekend bleek geen topper te zijn. Althans, niet op het veld. Beide teams waren met een 2-0 record en een bye-week aan het seizoen begonnen. De manier waarop is echter compleet anders. Michigan heeft het vooral aanvallend gezien behoorlijk lastig, terwijl Wisconsin elk team dat in zijn weg staat kansloos laat. Deze verhoudingen werden op het veld zaterdagavond pijnlijk duidelijk.
Na de eerste helft stond het 28-0 in het voordeel van de Badgers. De aanval van Michigan was ineffectief, terwijl de verdediging van de Wolverines helemaal overhoop werd gelopen. Overhoop werd gelopen door Jonathan Taylor (23 carries, 203 yds en 2 TD’s) en de fantastische O-Line van Wisconsin. In de tweede helft kwam Michigan wat meer op gang, maar verder dan 14-35 kwamen de Wolverines niet. Een compleet kansloos duel dus voor Michigan, dat vooral de effectiviteit van de offense en het verdedigen van de running game zal moeten gaan verbeteren.
OVERIGE UITSLAGEN
Boston College – Rutgers (30-16), UCONN – Indiana (3-38), Michigan State – Northwestern (31-10), Miami (OH) – Ohio State (5-76), Nebraska – Illinois (42-38)
PAC-12 CONFERENCE (PAC-12)
UCLA VERSLAAT WASHINGTON STATE NA BIZARRE COMEBACK
Met afstand het meest waanzinnige duel van het weekend (en waarschijnlijk ook wel van dit seizoen) was het duel tussen UCLA en Washington State. Veel mensen dachten van tevoren dat het in vorm zijnde en ongeslagen Washington State in eigen huis wel even zou afreken met UCLA, dat nog op zijn eerste zege aan het wachten was. Dit leek ook te gaan gebeuren. Met nog zeven minuten te gaan in het derde kwart stonden de Cougars met 17-49 voor.
UCLA zou vervolgens met 32 punten achter elkaar antwoorden, waardoor ze zelfs de leiding in handen zouden krijgen. De slotfase, waarin UCLA uiteindelijk met 67-63 winnend van het veld zou stappen, was nog spectaculairder dan die comeback. Want het was pas een minuut voor tijd dat UCLA de voorsprong (67-62) pas echt in handen zou krijgen. Dankzij een late touchdown had Washington State eigenlijk amper tijd om te reageren. Cougars QB Anthony Gordon (41-61, 569 yds) gooide negen touchdowns en zette daarmee een school record. Deze fantastische stats waren zaterdagnacht echter niet genoeg om Washington State op 4-0 te brengen. In plaats daarvan is Washington State nu 3-1 en UCLA 1-3.
USC VERSLAAT RIVAAL UTAH
Vrijdagnacht stond er al een PAC-12 kraker op het programma. Utah, dat het weekend ongeslagen inging, ging op bezoek bij USC. Het USC dat al twee QB’s kwijt is geraakt. Na JT Daniels viel afgelopen weekend namelijk ook zijn back-up, Kedon Slovis, uit met een blessure. Daardoor moest de derde USC QB, Matt Fink, ineens gaan spelen. En hij deed het fantastisch. Zo fantastisch zelfs dat hij de eerste was dit seizoen die wat kon uitbrengen tegen de goede defense van de Utes.
Matt Fink ging 21-30 met 351 yards en drie touchdowns. Mede dankzij zijn fantastische prestaties en de verdediging van USC die in de slotfase fantastisch speelde, wonnen de Trojans met 23-30 van rivaal Utah. USC maakt het duel af met een drive van vier minuten, waardoor Utah geen kans had om nog voor overtime te gaan. USC is nu, ondanks het uitvallen van hun eerste twee QB’s, 3-1 en doet het volop mee in het gekkenhuis dat de PAC-12 heet. Utah lijdt zijn eerste nederlaag van het seizoen en de verdediging zag er voor het eerste shaky uit. Met een 3-1 record is er echter nog niet zoveel aan de hand.
OVERIGE UITSLAGEN
Washington – BYU (45-19), California – Ole Miss (28-20), Oregon – Stanford (21-6), Colorado – Arizona State (34-31)
SOUTHEASTERN CONFERENCE (SEC)
GEORGIA DANKZIJ STERKE TWEEDE HELFT LANGS NOTRE DAME
Op papier was dit de topper van het afgelopen weekend. Zowel Georgia als Notre Dame waren ongeslagen begonnen. Georgia was 3-0, Notre Dame 2-0 met een bye-week. Georgia had eigenlijk constant controle over de wedstrijd. Het was de eerste echte test voor de Bulldogs, die tot op heden nog niet echt een uitdagende tegenstander gehad hadden. Hun AP Poll ranking bleek geen vloek te zijn. Jake Fromm speelde niet eens fantastisch (20-26, 187 yds, 1 TD), maar het was in combinatie met RB D’Andre Swift (18 carries, 187 yds en een TD) genoeg om een hele belangrijke zege te boeken. Notre Dame kon vooral in de running game niet zoveel doen tegen de fantastische D-Line van Georgia. Fighting Irish QB Ian Book (29-47, 275 yds, 2 TD’s) kon in de passing game wel wat betekenen, maar zijn accuracy was niet om naar huis te spreken. Mede daardoor is Georgia nu nog ongeslagen en lijdt Notre Dame zijn eerste nederlaag: 17-23.
OVERIGE UITSLAGEN
Tennessee – Florida (3-34), LSU – Vanderbilt (66-38), Southern Mississippi – Alabama (7-49), California – Ole Miss (28-20), Auburn – Texas A&M (28-20), South Carolina – Missouri (14-34), Kentucky – Mississippi State (13-28), San Jose State – Arkansas (31-24)
Het NBA-seizoen komt weer dichterbij en dus is het tijd voor een 30-in-30. Het tweede team dat we onder de loep nemen zijn de Chicago Bulls. Na vier seizoenen op rij waarbij het minder ging dan het seizoen er voor, zullen de Bulls proberen deze negatieve reeks te verbreken.
OFFSEASON
Voor de Chicago Bulls was het een redelijk rustig offseason. De ploeg had in beide rondes van de draft één pick. Met de zevende keuze in de eerste ronde kozen de Bulls Coby White. De point-guard speelde één jaar bij de universiteit van North Carolina, waar hij indruk maakte met ruim 16 punten per wedstrijd.
De tweede pick van de Bulls was de 38ste pick van de draft. Tegen de verwachting in was Daniel Gafford nog niet gekozen en was het voor de Bulls geen hersenbreker om te bepalen wie zij zouden kiezen. Gafford speelde twee seizoenen voor Arkansas, waar hij zeker niet slecht speelde. De center haalde gemiddeldes van ruim 14 punten en 7 rebounds in zijn seizoenen bij Arkansas.
FREE AGENCY
Tijdens de free-agency bleven de Bulls redelijk op de achtergrond. Op de eerste dag werd Thaddeus Young aangetrokken, misschien wel de grootste naam die de Bulls naar Chicago haalden. De tweede en grotere naam die de Bulls contracteerden was Tomás Satoranský. De guard tekende een driejarig contract ter waarde van dertig miljoen euro. Verder tekenden Ryan Arcidiacono, Luke Kornet en Shaquille Harrison (nieuwe) contracten.
De Bulls namen afscheid van acht spelers. Slechts één van deze spelers vond vooralsnog een nieuw NBA-team. Robin Lopez tekende een tweejarig contract bij de Milwaukee Bucks, waar hij verenigd wordt met zijn tweelingbroer BrookLopez. JaKarr Sampson en WayneSeldenJr. tekenden een beiden een contract bij de Shandong Heroes uit China. Rawle Alkins, Antonio Blakeney,Walt LemonJr., TimothéLuwawu-Cabarrot en Brandon Sampson zitten allemaal nog zonder teams.
SELECTIE
De kans dat de Chicago Bulls met deze selectie dit jaar wel de playoffs gaan halen is niet heel groot. Ten opzichte van het einde van het vorige seizoen verwachten wij slechts één verandering in de basisopstelling. Tomás Satoranský zal de plek van Kris Dunn overnemen. Otto Porter Jr. zal de startende small forward blijven. Echter zullen de ogen vooral gericht zijn op de drie overige starters. Het trio bestaande uit Zach LaVine, Lauri Markkanen en Wendell Carter Jr. zal de Bulls dit jaar op sleeptouw moeten nemen. De drie hebben een gemiddelde leeftijd van slechts 22 jaar oud en zitten vol met potentie. LaVine ontpopte zich vorig seizoen al tot een zeer sterke scorer met ruim 23 punten per wedstrijd. Markkanen en Carter, die beiden langere tijd geblesseerd waren vorig seizoen, waren samen goed voor 29 punten en 16 rebounds per wedstrijd.
Vanaf de bank hebben de Bulls met Thaddeus Young ook een sterke slag geslagen. Young, die vorig seizoen 81 wedstrijden startte voor de Indiana Pacers, zal dit seizoen dus een andere rol krijgen dan in de voorgaande seizoenen. Echter heeft Young bewezen altijd een zeer nuttige role player te zijn. Dit zal bij Chicago waarschijnlijk niet anders zijn. Verder heeft coach Jim Boylen vanaf de bank ook de beschikking over Kris Dunn. Dunn startte vorig jaar in 44 van zijn 46 optredens en toonde met ruim 11 punten en 6 assists per wedstrijd aan een uitstekende point guard te zijn.
Verder zijn er veel spelers die strijden voor de overige minuten. Denzel Valentine mistte het hele 2018-2019 seizoen en zal hoogstwaarschijnlijk dit seizoen zijn rentree maken. Verder zullen ook Luke Kornet, Ryan Arcidiacono en Chandler Hutchinson hopen op minuten. Wat de rollen van de rookies White en Gafford zullen worden blijft vooralsnog gissen.
CONCLUSIE
De wonderen lijken de wereld nog niet uit, maar de kans dat de Chicago Bulls dit jaar de playoffs gaan halen is zeer miniem. Vooral in de breedte is de ploeg versterkt. Als de ploeg minder door blessures wordt geteisterd dan vorig seizoen, heeft de ploeg een grote kans om het beter te doen dan vorig jaar. Echter is deelname aan de playoffs vooral nog een droom en zeker geen verwachting voor de Chicago Bulls.
Voorspelling: 32-51
De Buffalo Bills begonnen het seizoen met twee overwinningen in Metlife Stadium. De eerste echte uitdaging kwam in eigen huis tegen de Cincinnati Bengals. Ondanks dat de mannen uit Cincinnati met een 0-2 record naar New Era Field kwamen, brachten ze meer talent dan de twee équipes uit New Jersey. Met hangen en wurgen trok Buffalo de overwinning over de streep: 21-17. De Minnesota Vikings hadden een vrij eenvoudige middag tegen de Raiders: 34-14.
JOSH ALLEN REDT BUFFALO WEDEROM MET GAME WINNING DRIVE
Cincinnati Bengals @ Buffalo Bills | 17 – 21
Het was de eerste ontmoeting tussen de Buffalo Bills en het team dat hen voor het eerst in 20 jaar de play-offs schonk op Oudjaarsavond 2017. Cincinnati begon het seizoen met een marginaal verlies tegen de Seahawks en werd vorig weekend op alle fronten overklast door de 49ers. Buffalo, daarentegen, versloeg zowel de New York Jets als de New York Giants in Metlife Stadium. Ondanks dat beide teams respectievelijk een record hebben van 0-3 en 1-2 waren twee overwinningen on the road een sterke start voor de mannen uit Upstate New York. De Bengals zijn beter dan hun record doet vermoeden en daarom gold dit duel als de eerste echte graadmeter voor Buffalo.
BENGALS KOMEN STERK TERUG
Beide teams begonnen zwak. Geen van beide wist in de eerste offensive drive een first down te halen. Daarna werd het echter tijd voor de Buffalo Bills om de 2-0 start een vervolg te geven. Na een touchdown, een 2-point conversion en twee field goals leidden de Bills met 14-0 bij rust. Na de rust vergat Bengals Andy Dalton dat hij Andy Dalton is en kon Cincinnati ongestoord 17 punten op het bord zetten. De Bills stonden met de rug tegen de muur en leken, zoals vaker in de laatste jaren, de overwinning uit de vingers te zien glippen.
Een waanzinnige draai van Bills quarterback Josh Allen en een monsterlijke run van tight end Dawson Knox brachten Buffalo de overwinning. Het was de vijfde game winning drive voor Allen in 15 games. De tweedejaars quarterback groeit steeds meer uit tot de franchise QB waar de Bills naar op zoek zijn. In de laatste zeven wedstrijden haalde hij minimaal 200 passing yards en zijn completion percentage ging van een ruime 52% in 2018 naar 63% in het huidige seizoen.
🚨Man, y’all better stop sleeping on my boy Josh Allen! 🚨
MINNESOTA VIKINGS SCHUDDEN OAKLAND RAIDERS VAN ZICH AF
Oakland Raiders @ Minnesota Vikings | 14 – 34
Dankzij de winst op de Oakland Raiders hebben de Minnesota Vikings weer een positief record: 2-1. Beide quarterbacks imponeerden niet, maar het optreden van Vikings QB Kirk Cousins was voldoende om een ruime overwinning te behalen. Het was echter niet de voornaamste reden voor de overwinning.
In het eerste kwart overheersten de o-line en de d-line van de Vikes. Raiders quarterback Derek Carr kreeg maar liefst vier sacks te voorduren en over de grond kwamen ze niet verder dan 88 yards. Minnesota deed het beter met 211 rushing yards. Running back Dalvin Cook liet 110 yards optekenen en maakte zijn vierde touchdown van het seizoen. Rookie RB Alexander Mattison liep zijn eerste NFL-touchdown binnen. Mattison was met zijn touchdown verantwoordelijk voor de mooiste play van de wedstrijd. Zijn 10-yard TD run kwam tot stand door een fabelachtige sprong over Raiders safety Curtis Riley.
Eigenlijk kwam de overwinning voor Minnesota nooit echt in gevaar. De eerste drive leverde een touchdown op en de Vikings bouwden rustig hun voorsprong uit naar 21-0. Het antwoord van Oakland kwam te laat. Volgende week moeten de Raiders zich melden in Indianapolis. Het is voor de eerste keer in zes jaar dat beide teams elkaar ontmoeten. Minnesota maakt zich op voor een kraker in en tegen Chicago.
OVERIGE DUELS
Detroit Lions @ Philadelphia Eagles | 27 – 24
New York Jets @ New England Patriots | 14 – 30
Atlanta Falcons @ Indianapolis Colts | 24 – 27
Lees hier en hier de recaps van de andere Sunday Games!
De NFL zou de NFL niet zijn als er geen flinke portie drama te rapen viel op zondagavond. In LA dirigeerde Deshaun Watson zijn Houston Texans naar een verrassende comeback-zege tegen de Chargers. De Rams gingen met de winst lopen in Cleveland en blijven ongeslagen. In New York lijken ze hun nieuwe franchise quarterback gevonden te hebben. Daniel Jones nam het roer over van Eli Manning en leidde de Giants naar een zege bij de Tampa Bay Buccaneers.
CHARGERS GOOIEN OPNIEUW VOORSPRONG TE GRABBEL, VERLIEZEN VAN TEXANS
Houston Texans @ Los Angeles Chargers | 27 – 20
De Houston Texans hebben de LA Chargers verslagen in een wedstrijd met twee gezichten. Voor de pauze domineerden Philip Rivers en co. Na de koffie rechtte Deshaun Watson de rug en pakte hij uit met enkele ongelooflijke plays. De quarterback blijft een lust voor het oog en trok ook gisteravond weer zijn team over de streep.
CHARGERS STARTEN STERK
Het was de 209e start op rij voor quarterback Philip Rivers van de Chargers. Daarmee komt hij samen met Eli Manning op de tweede plek van meeste starts op een rij. Enkel Brett Favre doet nog beter met maar liefst 297 starts op een rij. De statistiek leek Rivers te inspireren in de eerste helft. Vooral de combinatie met receiver Keenan Allen werkte prima. Rivers vond Allen dan ook in het eerste kwart in de endzone voor een eerste touchdown.
Deshaun Watson slaagde erin zijn team in de wedstrijd te houden met een flitsende drive die ook een flea flicker bevatte. De drive eindigde met een touchdown-pass naar tight end Darren Fells. Toch waren het de Chargers die met een mooie voorsprong de kleedkamer in konden. Philip Rivers knutselde een indrukwekkende drive in elkaar in de laatste twee minuten van de eerste helft en vond opnieuw Allen in de eindzone voor een touchdown.
METAMORFOSE VAN DE TEXANS
Na de rust kwamen de Texans op het veld als door een wesp gestoken. Plots lukte offensief en defensief alles en de comeback was ingezet. Deshaun Watson nam het team op zijn schouders en leek plots onaantastbaar, zelfs achter een wankele o-line. Running back Carlos Hyde scoorde de eerste touchdown van de comeback. Ook defensief stonden de Texans op. Rivers en Allen leken de terugkeer in de kiem te smoren met een goeie drive, maar Whitney Mercilus ontnam Rivers de bal en gaf zijn team de kans om aan de leiding te komen. Dat deden ze ook met een touchdown-pass van Watson naar die andere tight end, Jordan Akins.
Het onafwendbare gebeurde in de daaropvolgende drive van de Texans. Na een teruggefloten interceptie, ontsnapte Deshaun Watson als een ware Houdini aan de druk van de Chargers en kreeg hij de bal tot bij Jordan Atkins, die opnieuw voor de touchdown zorgde. De Chargers, net als tijdens de eerste twee weken van het seizoen, lieten weer een karrevracht onbeantwoorde punten toe en zagen opnieuw een voorsprong smelten als sneeuw voor de zon.
De Bolts probeerden nog wel de wedstrijd gelijk te trekken en slaagden er nog bijna in ook. Rivers zette tweemaal een vierde down om en het momentum leek opnieuw in de richting van LA te gaan. Maar een derde 4th down was er te veel aan en de Texans defense deed net op tijd de deur dicht. Een ietwat verrassende zege voor Deshaun Watson en de Texans, die met een record van 2-1 nu de leiding delen in de AFC South. De Chargers van hun kant, kijken al vroeg tegen een achterstand van 2 games aan ten opzichte van AFC West-rivaal Kansas City.
RAMS ONTSNAPPEN MET DE ZEGE IN CLEVELAND
Rams @ Browns | 20 – 13
De Los Angeles Rams hebben ook na drie weken nog steeds een perfect rapport. In Cleveland werd het zwoegen voor coach Sean McVay en z’n mannen, maar uiteindelijk was vooral een sterke defensie genoeg om de Dawg Pound het zwijgen op te leggen.
STROEVE EERSTE HELFT
In de eerste helft was het voor beide teams duidelijk nog aftasten geblazen. Offensief ging het voor beiden stroef en de eerste helft eindigde zonder touchdowns en met een kleine voorsprong voor de Browns: 6-3. Defensief vielen er wel enkele hoogtepunten te noteren. Aaron Donald ploegde als vanouds door de o-line alsof ze er niet stond en bij de Browns kon Myles Garrett een strip sack forceren. Deze bleef weliswaar zonder grote gevolgen voor de Rams.
Na de rust liep het offensief beter voor beide teams. De eerste drives van zowel de Rams als de Browns leverden elk een touchdown op. Cooper Kupp ving een pass van Goff en Demetrius Harris deed hetzelfde met een pass van Baker Mayfield.
BROWNS PROFITEREN NIET VAN FOUTEN
De Browns leken de overhand te gaan nemen toen een pass van Jared Goff onderschept werd door T.J. Carrie. Er werd echter geen enkel offensief gevolg aan gegeven en de Browns moesten de bal wegpunten. De offensieve motor van de Rams was intussen wel aan geslaan en de volgende drive leverde alweer een touchdown op. Opnieuw was het Cooper Kupp die een pass van Goff kon vangen in de eindzone.
Cleveland leek haar vertrouwen kwijt en ook coach Freddie Kitchens werkte niet mee met enkele dubieuze play calls. De Rams gingen ook op defense domineren, met twee sacks laat in de wedstrijd, vanwege Clay Matthews en –wie anders- Aaron Donald.
Toch kwam Cleveland plots terug tot leven door een nieuwe fout van Jared Goff. Deze keer was het Justin Burris die een pass kon onderscheppen. De Browns kregen nog één kans om de wedstrijd op z’n minst gelijk te trekken. Dat lukte echter niet. Baker Mayfield geraakte nog tot op de 5-yardlijn met z’n team, maar gooide dan een interceptie op 4th & goal. Een nieuwe thuisnederlaag voor de Browns, die niet kunnen profiteren van het verlies van de Ravens eerder op de avond. De Rams blijven intussen ongeslagen, ook al lijken ze kwetsbaarder dan ooit.
Giants @ Buccaneers 32 – 31
Het Daniel Jones-tijdperk is officieel begonnen in New York. De rookie kreeg voor het eerst de kans om een game te starten, terwijl Eli Manning netjes op de bank bleef. Het bleek een uitstekende keuze te zijn van head coach Pat Shurmur. In een erg spannende wedstrijd sloeg Jones erin om een achterstand van 18 punten goed te maken, om uiteindelijk met slechts één puntje verschil te winnen. Jones wierp twee touchdown-passes en liep er zelf ook nog eens twee binnen, waaronder de winnende touchdown. Niettemin hadden de Buccaneers deze wedstrijd steeds moeten winnen. Kicker Matt Gay miste helemaal op het einde onbegrijpelijk een poging vanop 34 yards die de Bucs de zege had opgeleverd.
Er viel echter niet enkel goed nieuws te rapen bij de Giants. Superster running back Saquon Barkley moest in de eerste helft van het veld met een enkelblessure en hobbelde later op krukken langs de zijlijn. Dit zou wel eens een stevige blessure kunnen zijn die de herwonnen hoop bij de G-men meteen de kop kan indrukken. Saints @ Seahawks 33 – 27
De New Orleans Saints, zonder veteraan Drew Brees, hebben een stevig signaal afgeleverd aan de rest van de NFC met een verdiende zege bij de Seattle Seahawks. Ja, het lukt ook zonder de franchise quarterback. Teddy Bridgewater kreeg de kans om nog eens te starten als quarterback en deed het behoorlijk, met twee touchdown-passes, zonder intercepties. Het waren echter de defensie en special teams die de initiële kloof sloegen waar de Seahawks niet meer van terugkeerden. Deonte Harris rende een punt terug voor een touchdown en Vonn Bell raapte een verloren bal van running back Chris Carson op en liep hem de eindzone binnen. Steelers @ 49ers 20 – 24
In een afschuwelijk slordige wedstrijd zijn de San Francisco 49ers erin geslaagd om de overwinning thuis te houden. Vijf keer maar liefst verloren de Niners de bal aan de Steelers waaronder twee intercepties van Jimmy Garoppolo. Toch konden de Steelers niet profiteren en uiteindelijk vond Jimmy GDante Pettis in de eindzone voor de winnende touchdown. De 49ers hebben nog steeds een perfect rapport, terwijl de Steelers stilaan kunnen beginnen wanhopen.
Lees hier ook alles over de andere zondagwedstrijden in Week 3!
De wedstrijd waar iedereen naar uit keek, was die tussen de Kansas City Chiefs en Baltimore Ravens. Beide teams waren het seizoen flitsend gestart met uitblinkende quarterbacks. Van Patrick Mahomes werd dat verwacht, Lamar Jackson was de grote verrassing. Arrowhead Stadium was de locatie voor deze kraker. Waar iedereen hoopte op een thriller, bleek het krachtsverschil dermate groot dat het nooit echt een wedstrijd was. Patrick Mahomes is momenteel de beste quarterback in de NFL en speelt misschien nog wel beter dan zijn MVP-seizoen. De Chiefs blijven ongeslagen, hetzelfde geldt voor de Packers en Cowboys. In Arizona toonde Kyle Allen zich een waardige vervanger van Cam Newton.
RAVENS TERUG OP AARDE NA PATRICK MAHOMES SHOW IN KANSAS CITY
Baltimore Ravens @ Kansas City Chiefs | 28 – 33
VLIEGENDE START RAVENS
Het begin van de wedstrijd was voor Baltimore. Een sack van Mahomes gaf Lamar Jackson de kans de score te openen. Het was Mark Ingram die verantwoordelijk was voor de meeste yards van de eerste touchdown drive van de wedstrijd. Een voorbode van zijn beste wedstrijd van het seizoen. Een sterk begin van de Ravens die een 6-0 voorsprong pakten. De rust die Lamar Jackson weet te bewaren laat in de drive op fourth-and-two maakte indruk. De 2-point-conversion, een verrassende keuze zo vroeg in de wedstrijd, werd wel gemist.
MAHOMES GAAT LOS
Net als vorige week tegen de Raiders schiet Mahomes in gang zodra er een achterstand op het bord staat. Het tweede kwart begint meteen met een touchdown voor LeSean McCoy. Nadat de Ravens de bal inleveren door een gemiste fourth-down trekt Mahomes door. Demarcus Robinson help zijn quarterback door de bal met één hand te vangen in de endzone. De derde drive van de Chiefs dit kwart start bijna vanaf de eigen goal line. Maar ook dit vormt geen probleem voor de ongenaakbare Chiefs offense. Een 83-yard touchdown van Mecole Hardman was de kers op de taart. De derde touchdown dit kwart en eigenlijk al de beslissing in de wedstrijd. Een fieldgoal bepaalt de ruststand op 23-6 voor de Chiefs.
Het begin van de tweede helft is weer voor Mark Ingram. Hij verkleint de achterstand met een touchdown. De Ravens defense houdt vervolgens Mahomes tegen op fourth-down en plots lijkt Baltimore terug in de wedstrijd. Dat duurt maar even, Lamar Jackson krijgt geen grip op de Chiefs defense. Baltimore leek even terug te komen maar een touchdown van LeSean McCoy bracht het verschil terug tot 17 punten.
EINDSPRINT KOMT TE LAAT
Baltimore blijft het proberen en heeft geluk aan het begin van het laatste kwart. Een wilde pass op fourth-down wordt zowaar door de Ravens gevangen vlak voor de endzone. Mark Ingram haalt vervolgens zijn derde touchdown binnen. Een paar minuten later wederom een wilde pass, ditmaal wonderbaarlijk genoeg gevangen door Willie Snead IV. Het resultaat is een field goal en de Ravens komen terug tot 30-22. Mahomes (35/53, 377 yards, 2 TD, 1 INT) zet nog een keer aan. Met een raak geschoten field goal maken de Chiefs het weer een two score games. Lamar Jackson scoort nog een waanzinnige touchdown, maar het is te laat. De Chiefs winnen terecht met 33-28.
COWBOYS HEBBEN HET EEN HELFT MOEILIJK MET DE DOLPHINS
Miami Dolphines @ Dallas Cowboys | 6 – 31
Een gek gezicht vlak voor rust. De Dolphins komen in de Cowboys redzone met minder dan een minuut te spelen. Een touchdown zou Miami op een 12-10 voorsprong zetten. Ongekende weelde voor de Dolphins. Echter, zoals eigenlijk alles bij de Dolphins dit seizoen, gaat het mis. Kenyan Drake raakt de bal kwijt vlak voor de endzone en de Cowboys krijgen de bal terug na deze fumble. In de tweede helft komen de Cowboys op gang en lopen eenvoudig weg van de zwakke Dolphins.
Denver Broncos @ Green Bay Packers 16 – 27 Aaron Rodgers en de Packers blijven ongeslagen dankzij Broncos turnovers. Carolina Panthers @ Arizona Cardinals 20 – 38 Kyle Allen krijgt de Panthers offense aan de praat in afwezigheid van Cam Newton.
Het einde van het reguliere seizoen nadert met rasse schreden, maar nog altijd houden negen teams in de National League hoop op de playoffs. De Atlanta Braves en Los Angeles Dodgers weten zich inmiddels verzekerd van hun plekje, terwijl de Arizona Diamondbacks, Philadelphia Phillies en New York Mets vooral tegen beter weten in de handdoek nog niet werpen. Het zenuwachtigst zal men zijn in Chicago, Milwaukee en Washington. Zij maken de meeste kans op een plek in de wild card game.
NATIONALS OP POLE POSITION
Hoewel de Washington Nationals al wekenlang in topvorm zijn, komen ze nauwelijks dichterbij de Braves. Wel heeft hun hot streak ze nagenoeg verzekerd van de eerste wild card. Dit zou ondermeer ten koste gaan van de Phillies, de club waarvoor hun voormalige sterspeler Bryce Harper een 13-jarige megacontract ondertekende. De huidige blikvangers in het veld zijn Anthony Rendon en Juan Soto. De eerste mengt zich steeds nadrukkelijker in de MVP-discussie, terwijl de tweede aantoont dat zijn debuutjaar geen beginnersgeluk was.
Naast de sterke slagploeg steunen de Nationals ook op een uitstekende rotatie. Afgelopen winter werd free agentPatrick Corbin voor veel geld aangetrokken. Omdat de club al beschikte over Max Scherzer en Stephen Strasburg kunnen zij dit jaar een van de sterkste rotaties voorleggen. Op dit moment schatten zowel Fangraphs als Baseball Reference de kans dat de Nationals de playoffs bereiken op zo’n 90%. Mochten ze daarna ook nog de NLDS bereiken, dan kan hun tegenstander de borst natmaken. Christian Yelich trekt een grimas, terwijl hij aan zijn knie behandeld wordt. (Mark Brown/Getty Images)
LAATSTE STROHALM
De spanning in de National League richt zich vooral op de strijd om de tweede wild card. Dit lijkt een interne aangelegenheid te worden in de NL Central. De enige twee teams die echt kans maken op deze laatste strohalm zijn de Milwaukee Brewers en de Chicago Cubs. Zij lijken het voor divisiewinst af te gaan leggen tegen de St. Louis Cardinals, die drie wedstrijden voorstaan. In deze strijd zouden blessures weleens een belangrijke rol kunnen gaan spelen.
Beide teams zagen de afgelopen weken sterren wegvallen. Het grootste verlies was natuurlijk de knieblessure van Christian Yelich. De mogelijke MVP brak zijn knieschijf met een ongelukkig foutslag. Vorig jaar was de outfielder nog de grote aanjager van het sprookje van de Brewers. Wie zijn plaats ook in zal nemen, de kans dat die invaller hetzelfde kan betekenen, lijkt zeer onwaarschijnlijk.
Javy Baez had re-check with hand specialist. Has been cleared for light baseball activities. Doing tee work. Pinch-running is a possibility as soon as tonight.
Bij de Cubs lijkt daarentegen juist een van hun sterspelers terug te keren. Waar eerder gevreesd werd voor het einde van Javy Baez‘ seizoen, kan manager Joe Maddon mogelijk op korte termijn alweer beschikken over de korte stop. Dat betekent waarschijnlijk dat prospect Nico Hoerner zijn plaatsje weer moet afstaan aan de All-Star.
Toch lijken de Brewers de favoriet voor de tweede wildcard. De Cubs wachten nog twee series tegen de St. Louis Cardinals. Op papier is dat een stuk lastiger dan de drie series tegen uitgespeelde teams die de Brewers nog resten. Daarmee hebben de Cubs tegelijkertijd wel hun lot in eigen handen. Zelfs de divisiewinst is dan nog mogelijk. Bijna alles zal dus afhangen van die series tussen de Cards en de Cubs.
THUISVOORDEEL VOOR DODGERS
De Los Angeles Dodgers zijn al het hele seizoen de topfavoriet in de National League. Die status hebben ze volledig waargemaakt. Ze zijn nog niet verzekerd van home field advantage in de playoffs, maar dat lijkt ze bijna niet meer te kunnen ontgaan. In de NLDS zouden ze dan de winnaar van de Wild Card Game treffen.
We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze site zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van deze site, gaan we er vanuit dat je ermee instemt.
